Μήνας: Σεπτεμβρίου 2015

ΑΔΕΔΥ: Κατασχέσεις για τους φτωχούς, προκλητική ασυλία για τους μεγαλοφοροφυγάδες.

ΑΔΕΔΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ψήφιση του 3ου μνημονίου έρχεται ουσιαστικά να επιβεβαιώσει ότι στο στόχαστρο της φορολογικής πολιτικής που εφαρμόζει η Κυβέρνηση ήταν και παραμένει η χαμηλή και μεσαία τάξη, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Η μονιμοποίηση ‘έκτακτων’ φόρων και του ΕΝΦΙΑ, η κατάργηση φοροαπαλλαγών, η νέα μεγάλη επιβάρυνση της έμμεσης φορολογίας κλπ, αποδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο ότι οι κυβερνητικές εξαγγελίες για αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Αποτελεί πρόκληση, όμως, για την ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους, το γεγονός ότι ενώ συμβαίνουν τα παραπάνω και χιλιάδες μικροοφειλέτες απειλούνται άμεσα με κατασχέσεις, η Κυβέρνηση επιχειρεί να ‘ξεπλύνει’ μεγαλοφοροφυγάδες και χαρίζει φόρους εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Στο όνομα της περαιτέρω ‘ανεξαρτησίας’ της φορολογικής διοίκησης και της ενίσχυσης του ‘εκτρώματος’ της Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ), προχωράει στην ουσιαστική διάλυση του ΣΔΟΕ. Μεταφέρει απ’ το ΣΔΟΕ στη ΓΓΔΕ τους 500 απ’ τους 700 υπαλλήλους, μεταφέρει τους αντίστοιχους πόρους και την υλικοτεχνική υποδομή και κυρίως μεταφέρει τις αρμοδιότητες του φορολογικού και τελωνειακού ελέγχου. Τι δεν μεταφέρει; Τις δεκάδες χιλιάδες υποθέσεις, στις οποίες αποτυπώνεται η διαπλοκή και η φοροδιαφυγή σε βάθος τουλάχιστον δεκαετίας. Υποθέσεις που αφορούν την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, το πολιτικό χρήμα, τα εξοπλιστικά προγράμματα κλπ και οι οποίες παραμένουν σε μια υπηρεσία η οποία δεν διαθέτει πλέον προσωπικό, δεν διαθέτει πόρους και κυρίως δεν έχει αρμοδιότητα να τις ελέγξει, μετά την κατάργηση του δικαιώματος του ΣΔΟΕ να διενεργεί φορολογικούς και τελωνειακούς ελέγχους. Στόχος τους, να μην ανοίξουν ή να μην ολοκληρωθούν ποτέ αυτές οι υποθέσεις, μέχρι και την οριστική παραγραφή τους.

Η Κυβέρνηση όμως δεν αρκείται μόνο σε αυτό. Με το ίδιο νόμο ακυρώνει προκλητικά εκατοντάδες πορίσματα ελέγχου, για υποθέσεις που ελέγχθηκαν κατά προτεραιότητα απ’ το ΣΔΟΕ και οι οποίες καταλογίζουν σε μεγαλοφοροφυγάδες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Μετατρέπει αυτές τις εκθέσεις σε απλά πληροφοριακά δελτία και μεταθέτει για το μέλλον τον επανέλεγχο αυτών των υποθέσεων, απ’ την ‘’ανεξάρτητη’’ ΓΓΔΕ.

Η Ε.Ε. της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί την Κυβέρνηση και τον Υπουργό Οικονομικών:
• Να δώσουν στη δημοσιότητα τα στοιχεία που αφορούν τον αριθμό και το αντικείμενο των υποθέσεων που εκκρεμούν στο ΣΔΟΕ
• Να απαντήσουν για ποιο λόγο ολοκληρωμένες υποθέσεις ελέγχου ακυρώνονται και εκατοντάδες εκατομμύρια φόρων δεν βεβαιώνονται.
• Να σταματήσουν κάθε διαδικασία που οδηγεί στη διάλυση της συγκεκριμένης υπηρεσίας.
• Να προχωρήσουν στην ενίσχυση του ΣΔΟΕ με προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή.
• Να προχωρήσουν στην κατάργηση της δήθεν ανεξάρτητης ΓΓΔΕ και να λάβουν μέτρα ουσιαστικής ενίσχυσης των οικονομικών υπηρεσιών αλλά και θέσπισης κανόνων λειτουργίας που δεν θα επιτρέπουν τις παρεμβάσεις πολιτικών, οικονομικών, κλπ συμφερόντων στη λειτουργία και τη στελέχωσή τους.

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Απόφαση του Κ.Σ.Ο. της ΑΡΑΣ για τα αποτελέσματα των εκλογών και την πολιτική συγκυρία.

UntitledΠηγή: aras.gr

1. Στις 25 Γενάρη, οπότε ολοκληρώθηκε μία φάση ενός πολιτικού κύκλου με την ανατροπή του παραδοσιακού πολιτικού προσωπικού, λέγαμε ότι πολύ γρήγορα θα άνοιγε μία δεύτερη φάση εξελίξεων, με πιο πιθανή – αλλά όχι βέβαια – την μνημονιακή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, που θα συνοδευόταν από τον μετασχηματισμό και τις ρήξεις στο εσωτερικό του. Στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη ολοκληρώθηκε η δεύτερη φάση του κύκλου, με την πιο αρνητική τροπή σε σχέση με κάθε άλλη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων πέντε χρόνων. Το εκκρεμές τοποθετήθηκε στην αντίθετη τροχιά από αυτήν που – έστω και με αντιφατικό τρόπο – κινήθηκε από το 2010 μέχρι την 25η Γενάρη του 2015 και την 5η Ιούλη του 2015. Τα κόμματα τα οποία ανοιχτά υποστήριξαν το τρίτο μνημόνιο (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, Ε.Κ) κατέλαβαν 79 % του εκλογικού σώματος, ενώ χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση βρέθηκε ο πολιτικός χώρος που επεδίωξε να εκφράσει την στρατηγική της εξόδου από την ΟΝΕ και το τμήμα του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, που συναινούσε σε αυτήν. Eίναι μία επαναφορά που δεν θα μας φέρει στο ίδιο σημείο, γιατί τα πέντε χρόνια εφαρμογής των μνημονίων διαμόρφωναν μία αντιφατική πραγματικότητα, όπου οι πολιτικές μετατοπίσεις προς τα αριστερά συνδυάζονταν με την αρνητική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους, σαν αποτέλεσμα της οικονομικής πραγματικότητας της κρίσης, των προσπαθειών υπέρβασής της από το κεφάλαιο και των θεσμικών αλλαγών που επέβαλαν τα μνημόνια.

2. Με τα εκλογικά αποτελέσματα και με τον τρόπο που εγγράφονται στους κρατικούς μηχανισμούς, παράγοντας μία σχετική συνοχή του κυβερνητικού κέντρου, επήλθε ανατροπή των ρήξεων και των μετατοπίσεων που συνέβησαν τα πέντε χρόνια των μνημονίων, με κορυφαία το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Επιτεύχθηκε ο πολιτικός στόχος του Τσίπρα να νομιμοποιήσει μέσα από τις εκλογές την μνημονιακή αντιδραστική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, την εκκαθάριση της αριστερής αντιπολίτευσης, η οποία αποτέλεσε και το βασικό παράγοντα πολιτικής αστάθειας και πίεσης την προηγούμενη περίοδο, και να επικυρωθεί μέσα από τις εκλογές ότι υπάρχει ευρεία συναίνεση στην υλοποίηση των μνημονίων και η αναγνώριση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από την νεοφιλελεύθερη αντιδραστική αναδιάρθρωση. Με την εσπευσμένη προκήρυξη των εκλογών, την σύντομη εκλογική περίοδο και την αξιοποίηση των κρατικών και άλλων μηχανισμών, πέτυχε το ανέλπιστο ακόμα και για αυτούς, να εξοβελίσει την ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ από το κοινοβούλιο δημιουργώντας όρους και προϋποθέσεις για την πολιτική εξουδετέρωσή της.

3. Ολοκληρώθηκε ένα πολιτικό σχέδιο ενεργό σε ένα μεγάλο τμήμα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, όλη την περίοδο μετά το 2012. Αυτό το σχέδιο προέβλεπε τον αναγκαστικό συμβιβασμό με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και την ελληνική αστική τάξη, την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών με κάπως πιο ήπιο τρόπο και την αποδοχή του προοδευτικού εκσυγχρονιστικού χαρακτήρα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Την πιο διαυγή στρατηγική είχαν τμήματα του οικονομικού επιτελείου της κυβερνητικής περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ, που μάλιστα προκαταβολικά προειδοποιούσαν ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα εκβιασμού των ελίτ της Ε.Ε., και η παραδοσιακή ευρωπαΐστικη πλατφόρμα του ιστορικού Συνασπισμού. Σταδιακά πριν από την κυβερνητική άνοδο και κατά την διακυβέρνηση και επιταχυνόμενα μετά το δημοψήφισμα, προσχώρησε ολοκληρωτικά σε αυτή τη στρατηγική όλη η ηγετική ομάδα, με επικεφαλής τον Τσίπρα, αλλά και οι προερχόμενοι από το ΚΚΕ εσωτ., αλλά και ρεύματα που τοποθετούνταν στην αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ (μεγάλο τμήμα των 53 κ.λπ.). Επρόκειτο για μία ταχύτατη μετατόπιση στο εσωτερικό της κυρίαρχης ιδεολογίας και απεμπόληση των όποιων αναφορών για κατάργηση ή απάλυνση του μνημονίου και κάποιας μορφής αναδιανομή μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Η προεκλογική ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ τοποθετείτο στην ανάδειξη του καλύτερου διαχειριστή και της ηθικοποίησης της πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκε προς τα δεξιά του, αποσπώντας εκλογική επιρροή από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και το χώρο του Ποταμιού, για να τροφοδοτήσει την εκλογική του δεξαμενή και για να επικυρώσει τον μετασχηματισμό του σε ένα σοσιαλφιλελεύθερο κόμμα.

4. Η στρατηγική αυτή είχε τουλάχιστον την προσωρινή συναίνεση των ιμπεριαλιστικών κέντρων και την ανοχή της ελληνικής αστικής τάξης. Η προσφυγή σε εκλογές έγινε κάτω και από την καθοδήγηση των ιμπεριαλιστικών κέντρων, ενώ όταν η αστική τάξη πείσθηκε πλήρως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο καταλληλότερος στην παρούσα φάση για να υλοποιήσει το μνημόνιο και κυρίως για να σφραγίσει το ρήγμα που άνοιξε σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο την περίοδο 2010 – 2015, υποβοήθησε την εκλογική του σταθεροποίηση. Μία σειρά μηχανισμών, από τα ΜΜΕ, τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, τα επιχειρηματικά δίκτυα, μέχρι τα καθαρόαιμα αστικά κόμματα, προέβαλλαν μία εικόνα ωρίμανσης του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, επανατοποθετώντας τον στο κέντρο της πολιτικής σκηνής σε πλήρη αντίθεση από το εγχείρημα ολοκληρωτικής αποδόμησης που επιδίωξαν το διάστημα πριν το δημοψήφισμα. Ακόμα περισσότερο επένδυσαν στην αποδόμηση της όποιας αντιπολίτευσης από το αριστερά του Τσίπρα, πλην του ΚΚΕ. Η στάση αυτή των μηχανισμών της αστικής τάξης δεν ήταν μόνο μία αναγκαστική επιλογή, στο βαθμό που ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα εξακολουθούσε να εκφράζει αμυντικά συμφέροντα εργατικό λαϊκών στρωμάτων (κάτι που φαίνεται από τις υψηλές επιδόσεις σε Β Αθήνας και Πειραιά), αλλά σχετίζεται και με την ενεργητική θέση που μπορεί να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διαδικασία επιβολής του μνημονίου. Η αστική τάξη μέσα από τους ποικίλους μηχανισμούς της αντιλαμβάνεται ότι α) έχουν προχωρήσει οι διεργασίες καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που οδηγούν σε μία σταδιακή ανάταξη του ποσοστού κέρδους, μέσα από την συνολική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας σε εργασιακούς και άλλους χώρους. Παρά την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου και την ύπαρξη των capitalcontrols, η πτώση του Α.Ε.Π δεν φαίνεται τόσο μεγάλη, ενώ σε ορισμένους κλάδους αλλά και σε μεμονωμένους επιχειρηματικούς ομίλους υπάρχει ανάκαμψη των επιχειρηματικών κερδών. Η αίσθηση των καπιταλιστών είναι – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα συμβεί στον ανάλογο βαθμό – ότι η επίλυση του πολιτικού ζητήματος θα αποτελέσει εφαλτήριο οικονομικής ανάκαμψης. Η εκκαθάριση των αριστερών τάσεων από την πολιτική σκηνή και το τέλος της αστάθειας που παρήγαγαν στο κυβερνητικό κέντρο κατανοούνταν ως βασική προτεραιότητα από την αστική τάξη β) ότι στο βαθμό που απέτυχαν προσπάθειες ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς ως βασικού πόλου της πολιτικής σκηνής και οργάνωσης της κρατικής λειτουργίας, ο ρόλος αυτός περνάει μέσα από τον εμποτισμό του ΣΥΡΙΖΑ με το  τεχνοκρατικό – πολιτικό προσωπικό της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας και τον μετασχηματισμό σε μία νέα κεντροαριστερά.
(περισσότερα…)

13 σημεία – συμβολή στην μετεκλογική συζήτηση.

bp51

Του Γιώργου Σαπουνά
Πηγή: rproject.gr

Οι εκλογές της 20ης Απρίλη 2015 πέρασαν στην Ιστορία ως ένα ορόσημο που κλείνει έναν πολιτικό κύκλο και ανοίγει έναν καινούργιο. Επισφράγισαν την μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την «επιτυχία» του να εγκλωβίσει εκλογικά την κοινωνία εντός του «μνημονιακού κάδρου». Νίκησε η «μνημονιακή Αριστερά» την «μνημονιακή Δεξιά» σε μια προεκλογική περίοδο όπου η πολιτική συζήτηση αφορούσε σε οτιδήποτε εκτός του ….μνημονίου.

  1. Οι εκλο­γές της 20ης Απρί­λη 2015 πέ­ρα­σαν στην Ιστο­ρία ως ένα ορό­ση­μο που κλεί­νει έναν πο­λι­τι­κό κύκλο και ανοί­γει έναν και­νούρ­γιο. Επι­σφρά­γι­σαν την μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά και την «επι­τυ­χία» του να εγκλω­βί­σει εκλο­γι­κά την κοι­νω­νία εντός του «μνη­μο­νια­κού κά­δρου». Νί­κη­σε η «μνη­μο­νια­κή Αρι­στε­ρά» την «μνη­μο­νια­κή Δεξιά» σε μια προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο όπου η πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση αφο­ρού­σε σε οτι­δή­πο­τε εκτός του ….μνη­μο­νί­ου. Αυτή εξάλ­λου ήταν η σκο­πι­μό­τη­τα του Α. Τσί­πρα όταν έκανε την επι­λο­γή για εκλο­γές αμέ­σως μετά τη ψή­φι­ση του 3ου μνη­μο­νί­ου ανα­τρέ­πο­ντας την κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή του ΟΧΙ, ανα­σταί­νο­ντας το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, επι­βε­βαιώ­νο­ντας το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο «μο­νό­δρο­μο», βυ­θί­ζο­ντας τη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία σε αμη­χα­νία και σοκ. Απ’ αυτή την άποψη ο Α. Τσί­πρας (και όσοι/ες απ’ τα στε­λέ­χη του πα­λιού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έμει­ναν μαζί του) θριάμ­βευ­σε εκλο­γι­κά την ώρα που συ­ντρί­φτη­κε πο­λι­τι­κά και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ιδε­ο­λο­γι­κά.

  2. Το συ­μπέ­ρα­σμα ότι η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία ενέ­κρι­νε την εφαρ­μο­γή του μνη­μο­νί­ου και της λι­τό­τη­τας είναι αυ­θαί­ρε­τη και επι­φα­νεια­κή. Το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών έδωσε με­γά­λη μνη­μο­νια­κή πλειο­ψη­φία στην Βουλή με ταυ­τό­χρο­νη δια­τή­ρη­ση της δύ­να­μης των φα­σι­στών και πε­ριο­ρι­σμό της αρι­στε­ράς και είναι ένα απο­τέ­λε­σμα που αναμ­φι­σβή­τη­τα παί­ζει αρ­νη­τι­κό ρόλο στην εξέ­λι­ξη της τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης. Ωστό­σο η σπου­δή για την ανα­κή­ρυ­ξη της κοι­νω­νι­κής συν­θη­κο­λό­γη­σης με τη συ­νε­χι­ζό­με­νη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή υπο­τί­μη­σης της ερ­γα­σί­ας και τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας, απο­τε­λεί συ­στη­μι­κή προσ­δο­κία και μένει να απο­δει­χτεί στο επό­με­νο διά­στη­μα, όταν το 3ο μνη­μό­νιο θα αρ­χί­σει να παίρ­νει «σάρκα και οστά».

    Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν μπο­ρεί να προ­ε­ξο­φλεί­ται η κοι­νω­νι­κή ήττα (αλ­λα­γή πε­ριό­δου) από στε­λέ­χη της Αρι­στε­ράς θε­ω­ρώ­ντας την ήττα της Αρι­στε­ράς αυ­τό­μα­τα ως ήττα του κι­νή­μα­τος και πτώση της τα­ξι­κής πάλης. Αυτή η αντί­λη­ψη που συ­νά­γει τα συ­μπε­ρά­σμα­τα για την κοι­νω­νία άμεσα και απο­κλει­στι­κά από τις επι­δό­σεις της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς έχει οδη­γή­σει σε άστο­χα συ­μπε­ρά­σμα­τα πολ­λές φορές ιστο­ρι­κά καθώς δεν κα­τα­νο­εί και υπο­τι­μά την κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα αυτής της αντί­λη­ψης υπήρ­ξε η υπο­τί­μη­ση της ση­μα­σί­ας του φαι­νο­μέ­νου της «αρα­βι­κής Άνοι­ξης» και η αδυ­να­μία της αξιο­λό­γη­σής του επει­δή η απου­σία ή η αδυ­να­μία του πο­λι­τι­κού υπο­κει­με­νι­κού πα­ρά­γο­ντα της Αρι­στε­ράς οδή­γη­σε στην τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση. Πα­ρα­βλέ­πο­ντας έτσι την λει­τουρ­γία του κοι­νω­νι­κού φαι­νο­μέ­νου ως έμπνευ­ση για το κί­νη­μα των πλα­τειών στην Ευ­ρώ­πη και το κί­νη­μα occupy Wall street στις ΗΠΑ.

    Μπρο­στά μας ανοί­γε­ται ένα διά­στη­μα άμε­σης εφαρ­μο­γής των νέων μνη­μο­νια­κών μέ­τρων, με σφο­δρό­τη­τα μά­λι­στα ως τον Δε­κέμ­βρη, όπου και μόνο μία ση­μα­ντι­κή κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση σε οποιο­δή­πο­τε από τα πολλά μέ­τω­πα που ανοί­γουν αρκεί για να ανα­ζω­πυ­ρώ­σει την κοι­νω­νι­κή διά­θε­ση και να ανα­δεί­ξει τις δυ­να­τό­τη­τες. Η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να προ­ε­τοι­μα­στεί και μά­λι­στα τα­χύ­τα­τα. Πε­ρί­ο­δος «πέν­θους» και πε­ρι­συλ­λο­γής, όσο κι αν δι­καιο­λο­γεί­ται, δεν πρό­κει­ται να έχει παρά μόνο αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες.

(περισσότερα…)

ΛΑΕ: Όχι στη νέα μνημονιακή κατεδάφιση των συντάξεων.

thumb_640

Με την εγκύκλιο του Υπουργείου Εργασίας μειώνονται δραστικά οι κατώτερες συντάξεις, παγώνουν σε αυτά τα επίπεδα μέχρι το 2022, αλλάζει ο υπολογισμός των κύριων συντάξεων προς το χειρότερο και αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης με την κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους των θεμελιωμένων και κατοχυρωμένων ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Πρόκειται για το δεύτερο από τα πολλά κύματα κατεδάφισης των συντάξεων και της κοινωνικής ασφάλισης που προβλέπονται στο τρίτο μνημόνιο, που ψηφίστηκε στη Βουλή από ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ- ΠΑΣΟΚ-ΑΝΕΛ-ΠΟΤΑΜΙ, με στόχο τη μείωση των συντάξεων κατά 2 δις ευρώ τον χρόνο.

Προηγήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου το πρώτο κύμα μειώσεων των κύριων (-2%) και επικουρικών (-6%) συντάξεων και ακολουθεί το επόμενο κύμα με νέες μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις, λόγω εφαρμογής της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, και η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ. Αργότερα, ακολουθούν και άλλα κύματα ασφαλιστικής κατεδάφισης με στόχο τη μετατροπή της κοινωνικής ασφάλισης από δημόσια, καθολική και αναδιανεμητική σε ατομική-κεφαλαιοποιητική.

Η έκδοση από την κυβέρνηση αυτής της εγκυκλίου λίγες μέρες μετά τις εκλογές αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν άλλα παράλληλα προγράμματα ή κοινωνικά ισοδύναμα και ότι το μόνο πρόγραμμα που έχει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί τους εργαζόμενους, τους νέους, τους ανέργους και τους συνταξιούχους σε μαζικούς και ενωτικούς κοινωνικούς αγώνες για την απόκρουση του νέου κοινωνικού αρμαγεδώνα, για την υπεράσπιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, για την ακύρωση της λιτότητας και των μνημονίων.

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΛΑΕ για την παρουσία του πρωθυπουργού στο Ίδρυμα Bill Clinton

laikienotita

Ακολουθώντας πιστά τα βήματα των προκατόχων του Παπανδρέου και Σαμαρά, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έδωσε εξετάσεις δουλοφροσύνης στις αγορές κατά την παρουσία του στο ίδρυμα Bill Clinton. Προσέφερε ως κίνητρο στους επενδυτές την απόλυτη πίστη στο τρίτο Μνημόνιο και στην ακραία νεοφιλελεύθερη λογική λιτότητας και απορρυθμίσεων που το διέπει.
Για την περίπτωση που αυτό το κίνητρο κρίνονταν ανεπαρκές, η μεγάλη χορηγός του ιδρύματος Clinton Γιάννα Αγγελοπούλου έσπευσε να υποδείξει επιπλέον τη «δήλωση μετανοίας» του πρωθυπουργού για το αντιμνημονιακό παρελθόν του: «Στην ελληνική πολιτική δεν είναι σύνηθες να παραδέχεται κανείς το λάθος του», είπε η κ. Αγγελοπούλου.
Υποτέλεια στους Ευρωπαίους δανειστές και ασφυκτικός εναγκαλισμός με τον αμερικανικό παράγοντα. Αυτή δείχνει να είναι η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα και επιφυλάσσει ολέθριες συνέπειες για τον λαό και την κυριαρχία της χώρας.

Αριστερή Ανασύνθεση: Εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015.

566

Πηγή: ektosgrammis.gr

1. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη είναι ένα αρνητικό αποτέλεσμα.

Είναι ένα αποτέλεσμα το οποίο εμπεδώνει τη μνημονιακή πολιτική καθώς διαμορφώνεται μια Βουλή με συντριπτική την παρουσία των μνημονιακών δυνάμεων, μια Βουλή δεν υπάρχει ούτε ένας βουλευτής που εκπροσωπεί μια ενωτική αγωνιστική λογική, που να μπορεί να εκπροσωπήσει τη φωνή των κινημάτων και της αντίστασης, που να αμφισβητεί την ευρωενωσιακή λογική (πέραν του ΚΚΕ που πλέον ουσιαστικά έχει εγκαταλείψει αυτή την τοποθέτηση). Είναι ένα αποτέλεσμα που θα αξιοποιηθεί από τις συστημικές δυνάμεις ως νομιμοποίηση των μνημονίων και θα χρησιμοποιηθεί για να καλυφθεί το ανοιχτό ρήγμα που είχε δημιουργηθεί από το εκρηκτικό όχι του δημοψηφίσματος. Με αυτή την έννοια είναι ένα αποτέλεσμα που οδηγεί σε μια σχετική σταθεροποίηση του πολιτικού συσχετισμού δύναμης, χωρίς αυτό να αναιρεί και νέους γύρους κοινωνικών  εκρήξεων και πολιτικής κρίσης. Είναι αποτέλεσμα που στην πραγματικότητα ορίζει ένα «τέλος εποχής» για την Αριστερά της γενικόλογης πολιτικής καταγγελίας, του «αντιμνημονίου», «τέλος εποχής» για την Αριστερά της αντίστασης χωρίς πρόταση διεξόδου.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμφίβολα ο νικητής των εκλογών. Η ηγετική ομάδα γύρω από τον Τσίπρα κατάφερε μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα να μετασχηματίζει το ΣΥΡΙΖΑ από μια μεταρρυθμιστική αριστερή δύναμη στη βασική δύναμη εφαρμογής των μνημονίων, να αντέξει μια σημαντική – κοινοβουλευτικά και οργανωτικά – διάσπαση και να είναι σήμερα ένα πραγματικά νέο κόμμα. Αυτός ο μετασχηματισμός έχει ιδιαίτερη σημασία και για τη σχετική σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, καθώς αυτή έχει ως προϋπόθεση να παραμένει κεντρικός πόλος μέσα στο πολιτικό σκηνικό μια δύναμη η οποία μπορεί να διατηρεί μια ορισμένη σχέση εκπροσώπησης ή έστω ανοχής με ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Η βασική πολιτική επιτυχία της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι μπόρεσε να διαμορφώσει τους όρους της προεκλογικής συζήτησης και αντιπαράθεσης. Η μετάθεση της συζήτησης από τη σύγκρουση μνημόνιο – αντιμνημόνιο στη συζήτηση γύρω από το ποιος μπορεί να είναι ο πρωθυπουργός, μέσα από την παρουσίαση του μνημονίου ως δεδομένου και αναπόδραστου ήταν ο βασικός μηχανισμός με τον οποίο μπόρεσε να έχει αυτή την πολιτική επιτυχία ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει την κυριαρχία του κατορθώνοντας να εκπροσωπήσει και την ήττα των λαϊκών δυνάμεων ύστερα από το ΟΧΙ.

3. Συμπληρωματική επιτυχία ήταν και αυτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων, με την έννοια ότι και αυτοί κατάφεραν να αντέξουν την επιβολή του τρίτου Μνημονίου, παρότι ως κατεξοχήν δύναμη αντιμνημονιακής ρητορείας θα περίμενε κανείς να έχουν μεγάλο κόστος από την επιβολή του τρίτου Μνημονίου. Σε αυτή την εκλογική επιτυχία συνέβαλε αποφασιστικά και η προεκλογική καμπάνια που έκαναν τόσο οι ίδιοι όσο, όμως, και ο ΣΥΡΙΖΑ για τη σημασία που έχει η επανάληψη της κυβερνητικής συμμαχίας του Ιανουαρίου.

4. Η διαμόρφωση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ λειτουργεί ως μηχανισμός σχετικής σταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος εκτός των άλλων και επειδή είναι δυνάμεις που διατηρούν σχέσεις εκπροσώπησης με τμήματα των λαϊκών τάξεων και άρα μπορούν εν μέρει να τις εγγράφουν μέσα στην κυρίαρχη στρατηγική, ακόμη και εάν στην πραγματικότητα τις πλήττουν άμεσα. Ταυτόχρονα, αυτή η εξέλιξη πατάει και πάνω σε μια άλλη κρίσιμη και καθοριστική παράμετρο της συγκυρίας που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε καθόλου. Η σύναψη του Μνημονίου βιώθηκε από τις ίδιες τις λαϊκές τάξεις ως μια ήττα και οι πολιτικές τους πρακτικές εγγράφηκαν στο έδαφος αυτής ακριβώς της ήττας και της αίσθησης ότι δεν μπορεί να υπάρξει σε αυτή τη φάση επιτυχής σύγκρουση με τα μνημόνια. Αυτό ήταν το αρνητικό αποτέλεσμα της υπογραφής μνημονίου από μια δύναμη της Αριστεράς. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν κλείσει τα βαθιά ρήγματα και οι μεγάλες ταξικές διαιρέσεις που ανέδειξε το δημοψήφισμα και κυρίως η πόλωση ανάμεσα στο μπλοκ των λαϊκών δυνάμεων και το μπλοκ της κοινωνικής συμμαχίας γύρω από την ηγεμονική αστική στρατηγική. Όμως, σε αυτή τη φάση αυτό το βαθύ ρήγμα δεν εκφράζεται με έναν ανοιχτό τρόπο, αλλά έμμεσα, είτε με την ψήφο «μικρότερου κακού» προς το ΣΥΡΙΖΑ είτε μέσα από την αποχή και την «αντιπολιτική ψήφο». Αυτό προφανώς και φανερώνει και όρια στην ικανότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και ιδίως της ΛΑΕ να μπορέσουν να εκπροσωπήσουν τη δυναμική αυτού του ρήγματος.
(περισσότερα…)

Γιάννα Αγγελοπούλου: «τον χώρισα γιατί ήταν φτωχός»

Με την αφορμή της επιστροφής της στο προσκήνιο και την χορηγία του «εκατομμυρίου» για την οργάνωση της ημερίδας που συμμετείχε ο Αλέξης Τσίπρας, θυμόμαστε το απολαυστικό κείμενο του Κωνσταντίνου Πουλή για αυτό το θαύμα της ελληνικής πραγματικότητας που ακούει στο όνομα: Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου.

assets_large_t_420_540170011422952457

Του Κωνσταντίνου Πουλή
Πηγή: thepressproject.gr (10 Νοεμβρίου 2014)

Τώρα που η Γιάννα Αγγελοπούλου παίρνει πάλι τη θέση που της αξίζει στην πολιτική μας επικαιρότητα, ήρθε η ώρα να πάρουν τον λόγο οι επαΐοντες. Ανήκω λοιπόν σε αυτούς που έχουν διαβάσει με προσοχή τις 472 σελίδες του  βιβλίου της (τόσες είναι και όντως τις διάβασα) και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα συμπεράσματά μου.

Ήθελα από καιρό να μιλήσω γι’ αυτό το βιβλίο, και η συνάντησή της με τον Αλέξη Τσίπρα μού έδωσε την αφορμή.

Η πλήξη στις αυτοβιογραφίες προέρχεται συνήθως από τον εξωραϊσμό. Από την απομάκρυνση του ασήμαντου ή αυτού που θα έπρεπε να προκαλεί ντροπή. Το συναρπαστικό στοιχείο της αυτοβιογραφίας της Γιάννας Αγγελοπούλου, η πηγή της λογοτεχνικότητάς της, με μια έννοια, είναι η μέχρι ανατριχίλας ωμότητα, ο διάχυτος κυνισμός της, που την καθιστά ένα πραγματικά απολαυστικό ανάγνωσμα. Ένα μάθημα ανθρωπογνωσίας, και συγκεκριμένα ένα μάθημα ανθρωπογνωσίας μέσα στον καπιταλισμό.

Το βιβλίο είναι γεμάτο από μικρές ιστορίες με μεγάλη διεισδυτικότητα, όπως (καλά, τηρουμένων των αναλογιών) όταν ο Αγαμέμνων πατάει το πορφυρό χαλί στην Ορέστεια: πρόκειται για χειρονομίες που συμπυκνώνουν και συμβολίζουν το πρόσωπο. Όταν κάποιος υπουργός κάνει το λάθος να μετακινήσει την τσάντα croco Hermès που ήταν τοποθετημένη δίπλα στον πρωθυπουργό Σημίτη, η Γιάννα αντιδρά λέγοντας: «ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ να μην ξαναγγίξεις την τσάντα μου ή τα προσωπικά μου έγγραφα!» και ο Σημίτης συμπληρώνει: «Η θέση της κυρίας Αγγελοπούλου είναι εδώ, δίπλα στη δική μου».

Στο βιβλίο αυτό μπορεί κανείς να ακούσει τη Γιάννα να εξηγεί πώς χώρισε τον πρώτο άντρα της γιατί ήταν (συγκριτικά) φτωχός: «Έδειχνε εύπορος, έδειχνε να έχει καλή δουλειά και λαμπρές προοπτικές για το μέλλον – ή πάντως έτσι άφηνε να εννοηθεί […] Όμως αντί για τη δουλειά, αυτός προτιμούσε να παίζει τάβλι (σ.76). Η εικόνα συμπληρώνεται ακόμη γλαφυρότερα όταν αναφέρει ότι «έφτασ[ε] να τον βοηθήσ[ει] οικονομικά – πράγμα που δεν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό» – απλώς το έγραψε στο βιβλίο (143).

Μαθαίνουμε, επίσης, πώς κατάφερε να εξασφαλίσει μια πρόσκληση στο δείπνο της οικογένειας Αγγελοπούλου που της άλλαξε τη ζωή, στο Φανάρι. Οι λεπτομέρειες για την επιμονή της, τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα σε αγνώστους, σε εκκλησιαστικούς, σε πολιτικούς, μέχρι να καταφέρει να γνωρίσει τον Θόδωρο, είναι συναρπαστικότατες. Γιατί κανονικά ο άνθρωπος της εξουσίας ντρέπεται να αποκαλύψει το γλείψιμο που τον οδήγησε ώς εκεί. Η Γιάννα όμως δεν ντρέπεται. Δεν ντρέπεται καθόλου. Η οικογένεια Αγγελοπούλου κάλυπτε τα έξοδα μετάβασης και διαμονής για το τραπέζι στο Φανάρι, με τη γενναιοδωρία που μόνο μια τέτοια οικογένεια ξέρει να επιδεικνύει. Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος ήταν και αφοσιωμένος υποστηρικτής της Εκκλησίας (121), η οποία εκκλησία προφανώς επίσης δεν ντρεπόταν για αυτές τις συναναστροφές. Αναγορεύτηκε Μέγας Λογοθέτης, «το ανώτατο αξίωμα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας», που σήμερα κατέχει ο Θόδωρος. Εξάλλου τον γιό τους βάφτισε ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης, τελώντας για πρώτη φορά αυτοπροσώπως ένα τέτοιο μυστήριο (144). Ουδέν σχόλιον, για να μην ξεστρατίσουμε από τα του βιβλίου. Όταν λοιπόν καταφέρνει να συναντήσει τον μπαμπά Αγγελόπουλο η Γιάννα, του λέει: «Θέλω να ξέρετε πόσο στενοχωρήθηκα που υπήρξα επίμονη για την πρόσκληση. Όμως ήθελα τόσο πολύ να είμαι εκεί και να θαυμάσω το έργο σας» (125) και πιο κάτω «ήθελα να τον ευχαριστήσω, τον ίδιο και την οικογένειά του, που είχαν δημιουργήσει κάτι τόσο σημαντικό για τον Ελληνικό (με αρχικό κεφαλαίο) λαό» (133). Υπέροχο δείγμα της αφοπλιστικής ειλικρίνειας της συγγραφέως, όταν αφηγείται τη στιγμή κατά την οποία στο εν λόγω γεύμα χύνεται κρασί στο φόρεμά της και κάποιος φωνάζει «Γούρι, κυρία Δασκαλάκη, λεφτά θα σας έρθουν!» (128).
(περισσότερα…)