Μήνας: Οκτώβριος 2015

Ανένδοτο το κουαρτέτο για τους πλειστηριασμούς.

8888_8

Πηγή: topontiki.gr

Το μαχαίρι στο λαιμό φαίνεται να έχει βάλει το κουαρτέτο στο υπουργείο Οικονομικών στο θέμα των πλειστηριασμών, με την Κυβέρνηση τελικά  να υποχωρεί στις πιέσεις.

Ανοιχτό φαίνεται να είναι πλέον το ενδεχόμενο να τεθεί πλαφόν πλειστηριασμών ετησίως ανά τράπεζα, με παράλληλη μείωση της «προστατευόμενης» αξίας του ακινήτου στις 100.000 – 120.000 ευρώ, στο πλαίσιο του συμβιβασμού των θέσεων κυβέρνησης-«θεσμών», βλέπουν οι τράπεζες.

Από την άλλη ο Υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, ανέφερε πως στόχος είναι να υπάρξει «έντιμος συμβιβασμός» και στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση φέρεται έτοιμη να υποχωρήσει από τις αρχικές προτάσεις της, χαμηλώνοντας αισθητά τον πήχη στα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Το εισοδηματικό όριο για την αποφυγή πλειστηριασμών φέρεται να φτάνει για το άτομο τα 15.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα και για το ζευγάρι τα 25.000 ευρώ συν 3.500 για κάθε παιδί, ενώ η αξία της πρώτης κατοικίας να αποτιμάται έως 200.000 για το ζευγάρι.

Τώρα το μόνο που μένει είναι να δούμε αν αυτές οι νέες υποχωρήσεις της κυβέρνησης θα γίνουν δεκτές, καθώς το αρχικό χάσμα μεταξύ των δυο πλευρών ήταν τεράστιο.

Όπως και να έχει πάντως, στο σφυρί  αναμένεται να βγουν εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα, με αποτέλεσμα, όπως λένε οι τραπεζίτες, να προκληθεί μια πραγματική, ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη, χωρίς μάλιστα να ωφελεί τις ίδιες τις τράπεζες, οι οποίες θα κληθούν ξαφνικά να επωμιστούν σημαντικά έξοδα για τη συντήρηση τεράστιου αριθμού απαξιωμένων ακινήτων.

Γι αυτό και  δηλώνουν κατηγορηματικά αντίθετοι στο θέμα των πλειστηριασμών.

Ζητούν επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου, η οποία θα φτάνει μέχρι το 80ό έτος της ηλικίας του οφειλέτη και θα εκτείνεται μετά στους κληρονόμους , εφόσον υπάρξουν οι ανάλογες προβλέψεις, οι οποίοι θα μπορούν να επιλέξουν αν θέλουν να συνεχίσουν να καταβάλουν μία μικρή μηνιαία δόση και να κρατήσουν το ακίνητο ή όχι.

Μήνυμα της Λαϊκής Ενότητας για την επέτειο του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου.

laikienotita

75 χρόνια μετά το ΟΧΙ του λαού μας στο φασισμό και το ναζισμό, ο τόπος μας καλείται να πει το δικό του ΟΧΙ στην κατάλυση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, στην εξαθλίωση των μνημονίων, στην ταπεινωτική επιτροπεία από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. Καλείται ξανά να διαλέξει ανάμεσα στον «ρεαλισμό» της υποταγής και της φτωχοποίησης, που του προτείνει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τα άλλα μνημονιακά κόμματα, και την αξιοπρέπεια της αντίστασης. Καλείται να αναζητήσει δρόμους και τρόπους για να μπορέσει συλλογικά να αντισταθεί, να οραματιστεί, να δημιουργήσει, να οικοδομήσει το δικό του μέλλον.

Η εποποιία της Αντίστασης, του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ, παραμένει για εμάς έμπνευση. Γιατί δείχνει πως η διαμόρφωση ενός μεγάλου μετώπου του ίδιου του λαού, των δικών του οργάνων και θεσμών, η αντίσταση και η αλληλεγγύη, η ανυποχώρητη πάλη και η αυτοθυσία, μπορούν να ανατρέπουν και τους πιο καταθλιπτικούς συσχετισμούς. Να εξασφαλίζουν την επιβίωση του λαού. Να ανοίγουν δρόμους εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτό το δρόμο πρέπει να βαδίσουμε και σήμερα.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί τους εργαζόμενους και τους ανέργους, την αγροτιά και τη νεολαία, τους αυτοαπασχολούμενους και τα μικρομεσαία στρώματα, στις πόλεις και την ύπαιθρο, να τιμήσουν τη  μνήμη όλων αυτών που αγωνίστηκαν ενάντια στο φασισμό, το ναζισμό και τους ντόπιους συνεργάτες του, με τον τρόπο που τους αξίζει: Με ανυποχώρητους αγώνες ενάντια στα μνημόνια και τη λιτότητα και την οικοδόμηση του μετώπου της αντίστασης και της ανατροπής, για μια νέα ανεξάρτητη, προοδευτική και δημοκρατική Ελλάδα. Ας στείλουμε μέσα από τις λαϊκές εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου αγωνιστικά μηνύματα ενάντια στα Μνημόνια, την εξαθλίωση και την ευρω-επιτροπεία!

Γραφείο Τύπου
27/10/2015

Με τη Λαϊκή Ενότητα: Για να τα βγάλουμε πέρα σε έναν πόλεμο που όχι μόνο δεν έχει κριθεί, αλλά μόλις αρχίζει.

laekerameikos2_1

Του Αντώνη Νταβανέλου
Πηγή: rproject.gr

Η συζήτηση για τον προσανατολισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς βρίσκεται σε ένα σημείο καμπής. Το καθορίζουν το ξεκίνημα της τρίτης μνημονιακής επίθεσης υπό την πολιτική καθοδήγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το ζήτημα της δυνατότητας-πιθανότητας μαζικής εργατικής και λαϊκής αντίστασης σε αυτή, το ζήτημα της πολιτικής έκφρασης αυτής της κοινωνικής αντίστασης στη μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχή.

Η Λαϊκή Ενό­τη­τα είναι ένας «τόπος»-κόμ­βος αυτής της συ­ζή­τη­σης. Γιατί, παρά την εκλο­γι­κή ήττα στις 20/9, η ΛΑΕ συ­γκρα­τεί έναν ση­μα­ντι­κό αριθ­μό αγω­νι­στών-στριών σε πα­νελ­λα­δι­κό επί­πε­δο, ένα δυ­να­μι­κό στοι­χειω­δώς συ­γκρο­τη­μέ­νο σε το­πι­κές και κλα­δι­κές «ορ­γα­νώ­σεις», ένα δυ­να­μι­κό συν­δε­δε­μέ­νο με το μαρ­ξι­σμό και τη σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, ένα δυ­να­μι­κό με εμπει­ρία ορ­γά­νω­σης μα­ζι­κής δου­λειάς.

Ταυ­τό­χρο­να η ΛΑΕ μπο­ρεί και πρέ­πει να παί­ξει ρό­λο-κλει­δί στην εξέ­λι­ξη του ευ­ρύ­τε­ρου κό­σμου που απο­σπά­στη­κε (και θα συ­νε­χί­σει να απο­σπά­ται…) από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στη σχέση αυτού του κό­σμου με την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, αλλά και με τμή­μα­τα της βάσης του ΚΚΕ.

Γι’ αυτό η συ­ζή­τη­ση στους κόλ­πους της ΛΑΕ, ενό­ψει της Πρώ­της Πα­νελ­λα­δι­κής Σύ­σκε­ψης στις 7/11-8/11, αλλά και της Πρώ­της Πα­νελ­λα­δι­κής Συν­διά­σκε­ψης στις αρχές του 2016, είναι εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κή. Ας δούμε κά­ποια βα­σι­κά ση­μεία αυτής της συ­ζή­τη­σης.

1. Το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα στις 20/9 ήταν μια ση­μα­ντι­κή νίκη των μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων, κυ­ρί­ως της ηγε­σί­ας Τσί­πρα-Κα­μέ­νου. Όμως η νίκη αυτή «απο­σπά­στη­κε»: πριν υπάρ­ξουν οι μα­ζι­κές εμπει­ρί­ες για το Μνη­μό­νιο 3, με την απα­τη­λή υπό­σχε­ση για τα «ισο­δύ­να­μα» και το πα­ράλ­λη­λο πρό­γραμ­μα εξαν­θρω­πι­σμού της λι­τό­τη­τας, υπό το φόβο μιας (υπο­θε­τι­κής, όπως απο­δεί­χθη­κε) επι­στρο­φής στην κυ­βέρ­νη­ση των πα­ρα­δο­σια­κών μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων της Δε­ξιάς και με την υπο­στή­ρι­ξη ενός ολό­κλη­ρου «συ­στή­μα­τος», τόσο των εγ­χώ­ριων αστι­κών δυ­νά­με­ων (βλέπε ΜΜΕ) όσο και των δα­νει­στών (βλέπε Μέρ­κελ, Ολάντ, Λα­γκάρντ κ.ο.κ.). Με αυτή την έν­νοια η νίκη των Τσί­πρα-Κα­μέ­νου στις 20/9 είναι αστα­θής και υπο­νο­μευ­μέ­νη.

2. Τα στοι­χεία αστά­θειας είναι δια­γνώ­σι­μα ακόμα και στα εκλο­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα: στη μα­ζι­κή απώ­λεια ψήφων από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στην πρω­το­φα­νή αποχή, στην αντι­πο­λι­τι­κή ψήφο στον Λε­βέ­ντη… Κυ­ρί­ως όμως η αστά­θεια και η αβε­βαιό­τη­τα προ­κύ­πτουν από τις υπο­χρε­ώ­σεις που η κυ­βέρ­νη­ση έχει ανα­λά­βει με την κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου 2015.

Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να ξε­κι­νή­σει με ταχύ ρυθμό την προ­σπά­θεια επι­βο­λής ενός σκλη­ρού τα­ξι­κού προ­γράμ­μα­τος, του 3ου Μνη­μο­νί­ου. Τα εκλο­γι­κώς χρή­σι­μα ψέ­μα­τα των «ισο­δύ­να­μων» και του «πα­ράλ­λη­λου προ­γράμ­μα­τος» έχουν τε­λειώ­σει. Εί­μα­στε πλέον για τα καλά στον πάγκο του χα­σά­πη.

Η κα­τε­δά­φι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, η φο­ρο­ε­πι­δρο­μή ενά­ντια στις λαϊ­κές τά­ξεις, οι μα­ζι­κές φαστ τρακ ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, η άκαμ­πτη επι­μο­νή στην πο­λι­τι­κή μεί­ω­σης μι­σθών και κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών, είναι ένα πρό­γραμ­μα ενί­σχυ­σης των κα­πι­τα­λι­στών και υπο­βάθ­μι­σης της θέσης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων, ένα πρό­γραμ­μα από­λυ­της συ­νέ­χειας με τα Μνη­μό­νια 1 και 2. Η ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών, ενέ­χει τη δια­χεί­ρι­ση των επι­χει­ρη­μα­τι­κών «κόκ­κι­νων δα­νεί­ων», δη­λα­δή την αλ­λα­γή των συ­σχε­τι­σμών στο εσω­τε­ρι­κό της κυ­ρί­αρ­χης τάξης. Ανά­λο­γες «επι­χει­ρή­σεις» δεν έγι­ναν ποτέ ει­ρη­νι­κά. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα θα βρε­θεί μπρο­στά σε μιαν όξυν­ση των εσω­α­στι­κών αντα­γω­νι­σμών, με πι­θα­νό­τα­τες σο­βα­ρές πο­λι­τι­κές εντά­σεις.

(περισσότερα…)

Ευρωπαϊκό ναυάγιο στο προσφυγικό. Ανακοίνωση της ΛΑ.Ε.

Φορτώνουν στην Ελλάδα και τις βαλκανικές χώρες το βάρος της κρίσης.
Κανένα ουσιαστικό μέτρο στη μίνι σύνοδο των Βρυξελλών.

tsipras708_92

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Πηγή: Iskra.gr

Αξιοθρήνητη για την Ευρώπη και αποκαρδιωτική για την Ελλάδα – παρά τις ακατανόητες, σχεδόν διθυραμβικές δηλώσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα – αποδείχθηκε η μίνι σύνοδος της Ε.Ε. για το τεράστιο, μεταναστευτικό πρόβλημα, που απειλεί να προκαλέσει τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική τραγωδία στην ήπειρο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να διαλύσει στα εξ ων συνετέθη την ίδια την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Τη σύνοδο συνεκάλεσε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ κατ’ επιταγήν της Άνγκελα Μέρκελ, η δημοτικότητα της οποίας βυθίζεται στα Τάρταρα λόγων του διογκούμενου, ξενοφοβικού ρεύματος στη Γερμανία και ολόκληρη την Κεντρική Ευρώπη, στον απόηχο του παλιρροϊκού, μεταναστευτικού κύματος. Η ίδια η σύνθεση της “μίνι” συνόδου προδιέγραφε εξ αρχής τις πενιχρές προσδοκίες των οργανωτών της, καθώς συμμετείχαν μόνο δέκα χώρες-μέλη της Ε.Ε. και τρεις βαλκανικές χώρες (ΠΓΔΜ, Αλβανία, Σερβία) που σχετίζονται άμεσα με την “Οδό των Δυτικών Βαλκανίων”.

Έλαμψαν δια της απουσίας τους ισχυρές χώρες της Ε.Ε., προφανώς για να μην εκτεθούν σε πιέσεις αναφορικά με τη συμβολή τους στη διαχείριση του προβλήματος: η Βρετανία του Ντέιβιντ Κάμερον, η Ιταλία του Ματέο Ρέντσι – ο οποίος φλεγόταν για ευρωπαϊκή διαχείριση του μεταναστευτικού τον Ιούνιο, όταν η χώρα του αντιμετώπιζε μεγάλο κύμα από τη Λιβύη, αλλά τώρα που οι πρόσφυγες έρχονται από τη Συρία στην Ελλάδα ποιεί την νήσσαν – και η Γαλλία του Ολάντ, ο οποίος προφανώς θεωρεί ότι εξάντλησε τη γενναιόδωρη “αλληλεγγύη” του προς τη χώρα μας με την πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα. Απούσα και η Τουρκία του Ερντογάν, η οποία εκβιάζει την Ε.Ε. με τη δημογραφική βόμβα των 2,2 εκατομμυρίων προσφύγων που κρατάει στα χέρια της, αρνούμενη οποιαδήποτε συνεργασία προτού υλοποιηθούν οι τρεις θεμελιώδεις αξιώσεις της, επί των οποίων ήδη συμφώνησε η Μέρκελ: τρία δις ευρώ οικονομική βοήθεια το χρόνο, κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες, επιτάχυνση των ενταξιακών διαδικασιών.

Τούτων δοθέντων, δεν προκαλεί εντύπωση το ευρωπαϊκό ναυάγιο της τρίτης, μέσα σε ενάμιση μήνα, συνόδου της Ε.Ε. για το εκρηκτικό αυτό πρόβλημα. Για άλλη μία φορά, δεν πάρθηκε καμία απόφαση για τη διασφάλιση νόμιμης και ασφαλούς οδού των ικετών πολιτικού ασύλου στην Ευρώπη, αφήνοντας τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων στο έλεος των μαφιόζικων κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπων. Παράλληλα, μπήκε στο ψυγείο η πρόταση για υποχρεωτικές ποσοστώσεις μεταξύ των χωρών-μελών, ως προς την υποδοχή προσφύγων, κάτι που προοιωνίζεται νέους “φράκτες” στο εσωτερικό της Ευρώπης (σαν κι αυτόν που συνεχίζει να ορθώνεται στον Έβρο), καθώς το ένα μετά το άλλο τα κράτη-μέλη προσπαθούν να εξαγάγουν τους “ανεπιθύμητους” στους γείτονές τους.

Αντί γι αυτό, η μίνι σύνοδος μετέφερε ουσιαστικά ολόκληρο το βάρος στην Ελλάδα και στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, επιβάλλοντάς τους να δεχθούν 100.000 επιπρόσθετους πρόσφυγες, χωρίς μάλιστα να τους προσφέρει ουσιαστική στήριξη. Είναι απορίας άξιον το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να πανηγυρίζει γιατί κατάφερε, υποτίθεται, να αποτρέψει την όντως εξοργιστική πρόταση να δημιουργηθεί εντός Ελλάδας μια τεράστια πόλη-στρατόπεδο συγκέντρωσης με 50.000 πρόσφυγες, όταν το μόνο που “πέτυχε” ήταν να… αποκεντρώσει αυτό το στρατόπεδο, με τη διανομή των εν λόγω 50.000 προσφύγων σε μικρότερα γκέτο, στην Αθήνα, τα νησιά και τη Βόρεια Ελλάδα. Μικρή παρηγοριά και η αόριστη υπόσχεση για “επιδότηση ενοικίου” 20.000 εκ των 50.000 προσφύγων από την Ανώτατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες – υπόσχεση που δεν διευκρινίζει σε τι ποσοστό θα ανέρχεται αυτή η επιδότηση και ποιος θα καλύπτει το υπόλοιπο του ενοικίου. Υποθέτουμε, όχι βέβαια οι ίδιοι οι πρόσφυγες…

Όσο για τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι η εγκατάσταση των 50.000 προσφύγων θα αποτελέσει “αναπτυξιακή ώθηση” για την Ελλάδα, εδώ πλέον ο κυνισμός συναγωνίζεται το θέατρο του παραλόγου. Γιατί άραγε δεν σπεύδουν να επωφεληθούν αυτής της “αναπτυξιακής ώθησης” η Γερμανία και οι άλλες πλούσιες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά – στις οποίες άλλωστε επιθυμεί να εγκατασταθεί η τεράστια πλειονότητα των προσφύγων – αντίθετα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν τους πρόσφυγες εγκλωβισμένους στην Ελλάδα που στενάζει κάτω από τον Μνημονιακό ζυγό, με ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της να μετατρέπονται σε “πρόσφυγες” μέσα στην ίδια τη χώρα τους;

(περισσότερα…)

Χρονικό προαναγγελθέντος αδιεξόδου.

Το Βερολίνο αντιμετωπίζει την Αθήνα σαν αγκιστρωμένο ψάρι.
Άνθρακες η «υποστήριξη» Ολάντ.

newego_LARGE_t_1101_54461260

Του Σπύρου Βρανά
Πηγή: Iskra.gr

Παίρνοντας για άλλη μια φορά τις προσδοκίες της για πραγματικότητα, η κυβέρνηση Τσίπρα ευελπιστούσε ότι η επίσκεψη Ολάντ θα ενίσχυε, κατά κάποιο τρόπο, τη θέση της έναντι του Βερολίνου, με χειρονομίες γαλλικής υποστήριξης αναφορικά με τη χαλάρωση των ασφυκτικών όρων του τρίτου Μνημονίου και με την ποθητή «αναδιάρθρωση» του δημόσιου χρέους.

Αντί γι’ αυτό, ο Γάλλος πρόεδρος άφησε στα κρύα του λουτρού την ελληνική κυβέρνηση, καθιστώντας σαφές ότι η απαρέγκλιτη εφαρμογή του Μνημονίου αποτελεί αναπόδραστο όρο για να αρχίσει η «συζήτηση» για το χρέος. Ο Φρανσουά Ολάντ εμφανίστηκε ως πλασιέ των γαλλικών μονοπωλιακών ομίλων που εποφθαλμιούν «φιλέτα» από το μεγάλο φαγοπότι των ιδιωτικοποιήσεων, όχι μόνο στους παραδοσιακούς τομείς που ενδιαφέρουν τη Γαλλία (ενέργεια, σιδηρόδρομοι, λιμάνι Θεσσαλονίκης, οπλικά συστήματα), αλλά και σε αυτό το δίκτυο ύδρευσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι μεταξύ των επιχειρηματιών που τον συνόδευαν ήταν εκπρόσωπος του ομίλου Suez, ο οποίος ενδιαφέρεται για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΔΕΘ, σε πείσμα της σχετικής απαγορευτικής απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στην κυριολεξία, οι «σύμμαχοι» και «προστάτες» μας ζητούν «γην και ύδωρ», με μοναδικό αντάλλαγμα ρητορικές πομφόλυγες συμπάθειας και «στήριξης» χωρίς το παραμικρό πρακτικό αντίκρισμα.

Το κυριότερο, η επίσκεψη Ολάντ επισκιάστηκε από την γκανγκστερική κίνηση της τρόικα να αναβάλει την εκταμίευση της υποδόσης των δύο δις ευρώ, αξιώνοντας και νέα, σφαγιαστικά για τη λαϊκή πλειονότητα και ταπεινωτικά για την ελληνική κυβέρνηση μέτρα, προτού καν ολοκληρωθούν τα 49 μέτρα του πρώτου πακέτου προαπαιτούμενων. Γεγονός που επανέφερε στην ημερήσια διάταξη το φάντασμα του Grexit, το οποίο η κυβέρνηση Τσίπρα βαυκαλιζόταν ότι είχε αφήσει οριστικά πίσω της.

Οι εκπρόσωποι των διεθνών τοκογλύφων απαίτησαν ωμά την ταχύτατη προώθηση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, με εξωφρενικούς όρους αναφορικά με την αντικειμενική αξία των ακινήτων και το εισόδημα των νοικοκυριών που θα χάσουν τα σπίτια τους. Έβαλαν βέτο στη ρύθμιση για τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, απαιτώντας να εξισωθούν τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και τα ΙΕΚ με τα ιδιωτικά σχολεία. Πρόβαλαν εξοργιστικές απαιτήσεις για το φορολογικό, το ασφαλιστικό και το ενεργειακό – θέματα καυτά για τις λαϊκές οικογένειες και την ανάπτυξη της χώρας. Όλα αυτά ανάγκασαν τον Αλέξη Τσίπρα να διαρρήξει τα ιμάτιά του, διακηρύσσοντας ότι «δεν είμαστε κατάδικοι, αλλά ισότιμοι εταίροι» (τρομάρα μας…) κι ότι «η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία και όχι σύμφωνο παράδοσης της κυριαρχίας της». Τι κρίμα που οι ισχυροί εταίροι του τον αντιμετωπίζουν σαν αγκιστρωμένο ψάρι και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τις ρητορικές του εκρήξεις, έχοντας διαπιστώσει, στις 13 Ιουλίου, τι πρακτική αξία έχουν όλα αυτά στο τέλος της ημέρας…

Μόλις ένα μήνα μετά τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το κοινωνικά εξοντωτικά πρόγραμμα του τρίτου Μνημονίου οδηγείται ταχύτατα σε πλήρες αδιέξοδο. Η μαύρη τρύπα των δημοσίων εσόδων διογκώνεται με εκθετικούς ρυθμούς και επιτρέπει στους δανειστές να αξιώνουν και νέα μέτρα, που θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο την ύφεση και θα μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο το δημοσιονομικό πρόβλημα. Φαύλος κύκλος, χωρίς καμία προοπτική εξόδου, όσο η Ελλάδα παραμένει «κατάδικος», με ισόβια δεσμά, στη νομισματική φυλακή της ευρωζώνης.

Με αυτούς τους όρους, το φάντασμα του Grexit επανέρχεται με δραματικό τρόπο στην ημερήσια διάταξη, όσο κι αν το ξορκίζουν η κυβέρνηση Τσίπρα και η ελληνική ολιγαρχία. Τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής και η ωμή αδιαλλαξία των δανειστών θα πείθουν ολοένα και περισσότερους για την ανάγκη μια αριστερής, φιλολαϊκής εξόδου από την ευρωζώνη στους επόμενους, πολύ σκληρούς μήνες που βρίσκονται μπροστά μας.

Οι άνθρωποι της βροχής.

dscf8091_0

Φωτογραφία-κείμενο: Άγγελος Καλοδούκας
Πηγή: left.gr

Είναι αργά τη νύχτα, ένα βροχερό Σαββατόβραδο.

Βρέχει καταρρακτωδώς στην Πανεπιστημίου. Βρέχει επί δικαίων και αδίκων, επί όσων τας ουσίας κατέχουν και επί απόρων και πενήτων.

Βρέχει για τις τρεις κυρίες με τις ομπρέλες που περιμένουν να περάσει κάποιο ταξί να τις πάει σπίτια τους μετά τη νυχτερινή έξοδο.

Βρέχει και για τον άστεγο που κοιμάται μ’ ένα πλαστικό κύπελο στο εκτεταμένο χέρι του. Βρέχει ακόμα και γι’ αυτόν, λουσμένο σ’ ένα εξώκοσμο μπλε φωτισμό.

«We few, we happy few, we band of brothers»

300px-henry_v_branagh

Σαν σήμερα 25 Οκτωβρίου (γιορτή του Αγίου Κρισπίνου, για τους Άγγλους) πριν 600 χρόνια, το 1415, έγινε η μάχη της Agincourt. Έμεινε στην Ιστορία κυρίως για τον καταπληκτικό μονόλογο του Ερρίκου του Ε’ στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ.

Η φράση «We few, we happy few, we band of brothers» έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές ταινίες, σειρές, ομιλίες κλπ, αλλά παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να συγκινεί βαθύτατα!

Κυρίως εμάς, τους λίγους, τους ευτυχισμένους λίγους, την ομάδα των αδερφών και συντρόφων!

Απολαύστε τη σκηνή:

We few, we happy few, we band of brothers.
For he to-day that sheds his blood with me
Shall be my brother; be he ne’er so vile,
This day shall gentle his condition;
And gentlemen in England now a-bed
Shall think themselves accurs’d they were not here,
And hold their manhoods cheap whiles any speaks
That fought with us upon Saint Crispin’s day.