Μήνας: Δεκέμβριος 2015

Μια αλησμόνητη χρονιά.

Η κραυγή των τοίχων.

Του Τάσου Κωστόπουλου
Πηγή: efsyn.gr

kravgi_1_5ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ. Ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές και σχηματίζει κυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛΛ. Ο Πάνος Καμμένος αποκτά επιτέλους τη δυνατότητα να βγάζει σέλφι με ό,τι οπλικό σύστημα έχουμε κατά καιρούς μοσχοπληρώσει.

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ. Νυχτερινά συλλαλητήρια υποστήριξης προς την κυβέρνηση στο Σύνταγμα. Το μήνυμα απευθύνεται στην Ευρώπη, κυριαρχούν όμως οι πανηγυρικοί τόνοι για τη δυναμική διαπραγμάτευση.


ΜΑΡΤΙΟΣ. Μετά την ανομολόγητη συνθηκολόγηση της 20/2 και την αποδοχή αποπληρωμής του χρέους «εγκαίρως και εις ολόκληρον», τα πρώτα δείγματα αντιπολιτευτικού λόγου κάνουν την εμφάνισή τους.


ΑΠΡΙΛΙΟΣ. Απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων για την κατάργηση των ειδικών φυλακών «τύπου Γ». Κατάληψη της πρυτανείας του πανεπιστημίου κι αναίμακτη εκκένωσή της από τα ΜΑΤ, ύστερα από 19 ημέρες.


ΜΑΪΟΣ. Η «διαπραγμάτευση» με τους «θεσμούς» εξελίσσεται σε φαρσοκωμωδία, με μοναδικό αποτέλεσμα την αποψίλωση των δημόσιων ταμείων για να εξυπηρετηθούν οι δόσεις του χρέους.


ΙΟΥΝΙΟΣ. Πρώτη δημόσια πάλη γραμμών εντός του ΣΥΡΙΖΑ για την τελική έκβαση της «διαπραγμάτευσης». Ο πρωθυπουργός προκηρύσσει στα πεταχτά δημοψήφισμα, ενώ η σιωπηρή μειοψηφία αποψιλώνει πανικόβλητη τα ΑΤΜ.


ΙΟΥΛΙΟΣ. Η κορύφωση του θρίλερ που έτεκε μυν. Παρά τις τρομοκρατικές προειδοποιήσεις των καναλιών και συμπάσης της πολιτισμένης ανθρωπότητας, ο λαός λέει «ΟΧΙ» σε ποσοστό 61,3%, για ν’ ανακαλύψει την επομένη ότι κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά. Υστερα από 17 ώρες «εικονικού πνιγμού», ο Αλέξης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι κατά βάθος ο Αντώνης και ο ΓΑΠ είχαν δίκιο.


ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ. Η Μεγαλόχαρη κάνει το θαύμα της. Το τρίτο Mνημόνιο εγκρίνεται με τις ψήφους της «τρόικας εσωτερικού», αλλά η κυβέρνηση μειοψηφίας δεν χάνει τη δεδηλωμένη. Ο πρωθυπουργός διαλύει τη Βουλή και προκηρύσσει εκλογές, για ν’ αποδείξει ότι τα καταφέρνει καλύτερα από την Παναγία.

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ. Ο Αλέξης κερδίζει ξανά τις εκλογές, όταν οι Ελληνες αναλογίζονται τι σημαίνει να σε πηγαίνει τοίχο-τοίχο ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Ενθουσιασμός στην Εσπερία, που διαπιστώνει ότι γουστάρουμε πλέον μνημόνια.


ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ. Η παραμονή της χώρας στη Σένγκεν αναγορεύεται σε νέο εθνικό στόχο. Μολονότι η στάση του μέσου γηγενούς απέναντι στους πρόσφυγες παραμένει (προς το παρόν) απείρως υγιέστερη απ’ ό,τι τον καιρό της «ισχυρής Ελλάδας», κάποιοι ποζάρουν ήδη σαν απόγονοι των σταυροφόρων.


ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ. Οι εφαρμοστικοί νόμοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο, όμως η ταξική πάλη ακόμη το σκέφτεται. Ισως μας μπέρδεψε ο ΣΥΡΙΖΑ, με την ιδέα του να διαδηλώνει εναντίον των μέτρων που ο ίδιος θεσπίζει και ψηφίζει.

 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ. Οταν οι συνταγματικοί πατέρες του 1975 απαγόρευαν ρητά την «έκδοση αλλοδαπού διωκόμενου για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας», πού να φανταστούν ότι μια μέρα θα συζητιόταν η έκδοση Ελλήνων φοιτητών σε ξένη χώρα για να δικαστούν με μια «επικαιροποιημένη» εκδοχή της νομοθεσίας του Ντούτσε.
Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά…

2016: Χρονιά μεγάλων δοκιμασιών και μεγάλων προκλήσεων.

Τρίζει το οικοδόμημα της γερμανικής ΕΕ.

Το δραματικό 2015 μας άφησε κληρονομιά
την ανάγκη ενός καινούριου, μεγάλου μετώπου ανατροπής.

---000_sugkentrosi-sto-suntagma-oxi

Πηγή: Iskra.gr

Το 2015 ήταν μια χρονιά δραματικών εξελίξεων στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Εκείνο που τη σφράγισε ήταν η μετατροπή, με κάποια χρονική υστέρηση, της οικονομικής κρίσης σε πολιτική κρίση στις χώρες της περιφέρειας. Ο κύκλος που άνοιξε με τα κινήματα των πλατειών και των Αγανακτισμένων οδήγησε στην ανάδειξη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, τον Ιανουάριο του 2015, στην Ελλάδα και, πιο πρόσφατα, σε κλονισμό του αστικού, δικομματικού συστήματος σε Πορτογαλία και Ισπανία. Οι πολύ πυκνές ανατροπές του τελευταίου εξάμηνου διαμηνύουν ότι ο κύκλος αυτός φτάνει στο τέλος του, αφήνοντας σαν κληρονομιά, εκτός από την πικρή γεύση των προδομένων ελπίδων, μια πολύ πλούσια πολιτική πείρα, πολύτιμη για τον καινούργιο κύκλο των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων του επόμενου διαστήματος.

Αυτό που πρώτα απ’ όλα διδάσκει η ελληνική περιπέτεια ήταν ότι η ανάδειξη μιας αριστερής κυβέρνησης σε οποιαδήποτε μεμονωμένη χώρα της Ε.Ε. θα την φέρει από την πρώτη κιόλας μέρα σε σύγκρουση με τις κυρίαρχες δυνάμεις της, με πρώτη τη Γερμανία. Ήταν απολύτως προβλέψιμο ότι οι δυνάμεις αυτές θα επιχειρούσαν ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα, όχι με τανκς όπως ο Πινοτσέτ, αλλά με τα υπερόπλα του χρέους και της τραπεζικής ασφυξίας. Η κυνική προειδοποίηση του Σόιμπλεθα σας γδάρουμε ζωντανούς και θα ανεμίζουμε το τομάρι σας στους Podemos” μιλάει από μόνη της για το ποιόν αυτής της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας.

Απέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα, η αναζήτηση “έντιμου συμβιβασμού” αποτελεί ασυγχώρητη για ενήλικους πολιτική αφέλεια. Οποιαδήποτε κυβέρνηση με αναφορά στα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα οφείλει να δημιουργήσει το δικό της ζωτικό χώρο οικονομικής ανεξαρτησίας (συναλλαγματικά αποθέματα, έλεγχος των τραπεζών και του κράτους), τις δικές της εσωτερικές και διεθνείς συμμαχίες. Με δυο λόγια, οφείλει να αντιτάξει τη δική της δύναμη στη δύναμη των αντιπάλων της, προκειμένου να κερδίσει χρόνο μέχρις ότου δημιουργηθούν, και με το δικό της θετικό παράδειγμα, ανατροπές στους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς και άλλων χωρών, που θα της επιτρέψουν να σταθεί γερά στα πόδια της και να δρομολογήσει πραγματικά ριζοσπαστικές αλλαγές. Αντί γι αυτό, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρέδωσε και τα τελευταία υπολείμματα του δικού της “ζωτικού χώρου” (συμπεριλαμβανομένων των συναλλαγματικών αποθεμάτων) και σύρθηκε στην κρίσιμη αναμέτρηση εντελώς απροετοίμαστη, χωρίς στοιχειώδεις εφεδρείες.

Το δεύτερο, κεφαλαιώδες δίδαγμα από το περιπετειώδες 2015 ήταν ότι αυτή η κατάκτηση του αναγκαίου ζωτικού χώρου δεν είναι, τελικά, νοητή χωρίς έξοδο από τη νομισματική και πολιτική φυλακή της ευρωζώνης. Αυτό το μεγάλο και δύσκολο άλμα απαιτεί μια πειστική εναλλακτική λύση, που δεν αφορά μόνο τη διαχείριση των “τεχνικών”, νομισματικών προβλημάτων, ούτε καν μόνο μια ριζοσπαστικά καινούργια οικονομική πολιτική, αλλά ένα συνολικό πρόγραμμα για τον συνολικό μετασχηματισμό της χώρας, της παραγωγικής της δομής, του πολιτικού συστήματος, των γεωπολιτικών ερεισμάτων και της διεθνούς θέσης της.

Κάτι περισσότερο. Μια τέτοια ριζική αλλαγή πορείας δεν μπορεί να έρθει εύκολα και ανώδυνα, στηριγμένη σε μια πλειοψηφία “του 99% απέναντι στο 1%” μιας πολύ μικρής “ολιγαρχίας”, όπως ονειρεύονταν οι δυνάμεις που ηγεμόνευσαν στα κινήματα τύπου Πλατειών και Occupy Wall Street. Η ελληνική πείρα, ιδιαίτερα στη μεγάλη μάχη του δημοψηφίσματος, έδειξε ότι σε στιγμές κορύφωσης της σύγκρουσης, το κοινωνικό σώμα τείνει να διαιρεθεί όχι με όρους “99%-1%”, αλλά, σε χοντρές γραμμές και αρκετά σχηματικά και απλουστευτικά, με όρους “τριών τρίτων”: το ένα τρίτο, των πιο αποφασισμένων εργατικών-λαϊκών δυνάμεων θα στηρίζει τη ρήξη μέχρι το τέλος, ενώ το ένα τρίτο των αστικών και τμήματος των μικροαστικών δυνάμεων θα πολώνεται γύρω από την ευρωπαϊκή και εσωτερική αντίδραση (αυτό ήταν το μπλοκ του “Μένουμε Ευρώπη”) και το υπόλοιπο ένα τρίτο θα ταλαντεύεται ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα και θα κερδηθεί, τελικά, όχι με επιχειρήματα, αλλά με τη δύναμη.

Για να κερδηθεί η αναπόφευκτη, σκληρή σύγκρουση (στο χείλος της οποίας βρεθήκαμε τον περασμένο Ιούλιο) χρειάζεται ένας πολιτικός φορέας που δεν θα τρέμουν τα πόδια του, με καθαρό, σε γενικές γραμμές, σχέδιο για το λαό και τη χώρα, με οργανικούς δεσμούς εμπιστοσύνης με τις πιο μάχιμες λαϊκές δυνάμεις. Ένας φορέας που θα κάνει πολιτική με άλλους όρους από τις αστικές δυνάμεις – όχι μόνο με όρους “επικοινωνίας”, τηλεοπτικών εμφανίσεων και εκλογικών εκστρατειών. Η “κρατικοποίηση” του ΣΥΡΙΖΑ και η σεχταριστική περιχαράκωση του ΚΚΕ στέρησαν από τις λαϊκές δυνάμεις το πολιτικό εργαλείο που είχαν τόσο ανάγκη το περιπετειώδες πρώτο εξάμηνο της περασμένης χρονιάς, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Κρίσιμο ζήτημα για τη ριζοσπαστική, ανατρεπτική Αριστερά αναδεικνύεται η πλήρης πολιτική και ιδεολογική ανεξαρτησία της από τη χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία. Η υποτελής, έναντι των Σοσιαλιστών, πολιτική του Γαλλικού ΚΚ εδώ και δεκαετίες (κυβερνητικοί συνασπισμοί, τακτικές συμμαχίες στο δεύτερο γύρο των εκλογικών αναμετρήσεων) έφερε το ιστορικό αυτό κόμμα στο αξιοθρήνητο σημείο που βρίσκεται σήμερα, χαρίζοντας στην εθνικιστική-λαϊκιστική Ακροδεξιά της Λεπέν τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως η μόνη δύναμη “εναντίον του πολιτικού κατεστημένου”. Πολύ φοβούμαστε ότι η επιλογή του Αριστερού Μπλοκ και του ΚΚ Πορτογαλίας να στηρίξουν την ανάδειξη κυβέρνησης των Σοσιαλιστών δεν θα έχει, επίσης, θετικά αποτελέσματα. Ας ελπίσουμε ότι οι Podemos και η Ενωμένη Αριστερά της Ισπανίας θα αποφύγουν αυτή την παγίδα.

Παρά το οδυνηρό πλήγμα που δέχθηκε η Αριστερά, στην Ελλάδα και ευρύτερα στην Ευρώπη, από την ταπεινωτική, μνημονιακή συνθηκολόγηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν μοιραίο λάθος να πιστέψει κανείς ότι οι λαϊκές δυνάμεις υπέστησαν μια στρατηγική, ιστορική ήττα. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε τις πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς σε έναν μακρόχρονο πολιτικό αφοπλισμό. Θα τις καταδίκαζε να μετεωρίζονται ανάμεσα σε μια “θεωρητική” ενδοσκόπηση-αγρανάπαυση και στη διάχυσή τους στα όποια, αποσπασματικά κινήματα αναπτύσσονται κάτω από την πίεση των ίδιων των κοινωνικών προβλημάτων, χωρίς προοπτική ενοποίησης και συνολικής σύγκρουσης με προοπτική νίκης.

Ευτυχώς για την ελληνική Αριστερά, η ζωή συνεχίζεται και μας τραβάει από το μανίκι, χωρίς να λογαριάζει τη δική μας μελαγχολία. Παρά την υστέρηση και τις οπισθοχωρήσεις του υποκειμενικού παράγοντα, η αντικειμενική πραγματικότητα στην Ελλάδα και συνολικά στην Ε.Ε. δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί στο προβλέψιμο μέλλον. Οικονομικά, η Ε.Ε. τείνει να εγκλωβιστεί σε μια δεκαετία “στασιμο-αποπληθωρισμού”, τύπου Ιαπωνίας, με καχεκτική ανάπτυξη, μαζική ανεργία, εργασιακή επισφάλεια και έκρηξη ανισοτήτων, αλλά και με τους κινδύνους μιας νέας μεγάλης κρίσης, τύπου 2008, στον ορίζοντα. Τα ρήγματα στο εσωτερικό της εκτείνονται πλέον όχι μόνο μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, αλλά και μέσα στον ίδιο τον ηγεμονικό γαλλογερμανικό άξονα, ενώ η προοπτική δημοψηφίσματος στη Βρετανία με το ερώτημα του Brexit, ίσως και μέσα στο 2016, αναστέλλει τις διεργασίες για πιο σφιχτή ενοποίηση. Παράλληλα, το προσφυγικό αναδεικνύει τη γενική άνοδο των εθνικισμών, που απειλεί να διαλύσει τη Σένγκεν και την ίδια την Ε.Ε.

Σ’ αυτό το φόντο, η Ελλάδα, σε πείσμα της μεγάλης οπισθοχώρησης του περασμένου καλοκαιριού, εξακολουθεί να αποτελεί τον αδύναμο κρίκο της γερμανικής Ε.Ε. Στη χώρα μας συμπυκνώνονται με τον πιο εκρηκτικό τρόπο όλες οι αντιθέσεις, οικονομικές, πολιτικές και γεωπολιτικές, που διατρέχουν αυτό το αντιδραστικό οικοδόμημα. Στο οικονομικό πεδίο, το τρίτο Μνημόνιο οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε πλήρες αδιέξοδο. Τα βαρύτατα μέτρα που έχουν ήδη δρομολογηθεί, με κυριότερα το ασφαλιστικό και το φορολογικό, συμπιέζουν ταυτόχρονα τα εργατικά και τα μικροαστικά στρώματα, υπονομεύοντας όλα τα κοινωνικά στηρίγματα αυτής της ήδη ασταθούς κυβέρνησης. Παράλληλα, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως σάκος του μποξ από τις κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε. όπως διαμηνύει η διαχείριση του προσφυγικού, καθώς τίθεται υπό αμφισβήτηση ακόμη και ο έλεγχος των εθνικών συνόρων. Η ενίσχυση της Τουρκίας του Ερντογάν ως προμαχώνα του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας και βασικού δεσμοφύλακα της Δύσης εναντίον των προσφύγων προμηνύει μόνο αρνητικές εξελίξεις για τα εθνικά θέματα και το Κυπριακό.

Όλες οι μεγάλες ανατροπές στη σύγχρονη ιστορία συνέβησαν όταν μπλέχτηκαν σε έναν αξεδιάλυτο Γόρδιο Δεσμό το κοινωνικό πρόβλημα με το εθνικό και το δημοκρατικό, κι όταν υπήρχε ένας πολιτικός φορέας έτοιμος να τον κόψει. Στην Ελλάδα του 2016 ο πρώτος όρος θα είναι εδώ. Για τον δεύτερο – τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ανατροπής των μνημονίων και της λιτότητας, με σοσιαλιστικό ορίζοντα, που αποτελεί λόγο ύπαρξης της Λαϊκής Ενότητας, παρά το βήμα που έχει γίνει με τη ΛΑ.Ε, έχουμε ακόμη πολλά, πάρα πολλά να κάνουμε. Είμαστε ακόμα στην αρχή και στο σχοινί! Καλή μας χρονιά!

Α.Θ.

Η διεύρυνση της ποινικοποίησης των κοινωνικών αντιστάσεων δεν θα μας πτοήσει!

laikienotita

Μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων, η αυτοπροσδιοριζόμενη ως «αριστερή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιφυλάσσει ένα «δώρο» για τα κινήματα αντίστασης στα μνημόνια:
Μέσα στο νόμο που, επιτέλους, εντάσσει στο σύμφωνο συμβίωσης τα ομόφυλα ζευγάρια, περιλαμβάνει διάταξη με την οποία τιμωρεί με ποινές φυλάκισης από ένα έως τρία έτη όποιον «με πρόθεση παρεμποδίζει τη λειτουργία κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία και ιδίως αυτοκινητοδρόμου, σιδηροδρόμου, αεροπλάνου, λεωφορείου, ταχυδρομείου ή τηλεγράφου που προορίζονται για κοινή χρήση».

Με αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση επιχειρεί να συγκαλύψει, μέσα σε ένα άσχετο κατά τα άλλα νομοθέτημα, την βαρύτατη ποινικοποίηση των κινηματικών δράσεων, που όφειλε να καταργήσει. Αντί αυτής της κατάργησης, εντάσσει ρητά στο νόμο, ως επιπλέον στοιχείο του προϋπάρχοντος, την ποινικοποίηση της παρεμπόδισης της λειτουργίας αυτοκινητοδρόμου, στοιχείο που παραπέμπει ευθέως στην δυνατότητα ποινικοποίησης των διαδηλώσεων και κινηματικών παρεμβάσεων που γίνονται σε δρόμους, «φωτογραφίζοντας» ιδίως κινητοποιήσεις σε διόδια, λεωφορεία κλπ.

Είναι προφανές ότι γνωρίζει τις αντιδράσεις που θα πυροδοτήσουν οι μνημονιακές πολιτικές της κοινωνικής εξαθλίωσης που εφαρμόζει, και γι’ αυτό προετοιμάζεται ανάλογα. Η νεοφιλελεύθερη μνημονιακή της κατρακύλα, που αναπόφευκτα συνοδεύεται και από την ανάλογη πρόθεση καταστολής των κοινωνικών και εργατικών αντιστάσεων, δεν θα μας πτοήσει!

Πώς ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα «πούλησε» τον ευρωπαϊκό νότο.

…και την ανατροπή στην ΕΕ.

Μετά τον Σύριζα, Podemos και Μπλόκο κινδυνεύουν να καταστούν
ανάχωμα του κατεστημένου σε Ισπανία και Πορτογαλία.

---000_Tsipras-Iglesias

Πηγή: Iskra.gr

Οι φιλοδοξίες του παλιού ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνούσαν τα σύνορα της Ελλάδας! Ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ με διορατικότητα επαναλάμβανε συχνά μια αλήθεια: ότι η ανατροπή στην Ελλάδα θα μπορούσε να προκαλέσει ή να υποβοηθήσει, ένα ντόμινο ανατρεπτικών εξελίξεων στον ευρωπαϊκό νότο και συνολικότερα στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Πράγματι, ας φανταστούμε προς στιγμήν ποιες θα μπορούσαν να ήταν οι εξελίξεις σήμερα σε Πορτογαλία και Ισπανία, αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρούσε σε ανατροπή στην Ελλάδα, αντί να συνομολογήσει νέο καταστρεπτικό μνημόνιο.

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Είναι σχεδόν προφανές ότι θετικές ανατρεπτικές εξελίξεις στην Ελλάδα θα είχαν επιδράσει ριζοσπαστικά, κατά πάσα πιθανότητα, στο Podemos και την Ενωμένη Αριστερά της Ισπανίας, όπως και στο Αριστερό Μπλόκο της Πορτογαλίας και το ΚΚ, ενώ μάλλον θα είχαν προσδώσει ανοδική δυναμική στα εκλογικά ποσοστά τους.

Με δυο λόγια, μια ανατρεπτική πολιτική ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα το πιθανότερο είναι ότι θα προκαλούσε έναν αέρα ανατροπής κατ’ αρχάς στην Ιβηρική Χερσόνησο και ίσως ευρύτερα και σε άλλες “ασταθείς” ευρωπαϊκές χώρες, που δοκιμάζονται ιδιαίτερα από την κρίση, με πρώτη, ίσως, υποψήφια την Ιταλία.

ΤΟ ΣΟΚ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Δυστυχώς, όμως, η πολυπόθητη ανατροπή του ΣΥΡΙΖΑ ακυρώθηκε και μετετράπη σε μετάλλαξή του, με συνέπεια την “προδοσία” της συνθηκολόγησης και της υπογραφής ενός τρίτου μνημονίου, με οδυνηρές συνέπειες για τον ελληνικό λαό.

Το σοκ από την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ σε βάρος των ριζοσπαστικών δυνάμεων και των λαών της Ευρώπης και ιδιαίτερα στην Ιβηρική, ήταν κάτι παραπάνω από κεραυνοβόλο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από ελπίδα για τους ριζοσπάστες και τους λαούς μετετράπη σε κατάρα.

Από θετικό πείραμα προς μίμηση, που προκαλούσε περηφάνεια, έγινε αντι-παράδειγμα προς αποφυγήν.

Ούτε το όνομά του δεν ήθελαν, πλέον, να προφέρουν οι μαχόμενες αριστερές δυνάμεις της Ευρώπης.

ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΕ Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Το βρόμικο κατεστημένο της ΕΕ πέτυχε με τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε ως προϋπόθεση την απομάκρυνση της Αριστερής του Πτέρυγας, μια ανέλπιστη (;) νίκη.

Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με την στροφή των 180 μοιρών, δεν ανέκοψε μόνο τη λαϊκή δυναμική του δημοψηφίσματος με τη νίκη του “ΟΧΙ” στην Ελλάδα, αλλά φρέναρε και τη ριζοσπαστική πορεία αλλά και την εκλογική δυναμική στο Podemos και στο Μπλόκο και συνολικά της Αριστεράς στην Ιβηρική.

Ασφαλώς δεν ήταν η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ που προσδιόρισε απολύτως τις εξελίξεις σε Ισπανία και Πορτογαλία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ «ΘΑΒΕΙ» PODEMOS ΚΑΙ ΜΠΛΟΚΟ

Η επίδρασή της, όμως, ήταν αξιοσημείωτη, τόσο στη συνολική πορεία του Podemos και του Μπλόκου όσο και στη δυναμική των αριστερών πτερύγων στα κόμματα αυτά.

Σήμερα, μετά τις εκλογές σε Πορτογαλία και Ισπανία, έχει διαμορφωθεί και στις δύο χώρες ένα νέο αλλά πολύ ρευστό σκηνικό.

Στην Πορτογαλία έχουμε κυβέρνηση σοσιαλιστών με τη στήριξη του Μπλόκο και του ΚΚ. Μια κυβέρνηση πολύ ασταθή, με έλλειψη προγραμματικής συνοχής, η οποία, όλα δείχνουν, ότι μόνο σε μια αμυντική στρατηγική μπορεί το πολύ να περιορισθεί, αν και πρόσφατο “δώρο” της κυβέρνησης των σοσιαλιστών σε πορτογαλική τράπεζα πέρασε με τις ψήφους της Κεντροδεξιάς και όχι της Αριστεράς!

Στην Ισπανία, μετά τις εκλογές και την ήττα του δικομματισμού, επιτείνεται μια βαθιά πολιτική κρίση και υπάρχει αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, ενώ το Podemos, αν και κράτησε θετική στάση στα ζητήματα των Βάσκων και των Καταλανών, στην οποία οφείλει σε σημαντικό βαθμό την ανοδική εκλογική δυναμική του, δεν φαίνεται να επιδεικνύει ιδιαίτερο ριζοσπαστισμό για μια εναλλακτική πορεία της Ισπανίας σε ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό της ευρωζώνης.

Όσο Podemos και Μπλόκο δεν αμφισβητούν την παρουσία των χωρών τους στην ευρωζώνη με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, δεν μπορεί να προκύψει στην Ιβηρική χερσόνησο εναλλακτική πορεία.

Είναι πολλοί εκείνοι οι πολιτικοί παρατηρητές που επισείουν τον κίνδυνο, Μπλόκο και Podemos, μετά και την “προδοσία” του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ, να λειτουργήσουν ως ανάχωμα και ύστατο καταφύγιο του ευρωπαϊκού κατεστημένου, προκειμένου να μην απωλέσει το τελευταίο τον έλεγχο των δύο χωρών και επομένως της Ευρώπης.

Τώρα φαίνονται πιο καθαρά οι συνέπειες της “προδοσίας” της νέας μεταλλαγμένης ηγετικής ομάδας ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΥΡΟΣ

Αν, όμως, με πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ, Μπλόκο και Podemos λειτουργήσουν τελικά ως αναχώματα του ευρωπαϊκού κατεστημένου, η “νίκη” της ευρωπαϊκής αντίδρασης δεν θα πάει μακριά, αλλά κατά πάσαν πιθανότητα θα αποδειχθεί προσωρινή και πύρρειος.

Το “φράγμα” του κατεστημένου σε μια προοδευτική πορεία που ετέθη από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι το πρώτο που θα σπάσει στην Ελλάδα από τη λαϊκή οργή και τα κύματα των λαϊκών αγώνων, “συμπαρασύροντας” πιθανότατα μαζί του και τα όποια αναχώματα σε Ισπανία και Πορτογαλία.

Τον πρώτο γύρο της υποχώρησης και της συντηρητικής αναδίπλωσης του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιο ότι θα τον διαδεχθεί, ήδη έχει ξεκινήσει, ένας δεύτερος γύρος μεγάλης λαϊκής αντεπίθεσης ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και το μνημονιακό μπλοκ, με τις δυνάμεις που θα ηγηθούν τώρα και το λαό να έχουν αντλήσει τα απαραίτητα συμπεράσματα από την δραματική οπισθοχώρηση του πρώτου γύρου.

Και αυτός ο δεύτερος γύρος θα λάβει χώρα μέσα στο 2016 και θα είναι αποτελεσματικός και νικηφόρος και για την Ελλάδα και για την Ιβηρική και ευρύτερα για την Ευρώπη. Συνεχίζουμε!

Ιράν: Εγκληματίες καταδικάζονται σε… διάβασμα βιβλίων!

Άρθρο της ιστοσελίδας του BBC.

_85448090_gettyimages-461391390

Φυσικά δεν είναι ο κανόνας, ωστόσο αποδομεί κάποια Δυτικά στερεότυπα.

Πηγή: BBC.com

Iran: Criminals sentenced to buy books

A judge in Iran has started sentencing criminals to buy and read books instead of handing down prison terms, it’s been reported.

Judge Qasem Naqizadeh, who presides over a court in the north-eastern city of Gonbad-e Kavus, is using the alternative sentences to avoid what he calls the «irreversible physical and psychological impact on convicts and their families» that a prison term might bring, state-run IRNA news agency reports. Individuals are told to buy and read five books, then write a summary of them, which is returned to the judge. The books are then donated to the local prison, IRNA says. The punishment is spiritual as well as educational – offenders also have to include a saying from the hadith, a collection of sayings attributed to the Prophet Muhammad.

A recently adopted law means judges are now able to decide on alternative punishments to prison in some cases, the report notes. Judge Naqizadeh’s literary sentences are being used for individuals convicted of minor crimes, teenagers and people with no prior criminal record, and they have to choose from a selection of approved texts.

«The books were chosen so that all prisoners could make use of them, regardless of their literacy level, knowledge or age,» Judge Naqizadeh tells IRNA. «They include books written in a very simple way as well as sophisticated scientific ones.» And there’s an extra benefit for those on the inside who receive the donated books, he says – reading tends to reduce the number of fights between inmates.

7, 8 & 11 Γενάρη: Μπλοκάρουμε την έκδοση των 5 φοιτητών στην Ιταλία. Αλληλεγγύη από το ΜΕΤΑ.

foitites-mploko-allilegii

Πηγή: ergasianet.gr

Τρεις διαδοχικές δίκες θα διεξαχθούν τον επόμενο μήνα, την Πέμπτη 7, την Παρασκευή 8 και τη Δευτέρα 11 Γενάρη, στο Εφετείο Αθηνών για τους 5 φοιτητές που «κατηγορούνται» (με βάση… φωτογραφικά στιγμιότυπα) για τη συμμετοχή τους στην πανευρωπαϊκή διαδήλωση NO-EXPO της 1ης Μάη 2015.

Την ίδια μέρα, στο Μιλάνο, η ιταλική αστυνομία συλλαμβάνει 5 Ιταλούς, οι οποίοι βρίσκονται κατηγορούμενοι για την ίδια υπόθεση. Δύο από αυτούς αποφυλακίστηκαν, όταν οι δικηγόροι τους ζήτησαν τα στοιχεία του κατηγορητηρίου, δηλαδή τις περίφημες φωτογραφίες. Οι διωκτικές Aρχές δεν τις έδωσαν, αλλά τους αποφυλάκισαν για να τεθούν σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Οι φωτογραφίες αυτές δεν έχουν έρθει ούτε στην Ελλάδα, έτσι ώστε να βρίσκονται στη διάθεση του Συμβουλίου Εφετών, που θα κρίνει τελικά και το αν είναι δυνατόν να εκδοθούν στην Ιταλία για να δικαστούν.

Oι 5 φοιτητές, ηλικίας 19, 21, 23, 23 και 24 ετών, διώκονται για αδικήματα τα οποία υποτίθεται πως διέπραξαν στη διαδήλωση. Οι κατηγορούμενοι αποδέχονται τη συμμετοχή τους στη διαδήλωση, στην οποία παραβρέθηκαν, καθώς βρίσκονταν στην Ιταλία για διακοπές. ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ τις κατηγορίες που τους προσάπτουν ΚΑΙ τις θεωρούν σκευωρία του ιταλικού κράτους.

Η απόφαση για την έκδοση ή όχι των ελλήνων φοιτητών θα ανακοινωθεί μετά το πέρας των δικασίμων, ενώ οι 5 φοιτητές – σε πρώτο βαθμό – αφέθησαν ελεύθεροι με τους περιοριστικούς όρους της εμφάνισης τρεις φορές την εβδομάδα στο αστυνομικό τμήμα, καθώς και της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.

Υπενθυμίζεται ότι την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, ημέρα 24ωρης γενικής απεργίας των ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, αστυνομικοί, με συνοδεία εισαγγελέα, εισέβαλαν στα σπίτια πέντε φοιτητών στο Δήμο Αγίας Παρασκευής, όπου και διαμένουν, και τους συλλαμβάνουν ύστερα από απαίτηση του ιταλικού κράτους, το οποίο έχει εκδώσει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εναντίον τους.

Ευρωπαϊκό ένταλμα έκδοσης, δηλαδή από μία χώρα της Ε.Ε. στην άλλη δεν έχει υπάρξει ξανά. Έχουν υπάρξει μόνο διεθνή εντάλματα. Σε όλες τις περιπτώσεις, τα μέχρι στιγμής διεθνή εντάλματα έκδοσης αφορούσαν κακουργήματα του κοινού ποινικού δικαίου: σωματεμπορία, εμπόριο ναρκωτικών και εμπόριο όπλων. Στη μεγάλη πλειονότητα αυτών των περιπτώσεων μάλιστα επρόκειτο για περιπτώσεις όπου κάτι είναι έγκλημα και στις δύο χώρες που διεξάγεται, όπως η σωματεμπορία. Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται για διαδήλωση.

Με μοναδική σαφή κατηγορία τη συμμετοχή τους στη διαδήλωση NO-EXPO στο Μιλάνο, ζητείται από τις ελληνικές δικαστικές Αρχές και εμμέσως πλην σαφώς από την κυβέρνηση να εκδώσουν τους 5 φοιτητές νέους για να δικαστούν στην Ιταλία, χωρίς καν, προς το παρόν, να υπάρχει η πλήρης δικογραφία στα χέρια του Συμβουλίου Εφετών, το οποίο και θα αποφασίσει για την έκδοσή τους ή μη. Το μόνο στοιχείο που «παραχωρείται» είναι μια γενικόλογη κατηγορία ότι εθεάθησαν να συμμετέχουν σε επεισόδια, χωρίς να διευκρινίζεται ούτε το από ποιόν εθεάθησαν, ούτε το τι ακριβώς εθεάθησαν να κάνουν. Αυτά αφήνονται στη… διακριτική ευχέρεια και την πολιτική βούληση των εφετών να κρίνουν αν είναι απαραίτητα στοιχεία για να κατηγορηθεί κάποιος ή όχι.

Ο νόμος με βάση τον οποίο διώκονται στην Ιταλία τέθηκε σε ισχύ τον καιρό του Μουσολίνι και χρησιμοποιόταν για καιρούς πολέμου, ενώ η ακριβής ονομασία του είναι «λεηλασία και ερήμωση». Να σημειωθεί πως ο συγκεκριμένος νόμος έχει χρησιμοποιηθεί ξανά ενάντια σε διαδηλώσεις και κινηματικές διαδικασίες, όπως ήταν οι διαδηλώσεις στη Γένοβα το 2001 (σ.σ.: στην οποία συμμετείχε ο νεαρός τότε και νυν πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας – φωτογραφία παρακάτω).

NO-expo-tsipras2

(περισσότερα…)

Πάμπλο Πικάσο-Ζαν Κοκτώ: Η μέθεξη.

«Πάμπλο Πικάσο – Ζαν Κοκτώ. Οι καινοτόμοι του Μοντερνισμού».
Έκθεση στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, μέχρι τις 28-2-2016.

Μη τη χάσετε!

picasso-cocteau-414x330

Του Δημήτρη Κατσορίδα
Πηγή: Rproject.gr

Έχεις την αίσθηση ότι βλέπεις παιδικά σχέδια ή νομίζεις πως κάτι παρόμοιο ζωγράφιζες και εσύ ως παιδί. Εντούτοις, δεν είναι τόσο απλοϊκά τα πράγματα. Διότι πρόκειται για την Έκθεση με τίτλο «Πάμπλο Πικάσο – Ζαν Κοκτώ. Οι καινοτόμοι του Μοντερνισμού», στην οποία παρουσιάζονται 190 έργα των δύο καλλιτεχνών. Είναι έργα ζωγραφικής, χαρακτικής, κεραμικής, διάφορα σχέδια και καλλιτεχνικές εκδόσεις, τα οποία συνθέτουν το παζλ της εν λόγω Έκθεσης και αναδεικνύουν την προσφορά τους στην εδραίωση του μοντερνισμού.

Ο μοντερνισμός στην Τέχνη υπήρξε ένα ρεύμα αμφισβήτησης των συντηρητικών  αξιών του ρεαλισμού. Απέρριπτε τις παραδόσεις ή τις αξιοποιούσε υπό νέα οπτική γωνία, ενώ επικροτούσε τις αντισυμβατικές τεχνοτροπίες μέσα από τον κατακερματισμό των εικόνων, την αποσπασματικότητα, το δυσνόητο και τους ριζοσπαστικούς πειραματισμούς. Προέβαλλε την υποκειμενική συνείδηση του ατόμου και την αλλοτρίωσή της, καθώς επίσης και την ύπαρξη των πολλαπλών και αντικρουόμενων αντιλήψεων που υπάρχουν στην αναζήτηση της αλήθειας. Και σε ό,τι αφορά τους δύο προαναφερθέντες καλλιτέχνες, αναζήτησαν την προσωπική τους αλήθεια μέσα από την τέχνη τους.

Οι δύο καλλιτέχνες υπήρξαν επί 40 χρόνια φίλοι. Η μέθεξη,  που είχαν μεταξύ τους, δηλαδή η ψυχική συνάντηση, η επαφή, η επικοινωνία, η συμμετοχή, είχε ως αποτέλεσμα να επηρεάζει θετικά ο ένας την τέχνη του άλλου.
Ο Κοκτώ, γεννημένος στη Γαλλία (1889-1963), υπήρξε ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και μυθιστοριογράφος, ο οποίος είχε επηρεαστεί από το σουρεαλιστικό κίνημα, ενώ η φιλία του με τον Πικάσο τον ώθησε και στη  ζωγραφική.
Ο Πικάσο, γεννημένος στη Μάλαγα της Ανδαλουσίας (1881-1973) ήταν ζωγράφος, ο οποίος όμως πειραματίστηκε και με την ποίηση, έχοντας επιρροές από τον υπερρεαλισμό (αυτόματη γραφή στην Τέχνη).
Να υπενθυμίσουμε ότι το διασημότερο έργο του είναι η γνωστή σε όλους μας «Γκερνίκα», την οποία εμπνεύστηκε εν μέσω του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και απεικονίζει τον βομβαρδισμό και την ισοπέδωση της πόλης της Ισπανίας, Γκερνίκα, από τους Γερμανούς ναζί, το 1937, όπου σκοτώθηκαν 1.650 άνθρωποι. Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου.
Επίσης, είχε αντιταχθεί, μαζί με άλλους διανοούμενους, στην εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και μάλιστα του αφιέρωσε και έναν πίνακα, το γνωστό πορτρέτο-σκίτσο «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο».

Κοινό σημείο αναφοράς και των δύο είναι η επίδραση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στη δουλειά τους. Επίσης, και στους δύο κυριαρχεί η αυτοαναφορικότητα, ο αισθησιασμός και το ερωτικό στοιχείο. Στον Πικάσο, το κυρίαρχο στοιχείο είναι η γυναίκα, την οποία «μεταχειρίζεται» συνεχώς στα έργα του, ενώ τα έργα του Κοκτώ είναι πιο λυρικά και επικεντρώνονται στον αντρικό ερωτισμό, δίνοντάς του μια ωραία απόδοση.

Τέλος, όπως λέει ο Τάκης Μαυρωτάς, διευθυντής του Εικαστικού Προγράμματος του Ιδρύματος Θεοχαράκη, όπου γίνεται και η εν λόγω Έκθεση, στην ποικιλομορφία του έργου των Πικάσο-Κοκτώ, εμπεριέχεται «δυναμικά το έλλογο και το άλογο, αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις, ανατρεπτικές σχέσεις με τη ζωή και την πραγματικότητά της. […] Η τέχνη τους είναι όλο ζωή, γεμάτη ερωτήματα και αινίγματα…».

Γυναίκες στο «χακί» και ειδικά Λύκεια για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο Πάνος Καμμένος σε αντιδραστικό παραλήρημα
με την κάλυψη και ενθάρρυνση του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ.

11841-541x315

Του Απ. Διαμαντή
Πηγή: Iskra.gr

Κάτι τα δημοσκοπικά ευρήματα που εμφανίζουν την ελληνική κοινωνία σε πορεία συντηρητικοποίησης, κάτι, ακόμα, οι δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν υψηλή τη δημοφιλία των ενόπλων δυνάμεων του αθλιέστατου προτεκτοράτου που κατάντησαν τη μνημονιακή Ελλάδα, κάτι επιπροσθέτως η κατάρρευση μέσα στην κοινωνία των ΑΝ.ΕΛ μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται πως «ξεσάλωσαν» τον Πάνο Καμμένο και από κοντά την ηγεσία του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τον καλύπτει, αν δεν τον εξωθεί κιόλας να κάνει τον «λαγό» με βαθύτατα αντιδραστικές και άκρως επικίνδυνες παρεμβάσεις.

Έτσι, ο Πάνος Καμμένος, μετά το δώρο που απλόχερα ήθελε να κάνει στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, χαρίζοντας τους ένα ολόκληρο νησί των Δωδεκανήσων για στρατιωτική βάση, έφτασε στο σημείο να ζητάει τη στράτευση των γυναικών, υποχρεωτική για όσες διεκδικούν (!) θέση σε Αστυνομία, Πυροσβεστική και Λιμενικό Σώμα και προαιρετική (sic) για όλες τις υπόλοιπες, η οποία στην πορεία και από τα πράγματα, θα παίρνει υποχρεωτικό χαρακτήρα. Άλλωστε, σε συνθήκες εφιαλτικής ανεργίας και ακραίας φτώχειας, η στράτευση, ως υποθήκη μελλοντικής εργασίας ή και ένταξης στα σώματα ασφαλείας, μπορεί να καταστεί εύκολο καταφύγιο για τις νέες κοπέλες, διαμορφώνοντας μια νέα νοοτροπία στρατιωτικοποίησης και μισθοφορικού προσανατολισμού.

Το αντιδραστικό παραλήρημα, όμως, του Πάνου Καμμένου έσπασε κάθε ρεκόρ, όταν, πρωτοτυπώντας, ζήτησε να ιδρυθούν ειδικά στρατιωτικά Λύκεια, με ειδική εκπαίδευση, που θα επιλέγουν ειδικά τους μαθητές και θα τους προορίζουν για αξιωματικούς διάφορων στρατιωτικών κλάδων και ξεχωριστών καθηκόντων.

Ο Πάνος Καμμένος κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν «θωπεύει» μόνο τους άνδρες και τις γυναίκες των ενόπλων δυνάμεων, που η ξενοδουλία της κυβέρνησης έχει υποβαθμίσει οικονομικά και εξευτελίσει εθνικά. Δεν επιχειρεί μόνο να καλλιεργήσει στο στράτευμα ένας είδος ξεχωριστής «κάστας» σε αντίθεση με τα άλλα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα από μικρή ηλικία. Προσπαθεί, ακόμα χειρότερα, να αποκόψει τους μελλοντικούς αξιωματικούς από την απαραίτητη γενική λαϊκή παιδεία, το λαϊκό σχολείο, την γενική εκπαίδευση και πολύπλευρη μόρφωση, δίχως τα οποία τα μελλοντικά στελέχη των ενόπλων δυνάμεων θα μπορούν εύκολα να καταστούν «μαριονέτες» ξένων και αντιδραστικών κέντρων και ελάχιστα ικανοί να επιτελέσουν τον εθνικό, πατριωτικό και κοινωνικό ρόλο τους.

Οι νέες αυτές «ιδέες» του Παν. Καμμένου δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο της μεταλλαγμένης μνημονιακής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Διότι αυτή η κυβέρνηση και η ομάδα που τη διευθύνει, έχουν βυθιστεί σε τέτοιο αντικοινωνικό κατήφορο, ώστε η πολιτική τους είναι έτοιμη να κυοφορήσει τα πιο επίφοβα και επικίνδυνα πολιτικά τέρατα!

Η ανατροπή πλέον αυτής της κυβέρνησης και του συνόλου του μνημονιακού μπλοκ έχει γίνει και μείζον δημοκρατικό καθήκον με την πιο ουσιαστική σημασία του όρου.

Λαϊκή Ενότητα: Η δύσκολη ισορροπία στο καινούριο μας ποδήλατο.

Η πρωτοπορία, αν φύγει πολύ μπροστά, παύει να είναι τέτοια.
Δεν ανοίγει κανέναν δρόμο, γιατί δεν τη βλέπει κανείς να την ακολουθήσει.

d75987f0-01de-4631-9a77-c52b0e6328a1

Του Σωτήρη Σιαμανδούρα
Πηγή: Rproject.gr

Μαθημένοι από τα χρόνια στον ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε αναπτύξει το – σωτήριο την προηγούμενη περίοδο – αντανακλαστικό, να κάνουμε κριτική από τα αριστερά. Νομίζω όμως ότι είναι καιρός να μάθουμε και καινούρια κόλπα. Σε ένα ολοένα και πιο σύνθετο περιβάλλον, όπου η κρίση συναντάει την περιστολή της δημοκρατίας και τον πόλεμο, αυτό δεν αρκεί.

Βγαί­νου­με από μια ήττα που δεν έχει ερ­μη­νευ­θεί ικα­νο­ποι­η­τι­κά. Έχουν βε­βαί­ως γρα­φτεί εξαι­ρε­τι­κά κεί­με­να. Αλλά η καλή ερ­μη­νεία δεν αρκεί να εξη­γεί, πρέ­πει να μπο­ρεί να επι­δρά και να αλ­λά­ζει τα πράγ­μα­τα. Και δυ­στυ­χώς, αν και έχουν πε­ρά­σει τρεις μήνες από την εκλο­γι­κή ήττα, η επιρ­ροή της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας δεν φαί­νε­ται να με­γα­λώ­νει αλλά να συ­μπιέ­ζε­ται. Αυτό ση­μαί­νει ότι δεν λά­βα­με το μή­νυ­μα και δεν ερ­μη­νεύ­σα­με σωστά το απο­τέ­λε­σμα, αφού δεν αλ­λά­ξα­με αυτά που έπρε­πε να αλ­λά­ξου­με. Φυ­σι­κά, είναι νωρίς ακόμα.

Είναι βε­βαί­ως σωστή η κρι­τι­κή από τα αρι­στε­ρά. Είναι αλή­θεια ότι πι­στω­νό­μα­στε τη συμ­με­το­χή στην κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ παρά την απο­χώ­ρη­ση – την πιο άμεση απο­χώ­ρη­ση στην ιστο­ρία της Αρι­στε­ράς – και συ­νε­πώς είναι ανα­γκαί­ες κι­νή­σεις που να ενι­σχύ­ουν την αξιο­πι­στία μας, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στο συν­δι­κα­λι­στι­κό και στην Τ.Α. (τι να πει κα­νείς για την Πε­ρι­φέ­ρεια Ατ­τι­κής;), αλλά και μι­κρές κα­θη­με­ρι­νές κι­νή­σεις που να εμπε­δώ­νουν έναν ρι­ζο­σπα­στι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό.
Είναι επί­σης ανά­γκη, από αυτή την άποψη, να δεί­ξου­με ότι έχου­με αφή­σει πίσω μας το μο­ντέ­λο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ότι μι­λά­με για ελεγ­χό­με­νη και συλ­λο­γι­κή ηγε­σία, ότι δια­θέ­του­με τις δη­μο­κρα­τι­κές δι­κλεί­δες που θα μας προ­στα­τεύ­σουν από μια πλήρη αυ­το­νό­μη­ση της ηγε­σί­ας.
Ισχύ­ει επί­σης ότι η ανά­κτη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας της εθνι­κής οι­κο­νο­μί­ας δεν είναι μόνο μια άλυτη αντί­φα­ση αλλά και μια πολύ στενή ιδέα, άχαρη, ανί­κα­νη να εμπνεύ­σει. Νο­μί­ζω ότι απο­δεί­χτη­κε ήδη επαρ­κώς στις εκλο­γές ότι πολύ λίγοι θα ήθε­λαν να φα­ντα­στούν τη χώρα σαν ένα με­γά­λο ερ­γο­στά­σιο, και καλώς έκα­ναν αν το δούμε έτσι.
Επι­πλέ­ον, η άποψη αυτή, άποψη της φε­ρό­με­νης ως πλειο­ψη­φί­ας, ανοί­γει με λάθος όρους επι­κίν­δυ­να γε­ω­πο­λι­τι­κά παι­χνί­δια σε μια τα­ραγ­μέ­νη εποχή, και αντι­κα­θι­στά την αφέ­λεια όσων πε­ρί­με­ναν «λο­γι­κή» από τον δυ­τι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό με την ανα­μο­νή στή­ρι­ξης από τον ρώ­σι­κο και τον κι­νέ­ζι­κο ιμπε­ρια­λι­σμό, υπό­θε­ση που έχει δια­ψευ­σθεί επα­νει­λημ­μέ­νως.
Ισχύ­ουν όλα αυτά. Αυτή η κρι­τι­κή από τα αρι­στε­ρά είναι ανα­γκαία και τη συμ­με­ρί­ζο­μαι από­λυ­τα, εκεί είμαι. Αλλά δεν αρκεί. Δεν αρκεί να ισιώ­σου­με από τη μία πλευ­ρά. Πρέ­πει να ισιώ­σου­με και από την άλλη. Θέλει ισορ­ρο­πία το πο­δή­λα­το.

Δυστυχώς, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να εξηγηθούν μόνο με βάση τις συντηρητικές όψεις του περιεχομένου του εκφερόμενου λόγου της ΛΑΕ, στις οποίες αναφερθήκαμε. Αυτά δεν εμπόδισαν ούτε τους ΑΝΕΛ ούτε το ΚΚΕ να τα πάνε καλύτερα. Εμείς έχουμε μάλλον και ένα επιπλέον πρόβλημα.
Νομίζω λοιπόν ότι μεγάλο μέρος του προβλήματος αποτελεί αυτή τη στιγμή και ο διακηρυκτικός μαξιμαλισμός, ένας διακηρυκτικός μαξιμαλισμός λειτουργικός, αφού υποκρύπτει, έστω και αθέλητα, τον επί του συγκεκριμένου αδιακήρυκτο συντηρητισμό. Και είναι ο συνδυασμός του συντηρητισμού στο πραγματικό περιεχόμενο και του μαξιμαλιστικού, υπεραριστερού βερμπαλισμού στην εκφορά, αυτό που εξηγεί την τόσο χαμηλή πτήση. Ο συνδυασμός.

Έχουμε κλίνει το «έξω από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ», καθώς και το «θα διαγράψουμε τα μνημόνια» σε όλες τις κλίσεις. Αλλά πριν από εμάς το έκανε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και δεν τη βοήθησε σε κάτι. Αυτό θα έπρεπε να μας έχει μάθει κάτι, αλλιώς θα βρισκόμασταν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Άλλωστε, αυταπάτες δεν είχαμε για όσο βρεθήκαμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν βοηθάει να το ξέρεις. Και δεν βοηθάει να το λες. Έχει σημασία πότε το λες, για να μην σε θεωρούν απλώς ιδιόρρυθμη περίπτωση. Ειδικά εγώ έχω πικρή πείρα σ’ αυτό, γιατί έμαθα με τον δύσκολο τρόπο.
Η πρωτοπορία, αν φύγει πολύ μπροστά, παύει να είναι τέτοια. Δεν ανοίγει κανέναν δρόμο, γιατί δεν τη βλέπει κανείς να την ακολουθήσει. Χρειάστηκε λοιπόν στο προηγούμενο διάστημα να περιμένουμε σε κάποια σημεία τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και τον παραέξω κόσμο και να μη φύγουμε νωρίς, γιατί θα φεύγαμε μόνοι μας, και ίσως θα μπορούσαμε να έχουμε φύγει λίγο νωρίτερα, ίσως, αλλά υποθέτω, για να καθίσουμε τόσο, έχουμε καταλάβει ότι δεν πρέπει να φεύγουμε μπροστά πολύ νωρίς.
Λοιπόν, φεύγουμε μπροστά πάρα πολύ νωρίς, από αυτή την άποψη.

Συνεπώς, επείγει ο λόγος μας να γειωθεί και να αλλάξει φορά: από το πρόγραμμα στην έξοδο και όχι από την έξοδο στο πρόγραμμα. Και προκειμένου να γειωθεί, θα πρέπει να κάνουμε πιο συγκεκριμένη την ταξική μας αναφορά. Επείγει ένας ταξικός αναπροσανατολισμός από τα μεσοστρώματα στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, στη δική μας τάξη.
Όπως έδειξε η γιγαντιαία αποχή, υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας που δεν εκφράζεται πολιτικά. Είναι κυρίως οι άνεργοι και οι επισφαλώς εργαζόμενοι, που μέχρι στιγμής έχουν μείνει έξω από κάθε προεκλογική και κυβερνητική εξαγγελία. Είναι πολύ σημαντικό να συγκεκριμενοποιηθεί και προγραμματικά ότι εκφράζουμε πρώτα και κύρια αυτόν τον κόσμο, στον οποίο ανήκουμε, και όχι μεσοστρώματα που στερούνται πραγματικής δυναμικής γιατί δίνουν μια μάχη οπισθοφυλακής. Έτσι, στην ιεράρχηση, πρέπει να μπαίνει μπροστά το ζήτημα της απασχόλησης και της συλλογικής οργάνωσης μιας ζωής αξιοβίωτης και όχι η διαρκής υπεράσπιση δικαιωμάτων που, εκτός από αμυντική, δεν αφορά άμεσα τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και προϋποθέτει τις περισσότερες φορές την αναπαραγωγή του συστήματος χωρίς ριζικές αλλαγές.

Επιπλέον, είναι γνωστή πλέον η κριτική στον οικονομισμό, σε σημείο που είναι σχεδόν ύποπτο να την αγνοεί κανείς. Ταξικός αναπροσανατολισμός δεν μπορεί να σημαίνει μόνο μέτρα οικονομικής φύσης αλλά και παρεμβάσεις στους ιδεολογικούς μηχανισμούς που να εμπεδώνουν την ηγεμονία μιας χειραφετητικής κουλτούρας.
Αλλαγή των σχολικών συγγραμμάτων, παρεμβάσεις στο οικογενειακό δίκαιο, εκδημοκρατισμός του στρατεύματος και της αστυνομίας, εκκοσμίκευση του κράτους, και τόσα άλλα που ήταν πάγια αιτήματα της αριστεράς πριν αφαιρεθούν ένα προς ένα από τον λόγο της κατά τη διαδικασία «βίαιης ωρίμανσης» του ΣΥΡΙΖΑ.

Κι έπειτα έχουμε άλλα ζητήματα, πιο σύγχρονες προβληματικές, που για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι και πιο ουσιαστικές. Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε την κρίση του καπιταλισμού χώρια από την κρίση της πόλης και την κρίση του οικοσυστήματος. Η χρηματοπιστωτική κρίση είναι στενά – και διαχρονικά – συνδεδεμένη με τα όρια και την παθογένεια της κατασκευαστικής φούσκας. Και τα όρια του νεοφιλελευθερισμού έχουν αποδειχθεί το νερό και ο αέρας. Είναι λοιπόν αδύνατον να απαντήσουμε χωρίς να τα λάβουμε υπόψη, χωρίς να βάλουμε ζητήματα διεκδίκησης της πόλης και προστασίας του περιβάλλοντος, χωρίς να σκάσουμε την ιδεολογική φούσκα της ανάπτυξης, μιας έννοιας που εξ ορισμού φυσικοποιεί σύνθετες παρεμβάσεις διαχείρισης και ελέγχου της καθημερινής ζωής σε μοριακό επίπεδο.

Προφανώς, δεν μπορώ και δεν έχει νόημα να φτιάξω πρόγραμμα επιτόπου, αλλά θα δώσω μερικά ενδεικτικά παραδείγματα, για να μην κατηγορηθώ ότι θεωρητικολογώ:

-Μαζικοί διορισμοί στα σχολεία και τα νοσοκομεία με στόχο την κάλυψη των πάγιων αναγκών και την αντιμετώπιση της ανεργίας.

-Τριανταπεντάωρο, χωρίς μείωση αποδοχών, για την αντιμετώπιση της ανεργίας.

-Επαναφορά της αργία της Κυριακής και αύξηση των αδειών.

-Άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού.

– Νομοθετικό πλαίσιο για να περάσουν τα παρατημένα εργοστάσια στους εργάτες.

– Δωρεάν παραχώρηση όλης της καλλιεργήσιμης γης στους αγρότες.

– Σεισάχθεια.

– Σταδιακή κατάργηση της κρατικής μισθοδοσίας των κληρικών.

– Θεσμοί λαϊκού ελέγχου της διαφθοράς.

-Πάγωμα των εξοπλισμών.

-Στάση πληρωμών στους δανειστές.

Και μετά διαπραγμάτευση. Μόνο μετά.

Αυτό δεν είναι το Plan B. Αυτό μοιάζει με το Plan A, πράγματι. Κάποια από αυτά τα έχει πει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ναι. Δεν έχει καμιά σημασία. Κι οι μπολσεβίκοι από τους Εσέρους πήραν το αγροτικό πρόγραμμα και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ το πήρε από εμάς… Η διαφορά είναι ότι εμείς έχουμε τη βούληση να το κάνουμε πράξη και έχουμε ήδη αποδείξει ότι εννοούμε αυτό που λέμε – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι «καθαρίσαμε» και δεν πρέπει να συνεχίσουμε να το αποδεικνύουμε.

Άρα, Plan C. Ριζοσπαστικό περιεχόμενο και πράξη, μεταβατικό, γειωμένο, ταξικά αναπροσανατολισμένο πρόγραμμα για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, για την κοινωνική απελευθέρωση.
Να τελειώνουμε με τον ρεφορμισμό, με τη γραφειοκρατία, με τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Να τελειώνουμε όμως και με τον διακηρυκτικό μαξιμαλισμό, να βρούμε την ισορροπία, να μάθουμε ποδήλατο.

Εξ όνυχος τον λέοντα.

«Αν θέλεις να δεις τι πραγματικά πιστεύουν οι άνθρωποι, μην επικεντρώνεις σ’ αυτό που λένε. Να επικεντρώνεις πρωτίστως σ’ αυτό που κάνουν».

8956a981-21de-4b89-9b16-8475fa8c2a8e

Του Σπύρου Σκαμνέλου,
μέλους του προσωρινού συντονιστικού Π.Ε. Άρτας
Πηγή: Rproject.gr

Ανάμεσα στο τι κάνουν στην πράξη οι άνθρωποι και στο τι λένε (ή νομίζουν) ότι κάνουν, υπάρχει πάντοτε μια κάποια απόσταση, μια κάποια απόκλιση. Άλλοτε μικρότερη, άλλοτε μεγαλύτερη, αλλά πάντοτε υπαρκτή. Μια απόσταση, αλλά και μια αμφίδρομη σχέση, μια αναγκαία συνάφεια. «Είναι» και «συνείδηση»; «Βάση» και «εποικοδόμημα»; Όποια ονομασία κι αν δώσουμε στο παραπάνω δίπολο, η ουσία παραμένει η ίδια. Άλλωστε, οι ονομασίες δεν έχουν καμιά αξία, αν δεν περιγράφουν πραγματικότητες. Και είναι προφανές ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με πολύ συγκεκριμένες πραγματικότητες, τις οποίες μάλιστα συμβαίνει να έχουμε βιώσει αυτοπροσώπως.

Αλή­θεια, ποιος μπο­ρεί να ισχυ­ρι­στεί ότι αυτή την από­κλι­ση, για την οποία μι­λού­σα­με πα­ρα­πά­νω, δεν τη βλέ­πα­με επί χρό­νια στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ; Ασφα­λώς τη βλέ­πα­με. Τη βλέ­πα­με επί­σης μέρα με τη μέρα να διευ­ρύ­νε­ται, με ολο­έ­να και πιο επι­τα­χυ­νό­με­νους ρυθ­μούς. Εί­χα­με μάθει να τη δια­χει­ρι­ζό­μα­στε αυτή την από­κλι­ση ωστό­σο. Με ολο­έ­να και αυ­ξα­νό­με­νη δυ­σφο­ρία ίσως, αλλά εί­χα­με κα­τορ­θώ­σει επί χρό­νια κου­τσά-στρα­βά να τη δια­χει­ρι­ζό­μα­στε. Ώσπου κά­ποια στιγ­μή (που για τον κα­θέ­ναν από μας υπήρ­ξε δια­φο­ρε­τι­κή, ενώ για κά­ποιους άλ­λους δεν έχει έρθει ακόμη, αλλά θα έρθει σύ­ντο­μα) η από­κλι­ση προ­σέ­λα­βε πλέον τέ­τοιες δια­στά­σεις, ώστε κα­τέρ­ρευ­σε κάθε δυ­να­τό­τη­τα να δια­τη­ρή­σου­με μέσα μας την ανα­γκαία συ­νά­φεια ανά­με­σα στους δύο όρους του δι­πό­λου. Αυτό ήταν το ση­μείο κα­μπής, όπου ο κα­θέ­νας από μας υπο­χρε­ώ­θη­κε τε­λι­κά να επι­λέ­ξει. Και, όπως είναι φυ­σι­κό σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις, ο κα­θέ­νας επι­λέ­γει τε­λι­κά να τα­χθεί («σαν έτοι­μος από καιρό, σα θαρ­ρα­λέ­ος», για να θυ­μη­θού­με το στίχο του ποι­η­τή)  με ό,τι απο­τε­λού­σε εξαρ­χής τον σκλη­ρό πυ­ρή­να της θε­με­λιώ­δους στά­σης και στρά­τευ­σής του.

Το βα­σι­κό δί­δαγ­μα που μπο­ρού­με ν’ απο­κο­μί­σου­με απ’ την ιστο­ρι­κή εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – κι απ’ την ιστο­ρι­κή εμπει­ρία γε­νι­κώς – είναι μια απλή και σχε­δόν κοι­νό­το­πη αλή­θεια, που απο­τε­λεί ωστό­σο τη βα­σι­κή κα­τευ­θυ­ντή­ρια αρχή για κάθε κρι­τι­κή της Ιδε­ο­λο­γί­ας: «Αν θέ­λεις να δεις τι πραγ­μα­τι­κά πι­στεύ­ουν οι άν­θρω­ποι, μην επι­κε­ντρώ­νεις σ’ αυτό που λένε. Να επι­κε­ντρώ­νεις πρω­τί­στως σ’ αυτό που κά­νουν» . Και είναι φα­νε­ρό ότι, όσο κι αν βρί­σκε­ται στους αντί­πο­δες της ιδέας που ήθελε μέχρι πρό­τι­νος να έχει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για τον εαυτό του (αλλά κι εμείς για τον εαυτό μας), η τε­λι­κή κα­τά­λη­ξη του εγ­χει­ρή­μα­τος βρι­σκό­ταν ήδη σε αντι­στοί­χη­ση με τις κα­θη­με­ρι­νές του πρα­κτι­κές και με τους ίδιους τους όρους της υλι­κής συ­γκρό­τη­σής του.

Ακόμα και στις πε­ριό­δους της με­γα­λύ­τε­ρης ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης στο πεδίο του πο­λι­τι­κού λόγου, οι πο­λι­τι­κές πρα­κτι­κές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πα­ρέ­με­ναν αδια­πραγ­μά­τευ­τα δέ­σμιες στο ρε­φορ­μι­στι­κό (αν όχι κα­θα­ρά αστι­κό) τρί­πτυ­χο «εκλο­γι­κι­σμός, κυ­βερ­νη­τι­σμός, κοι­νο­βου­λευ­τι­κός κρε­τι­νι­σμός», ενώ στο εσω­τε­ρι­κό πα­ρέ­με­νε αδια­τά­ρα­κτο το κλη­ρο­δο­τη­μέ­νο από τον ΣΥΝ κε­κτη­μέ­νο της πλα­δα­ρής ορ­γα­νω­τι­κής δομής, της αυ­το­νό­μη­σης των ηγε­τι­κών κλι­μα­κί­ων, του πε­ριο­ρι­σμού της βάσης σε ρόλο εκλο­γι­κού μη­χα­νι­σμού, αλλά και σε ρόλο «εφε­δρεί­ας» για εσω­κομ­μα­τι­κούς δια­γκω­νι­σμούς της ηγε­σί­ας.

Ας πούμε επι­τέ­λους τα πράγ­μα­τα με το όνομά τους: Ας ομο­λο­γή­σου­με ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τον οποί­ον υπο­τί­θε­ται ότι αφή­σα­με πίσω μας, στή­θη­κε σιω­πη­ρά πάνω στο κα­λού­πι του πα­λιού ΣΥΝ και, παρά το – κάθε άλλο παρά αμε­λη­τέο – γε­γο­νός ότι για ένα κρί­σι­μο διά­στη­μα λει­τούρ­γη­σε ως ένας «αρι­στε­ρό­τε­ρος ΣΥΝ», στο τέλος κα­τέ­λη­ξε να γίνει μια δεξιά, δε­ξιό­τα­τη ΔΗΜΑΡ. Η από­κλι­ση ανά­με­σα σ’ αυτό που κά­νουν οι άν­θρω­ποι και σε αυτό που λένε (ή φα­ντα­σιώ­νο­νται) ότι κά­νουν, έμελ­λε και στην πε­ρί­πτω­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να γε­φυ­ρω­θεί με τον απο­λύ­τως ανα­με­νό­με­νο τρόπο: Με την επι­κρά­τη­ση της υλι­κό­τη­τας των πρα­κτι­κών ένα­ντι του ρι­ζο­σπα­στι­σμού των δια­κη­ρύ­ξε­ων.

Οι πα­ρα­πά­νω δια­πι­στώ­σεις δεν οδη­γούν στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι ήταν λάθος από μιας αρχής η συμ­με­το­χή στο εγ­χεί­ρη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Οδη­γούν όμως στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι οι πραγ­μα­τι­κές μάχες δί­νο­νται στο πεδίο πρω­τί­στως της πρα­κτι­κής. Ένα πεδίο που, για λό­γους που δεν είναι της πα­ρού­σης, αφή­νε­ται συ­νή­θως στον «αυ­τό­μα­το πι­λό­το». Σε μια αστι­κή κοι­νω­νία όμως, ο «αυ­τό­μα­τος πι­λό­τος» δεν είναι ου­δέ­τε­ρος. Είναι προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νος να πα­ρά­γει πολύ συ­γκε­κρι­μέ­να απο­τε­λέ­σμα­τα, τα οποία προ­φα­νώς δεν απο­σκο­πούν στην ανα­τρο­πή της υπάρ­χου­σας κα­τά­στα­σης πραγ­μά­των…

Το δις εξα­μαρ­τείν;

Υπο­τί­θε­ται ότι τα πα­θή­μα­τα γί­νο­νται μα­θή­μα­τα. Υπο­τί­θε­ται επί­σης ότι, από την πε­ρι­πέ­τεια του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βγαί­νου­με, αν μη τι άλλο, σο­φό­τε­ροι. Αν έτσι έχουν τα πράγ­μα­τα, οφεί­λου­με από δω και στο εξής να εί­μα­στε πιο αυ­στη­ροί απέ­να­ντι στον εαυτό μας πρώτα απ’ όλα, αλλά και πιο απαι­τη­τι­κοί απέ­να­ντι στους συ­ντρό­φους μας. Και, το κυ­ριό­τε­ρο: Οφεί­λου­με ανά πάσα στιγ­μή να διεκ­δι­κού­με με τον πλέον ανυ­πο­χώ­ρη­το τρόπο την κατά το δυ­να­τόν πλη­ρέ­στε­ρη αντι­στοί­χη­ση λόγων και έργων, επι­κε­ντρώ­νο­ντας πρω­τί­στως την προ­σο­χή μας, όχι σ’ αυτό που λέμε, αλλά σ’ αυτό που κά­νου­με στην πράξη. Διότι, σε γε­νι­κές γραμ­μές, στο επί­πε­δο των δια­κη­ρύ­ξε­ων δεν τα πάμε κι άσχη­μα. Στο επί­πε­δο της πο­λι­τι­κής πρα­κτι­κής είναι που χω­λαί­νου­με. Είτε για λό­γους «πο­λι­τι­κών σκο­πι­μο­τή­των» (όχι κατ’ ανά­γκην ιδιο­τε­λών), είτε απλά και μόνο μέσα από τη δύ­να­μη της συ­νή­θειας και της ιστο­ρι­κής αδρά­νειας, κά­ποια πράγ­μα­τα, κλη­ρο­νο­μιά απ’ τις χει­ρό­τε­ρες πα­ρα­δό­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, θε­ω­ρή­θη­καν πε­ρί­που δε­δο­μέ­να. Τα πα­θή­μα­τα δε φαί­νε­ται να γί­νο­νται μα­θή­μα­τα.

Είναι βε­βαί­ως αλή­θεια ότι υπήρ­ξαν αντι­κει­με­νι­κές δυ­σκο­λί­ες, που εξη­γούν εν μέρει το φαι­νό­με­νο. Το όλο εγ­χεί­ρη­μα στή­θη­κε υπό πίεση χρό­νου (η οποία όμως δε θα υπήρ­χε, αν τα πράγ­μα­τα δεν είχαν αφε­θεί να φτά­σουν στο «και πέντε») ως ένα ανα­γκαίο όχημα εκλο­γι­κής κα­θό­δου, που θα εμπό­δι­ζε την ήττα να προ­σλά­βει δια­στά­σεις κυ­ριο­λε­κτι­κής διά­λυ­σης. Είναι όμως εξί­σου αλή­θεια ότι οι έκτα­κτες συν­θή­κες, που επι­κρά­τη­σαν μετά τις 12 Ιου­λί­ου, προ­σέ­δω­σαν στο εγ­χεί­ρη­μα της ΛΑ.Ε. κά­ποια ιδιαι­τέ­ρως «ανορ­θό­δο­ξα» χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, τα οποία οφεί­λουν άμεσα να αντι­με­τω­πι­στούν.

Τα σχή­μα­τα στην Αρι­στε­ρά δεν προ­κύ­πτουν με την κα­τά­θε­ση επι­στο­λών στο προ­ε­δρείο της Βου­λής, ούτε με την κα­τά­θε­ση αι­τη­μά­των στον Άρειο Πάγο. Η ει­κό­να που έχει πε­ρά­σει προς τα έξω ότι η ΛΑ.Ε. είναι «το κόμμα του Λα­φα­ζά­νη» είναι μια ει­κό­να που μας αδι­κεί όλους – και πρω­τί­στως τον ίδιο το σ. Λα­φα­ζά­νη. Είναι επί­σης αλή­θεια ότι, ανε­ξαρ­τή­τως υπο­κει­με­νι­κών προ­θέ­σε­ων, το εγ­χεί­ρη­μα χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από την εγ­γε­νή τάση ν’ ακο­λου­θή­σει ξανά την πε­πα­τη­μέ­νη και να στη­θεί ως το «καλ­λι­τε­χνι­κό ψευ­δώ­νυ­μο» του Αρι­στε­ρού Ρεύ­μα­τος.

Είναι βέ­βαια σαφές ότι, σε επί­πε­δο δια­κη­ρύ­ξε­ων, τί­πο­τα τέ­τοιο δεν προ­κύ­πτει. Είναι όμως εξί­σου σαφές ότι, μετά και την εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, θα έπρε­πε του­λά­χι­στον να έχου­με μάθει και να έχου­με εμπε­δώ­σει ότι η πραγ­μα­τι­κή φυ­σιο­γνω­μία ενός πο­λι­τι­κού φορέα δεν κρί­νε­ται στο επί­πε­δο των δια­κη­ρύ­ξε­ων. Δι­καιού­μα­στε ωστό­σο να αι­σιο­δο­ξού­με ότι αυτή τη φορά έχου­με τη διά­θε­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα να πρω­το­τυ­πή­σου­με. Ότι αυτή τη φορά έχου­με τη διά­θε­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα να δώ­σου­με υλική υπό­στα­ση στις δια­κη­ρύ­ξεις, αντί ν’ αφή­σου­με τις δια­κη­ρύ­ξεις να βου­λιά­ξουν για μία ακόμη φορά μέσα σε υλι­κές πρα­κτι­κές που τις ακυ­ρώ­νουν. Για να απο­τρα­πεί αυτή η δεύ­τε­ρη εξέ­λι­ξη, δεν αρ­κούν οι καλές προ­θέ­σεις. Χρειά­ζε­ται με­ρι­κές φορές να γι­νό­μα­στε δυ­σά­ρε­στοι. Αν το παρόν κεί­με­νο κα­τόρ­θω­σε κά­ποιες στιγ­μές να γίνει έστω και λίγο δυ­σά­ρε­στο, θα έχει επι­τε­λέ­σει τον σκοπό του.