Μήνας: Σεπτεμβρίου 2015

Θρησκευτικά… με το στανιό ! Κωλοτούμπες… οικειοθελώς !

Το πολιτικό σχόλιο της ημέρας, με το πενάκι του Γιάννη Δερμεντζόγλου.

186067-me-to-stanioΣχόλιο εν όψει της διαγραφόμενης νέας κωλοτούμπας των «ριζοσπαστικών μέτρων» που πάρθηκαν, δια τηλεοπτικών δηλώσεων, από την Αναπληρωτή Υπουργό Σία Αναγνωστοπούλου.

«Ουδέποτε ετέθη στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ ζήτημα αλλαγής του τρόπου διδασκαλίας ή διευκόλυνσης χορήγησης των απαλλαγών», είπε ο Ν. Φίλης* μετά την συνάντησή του με τον αρχιεπίσκοπο.
«Δεν θα γίνουν μονομερείς ενέργειες στο θέμα των Θρησκευτικών… Τα θέματα που έχουν σχέση με την Εκκλησία και την Πολιτεία πρέπει να λύνονται με συνεργασία», είπε, για να προσθέσει ότι «η θρησκεία διαδραματίζει ρόλο άλλοτε αγαθό, όπως στην περίπτωση της δικής μας θρησκείας, και άλλοτε οδηγεί σε μισαλλόδοξες καταστάσεις.»

*Ο ίδιος που πριν λίγους μήνες βγήκε στις τηλεοράσεις και μίλησε για «μορφή ειδωλολατρίας» και «εμπόριο λειψάνων».

Για την επόμενη ημέρα…

150928-realism_paintings_by_alan_dingman_1-650x418

του Δημήτρη Μπελαντή
Πηγή: Rednotebook.gr

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του Σεπτέμβρη αποτελεί το κλείσιμο μιας μακράς περιόδου. Όσο και αν αυτό υποστηρίζεται συχνά με έναν κοινότοπο τρόπο, είναι αληθές.

Κατά πρώτον, κλείνει η μακρά «περίοδος ΣΥΡΙΖΑ», υπό την έννοια ενός ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος και εγχειρήματος, έστω ρεφορμιστικού,  με έντονες κινηματικές καταβολές τουλάχιστον ως το 2012, το οποίο φιλοδόξησε να εκπροσωπήσει τις λαϊκές τάξεις και να εφαρμόσει πραγματικά ένα φιλεργατικό-φιλολαϊκό κυβερνητικό πρόγραμμα ανατρέποντας τα μνημόνια και τον νεοφιλελευθερισμό. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα θεμελιακά άλλο κόμμα, αν θεωρηθεί  όντως πολιτικό κόμμα και όχι απλώς  ένα δίκτυο εξουσίας και συμφερόντων γύρω από τον Ηγέτη και την κλειστή ομάδα του. Μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ακόμη και ως Αριστερά, αν δεχθούμε ότι η σοσιαλδημοκρατία και η ευρωαριστερά ως σύνολα αντιστοιχούν πλέον στο κοινωνικό φαντασιακό ως Αριστερά: ως μια κοινωνικά ευαίσθητη δύναμη, ως μια δύναμη (ακόμη) της αντιδιαπλοκής, ως μια δύναμη μη ακραία αυταρχική, μη ρατσιστική, αντιεθνικιστική κλπ. Όμως, με την ίδια έννοια αποτελεί  Αριστερά και η πρώην ΔΗΜΑΡ, καθώς και η Δημοκρατική Συμπαράταξη της Φώφης Γεννηματά, παρά τα κάπως διαφορετικά στοιχεία συγκρότησής της ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ (παρέμβαση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, πιο δουλεμένα κρατικά-κοινωνικά δίκτυα κ.λπ).  Αυτή η σύγχυση, αυτό το μπέρδεμα, στο οποίο μας οδήγησε η μακροχρόνια στροφή του Αλέξη Τσίπρα, θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Αυτό που κάποτε μας προσήπτε η αναρχία κάπως άδικα, ότι δηλαδή  η Αριστερά είναι απλώς ένα  «αριστερό» τμήμα της Διαχείρισης του Κεφαλαίου, μπορεί όντως σήμερα να καθίσταται σωστό. Μπορεί – επιμένω στο «μπορεί»– η έννοια της Αριστεράς καθ’εαυτήν να μην είναι πια υπερασπίσιμη.

Κατά δεύτερον, κλείνει οριστικά και αμετάκλητα ο μεταπολιτευτικός κύκλος. Ένας κύκλος, στην διάρκεια του οποίου το λαϊκό ταξικό/κοινωνικό στρατόπεδο, χάνοντας τον αρχικό αντισυστημικό ριζοσπαστισμό του (ως το 1977 και το πολύ ως το 1983), στηρίχθηκε στην κοινοβουλιοκεντρική πολιτική εκπροσώπηση και σε μια μορφή κυβερνητίστικης συγκρότησης (η κομμουνιστική/κομμουνιστογενής Αριστερά και το αρχικό ΠΑΣΟΚ) για να καταγράψει τα πιο άμεσα συμφέροντά του στην πολιτική σκηνή και στο εσωτερικό του κρατικού μηχανισμού. Αρχικά πέτυχε, μετά απέτυχε, μετά από χρόνια ξαναπροσπάθησε  και απέτυχε σχεδόν συντριπτικά. Ένας νέος κύκλος κοινωνικών και πολιτικών αγώνων  ανοίγει.

Σε αυτόν τον νέο κύκλο έχουμε ορισμένες βάσιμες παραδοχές (αντιμνημονιακή, αντιιμπεριαλιστική  και αντικαπιταλιστική τοποθέτηση, επιμονή στην αντίσταση σε αυτήν την κρατική διαχείριση, επιστροφή στα κοινωνικά κινήματα), αλλά τα πιο σημαντικά πράγματα είναι ίσως αυτά που προκύπτουν από αβεβαιότητες, από ασάφειες, από νέες δυνατές διερευνήσεις. Είναι αυτά που δεν ξέρουμε ακόμη ότι δεν τα ξέρουμε.

1. Ορισμένες σκέψεις για την αποτυχία του παλιού ΣΥΡΙΖΑ και των τάσεων ή εκδοχών του

Ένα επιχείρημα που συχνά χρησιμοποιούμε –και όχι αβάσιμα– είναι η μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο λόγω της «συστημικής του ωρίμανσης», την οποία είχε προβλέψει έγκαιρα ο Γιάννης Δραγασάκης, αλλά και λόγω της ολοκλήρωσης του αρχηγισμού του, της συγκρότησης ενός νεοφιλελεύθερου βοναπαρτισμού όπου ο Ηγέτης είναι κάτι σαν τον Λουδοβίκο Βοναπάρτη της «18ης Μπρυμαίρ» του Μαρξ: ένας διαιτητής υποτίθεται ανάμεσα στις τάξεις, ο οποίος τελικά αντιπροσωπεύει την αστική τάξη στην θέση των παλιών της πολιτικών εκπροσώπων. Θα ήθελα εδώ να παρατηρήσω ότι αυτή η κατεύθυνση συγκρότησης, στα καθ’ημάς, ξεκίνησε στο 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του 2013, όταν επιτρέψαμε να υπάρξει ένας Ηγέτης ως αυτοεκλεγόμενο και αυτοτελές όργανο και όχι ως Πρόεδρος ή Γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής. Στην συνέχεια, όπως όλοι/ες γνωρίζουμε,  διαμορφώθηκε ένα αφανές συμβούλιο γύρω από τον Ηγέτη όπου μπορούσε να μετέχει μόνο ο σκληρός πυρήνας της τάσης της  πλειοψηφίας, κάποια φέουδα και βαρωνείες  και όλο και περισσότερο κάποια κομβικά πρόσωπα-σύμβουλοι εκτός ουσιαστικά των τάσεων  (αυτό που εξελίχθηκε στην ομάδα Παππά-Φλαμπουράρη-Βούτση-Φίλη κ.λπ). Σταδιακά, η τάση της πλειοψηφίας διασπάσθηκε και ό,τι διαφοροποιείτο από το συμβούλιο και τους υποστηρικτές του, αποβλήθηκε.
(περισσότερα…)

Λαϊκή Ενότητα: Υποταγή στους δανειστές, η ομιλία Τσίπρα στον ΟΗΕ.

ΤΣΙΠΡΑΣ-ΟΗΕ

Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να μιλήσει γενικόλογα για «αναδιάρθρωση του χρέους» ενώπιον ενός διεθνούς οργανισμού, του ΟΗΕ, ο οποίος έχει επεξεργαστεί πλήρη νομική επιχειρηματολογία για τη διαγραφή του χρέους όταν είναι αθέμιτο, παράνομο, επονείδιστο και μη βιώσιμο, είναι ενδεικτική της πλήρους υποτέλειας με την οποία θα αντιμετωπίσει τις απαιτήσεις των δανειστών η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Αποτελεί ύψιστη διγλωσσία το γεγονός ότι η γενικόλογη αυτή αναφορά έρχεται λίγες μέρες μόλις μετά την αποχή της Ελλάδας από την ψηφοφορία στη ΓΣ του ΟΗΕ, κατά την οποία θεσπίστηκε ένα διεθνές πλαίσιο κανόνων που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των υπερχρεωμένων κρατών και την κυριαρχία τους.

«Αναδιάρθρωση του χρέους» δεν σημαίνει μείωση των βαρών για το λαό, αλλά εξασφάλιση ότι οι δανειστές δεν θα βγουν ποτέ χαμένοι.
Μόνος δρόμος για την απαλλαγή από το βραχνά του χρέους, η παύση πληρωμών και η διαγραφή του.

Μηνύουν οδηγό του ΟΑΣΑ που προσπάθησε να μεταφέρει μετανάστες εν μέσω καταιγίδας.

assets_LARGE_t_420_17575536_type12713

Της Μαρίας Λιλιοπούλου
Πηγή: ethnos.gr

Αντιμέτωπος με τη διοίκηση της εταιρείας βρίσκεται ένας οδηγός λεωφορείων και συνδικαλιστής της ΟΣΥ (Οδικές Συγκοινωνίες), ο οποίος τα ξημερώματα της Κυριακής προσπάθησε να μεταφέρει με λεωφορείο οικογένειες προσφύγων από την πλατεία Βικτωρίας σε χώρο προστατευμένο από την καταιγίδα που μαινόταν εκείνη την ώρα.

Οι προϊστάμενοί του, σύμφωνα με τις καταγγελίες του, αρνήθηκαν να δώσουν το πράσινο φως για τη μεταφορά, παρά το γεγονός ότι από τις 26 του μήνα υπήρχε σχετική εντολή από το υπουργείο Υποδομών.

Ο ίδιος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο μήνυσης για αρπαγή λεωφορείου και γλύτωσε τη σύλληψη μόνο και μόνο γιατί στο σημείο βρέθηκε τα ξημερώματα ο υπουργός Υποδομών, Χρήστος Σπίρτζης, ο οποίος και έδωσε εντολή να ανοίξει ο σταθμός της Βικτώριας για να βρουν καταφύγιο οι πρόσφυγες.

Ο κ. Σπίρτζης μάλιστα, ο οποίος είδε μπροστά του αστυνομικούς να κατεβάζουν τους πρόσφυγες από το λεωφορείο -μιλώντας στο «Έθνος»- δηλώνει αποφασισμένος να αλλάξει εντελώς το προφίλ των αστικών συγκοινωνιών στην Αθήνα, «ξηλώνοντας» τις διοικήσεις των συγκοινωνιακών εταιρειών, αμέσως μόλις ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για το προεδρείο της Βουλής: «Αυτές οι πρακτικές πρέπει να σταματήσουν. Δεν είναι εικόνα, αστυνομικοί να κατεβάζουν από το λεωφορείο γονείς με βρέφη στην αγκαλιά» τονίζει χαρακτηριστικά.

<p>  Ο οδηγός Αποστόλης Κασιμέρης</p>

Ο οδηγός Αποστόλης Κασιμέρης

Σύμφωνα με τον Αποστόλη Κασιμέρη, τον οδηγό, συνδικαλιστή του ΟΑΣΑ και μέλος του «Ξεκινήματος», όλα άρχισαν το βράδυ του Σαββάτου και αφού μέσα στην ημέρα με έξι λεωφορεία είχαν μεταφερθεί πρόσφυγες από την πλατεία Βικτωρίας στο κλειστό γήπεδο του Τάε Κβο ντο, ύστερα από σχετική εντολή του υπουργείου στη διοίκηση της εταιρείας: «Όταν όμως ξεκίνησε η δυνατή βροχή άρχισα να αναρωτιέμαι εάν είχαν πράγματι μετακινηθεί όλοι οι πρόσφυγες» λέει ο κ. Κασιμέρης, ο οποίος αποφάσισε να πάει στην πλατεία ώστε να δει ο ίδιος τι συμβαίνει: «Γύρω στις 12.30 μετά τα μεσάνυχτα έφτασα στην πλατεία και βρήκα καμιά πενηνταριά άτομα να είναι ακόμα εκεί, κάτω από τις τέντες δύο καφετεριών της πλατείας, πάνω στις καρέκλες και τα τραπέζια, ο ένας πάνω στον άλλον».

Ο κ. Κασιμέρης τους πλησίασε, τους εξήγησε πού εργάζεται και αμέσως τηλεφώνησε στο «Γραφείο Κίνησης» του Αμαξοστασίου Ελληνικού. Αρχικώς η ανταπόκριση από το αμαξοστάσιο ήταν θετική, αλλά στη συνέχεια, και ενώ εκείνος βρισκόταν ήδη καθ΄οδόν προς το αμαξοστάσιο, προκειμένου να πάρει όχημα για να τους μεταφέρει, οι υπεύθυνοι άλλαξαν στάση, όπως εξηγεί ο ίδιος.

«Μόλις έφτασα στο αμαξοστάσιο έμαθα πως υπήρχε εντολή να μη βγει λεωφορείο από το Αμαξοστάσιο γι’ αυτό το σκοπό. Πήρα ο ίδιος τηλέφωνο τον διευθυντή, ο οποίος μου είπε ότι: τα λεωφορεία δεν είναι για να μεταφέρουν λαθρομετανάστες»!

Παρόλα αυτά ο κ. Κασιμέρης πήρε ένα λεωφορείο και κατευθύνθηκε προς την πύλη, την οποία όμως ο φύλακας αρνήθηκε να ανοίξει, καθώς είχε διαφορετικές εντολές: «Εν τω μεταξύ, με εντολή Διευθυντή κλήθηκε και το «100» και ήρθε στο αμαξοστάσιο. Είπα στους αστυνομικούς ότι είμαι από το Συνδικάτο και ότι θα έβγαζα το λεωφορείο για να μεταφέρω πρόσφυγες από την πλ. Βικτωρίας στο Τάε Κβο Ντο, όπως άλλωστε γινόταν όλη μέρα με εντολή του Υπουργείου. Ακολούθησε διαπληκτισμός με τους αστυνομικούς, οι οποίοι όμως στη συνέχεια έφυγαν – παρότι τους είχα δηλώσει ότι εγώ θα βγάλω το λεωφορείο. Τελικά έβγαλα το λεωφορείο την ώρα που η μπάρα της πύλης είχε ανοίξει για να βγει έξω ένα από τα «υπηρεσιακά» λεωφορεία» εξιστορεί.

Ωστόσο τα προβλήματα δεν τελείωσαν εκεί, καθώς φτάνοντας στην πλατεία Βικτωρίας και ενώ οι πρόσφυγες άρχισαν να επιβιβάζονται, έφτασαν στο σημείο τρία περιπολικά με εντολή να συλλάβουν τον οδηγό για κλοπή λεωφορείου και ακολούθησε νέος διαπληκτισμός: «Η ώρα είχε πάει 3, οι πρόσφυγες που μόλις είχαν ανέβει στο λεωφορείο βλέποντας αστυνομικούς με όπλα φοβήθηκαν και άρχισαν να κατεβαίνουν από το λεωφορείο, στο οποίο είχε ανέβει και ένας αστυνομικός».

Λίγη ώρα αργότερα στο σημείο έφτασε ο ίδιος ο υπουργός Υποδομών, Χρήστος Σπίρτζης, ύστερα από επικοινωνία που είχε με εργαζομένους της ΟΣΥ.

«Οι αστυνομικοί δήλωσαν στον κ.Σπίρτζη ότι είχαν εντολή να με συλλάβουν για κλοπή λεωφορείου και ότι ο υπεύθυνος τους Αμαξοστασίου Ελληνικού είχε πάει στο τμήμα για να υποβάλλει μήνυση. Ο Υπουργός άρχισε τα τηλέφωνα και τελικά στις τέσσερις παρά δέκα δόθηκε εντολή και άνοιξε ο σταθμός του ηλεκτρικού της πλ. Βικτωρίας για να μπουν μέσα οι πρόσφυγες» καταλήγει.

Αρχαιότητες από την Παλμύρα πωλούνται ήδη στο Λονδίνο.

Το χρονικό μιας προσοδοφόρας βαρβαρότητας στη Συρία.
Τα παραδείγματα σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

palmyrastatues7

Του Γρηγόρη Τραγγανίδα
Πηγή: toperiodiko.gr

Οι θηριωδίες του «Ισλαμικού Κράτους» ενάντια σε ανθρώπους και μνημεία κάνουν τον γύρο του κόσμου. Η ίδια η οργάνωση φροντίζει επιμελώς να προμηθεύει την παγκόσμια μιντιακή κοινότητα με το απαραίτητο, σχετικό οπτικοακουστικό υλικό.

Ακριβώς όμως αυτή η μεθοδικότητα είναι που προβληματίζει για τους πραγματικούς στόχους αυτής τής, σε απευθείας σύνδεση, καταστροφής: Είναι μόνο ο φανατισμός και η βαρβαρότητα τα κίνητρα αυτής της λεηλασίας; “Η υπάρχει και κάτι άλλο, περισσότερο κυνικό, ακριβώς επειδή δεν αποτελεί αποτέλεσμα άγνοιας – χωρίς φυσικά αυτό να αθωώνει εκείνους που κάνουν τη βρώμικη δουλειά – αλλά συνειδητής επιλογής στο πλαίσιο ενός ευρύτερου πλαισίου οικονομικών, κατά βάση, και γεωπολιτικών, κατ” επέκταση, συμφερόντων;

Πριν λίγες μέρες, η γενική διευθύντρια της UNESCO, Ιρίνα Μπόκοβα, δήλωσε χωρίς περιστροφές, ότι το «Ισλαμικό Κράτος» επιδίδεται στην Συρία σε αρχαιολογική λεηλασία «βιομηχανικής» κλίμακας.

Τόσο οι δορυφορικές εικόνες όσο και η παρουσία πάρα πολλών αρχαίων αντικειμένων σε παράνομες αγορές μαρτυρούν «λεηλασία σε βιομηχανική κλίμακα», μέσω «χιλιάδων παράνομων αρχαιολογικών ανασκαφών», υπογράμμισε η Μπόκοβα στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Σόφια για το θέμα αυτό.

«Ο περιορισμός του παράνομου εμπορίου αντικειμένων τέχνης είναι αυτή τη στιγμή η προτεραιότητα νούμερο ένα», πόσω μάλλον που «χρησιμεύει για τη χρηματοδότηση των εξτρεμιστών», υπογράμμισε η γενική διευθύντρια της UNESCO, η οποία κάλεσε τις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα, «να ενισχύσουν τη νομοθεσία τους ώστε να σταματήσουν το παράνομο αυτό εμπόριο».

Σε τέσσερα χρόνια εμφυλίου πολέμου – και μασκαρεμένης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, συμπληρώνουμε εμείς – έχουν λεηλατηθεί ή/και καταστραφεί περισσότερα από 900 μνημεία και αρχαιολογικοί χώροι, λένε οι αρμόδιες συριακές αρχές.

Τον περασμένο Αύγουστο η φρίκη συμπληρώθηκε με τη δολοφονία του 82χρονου αρχαιολόγου, ανασκαφέα της Παλμύρας, Χάλεντ αλ-Ασααντ και το κρέμασμα του κατακρεουργημένου σώματός του σε δημόσια θέα.
(περισσότερα…)

Η διπλή ήττα του Σεπτέμβρη και η δυνατότητα ανάταξής της.

150927-laiki-enotita-sima

Του Γιώργου Νικολαΐδη
Πηγή: Rednotebook.gr

Χάσαμε…

Κανείς πρέπει να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του: λίγες μέρες πριν από τις εκλογές σε ένα μάλλον ασυνήθιστο για την περίοδο κείμενο[1] υποστήριζα πως για την Αριστερά και τα λαϊκά συμφέροντα θα πρέπει να έχουν τρεις εκλογικούς στόχους[2]: την τιμωρητική απομείωση των ποσοστών του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ, την ενίσχυση του ρεύματος που αποσπάστηκε από αυτόν, της ΛΑΕ, και τη συγκράτηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής. Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα είναι προφανές ότι μόνον ο τρίτος στόχος επιτεύχθηκε σε κάποιο βαθμό, ενώ στους άλλους δυο σημειώθηκε αποτυχία από κάθε άποψη.[3]

Με αυτή την έννοια, όσοι στοιχηθήκαμε σε μια προοπτική παρόμοια με εκείνη που περιγράφαμε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές οφείλουμε σήμερα να παραδεχθούμε την απλή αλήθεια: χάσαμε. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό είναι τούτες τις ώρες μάλλον μικρόψυχο και αναντίστοιχο: πάντα στο πολιτικό παιχνίδι ο διαιτητής είναι στημένος, το γκαζόν βρεγμένο, η κερκίδα αντίθετη – αλλά, σε τελική ανάλυση, το αποτέλεσμα είναι εκείνο που μετράει. Κι εμείς σε αυτή τη μάχη παίξαμε και χάσαμε. Ο πόλεμος βέβαια συνεχίζεται…

Το εντυπωσιακότερο σημείο της ήττας που υπέστη το λαϊκό κίνημα και η μάχιμη Aριστερά στο σύνολό της είναι ότι δεν έχασε απλώς μια από τις εκδοχές της αριστερής αντιμνημονιακής πολιτικής: χάσαμε όλοι, άλλος λιγότερα, άλλος περισσότερα. Και μόνο το γεγονός ότι οι απώλειες που μπόρεσε να προκαλέσει στον ΣΥΡΙΖΑ περιορίστηκαν στο ένα πέμπτο της εκλογικής επιρροής του του Ιανουαρίου, παρά την πολιτική μεταστροφή, είναι από μόνο του αρνητικό μέγεθος[4]. Όπως επίσης και το γεγονός ότι, από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη που απογοητεύτηκαν από αυτόν και απεγκλωβίστηκαν από την επιρροή του, το μεγαλύτερο μέρος προτίμησε να πάει σπίτι του και δεν επέλεξε να ψηφίσει καμία από τις διατιθέμενες αριστερές εκδοχές του αντιμνημονίου[5]. Με δυο λόγια: η πλειονότητα του λαού που στοιχήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη παρέμεινε εκεί, έστω με τις όποιες επιφυλάξεις ή εσφαλμένες προσδοκίες (περί «ηπιότερης εφαρμογής των μέτρων»), ενώ από το ευμέγεθες τμήμα που αποστοιχήθηκε από αυτόν, το μεγαλύτερο μέρος προτίμησε την αποχή και όχι την οποιαδήποτε εκδοχή αριστερής αντιμνημονιακής πολιτικής. Χάσαμε δυο φορές, δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο: και από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και από τον εαυτό μας. Ο πόλεμος βέβαια συνεχίζεται…

Δεν πείσαμε…

Δεν πείσαμε λοιπόν. Και για να είμαστε όσο ειλικρινείς με τα πράγματα απαιτείται τέτοιες ώρες, δεν έπεισε κανένας μας. Αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι η αυξημένη σε σχέση με τον Γενάρη αποχή ήταν περίπου ισότιμα κατανεμημένη σε περιοχές διαφορετικής κοινωνικής σύνθεσης και από το ότι οι τρεις προαναφερόμενες εκδοχές του αριστερού αντιμνημονίου σε γενικές γραμμές πήραν και στις πιο εργατικές περιοχές λίγο παραπάνω από τα εθνικά τους ποσοστά. Δεν υπήρξε δηλαδή η ταξική πόλωση που είδαμε π.χ. στο δημοψήφισμα, ούτε καμία άλλη ένδειξη πως η γραμμή της ρήξης «περπάτησε» καλύτερα στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα από ό,τι στα μικροαστικά κ.λπ.[6] Σε κάθε περίπτωση, όλοι έχουμε να απαντήσουμε το ερώτημα: αν ύστερα από μια εξαετία ολομέτωπης επίθεσης στα λαϊκά συμφέροντα και την αποκάλυψη του ρόλου του νεομνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ όλες οι εκδοχές της Αριστεράς δεν καταγράφουν παρά πάνω κάτω μισό εκατομμύριο ψηφοφόρους, τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε πως δεν πείσαμε το λαό να μας ακολουθήσει μέχρι τώρα. Αν θέλουμε αυτό να αλλάξει στο μέλλον. Γιατί ο πόλεμος συνεχίζεται…

Γιατί δεν πείσαμε…

Γιατί και σε τι ακριβώς δεν πείσαμε λοιπόν; (περισσότερα…)

Η ανεξάρτητη Καταλονία μαχαιριά στη καρδιά της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης.

catalonia-independence

Του Γιώργου Μητραλιά
Πηγή: contra-xreos.gr

Όπως το γράφαμε ήδη πριν από ένα χρόνο, «Όταν στην Ισπανία μιλούν για τη διαρκώς κλιμακούμενη κρίση στις σχέσεις της Καταλονίας με το Ισπανικό Κράτος, συνηθίζουν να κάνουν λόγο για την επερχόμενη «σύγκρουση δύο τρένων». Ε, λοιπόν,… μπορούμε να πούμε ότι αυτά τα δυο τρένα όχι μόνο ξεκίνησαν αλλά και αναπτύσσουν όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα στη πορεία τους προς τη μετωπική τους σύγκρουση!» (1) Τώρα μπορούμε να προσθέσουμε ότι η σύγκρουση αυτών των δυο τρένων είναι προγραμματισμένη να αρχίσει αύριο Κυριακή βράδυ με το άνοιγμα των καλπών των καταλανικών εκλογών!

Σε πείσμα λοιπόν των ανόητων που, και εδώ στην Ελλάδα, είχαν σπεύσει να δηλώσουν πέρυσι ότι η καταλανική κρίση ήταν «μπόρα που πέρασε», οι αυριανές καταλανικές κάλπες, που στήνονται παρά και ενάντια στη τρομοκρατία του κ. Ραχόϊ και των Ευρωπαίων εταίρων του, αναμένεται να αναδείξουν εκείνη την πλειοψηφία των υπέρμαχων της ανεξαρτησίας της Καταλονίας που θα επιτρέψει στο νέο Κοινοβούλιο της χώρας να προχωρήσει σύντομα στη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας της από το Ισπανικό Κράτος.

Ας μας επιτραπεί όμως να κάνουμε σε αυτό το σημείο μια παύση για να απαντήσουμε προκαταβολικά στο εύλογο ερώτημα του Έλληνα πολίτη, αφήνοντας για το προσεχές μας άρθρο την παρουσίαση των νικητών και ηττημένων των αυριανών καταλανικών εκλογών: Γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει εμένα αν θα γίνει η Καταλονία ανεξάρτητη όταν εδώ έχω να αντιμετωπίσω ένα τρίτο Μνημόνιο που είναι τρισχειρότερο από τα προηγούμενα δύο;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα τη δανειζόμαστε από περυσινό άρθρο μας γραμμένο πριν από το «άτυπο» καταλανικό δημοψήφισμα (Consulta) της 8ης Νοεμβρίου 2014, επειδή το μόνο που έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα είναι η συνείδηση που έχουν αποκτήσει οι Έλληνες για την αποφασιστικότητα της ευρωπαϊκής Ιεράς Συμμαχίας των «από πάνω» να συντρίψει τους «από κάτω» προκειμένου να επιβάλει με κάθε μέσο τις απάνθρωπες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της. Γράφαμε λοιπόν τότε ότι «Αξίζει και πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στο καταλανικό ζήτημα επειδή βάζει σε βαθύτατη κρίση όχι μόνο την ισπανική αλλά όλη την ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη αντίδραση και καθεστηκυία τάξη! Επειδή μια ήττα της κυβέρνησης Ραχόϊ σε αυτό το μέτωπο θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια όχι μόνο στην πτώση της αλλά και στη κατάρρευση του ισπανικού νεοφιλελεύθερου δικομματισμού. Και τέλος, επειδή και μόνη η διεξαγωγή της Consulta στις 9 Νοεμβρίου θα έδινε μια τεράστια ώθηση στους λαϊκούς αγώνες και στη ριζοσπαστική αριστερά τόσο στη Καταλονία, όσο και στο Ισπανικό Κράτος, με συνέπειες που θα γίνονταν άμεσα αισθητές σε ολάκερη την Ευρώπη!…»

Αν και η διακύβευση παραμένει όπως την περιγράψαμε πέρυσι, ωστόσο πολλά πράγματα άλλαξαν μέσα στο χρόνο που πέρασε. Επειδή λοιπόν οι αυριανές εκλογές δεν είναι «άτυπες» και επειδή όλες οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν καθαρή νίκη των υπέρμαχων της ανεξαρτησίας, για αυτό και η τωρινή τρομοκρατία που ασκείται στους Καταλανούς για να τους κάνει να ψηφίσουν υπέρ της παραμονής στο Ισπανικό Κράτος δεν συγκρίνεται με την περυσινή. Και ιδού ευθύς αμέσως για τι πρόκειται.

Πέρα λοιπόν από τις περίπου «καθιερωμένες» απειλές για τις συντάξεις που δεν θα πληρώνονται, το σύστημα υγείας που θα διαλυθεί, την οικονομία που θα καταρρεύσει ή ακόμα και την αυτόματη εκδίωξη της ανεξάρτητης Καταλονίας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση (!), η «στρατηγική του φόβου» της κεντρικής εξουσίας της Μαδρίτης χρησιμοποίησε τις τελευταίες βδομάδες και μέρες και τα εξής «όπλα» της: Καταρχήν, έριξε στη μάχη το τραπεζικό σύστημα με επικεφαλής την Κεντρική Τράπεζα της Ισπανίας. Έτσι, οι επτά μεγαλύτερες ισπανικές τράπεζες έδωσαν συνέντευξη τύπου και έβγαλαν ανακοίνωση στην οποία έφτασαν να απειλήσουν μια ενδεχόμενη ανεξάρτητη Καταλονία όχι μόνο με την ομαδική τους αποχώρηση αλλά και με ένα «κοραλίτο» (πάγωμα διαρκείας των καταθέσεων και απαγόρευση των αναλήψεων) σαν κι εκείνο της Αργεντινής το 2001! Φυσικά, η απάντηση που πήραν οι τραπεζίτες ήταν αποστομωτική και το “καλό κατευόδιο και νέα τράπεζα” (Bon vent i banca nova) που έσπευσε να τους ευχηθεί η ανερχόμενη αντικαπιταλιστική, αντιπατριαρχική, οικοσοσιαλιστική και ανεξαρτησιακή CUP, έγινε μέσα σε λίγες ώρες σύνθημα των περισσότερων Καταλανών…

Την ίδια μέρα με τους τραπεζίτες, οι μεγάλοι εργοδότες της Ισπανίας (Circulo de Empresarios) αλλά και εργοδοτικές οργανώσεις της Χώρας των Βάσκων και της Καταλονίας εξαπέλυαν τις δικές τους απειλές που συνοψίζονται στην αποχώρηση μεγάλων ομίλων (ακόμα και της πολυεθνικής των ειδών γάμου!) από την Καταλονία και στην κατάρρευση της οικονομίας της χώρας σε χρόνο ρεκόρ στη περίπτωση που οι Καταλανοί «παραβιάσουν το Σύνταγμα και αποσχιστούν από το Ισπανικό Κράτος».

Αυτές οι ισπανικές απειλές που συνδυάζονται συχνά με ελάχιστα καλυμμένους υπαινιγμούς για άσκηση στρατιωτικής και άλλης βίας αλλά και με την εκδίωξη της πρωταθλήτριας Ευρώπης Μπαρσελόνα από το πρωτάθλημα Ισπανίας (!), δεν θα ήταν πάντως δυνατές αν ο κ. Ραχόϊ και οι δικοί του δεν είχαν τις πλάτες των Βρυξελλών και των διαφόρων Μέρκελ, Ολάντ, Κάμερον και των λοιπών «ευρωπαίων εταίρων» που τόσο καλά γνωρίζουμε πια στην χώρα μας. Όλοι αυτοί εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο, δεν σταματάνε να κουνάνε απειλητικά το δάκτυλο στους Καταλανούς άλλοτε προεξοφλώντας την αυτόματη εκδίωξη της ανεξάρτητης Καταλονίας από την ΕΕ και άλλοτε δηλώνοντας ότι δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των λαών. Ενδεικτικό μάλιστα της ατμόσφαιρας που επικρατεί αυτό τον καιρό στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι η κρίση που προκάλεσε η «ισπανική μετάφραση» δήλωσης του γνωστού μας κ. Γιούνκερ στην οποία προδικαζόταν η αποπομπή της ανεξάρτητης Καταλονίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λίγες ώρες μετά από τον σάλο και την οργή των Καταλανών που προκάλεσε αυτή η δήλωση, η δήλωση «διορθώθηκε» και της αφαιρέθηκε η σχετική εκφοβιστική παράγραφος με τη δικαιολογία ότι αυτή οφειλόταν στο ζήλο κάποιου… «υπαλλήλου» που πρόσθεσε κάπου 250 δικές του λέξεις στα λεγόμενα του προέδρου της Κομισιόν!

Όλα αυτά δεν μπορούν φυσικά να προκαλέσουν έκπληξη στους Έλληνες πολίτες που είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από την καλή την αποτρόπαιη και απεχθή πλευρά των διαβόητων «ευρωπαίων εταίρων». Μπορούν όμως να προσφέρουν μια ακόμα πιο στέρεη βάση στην ανάπτυξη της ελληνο-καταλανικής αλληλεγγύης και φιλίας που τόσο χρειάζεται στους χαλεπούς καιρούς μας. Όπως γράφαμε πέρυσι τέτοιο καιρό: «Ενώ λοιπόν όλα δείχνουν ότι οδεύουμε πια ταχύτατα προς μια «σύγκρουση των δυο τρένων», που υπόσχεται να είναι εξαιρετικά βίαιη αλλά και κατακλυσμική ως προς τις γενικότερες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειές της, το μεγάλο δίλημμα του μακρινού 1936 ξαναρχίζει να πλανιέται πάνω από την Ευρώπη ταλανίζοντας όσους και όσες εξακολουθούν να βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και κυρίως, να διατηρούν την ικανότητα να εξεγείρονται μπροστά στην αδικία: Θα αφήσουμε, όπως και τότε, τον καταλανικό λαό τραγικά μόνο απέναντι στο αρραγές μέτωπο της πιο μαύρης ισπανικής και ευρωπαϊκής αντίδρασης ή θα σταθούμε στο πλευρό του επειδή ο δικός του είναι και δικός μας αγώνας;»

Σημειώσεις

(1) http://contra-xreos.gr/arthra/665-2014-10-05-18-55-46.html

(2) http://contra-xreos.gr/arthra/684-2014-11-05-18-53-11.html

(3) http://contra-xreos.gr/arthra/665-2014-10-05-18-55-46.html