Μήνας: Μαρτίου 2016

Κάλεσμα ΜΕΤΑ για τη διαδήλωση κατά της επικύρωσης της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, 30/3.

ee-prosfiges-pnigmos

Το ΜΕΤΑ καλεί τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τη νεολαία, τους πολίτες να δώσουν δυναμικό «παρών» στη διαδήλωση που θα γίνει την Τετάρτη 30 Μάρτη στην Ομόνοια, ώρα 6μμ., και στην πορεία που θα ακολουθήσει προς τη Βουλή και τα γραφεία της ΕΕ ενάντια στο νομοσχέδιο που κατατίθεται στη Βουλή από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και προωθεί με συγκεκριμένες ρυθμίσεις την εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Την εκδήλωση διοργανώνει ο Συντονισμός για το προσφυγικό-μεταναστευτικό και θα συμμετάσχουν και πρόσφυγες από το λιμάνι του Πειραιά.

Η υπογραφή της συγκυβέρνησης στη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας μετατρέπει τη χώρα σε «αποθήκη ανθρώπινων ψυχών», την ώρα που «αναβιώνει» τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων (άλλωστε, απέδειξε ότι είναι η συνέχεια τους), μέσα στα οποία οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες και θυμίζουν κατά πολύ τις λάσπες της Ειδομένης.

Τα δάκρυα των ευρωπαίων και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όταν ανασύρονται νεκροί, πνιγμένοι από το Αιγαίο δεν πρέπει να συγκινούν κανένα. Θέλουν να κρύψουν τις πολιτικές τους ευθύνες, τους φράχτες που υψώνουν. Και μάλιστα, η συγκυβέρνηση υποκρίνεται όταν φροντοφωνάζει και διαμαρτύρεται για τους φράχτες των ευρωπαίων, τη στιγμή που διατηρεί το φράχτη στον Έβρο, με αποτέλεσμα τους πνιγμούς στο Αιγαίο.

Η ενίσχυση των δυνάμεων της Frontex και γενικά των «μέτρων ασφάλειας», με ό,τι αυτό συνεπάγεται – όχι μόνο για τους πρόσφυγες – , αλλά και η εμπλοκή του ΝΑΤΟ που ήρθε στη χώρα μας με τη συγκατάθεση της συγκυβέρνησης επιδεινώνουν την κατάσταση, εγείρουν ζητήματα κυριαρχίας στο Αρχιπέλαγος, θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας μας και την ειρήνη στην περιοχή και εμπλέκουν τη χώρα μας στους πολεμικούς ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικρομεσαία αγροτιά δίνουν τη μάχη ενάντια στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και για την επιβίωσή τους, δεκάδες χιλιάδες μετανάστες που εργάζονται στη χώρα μας παραμένουν ανασφάλιστοι, συλλαμβάνονται και φυλακίζονται εξαιτίας της άρνησης του κράτους να νομιμοποιήσει την παραμονή και την εργασία τους, με αποτέλεσμα να διογκώνονται και τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων.

Η μόνη διέξοδος για όλους μας – ντόπιους και πρόσφυγες – είναι η ρήξη με τις πολιτικές της Ευρώπης-φρούριο, όσο και με την μνημονιακή ανέχεια και την υποχρέωση αποπληρωμής ενός άδικου, ταξικού και δυσβάστακτου χρέους που η Ελληνική κυβέρνηση έχει αποδεχθεί στα πλαίσια του ευρωρεαλισμού.

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΕΕ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΜΑΡΤΗ
ΟΜΟΝΟΙΑ, ΩΡΑ 6μμ.

Νίκος Μπελογιάννης: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.

Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε ξημερώματα Κυριακής,
στις 30 Μαρτίου του 1952.

Όταν οι φύλακες άνοιξαν το κελί του,
οι σύντροφοί του δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε,
καθώς οι εκτελέσεις δεν γίνονταν ποτέ τις Κυριακές.

Ο Μπελογιάννης, όμως, το κατάλαβε και ρώτησε τον φύλακα:
«Πάμε για καθαρό αέρα, ε»;

nikos_mpelogiannis-700x447

Πηγή: tvxs.gr

Στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4.12 π.μ, ο Νίκος Μπελογιάννης, με τρεις συντρόφους του, τους Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί και εκτελούνται δια τυφεκισμού.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από παιδική ηλικία γαλουχήθηκε με τα ιδανικά του κομμουνισμού και από νωρίς, στα φοιτητικά του κιόλας χρόνια, στη Νομική Αθηνών, στοχοποιείται λόγω της πολιτικής του δράσης. Από το 1934 ο Μπελογιάννης είναι μέλος του ΚΚΕ. Η δυναμική του παρουσία στην πολιτική ζωή της Αμαλιάδας, ως γραμματέας της τοπικής οργάνωσης, δημιουργεί ρίξεις με την καθεστωτική τάξη και σύντομα συλλαμβάνεται και εξορίζεται.

Το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, του Ιωάννη Μεταξά, σηματοδοτεί και την έναρξη ενός ανηλεούς αντικομουνιστικού μένους. Οι φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια σημάδεψαν τη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη. Την στιγμή που οι ναζί εισβάλουν στην Ελλάδα, ο Μπελογιάννης βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές Ακροναυπλίου. Ζητά την ελευθερία του για συμμετάσχει στον πόλεμο αλλά η κυβέρνηση αρνείται. Καταφέρνει να αποδράσει και εντάσσεται στον ΕΛΑΣ ως καπετάνιος μεραρχίας στην Πελοπόννησο.

Με την απελευθέρωση της χώρας από τους ναζί και το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου ο Μπελογιάννης αναλαμβάνει ρόλο Πολιτικού Επιτρόπου της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Από αυτή τη θέση θα παλέψει για τα ιδανικά του μέχρι και την τελευταία στιγμή της εμφύλιας σύρραξης. Το 1949, μετά την ήττα, εγκαταλείπει τη χώρα, βρίσκοντας προσωρινό καταφύγιο στις γειτονικές σοσιαλιστικές χώρες.

Ένα χρόνο αργότερα τον Ιούνιο του 1950, ως μέλος πλέον της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, επιστρέφει στην Ελλάδα, με εντολή να ανασυγκροτήσει και να οργανώσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην Αθήνα, το οποίο βάση νόμου θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται, μαζί με 93 συντρόφους του, και μετά από εννιά μήνες βασανιστηρίων, τον Οκτώβρη του 1951, οδηγείται ενώπιον του έκτακτου στρατοδικείου, το οποίο αποτελούσαν οι Ανδρέας Σταυρόπουλος (πρόεδρος), Γ. Παπαδόπουλος (μετέπειτα δικτάτορας), Ν. Κομιάνος, Γ. Κοράκης, και Θ. Κυριακόπουλος. Ο Μπελογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο και η εύθραυστη μετεμφυλιακή ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύει.

«Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δεν ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα, που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν, θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω», θα δηλώσει ο Μπελογιάννης κλείνοντας την απολογία του.

Η διεθνής κατακραυγή αναγκάζει τον τότε πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα, να ανακοινώσει την άρση της απόφασης. Ωστόσο αποφασίζεται ότι ο Μπελογιάννης και μερικοί ακόμη σύντροφοί του, θα δικαστούν και πάλι με την κατηγορία της κατασκοπείας, η οποία θα ενισχυθεί όταν οι αρχές θα ανακοινώσουν στις 14 Νοεμβρίου 1951 ότι βρήκαν παράνομους ασύρματους σε χώρους κομμουνιστών σε Καλλιθέα και Γλυφάδα.

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952 ξεκινάει το δεύτερο μέρος της πολύκροτης δίκης, η οποία έσπασε τα σύνορα της Ελλάδας και κέντρισε το ενδιαφέρον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Ο Μπελογιάννης ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, αντικρούει όλες τις κατηγορίες περί κατασκοπείας και δηλώνει: «Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας».

Την 1η Μαρτίου, ο Νίκος Μπελογιάννης, κρατώντας ένα γαρύφαλλο, όπως κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της δίκης, ακούει τον πρόεδρο του στρατοδικείου να ανακοινώνει ότι μαζί με επτά συντρόφους του (Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος, Τάκης Λαζαρίδης, Χαρίλαος Τουλιάτος, Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και Έλλη Ιωαννίδου) καταδικάζεται σε θάνατο.

Λίγες ημέρες αργότερα, έρχεται στο φως της δημοσιότητας ένα γράμμα από το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκο Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την οργάνωση του ΚΚΕ στην Ελλάδα και υπόσχεται να παραδοθεί στις αρχές με αντάλλαγμα να μην εκτελεστεί ο Νίκος Μπελογιάννης. Η γνησιότητα του γράμματος του Πλουμπίδη αμφισβητείται από το ΚΚΕ, όχι όμως και από το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο ωστόσο αρνείται να διαπραγματευτεί με τον καταζητούμενο Νίκο Πλουμπίδη.

Όλες οι προσπάθειες και οι διεθνείς πιέσεις για απόδοση χάριτος στον Μπελογιάννη απέβησαν άκαρπες. Έτσι στις 30 Μαρτίου ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε και στις 4:12 π.μ. ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται μαζί με τους συντρόφους του στο Γουδί.

«Πόσο μικρή είναι τούτη η λευτεριά μπροστά στην άγρια λευτεριά / να βγάζεις την καρδιά σου σα γαρύφαλλο απ’ τον κόρφο σου/ για να μοσκοβολάν τα σύμπαντα θυσία και ειρήνη. /Καλημέρα ανθρώποι μου/ Καλημέρα ήλιε/ Καλημέρα Μπελογιάννη»
Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

Όσα «ξέχασε» να πει ο Αλέξης Τσίπρας στη συζήτηση για τη Δικαιοσύνη.

voulipro240

Του Γιάννη Νικολόπουλου
Πηγή: rproject.gr

Η πρωτολογία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη συζήτηση που ο ίδιος προκάλεσε για τη Δικαιοσύνη, ήταν εξόχως αποκαλυπτική. Όχι για όσα είπε ο πρωθυπουργός, αλλά για όσα, πολύ βολικά, «ξέχασε» ή παρέλειψε να αναφέρει.

Έτσι, ενώ ο Αλέ­ξης Τσί­πρας απα­ρίθ­μη­σε συ­νο­λι­κά 13 πε­ρι­πτώ­σεις νο­μο­θε­τι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων της συ­γκυ­βέρ­νη­σης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στο έργο της δι­καιο­σύ­νης, κυ­ρί­ως με φω­το­γρα­φι­κές και νυ­χτε­ρι­νές τρο­πο­λο­γί­ες άρσης του αξιο­ποί­νου ή ανα­στο­λής διώ­ξε­ων, «ξέ­χα­σε» πολ­λές άλλες, εξί­σου ου­σιώ­δεις, δια­χρο­νι­κές και πα­ρεμ­βα­τι­κές στο έργο της δι­καιο­σύ­νης, αλλά και στο κοινό περί δι­καί­ου αί­σθη­μα και στην υπε­ρά­σπι­ση του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος. Και αυτό γιατί όπως θα κα­τα­δει­χθεί, αυτές οι πα­ρεμ­βά­σεις που «ξέ­χα­σε» ο Αλέ­ξης Τσί­πρας είναι της έγκρι­σης του και της έγκρι­σης της τρι­το­μνη­μο­νια­κής συ­γκυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ.

Υπό αυτό το πρί­σμα, ο Τσί­πρας «ξέ­χα­σε» να μας πει αν είναι ή όχι πα­ρέμ­βα­ση στο έργο της δι­καιο­σύ­νης η ιδιό­τυ­πη ασυ­λία που απο­λαμ­βά­νουν και επί συ­γκυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, τα μέλη της διοί­κη­σης και ο πρό­ε­δρος του ΤΑΙ­ΠΕΔ, που έχουν ανα­λά­βει να ξε­που­λή­σουν σε εξευ­τε­λι­στι­κά τι­μή­μα­τα τον δη­μό­σιο πλού­το της χώρας.

Είναι ή όχι πα­ρέμ­βα­ση στο έργο της δι­καιο­σύ­νης, η άρση κάθε ποι­νι­κής ή αστι­κής ευ­θύ­νης των μελών της διοί­κη­σης της ΕΛ­ΣΤΑΤ, που την επι­κύ­ρω­σε και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στα πρώτα προ­α­παι­τού­με­να της συμ­φω­νί­ας της 13ης Ιου­λί­ου 2015.

Είναι ή όχι πα­ρέμ­βα­ση στο έργο της δι­καιο­σύ­νης, το γε­γο­νός ότι η διοί­κη­ση και ει­δι­κά η συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν συμ­μορ­φώ­νε­ται στις αλ­λε­πάλ­λη­λες, δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις οι οποί­ες κρί­νουν αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές τις πε­ρι­κο­πές σε μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, αλλά προ­γραμ­μα­τί­ζει εκ νέου την κρε­α­το­μη­χα­νή, προ­κει­μέ­νου να πε­τσο­κό­ψει ξανά τους μι­σθούς, τις συ­ντά­ξεις και τα επι­δό­μα­τα.

Είναι ή όχι πα­ρέμ­βα­ση στο έργο της δι­καιο­σύ­νης, το γε­γο­νός ότι το ελ­λη­νι­κό κρά­τος συ­νε­χί­ζει να μην ανα­γνω­ρί­ζει και να εφαρ­μό­ζει τις δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις που πι­στο­ποιούν ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις αο­ρί­στου χρό­νου, εύ­λο­γες απο­ζη­μιώ­σεις ερ­γα­ζο­μέ­νων, πά­γιες και διαρ­κείς ανά­γκες στον ευ­ρύ­τε­ρο, στον στε­νό­τε­ρο δη­μό­σιο τομέα και την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση.

Είναι ή όχι πα­ρέμ­βα­ση στο έργο της δι­καιο­σύ­νης το γε­γο­νός ότι η διά­λυ­ση του ΕΣΡ από τον υπουρ­γό Επι­κρα­τεί­ας Νίκο Παππά, (ανε­ξάρ­τη­τη αρχή, η οποία έχει και αρ­μο­διό­τη­τες ενός οιο­νεί διοι­κη­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου, στε­ρεί τα δη­μό­σια τα­μεία από πρό­στι­μα και κυ­ρώ­σεις σε βάρος των κα­να­λιών και των ρα­διο­σταθ­μών, που λει­τουρ­γούν πα­ρά­νο­μα και ανε­ξέ­λεγ­κτα.

Επί­σης πώς εξη­γεί­ται με όρους… δι­καιο­σύ­νης το γε­γο­νός ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός προ­α­νήγ­γει­λε μια (πολύ ιδιό­τυ­πη) ομάδα εμπει­ρο­γνω­μό­νων για επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση της άθλιας, πα­ρά­νο­μης και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης εξω­δι­κα­στι­κού συμ­βι­βα­σμού με τη Ζή­μενς, και όχι μια εξε­τα­στι­κή των πραγ­μά­των επι­τρο­πή της Βου­λής; Μήπως επει­δή τον συμ­βι­βα­σμό, χει­ρί­στη­κε και υπέ­γρα­ψε εκ μέ­ρους του ελλ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου, ως υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών, ο νυν διοι­κη­τής της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, Γιάν­νης Στουρ­νά­ρας; Και μήπως και εν τέλει ο Τσί­πρας μπο­ρεί στα λόγια να κα­τα­δι­κά­ζει τη συ­νταγ­μα­τι­κή ρύθ­μι­ση και τον νόμο περί ευ­θύ­νης υπουρ­γών αλλά φρο­ντί­ζει να γνω­ρί­ζει πολύ καλά τα απο­τε­λέ­σμα­τα μιας εν­δε­χό­με­νης, βα­θιάς εξέ­τα­σης του εν λόγω συμ­βι­βα­σμού που θα έθετε τον Στουρ­νά­ρα στο στό­χα­στρο της ποι­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, για – του­λά­χι­στον – απι­στία προς το δη­μό­σιο; Με άλλα λόγια και από τη στιγ­μή που δεν έχουν πα­ρέλ­θει οι δύο δια­δο­χι­κές και άπρα­κτες ως προς τη διε­ρεύ­νη­ση σύ­νο­δοι του άρ­θρου 86 του Συ­ντάγ­μα­τος, ο Τσί­πρας έμ­με­σα ομο­λο­γεί ότι θα κα­λύ­ψει τον Στουρ­νά­ρα και τις ενέρ­γειες του, οι οποί­ες οδή­γη­σαν στον συμ­βι­βα­σμό με τη Ζή­μενς. Είναι αυτό «δι­καιο­σύ­νη»;

Η δε προ­α­ναγ­γε­λία εξε­τα­στι­κής επι­τρο­πής της Βου­λής για τα δά­νεια των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και μά­λι­στα με τα­χεί­ες δια­δι­κα­σί­ες (Απρί­λιο-Μάιο και ενώ υπάρ­χει στη μέση… Πάσχα!) και χωρίς να προσ­διο­ρί­ζο­νται ευ­θύ­νες συ­γκε­κρι­μέ­νων υπουρ­γών και πο­λι­τι­κών προ­σώ­πων, μόνο σαν αστείο πυ­ρο­τέ­χνη­μα μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί, που δεν θα έχει κα­νέ­να πρα­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα. Αυτός δεν είναι ένας «πε­ρί­ερ­γος» και διό­λου κο­λα­κευ­τι­κός για τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά δρώ­με­να και πράγ­μα­τα χει­ρι­σμός της Βου­λής, σαν εκτο­ξευ­τή πυ­ρο­τε­χνη­μά­των;

Τέλος, από τις 13 νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις που ο Τσί­πρας κα­τέ­θε­σε σαν πα­ρεμ­βά­σεις στη δι­καιο­σύ­νη, οι πε­ρισ­σό­τε­ρες δεν έχουν πάγιο και μό­νι­μο χα­ρα­κτή­ρα, αλλά μόνο ανα­σταλ­τι­κό, δη­λα­δή προ­σω­ρι­νό εφό­σον έρθει δια­φο­ρε­τι­κή ρύθ­μι­ση. Γιατί η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ δεν φέρ­νει τις αντί­θε­τες ρυθ­μί­σεις προ­κει­μέ­νου να αρ­θούν και οι πα­ρεμ­βά­σεις στη δι­καιο­σύ­νη και οι σκιές και τα προ­σω­ρι­νά, ανα­σταλ­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα; Αντί για εύ­κο­λα λόγια από το βήμα της Βου­λής, χρειά­ζο­νται δύ­σκο­λα έργα, έργα που προ­φα­νώς δεν μπο­ρεί να ανα­λά­βει κα­νέ­να κόμμα και καμιά κυ­βέρ­νη­ση του ευ­ρύ­τε­ρου, πα­λαιού και νέου μνη­μο­νια­κού μπλοκ εξου­σί­ας και εκ­δου­λεύ­σε­ων.

ΥΓ : Αλή­θεια ήταν ή όχι πα­ρέμ­βα­ση στο έργο της δι­καιο­σύ­νης (με την ευ­ρεία έν­νοια και όχι μόνο της τρί­της εξου­σί­ας) η παύση των ερ­γα­σιών της εξε­τα­στι­κής επι­τρο­πής για το πως έφθα­σε η χώρα στα μνη­μό­νια καθώς και η διά­λυ­ση της επι­τρο­πής της Βου­λής, η οποία διε­ρευ­νού­σε τη νο­μι­μό­τη­τα του χρέ­ους; Αλλά (ξέ­χα­σα) με­σο­λά­βη­σε το τρίτο μνη­μό­νιο και η μνη­μειώ­δης συ­στρά­τευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και του πρω­θυ­πουρ­γού στο στρα­τό­πε­δο των ντό­πιων και ξένων ολι­γαρ­χιών.

Κύπρος: Οι νοσηλευτές υποδέχονται την έξοδο από το μνημόνιο με απεργία διαρκείας.

19-pasyno5

Του Θέμη Θεμιστοκλέους
Πηγή: rprogect.gr

Λίγες μόνο μέρες κράτησαν τα πανηγύρια της κυπριακής κυβέρνησης για τη δήθεν έξοδο από το μνημόνιο. Η πρωτοφανής – για τα δεδομένα του νησιού – απεργία των νοσηλευτών στα δημόσια νοσοκομεία έχει προκαλέσει τρομερό εκνευρισμό στην κυβέρνηση και στα συστημικά ΜΜΕ.

Όχι μόνο ξέ­σπα­σε σε μια πε­ρί­ο­δο που φαι­νό­ταν να μην υπάρ­χει καμία αντί­στα­ση στην επι­βο­λή σκλη­ρής λι­τό­τη­τας αλλά και η αντο­χή της είναι εντυ­πω­σια­κή. Από τις 15 Μάρτη οι νο­ση­λευ­τές και νο­ση­λεύ­τριες μέλη της ΠΑ­ΣΥ­ΝΟ, του με­γα­λύ­τε­ρου σω­μα­τεί­ου νο­ση­λευ­τών πα­γκύ­πρια, έχουν κα­τέ­βει σε απερ­γία κό­ντρα σε θεούς και δαί­μο­νες: αψη­φώ­ντας τους εκ­βια­σμούς της κυ­βέρ­νη­σης, πα­ρα­με­ρί­ζο­ντας τη συμ­βι­βα­στι­κή στάση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ηγε­σιών αλλά και αντι­με­τω­πί­ζο­ντας την απει­λή του κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού – αφού οι συ­κο­φα­ντί­ες ενα­ντί­ον τους δί­νουν και παίρ­νουν.

«Οι νο­ση­λευ­τές πα­ρε­μπο­δί­ζουν την απρό­σκο­πτη λει­τουρ­γία των νο­σο­κο­μεί­ων και κρα­τά­νε ομή­ρους ανυ­πο­ψί­α­στους πο­λί­τες» λένε αυτοί που έχουν δια­λύ­σει τα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία και προ­σπα­θούν να τα κλεί­σουν ορι­στι­κά με το μνη­μο­νια­κής έμπνευ­σης σχέ­διο ανα­διάρ­θρω­σης της υγεί­ας. Ποια είναι όμως τα αι­τή­μα­τα της ΠΑ­ΣΥ­ΝΟ που έκα­ναν την κυ­βέρ­νη­ση Ανα­στα­σί­α­δη να τους κη­ρύ­ξει πό­λε­μο; Η αντι­με­τώ­πι­ση της υπο­στέ­λε­χω­σης των νο­σο­κο­μεί­ων, η ανα­γνώ­ρι­ση των πα­νε­πι­στη­μια­κών τους σπου­δών και οι ανά­λο­γες αυ­ξή­σεις στους μι­σθούς, και η εξα­σφά­λι­ση διε­τών συμ­βά­σε­ων για τους νε­οει­σερ­χό­με­νους νο­ση­λευ­τές.

Τα αι­τή­μα­τά τους πε­ρι­λαμ­βά­νουν δη­λα­δή τα απο­λύ­τως ανα­γκαία για την ομαλή λει­τουρ­γία των νο­σο­κο­μεί­ων και την επαρ­κή πε­ρί­θαλ­ψη των ασθε­νών. Τα αι­τή­μα­τά τους αφο­ρούν άμεσα ή έμ­με­σα όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους στην Κύπρο. Αμεσα γιατί προ­α­σπί­ζουν τη δη­μό­σια υγεία και διεκ­δι­κούν κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­θαλ­ψη για όλους μας και έμ­με­σα γιατί διεκ­δι­κούν ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα που έχουν κα­τα­πα­τη­θεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια σε όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους.

Ο αγώ­νας των νο­ση­λευ­τών χρειά­ζε­ται την αλ­λη­λεγ­γύη μας (σε Κύπρο και Ελ­λά­δα)

Έχου­με λοι­πόν όλα τα στοι­χεία μιας απερ­γί­ας με τρο­με­ρή δυ­να­μι­κή. Το ερώ­τη­μα που μπαί­νει σ’ αυτήν τη φάση είναι πώς μπο­ρεί να υπάρ­ξει συ­νέ­χεια. Χρειά­ζε­ται να βρει στή­ρι­ξη αυτός ο αγώ­νας για να φτά­σει ως τον τε­λι­κό του στόχο. Αν οι νο­ση­λευ­τές αφε­θούν μόνοι τους, η συ­ντο­νι­σμέ­νη πίεση ΜΜΕ, κυ­βέρ­νη­σης και επι­χει­ρη­μα­τιών θα είναι συ­ντρι­πτι­κή. Η κυ­βέρ­νη­ση ορ­γα­νώ­νει τη με­τα­φο­ρά ασθε­νών σε ιδιω­τι­κές κλι­νι­κές πλη­ρώ­νο­ντας αδρά τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες του κλά­δου και ενορ­χη­στρώ­νει ποι­νι­κές διώ­ξεις των απερ­γών. Η ΠΑ­ΣΥ­ΝΟ έχει ήδη κα­ταγ­γεί­λει προ­σπά­θειες από το υπουρ­γείο Υγεί­ας για εκ­φο­βι­σμό και απει­λές κατά μελών της και για ποι­νι­κές κα­ταγ­γε­λί­ες ενα­ντί­ον τους. Η επί­θε­σή τους όμως δεν φαί­νε­ται να στα­μα­τά εδώ. Τις τε­λευ­ταί­ες ώρες κυ­κλο­φο­ρεί ένα ιδιαί­τε­ρα επι­κίν­δυ­νο σχέ­διο: η «πρό­σλη­ψη» απερ­γο­σπα­στών νο­ση­λευ­τών ακόμα και από την Ελ­λά­δα με στόχο το κλεί­σι­μο της απερ­γί­ας.

Αυτοί οι σχε­δια­σμοί πρέ­πει να κα­τα­λή­ξουν στο μέρος που τους αρ­μό­ζει: στον υπό­νο­μο. Δεν μπο­ρού­με να τους αφή­σου­με να δια­λύ­σουν ό,τι έχει απο­μεί­νει από τη δη­μό­σια υγεία σε μια χώρα που ήδη κα­τα­λαμ­βά­νει μία από τις υψη­λό­τε­ρες θέ­σεις στην ΕΕ για τις δα­πά­νες στην ιδιω­τι­κή υγεία. Ούτε μπο­ρού­με να δε­χτού­με το επι­χεί­ρη­μα ότι δεν υπάρ­χουν λεφτά από μια κυ­βέρ­νη­ση που πριν από λίγες μέρες ανα­κοί­νω­σε πως θα δια­θέ­σει επι­πλέ­ον 35 εκατ. ευρώ ετη­σί­ως για την πρό­σλη­ψη 3.000 επαγ­γελ­μα­τιών οπλι­τών – από Κύπρο και Ελ­λά­δα – σε μία από τις πιο στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νες πε­ριο­χές του πλα­νή­τη.

Οι νο­ση­λευ­τές ήδη πήραν τις απο­φά­σεις τους. Στην τε­λευ­ταία γε­νι­κή τους συ­νέ­λευ­ση στις 28 Μάρτη σή­κω­σαν το γάντι κλι­μα­κώ­νο­ντας τα απερ­για­κα μέτρα και η ΠΑ­ΣΥ­ΝΟ κά­λε­σε τα μέλη της «να προ­βαί­νουν σε κα­ταγ­γε­λί­ες όταν απει­λού­νται ή εκ­φο­βί­ζο­νται». Επί­σης, ανα­κοί­νω­σε την ορ­γά­νω­ση απερ­για­κού τα­μεί­ου και καλεί την κοι­νω­νία και τους ερ­γα­ζό­με­νους από όλους τους χώ­ρους να στη­ρί­ξουν ενερ­γά τον αγώνα τους.

Ο αγώ­νας των νο­ση­λευ­τών είναι αγώ­νας όλων μας

Θα χρεια­στεί το κι­νή­μα συ­μπα­ρά­στα­σης στον αγώνα των νο­ση­λευ­τών που ήδη έχει εμ­φα­νι­στεί να εντα­θεί και να βα­θύ­νει, καθώς και να μπουν στη μάχη των απερ­γιών ερ­γα­τι­κοί χώροι που έχουν στο ενερ­γη­τι­κό τους ανά­λο­γες εμπει­ρί­ες αγώνα, όπως ο αγώ­νας ενά­ντια στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ημι­κρα­τι­κών ορ­γα­νι­σμών (τη­λε­πι­κοι­νω­νί­ες, ενέρ­γεια, λι­μά­νια). Το γε­γο­νός ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι της Αρχής Ηλε­κτρι­σμού Κύ­πρου έχουν προ­κη­ρύ­ξει απερ­γία για τις 6/4 είναι ένα βήμα με βα­ρύ­νου­σα ση­μαία. Όλες αυτές οι δυ­νά­μεις μπο­ρούν να συν­θέ­σουν ένα εκρη­κτι­κό μείγ­μα κό­ντρα στα σχέ­δια της κυ­πρια­κής κυ­βέρ­νη­σης. Σε αυτήν τη μάχη, η στάση των νο­ση­λευ­τών στην Ελ­λά­δα είναι κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας. Εί­μα­στε βέ­βαιοι πως αυτοί που έχουν ζήσει στο πετσί τους τη μη­μο­νια­κή λαί­λα­πα και ξέ­ρουν να αντι­στέ­κο­νται δεν θα δε­χτούν να φο­ρέ­σουν την ατι­μω­τι­κή στολή του απερ­γο­σπά­στη που φαί­νε­ται να τους ράβει η κυ­πρια­κή κυ­βέρ­νη­ση.

Αλ­λη­λεγ­γύη στους νο­ση­λευ­τές της ΠΑ­ΣΥ­ΝΟ

Ας μην παριστάνει τον έκπληκτο ο πρωθυπουργός, τα έχει υπογράψει.

ypografh

Του Θανάση Πετράκου
Πηγή: Iskra.gr

Τις τελευταίες ημέρες και ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι θα εφαρμόσουν μεν κατά γράμμα το 3ο μνημόνιο που υπέγραψαν, αλλά δεν πρόκειται να δεχτούν επιπλέον μέτρα που τους ζητά τώρα το κουαρτέτο.

Δυστυχώς για τον Ελληνικό λαό ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί εμπαίζουν για μια ακόμη φορά τους πολίτες, διότι δεν είναι δυνατόν να μην θυμούνται τι έχουν υπογράψει και ψηφίσει στις τρεις τραγικές ψηφοφορίες του 3ου μνημονίου στη Βουλή. Ό,τι υπέγραψαν και ψήφισαν είναι πλέον νόμοι (4334/15/7/2015, 4335/23/7/2015 και 4336/14/8/2015), οι οποίοι ψηφίστηκαν από 224 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ)

Επειδή δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να συνεχίσουν εμπαίζουν το λαό οι κ.κ. Τσίπρας, Μητσοτάκης και λοιποί μνημονιακοί, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι έχουν συμφωνήσει και ψηφίσει την κατάργηση της Βουλής και της κυβέρνησης και τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο.

Συγκεκριμένα έχουν ψηφίσει και οι 224 τα εξής.

1.  «Πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου πριν τα υποβάλει σε δημόσια διαβούλευση»! Άρα έχουν αποδεχτεί να μην έχει δυνατότητα η Βουλή να νομοθετεί χωρίς την έγκριση του «Κουαρτέτου»!

2.  Να προβλέπονται «ημιαυτόματες περικοπές δαπανών σε περιπτώσεις αποκλίσεων από τους φιλόδοξους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος»! Αυτομάτως λοιπόν θα κόβονται δαπάνες χωρίς να απαιτείται να νομοθετήσει η Βουλή. Συνεπώς καταργείται το Κοινοβούλιο σε ό,τι έχει να κάνει με τα δημοσιονομικά. Δεν καταργείται όμως μόνο η Βουλή, υποβαθμίζεται και ο Υπουργός Οικονομικών και η κυβέρνηση, αφού για τις περικοπές θα ζητείται η γνώμη του «Δημοσιονομικού Συμβουλίου» το οποίο είναι επταμελές ( 4 από τους «θεσμούς», 2 από την κυβέρνηση και 1 από τη Βουλή)!

3. Να νομοθετηθεί η «πλήρης ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ» ώστε το «Κουαρτέτο» να έχει τον πλήρη έλεγχο στο πώς καταρτίζεται ο προϋπολογισμός, με βασικό στόχο να ελέγχει απόλυτα το «μέγεθος» της λιτότητας που επιβάλει η κυβέρνηση, ώστε αν δεν είναι αρκετή να απαιτείται να αυξηθεί!

4. Έχουν συμφωνήσει ώστε «Η Ελληνική πρόταση των μεταρρυθμιστικών μέτρων πρέπει να ενισχυθεί σημαντικά για να λάβει υπόψη την έντονα επιδεινωθείσα οικονομική και δημοσιονομική θέση της χώρας» . Άρα αποδέχθηκε η κυβέρνηση ότι το «φάρμακο» για τη λιτότητα είναι η περαιτέρω ένταση της λιτότητας και των μνημονιακών πολιτικών ! Αυτό όμως σημαίνει αποδοχή του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού.

5. Να πραγματοποιήσει και άλλες «φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό» και να «εφαρμόσει τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος»!

6. Να υλοποιήσει τις εργαλειοθήκες Ι και ΙΙ του ΟΟΣΑ, όπως άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, γάλα, ψωμί, ΜΗΣΥΦΑ κλπ.

7. Να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ.

8. «Να γίνει αυστηρή επανεξέταση και εκσυγχρονισμός των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της βιομηχανικής δράσης (= εργατικών κινητοποιήσεων επί το ελληνικότερον και των ομαδικών απολύσεων».

Συμπέρασμα τραγικό: Συμφωνήθηκε να αμφισβητείται το δικαίωμα των εργαζομένων να κινητοποιούνται!

9. Να από-πολιτικοποιηθεί η ελληνική δημόσια διοίκηση, και κυρίως δεσμεύτηκε «να μειωθούν ακόμα περισσότερο οι δαπάνες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης»!

10. Το αποκορύφωμα όλων είναι «Η ΕΛΛΑΣ ΠΩΛΕΙΤΑΙ», αφού είναι υποχρέωση της χώρας να ξεπουλήσει όλα «τα πολύτιμα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δις ευρώ και να μεταφερθούν σε ένα Ανεξάρτητο Ταμείο το οποίο θα τα ρευστοποιεί μέσω ιδιωτικοποιήσεων»!

Τα ανωτέρω σημαίνουν επιεικώς μετατροπή της χώρας σε νεο-αποικία χρέους, χώρα χωρίς εθνική και λαϊκή κυριαρχία και φυσικά πλήρης υποβάθμιση της Βουλής και της κυβέρνησης.

Τέλος, όσον αφορά στο θέμα του δημοσίου χρέους, πάλι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί εμπαίζουν τον ελληνικό λαό, διότι έχουν υπογράψει ότι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί» και επιπλέον έχουν υπογράψει ότι «επαναλαμβάνουμε την ανεπιφύλακτη δέσμευσή μας ότι θα εκπληρώνουμε τις οικονομικές μας υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως»!

Συνεπώς οι τρεις νόμοι του 3ου μνημονίου, οι οποίοι ψηφίστηκαν από 224 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ), δίνουν το απόλυτο δικαίωμα στους τοκογλύφους δανειστές να ζητάνε όλα αυτά τα εξοντωτικά και καταστροφικά μέτρα. Ας μην παριστάνει λοιπόν τον έκπληκτο ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί του.

Μόνη λύση είναι να ανακτήσει ο λαός την αυτοπεποίθησή του ότι μπορεί με τους αγώνες να ανατρέψει το μνημονιακό μπλοκ, το οποίο οδηγεί τη χώρα και το λαό στην απόλυτη καταστροφή.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις για να μην περάσουν από τη Βουλή οι εφαρμοστικοί νόμοι του 3ου μνημονίου που ετοιμάζεται μέσα στο επόμενο διάστημα να φέρει η κυβέρνηση, (για το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τα μέτρα ενάντια στους αγρότες, τα κόκκινα δάνεια και τη δημιουργία του Υπέρ-ταμείου μέσα από το οποίο θέλουν να ξεπουλήσουν όλον τον δημόσιο πλούτο της χώρας, τις δημόσιες επιχειρήσεις και τη δημόσια περιουσία), ώστε να μην ολοκληρωθεί η μνημονιακή καταστροφή.

Η ευθύνη των δυνάμεων της ΛΑΕ είναι να πείσουμε το λαό ότι ο δρόμος που προτείνει η ΛΑΕ, εκτός ευρώ, με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και εθνικοποίηση των τραπεζών, είναι και ρεαλιστικός και αναγκαίος, διότι μόνο έτσι ο λαός ανακτά την κυριαρχία του και τα δικαιώματά του, και πάνω από όλα διότι ανοίγονται θετικοί δρόμοι προοπτικής για το μέλλον του λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας.

Η ΛΑΕ θα αγωνιστεί με όλες της τις δυνάμεις ώστε να συσπειρώσει σε ένα πλατύ ενιαίο κοινωνικό μέτωπο τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρομεσαίους επαγγελματίες, βιοτέχνες και εμπόρους, ενώνοντάς τους στους αγώνες του σκληρού παρόντος, ώστε να καταργηθούν τα μνημόνια και οι μνημονιακές πολιτικές. Το πλατύ αυτό μέτωπο είναι αυτό που μπορεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς δύναμης και να συγκεντρώσει δυνάμεις για βαθύτερες αλλαγές.

Μπορούμε και πρέπει να τους σταματήσουμε και να ανατρέψουμε όλο το μνημονιακό μπλοκ.

Σκάνδαλα: Στο ίδιο έργο θεατές…

Παλαιομνημονιακοί και νεομνημονιακοί
τσακώνονται πολύ γιατί διαφωνούν λίγο.

---000_Vouli

Του Άρη Θαλασσινού
Πηγή: Iskra.gr

Σκηνικό υπερθεάματος έχουν στήσει οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, συνεπικουρούμενες από το σύνολο των εκδοτικών συγκροτημάτων, εν όψει της αποψινής, προ ημερησίας διατάξεως στη Βουλή για ζητήματα διαφθοράς και διαπλοκής. Τσίπρας και Μητσοτάκης εμφανίζονται έτοιμοι για μια συγκλονιστική αναμέτρηση που θα αφήσει πίσω της και τα θρυλικά γουέστερν-σπαγγέτι. Λίγες ώρες προτού καθηλωθούμε στον καναπέ, η αγωνία κορυφώνεται: Τι περιέχουν οι “οκτώ φάκελλοι” που έχει ετοιμάσει ο Αλέξης; Ποια θα είναι η “αποκάλυψη-βόμβα” που μας επιφυλάσσει ο Κυριάκος; Ποιοι πολιτικοί και επιχειρηματίες θα βγουν περισσότερο λερωμένοι από τη νέα λασπομαχία;

Πολύ φοβόμαστε, όμως, ότι το αποψινό θέαμα δεν θα κόψει τα εισιτήρια που υπολόγιζαν οι παραγωγοί του. Το ίδιο έργο έχει παιχτεί πολλές φορές στο παρελθόν, με πρωταγωνιστές μεγάλους πολιτικούς ηθοποιούς, σαν τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Μητσοτάκη, έτσι που το σημερινό “σίκουελ”, με τον “μικρό Ανδρέα” και τον Κυριάκο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, να ωχριά απέναντι στις παλιές δόξες. Άλλωστε, οι πάντες γνωρίζουν πλέον, από τη συσσωρευμένη πείρα του παρελθόντος, τι αξία έχουν αυτές οι Σταυροφορίες της πολιτικής ηθικής, όπου οι Αρχάγγελοι της Κάθαρσης μετατρέπονται ταχύτατα σε Εωσφόρους της Διαπλοκής, και πάλι από την αρχή… Επιτέλους, το πικρό 1989, όπου από το “κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει” του Χαρίλαου Φλωράκη πήγαμε στη συγκυβέρνηση της “Κάθαρσης” με τον Κώστα Μητοστάκη, είναι χαραγμένο ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη της Αριστεράς, έτσι που να μας κάνει όλους δικαιολογημένα καχύποπτους.

Στη σημερινή, πολύ δύσκολη για το λαό συγκυρία, είναι ηλίου φαεινότερον ότι το αποψινό θέαμα αποτελεί έναν βολικό, τόσο για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για εκείνη της ΝΔ, επικοινωνιακό αντιπερισπασμό απέναντι στο πραγματικό, τεράστιο πρόβλημα που βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη: την καταιγίδα των νέων, αντιλαϊκών μέτρων που θα φέρει σύντομα αυτή η κυβέρνηση για το ασφαλιστικό και το φορολογικό, ώστε να κλείσει όπως- όπως η “αξιολόγηση” από την τρόικα. Και οι δύο βασικοί πυλώνες του αστικού πολιτικού συστήματος ομονοούν στους βασικούς στόχους της ασκούμενης πολιτικής, βάσει του τρίτου μνημονίου που από κοινού ψήφισαν, και διαφωνούν μόνο στη δοσολογία του ούτως ή άλλως φονικού, για τα λαϊκά εισοδήματα και δικαιώματα, μνημονιακού “κοκτέιλ”.

Τσακώνονται τόσο πολύ για να κρύψουν ότι διαφωνούν τόσο λίγο. Αυτή είναι η μοίρα των δύο μεγάλων παρατάξεων του νεοφιλελεύθερου “Κέντρου” σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, στην καινούργια εποχή του παγκοσμιοποιημένου κοινωνικού πολέμου. Από την Ισπανία του Ραχόι και τη Γαλλία του Ολάντ μέχρι την Αμερική του Τραμπ και της Κλίντον, οι λασπομαχίες περί σκανδάλων υποκαθιστούν τον ανταγωνισμό γύρω από ιδεολογικές και κοινωνικές διαχωριστικές γραμμές, που γίνονται σχεδόν αόρατες. Όχι ότι τα σκάνδαλα και η διαπλοκή είναι πράγματα ανύπαρκτα. Το αντίθετο, τείνουν να γίνουν φυσική κατάσταση πραγμάτων, από τη στιγμή που η έκλειψη μαζικών κομμάτων, ριζωμένων σε μεγάλα τμήματα του κοινωνικού σώματος, καταδικάζει τις ηγεσίες τους να γίνονται όμηροι των επιχειρηματικών και εκδοτικών συμφερόντων για την επιβίωση και την αναπαραγωγή τους.

Ακριβώς γι αυτό, η ίδια η έννοια του “σκανδάλου” έχει εκπέσει κατά πολύ στις μέρες μας. Προσπαθούν να μας υποβάλουν στην ιδέα ότι δεν είναι “σκάνδαλο” μια κυβέρνηση πολιτικών υπαλλήλων του κεφαλαίου και των ξένων συνεταίρων του να γδύνει “νόμιμα” τον ελληνικό λαό από τα δικαιώματά του και τον κοινωνικό πλούτο, αλλά μόνο όταν κάποιος εκ των πολιτικών υπαλληλίσκων του κεφαλαίου βάζει το χέρι του στο βάζο με το μέλι. Δεν ήταν σκάνδαλο η αρπαγή του πλούτου με τη φούσκα και το κραχ του Χρηματιστηρίου, το 1999, ούτε η παράδοση των τηλεπικοινωνιών στη Siemens, αλλά μόνο αν πιαστεί κάποιος Τσουκάτος ή Τσοχατζόπουλος με τη γίδα στον ώμο.

Αν η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήθελε πραγματικά να δώσει μάχη με τη διαπλοκή, γιατί αλήθεια δεν άνοιξε τον φάκελο για το μέγα σκάνδαλο της παράδοσης της Αγροτικής Τράπεζας και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ως “πανοπροίκια” στην Τράπεζα Πειραιώς και στη Eurogroup επί υπουργείας του σημερινού διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα; Αφελής αξίωση, βέβαια, από μια κυβέρνηση που βαρύνεται – μαζί με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη – για το μεγαλύτερο σκάνδαλο των τελευταίων χρόνων, την παράδοση του συνόλου των συστημικών τραπεζών στα ξένα funds με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση.

Τι απομένει, λοιπόν, από αυτή τη νέα άσκηση δημαγωγίας και αποπροσανατολισμού, στην οποία επιδίδεται η σημερινή κυβέρνηση; Τίποτα περισσότερο από την επαγγελία ενός αγριότατου, μνημονιακού καπιταλισμού, που θα γδύνει “εντίμως” τον ελληνικό λαό, έτσι ώστε να μπορούν να έρχονται στην Ελλάδα… ξένοι επενδυτές χωρίς να υπολογίζουν το κόστος από τις αναγκαίες μίζες, όπως χαρακτηριστικά είπε σήμερα το πρωί στο MEGA ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος. Δεν ξέρουμε αν σ’ αυτούς τους επίδοξους “επενδυτές” περιελάμβανε και τους πρόσφυγες με κομπόδεμα από 250.000 ευρώ και πάνω, στους οποίους με τόση γενναιοδωρία άνοιξε τις πόρτες ο Δημήτρης Μάρδας.

Θα ήταν γελοίοι, αν δεν είχαν καταντήσει τόσο επικίνδυνα κυνικοί.

Ο δεύτερος κι οριστικός θάνατος του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

2 Δεκεμβρίου 1921 – 29 Μαρτίου 2011

ιακωβος

Πηγή: sanejoker.info

Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, μέχρι που διάβασα ότι λίγες μέρες πριν από αυτόν είχε «φύγει» η σύζυγος του. Μόνο εκείνη τη στιγμή κατάλαβα γιατί ο Καμπανέλλης σταμάτησε να αναπνέει.

~~{}~~

Τον είχα συναντήσει πριν πολλά χρόνια, όταν δούλευα σε μια καφετέρια της Νάξου. Ήταν Αύγουστος κι ο Καμπανέλλης με τη σύζυγο του στριμώχτηκαν σ’ ένα ακριανό τραπέζι.

Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, που με ήξερε και με καταλάβαινε, με ρώτησε αν ήθελα να γνωρίσω τον Καμπανέλλη. Πήγα την παραγγελία στο τραπέζι περιμένοντας να δω έναν κολοσσό, έναν άγιο με φωτοστέφανο, έναν πληθωρικό άνθρωπο των τεχνών, σαν τον Κατσίμπαλη ή σαν τον Όρσον Ουέλς.

Βρήκα ένα γηραιό ζευγάρι που συζητούσε χαμηλόφωνα λες και φοβόταν μην ενοχλήσει τις ορδές των Ελλήνων που βρυχιόντουσαν για να αποδείξουν ότι τα ξέρουν όλα.

«Είστε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης;» τον ρώτησα.

«Εγώ είμαι», αποκρίθηκε εκείνος, αφού πρώτα κοίταξε την κυρία του.

«Αδάμ Βελλεροφόντης», του είπα κι έτεινα το χέρι μου.

~~{}~~

Τότε δεν κατάλαβα τι είχα κάνει. Του είχα μιλήσει λες και ήμουν ο επίγονος του Καζαντζάκη (ίσως έτσι να αισθανόμουν, ήμουν είκοσι τριών χρονών).

«Χάρηκα», μου είπε αυτός, χαμογέλασε και μου έδωσε το χέρι του.

~~{}~~

Πρώτα τον ρώτησα αν είχε γνωρίσει τον Καζαντζάκη (μια νεανική εμμονή στην οποία συχνά επιστρέφω). Εκείνος απάντησε ότι θα ήθελε πολύ να είχε μια τέτοια τύχη.

Έκανα μερικές ερωτήσεις ακόμα για τα υπόλοιπα ιερά τέρατα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ο Καμπανέλλης  απαντούσε με σοβαρότητα και σεβασμό, λες και μιλούσε σε ομότεχνο του ή σε δημοσιογράφο.

Τη συζήτηση μας διέκοψε μια «ευγενική» κυρία που δεν της άρεσε η γρανίτα φράουλα που είχε παραγγείλει. Με διέταξε να της φέρω κάτι άλλο και να φάω εγώ αυτό το «πράγμα» που της είχα πάει.

~~{}~~

Συνέχισα τη δουλειά μου προσπαθώντας πάντα να βρίσκομαι κοντά στο τραπέζι του Καμπανέλλη.

Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που συζητούσαν και κοιτιόντουσαν: Λες και είχαν γνωριστεί πριν λίγες μέρες. Τα περισσότερα ζευγάρια αυτής της ηλικίας καθόντουσαν στις καρέκλες τους χωρίς να μιλάνε. Κι όταν μιλούσανε ήταν για να τσακωθούν.

Κάποια στιγμή δεν άντεξα, πλησίασα και τον ρώτησα (ήμουν νέος, αυθάδης και περίεργος) πόσο καιρό είναι με τη σύντροφο του. Μου είπε ότι είναι μαζί πενήντα χρόνια και ότι θα είναι μαζί μέχρι να πεθάνει ο ένας από τους δύο. Ή και οι δύο.

~~{}~~

Την επόμενη φορά που τον συνάντησα ήταν στο σπίτι του, στην Αθήνα. Είχαν περάσει λίγα χρόνια. Ο Καμπανέλλης είχε γίνει ο άτυπος μέντορας μου. Κάθε φορά που έγραφα ένα κείμενο του το έστελνα κι εκείνος με συμβούλευε, με διόρθωνε, με ενθάρρυνε.

Ξεκίνησε να μου μιλάει για την αποστασιοποίηση του συγγραφέα από τους ήρωες του βιβλίου του:
«Ακόμα κι αν ο συγγραφέας γράφει για τον Χίτλερ, ακόμα κι αν ο συγγραφέας έχει βρεθεί στο Μαουτχάουζεν, ο συγγραφέας δεν πρέπει να φαίνεται.»

~~{}~~

Με ρώτησε αν ήθελα να πιω κάτι και έβαλε δυο μεταξά. Άναψε τσιγάρο και συνέχισε. Κάποια στιγμή ακούστηκαν κλειδιά στην πόρτα. Ο Καμπανέλλης πριν από λίγο είχε σβήσει το τσιγάρο του. Η κυρία Νίκη, η σύζυγος του, μπήκε στο δωμάτιο και αφού με χαιρέτησε κοίταξε το σταχτοδοχείο.

«Κάπνιζες;» τον ρώτησε.

Εκείνος το παραδέχτηκε σηκώνοντας τους ώμους.

«Είναι σαν παιδί», είπε η κυρία Νίκη σε μένα κι αφού πήρε αυτό για το οποίο είχε έρθει ξανάφυγε.

Μόλις η πόρτα έκλεισε ο Καμπανέλλης, πραγματικά σαν ένα άτακτο παιδί, άναψε καινούριο τσιγάρο.

«Αν δεν είχα την Νίκη να με προσέχει», είπε, «θα είχα πεθάνει πριν φτάσω τα πενήντα. Αν όμως την άκουγα κάθε φορά που μου λέει να προσέχω, θα είχα μαραζώσει από τα σαράντα μου.»

Και συνέχισε να με συμβουλεύει.

~~{}~~

Η τελευταία μας συνάντηση ήταν σε μια ταβέρνα της Νάξου. Ο Καμπανέλλης μου ζήτησε συγγνώμη που είχε αργήσει να απαντήσει σ’ ένα γράμμα μου. Τη μια βδομάδα τη θεωρούσε καθυστέρηση, ενώ άλλοι (φίλοι, άεργοι κι αργόσχολοι), λες και ήταν εκδοτικοί οίκοι, έκαναν ένα εξάμηνο για να σαλιώσουν το γραμματόσημο.

«Ήμουν άρρωστος», δικαιολογήθηκε ο αετός στη μύγα.

Άναψε τσιγάρο και η κυρία του τον κοίταξε αυστηρά.

«Ελπίζω κάτι περαστικό», του είπα.

«Περίπου», είπε αυτός. «Πέθανα για τρία λεπτά.»

Νόμιζα ότι αστειευόταν και χαμογέλασα.

«Όχι, στ’ αλήθεια το λέω», είπε ερμηνεύοντας σωστά τη ματιά μου. «Ήμουν τρία λεπτά νεκρός.» Έδειξε το τσιγάρο του. «Ούτε ένα τσιγάρο δρόμος.»

«Δεν νομίζω, Ιάκωβε, ότι ο φίλος μας έχει τη διάθεση να ακούει μακάβρια αστεία. Και δεν ήταν ένα τσιγάρο, αλλά όλα τα τσιγάρα που έχεις καπνίσει ως τώρα.»

«Δεν έχω καταλάβει τίποτα», είπα κρύβοντας το πακέτο μου κάτω από μια χαρτοπετσέτα.

«Απλά», μου είπε ο Καμπανέλλης, «έπαθα ένα έμφραγμα και στο νοσοκομείο η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει για τρία λεπτά. Ήθελε κι αυτή να κάνει ένα διάλειμμα. Τόσα χρόνια…»

«Δηλαδή, πεθάνατε κανονικά;»

«Ήμουν κλινικά νεκρός. Και με επαναφέρανε. Μην τρομάζεις. Δεν ήταν τίποτα. Κυριολεκτικά δεν ήταν τίποτα… Κενό… Πιο λίγο κι απ’ το κενό… Σαν ύπνος χωρίς όνειρα.»

~~{}~~

Η κυρία Νίκη σηκώθηκε με θόρυβο και μπήκε στο μαγαζί.

«Ο θάνατος είναι σκληρός μόνο γι’ αυτούς που μένουν», μου είπε εμπιστευτικά και γύρισε να την κοιτάξει που έφευγε. «Τη λατρεύω όταν είναι θυμωμένη.»

Άφησα το χρόνο να κυλήσει προτού μιλήσω. Ο Καμπανέλλης με κοιτούσε με υγρά μάτια, αλλά νομίζω ότι πάντα τα μάτια του ήταν υγρά.

«Συγχωρέστε με γι’ αυτό που θα ρωτήσω», είπα κι άναψα τσιγάρο βιαστικά, για να προλάβω να καπνίσω πριν γυρίσει η κυρία του. «Δε φοβάστε το θάνατο; Φαίνεστε ακόμα ερωτευμένος.»

«Και είμαι. Με τη γυναίκα μου, με τη ζωή… Όμως δεν είμαι άπληστος. Χόρτασα. Γνώρισα την καλύτερη πλευρά του ανθρώπου και τη χειρότερη. Έφαγα τα πιο νόστιμα εδέσματα, έφαγα και σκουπίδια. Το συμπόσιο τελειώνει κάποια στιγμή. Δε θέλω να ερωτευτώ ξανά ούτε να γνωρίσω άλλον Κάρολο και Μίκη και Τζένη. Γνώρισα τους καλύτερους και τους χειρότερους… Έζησα χίλιες ζωές. Κάθε πρόσωπο στα έργα μου ήταν μια άλλη ζωή.»

Το βλέμμα του καρφώθηκε στα βουνά του απέναντι νησιού. Τι μπορούσα να πω;

~~{}~~

Η γυναίκα του μας βρήκε σε αυτή τη στάση. Σαν να είχε ακούσει τι μου έλεγε του χάιδεψε τα μαλλιά.

«Εδώ είσαι;» τη ρώτησε και της έπιασε το χέρι.

«Πάντα», απάντησε εκείνη.

«Τότε συγχωρείστε με για ένα λεπτό», είπε ο Καμπανέλλης και σηκώθηκε.

Έμεινα για λίγο μόνος μου με την κυρία Νίκη και ξεκίνησα να γεμίζω το στόμα μου για να καλύψω την αμηχανία μου.

«Ο Ιάκωβος δεν έχει γεράσει καθόλου», μου είπε μετά από λίγο. «Ξυπνάει το πρωί και θέλει να γράψει, να διαβάσει, να συνεχίσει. Έχει μια ακόρεστη δίψα για ζωή, για δημιουργία.»

«Ίσως γιατί έχει εσάς», είπα φτύνοντας κατά λάθος λίγα ψίχουλα.

Εκείνη τη μέρα, νομίζω ήταν πριν εφτά χρόνια, δεν ήξερα πόσο σωστά μίλησα.

~~{}~~

Τον είδαμε να έρχεται και η κυρία Νίκη μίλησε ψιθυριστά, αλλά με τον τρόπο που ψιθυρίζουν οι ηθοποιοί στο σανίδι, έτσι ώστε να μπορούν όλοι να τους ακούσουν:
«Σταμάτα, γιατί θα νομίζει ότι μιλάμε γι’ αυτόν και θα το πάρει πάνω του.»

Γέλασε, γέλασε σαν να ήταν κοπελίτσα που φλέρταρε. Ο Καμπανέλλης την κοίταξε με μάτια που έλαμπαν κι εγώ έψαξα για το ποτήρι μου με το κρασί.

«Σ’ αυτήν την ηλικία και τουαλέτα να πας σου φαίνεται μακριά», είπε και αγνάντεψε ξανά τα μακρινά βουνά.

Έκατσε, και αφού άναψε ένα ακόμα τσιγάρο και ήπιε λίγο κρασί με κοίταξε. «Λένε ότι τα γηρατειά είναι η χειρότερη ηλικία. Πάνω που μαθαίνεις να είσαι άνθρωπος πρέπει να προετοιμαστείς για να εγκαταλείψεις την κούρσα. Όμως δε θα ήθελα να ήμουν νέος ξανά. Είναι πολύτιμο δώρο τα γηρατειά. Ησυχάζεις, ξέρεις ότι δεν έχεις χρόνο για μεγάλα όνειρα και ετοιμάζεσαι σιγά-σιγά να φύγεις. Δεν υπάρχει τίποτα πιο τραγικό απ’ το να πεθαίνει ένας νέος άνθρωπος. Ενώ για ένα γέρο… Είναι φυσικό, σαν να βλέπεις το τέλος ενός έργου. Ξέρεις ότι έρχεται. Ενώ, φαντάσου, τη στιγμή που ο πρωταγωνιστής βγαίνει στη σκηνή για πρώτη φορά, να πέφτει ξαφνικά η αυλαία και να ανάβουν τα φώτα. Δεν πρέπει να ζητήσεις τα λεφτά σου πίσω;»

Πληρώσαμε το λογαριασμό και χωριστήκαμε.

~~{}~~

Δεν τον συνάντησα ξανά. Στο τελευταίο γράμμα που του έστειλα, μαζί με τις ευχές για γρήγορη ανάρρωση, του έγραφα να δώσει χαιρετισμούς και στην κυρία του. Δεν πήρα ποτέ απάντηση.

Αλλά σίγουρα, αν ο θάνατος είναι κάτι περισσότερο απ’ το τίποτα, θα τον ξαναδώ μια μέρα, μαζί με την κυρία Νίκη, στο ακριανό τραπέζι μιας καφετέριας, και θα μου ζητήσει συγγνώμη που άργησε να μου απαντήσει.

~~{}~~

(Αυτό το κείμενο γράφτηκε λίγες μέρες μετά το δεύτερο κι οριστικό θάνατο του Καμπανέλλη. Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε κι ακόμα γράμμα δεν έλαβα.)