Για την αναπόφευκτη ρήξη στο ΜΕΤΑ.

meta-simaia603

Του Αντώνη Καραβά.

Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι η πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση του ΜΕΤΑ είναι «καταδικασμένη» να προχωρήσει. Δεν έχει κανένα νόημα να ασχοληθούμε σε αυτή τη φάση με τυχόν λάθη, παραλείψεις, καθυστερήσεις, αμφιταλαντεύσεις κλπ. ούτε πολύ περισσότερο να προσπαθήσουμε να εξαφανίσουμε τα προβλήματα παραμένοντας σε μια επίπλαστη και προσχηματική ενότητα.

Δεν εί­μα­στε στην φάση του απο­λο­γι­σμού αλλά σε μια  δια­δι­κα­σία σε πλήρη εξέ­λι­ξη που καί­ρια ση­μα­σία έχει  να κερ­δί­σου­με συ­ντρό­φους αγω­νι­στές που απο­χώ­ρη­σαν από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά επι­μέ­νουν ακόμα και τώρα σε ένα «τρίτο δρόμο» ενό­τη­τας ή έστω συ­νύ­παρ­ξης που μπο­ρεί να υπάρ­ξει με τα συν­δι­κα­λι­στι­κά στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Οι σκέ­ψεις που κα­τα­θέ­τω αφο­ρούν κυ­ρί­ως την πείρα από τα σχή­μα­τα του ΜΕΤΑ στο Δη­μό­σιο.

Η συ­ζή­τη­ση αυτή είναι κρί­σι­μη. Ο χώρος του ΜΕΤΑ πε­ρι­λαμ­βά­νει στις γραμ­μές του ένα αγω­νι­στι­κό δυ­να­μι­κό που απο­δεί­χτη­κε πο­λύ­τι­μο στα μνη­μο­νια­κά χρό­νια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ: Στην ορ­γά­νω­ση των απερ­γιών, στις πλα­τεί­ες, στις κα­τα­λή­ψεις, στον νι­κη­φό­ρο αγώνα ορ­γά­νω­σης της συλ­λο­γι­κής ανυ­πα­κο­ής στο νόμο Μη­τσο­τά­κη για την αξιο­λό­γη­ση κλπ. Στο αγω­νι­στι­κό αυτό δυ­να­μι­κό που επι­μέ­νει «αντι­μνη­μο­νια­κά και αντι­κυ­βερ­νη­τι­κά» μετά την συν­θη­κο­λό­γη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πέ­φτει με­γά­λο με­ρί­διο της ευ­θύ­νης για την συ­νέ­χεια της συν­δι­κα­λι­στι­κής-πο­λι­τι­κής πάλης για την ανα­τρο­πή των αντερ­γα­τι­κών μέ­τρων και της λι­τό­τη­τας.

Η κρίση που εξε­λίσ­σε­ται στο ΜΕΤΑ υπο­κρύ­πτει κυ­ρί­αρ­χα  ζη­τή­μα­τα θε­ω­ρί­ας και αντί­λη­ψης για τον ρόλο του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος. Όσοι στο ΜΕΤΑ επι­μέ­νουν στην συ­νερ­γα­σία με τα συν­δι­κα­λι­στι­κά στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προ­βά­λουν σαν κύριο επι­χεί­ρη­μα την αυ­το­νο­μία του σ.κ. απέ­να­ντι στα κόμ­μα­τα και την απο­φυ­γή της «υπερ­πο­λι­τι­κο­ποί­η­σης» του. Υπο­τι­μά­νε το γε­γο­νός ότι η λει­τουρ­γία των πα­ρα­τά­ξε­ων λο­γο­δο­τεί σε ένα πο­λι­τι­κο-συν­δι­κα­λι­στι­κό σχέ­διο, γι’ αυτό και κάθε πα­ρά­τα­ξη «συν­δέ­ε­ται» με το πο­λι­τι­κό σχέ­διο κά­ποιου πο­λι­τι­κού φορέα.

Η συ­ζή­τη­ση και η αντι­πα­ρά­θε­ση για την σχέση του συν­δι­κα­λι­στι­κού με το πο­λι­τι­κό σχέ­διο δεν είναι και­νούρ­για. Γρά­φει ο Λένιν στην ισκρα το 1900 στο πο­λε­μι­κό του κεί­με­νο ενά­ντια στο ρεύμα του οι­κο­νο­μι­σμού δη­λα­δή ενά­ντια στην προ­τε­ραιό­τη­τα του οι­κο­νο­μι­κού αγώνα ένα­ντι των πο­λι­τι­κών αι­τη­μά­των: «Η Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία (ονο­μα­σία για το ρω­σι­κό μαρ­ξι­στι­κό κόμμα που ιδρύ­θη­κε το 1898)είναι ο συν­δυα­σμός του κι­νή­μα­τος της ερ­γα­τι­κής τάξης και του σο­σια­λι­σμού. Κα­θή­κον της δεν είναι να υπη­ρε­τεί το κί­νη­μα της ερ­γα­τι­κής τάξης πα­θη­τι­κά σε κάθε ένα από τα χω­ρι­στά στά­διά του, αλλά να εκ­προ­σω­πεί τα συμ­φέ­ρο­ντα του κι­νή­μα­τος συ­νο­λι­κά, να υπο­δει­κνύ­ει σε αυτό το κί­νη­μα τον τε­λι­κό σκοπό του και τα πο­λι­τι­κά του κα­θή­κο­ντα, και να δια­φυ­λάσ­σει την πο­λι­τι­κή και ιδε­ο­λο­γι­κή ανε­ξαρ­τη­σία του. Απο­μο­νω­μέ­νο από τη Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία, το κί­νη­μα της ερ­γα­τι­κής τάξης γί­νε­ται ασή­μα­ντο και ανα­πό­φευ­κτα γί­νε­ται αστι­κό. Διε­ξά­γο­ντας μόνο τον οι­κο­νο­μι­κό αγώνα, η ερ­γα­τι­κή τάξη χάνει την πο­λι­τι­κή ανε­ξαρ­τη­σία της· γί­νε­ται η ουρά άλλων κομ­μά­των και προ­δί­δει τη με­γά­λη αρχή: «Η χει­ρα­φέ­τη­ση των ερ­γα­τι­κών τά­ξε­ων πρέ­πει να κα­τα­κτη­θεί από τις ίδιες τις ερ­γα­τι­κές τά­ξεις» Ολό­κλη­ρο το μικρό, απλό και τόσο επί­και­ρο κεί­με­νο του Λένιν ενά­ντια στον οι­κο­νο­μι­σμό εδώ: https://www.marxists.org/ellinika/archive/lenin/works/1900/11/urgent.htm…

Οι σύγ­χρο­νοι οπα­δοί του οι­κο­νο­μι­σμού βά­ζουν το κάρο μπρο­στά από το άλογο: Δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει πα­ρα­μι­κρή ερ­γα­τι­κή κα­τά­κτη­ση αν δεν σα­ρω­θεί από ενα με­γά­λο και ρω­μα­λέο λαϊ­κό-ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα το κα­θε­στώς της σύγ­χρο­νης απο­λυ­ταρ­χί­ας των μνη­μο­νί­ων. Αυτό είναι δια­κη­ρυ­κτι­κή ιδρυ­τι­κή αρχή του ΜΕΤΑ είναι το στρα­τη­γι­κό κα­θή­κον για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα σή­με­ρα το  να απο­τε­λέ­σει την ρα­χο­κο­κα­λιά ενός μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος ανα­τρο­πής των πο­λι­τι­κών κυ­βέρ­νη­σης-ΕΕ-ΔΝΤ και με αυτή την έν­νοια όλα τα ρυά­κια της αντί­στα­σης πρέ­πει να συ­γκλί­νουν σε αυτό το κα­θή­κον. Αυτό οφεί­λου­με να εξη­γού­με στους ερ­γα­ζό­με­νους  υπο­μο­νε­τι­κά και όχι να σπέρ­νου­με αυ­τα­πά­τες για κα­τα­κτή­σεις και μά­λι­στα δια της δια­με­σο­λά­βη­σης με τους κυ­βερ­νη­τι­κούς  πα­ρά­γο­ντες . Πρό­κει­ται για ρε­φορ­μι­σμό – και μά­λι­στα χωρίς με­ταρ­ρυθ­μί­σεις  που πα­ρα­πλα­νά τους ερ­γά­τες να κλει­στούν στα δικά τους προ­βλή­μα­τα και όχι να μπο­λια­στούν και να συν­δε­θούν τα επι­μέ­ρους ερ­γα­τι­κά αι­τή­μα­τα με τον με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα και τον πο­λι­τι­κό αγώνα ανα­τρο­πής των μνη­μο­νί­ων που μέσα στην κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση δεν απο­τε­λεί κά­ποιο χω­ρι­στό στά­διο, αλλά όπως έδει­ξε και η περ­σι­νή πε­ρι­πέ­τεια της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, είναι στενά συν­δε­δε­μέ­νο με την πάλη ενά­ντια σε ΕΕ-ΔΝΤ, με την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή πάλη και την σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή.

Κά­ποιοι σύ­ντρο­φοι εξα­κο­λου­θούν ακόμα να πι­στεύ­ουν ότι το σχέ­διο και η τα­κτι­κή  που έχει το ΜΕΤΑ  μπο­ρεί να συ­νυ­πάρ­ξει  με το σχέ­διο των συν­δι­κα­λι­στι­κών στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για την απαλ­λα­γή από τα μνη­μό­νια και την επο­πτεία των δα­νει­στών. Το σχέ­διο τους  όμως είναι ένα και  ενιαίο, είναι το σχέ­διο του νέου κυ­βερ­νη­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού  στα συν­δι­κά­τα:  κα­ταγ­γέλ­λο­ντας την ΠΑ­ΣΚΕ-ΔΑ­ΚΕ αλλά όχι την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή, δι­δά­σκο­ντας υπο­μο­νή και προ­σμο­νή  στους ερ­γα­ζό­με­νους και βά­ζο­ντας πλάτη στην κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα μέχρι τον Ιού­νιο του 2018 που – τά­χα – θα βγού­με στο ξέ­φω­το και θα ζή­σου­με τον «μύθο» της ανά­πτυ­ξης… Σε αυτό το σχέ­διο του νέου κυ­βερ­νη­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού η ορ­γά­νω­ση, η κλι­μά­κω­ση και ο συ­ντο­νι­σμός των αγώ­νων είναι εμπό­διο. Ποτέ οι Πα­να­γό­που­λοι και η ΔΑΚΕ δεν υπο­στή­ρι­ξαν στα λόγια τα μνη­μό­νια  και την επο­πτεία αλλά στην πράξη, όπως φά­νη­κε και πρό­σφα­τα με την 48ωρη απερ­γία-φά­ντα­σμα  που το ΠΑΜΕ τους έδωσε στο πιάτο. Η απο­κλι­μά­κω­ση του αγώνα μετά την γε­νι­κή απερ­γία της 4 Φλε­βά­ρη ενά­ντια στο αντι-ασφα­λι­στι­κό νο­μο­σχέ­διο και η διάρ­ρη­ξη του με­τώ­που ερ­γα­τών-αγρο­τών-επι­στη­μό­νων ήταν σα­νί­δα σω­τη­ρί­ας για την κυ­βέρ­νη­ση και τους συν­δι­κα­λι­στι­κούς της πα­ρα­τρε­χά­με­νους.

Όμως  ακόμα και αυτός ο ρε­φορ­μι­στι­κός-δια­χει­ρι­στι­κός ρόλος δεν μπο­ρεί να γίνει πράξη: Οι πε­ρι­κο­πές των μνη­μο­νί­ων  ακύ­ρω­σαν και το παι­χνί­δι της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας που έκανε για τρεις δε­κα­ε­τί­ες «κάτω από το τρα­πέ­ζι»: οι «ει­δι­κοί κω­δι­κοί» των υπουρ­γών που χά­ρι­ζαν διά­φο­ρα μικρά δω­ρά­κια με επι­δο­μα­τά­κια, πλα­στές υπε­ρω­ρί­ες, ρου­σφε­το­λο­γι­κούς διο­ρι­σμούς, με­τα­θέ­σεις και εξε­λί­ξεις που μοι­ρά­ζο­νταν οι ΠΑ­ΣΚΕ­ΔΑ­ΚΕ έχει τε­λειώ­σει από το 2010 με απο­τέ­λε­σμα ο νέος κυ­βερ­νη­τι­κός συν­δι­κα­λι­σμός να πε­ριο­ρί­ζε­ται σε «διορ­θω­τι­κές» πα­ρεμ­βά­σεις – το πρωί στο σω­μα­τείο και το βράδυ στο υπουρ­γείο – για να βοη­θά­ει τους υπουρ­γούς μπας και σώ­σουν τί­πο­τα από την μνη­μο­νια­κή λαί­λα­πα… για να το που­λή­σουν σαν εξυ­πη­ρέ­τη­ση στους ερ­γα­ζό­με­νους την επό­με­νη ημέρα: Το success story των συ­ρι­ζαί­ων συν­δι­κα­λι­στών είναι τρο­πο­ποι­η­μέ­νο: Οι δα­νει­στές θέ­λα­νε την τάδε πε­ρι­κο­πή αλλά εμείς πα­ρεμ­βή­κα­με στον υπουρ­γό και το σώ­σα­με… Ο νέος κυ­βερ­νη­τι­κός συν­δι­κα­λι­σμός  ντυ­μέ­νο τον αρι­στε­ρό μαν­δύα κάνει  με­γά­λη ζημιά στις ερ­γα­τι­κές συ­νει­δή­σεις: είναι ο ιμά­ντας με­τα­βί­βα­σης της ητ­το­πά­θειας, της δια­παι­δα­γώ­γη­σης των ερ­γα­τών στην ανά­θε­ση και στο μι­κρό­τε­ρο κακό, η προ­σαρ­μο­γή στο ΤΙΝΑ και στην ευ­ρω­υ­πο­τα­γή, η υπα­κοή στους δα­νει­στές «για το καλό μας», η νο­μι­μο­ποί­η­ση της αιώ­νιας λι­τό­τη­τας, ο κα­θα­για­σμός της δια­με­σο­λά­βη­σης με το κα­θε­στώς των διοι­κη­τών και των υπουρ­γών της «αρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης». Είναι σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση η ίδια εκ­δο­χή και απο­τύ­πω­ση  της δε­ξιάς κα­τη­φό­ρας του ΠΑΣΟΚ και της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας: Από το «στις 18 σο­σια­λι­σμός» το 1981  στα «99 χρό­νια μνη­μό­νιο» το 2016… Κι από κοντά οι φωνές του ρε­α­λι­σμού και της προ­σαρ­μο­γής στην νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα: «Αφού λοι­πόν τα μνη­μό­νια  είναι κα­θε­στώς, χώρος υπάρ­χει πλέον μόνο για μι­κρές κα­τα­κτή­σεις» ή «αφού οι αγώ­νες δεν ανέ­τρε­ψαν τους Πα­να­γό­που­λους ας συμ­βι­βα­στού­με σε ένα δια­με­σο­λα­βη­τι­κό ρόλο και ας επι­στρέ­ψου­με στη διοί­κη­ση της ΓΣΕΕ… για να τον παί­ξου­με κα­λύ­τε­ρα.»

Τέλος και ίσως το πιο ση­μα­ντι­κό: στην πράξη η ρήξη με τα συν­δι­κα­λι­στι­κά στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν προ­έ­κυ­ψε από κομ­μα­τι­κές ντι­ρε­κτί­βες από τον χώρο της ΛΑΕ ή πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από την ατο­μι­κή πρω­το­βου­λία του γραμ­μα­τέα και στε­λε­χών  του ΜΕΤΑ αλλά αντί­θε­τα προ­έ­κυ­ψε πολύ νωρίς, αυ­θόρ­μη­τα και  «από τα κάτω»:

Η δια­δι­κα­σία ρήξης ξε­κί­νη­σε από την  αμέ­σως μετά την προ­δο­σία του ΟΧΙ, από την επό­με­νη τις 13ης Ιου­λί­ου  σε πολλά πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία  του δη­μο­σί­ου γιατί στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του χώρου δου­λειάς οι σύ­ντρο­φοί μας ζού­σαν στην πράξη την νέα εκ­δο­χή του κυ­βερ­νη­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού της συν­δια­χεί­ρι­σης με τους κα­θε­στω­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες και της δι­καιο­λό­γη­σης – αν όχι της προ­βο­λής – του μνη­μο­νια­κού έργου και δεν ήθε­λαν να απο­τε­λούν τμήμα της μνη­μο­νια­κής συν­θη­κο­λό­γη­σης και  της απα­ξί­ω­σης στα μάτια των συ­να­δέλ­φων. Από την ανά­γκη και την απαί­τη­ση των συ­ντρό­φων στους χώ­ρους δου­λειάς και όχι από κομ­μα­τι­κά επι­τε­λεία ξε­κί­νη­σε το ρήγμα που συ­νε­χί­στη­κε στις ομο­σπον­δί­ες (Υγεία, Εκ­παί­δευ­ση κλπ) και με ορό­ση­μο την πα­νελ­λα­δι­κή συν­διά­σκε­ψη του ΜΕΤΑ φαί­νε­ται ότι θα κλεί­σει τον κύκλο με την ολο­κλή­ρω­ση της ρήξης και στα τρι­το­βάθ­μια όρ­γα­να – με προ­άγ­γε­λο την ρήξη και «τρι­χο­τό­μη­ση» του ΜΕΤΑ στο συ­νέ­δριο του ΕΚΑ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: