Μήνας: Μαΐου 2016

Γαλλική άνοιξη, ελληνικό φθινόπωρο.

Κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία,

ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα ετοιμάζει τον δικό της νόμο για τα εργασιακά.

Πηγή: Iskra.gr

Στον τρίτο μήνα της εισέρχεται η αλυσιδωτή κοινωνική έκρηξη που πυροδότησε στη Γαλλία το νομοσχέδιο της “σοσιαλιστικής” κυβέρνησης Ολάντ-Βαλς για την αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων (περαιτέρω υπονόμευση του 35ωρου, διευκόλυνση των απολύσεων, διάβρωση των συλλογικών συμβάσεων και της ισχύος των συνδικάτων). Παρά την προώθηση του νομοσχέδιου με προεδρικό διάταγμα – καθώς η κυβέρνηση δεν διέθετε την απαιτούμενη πλειοψηφία στη Βουλή – το κύμα των κινητοποιήσεων όχι μόνο δεν εκτονώθηκε, όπως περίμεναν οι κυβερνώντες, αλλά διογκώνεται και εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα, προκαλώντας οξεία πολιτική κρίση.

Το πιο ελπιδοφόρο στοιχείο βρίσκεται στη συνέργεια και αλληλεπίδραση δύο παράλληλων κινημάτων: Των ολονύκτιων καταλήψεων πλατειών και διαδηλώσεων, όπου πρωταγωνιστεί η ριζοσπαστική νεολαία που γέννησε το κίνημα Nuit Debout και των απεργιακών αγώνων των συνδικάτων, με κορυφώσεις στις διαδοχικές “ημέρες δράσης” επτά μεγάλων συνδικάτων, με πρωταγωνιστικό ρόλο την ιστορική εργατική ομοσπονδία CGT. Ήδη, το απεργιακό κύμα παραλύει τις μεταφορές, νεκρώνει διυλιστήρια και άλλα μεγάλα εργοστάσια, ενώ επεκτείνεται ακόμη και στους πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Στο πολιτικό επίπεδο, η κοινωνική αντίδραση στο νόμο για το εργασιακό προκάλεσε βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού κόμματος και των συμμάχων του, με αποκορύφωμα την κατάθεση πρότασης μομφής από 53 βουλευτές της Κεντροαριστεράς εναντίον της κυβέρνησής “τους”. Η δημοτικότητα του Ολάντ έχει γκρεμιστεί στα Τάρταρα και το εργασιακό απειλεί να αποδειχθεί η χαριστική βολή στις φιλοδοξίες του να επανεκλεγεί στις προεδρικές που θα γίνουν σε λιγότερο από ένα χρόνο.

Την ώρα που η Γαλλία ζει τη δική της “άνοιξη”, η Ελλάδα ετοιμάζεται για ένα καυτό φθινόπωρο. Η κυβέρνηση Τσίπρα ετοιμάζεται να προωθήσει, τον Οκτώβριο, το δικό της νομοσχέδιο για την περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στο πλαίσιο των δεσμεύσεων που έχει ήδη αναλάβει με το τρίτο μνημόνιο. Η ψήφιση του εν λόγω νομοσχεδίου πρέπει να ολοκληρωθεί προκειμένου να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση και να δοθεί η επόμενη δόση του προγράμματος. Οι δανειστές, με το ΔΝΤ και πάλι να παίζει το ρόλο του πολιορκητικού κριού, έχουν ξεκαθαρίσει τις απαιτήσεις τους: Απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, αντισυνδικαλιστικό νόμο που θα καθιστά σχεδόν αδύνατη την κήρυξη απεργίας στις μεγάλες επιχειρήσεις και κλάδους, περαιτέρω αποδόμηση των συλλογικών συμβάσεων.

Εφαρμόζοντας τη συνταγή Σημίτη, πρώτου διδάξαντος στις “επιτροπές σοφών” που προετοιμάζουν και επενδύουν με “επιστημονικό” κύρος επαχθή, ταξικότατα μέτρα, ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του συγκρότησαν οκταμελή “διεθνή επιτροπή εμπειρογνωμώνων”, οι οποίοι θα συντάξουν πόρισμα για το εργασιακό νομοσχέδιο, επί τη βάσει, υποτίθεται, των “βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών”. Σήμερα συνεδριάζει για τρίτη φορά η εν λόγω επιτροπή, με προοπτική να έχει ολοκληρώσει το έργο της μέχρι τα τέλη Αυγούστου.

Φυσικά, τα περί “βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών” κανένα λογικό άνθρωπο δεν καθησυχάζουν. Για το ΔΝΤ και τον Σόιμπλε, “βέλτιστες” πρακτικές μπορεί κάλλιστα να είναι εκείνες που ακολουθούν η Εσθονία, η Βουλγαρία και άλλες χώρες του πρώην “υπαρκτού σοσιαλισμού”, που διανύουν εποχή εργασιακού Μεσαίωνα. Σε κάθε περίπτωση, όταν ακόμη και οι υποτιθέμενοι “σοσιαλιστές”, Ολάντ και Ρέντσι, προκαλούν κοινωνική κατακραυγή ακριβώς για τη απορρύθμιση του εργασιακού στις χώρες τους, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει να περιμένει, σ’ αυτό το πεδίο, καμία στήριξη από τους “σύμμαχους” και “σωτήρες” του, παρά μόνο ασφυκτική πίεση να μην υστερήσει σε νεοφιλελεύθερο ζήλο, αν μη τι άλλο, για να μην εκθέσει και τους ίδιους.

Οτιδήποτε άλλο εκτός από αξιοζήλευτη διαγράφεται η θέση του Αλέξη Τσίπρα και των συνεργατών του. Αμέσως μετά το βαρύ κόστος που εισέπραξαν λόγω ασφαλιστικού και πολυνομοσχέδιου, καλούνται να περάσουν νέα προαπαιτούμενα, αναθεωρώντας επί τα χείρω πράγματα που ψήφισαν μόλις χθες και στη συνέχεια, να επεξεργαστούν απνευστί έναν εργασιακό νόμο, που θα γελοιοποιήσει με τον πιο ανελέητο τρόπο την μπουρδολογία τους περί “ταξικής μεροληψίας”, απειλώντας να γίνει η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Σε κάθε περίπτωση, το καλοκαίρι που έρχεται διαγράφεται ενδιαφέρον και το φθινόπωρο περιπετειώδες.

Α.Θ.  

ΚΚΕ: Για την «τιμή των όπλων» ενάντια στο τρίτο μνημόνιο.

Του Πάνου Κοσμά
Πηγή: rproject.gr

To KKE είχε μια εξαιρετικά επιθετική τακτική απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ όσο αυτός ήταν στην αντιπολίτευση, αλλά και στην περίοδο της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι και τη μνημονιακή στροφή του Ιουλίου του 2015. Όχι μόνο απέναντι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, και στις συνδικαλιστικές του δυνάμεις, ακόμη και σε συγκυρίες κρίσιμων μαχών ενάντια στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Παραδόξως, οι σχέσεις με την ηγεσία της κυβέρνησης «αποκαταστάθηκαν» στο διάστημα των τελευταίων μηνών.

Στις 15 Ια­νουα­ρί­ου, μία ημέρα μετά τη με­γά­λη κι­νη­το­ποί­η­ση των επι­στη­μο­νι­κών κλά­δων ενά­ντια στα μέτρα του τρί­του μνη­μο­νί­ου, στο ξε­κί­νη­μα του κύ­κλου των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων με κέ­ντρο τους αγρό­τες αλλά και τους δι­κη­γό­ρους, μη­χα­νι­σμούς κ.λπ., ο γ.γ. του ΚΚΕ Δη­μή­τρης Κου­τσού­μπας συ­να­ντή­θη­κε στο Μα­ξί­μου με τον Αλέξη Τσί­πρα. Το αί­τη­μα για τη συ­νά­ντη­ση ήταν του τε­λευ­ταί­ου, αλλά ο Δ. Κου­τσού­μπας έχασε μια καλή ευ­και­ρία να αρ­νη­θεί μια τέ­τοια συ­νά­ντη­ση στη δε­δο­μέ­νη χρο­νι­κή στιγ­μή. Κατά τα άλλα, τα ρε­πορ­τάζ έκα­ναν λόγο για «συ­νά­ντη­ση σε πολύ φι­λι­κό κλίμα», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την ασυ­νή­θι­στη διάρ­κειά της (2 ώρες) και σχο­λιά­ζο­ντας ότι δεν ήταν εθι­μο­τυ­πι­κή αλλά ου­σια­στι­κή.

Λί­γους μήνες αρ­γό­τε­ρα, κατά τη συ­ζή­τη­ση στη Βουλή για την ψή­φι­ση του δεύ­τε­ρου «πα­κέ­του» των μνη­μο­νια­κών μέ­τρων, ο Αλέ­ξης Τσί­πρας κέρ­δι­σε με το σπαθί του το δι­καί­ω­μα σε μια ασυ­νή­θι­στη οι­κειό­τη­τα με τον γ.γ. του ΚΚΕ, απο­κα­λώ­ντας τον «Δη­μή­τρη μου» χωρίς ο τε­λευ­ταί­ος να αντι­δρά­σει. Όλα αυτά θα ήταν ανού­σια και θα μπο­ρού­σαν να μη ση­μαί­νουν τί­πο­τε, αν η τα­κτι­κή του ΚΚΕ στο ζή­τη­μα της μάχης ενά­ντια στο τρίτο μνη­μό­νιο δεν ήταν «ασυ­νή­θι­στα» προ­βλη­μα­τι­κή, στα όρια της πο­λι­τι­κής φυ­γο­μα­χί­ας.

Βε­βαί­ως, στις ανα­κοι­νώ­σεις των κομ­μα­τι­κών ορ­γά­νων και τις δη­λώ­σεις του γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ η «γραμ­μή» ενά­ντια στο τρίτο μνη­μό­νιο και την κυ­βέρ­νη­ση είναι «σκλη­ρή». Δεν μπο­ρού­με να πούμε το ίδιο ωστό­σο για την πο­λι­τι­κή και συν­δι­κα­λι­στι­κή του πρα­κτι­κή.

Συν­δι­κά­τα

Στο αγρο­τι­κό κί­νη­μα μπήκε στο διά­λο­γο με την κυ­βέρ­νη­ση και ευ­θύ­νε­ται από­λυ­τα για την αυ­τα­πά­τη ότι «στα­μα­τή­σα­με τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις γιατί κερ­δί­σα­με». Στη συ­νέ­χεια, σε ου­σια­στι­κή συ­νερ­γα­σία με τον Πα­να­γό­που­λο, «κλεί­δω­σε» στα συν­δι­κά­τα τη γραμ­μή περί «48ω­ρης όταν ψη­φι­στούν τα μέτρα», που ευ­θύ­νε­ται για τη με­γά­λη ‒ και με κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες ‒ «κοι­λιά» ανά­με­σα στο πρώτο κύμα κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων του Γε­νά­ρη-Φλε­βά­ρη και την τε­λι­κή φάση των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων ενά­ντια στην ψή­φι­ση των δύο «πα­κέ­των» μέ­τρων. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν ότι οι δύο 48ω­ρες, που κη­ρύ­χτη­καν την τε­λευ­ταία στιγ­μή πριν από την ψή­φι­ση των δύο μνη­μο­νια­κών «πα­κέ­των» ήταν για την «τιμή των όπλων», και άρα με προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη απο­τυ­χία: χωρίς χρόνο προ­ε­τοι­μα­σί­ας, χωρίς προ­ε­τοι­μα­σία-ορ­γά­νω­ση-προ­πα­γάν­δι­ση, ύστε­ρα από με­γά­λο διά­στη­μα «κοι­λιάς» και απο­θάρ­ρυν­σης που δεν επέ­τρε­πε στον κόσμο να τις δει ως κο­ρύ­φω­ση μιας μάχης, και αφού είχε γε­νι­κευ­τεί η αί­σθη­ση ότι «δεν γί­νε­ται τί­πο­τε».

Ακόμη χει­ρό­τε­ρα, η γραμ­μή αυτή φαί­νε­ται ότι περ­νά­ει και στο εν­διά­με­σο και κα­τώ­τε­ρο συν­δι­κα­λι­στι­κό επί­πε­δο:

* Στην ΟΛΜΕ, στις ΓΣ των κα­θη­γη­τών το διά­στη­μα 16-20 Μαΐου ήταν ενά­ντια στην πρό­τα­ση για απερ­για­κή κι­νη­το­ποί­η­ση, ενώ στη συ­νέ­λευ­ση των προ­έ­δρων στις 21 Μαΐου μπήκε για πρώτη φορά στο προ­ε­δρείο, απέρ­ρι­ψε την πρό­τα­ση για 24ωρη και ‒ τρι­σχει­ρό­τε­ρα‒ κα­τήγ­γει­λε και απο­χώ­ρη­σε στη συ­ζή­τη­ση για τη συμ­με­το­χή της ΟΛΜΕ στον «εθνι­κό διά­λο­γο για την πα ι­δεία», με απο­τέ­λε­σμα να δια­μορ­φω­θούν συ­σχε­τι­σμοί που δεν επέ­τρε­παν την απόρ­ρι­ψη της συμ­με­το­χής (εντυ­πω­σια­κό δείγ­μα τα­κτι­κής «φλας αρι­στε­ρά-στρο­φή δεξιά»)!

* Στη συ­γκρό­τη­ση προ­ε­δρεί­ου του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ (νο­σο­κο­μεια­κοί για­τροί) η πα­ρά­τα­ξη του ΠΑΜΕ (ΔΗΠΑΚ) όχι μόνο στή­ρι­ξε την επα­νε­κλο­γή στη θέση της προ­έ­δρου στε­λέ­χους της ΝΔ (της κ. Πα­γώ­νη) αλλά και συμ­με­τεί­χε στο προ­ε­δρείο μαζί με τους λοι­πούς μνη­μο­νια­κούς πα­ρό­λο που το συν­δι­κα­λι­στι­κό μπλοκ των ΝΔ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΑΣΟΚ είναι μειο­ψη­φία (7 έδρες στις 15), για πρώτη φορά ύστε­ρα από 6 χρό­νια!

Υπο­γρά­φο­ντας τα μνη­μό­νια ως «Αρι­στε­ρά», η κυ­βέρ­νη­ση ευ­τε­λί­ζει και δια­σύ­ρει την Αρι­στε­ρά. Στο βαθμό που αυ­το­πα­ρου­σιά­ζο­νται ως η «συ­νε­πής και μα­χη­τι­κή Αρι­στε­ρά» (πα­ρό­λο που απο­φεύ­γουν να χρη­σι­μο­ποιούν τον όρο Αρι­στε­ρά), το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ με αυτές τις πρα­κτι­κές δί­νουν στην κυ­βέρ­νη­ση όχι μόνο χείρα βοη­θεί­ας αλλά και μία ακόμη ευ­και­ρία να δια­σύ­ρει την Αρι­στε­ρά και να απο­θαρ­ρύ­νει το κί­νη­μα αντί­στα­σης. Έτσι, δεν είναι κα­θό­λου ανε­ξή­γη­τος ο σε­βα­σμός που δεί­χνει τόσο η κυ­βέρ­νη­ση όσο και το σύ­στη­μα εν γένει στο ΚΚΕ…

Δύο ανεπιθύμητοι ήρωες.

«Είναι τεράστιο ψεύδος ότι ο Γλέζος κατέβασε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη! Διότι, όλοι οι στρατοί του κόσμου κάνουν υποστολή της σημαίας με τη δύση του ηλίου». 

«Χρυσή Αυγή», 24.10.2012


Του Δημήτρη Ψαρρά
Πηγή: efsyn.gr

Πριν από 75 χρόνια, τη νύχτα της 30ής προς την 31η Μαΐου, δύο Ελληνες νέοι, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος (Λάκης) Σάντας, κατέβαζαν από την Ακρόπολη τη σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό των γερμανικών δυνάμεων κατοχής.

Η πράξη αυτή, που θεωρήθηκε από τις πρώτες και πάντως πιο ηρωικές αυθόρμητες αντιδράσεις των λαών της Ευρώπης, έχει προ πολλού τεκμηριωθεί απολύτως και αποτελεί μία φωτεινή σελίδα στην ιστορία της εθνικής αντίστασης της περιόδου 1941-1944.

Παρά το γεγονός ότι είναι προσιτά στον καθένα τα αδιάσειστα στοιχεία που επιβεβαιώνουν το ιστορικό αυτό συμβάν, ακούγονται ακόμα και σήμερα φωνές αμφισβήτησης.

Τρία τέταρτα του αιώνα μετά την παράτολμη πράξη, είναι πολλοί εκείνοι που αδυνατούν να την πιστέψουν και είναι έτοιμοι να αποδεχτούν κάθε σχετική αμφισβήτηση που διακινούν οι κάθε λογής παραγωγοί «πατριωτικών» αστικών μύθων.

Βλέπετε, δεν ταιριάζει στα στερεότυπα της εποχής να αναλαμβάνουν την πρώτη ηρωική πατριωτική πράξη της κατοχής δύο αριστεροί νέοι!

Και ειδικά ο Γλέζος, ο οποίος επί δεκαετίες υπήρξε ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς, καθόταν στο στομάχι των προπαγανδιστών (και της σημερινής Δεξιάς), που βάσιζαν τη ρητορεία τους στον «ανθελληνισμό» και τον «αντιπατριωτισμό» του ΚΚΕ, της ΕΔΑ και της μεταπολιτευτικής Αριστεράς.

Επί δεκαετίες η αμφισβήτηση της πράξης στηριζόταν σε πανομοιότυπους συλλογισμούς: 


Το συνηθέστερο επιχείρημα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να κατέβασαν νύχτα τη σημαία, εφόσον οι σημαίες μετά τη δύση υποστέλλονται. Συνεπώς πρόκειται για ψέματα.

Παραλλαγή αυτού του επιχειρήματος είναι ότι το μόνο που μπορεί να έγινε ήταν να κλάπηκε η σημαία από κάπου όπου ήταν φυλαγμένη.
Αλλά αυτό δεν συνάδει με τις αφηγήσεις των δύο πρωταγωνιστών, οπότε και πάλι πρόκειται για ψέμα.


Αυτό το επιχείρημα που συνεχώς αναπαράγεται είναι βέβαια αστείο.

Η ανακοίνωση που εκδόθηκε από τις γερμανικές αρχές την επομένη και δημοσιεύτηκε υποχρεωτικά σε όλο τον ελεγχόμενο Τύπο, όχι μόνο επιβεβαιώνει την ηρωική πράξη, αλλά μιλά ρητά για την «κυματίζουσα επί της Ακροπόλεως γερμανική πολεμική σημαία».

Σε διπλανές στήλες δημοσιεύουμε την ανακοίνωση που υπογράφει ο «φρούραρχος». Οπότε καταρρέει το επιχείρημα.

Εκτός αν στο «κόλπο» για την ηρωοποίηση της Αριστεράς ήταν και οι ναζί.

Μάλιστα αυτή η ανακοίνωση αναφέρεται και σε άλλες αυθόρμητες αντιδράσεις του ελληνικού λαού εναντίον των δυνάμεων κατοχής, περιγράφοντας έτσι το κλίμα μέσα στο οποίο οι δύο νέοι πήραν την απόφασή τους.


Μπορεί όντως κάποιοι να κατέβασαν τη γερμανική σημαία – λένε κάποιοι άλλοι – , αλλά πώς ξέρουμε ότι αυτοί ήταν ο Γλέζος και ο Σάντας; Μπορεί οι δύο να εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός για να προσποριστούν τη δόξα.


Αυτό το επιχείρημα είναι πολύ πρόσφατο. Όπως θα δούμε παρακάτω, δεν το αποτόλμησε ούτε ο Μανιαδάκης, ο οποίος τη δεκαετία του 1950 είχε αναλάβει εργολαβικά να αμαυρώσει την ηρωική πράξη.

Αλλά κι αυτό το επιχείρημα καταρρέει, εφόσον η αποκάλυψη έγινε πολύ νωρίς, στις εφημερίδες του Μαρτίου του 1945, σε μια εποχή που θα μπορούσε οποιοσδήποτε να διεκδικήσει την πατρότητα του εγχειρήματος αν έβλεπε ότι το σφετερίζονται κάποιοι αμέτοχοι.

Και μάλιστα η αποκάλυψη προβλήθηκε και από τις εφημερίδες της Δεξιάς, παρά το γεγονός ότι ο διχασμός με την Αριστερά είχε ήδη βαθύνει, εφόσον βρισκόμαστε στην περίοδο αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.


Το σημείο υποχώρησης των «αρνητών» είναι ότι εν πάση περιπτώσει αν έγινε κάτι από τους Γλέζο και Σάντα, αυτό δεν μπορεί να πιστωθεί στην Αριστερά, εφόσον οι δύο νέοι ήταν μέλη της μεταξικής οργάνωσης νεολαίας, της ΕΟΝ.


Πρόκειται για ένα παραπειστικό επιχείρημα που χρησιμοποιείται για πολλούς γνωστούς αριστερούς της περιόδου, λ.χ. τον Μίκη Θεοδωράκη.

Αλλά η ένταξη των μαθητών στην ΕΟΝ ήταν υποχρεωτική και δεν υποδήλωνε πολιτικά «πιστεύω».

Όσο για τους βαθμοφόρους της μεταξικής οργάνωσης, αυτοί ή εξαφανίστηκαν μετά την κατάληψη της χώρας από τον στρατό του Τρίτου Ράιχ ή συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις.


Τελευταίο καταφύγιο όσων επιχειρούν να αμφισβητήσουν το ιστορικό γεγονός είναι ότι πρόκειται για προπαγανδιστικό δημιούργημα της Αριστεράς.

Υποτίθεται, μάλιστα, ότι η προπαγάνδα της Αριστεράς έχει συγκαλύψει μια άλλη ηρωική πράξη, δηλαδή την αυτοκτονία του εύζωνα Κωνσταντίνου Κουκίδη, ο οποίος τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και έπεσε από τον βράχο της Ακρόπολης μόλις εισήλθαν τα γερμανικά στρατεύματα στην Αθήνα.


Όπως έχει αποδειχτεί, αυτό δεν συνέβη ποτέ, ενώ και το πρόσωπο Κουκίδης με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υπήρξε ποτέ. Πρόκειται για έναν «ήρωα-φάντασμα» (Ιός, «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 22.10.2000).

Μπορεί να τον τίμησε η ελληνική πολιτεία τον Οκτώβριο του 2000, αλλά όπως απολογήθηκε κατά τη σχετική τελετή ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, «τιμάμε τον Κουκίδη, παρά το ότι η ιστορική έρευνα δεν απέδωσε επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή του και για την πράξη του αυτή».

Ο τότε δήμαρχος της πρωτεύουσας πρόσθεσε με παιδική αφέλεια: «Το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε ο εύζωνας Κουκίδης. Το ερώτημα είναι αν εμείς οι σημερινοί Ελληνες θέλουμε να υπάρξει».

Όλα αυτά μπορεί κανείς να τα διαβάσει σε εκατοντάδες ιστοσελίδες ως «επιβεβαιωμένα» ιστορικά γεγονότα που υποτίθεται ότι ανατρέπουν μια διεθνώς αναγνωρισμένη ηρωική πράξη.

Και όπως συμβαίνει με όλους τους αστικούς μύθους, έτσι και στην περίπτωση της σημαίας, όσο περισσότερα τεκμήρια εισφέρει η ιστορική έρευνα τόσο πιο καχύποπτοι γίνονται εκείνοι που ούτως ή άλλως αδυνατούν να πιστέψουν ότι κάποιοι αποτόλμησαν αυτό που κανείς δεν θα επιχειρούσε σήμερα.

⤊ Τεκμήρια μιας ηρωικής πράξης: η ανακοίνωση του γερμανικού Φρουραρχείου («Ελεύθερον Βήμα», 1/6/1941) και κάτω, το πρώτο μεταπολεμικό δημοσίευμα για την ταυτότητα των δραστών («Ελευθερία», 25/3/1945)⤋

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ, αλλά σκοπός μας δεν είναι να συνοψίσουμε τις αποδείξεις για το ιστορικό γεγονός, αλλά να εξετάσουμε τις συνθήκες και τους λόγους που επιτρέπουν επί τόσες δεκαετίες να διαχέονται αυτά τα τερατώδη ψέματα μόνο και μόνο για να συκοφαντήσουν τους εμβληματικούς αγωνιστές της εθνικής αντίστασης, αλλά και να αμαυρώσουν την ιστορία της Αριστεράς.

Και κυρίως σκοπός μας είναι να αποκαλύψουμε ποιοι είναι εκείνοι που τα διακινούν.

Γιατί, όπως «όλοι θέλουμε να υπάρχει ο Κουκίδης», έτσι και πολλοί δεν θέλουν να υπάρχει η πράξη του Γλέζου και του Σάντα.

Η επιχείρηση αμφισβήτησης

Η πολεμική σημαία του Ράιχ στην Ακρόπολη (Μάιος 1941)
Η πολεμική σημαία του Ράιχ στην Ακρόπολη (Μάιος 1941)

Όπως θα περίμενε κανείς, ο πρώτος που δεν μπορεί να χωνέψει την πράξη του Γλέζου και του Σάντα είναι η ναζιστική Χρυσή Αυγή.

Στην εφημερίδα της οργάνωσης δημοσιεύονται συχνά κείμενα που επαναλαμβάνουν τους ισχυρισμούς που παραθέσαμε πιο πάνω.

Εντελώς ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την αναδημοσίευση το 2008 ενός κειμένου που κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο, σύμφωνα με το οποίο υπήρξε το γεγονός, αλλά δεν ήταν ο Γλέζος και ο Σάντας που πραγματοποίησαν την παράτολμη ενέργεια («Γλέζος-Σάντας: Ήρωες ή ήρωες κατά δήλωσή τους;», εφ. «Χρυσή Αυγή», 4.6.2008).

Στην ίδια κατεύθυνση υπάρχουν και άλλα δημοσιεύματα, όπως εκείνο κάποιου Φίλιππου Κρομμύδα, όπου επαναλαμβάνεται το «επιχείρημα» ότι «τη νύχτα δεν υπάρχουν αναπεπταμένες στρατιωτικές σημαίες» και ότι «η μόνη σημαία που κατέβασε ο Γλέζος είναι η ελληνική από τη Μακεδονία», κ.λπ. («Ποια σημαία κατέβασαν από την Ακρόπολη;», εφ. «Χρυσή Αυγή», 11.5.2011).

Και μετά την είσοδο της ναζιστικής οργάνωσης στη Βουλή, τον Οκτώβριο του 2012, θα διαβάσουμε νέο ιστορικό πόνημα, όπου επαναλαμβάνονται τα ίδια:

«Είναι τεράστιο ψεύδος ότι ο Γλέζος κατέβασε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη! Αυτό ήταν αδύνατον! Διότι, όλοι οι στρατοί του κόσμου κάνουν έπαρση σημαίας τις πρωινές ώρες και υποστολή με την δύση του ηλίου. Αποκλείεται, λοιπόν, ο γερμανικός στρατός της εποχής εκείνης να μην είχε υποστείλει την σημαία. Άρα, οι Γλέζος και Σάντας ανέβηκαν ανενόχλητοι στην αφύλακτη Ακρόπολη τη νύχτα και αφήρεσαν (έκλεψαν) τη γερμανική σημαία από κάποιο κουτί, εντός του οποίου ήταν τοποθετημένη και διπλωμένη. Πού είναι, λοιπόν, ο ηρωισμός των;» (Γ.Δημητρακόπουλος, «Ο αντεθνικός βίος και η πολιτεία του κομμουνιστού Μ. Γλέζου»,24.10.2012).

Η επίθεση αυτή των ναζιστών οφειλόταν στο γεγονός ότι με δηλώσεις του ο Μ. Γλέζος είχε καταγγείλει τη Χρυσή Αυγή ως «ένα κόμμα στην ουσία του αντεθνικό, με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης, που δεν διστάζει να βυσσοδομεί χυδαία, εκμεταλλευόμενο τα ένστικτα μιας κοινωνίας που καταρρέει» (23.10.2012).

Είχε απαντήσει αυθημερόν με το γνωστό του ύφος ο υπαρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης Χρήστος Παππάς:

«Τιμή μας και καμάρι μας να μας υβρίζει ένας Γλέζος. Δεν τιμάω και δεν έχω σε καμία υπόληψη τον υμνητή του Χότζα, τον καταδικασμένο από την ελληνική δικαιοσύνη εγκληματία σταλινικό Μανώλη Γλέζο. Το δυστύχημα είναι ότι αυτός ο εσχατόγερος όπως και ο εσχατόγερος της Δεξιάς Κώστας Μητσοτάκης θα κηδευτούν με λεφτά που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός (δημοσία δαπάνη)».

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης με ένα τουίτ έδωσε μια πειστική ερμηνεία για το μίσος που ξεχειλίζει από τη δήλωση του ναζιστή βουλευτή:

«Το χυδαίο παραλήρημα της Χρυσής Αυγής εναντίον του Μανώλη Γλέζου έχει εξήγηση: δεν μπορούν να του συγχωρήσουν ότι κατέβασε τη σημαία τους από την Ακρόπολη!» 

Και είναι αλήθεια ότι ο μόνος που ανάρτησε σε ελληνικό έδαφος τη γερμανική πολεμική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό μετά την απελευθέρωση είναι η ίδια η Χρυσή Αυγή, όπως έχει αποκαλύψει η «Εφ.Συν.»:

➤ είτε σε τελετές μύησης των νέων μελών («Οι ναζιστές αυτοκαρφώνονται», «Εφ.Συν.», 24.6.2014)

➤ είτε στις συναυλίες μίσους με ξένους ομοϊδεάτες τους («Χ.Α.: Ζήτω οι κατακτητές μας!», «Εφ.Συν.», 22.1.2015).
(περισσότερα…)

Για την εκλογή Εκτελεστικής Γραμματείας και προεδρείου στην ΟΕΝΓΕ.

Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή,  29/5/2016

e0f193ed636366cb4590fae476317c97xlΣτο πρόσφατο συνέδριο της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) οι μαχόμενοι νοσοκομειακοί γιατροί επέβαλαν ανατροπή των συσχετισμών και έστειλαν στην μειοψηφία το μπλοκ των συνδικαλιστικών ηγεσιών Μετώπου (ΣΥΡΙΖΑ)-ΔΗΚΝΙ (ΝΔ)-ΠΑΣΚ (ΠΑΣΟΚ). Αυτό το μπλοκ που τα τελευταία χρόνια είχε μοιράσει τις καρέκλες στο προεδρείο της ομοσπονδίας, ψήφιζε από κοινού όλες τις σοβαρές αποφάσεις και είχε μετατρέψει την ΟΕΝΓΕ σε παράρτημα του υπουργείου Υγείας.

Η ανατροπή αυτή των συσχετισμών ήταν αποτέλεσμα της κατάστασης που βιώνει καθημερινά η μεγάλη πλειοψηφία των νοσοκομειακών γιατρών – ειδικευόμενων, επικουρικών επιμελητών και ειδικευμένων ΕΣΥ – λόγω της καταστροφικής πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ-μνημονιακών κυβερνήσεων. Ήταν αποτέλεσμα των αγωνιστικών κινητοποιήσεων που διεκδικούν από την μία επιστημονική-επαγγελματική αξιοπρέπεια για τους υγειονομικούς και από την άλλη δωρεάν-δημόσια-ισότιμη-καθολική-σύγχρονη-υψηλού επιπέδου περίθαλψη για όλον τον πληθυσμό. Ήταν έκφραση αποδοκιμασίας για τα «έργα και τις ημέρες» της «αγαστής συνεργασίας» των ηγεσιών Μετώπου-ΔΗΚΝΙ-ΠΑΣΚ στην ΟΕΝΓΕ.

Το συνέδριο της ΟΕΝΓΕ (8-10/4/2016) καταψήφισε τον απολογισμό της πλειοψηφίας του προηγούμενου ΓΣ (Γενικού Συμβουλίου) ο οποίος είχε συνταχτεί από Μέτωπο-ΔΗΚΝΙ-ΠΑΣΚ και στις αρχαιρεσίες για το νέο ΓΣ ανέδειξε 1η δύναμη την ΔΗΠΑΚ (53 ψήφοι συνέδρων, 7 έδρες) και 2η δύναμη με μικρή διαφορά το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή (52 ψήφοι, 7 έδρες) ενώ κατέστησε μειοψηφία στο συνέδριο και στο νέο ΓΣ το μπλοκ Μέτωπο-ΔΗΚΝΙ-Συμπαράταξη (ΠΑΣΚ) με 7 + 4 + 2 = 13 έδρες.

Θέση μας είναι πως αυτή η ανατροπή που εκφράστηκε στο συνέδριο πρέπει να καταγραφτεί στην εκλογή ΕΓ (Εκτελεστικής Γραμματείας) από το νέο ΓΣ την 1/6/2016 αλλά και ακολούθως στην εκλογή προεδρείου από την νέα ΕΓ.

  • Αναγνωρίζουμε – ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ – πως αφού η ΔΗΠΑΚ ήταν 1η δύναμη στο συνέδριο (έστω και με 1 ψήφο συνέδρου διαφορά από εμάς) θα πρέπει να πάρει την ένατη έδρα της ΕΓ που  «περισσεύει» από τα υπόλοιπα, και θεωρούμε πως οι ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΕΣ που εκφράστηκαν στην προηγούμενη συνεδρίαση από τη ηγεσία του Μετώπου περί «κληρώσεων», «δικαστικών προσφυγών» κλπ δεν είναι παρά ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ προσπάθεια να ξαναγυρίσουν από το παράθυρο στο… «τιμόνι» της ΟΕΝΓΕ αυτοί τους οποίους οι νοσοκομειακοί γιατροί έδιωξαν από την πόρτα με την ψήφο τους. Η δίκαιη κατανομή εδρών στην νέα ΕΓ που αποτυπώνει δημοκρατικά τους συσχετισμούς όπως εκφράστηκαν στο συνέδριο & στο νέο ΓΣ είναι : ΔΗΠΑΚ 3 έδρες, Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή 2 έδρες, Μέτωπο 2 έδρες, ΔΗΚΝΙ 1 έδρα, Συμπαράταξη 1 έδρα.

Στην (μυστική) ψηφοφορία για την εκλογή ΕΓ από το ΓΣ θα ενεργήσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση, δηλαδή θα δώσουμε 1 ψήφο από τις 7 που διαθέτουμε στην ΔΗΠΑΚ, και το δηλώνουμε δημόσια και προκαταβολικά.

  • Εφόσον προκύψει αυτός ο συσχετισμός στην νέα ΕΓ (ο οποίος αντικατοπτρίζει τον συσχετισμό που επέβαλαν στο συνέδριο οι ίδιοι οι συνάδελφοι με την ψήφο τους), εμμένουμε όσον αφορά την εκλογή προεδρείου από την νέα ΕΓ στην άποψη πως σε αυτό το νέο προεδρείο ΔΕΝ πρέπει να έχει θέση το μπλοκ των ηγεσιών Μέτωπο-ΔΗΚΝΙ-Συμπαράταξη (ΠΑΣΚ). Έτσι θα δοθεί το μήνυμα στις χιλιάδες μαχόμενους νοσοκομειακούς γιατρούς όλης της χώρας πως κάτι αλλάζει επιτέλους στην ΟΕΝΓΕ, και εκτιμάμε πως αυτή η εξέλιξη θα δράσει ευνοϊκά για εκείνο που έχει την πραγματική αξία, δηλαδή για την αυτενεργό συμμετοχή των συναδέλφων στις διαδικασίες βάσης – στις γενικές συνελεύσεις Ενώσεων και νοσοκομείων, στην αυτόνομη συλλογική αγωνιστική δράση των ειδικευόμενων – καθώς και στην παραπέρα αγωνιστική ενεργοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας των νοσοκομειακών γιατρών στο υγειονομικό και γενικότερα στο λαϊκό κίνημα.

Διευκρινίζουμε άλλη μια φορά πως η θέση μας αυτή ΔΕΝ σημαίνει «προγραμματικό προεδρείο» Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή μαζί με την ΔΗΠΑΚ. Νομίζουμε πως ΔΕΝ υπάρχουν οι προϋποθέσεις για αυτό. Οι διαφωνίες μες με την ΔΗΠΑΚ είναι πολύ σημαντικές, γι αυτό άλλωστε αν και από κοινού καταψηφίσαμε στο συνέδριο τον απολογισμό του απερχόμενου ΓΣ, ΔΕΝ προτείναμε κοινό σχέδιο απόφασης. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές (υπάρχουν και πολλές άλλες, εξίσου σοβαρές) : 1) για μας είναι ΥΠΕΡΩΡΙΜΟ το διεκδικητικό αίτημα για ΡΗΞΗ με το μαύρο μέτωπο κεφαλαίου-ευρωζώνης-ΕΕ-μνημονιακών κυβερνήσεων, 2) εμείς ΔΕΝ συμφωνούμε με γενικές επικλήσεις περί «ενότητας του κλάδου», αφού με το μεγαλοδιευθυντικό-μεγαλοκαθηγητικό κατεστημένο της διαφθοράς και της διαπλοκής όχι μόνο κανενός είδους «ενότητα» δεν θέλουμε, αλλά είμαστε σε ανοιχτό «εμφύλιο» πόλεμο, 3) για μας η αυτοτελής αγωνιστική δράση των ειδικευόμενων με  μορφές οργάνωσης (συνελεύσεις και συλλόγους ειδικευόμενων) και μορφές πάλης (επισχέσεις χωρίς προσωπικό ασφαλείας) όχι μόνο «διασπαστικές» και «επικίνδυνες» δεν είναι, αλλά αντίθετα είναι προωθητικές για το νοσοκομειακό κίνημα.

Αν η ΔΗΠΑΚ επιμείνει στην αντίληψη περί «αναλογικού αντιπροσωπευτικού» προεδρείου (με την οποία διαφωνούμε για τους λόγους που έχουμε εξηγήσει), τότε :

Θα ψηφίσουμε για τις 2 πρώτες θέσεις του προεδρείου (δηλαδή για πρόεδρο από την ΔΗΠΑΚ και για ΓΓ από το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή), καθώς όσον αφορά τις 2 πρώτες θέσεις του προεδρείου η στάση αυτή ταυτίζεται και με την δική μας πρόταση.

Δεν θα ψηφίσουμε εκπρόσωπο από Μέτωπο-ΔΗΚΝΙ-Συμπαράταξη για καμία θέση στο προεδρείο. Συνεπώς, αν η ΔΗΠΑΚ επιμείνει σε λογική «αναλογικού αντιπροσωπευτικού» για τις υπόλοιπες θέσεις του προεδρείου, θα ψηφίσουμε σε αυτές λευκό.

Η δημόσια αυτή ανακοίνωση υπακούει στην λογική μας για το μαζικό κίνημα :

  • Απόλυτη προτεραιότητα η συμμετοχή σε μαζικές διαδικασίες βάσης, σε γενικές συνελεύσεις, από τα κάτω όλες οι σημαντικές αποφάσεις.
  • Όσον αφορά τα εκλεγμένα όργανα, απόλυτη διαφάνεια – κανένα παζάρι – καμιά συναλλαγή – όλα στο φως – όλα δημόσια – όλα ξεκάθαρα.

Σκέψεις για την ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ.

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Πηγή: Iskra.gr

Στην ιστορία του διεθνούς σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος, σχεδόν ποτέ τα ιδρυτικά συνέδρια νέων πολιτικών φορέων που αγωνίζονταν για τη χειραφέτηση της εργασίας δεν έφεραν προγραμματικές και θεωρητικές τομές. Η πραγματική τομή ήταν η ίδια η δύσκολη “πρωταρχική συσσώρευση” μιας κρίσιμης μάζας αγωνιστών, μέσα από την ενοποίηση διαφορετικών ρευμάτων, ομίλων, κινημάτων και οργανώσεων για το άνοιγμα ενός καινούργιου δρόμου ελπίδας και ανατροπής.

Θα ήταν υπερβολική αξίωση να προσδοκά κανείς ότι η ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ – ενός μετωπικού φορέα, που προέκυψε ως συμπόρευση ρευμάτων με διαφορετική προέλευση, ευαισθησίες και ιδεολογικές αναφορές – θα αποτελέσει την εξαίρεση. Ζητούμενο δεν είναι, δεν μπορεί να είναι, να λύσουμε τα μεγάλα, εκκρεμή θεωρητικά και στρατηγικά προβλήματα του αριστερού κινήματος, αλλά να αποκτήσουμε τον κοινό χώρο, την κοινή γλώσσα, το σταθερό βάδισμα και την αλληλεγγύη που είναι απολύτως αναγκαία στοιχεία για τα επόμενα, αποφασιστικότερα βήματα.

Οι Θέσεις που κατέθεσε το προσωρινό πολιτικό συμβούλιο της ΛΑΕ προς συζήτηση αντικατοπτρίζουν μια προσπάθεια σύνθεσης των διαφορετικών ρευμάτων που την συγκρότησαν. Αποτελούν σε αρκετά, καίρια σημεία τους προϊόν συμβιβασμού, κάτι αναπόφευκτο εφ’ όσον δεν επιλέξαμε, και σωστά, το δρόμο της συγκρότησης ενός μονολιθικού πολιτικού φορέα. Επομένως, πρέπει να κριθούν με βάση την απάντηση στο ερώτημα αν πρόκειται για έναν συμβιβασμό προωθητικό ή παραλυτικό για την κοινή μας υπόθεση – την ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος που έχει επιβληθεί και το άνοιγμα δρόμων για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Γνώμη μου είναι ότι ισχύει το πρώτο, αν και τα πιο δύσκολα είναι, βέβαια, μπροστά μας.

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι η ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ έρχεται με καθυστέρηση. Είναι αλήθεια. Αργήσαμε όχι δύο ή τρεις μήνες, αλλά έξι χρόνια! Η μετωπική συμπόρευση της ριζοσπαστικής, αντι-ΕΕ Αριστεράς θα έπρεπε να έχει δρομολογηθεί από την άνοιξη του 2010, όταν η υπογραφή του πρώτου μνημονίου από την κυβέρνηση Παπανδρέου έριξε την πρώτη “ατομική βόμβα” στον κόσμο της εργασίας, ανοίγοντας ταυτόχρονα ένα παράθυρο ιστορικής ευκαιρίας για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Καθένας μπορεί να φανταστεί, αν και δεν έχει μεγάλη αξία, πόσο διαφορετικές θα ήταν οι εξελίξεις αν οι τότε ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είχαν ακολουθήσει, κάθε μια με τον τρόπο της, άγονη σεχταριστική γραμμή. Οι δυνάμεις που θα συγκροτούσαν, πέντε χρόνια αργότερα, τη ΛΑΕ, είτε ανήκαν τότε στο ΣΥΡΙΖΑ, είτε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είτε σε άλλους χώρους, πιστώνονται το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή διαισθάνθηκαν την κρισιμότητα της συγκυρίας και πάσχισαν, με διάφορους τρόπους, για τη μετωπική, αντιμνημονιακή, αντι-ΕΕ συμπόρευση. Δεν τα κατάφεραν, εν μέρει λόγω και των δικών τους ελλειμμάτων, αν και οι ευθύνες τους είναι άλλης τάξης μεγέθους από εκείνους που δεν προσπάθησαν καν.

Η συγκυρία στην οποία συγκαλείται η ιδρυτική συνδιάσκεψη χαρακτηρίζεται από την προσωρινή και εύθραυστη σταθεροποίηση του μνημονιακού καθεστώτος στην Ελλάδα, με την προώθηση των επαχθών μνημονιακών μέτρων (ασφαλιστικό, φορολογικό, πολυνομοσχέδιο) και τη δρομολογημένη ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Αυτό συμβαίνει σε ένα διεθνές περιβάλλον αντεπίθεσης του ιμπεριαλισμού στα πιο προχωρημένα φυλάκια της Αριστεράς, στη Λατινική Αμερική. Οι εξελίξεις αυτές αναπόφευκτα προκαλούν απογοητεύσεις και τάσεις αποστράτευσης στον ευρύτερο αριστερό, ριζοσπαστικό χώρο και δεν θα ξεπεραστούν με βερμπαλισμό και βεβιασμένες κινήσεις.

Όποιος οδηγεί σε ανώμαλο δρόμο είναι υποχρεωμένος να κατεβάσει ταχύτητα για να κερδίσει σε δύναμη. Χρειαζόμαστε έναν σε βάθος αναστοχασμό της θετικής και αρνητικής πείρας που συσσώρευσαν, στην Ελλάδα και διεθνώς, οι αγώνες του προηγούμενου κύκλου, που κλείνει πίσω μας. Δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα ωφεληθούμε από μια ενδεχόμενη – αλλά όχι αναγκαστικά γρήγορη κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα πείσουμε εκτοξεύοντας εναντίον της ηγεσίας του όλα τα συνώνυμα της προδοσίας και του ξεπουλήματος. Όχι ότι δεν τα δικαιούται, αλλά οι συνεχείς κραυγές ηχούν ως ένδειξη αδυναμίας, κατά το “σκυλί που γαβγίζει, δεν δαγκώνει”.

Εκείνο που πρωτίστως χρειάζεται ο κόσμος της ΛΑΕ, ο κόσμος της Αριστεράς, ο λαϊκός κόσμος ευρύτερα, είναι πεποίθηση και έμπνευση. Πεποίθηση, χτισμένη πάνω σε μια πειστική, εναλλακτική λύση απέναντι στη μνημονιακή τραγωδία – και έμπνευση που θα τροφοδοτείται από μια πρωτοποριακή αίσθηση του ιστορικού χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε όχι απλώς ένα “μίνιμουμ πρόγραμμα”, κάτι σαν συγκόλληση αιτημάτων μιας εργατικής κίνησης και ενός δικτύου δικαιωμάτων, αλλά ένα δυναμικό σχέδιο κοινωνικής ανατροπής. Ένα πρόγραμμα, που θα συνδυάζει τη μέγιστη δυνατή πολιτική ενότητα με μια ελάχιστη σύγκλιση στα πεδία των ιδεών, της φυσιογνωμίας και του πολιτισμού, χωρίς την οποία θα δίνουμε την εικόνα Πύργου της Βαβέλ, στο στιλ του παλιού ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Θέσεις αποτελούν ένα βήμα – όχι βέβαια επαρκές – που μας φέρνει πιο κοντά σε μια παρόμοια προγραμματική συγκρότηση. Περιέχουν ορισμένες δυναμικές ιδέες, οι οποίες, αν τύχουν καλύτερης επεξεργασίας και δεν μείνουν στα χαρτιά, μπορούν να κεντρίσουν ευρύτερα στρώματα. Θα ξεχωρίσω ορισμένες από εκείνες που θεωρώ σημαντικότερες, καταθέτοντας τη δική μου, καθόλα υποκειμενική, ανάγνωση.

1. Αναγνωρίζουμε ως πρωταρχικό εχθρό, πραγματικό σκάνδαλο των σύγχρονων κοινωνιών, εναντίον του οποίου απαιτείται να συμπαταραχθεί το ευρύτερο δυνατό μέτωπο λαϊκών δυνάμεων, τη δικτατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, διεθνούς και ελληνικού.

Η υπερτροφία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που κατέχει κεντρικό ρόλο στο πλαίσιο του άρχοντος συνασπισμού, αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του σύγχρονου, «ολοκληρωτικού» καπιταλισμού. Κατ’ εξοχήν ρευστό από τη φύση του, το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα αποτελεί (μαζί με το στρατιωτικό-βιομηχανικό) την πιο επιθετική μερίδα του κεφαλαίου, που έχει συμφέρον να γκρεμίσει κάθε εθνικό, δημοκρατικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό φραγμό, να «ρευστοποιήσει»-διαλύσει στην ίδια την εργατική τάξη, υποβιβάζοντάς την σε ασπόνδυλη «μάζα» μοναχικών βιοπαλαιστών. Η υπερχρέωση που φέρνει μαζί της η «χρηματοποίηση» του σύγχρονου καπιταλισμού αποτελεί τον πιο ισχυρό μηχανισμό εκβιασμού και πολιτικής ομηρίας τόσο των χρεωμένων κρατών, όσο και των χρεωμένων νοικοκυριών.

Επομένως, η χαλιναγώγηση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και ο έλεγχος του χρήματος αναδύονται αβίαστα στην πρώτη γραμμή κάθε προγράμματος αντιμνημονιακής, ριζοσπαστικής ανατροπής. Η στάση πληρωμών με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, η ανάκτηση του ελέγχου της Τράπεζας της Ελλάδος, η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των συστημικών τραπεζών (πιο βαρύ και πιο δύσκολο μέτρο σήμερα, παρά προ τρίτου μνημονίου, όταν η πλειοψηφία του μετοχικού τους κεφαλαίου τους ανήκε στο δημόσιο) και η οργανωμένη ελάφρυνση του χρέους των λαϊκών νοικοκυριών, επιβάλλονται, επί ποινή πολιτικής συντριβής, όπως έδειξε και η πείρα της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, από τα πρώτα βήματα οποιουδήποτε απελευθερωτικού εγχειρήματος.

2. Θέτουμε ως θεμελιώδη προϋπόθεση για μια λυτρωτική έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια προς όφελος των λαϊκών τάξεων την ανάκτηση της εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας από τις δυνάμεις του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, που την έχουν απαλλοτριώσει.

Σε στενή αλλολοσύνδεση και αλληλοτροφοδότηση με τη «χρηματοποίηση», η παγκοσμιοποίηση αποτελεί ένα δεύτερο, κεντρικό στοιχείο των τελευταίων δεκαετιών. Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός μας φέρνει σε μια κατάσταση πραγμάτων που εμφανίζει, από ορισμένες απόψεις, αναλογίες με τις παλιές Αυτοκρατορίες του 19ου αιώνα, εναντίον των οποίων ξέσπασε η μεγάλη «Άνοιξη των Λαών», του 1848-50. Οι λαϊκές-δημοκρατικές επαναστάσεις εκείνης της εποχής εξέφραζαν μια ιστορική αναγκαιότητα: την ανάγκη να συντριβούν οι φεουδαρχικοί, απολυταρχικοί και συντεχνιακοί δεσμοί που εμπόδιζαν το σχηματισμό εθνών-κρατών, τη δημοκρατία και τη μισθωτή εργασία, αναστέλλοντας τη φυσική ανάπτυξη του καπιταλισμού, αλλά και οποιαδήποτε κοινωνική πρόοδο.

Σήμερα, χρειαζόμαστε μια καινούργια «Άνοιξη των Λαών», που θα ανακτήσει την εθνική-λαϊκή κυριαρχία, τη δημοκρατία και τα στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα, απέναντι στη νέα Αυτοκρατορία του γερασμένου, παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, που τα διαλύει όλα αυτά και απειλεί την ανθρωπότητα με μια καινούργια περίοδο Σκοτεινών Χρόνων. Δεν θεωρώ γόνιμη τη διαμάχη αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον διεθνισμό και τον πατριωτισμό, ωσάν να είχαμε την ελευθερία να προτιμήσουμε ζεστό ή κρύο εσπρέσο. Η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας τίθενται ως στοιχειώδεις προϋποθέσεις ανάκτησης του ίδιου του πεδίου πάνω στο οποίο μπορεί να δώσει τη μάχη της η σύγχρονη εργατική τάξη, όχι μόνο για τα υπόδουλα έθνη χωρίς κράτος, αλλά ακόμη και για τους λαούς των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Ακόμη περισσότερο δε για το λαό της Ελλάδας, μιας χώρας με ενδιάμεση θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

Επομένως, το πρόγραμμά μας οφείλει συνειδητά και ξεκάθαρα να κινηθεί σε μια γραμμή «απο- παγκοσμιοποίησης». Γραμμή, που δεν θα σημαίνει βέβαια «αυτάρκεια» και απόσυρση από το διεθνή καταμερισμό εργασίας, αλλά στοιχειώδη έλεγχο πάνω στις μορφές, την έκταση και τους τρόπους ένταξής μας. Η απόσυρση από ολέθριες, για τα κοινωνικά δικαιώματα και το περιβάλλον, συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου (με την ΤΤΙΡ να αποτελεί το πιο κραυγαλέο παράδειγμα) και η επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, όπως και επιλεκτικού προστατευτισμού για μια ορισμένη, μεταβατική περίοδο, αποτελούν αναπόδραστες προϋποθέσεις οικονομικής ανόρθωσης και παραγωγικού μετασχηματισμού.

3. Στη βάση των παραπάνω, η έξοδος από την ευρωζώνη και η ανυπακοή στην Ε.Ε. αποτελούν απολύτως κομβικό στοιχείο οποιουδήποτε απελευθερωτικού προγράμματος, όπως άλλωστε έδειξε πεντακάθαρα η οδυνηρή εμπειρία της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι μυστικό ότι από την πρώτη στιγμή που συγκροτήθηκε η ΛΑΕ υπήρξαν ταλαντεύσεις και διαφωνίες για το κεντρικό αυτό πρόβλημα, κάτι που κατά τη γνώμη μου έπαιξε κρίσιμο, αρνητικό ρόλο και στο εκλογικό αποτέλεσμα. Οι Θέσεις αντιμετωπίζουν σε γενικές γραμμές σωστά, πιστεύω, το ζήτημα, αν και δεν λείπουν οι προσπάθειες να τραβηχτεί το πουλόβερ προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά, με κίνδυνο να το ξεχειλώσουν ή και να το ξηλώσουν.

Η «αριστερή» δυσανεξία στην αποδέσμευση από την ευρωζώνη αιτιολογείται με το επιχείρημα ότι ένας τέτοιος στόχος προτάσσει το εθνικό του διεθνιστικού και το παλλαϊκό του ταξικού. Αν αυτό που θέλουν να πουν τα εν λόγω ρεύματα είναι ότι η έξοδος από το ευρώ δεν έχει, από μόνη της, αριστερό-ταξικό πρόσημο, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, υπέρ της εξόδου τάσσονται, από διαμετρικά αντίθετες κοινωνικές και ιδεολογικές θέσεις, ρεύματα που ξεκινούν από τη ριζοσπαστική Αριστερά και φτάνουν μέχρι την εθνικιστική, ξενοφοβική Δεξιά. Προφανώς, οποιαδήποτε ασάφεια, κλείσιμο του ματιού ή ακόμη χειρότερα συμπόρευση με τον δεξιό, εθνικιστικό αντιευρωπαϊσμό θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία.

Αν όμως το «αντι-ευρώ» δεν έχει εκ των προτέρων ταξικό πρόσημο, το «μένουμε Ευρώπη» προφανέστατα έχει: είναι το πρόσημο της μεγαλοαστικής τάξης και της ιμπεριαλιστικής κηδεμονίας. Επομένως, οφείλουμε να σηκώσουμε χωρίς δισταγμό τη σημαία της εξόδου από την ευρωζώνη και να δώσουμε τη μάχη για την ιδεολογική ηγεμονία σ’ αυτό το πεδίο. Πολύ περισσότερο που στην Ελλάδα δεν υπάρχει μέχρι τώρα (αν και μπορεί να υπάρξει αύριο) κανένα ηγεμονικό τμήμα της άρχουσας τάξης, καμία υπολογίσιμη αστική, πολιτική δύναμη που υιοθετεί την έξοδο. Θα ήταν ανοησία να εγκαταλείψουμε οικειοθελώς σε τέτοιου είδους δυνάμεις αυτό το πεδίο, που με τόσο κόπο και τόσο κόστος κερδίσαμε.

Στον αντίποδα, διατυπώνεται η θέση ότι πρέπει να υιοθετήσουμε το στόχο της διπλής αποδέσμευσης από ευρώ και Ε.Ε., όπως κάνουν, με διαφορετικούς τρόπους και λογική, το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι μια «πιο απλή», «πιο ξεκάθαρη» γραμμή, που «κόβει δρόμο», βραχυκυκλώνοντας τους δύο κόμβους, την έξοδο από το ευρώ και την έξοδο από την Ε.Ε. Ωστόσο τα βραχυκυκλώματα έχουν τους προφανείς κινδύνους τους, όπως τους έχει και η λογική της βερμπαλιστικής «ευκολίας», που τροφοδοτείται από την αυταπάτη του εξεγερμένου διανοούμενου ή του κομματικού γραφειοκράτη ότι το να «λύσει» ένα δύσκολο πρόβλημα στο χαρτί είναι σαν να το έχει ήδη λύσει στην πράξη.

Οι Θέσεις δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αυταπατών ότι η Ε.Ε. δεν θα αντιδράσει σφοδρά, από την πρώτη στιγμή, σε οποιοδήποτε αριστερό, αντιμνημονιακό εγχείρημα. Από μόνη της η στάση πληρωμών συνιστά κήρυξη ανταρσίας στην Ε.Ε. και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, που δεν θα σπεύσουν, βέβαια, να μας βοηθήσουν, σε συναινετική ατμόσφαιρα, να ξηλώσουμε την κυριαρχία τους και να προωθήσουμε το σοσιαλισμό στην Ελλάδα. Σ΄αυτό το πνεύμα, οι Θέσεις θεωρούν τη ρήξη αναπόφευκτη και προετοιμάζουν τον κόσμο γι αυτήν, θέτοντας ζήτημα δημοψηφίσματος για την έξοδο από την Ε.Ε..

Μια Αριστερά που αγωνίζεται, όμως, για να πείσει και να νικήσει, αντί να αναλώνεται σε πλειστηριασμούς επαναστατικών διακηρύξεων που καθόλου δεν ενοχλούν τον εχθρό, δεν έχει λόγο να βιαστεί να τα βάλει με όλους τους «Δράκους» ταυτόχρονα, από την πρώτη κιόλας στιγμή, αποθαρρύνοντας τις λαϊκές δυνάμεις, αντί να τις συσπειρώνει και να τις ωριμάζει μέσα από την ίδια τους την πείρα. Μια τέτοια μαξιμαλιστική λογική, ουσιαστικά διαγράφει τον κρίσιμο, κομβικό στόχο της αποδέσμευσης από το ευρώ, αφού, αν είναι να φύγουμε αμέσως από την Ε.Ε., δεν έχει καν νόημα να μιλάμε για το νόμισμα. Επιπλέον, υποτιμά την επιρροή που ασκεί στο φαντασιακό μεγάλου μέρους των λαϊκών στρωμάτων η ευρωπαϊκή ταυτότητα και την ανάγκη μιας σοβαρής μάχης με τον αστισμό για την ιδεολογική ηγεμονία.

Τέλος, δεν κατανοεί τη σημασία να κερδίσουμε ζωτικής σημασίας χρόνο για να προκαλέσουμε τους ισχυρότερους δυνατούς κραδασμούς στο εσωτερικό άλλων, κατά προτίμηση ισχυρών, ευρωπαϊκών κρατών και να εξασφαλίσουμε τις ευρύτερες δυνατές συμμαχίες με λαούς, κινήματα, κόμματα και, ει δυνατόν, αυριανές κυβερνήσεις. Συμμαχίες που κάποια στιγμή είναι ανάγκη να πάρουν τη μορφή μιας περιφερειακής ολοκλήρωσης κυρίαρχων εθνών-κρατών της Ευρώπης και της Μεσογείου. Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς παράγοντες που θα κρίνουν μεσοπρόθεσμα και την επιβίωση ή όχι του δικού μας, «εθνικού» εγχειρήματος. Επιτέλους, αν ο σοσιαλισμός σε μία χώρα ήταν αδύνατος σε μια τεράστια χώρα όπως η Ρωσία, στις αρχές του 20ού αιώνα, αποτελεί ξεκάθαρη ονειροφαντασία για τη μικρή Ελλάδα, στην εποχή μας.

4. Η έξοδος από την κρίση και η σταθεροποίηση μιας λαϊκής εξουσίας απαιτούν την προώθηση, από την πρώτη στιγμή, όχι μόνο μέτρων αναδιανομής του πλούτου, αλλά και μιας ριζοσπαστικής αλλαγής του παραγωγικού προτύπου.

Αυτό είναι ένα από πιο κεντρικά διδάγματα των πλούσιων, θετικών και αρνητικών, εμπειριών των λατινοαμερικάνικων κινημάτων τα τελευταία 17 χρόνια. Η μακροημέρευση αριστερών κυβερνήσεων, που είχαν να αντιμετωπίσουν λυσσώδεις αντιδράσεις από την πλευρά του ιμπεριαλισμού και των εσωτερικών ολιγαρχιών, δεν θα ήταν δυνατή αν, πλάι στα άμεσα μέτρα αναδιανομής για την ανακούφιση και ισχυροποίηση των λαϊκών στρωμάτων, δεν προωθούσαν ριζοσπαστικές αλλαγές στο μοντέλο και τις σχέσεις παραγωγής, με πυρήνα τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Η κοινωνικοποίηση καίριων εθνικών πόρων και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων προσέφερε σε αυτές τις κυβερνήσεις έναν κρίσιμο «ζωτικό οικονομικό χώρο», χωρίς τον οποίο θα είχαν καταρρεύσει πολύ γρήγορα λόγω οικονομικής ασφυξίας, η οποία θα έστρεφε μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων στην πλευρά της αντεπανάστασης.

Τα προβλήματα, που σήμερα έχουν φτάσει στο όριο του παροξυσμού σε ορισμένες χώρες, όπως η Βενεζουέλα, οφείλονται (και) στο γεγονός ότι αυτή η αναγκαία προσπάθεια δεν έγινε στην έκταση, το βάθος και με την αποτελεσματικότητα που απαιτούνταν. Οι αριστερές κυβερνήσεις σε μεγάλο βαθμό απέτυχαν να αλλάξουν το παραγωγικό πρότυπο, αναπτύσσοντας βασικούς βιομηχανικούς κλάδους πέρα από το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τα ορυκτά, ενώ ο έλεγχος νευραλγικών τομέων, όπως ο διατροφικός, τα μέσα ενημέρωσης κ.α. έμεινε στα χέρια των ολιγαρχών, που έχασαν την κεντρική πολιτική εξουσία, αλλά όχι και την οικονομική. Τα όρια του «σοσιαλισμού της πετρελαϊκής ρέντας» έγιναν ορατά όταν τελείωσε το πάρτι των υψηλών τιμών του πετρελαίου (και άλλων πρώτων υλών) με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αν μια αυριανή, λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα, υπό την πίεση της ανάγκης για άμεση ανακούφιση των φτωχότερων στρωμάτων, περιοριστεί σε μέτρα αναδιανομής χωρίς να θίξει την παραγωγική διάρθρωση, θα χρεωθεί έναν βαρύτατο κλονισμό του ομαλού, κοινωνικού μεταβολισμού και μια οικονομική αποδιοργάνωση, δημιουργώντας άθελά της ιδεώδεις συνθήκες για την πολιτική αντίδραση. Επομένως, αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας μακροσκελής κατάλογος μαξιμαλιστικών, συνδικαλιστικού τύπου εξαγγελιών (για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, φιλολαϊκή φορολογία κλπ) αλλά τις αδρές γραμμές ενός μεγάλου σχεδίου παραγωγικού μετασχηματισμού.

Ένα παρόμοιο σχέδιο οφείλει να μετατοπίζει το κέντρο βάρους από την κατανάλωση στην παραγωγή, από τις υπηρεσίες στον πρωτογενή και κυρίως τον δευτερογενή τομέα, από τις πειρατικές ιδιωτικοποιήσεις στις δημόσιες επενδύσεις, από τη συντριβή του κόστους εργασίας στην αύξηση της προστιθέμενης αξίας, από τα φαραωνικά έργα σε μια ανάπτυξη κατά προτίμηση τοπικής κλίμακας, φιλική προς το περιβάλλον. Η εκπόνησή του δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο των αριστερών οικονομολόγων, αλλά προϋποθέτει τη δημιουργική εμπλοκή όλων των σκεπτόμενων και μαχόμενων αριστερών, σε κλαδικό και τοπικό επίπεδο.

5. Η ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από ένα ευρύ, ενιαίο μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, για τη συγκρότηση του οποίου αγωνίζεται η ΛΑΕ.

Τα μνημόνια δεν αποτελούν απλώς ένα σύνολο μέτρων συρρίκνωσης των λαϊκών εισοδημάτων, που θα μπορούσαν ενδεχομένως να ανορθωθούν σε μια επόμενη, ανοδική φάση του οικονομικού κύκλου. Στο σύνολό τους, διαμορφώνουν ένα επαχθές καθεστώς αποδόμησης-εξατομίκευσης της εργατικής τάξης, βίαιης προλεταριοποίησης μεσαίων στρωμάτων, εκποίησης του δημόσιου πλούτου και θωράκισης της ιμπεριαλιστικής επιτροπείας, που μετατρέπουν τη δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία σε άδειο κέλυφος. Επομένως, η αντίθεση ανάμεσα στο μνημονιακό καθεστώς και στα πληττόμενα λαϊκά στρώματα που εκπροσωπούν τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού συνιστά την κυρίαρχη αντίθεση στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και δεν μπορεί παρά να αποτελεί την αιχμή του δόρατος μιας Αριστεράς που εννοεί να είναι επικίνδυνη για το σύστημα.

Σ’ αυτό το φόντο, η ίδια η μνημονιακή πραγματικότητα πιέζει προς τη δημιουργία κοινού μετώπου της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, παλιών και νέων (αγρότες, επαγγελματίες από τη μια πλευρά, μισθωτά μεσαία στρώματα από την άλλη). Η υποτίμηση αυτής της ανάγκης στο όνομα της «εργατικής πολιτικής» δεν προσφέρει υπηρεσίες παρά μόνο στον αντίπαλο. Είναι άλλωστε γνωστό ότι οι πρώτοι διδάξαντες του εργατισμού ήταν δεξιά ρεύματα της γερμανικής και της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας, που υπέστησαν τη δικαιολογημένη πολεμική του Λένιν, καθώς στην πράξη παραχωρούσαν την ηγεμονία του ευρύτερου δημοκρατικού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα στην αστική τάξη. Κάτι ανάλογο ισχύει για τη σύγχρονη Ελλάδα, μια χώρα στην οποία τα μικροαστικά στρώματα έχουν, για ιστορικούς λόγους, αυξημένο ειδικό βάρος, συμπιέζονται ή και αφανίζονται εν μέρει από το μνημονιακό καθεστώς και μπορούν να κερδηθούν, έστω με ταλαντεύσεις και παλινωδίες, σε μια λαϊκή συμμαχία εναντίον του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της ξένης επιτροπείας.

Εννοείται ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύει για εκείνους που ζουν κατά κύριο λόγο από την εκμετάλλευση εργατικής δύναμης και στελεχώνουν όχι τα μεσαία στρώματα, αλλά το κατώτερο (και πιο μαζικό) στρώμα στην πυραμίδα του κεφαλαίου. Εδώ μπορεί να γίνει λόγος μόνο για εκμετάλλευση και διεύρυνση των ρηγμάτων μέσα στους κόλπους του άρχοντος συνασπισμού, όχι για συμμαχία. Τα στρώματα αυτά, ακόμη κι όταν συμπιέζονται από το μονοπωλιακό κεφάλαιο, διατηρούν μια ανάμνηση «ισχύος», «αφεντικού», γι’ αυτό είναι ευεπίφορα σε αντιδραστικά ιδεολογήματα (ρατσισμό, εθνικισμό, σεξισμό κ.α.) που συντηρούν τη φαντασίωση της «ανωτερότητας» απέναντι σε κάποιους «κατώτερους». Φυσικά, μια αυριανή, λαϊκή εξουσία όχι μόνο δεν θα σπεύσει να απαλλοτριώσει τους μικρούς καπιταλιστές στη δύσκολη και παρατεταμένη μεταβατική περίοδο (κάτι τέτοιο θα ήταν αυτοχειριαστική ανοησία), αλλά και θα τους προσφέρει κάποια φορολογικά και χρηματοδοτικά κίνητρα, στο βαθμό που σέβονται το εργασιακό δίκαιο και το περιβάλλον, προκειμένου να απορροφηθεί η ανεργία και να ενισχυθεί η απασχόληση. Άλλο όμως ένας επιβεβλημένος από τις συνθήκες οικονομικός συμβιβασμός, κι άλλο μια αδιανόητη κοινωνική και πολιτική συμμαχία.

Η προώθηση μιας τέτοιας λαϊκής συμμαχίας δεν μπορεί να στηριχτεί μόνο στα (καθ’ όλα αναγκαία) βήματα κοινής δράσης στο κινηματικό πεδίο. Προϋποθέτει και τη συγκρότηση ενός δυναμικού, ενιαίου μετώπου των ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών δυνάμεων. Η ΛΑΕ οφείλει να επιμείνει στην κοινή δράση και την πολιτική συμπόρευση με αριστερές και προοδευτικές κινήσεις και δικτυώσεις που διαχωρίστηκαν από την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ (παρά τις γνωστές δυσκολίες) και άλλες προοδευτικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις που έχουν ήδη διαμορφωθεί ή μπορεί να διαμορφωθούν αύριο.

Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει αριστερή δύναμη που μη διακηρύσσει κάποιου είδους «μέτωπο». Εξίσου αλήθεια είναι ότι, αρκετές από αυτές, εννοούν «μέτωπο γύρω από τον εαυτό μου». Κατά τον ίδιο τρόπο, πολλοί θα διακηρύξουν ότι χρειάζεται μια πραγματική επανίδρυση της Αριστεράς και μια σε βάθος αυτοκριτική της μέχρι τώρα πορείας. Στην πράξη, όμως, αρκετοί θα εννοούν ότι είναι όλοι οι υπόλοιποι που πρέπει να κάνουν αυτοκριτική (αν όχι και πολιτικό χαρακίρι) και ότι η ποθητή επανίδρυση πρέπει να γίνει στο έδαφος των δικών τους θέσεων και μόνο. Η ΛΑΕ καλείται να αποδείξει ότι, αν μη τι άλλο, μπορεί να συμβάλει θετικά σε μια αναγκαία «πολιτιστική επανάσταση» στην ελληνική Αριστερά, ξεφεύγοντας από την αρχαία σκουριά του κομματικού ή προσωπικού ναρκισισμού, που δεν εκφράζει, σε τελική ανάλυση, τίποτα περισσότερο από την επίδραση της μικροαστικής ιδεολογίας, της νοοτροπίας του μικρού αφεντικού, μέσα στο εργατικό και το αριστερό κίνημα.

Κινητοποιήσεις από το σωματείο Εργαζομένων του Σισμανόγλειου.

nos sismanogleio

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Σε κινητοποιήσεις καλεί τους εργαζόμενους του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου Αθηνών το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου εργαζομένων. Οι κινητοποιήσεις θα γίνουν την Τρίτη 31/5, την Παρασκευή 3/6 και την Τρίτη 7/6, ενώ το ΔΣ του σωματείου καλεί τους εργαζόμενους σε μαζική συμμετοχή στην απεργία της 8ης Ιούνη και στην Πανελλαδική συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Υγείας.

Ακολουθεί η ανακοίνωση του ΔΣ του σωματείου εργαζόμενων στο Σισμανόγλειο:

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΓΕΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ 2132058442 – ΦΑΞ 2108043182

ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

H ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΛΙΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΡΕΒΑΤΙΩΝ, H ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, OI ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΕΛΛEΙΨΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ, Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ στο βωμό του δημοσιονομικού ελλείμματος, οι επιθέσεις των Νεοφιλελευθερων-μνημονιακών πολιτικών των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αλλά και οι δήθεν αριστερές (!) πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ, η συγκυβέρνηση του με ΑΝΕΛ, συντρίβουν τα δικαιώματα των εργαζόμενων καταστρέφοντας το κοινωνικό κράτος και ενισχύοντας τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΠΟΥ ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΑ ΩΡΑΡΙΑ ΣΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, ΜΕ ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΟΡΙΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, ΜΕ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Στις 31/5, 3/6 και 7/6, ώρα 10.00-12.00 διαμαρτυρόμαστε μαζικά και φωνάζουμε ΟΧΙ στη φτωχοποίηση και εξαθλίωση του λαού, στο λειτουργικό χάος του Νοσοκομείου μας, στην τραγική και επικίνδυνη έλλειψη προσωπικού που απειλεί τις ζωές εργαζομένων και ασθενών!

  • ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
  • ΑΣΦΑΛΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ
  • ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΕΔΗΝ στις 8/6/2016

Το Δ.Σ.του Σωματείου Εργαζομένων

Λαϊκή Ενότητα: Πρόκληση η κυβερνητική ρύθμιση για τις offshore

laikienotita1«Οι κυβερνητικές διευκρινίσεις για την κυβερνητική ρύθμιση-σκάνδαλο που δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής υπουργών και βουλευτών σε offshore εταιρείες, αρκεί οι τελευταίες να είναι εγκατεστημένες σε «συνεργάσιμες», δήθεν, χώρες, αποτελούν πρόκληση για τον ελληνικό λαό που εξοντώνεται με την άγρια λιτότητα και τη φορολεηλασία» αναφέρει η Λαϊκή Ενότητα σε σχόλιό της, συμπληρώνοντας:

«Η απόσυρση της ντροπιαστικής αυτής διάταξης αποτελεί στοιχειώδη απαίτηση της κοινής γνώμης, αν και συνιστά υποκρισία της μνημονιακής αντιπολίτευσης να αντιδρά περιοριστικά μόνο σε αυτό το σκάνδαλο των offshore εταιρειών και να καταπίνει την κάμηλο των νεοαποικιακών μνημονίων που έχουν υποδουλώσει τη χώρα μας».