Μήνας: Σεπτεμβρίου 2016

«Δούρειος ίππος» των δανειστών και του ΣΕΒ το πόρισμα «εμπειρογνωμόνων» για τα εργασιακά.

ergasiaka

Του Δημήτρη Στρατούλη
Πηγή: Iskra.gr

Το λεγόμενο πόρισμα της διορισμένης από τους δανειστές Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τα εργασιακά, όσο κι αν ο υπουργός Εργασίας προσπαθεί να το παρουσιάσει ως αμυντικό εργαλείο απόκρουσης των απαιτήσεων που θέτουν οι δανειστές, στην ουσία αποτελεί «Δούρειο Ίππο» για την αποδοχή και την εφαρμογή τους από την κυβέρνηση.

Αυτό το πόρισμα στην πραγματικότητα κατοχυρώνει και επεκτείνει την υπάρχουσα μνημονιακή «ζούγκλα» στην αγορά εργασίας. Σε ορισμένα, μάλιστα, σημεία του, όπως για τη διαιτησία, την αντιπροσωπευτικότητα των σωματείων, τις ομαδικές απολύσεις, τον κατώτατο μισθό των νέων και την ολιγόωρη ή μηδενική εργασία, υιοθετεί πλήρως τις απαιτήσεις των δανειστών και του ΣΕΒ για ακόμα πιο φτηνούς και κακοπληρωμένους, ακόμα πιο «ευέλικτους», ακόμη πιο ανασφαλείς εργαζομένους (ιδιαίτερα μάλιστα όσο αφορά στους νέους εργαζομένους).

Συγκεκριμένα:

  1. Η επιτροπή Εμπειρογνωμόνων ανοίγει – και μάλιστα ομόφωνα – νέο κύκλο αμφισβήτησης της δυνατότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργαζομένων για τη μονομερή προσφυγή τους στη διαιτησία, στην περίπτωση μη συμφωνίας των εργοδοτών για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι με την 2307/2014 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκαν μη συμβατές με το σύνταγμα οι μνημονιακές διατάξεις, οι οποίες είχαν αφαιρέσει αυτή τη δυνατότητα από τα εργατικά συνδικάτα. Εάν, όμως, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων στερηθούν αυτό το δικαίωμα, τότε στην πράξη δεν θα υφίστανται συλλογικές διαπραγματεύσεις.
  2. Επίσης η επιτροπή εμπειρογνωμόνων θεωρεί ότι μία συλλογική σύμβαση εργασίας μπορεί να επεκτείνεται σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου που αφορά, μόνο εφόσον η συνδικαλιστική οργάνωση που την υπέγραψε καλύπτει το 50% των εργαζομένων της διαπραγματευτικής μονάδας του κλάδου/επαγγέλματος, αλλά και πάλι με πολλές εξαιρέσεις, που αφορούν την κατάσταση της επιχείρησης. Δεδομένης, όμως, της πολύ μικρής συμμετοχής των εργαζομένων της χώρας μας στα συνδικάτα, που τα εγγεγραμμένα μέλη τους δεν υπερβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα σε καμία περίπτωση το 50% της επιχείρησης ή του κλάδου, αυτό που προκύπτει είναι ότι η όποια συλλογική σύμβαση υπογραφεί θα αφορά έναν πολύ μικρό αριθμό εργαζομένων.
  3. Στο θέμα που αφορά τις ομαδικές απολύσεις, οι «εμπειρογνώμονες» θέτουν εμμέσως μεν πλην σαφώς ακόμη και θέμα μηδενικού ωραρίου, δηλαδή, αντί να γίνουν ομαδικές απολύσεις, να θεσπιστεί εργασία μειωμένου ή και μηδενικού ωραρίου και ο εργαζόμενος να λαμβάνει απλά ένα επίδομα ανεργίας από το Δημόσιο για τις ώρες που δεν μπόρεσε να εργαστεί, στέλνοντας τους μισθούς στα τάρταρα ανεβάζοντας την ελαστικότητα της εργασίας στα ύψη και μετακυλώντας το κόστος από τις επιχειρήσεις στο κράτος και στους φορολογούμενους.
  4. Για την επίμονη απαίτηση των δανειστών να καταργηθεί η προέγκριση από κρατική αρχή των ομαδικών απολύσεων και να τις κάνει ασύδοτα η επιχείρηση προτείνουν αυτό να συζητηθεί μετά την έκδοση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, στο οποίο όμως ο εισηγητής έχει αποφανθεί υπέρ της άποψης των δανειστών και των μεγάλων επιχειρήσεων.
  5. Σε σχέση με τον μειωμένο κατώτατο μισθό των 511 ευρώ μικτά μηνιαία (420 καθαρά) για τους νέους εργαζόμενους κάτω από 25 ετών που επιβλήθηκε με το 2ο μνημόνιο, όλοι οι εμπειρογνώμονος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προτείνουν να παραμείνει για ορισμένο ή αόριστο χρόνο αυτή η αντεργατική διάταξη σε βάρος των νέων, ανοίγουν παράθυρο να μειωθεί ακόμα περισσότερο προτείνοντας γι’ αυτούς ένα «υποκατώτερο» μισθό, ενώ έχουν διχογνωμία, εάν η εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας για τον κατώτατο μισθό θα υπογράφεται από τους εργατικούς και εργοδοτικούς φορείς ή εάν ο κατώτερος μισθός θα ορίζεται με κυβερνητική απόφαση.

Η κυβέρνηση δεν έχει «κόκκινες γραμμές» απέναντι στις θρασύτατες απαιτήσεις των δανειστών για μια νέα υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και των μισθών και για την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Κι αυτό συμβαίνει, επειδή ούτε έχει, ούτε θέλει να έχει μια εναλλακτική λύση απέναντι στη χρηματοδότηση και τα μνημόνια τους, με έξοδο από την Ευρωζώνη και έκδοση εθνικού νομίσματος, που θα συνοδεύεται από διαγραφή χρέους και αναπτυξιακό φιλολαϊκό πρόγραμμα. Επομένως και πάλι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα υποχωρήσει στους εκβιασμούς των δανειστών, όπως έκανε με τις μειώσεις των συντάξεων, τη φορολεηλασία και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Το μόνο αποτελεσματικό ανάχωμα, που μπορεί να στηθεί απέναντι στη νέα εργασιακή «κατεδάφιση», είναι οι ενωτικοί, μαζικοί και συντονισμένοι αγώνες των εργαζομένων και του λαού για την απόκρουση των βάρβαρων μνημονιακών πολιτικών και για τη μεγάλη αντιμνημονιακή ανατροπή.

Το δημόσιο στους ιδιώτες από τη μνημονιακότερη των μνημονιακών, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

idiotikopoiiseis

Βάσω Αμπελογιάννη, Κατερίνα Γιαννούλια
Πηγή: rproject.gr

Όλοι οι μνημονιακοί και αντεργατικοί νόμοι, που ψήφισαν ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και που καθυστέρησαν την εφαρμογή τους οι μεγάλοι αγώνες των εργαζομένων και του λαού, το προηγούμενο διάστημα βρήκαν το μεγαλύτερο υποστηρικτή τους στην κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου.

Η «αξιο­λό­γη­ση» του φα­να­τι­κού εχθρού του δη­μο­σί­ου, Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, η κι­νη­τι­κό­τη­τα (θρυ­λού­με­νη ως εθε­λο­ντι­κή), τα νέα ορ­γα­νο­γράμ­μα­τα κι η επα­να­ξιο­λό­γη­ση των δομών φο­ρέ­ων, υπουρ­γεί­ων και δη­μο­σί­ων υπη­ρε­σιών, επα­νέρ­χο­νται, από την κυ­βέρ­νη­ση που μα­γά­ρι­σε το όνομα της αρι­στε­ράς και, απο­δε­χό­με­νη εξ ο­λο­κλή­ρου την προη­γού­με­νη μνη­μο­νια­κή νο­μο­θε­σία, προ­χω­ρά σε ακόμα πιο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες θέ­σεις με στόχο το επι­τε­λι­κό κρά­τος, υλο­ποιώ­ντας τα πιο ακραία επι­θε­τι­κά όνει­ρα των ερ­γο­δο­τών του κε­φα­λαί­ου και της αγο­ράς των αρ­πα­κτι­κών.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό συ­γκε­κρι­μέ­νο έγ­γρα­φο πα­ρα­γω­γι­κού υπουρ­γεί­ου, που ζη­τά­ει από τις Γε­νι­κές Διευ­θύν­σεις του, αυ­το­λε­ξεί, «να απο­στεί­λουν λίστα με τους εξω­τε­ρι­κούς φο­ρείς που συ­νερ­γά­ζο­νται ή/και που πι­στεύ­ουν ότι επη­ρε­ά­ζουν οι κα­νο­νι­στι­κές πρά­ξεις που εκ­δί­δουν», ώστε «στα πλαί­σια της ανοι­χτής συ­ζή­τη­σης για την ανα­διορ­γά­νω­ση των δομών του υπουρ­γεί­ου, να διορ­γα­νω­θούν σειρά συ­να­ντή­σε­ων με εξω­τε­ρι­κούς φο­ρείς (της αγο­ράς, επι­στη­μο­νι­κούς, εκ­παι­δευ­τι­κούς συλ­λό­γους κλπ)»…

Αγορά

Την αγορά δεν την είχε κα­λέ­σει τόσο ανοι­χτά και ξε­διά­ντρο­πα ούτε ο Μη­τσο­τά­κης, που κάθε μέρα, ο Τσί­πρας κι η κυ­βέρ­νη­ση του, τον «εμ­φα­νί­ζουν» ως επι­χεί­ρη­μα απέ­να­ντι στη βάρ­βα­ρη κι αντι­λαϊ­κή πο­λι­τι­κή που εφαρ­μό­ζουν κι  όταν έρ­θουν οι εκλο­γές θα τον βά­λουν για τα καλά στο κάδρο προ­κει­μέ­νου να φο­βη­θεί ο λαός και να τους ψη­φί­σει, ως το λι­γό­τε­ρο κακό. Τη δεξιά τη νε­κρα­νά­στη­σε ο Τσί­πρας και τους νό­μους της, αυτή η κυ­βέρ­νη­ση είναι που τους σέ­βε­ται και…τιμά την υπο­γρα­φή των μνη­μο­νί­ων που μαζί ψή­φι­σαν. Το κί­νη­μα και η αρι­στε­ρά, για άλλα πά­λε­ψαν και για άλλα πα­λεύ­ουν. Για τον τερ­μα­τι­σμό των μνη­μο­νί­ων και της βάρ­βα­ρης λι­τό­τη­τας, απέ­να­ντι στις νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρες πο­λι­τι­κές και στις λο­γι­κές της υπο­τέ­λειας και της δια­χεί­ρι­σης.

Όλοι οι πρό­σφα­τα ψη­φι­σμέ­νοι νόμοι, για το δη­μό­σιο, της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, λει­τουρ­γούν συν­δυα­στι­κά με στόχο να εκ­χω­ρη­θούν οι κερ­δο­φό­ρες δρα­στη­ριό­τη­τες του δη­μο­σί­ου στους ιδιώ­τες επι­χει­ρη­μα­τί­ες, κρα­τώ­ντας για το δη­μό­σιο έναν λε­γό­με­νο «επι­τε­λι­κό» ρόλο, που στην ουσία θα κάνει όλη τη «λάν­τζα» που δεν συμ­φέ­ρει τους ιδιώ­τες.

Οι δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι θα «χρη­σι­μο­ποι­η­θούν» αλά πα­λαιά, ως πε­λα­τεια­κό κοινό της κυ­βέρ­νη­σης, για να δια­τη­ρή­σουν έστω μια «θε­σού­λα» στο δη­μό­σιο, για να μην με­τα­κι­νη­θούν στου «δια­ό­λου τη μάνα» ή και για να ανέλ­θουν σε κά­ποια θέση ευ­θύ­νης, αφού αυτές προι­κο­δο­τού­νται με σχε­δόν μισό μισθό επι­πλέ­ον!

Η αντί­στα­ση στην προη­γού­με­νη «αξιο­λό­γη­ση» ήταν απο­λύ­τως επι­τυ­χη­μέ­νη, ορ­γα­νώ­θη­κε συλ­λο­γι­κά από σω­μα­τεία, ομο­σπον­δί­ες και την ΑΔΕΔΥ, με πρό­τα­ση για απερ­γία-ανυ­πα­κοή που με κόπο και έμπνευ­ση είχε κα­τα­θέ­σει το ΜΕΤΑ, την πε­ρί­ο­δο εκεί­νη και τε­λι­κά την απο­δέ­χτη­καν όλες οι πα­ρα­τά­ξεις, χωρίς οι πε­ρισ­σό­τε­ρες να την πι­στεύ­ουν ει­λι­κρι­νά, τότε. Εξάλ­λου και τώρα, η ΠΑΣΚΕ δη­λώ­νει υπέρ της αξιο­λό­γη­σης, η ΔΑΚΕ δεν μας κάνει την…τιμή να δη­λώ­σει τί­πο­τα και το ΠΑΜΕ δεν ορ­γα­νώ­νει κάτι έγκαι­ρα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά, απλά δια­τυ­πώ­νει τις θέ­σεις του με έμπρα­κτη ητ­το­πά­θεια, αφή­νο­ντας όλο τον χρόνο να τον δια­χει­ρί­ζε­ται η κυ­βέρ­νη­ση υπέρ της.

Για εμάς, το ΜΕΤΑ Δη­μο­σί­ου, η ανυ­πα­κοή που εκ­φρά­στη­κε από τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των Δ.Υ. τότε, απο­τε­λεί πυ­ξί­δα και για τους αγώ­νες του σή­με­ρα.

Τα νέα ορ­γα­νο­γράμ­μα­τα του δη­μο­σί­ου στην υπη­ρε­σία της αγο­ράς, η «νέα», διαρ­κής και δήθεν εθε­λο­ντι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα, που θα επι­χει­ρεί να κα­λύ­ψει τις μνη­μο­νια­κές τρύ­πες των δη­μο­σί­ων υπη­ρε­σιών με τα «ρε­τά­λια» των ερ­γα­ζο­μέ­νων να πη­γαί­νουν όπου και όπως να ΄ναι και η απο­κα­λού­με­νη «αξιο­λό­γη­ση» είναι αυτά που έχου­με μπρο­στά μας να μπλο­κά­ρου­με και να μην επι­τρέ­ψου­με να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν για να απο­τε­λειώ­σουν το όποιο δη­μο­σί­ου απέ­μει­νε χρή­σι­μο για την κοι­νω­νία.

Σε ένα πλή­ρως δια­λυ­μέ­νο δη­μό­σιο, υπο­στε­λε­χω­μέ­νο και υπο­χρη­μα­το­δο­τη­μέ­νο, θε­ω­ρώ­ντας δε­δο­μέ­νη την πε­ρι­κο­πή σχε­δόν όλων των κενών ορ­γα­νι­κών θέ­σε­ων από τον αντί­στοι­χο νόμο του 2012, όπως και τον κα­νό­να 1:5 για τις προ­σλή­ψεις κι απο­χω­ρή­σεις, χωρίς δυ­να­τό­τη­τα κα­μιάς πρό­σλη­ψης μό­νι­μου προ­σω­πι­κού, με «το­πο­θε­τη­μέ­νους» πο­λι­τι­κά προϊ­στα­μέ­νους και διευ­θυ­ντές – αφού κρί­σεις έχουν να γί­νουν στην πλειο­ψη­φία των πε­ρι­πτώ­σε­ων εδώ και 8 χρό­νια, η κυ­βέρ­νη­ση εφαρ­μό­ζο­ντας τις βέλ­τι­στες ευ­ρω­παϊ­κές πρα­κτι­κές και την ερ­γα­λειο­θή­κη του ΟΟΣΑ, ετοι­μά­ζε­ται να εφαρ­μό­σει μια δια­δι­κα­σία στο­χο­θε­σί­ας και αξιο­λό­γη­σης που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και τις ανά­γκες τόσο του δη­μο­σί­ου, όσο και της κοι­νω­νί­ας και του λαού. Ήδη από τον Μάιο έχει εκ­δώ­σει εγκύ­κλιο για την δια­δι­κα­σία της στο­χο­θε­σί­ας, με βάση την οποία από 10 Οκτώ­βρη κάθε έτους και για ένα 4μηνο σχε­δόν, το σύ­νο­λο του δη­μο­σί­ου θα βρί­σκε­ται σε «ορ­γα­σμό» στο­χο­θε­τώ­ντας. Η στο­χο­θε­σία βέ­βαια θα γί­νε­ται από πάνω προς τα κάτω (με πρώτο «στο­χο­θέ­τη» τον υπουρ­γό και την πο­λι­τι­κή ηγε­σία) και με μια επί­φα­ση δη­μο­κρα­τί­ας θα εγκρί­νε­ται από τις συ­νε­λεύ­σεις των τμη­μά­των. Η στο­χο­θε­σία είναι και ατο­μι­κή, θέ­το­ντας τον κάθε υπάλ­λη­λο μόνο του, υπό­λο­γο για την επί­τευ­ξη των ατο­μι­κών στό­χων που φορ­τώ­νε­ται να φέρει σε πέρας. Στη συ­νέ­χεια και με την ίδια δια­δρο­μή, θα εξε­τά­ζε­ται και το κατά πόσο επε­τεύ­χθη­σαν οι στό­χοι με ό,τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται για την με­γά­λη πλειο­ψη­φία των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο δη­μό­σιο. Αυτό θα είναι και το βα­σι­κό κρι­τή­ριο της αξιο­λό­γη­σης: ο βαθ­μός επί­τευ­ξης των στό­χων! Επι­πλέ­ον, δη­μιουρ­γού­νται κά­στες υπαλ­λή­λων και δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές στο σώμα των συ­να­δέλ­φων.  Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό αυτό που ισχύ­ει και σή­με­ρα: ει­σα­γω­γι­κός βαθ­μός ΥΕ υπαλ­λή­λου στο δη­μό­σιο με 780€ μικτά, επί­δο­μα διευ­θυ­ντή: 450€ μικτά, δηλ. το 60% του βα­σι­κού μι­σθού. Τε­ρά­στιες ανι­σό­τη­τες.

Σε αυτήν τη δια­δι­κα­σία της στο­χο­θε­σί­ας, οφεί­λου­με να  πα­ρέμ­βου­με δρα­στι­κά και να κα­λέ­σου­με σε απερ­γία αποχή διαρ­κεί­ας όλους τους συ­να­δέλ­φους, ανε­ξάρ­τη­τα από τη βαθ­μί­δα ιε­ραρ­χί­ας στην οποία υπη­ρε­τούν, καθώς και σε απερ­γία-απο­χή από τις αντί­στοι­χες δια­δι­κα­σί­ες συ­νε­λεύ­σε­ων τμη­μά­των και διευ­θύν­σε­ων και σε κάθε άλλο  στά­διο  που επι­κυ­ρώ­νει και «δίνει» το δη­μο­κρα­τι­κό άλ­λο­θι της απο­δο­χής από τους ερ­γα­ζό­με­νους αυτών των νε­ο­φι­λε­λευ­θέ­ρων τε­ρα­τουρ­γη­μά­των.

Να υπεν­θυ­μί­σου­με ότι ο νόμος για την αξιο­λό­γη­ση της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα-Κα­μέ­νου δεν ανα­φέ­ρει την από­λυ­ση του 15% των ερ­γα­ζο­μέ­νων που θα πά­ρουν «κακό βαθμό», όπως ίσχυε στο νόμο του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, αλλά δεν συ­γκε­κρι­με­νο­ποιεί κιό­λας τι θα γίνει με τους «κα­κούς μα­θη­τές» του νέου νόμου.

Πα­ράλ­λη­λα, η κι­νη­τι­κό­τη­τα συν­δέ­ε­ται και με την αξιο­λό­γη­ση και με τη στο­χο­θε­σία και κι­νεί­ται πάνω στην ίδια φι­λο­σο­φία. Το δί­λημ­μα για τους ερ­γα­ζό­με­νους δεν είναι μια απλή σύ­γκρι­ση του ισχύ­ο­ντος συ­στή­μα­τος με­τα­τά­ξε­ων-με­τα­θέ­σε­ων και του προ­τει­νό­με­νου, για το ποιο είναι κα­λύ­τε­ρο ή όχι, αλλά στο αν αυτό απα­ντά­ει στα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα και τις ανά­γκες της δη­μό­σιας διοί­κη­σης.

Να υπεν­θυ­μί­σου­με ότι το 2011 η τότε κυ­βέρ­νη­ση κα­τάρ­γη­σε σχε­δόν όλες τις κενές ορ­γα­νι­κές θέ­σεις και δρο­μο­λό­γη­σε την αξιο­λό­γη­ση των δομών, των υπη­ρε­σιών και του προ­σω­πι­κού του δη­μο­σί­ου με στόχο τη συγ­χώ­νευ­σή τους και την από­λυ­ση ερ­γα­ζο­μέ­νων, στό­χος που δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε λόγω της αντί­στα­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και πα­ρέ­μει­νε ως μνη­μο­νια­κή υπο­χρέ­ω­ση  που ανέ­λα­βε να ολο­κλη­ρώ­σει με το 3ο μνη­μό­νιο η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, με την κα­θιέ­ρω­ση ενός «μό­νι­μου μη­χα­νι­σμού κι­νη­τι­κό­τη­τας», εθε­λο­ντι­κού για αρχή, αλλά έπε­ται συ­νέ­χεια.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, δη­μιουρ­γεί­ται το Ενιαίο Σύ­στη­μα Κι­νη­τι­κό­τη­τας (ΕΣΚ) που πε­ρι­γρά­φει τον τρόπο με τον οποίο από εδώ και στο εξής θα διε­νερ­γού­νται οι με­τα­τά­ξεις και οι απο­σπά­σεις των υπαλ­λή­λων του δη­μό­σιου κι ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα, στο πλαί­σιο πάντα της εφαρ­μο­γής των ισχυου­σών μνη­μο­νια­κών δια­τά­ξε­ων.

Έτσι, οι φο­ρείς του Δη­μο­σί­ου είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να προ­χω­ρή­σουν στην αξιο­λό­γη­ση των δομών και στη συ­νέ­νω­ση – συγ­χώ­νευ­ση και κα­τάρ­γη­ση υπη­ρε­σιών, κι­νού­με­νοι στο πλαί­σιο τους ανα­γκα­στι­κού «κου­ρέ­μα­τος» των ορ­γα­νι­κών τους θέ­σε­ων που έγινε το 2011, σε­βό­με­νοι τη ρήτρα της αυ­το­δί­και­ης κα­τάρ­γη­σης, όσων θέ­σε­ων με οποιον­δή­πο­τε τρόπο κε­νώ­νο­νται και την πρό­σλη­ψη 1 ερ­γα­ζο­μέ­νου ανά 5 που απο­χω­ρούν από την ερ­γα­σία.

Προ­σή­λω­ση

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της ευ­λα­βι­κής προ­σή­λω­σης της κυ­βέρ­νη­σης στην υλο­ποί­η­ση των μνη­μο­νια­κών δε­σμεύ­σε­ων είναι και η εγκύ­κλιος του υφυ­πουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών Γιάν­νη Μπα­λά­φα, με την οποία στέλ­νει πίσω τον προ­γραμ­μα­τι­σμό προ­σλή­ψε­ων των ΟΤΑ α’ και β’ βαθ­μού για το έτος 2016 σε όσους ΟΤΑ και ΝΠΔΔ «…δεν έχουν προ­βεί ως όφει­λαν στην κατ’ εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων της παρ.1α του άρ­θρου 33 του ν.4024/2011, όπως ισχύ­ει, δια­δι­κα­σία κα­τάρ­γη­σης/δια­τή­ρη­σης των κενών ορ­γα­νι­κών θέ­σε­ών τους».

Είναι προ­φα­νές ότι όλη αυτή η νο­μο­θε­σία δεν απα­ντά­ει στα προ­βλή­μα­τα της Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης που εστιά­ζο­νται στη γρα­φειο­κρα­τι­κή της λει­τουρ­γία και την αδια­φά­νεια, στον κομ­μα­τι­σμό και την κάθε φορά κυ­βερ­νη­τι­κή – πε­λα­τεια­κή της σχέση και πα­ρέμ­βα­ση, στα οποία προ­στέ­θη­καν με έντο­νο τρόπο στην μνη­μο­νια­κή πε­ρί­ο­δο η υπο­στε­λέ­χω­ση και υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σή της.

Αντι­θέ­τως, συ­νε­χί­ζε­ται και από τη ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση η πο­λι­τι­κή της στα­δια­κής απα­ξί­ω­σης των δομών και των υπη­ρε­σιών της, το πέ­ρα­σμά τους σε ιδιώ­τες και η διεύ­ρυν­ση των ελα­στι­κών ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, ενώ ο πα­ρα­γό­με­νος πλού­τος και η σκλη­ρή υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων θα κα­τα­λή­γουν στα θη­σαυ­ρο­φυ­λά­κια των δα­νει­στών.

Φτωχοποίηση, με συντάξεις κάτω των 700 ευρώ για το 60% των συνταξιούχων.

2015_koinonia_sintaksiouxoi_aisxos-klepsia-sintaxeisΠηγή: kathimerini.gr

Σε δραματική θέση έχουν περιέλθει 1,2 εκατ. συνταξιούχοι εξαιτίας των παλαιών αλλά και των πρόσφατων περικοπών στις συντάξεις τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων, 6 στους 10 συνταξιούχους στη χώρα παίρνουν σύνταξη κάτω από 700 ευρώ και, μάλιστα, το 44,8% των συνταξιούχων παίρνει μηνιαία σύνταξη κάτω από 665 ευρώ. Τα στοιχεία του Δικτύου έρχονται να προστεθούν στις επισημάνσεις των επιστημονικών συνεργατών των συνδικάτων, σύμφωνα με τις οποίες το 13,7% των συνταξιούχων ζει σε συνθήκες υλικής στέρησης.

Μάλιστα, οι εκπρόσωποι των συνταξιούχων εκτιμούν ότι εξαιτίας των 13 ειδικών και άλλων πρόσθετων εισφορών–περικοπών που επιβλήθηκαν από όλες τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, οι συντάξεις μειώθηκαν από 20% έως και άνω του 50%, με αποτέλεσμα να αποτελούν, πλέον, φιλοδωρήματα. Παρόλο δε, που οι συνταξιούχοι έχουν υποστεί τις 13 μνημονικές περικοπές, τα πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν από τα ελλείμματα, τα οποία εφέτος θα κινηθούν κοντά στα 4 δισ. ευρώ, συνολικά.

Αλλά και από τα διαθέσιμα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, με τον ΗΛΙΟ «κρυμμένο» εδώ και μήνες (πρόκειται για το πληροφοριακό σύστημα του υπουργείου που έχει πάψει να λειτουργεί από το καλοκαίρι του 2015), προκύπτει ότι η μέση κύρια σύνταξη κυμαίνεται στα 664 ευρώ και η μέση επικουρική στα 168, χωρίς να έχουν αφαιρεθεί οι κρατήσεις φόρου, ενώ 9 στις 10 επικουρικές είναι κάτω από 197 ευρώ.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Δικτύου Νίκο Χατζόπουλο, το ανελέητο κυνηγητό των συνταξιούχων συνεχίζεται. «Η κυβέρνηση –όπως και οι προηγούμενες– μας φτωχοποιεί. Και δυστυχώς θα υπάρξει και συνέχεια, ο αυτόματος κόφτης έρχεται», αναφέρει χαρακτηριστικά για να συμπληρώσει ότι κάθε χρόνο λόγω των περικοπών όλο και μεγαλύτερος αριθμός συνταξιούχων θα πλησιάζει το όριο της φτώχειας.

Μάλιστα, οι εκπρόσωποι των συνταξιούχων εκτιμούν ότι αν δεν υπάρξει οικονομική ανάκαμψη και εισροή νέων πόρων στο ασφαλιστικό σύστημα, η επιδείνωση  στο βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων θα είναι δεδομένη. Ηδη, σήμερα, οι 6 στους 10 συνταξιούχους λαμβάνουν σύνταξη κάτω από 700 ευρώ και μάλιστα το 44,8% των συνταξιούχων λαμβάνει μηναία σύνταξη κάτω από το όριο σχετικής φτώχειας των 665 ευρώ. Σε απόλυτους αριθμούς 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι λαμβάνουν σύνταξη που δεν ξεπερνά το ποσόν των 665 ευρώ και η οποία αποτελεί –σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή– το σταθερό όριο σχετικής φτώχειας.

Άκρως ανησυχητικό είναι και το στοιχείο ότι 52% των νοικοκυριών στη χώρα μας, λόγω της υψηλής ανεργίας και της φτώχειας, ζουν από τις συντάξεις των ηλικιωμένων μελών τους.

Οι εργολαβικοί των νοσοκομείων επιμένουν στο δρόμο.

Συνέντευξη με εργαζόμενες στην συγκέντρωση της 28ης Σεπτέμβρη.

nosokomeia_1

Του Βασίλη Μορέλλα
Πηγή: rproject.gr

Το Rproject βρέθηκε στην κινητοποίηση των νοσοκομείων για την παύση των εργολάβων και την αποκατάσταση-μονιμοποίηση των εργολαβικών εργαζόμενων. Μιλήσαμε με καθαρίστριες από τα νοσοκομεία Σωτηρία, Αττικό και Άγιο Σάββα.

Έχουν περάσει πολλοί μήνες από τότε που η κυβέρνηση ψήφισε το νόμο για την αντικατάσταση των εργολαβιών με ατομικές συμβάσεις εργασίας απευθείας στα νοσοκομεία. Ισχυριζόταν ότι έτσι έλυνε τα προβλήματά σας. Πόσο έχει βελτιωθεί η κατάσταση για εσάς;

Σωτηρία: Δεν έχει λυθεί τίποτα! Τα πράγματα έχουν χειροτερέψει. Δίνονται άτυπες παρατάσεις στις συμβάσεις του εργολάβου, σε μας δίμηνες. Μας έχει αφαιρεθεί κάθε αξιοπρέπεια, παίρνουμε το 360-380 ευρώ το μήνα. Και έχουμε ήδη δυο μήνες απλήρωτοι. Σε άλλα νοσοκομεία μπορεί να είναι καλύτερα ή χειρότερα με τα δεδουλευμένα, π.χ. στο Ιπποκράτειο ακούμε ότι πληρώνονται, στο στρατιωτικό της αεροπορίας που είναι κοντά μας (το 251) ότι τους χρωστάνε τέσσερις μήνες. Αλλά γενικά η κατάσταση είναι κακή.

Αττικό: Το ίδιο και σε μας , μας χρωστά δυο μήνες ο εργολάβος που εξακολουθεί να δουλεύει κανονικά.

Αγ. Σάββας: Σε εμάς ο εργολάβος δεν χρωστά δεδουλευμένα μεν, αλλά δεν έχει βελτιωθεί τίποτα στις συνθήκες μας. Ο εργολάβος παραμένει σίγουρα ως τα τέλη Φλεβάρη στο νοσοκομείο και βλέπουμε…

Σωτηρία: Τα πράγματα σε μας έχουν χειροτερέψει πάρα πολύ μετά τον Ιούνιο που αρχίσαμε να κινητοποιούμαστε πιο πολύ. Τρομοκρατία εργοδοτική. Μας κόβει μέρες δουλειάς, μας φορτώνει περισσότερο, υπάρχουν απειλές και ψυχολογικός πόλεμος. Ο διοικητής είναι βέβαια προκλητικά αδιάφορος για όλα αυτά.

Αττικό: Σε μας έγινε φασαρία μετά την προηγούμενη κινητοποίηση και πιεζόμαστε να μην συμμετέχουμε σε απεργίες και στάσεις, παρόλο που τυπικά είμαστε στο σωματείο και καλυπτόμαστε. Ο εργολάβος φοβερίζει με τη μη ανανέωση της σύμβασης και με αυτό αποθαρρύνει κόσμο να συμμετέχει.

Οπότε τώρα τι θα έπρεπε να γίνει; Ποια αιτήματα είναι τα πιο βασικά για εσάς;

Σωτηρία: Θέλουμε άμεση απομάκρυνση των εργολάβων. Και τουλάχιστον μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Θέλουμε όλα τα δικαιώματα, άδειες κλπ. Με αυτές τις ατομικές συμβάσεις με τα νοσοκομεία που προβλέπει η κυβέρνηση υπάρχει ζήτημα ότι δεν θα δικαιούμαστε άδειες…

Αττικό: Θέλουμε σταθερή δουλειά και μονιμότητα. Μόνο έτσι θα σπάσει ο φόβος και η ανασφάλεια. Γιατί αλλιώς και η ίδια η διοίκηση του νοσοκομείου μπορεί να μας απολύει μετά από ένα χρόνο.

Αγ. Σάββας: Αυτό είναι το βασικό. Η μονιμότητα να εξασφαλιστεί, να μπορούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας. Να μην μας απολύουν κάθε χρόνο. Ζητάμε και πλήρες ωράριο, όχι τετράωρα που δεν παίρνουν ούτε βαρέα και ανθυγιεινά…

Και η ανακοίνωση του σωματείου λέει ότι δεν θέλετε το «μικρότερο κακό», αλλά το δίκαιο, πλήρη δικαιώματα, μονιμότητα για τις μόνιμες ανάγκες. Ωστόσο, ποιο είναι το κλίμα μεταξύ σας και στους άλλους εργαζόμενους;

Σωτηρία: Όπως είπαμε υπάρχει αρκετός φόβος στους εργολαβικούς. Στους υπόλοιπους εργαζόμενους δεν είναι κανείς αρνητικός απέναντί μας, κάποιοι θετικοί, κάποιοι αδιάφοροι. Έχουμε όμως ανάγκη την ενεργητική συμπαράσταση όλων. Θα βοηθούσε επίσης αν μας γράφανε κανονικά ως μέλη του σωματείου του νοσοκομείου. Από τον Αύγουστο έχουμε κάνει τις αιτήσεις και περιμένουμε.

Αττικό: Ο κίνδυνος της απογοήτευσης υπάρχει αν δεν προχωρήσει κάτι. Γενικά η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ απογοήτευσε πολύ κόσμο. Πολλοί εργαζόμενοι, ειδικά μόνιμοι, σου λένε τώρα «τι νόημα έχει να κινητοποιηθούμε, είναι άσκοπο» κλπ. Γι’αυτό πρέπει να τους αποδείξουμε ότι δεν είναι έτσι, ότι μπορούμε να κερδίσουμε με τον αγώνα. Εμείς είμαστε γραμμένες και στο σωματείο και αυτό μας στηρίζει.

Αγ. Σάββας: Εμείς δεν είμαστε γραμμένοι στο σωματείο. Αλλά μας βοηθάνε και μας υποστηρίζουν πολύ οι άλλοι εργαζόμενοι και το ΔΣ βέβαια.

 Πώς βλέπετε τη συνέχεια του αγώνα; Έχετε επόμενο σταθμό;

Αγ. Σάββας: Το χειμώνα που είχαμε ξεκινήσει κινητοποιήσεις για να καταργηθεί τουλάχιστο το ατομικό μπλοκάκι για την μελλοντική ασφάλισή μας από το νοσοκομείο, είχαμε κερδίσει. Άρα πρέπει σίγουρα να συνεχίσουμε. Στις 6 Οκτώβρη είναι το Καραβάνι της Υγείας. Αυτός είναι ο επόμενος σταθμός. Από το δικό μας νοσοκομείο θα συγκεντρωθούμε Κηφισίας με Αλεξάνδρας και ελπίζω να είμαστε αρκετοί.

Σωτηρία: Εμείς είμαστε αποφασισμένες να συμμετέχουμε σε ό,τι πει το σωματείο. Δεν θα σταματήσουμε τώρα. Στη συνέλευση που θα γίνει θα αποφασιστεί πώς θα προχωρήσουμε.

Αττικό: Αυτό που θα χρειαζόταν είναι να υπάρξει μεγαλύτερη μαζικότητα και μάλιστα σε όλα τα νοσοκομεία. Η καθαριότητα είναι τελείως απαραίτητη για τα νοσοκομεία, έχουμε δύναμη. Παλιότερα με μια μαζική παράσταση στην πύλη και αποχή από τη δουλειά είχαμε καταφέρει ο εργολάβος να μας πληρώσει τα δεδουλευμένα άμεσα. Τώρα για όλα τα αιτήματά μας, μπορούμε να σταματήσουμε τη δουλειά για μία μέρα σε όλα τα νοσοκομεία ταυτόχρονα; Να δεις τι θα γίνει!

—————————————————————————————————-

Η συγκέντρωση έληξε μετά τη συνάντηση μιας αντιπροσωπείας συνδικαλιστών με τον αναπληρωτή του υπουργού. Όμως εκεί έγινε γνωστό ότι η κυβέρνηση παγώνει τις προσλήψεις των εργολαβικών από τα νοσοκομεία μέχρι να καταθέσει σύντομα νομοθετική ρύθμιση που θα προβλέπει συμβάσεις 24 μηνών. Η κυβέρνηση απορρίπτει ούτως ή άλλως το βασικό αίτημα των εργαζομένων για μονιμότητα με προκήρυξη οργανικών θέσεων (ενώ οι ανάγκες που εξυπηρετούν οι εργολάβοι είναι πάγιες) ή για συμβάσεις αορίστου χρόνου. Σκοπός της είναι, όπως συνομολογεί μαζί την τρόικα στα Μνημόνια, να μειώσει το προσωπικό με σταθερή εργασία και όχι να το αυξήσει. Η νέα «υπόσχεση» της κυβέρνησης διαμορφώνεται λοιπόν ως εξής: όσοι προσληφθούν με τις 24μηνες συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας θα απολυθούν μετά από το πολύ δυο χρόνια, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αυτές τις θέσεις θα καλύψουν έστω στην αρχή οι νυν εργολαβικοί. Μένει να δούμε αν και αυτό το απαράδεκτο εγχείρημα «διορθωθεί» από την τρόικα που δεν συμφωνεί ούτε καν με τη σχέση εξαρτημένης εργασίας (προτιμά μάλλον μπλοκάκι). Επομένως, η μαζικοποίηση, η κλιμάκωση και το άπλωμα των κινητοποιήσεων σε άλλους χώρους είναι μονόδρομος, όχι μόνο για τους εργολαβικούς αλλά και για το υπόλοιπο προσωπικό των νοσοκομείων που θα δεχτεί επίσης επιθέσεις με τα εναπομείναντα 81 προαπαιτούμενα της αξιολόγησης από τον επόμενο μήνα. Για την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας και του ΕΣΥ, τελικά όλων των εργατικών δικαιωμάτων και των κοινωνικών υπηρεσιών που υφίστανται σήμερα.

Μήνυση γονέων κατά του Α.Τ Ομόνοιας για εξευτελισμό των παιδιών τους.

Ανακοίνωση της ΛΑ.Ε.

www-kar-org-gr_2016-09-29_15-45-30_screen-shot-2016-09-29-at-6-44-32-pm-1

Πηγή: omnia.tv

Γονείς μηνύουν το 4ο Α.Τ Ομόνοιας για παράνομη κράτηση, εξευτελισμό και σεξουαλικά υπονοούμενα προς ανήλικα παιδιά.

Σύμφωνα με την καταγγελία και τη μήνυση των γονέων, συνελήφθη μια θεατρική ομάδα ενώ πήγαιναν για να παίξουν σε θεατρική παράσταση στην οδό Ασκληπιού. Η θεατρική ομάδα αποτελούνταν από πέντε παιδιά ηλικίας 12-14 χρονών και δύο 20 και 22 αντίστοιχα.

Κατασχέθηκαν 5 πλαστικά όπλα (αγορασμένα από περίπτερο), ένας φορητός υπολογιστής, καθώς και τα κοστούμια της παράστασης. Στην συνέχεια, πάντα σύμφωνα με τις καταγγελίες, κατασχέθηκαν τα κινητά τους τηλέφωνα με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μπορούν να επικοινωνήσουν με τους γονείς τους.

Τα παιδιά μεταφέρθηκαν στο 4ο Α.Τ. Ομονοίας όπου και κρατήθηκαν 7 ώρες περιμένοντας μια απλή εξακρίβωση στοιχείων.

Τα παιδιά κατήγγειλαν πως εξαναγκάστηκαν να γδυθούν, με σεξουαλικά υπονοούμενα. Έπειτα τα ανάγκασαν να κάνουν κύκλους γυμνά σε ένα δωμάτιο 2×2 υπό τα διεστραμμένα βλέμματα ενστόλων, και όσα αρνήθηκαν να κατεβάσουν το εσώρουχό τους, χτυπήθηκαν και εξυβρίστηκαν με ρατσιστικό και σεξουαλικό περιεχόμενο.

Όταν κατέφθασαν στο Α.Τ. οι γονείς και οι δικηγόροι, τους γνωστοποιήθηκαν τα γεγονότα. Oι μηνύσεις κατατέθηκαν και οι προσαχθέντες αφέθηκαν μετά από 10 ολόκληρες ώρες όπου κρατούνταν παράνομα, χωρίς καμία κατηγορία (και οι ενάγοντες γονείς, 6 ώρες μετά). Αναμένεται ανακοίνωση από την αστυνομία για το περιστατικό.

Ανακοίνωση της ΛΑΕ: Να δώσουμε τέλος στην αστυνομική βαρβαρότητα και την κρατική τρομοκρατία.

Σωματείο Αττικού: Μετακινούν για να βγούνε «λάδι» για την εγκατάλειψη του Νοσοκομείου.

nosokomia_nos_attiko-300x211Πηγή: ygeionomikoi.gr

Με έκπληξη και έντονο προβληματισμό πληροφορηθήκαμε, ότι στις 25/9/2016 (ημέρα Κυριακή!), με μονομερή απόφαση της διοικήτριας της 2ης ΥΠΕ κας Όλγας Ιορδανίδου μετακινείται ο διευθυντής της Τεχνικής Υπηρεσίας του ΑΤΤΙΚΟΥ Νοσοκομείου κ. Δημήτριος Οικονομίδης στο Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά.

Η επίσημη αιτιολογία αφορά «αυξημένες υπηρεσιακές ανάγκες» του εν λόγω νοσοκομείου. Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική!

Η τεχνική υπηρεσία του ΑΤΤΙΚΟΥ νοσοκομείου είναι για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια σε οικονομική ομηρία λόγω υποχρηματοδότησης. Η στοιχειώδης υλικοτεχνική υποδομή του νοσοκομείου δεν μπορεί να υποστηριχτεί. Παράθυρα πέφτουν, πόρτες ξηλώνονται, κλιματιστικά δεν λειτουργούν (σε μέρες καύσωνα!), ο ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός μένει χωρίς επισκευή – συντήρηση με αποτέλεσμα πανάκριβα μηχανήματα να πέφτουν σε αχρηστία και πάρα πολλά άλλα. Η τρομερή υποχρηματοδότηση έχει οδηγήσει το νοσοκομείο σε λειτουργία χωρίς κανόνες ασφαλείας.

Στις συνθήκες αυτές, ο διευθυντής Τεχνικής Υπηρεσίας – και πολύ καλά έκανε – σεβόμενος το ΕΣΥ και το δημόσιο καθήκον, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και με αλλεπάλληλα υπηρεσιακά έγγραφα προς τις διοικητικές υπηρεσίες του νοσοκομείου και της 2ης ΥΠΕ περιέγραψε τη δραματική κατάσταση και ζήτησε επειγόντως λύση. Είναι χαρακτηριστικό ότι αιτήματα (είναι στη διάθεση όλων) έκτακτης οικονομικής επιχορήγησης για 25 (ούτε ένα, ούτε δύο) τομείς τεχνικού εξοπλισμού και έργων δεν έχουν απαντηθεί επί τρία χρόνια (από όλες τις κυβερνήσεις και από όλες τις διοικήσεις).

Υπάρχει όμως και ένα ακόμα σοβαρότερο θέμα. Η σκόπιμη κωλυσιεργία για το πολυσυζητημένο θέμα των πλυντηρίων. Το νοσοκομείο και το ελληνικό δημόσιο εξακολουθεί και δίνει 180.000 ευρώ το χρόνο στον εξωτερικό εργολάβο για τον καθαρισμό-αποστείρωση του ιματισμού, και φέρνει διάφορα προσχήματα για να μη δώσει 30.000 ευρώ για την ολοκλήρωση της επέκτασης του εξοπλισμού των πλυντηρίων του ΑΤΤΙΚΟΥ, ώστε να λυθεί το πρόβλημα σε μόνιμη βάση.

Εξιλαστήριο θύμα γι’ αυτή την κατάσταση βρέθηκε – ποιος άλλος – ο διευθυντής και κατ’ επέκταση όλοι οι συνάδελφοι της τεχνικής υπηρεσίας, που τους λένε τεμπέληδες, ανίκανους και μη «συμμορφούμενους με τις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες». Με καταφανή αυταρχισμό και εκδικητικότητα διώκεται επειδή μίλησε, επειδή δεν «σιώπησε».

Το σωματείο εργαζομένων καταγγέλλει τον αυταρχισμό της 2ης ΥΠΕ, την οικονομική ασφυξία του ΑΤΤΙΚΟΥ νοσοκομείου, το συμβιβασμό με τα εργολαβικά συμφέροντα, την απαξίωση των συναδέλφων τεχνικών, την επερχόμενη ιδιωτικοποίηση μέσω της διάλυσης!

Δεν θα συμβιβαστούμε! Δεν θα υποκύψουμε!

Κλιμακώνουμε τους αγώνες μας για την υπεράσπιση του δημόσιου συστήματος υγείας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

– Έκτακτη οικονομική επιχορήγηση του ΑΤΤΙΚΟΥ από τον κρατικό προϋπολογισμό για τις ανάγκες της τεχνικής υπηρεσίας.

– Να φύγουν τώρα όλοι οι εργολάβοι από το ΕΣΥ.

– Να επανέλθει στα καθήκοντά του ο διευθυντής τεχνικής υπηρεσίας και να αρθεί η δίωξή του.

ΤΟ ΔΣ

Η Ευρώπη σε κρίση, η κοινωνική αντίσταση και οι πολιτικές προοπτικές.

4-5-6 Νοέμβρη στην Αθήνα: Τριήμερο συζήτησης της ευρωπαϊκής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

bannerkalianalysi

Του Αντώνη Νταβανέλλου
Πηγή: rproject.gr

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βυθίζεται, ολοφάνερα πλέον, στην κρίση. Διαδοχικές Σύνοδοι Κορυφής καταλήγουν χωρίς αποτελέσματα, κορυφαία πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα παραμένουν χωρίς απαντήσεις, σε πολλές χώρες-μέλη οι «εθνικές» πολιτικές αποκλίνουν ήδη όλο και πιο αξιοσημείωτα…

Όπως σωστά υπογραμμίζει ο Γ. Κιμπουρόπουλος: «Τίποτα ευοίωνο δεν υπάρχει στην Ευρωζώνη … το εγχείρημα της “ευρωπαγκοσμιοποίησης” γίνεται απωθητικό και όλο και περισσότερες πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ γοητεύονται –ή εξωθούνται‒ από μια τάση αποπαγκοσμιοποίησης και επανεθνικοποίησης των πολιτικών τους…».

Την τάση αυτή ανέδειξε σε κορυφαίο επίπεδο η απόφαση για το Brexit στη Βρετανία –τουλάχιστον στη μορφή των Συντηρητικών και των ξενοφοβικών δυνάμεων της Δεξιάς που ηγεμόνευσαν στην καμπάνια για το Brexit και στη συνακόλουθη «ανασύνθεση» των κυρίαρχων πολιτικών-κυβερνητικών δυνάμεων. Την αναδεικνύει, όμως, και ένα διεθνές ρεύμα επιστροφής στις πολιτικές «εθνικής κυριαρχίας», που αναπτύσσεται μέσα σε μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες, με «μορφές» όπως ο Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, η Μαρίν Λε Πεν αλλά και ο Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία και με ιδιόμορφο τρόπο ο Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία.

Στη βάση της ελληνικής εμπειρίας, στη βάση της ερμηνείας της συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται η εξής διαπίστωση: Είναι αδύνατη η επιτυχία ενός ριζοσπαστικού μεταβατικού προγράμματος αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της Ευρωζώνης, είναι αδύνατη η αντιμνημονιακή ανατροπή χωρίς τη ρήξη με το ευρώ και τη συστηματική απειθαρχία/σύγκρουση με τις Οδηγίες, Συνθήκες, νόρμες και συνήθειες που συνιστούν τα βάθρα συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συζήτηση γι’ αυτήν την εμπειρία –που είναι σήμερα απολύτως επίκαιρη στην Πορτογαλία και την Ισπανία– σε συνδυασμό με την αναγκαία βαθιά διαφοροποίηση απέναντι στο ρεύμα της «εθνικής κυριαρχίας» από τα πάνω και από δεξιά, είναι μια συζήτηση που συνιστά μια κορυφαία υποχρέωση για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Ευρώπη.

Η κρίση στην ΕΕ έχει ως θεμέλιο το κοινωνικό ζήτημα. Η επίθεση της βάρβαρης λιτότητας, οι νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις, αφορούν όλες τις χώρες, ακόμα και αυτές με οικονομίες τεράστιων μεγεθών, όπως τη Γαλλία. Τη Γαλλία όπου το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα δίνει ξανά μαθήματα ελπίδας σε όσους βιάστηκαν να κλείσουν την κοινωνική αντίσταση στο ντουλάπι του παρελθόντος. Αν το Brexit σηματοδοτούσε την κρίση της ΕΕ «από τα πάνω», οι κοινωνικοί αγώνες στη Γαλλία προσθέτουν την πιο άμεση διάσταση, αυτήν της αλλαγής μέσα από τη μαζική παρέμβαση του κόσμου «από τα κάτω».

Όμως μια άλλη πλευρά της ελληνικής εμπειρίας ήταν η σημασία της πολιτικής πάλης. Με την κρίση-μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, με τα προβλήματα στην πολιτική γραμμή και την πολιτική ηγεσία των Podemos, με τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Μπλόκο στην Πορτογαλία (έχοντας επιλέξει να στηρίζει μαζί με το ΚΚ μια κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών…), αποδεικνύεται ότι τα «πλατιά κόμματα» της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη έχουν φτάσει σε ένα ιστορικό όριο. Όπου αν δεν υπάρξουν στο εσωτερικό τους αποτελεσματικές-μαζικές τάσεις αντικαπιταλιστικής μεταστροφής, είναι ορατός ο κίνδυνος βύθισης στη σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη. Η συζήτηση αυτής της εμπειρίας είναι μια ακόμα βασική υποχρέωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Όμως οι «μεγάλες» πολιτικές συζητήσεις δεν γίνονται ποτέ αποτελεσματικές σε συνθήκες πολιτικής αδράνειας. Ένα πλήθος καθηκόντων μάς «πολιορκεί»: Η οργάνωση των εργατικών αγώνων ενάντια στη λιτότητα, την ιδιωτικοποίηση, την ελαστικότητα. Η οργάνωση των μαζικών αντιστάσεων στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Η οργάνωση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η αντίσταση στην ισλαμοφοβία, στο ρατσισμό και τους νεοναζί.

Όλα αυτά θέλουμε να συζητήσουμε στη διεθνή συνάντηση συζήτησης της ευρωπαϊκής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Αθήνα, στις 4-5-6 Νοέμβρη. Μαζί μας θα ανοίγουν τη συζήτηση συντρόφισσες και σύντροφοι από τους Anticapitalistas μέσα στο Podemos, από το Bloco στην Πορτογαλία, από τη Sinistra Anticapitalista στην Ιταλία, από το Γρανάζι στην Κύπρο, αγωνιστές του NPA από τη Γαλλία, στελέχη του MPS από την Ελβετία. Σύντροφοι από την ISO στις ΗΠΑ. Αγωνιστές από τη Βρετανία που στήριξαν την καμπάνια Lexit όπως ο Νιλ Ντέιβιντσον (μέλος του RS21 στην Αγγλία και του International Socialism στη Σκοτία – ISS) και ο Στάθης Κουβελάκης. Στελέχη που πρωτοστατούν στη διεθνή καμπάνια ενάντια στο χρέος, όπως ο Ερίκ Τουσέν. Και, ασφαλώς, σύντροφοι και συντρόφισσες από την ΛΑΕ και άλλες εκδοχές της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα.

Θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια δημοκρατική αλλά και ουσιαστική διεθνή πολιτική συζήτηση πάνω στα προβλήματα-κόμβους που αντιμετωπίζουμε στην πολιτική πάλη σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο.

Σας περιμένουμε!

Μπάμπι Γιάρ: Η πιο φρικτή σφαγή του Ολοκαυτώματος.

Στο Μπάμπι Γιάρ,  μόλις 75 χρόνια πριν, υπήρξαν, ούρλιαξαν και εκτελέστηκαν άνθρωποι που θα στοιχειώνουν την παγκόσμια Ιστορία στους αιώνες των αιώνων.

Στο όνομα του φασισμού, για να μη ξεχνιόμαστε.

gkrir

Του Μιχάλη Καλούπη
Πηγή: nostimonimar.gr

Το βιβλίο του Laurent Binet , με τίτλο HHhH ( Himmler Hirn heisst Heydrich, σε ελληνική μετάφραση «ο Χάιντριχ είναι ο εγκέφαλος του Χίμλερ» από τις εκδόσεις Κέδρος) έφτασε στα χέρια μου ως μία διαισθητική αγορά και θα έλεγε κανείς πως είναι άλλο ένα βιβλίο ανάμεσα στα χιλιάδες που έχουν γραφτεί για τα εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας και την περίοδο του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος.
Έχοντας διαβάσει αρκετές ιστορικές αναφορές για τις μαζικές και κάθε είδους εκτελέσεις από την ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ δεν πίστευα πως θα εντυπωσιαστώ με κάποιο γεγονός που θα συναντούσα, μα ήμουν φυσικά αφελής που θεώρησα ότι κατέχω μία ξεκάθαρη εικόνα και μέσα στις σελίδες του βιβλίου που περιγράφουν την δολοφονία του Ρέινχαρντ Χάιντριχ, του ιθύνοντα νου του ολοκαυτώματος κατά γενική ομολογία, του ανθρώπου που ο Χίτλερ δήλωσε πως έχει «καρδιά από πέτρα» και κινούσε περισσότερα νήματα από όσα μπορεί να φανταστεί κανείς, μέσα σε αυτές τις σελίδες λοιπόν ανακάλυψα νέες πτυχές της ιστορίας, στις οποίες οι μικρές λεπτομέρειες είναι αυτές που γιγαντώνουν το μέγεθος της ναζιστικής φρικαλεότητας.

Το άρθρο αυτό γράφεται πριν καταφέρω να ολοκληρώσω την ανάγνωση του βιβλίου, μιας και ο σελιδοδείκτης μου έχει κολλήσει στην σελίδα 160. Από εκεί, θα μεταφέρω κατά λέξη το κείμενο του βιβλίου επειδή με θεωρώ ανάξιο να δώσω μία περίληψη του τι συνέβη στην τάφρο του Μπάμπι Γιάρ, στην οποία να καταφέρω να χωρέσω τόσο την ιστορική ακρίβεια (σε αυτό το κομμάτι ο Binet είναι ασυναγώνιστος και η έρευνά του πλήρως εμπεριστατωμένη) όσο και την ωμή αποστασιοποιημένη περιγραφή των γεγονότων.

Για την 29η Σεπτεμβρίου του 1941, λίγο έξω από το Κίεβο, διαβάζω:

«Ανάμεσα στο 1941 και το 1943, οι ναζί μετέτρεψαν το «χαντάκι της γιαγιάς» (Μπάμπι Γιάρ στα ρώσικα) στον μεγαλύτερο πιθανόν ομαδικό τάφο της ιστορίας της ανθρωπότητας. Όπως λέει η επιγραφή στην αναμνηστική στήλη, μεταφρασμένη σε τρεις γλώσσες (ουκρανικά, ρώσικα, εβραϊκά), εδώ βρήκαν το θάνατο πάνω από 100.000 άνθρωποι, θύματα του φασισμού.

Περισσότερο από το ένα τρίτο εκτελέστηκαν μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες.

Εκείνο το πρωί του Σεπτέμβρη του 1941, οι Εβραίοι του Κιέβου είχαν συρρεύσει κατά χιλιάδες στο σημείο συγκέντρωσης που τους είχαν υποδείξει, με τα συμπράγκαλά τους, έχοντας συμβιβαστεί με την ιδέα του εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς να υποψιάζονται την τύχη που τους επιφύλασσαν οι Γερμανοί.

Στη συνέχεια, το κατάλαβαν όλοι, άλλοι αμέσως μόλις φτάσανε εκεί, άλλοι μόνο όταν βρέθηκαν στο χείλος της τάφρου. Αλλά ήταν πια πολύ αργά. Από την ώρα που έφταναν στο σημείο συγκέντρωσης μέχρι να βρεθούν στην άκρη του λάκκου η διαδικασία ήταν συνοπτική: οι Εβραίοι παρέδιδαν τις βαλίτσες τους, όποια αντικείμενα αξίας είχαν επάνω τους και τις ταυτότητές τους, που τις έσκιζαν μπροστά τους. Κατόπιν τους υποχρέωναν να περάσουν ανάμεσα σε δυο σειρές στρατιωτών των SS κάτω από μία βροχή από χτυπήματα. Οι άντρες των Einsatzgruppen τους χτυπούσαν αλύπητα με κλομπ και ρόπαλα. Αν κάποιος Εβραίος έπεφτε στο έδαφος αμολούσαν καταπάνω του σκυλιά ή τον ποδοπατούσε το αφηνιασμένο πλήθος. Στο τέλος εκείνου του κολασμένου διαδρόμου, ο οποίος κατέληγε σε ένα μεγάλο πλάτωμα, εξανάγκαζαν τους Εβραίους, που τα ’χαν πια χαμένα, να γδυθούν τελείως και, ολοτσίτσιδους, τους οδηγούσαν μπροστά σε μία τεράστια τάφρο. Εκεί, ακόμα και οι πιο χαζοί ή οι πιο αισιόδοξοι εγκατέλειπαν και την τελευταία τους ελπίδα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο τρόμος που τους κατέκλυζε τους έκανε να ουρλιάζουν. Στον πυθμένα της τάφρου ήταν στοιβαγμένα ανθρώπινα πτώματα.»

Κάνω μία παύση στην μεταφορά από το βιβλίο, επειδή – αν και έχω ξαναδιαβάσει το απόσπασμα τρεις ή τέσσερις φορές έως τώρα – νιώθω να με διαπερνά ρίγος, ανατριχιάζω από το σβέρκο έως τα δάχτυλα. Το ίδιο μου συνέβη και κατά τον έλεγχο του κειμένου με τη δεύτερη ανάγνωση. Νομίζω πως ο κάθε αναγνώστης νιώθει την ίδια ανατριχίλα και ελπίζω ότι δεν θα κατηγορηθώ ως υπερβολικός ή ως επιτηδευμένα δραματικός με σκοπό να προκαλέσω συναισθηματική φόρτιση.
Κρατάω μια μικρή επιφύλαξη μόνο, επειδή ίσως η ανατριχίλα μου να πηγάζει από το γεγονός του ότι γνωρίζω και τη συνέχεια της ιστορίας, έχω διαβάσει ήδη τι ακολουθεί στην επόμενη σελίδα, τι ακολούθησε το πρωινό του Σεπτέμβρη του 1941 στην τάφρο έξω από το Κίεβο.

Θα πίστευε κανείς ότι η εν ψυχρώ εκτέλεση πάνω από έναν λάκκο ασφυκτικά γεμάτο από πτώματα συμπατριωτών σου, πιθανότατα γνωστών σου, φίλων και γειτόνων, είναι αρκετά φρικτή από μόνη της.
Τα ουρλιαχτά.
Οι ριπές των όπλων.
Τα γυναικόπαιδα που κείτονται άψυχα στο βόρβορο του πυθμένα.
Θα πίστευε κανείς επίσης, ότι η απάτη περί μεταφοράς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και η ξαφνική συνειδητοποίηση των Εβραίων ότι επρόκειτο να εκτελεστούν, αυτοί και οι οικογένειές τους, εκείνη τη στιγμή μαζί με χιλιάδες ακόμα, ήταν ένα αρκετά βίαιο ψυχολογικό χτύπημα πριν τον τελικό θάνατο, τέλειο δείγμα του ναζιστικού μένους προς τους Εβραίους.
Θα ρωτήσει έπειτα κανείς σε τι διαφέρει αυτή η σφαγή στο Μπάμπι Γιάρ – πέρα από την αριθμητική της κλίμακα μιας και προείπα ότι πρόκειται για τον μεγαλύτερο ομαδικό τάφο της ιστορίας – με όλες τις υπόλοιπες εκτελέσεις του Ολοκαυτώματος ή από τους θαλάμους αερίων για παράδειγμα.
Γιατί η φρικαλεότητα του Μπάμπι Γιάρ μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα αποτρόπαια ανθρώπινα πειράματα που εκτελούσαν οι ναζιστές επιστήμονες.

Κι όμως λοιπόν, η απύθμενη φρίκη των ναζιστικών εκτελέσεων δεν σταματάει εδώ.
Εδώ είναι που αρχίζει.

Συνεχίζω τη μεταφορά από το βιβλίο, η οποία ειλικρινά, με έχει στοιχειώσει σαν εικόνα την τελευταία εβδομάδα.

Η διαδρομή εκείνων των αντρών, των γυναικών και των παιδιών δε σταματούσε στην άκρη εκείνης της αβύσσου. Οι SS, σε μία τυπική επίδειξη γερμανικής αποτελεσματικότητας, πριν τους σκοτώσουν, κατέβαζαν τα θύματά τους στο βάθος της τάφρου, όπου τα περίμενε ένας «στοιβαχτής». Η δουλειά του στοιβαχτή ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή που κάνουν οι ταξιθέτριες στο θέατρο· οδηγούσε κάθε Εβραίο ξεχωριστά σε μία στοίβα από πτώματα και, αφού του έβρισκε μία θέση, τον έβαζε να ξαπλώσει μπρούμυτα, ζωντανό και γυμνό, πάνω στα γυμνά πτώματα.
Στη συνέχεια ένας σκοπευτής, που βάδιζε πάνω στους πεθαμένους, σκότωνε τους ζωντανούς με μία σφαίρα στον σβέρκο – μια εξαιρετικά τελειοποιημένη μέθοδος μαζικής θανάτωσης. Έτσι, στις 2 Οκωβρίου 1941, ο επικεφαλής του Einsatzgruppe που είχε αναλάβει το Μπάμπι Γιάρ μπορούσε να γράψει στην αναφορά του: «H Sonderkommando 4a, με τη συνεργασία της ηγεσίας και των δύο ομάδων κομάντος από το σύνταγμα του Νότου, στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου 1941, εκτέλεσε στο Κίεβο 33.771 Εβραίους».

Απλά και τυπικά, μία μέρα στο γραφείο για τον ναζισμό.

Κατά την πληκτρολόγηση, το δάχτυλό μου ξέφυγε και αντί για 33.771 θύματα, σημείωσα 33.772.
Δεν πρόκειται περί ανόητης λογοτεχνικής πινελιάς, είναι αλήθεια.

Διορθώνοντάς το, αρχικά δεν μου έκανε εντύπωση, ήταν όπως ένα οποιοδήποτε τυπογραφικό λάθος, όσο το σκέφτομαι όμως, ένα ακόμα θύμα νιώθω πως θα ήταν ανάλογο μίας τεράστιας ιστορικής καταστροφής και θα βάρυνε τον τόπο εκείνο με εκατοντάδες επιπλέον τόνους φρίκης.

Ένας μονάχα άνθρωπος που έζησε τις τελευταίες στιγμές της ζωής του με τον πιο φρικιαστικό τρόπο, δολοφονημένος από τον φασισμό, από το αδικαιολόγητο μίσος άλλων συνανθρώπων του, απροστάτευτος, γυμνός και απελπισμένος, αρκεί για να γεμίσει μία μαύρη σελίδα της Ιστορίας. Ένας ακόμα δολοφονημένος, είναι ακόμα μία νέα σελίδα, όχι μία απλή υποσημείωση στην ήδη υπάρχουσα.

Δεν μιλάμε για αριθμούς. Αυτό το κείμενο δεν είναι ένα σενάριο ψυχολογικού θρίλερ βγαλμένο από την άρρωστη φαντασία ενός παρανοϊκού συγγραφέα.

Αυτό το κείμενο είναι μεταφορά γεγονότων και η απόδειξη μίας βαρβαρότητας για την οποία θα ήταν ικανό μόνο το ανθρώπινο είδος.

Στο Μπάμπι Γιάρ, μόλις 75 χρόνια πριν, υπήρξαν, ούρλιαξαν και εκτελέστηκαν άνθρωποι που θα στοιχειώνουν την παγκόσμια ιστορία στους αιώνες των αιώνων.

Στο όνομα του φασισμού, για να μη ξεχνιόμαστε.

80 χρόνια από τις Δίκες της Μόσχας.

12-13-1-8-thumb-large

Του Δ. Κατσορίδα
Πηγή: efsyn.gr

Οι Δίκες της Μόσχας, οι οποίες ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1936, έμειναν γνωστές στην ιστορία επειδή οδήγησαν στην καταδίκη και την εκτέλεση εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων από το 1936 μέχρι το 1938 στην Σοβιετική Ένωση.

Με­τα­ξύ των κα­τα­δι­κα­σθέ­ντων ήταν και πολλά πα­λαιά μέλη και κο­ρυ­φαία στε­λέ­χη του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος (μπολ­σε­βί­κων), οι οποί­οι έπαι­ξαν πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο κατά τη διάρ­κεια της ρω­σι­κής Οκτω­βρια­νής Σο­σια­λι­στι­κής Επα­νά­στα­σης το 1917 και στον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο.

Όμως, πριν ανα­φερ­θού­με στις δίκες της Μό­σχας, είναι ανα­γκαίο να επι­ση­μά­νου­με ότι η ρω­σι­κή επα­νά­στα­ση ήταν το απο­τέ­λε­σμα της εξα­θλί­ω­σης και της τρο­μο­κρα­τί­ας που είχε επι­βάλ­λει το τσα­ρι­κό κα­θε­στώς σε ευ­ρύ­τε­ρες λαϊ­κές μάζες. Η επα­νά­στα­ση απο­τέ­λε­σε τη μόνη επι­λο­γή που είχε η ερ­γα­τι­κή τάξη και τα λαϊκά στρώ­μα­τα για να επι­λύ­σουν τα προ­βλή­μα­τά τους, δη­λα­δή να πά­ρουν την τύχη στα χέρια τους, κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας την εξου­σία. Επι­προ­σθέ­τως, ένα από τα θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα της Οκτω­βρια­νής Επα­νά­στα­σης είναι ότι εμ­φα­νί­στη­καν και ενι­σχύ­θη­καν τα εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κά κι­νή­μα­τα, απο­συ­ντέ­θη­κε η αποι­κιο­κρα­τία και ξε­κί­νη­σαν μια σειρά από με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στις ανε­πτυγ­μέ­νες κα­πι­τα­λι­στι­κές χώρες.

Παρ’ όλα αυτά, η Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση έμει­νε ημι­τε­λής. Το κα­θε­στώς που επι­κρά­τη­σε μετά τον θά­να­το του Λένιν, ενώ στη θε­ω­ρία δια­κή­ρυσ­σε τον σο­σια­λι­σμό, στην πράξη δυ­σφη­μού­σε τα ιδα­νι­κά του σο­σια­λι­σμού. Κα­τήρ­γη­σε τις πο­λι­τι­κές και συν­δι­κα­λι­στι­κές ελευ­θε­ρί­ες, την εξου­σία σφε­τε­ρί­στη­κε η γρα­φειο­κρα­τία αφαι­ρώ­ντας την από την ερ­γα­τι­κή τάξη, απο­στε­ώ­θη­καν τα σο­βιέτ, κα­ταρ­γή­θη­κε το δι­καί­ω­μα των εθνών στην αυ­το­διά­θε­ση, το κό­στος της υπο­χρε­ω­τι­κής κο­λε­κτι­βο­ποί­η­σης και εκ­βιο­μη­χά­νι­σης ήταν υπερ­βο­λι­κό, ενώ υπήρ­ξε γι­γά­ντω­ση του κρά­τους και μα­ζι­κή κα­τα­στο­λή. Και όλα αυτά, επεν­δύ­θη­καν με την αντι­μαρ­ξι­στι­κή θε­ω­ρία που ανέ­πτυ­ξε ο Στά­λιν, του «σο­σια­λι­σμού σε μια μόνο χώρα». Ήταν αυτές οι εσω­τε­ρι­κές αντι­φά­σεις που το 1989 οδή­γη­σαν στην κα­τάρ­ρευ­ση της ΕΣΣΔ και των άλλων κρα­τών του λε­γό­με­νου υπαρ­κτού σο­σια­λι­σμού.

Από τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα μπο­ρού­με κατ’ αρχάς να δια­πι­στώ­σου­με πόσο ορθή ήταν η κρι­τι­κή που άσκη­σε η Αρι­στε­ρή Αντι­πο­λί­τευ­ση και ο Τρό­τσκι στις πα­ρα­πά­νω πρα­κτι­κές. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το κρι­τή­ριο που έθεσε όσον αφορά την οι­κο­δό­μη­ση του σο­σια­λι­σμού στην ΕΣΣΔ, είναι η διαρ­κής αύ­ξη­ση των σο­σια­λι­στι­κών στοι­χεί­ων στην κοι­νω­νία, η οποία προ­έ­κυ­πτε από την ανά­γκη να ενι­σχυ­θεί η εκ­βιο­μη­χά­νι­ση, έτσι ώστε να δυ­να­μώ­σει η βάση της ερ­γα­τι­κής εξου­σί­ας στη Σο­βιε­τι­κή Ένωση. Δη­λα­δή, έβλε­πε την επα­νά­στα­ση εκτε­τα­μέ­νη σε με­γά­λη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο, μέ­χρις ότου δη­μιουρ­γη­θούν οι σο­σια­λι­στι­κές βά­σεις στην κοι­νω­νία (υλι­κο­τε­χνι­κή υπο­δο­μή, πο­λι­τι­στι­κό επί­πε­δο, ανά­πτυ­ξη της ερ­γα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας). Όμως, αυτό θα γι­νό­ταν μ’ έναν τρόπο στα­δια­κό και πάνω απ’ όλα, κάτω από τη δη­μο­κρα­τι­κή εξου­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Αντί­θε­τα, η λύση που εφαρ­μό­στη­κε με το πρώτο Πε­ντά­χρο­νο Πλάνο, την άνοι­ξη του 1929, προ­έ­βλε­πε έναν αρ­κε­τά υψηλό ρυθμό βιο­μη­χα­νι­κής ανά­πτυ­ξης άνω του 20%. Έτσι, το φθι­νό­πω­ρο του ίδιου έτους ο Στά­λιν επι­βάλ­λει την πο­λι­τι­κή της εντα­τι­κής εκ­βιο­μη­χά­νι­σης και της βί­αι­ης κο­λε­κτι­βο­ποί­η­σης της γε­ωρ­γί­ας με την εξα­φά­νι­ση των πλού­σιων αγρο­τών (κου­λά­κων) ως τάξης. Όπως ήταν επό­με­νο, η εν λόγω πο­λι­τι­κή δεν μπο­ρού­σε παρά να συ­νο­δεύ­ε­ται από με­γά­λη χρήση κα­τα­να­γκα­σμού και βίας απέ­να­ντι σε ολό­κλη­ρο τον πλη­θυ­σμό. Από εκεί απορ­ρέ­ει και η θέση του Στά­λιν περί ανα­πό­φευ­κτης εντα­τι­κο­ποί­η­σης της τα­ξι­κής πάλης και ότι όσοι ασκούν αντι­πο­λί­τευ­ση είναι τα­ξι­κοί εχθροί.

Οι δια­βό­η­τες Δίκες της Μό­σχας, την πε­ρί­ο­δο 1936-38, ήταν το απο­κο­ρύ­φω­μα του στα­λι­νι­σμού να κόψει κάθε δεσμό με τις μπολ­σε­βί­κι­κες πα­ρα­δό­σεις. Και στις τρεις δίκες, ο βα­σι­κός κα­τη­γο­ρού­με­νος, αν και απών, ήταν ο Τρό­τσκι, που χρη­σί­μευε στον Στά­λιν ως πρό­σχη­μα για τις διώ­ξεις. Η δαι­μο­νο­ποί­η­ση των αντι­πά­λων του Στά­λιν και ει­δι­κά των τρο­τσκι­στών εξα­πλώ­θη­κε σε όλη τη χώρα.

Σε αυτές τις δίκες κα­τη­γο­ρή­θη­κε για προ­δο­σία και εκτε­λέ­στη­κε όλη η παλιά γενιά και ηγε­σία των μπολ­σε­βί­κων που συμ­με­τεί­χε στην Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση: Ζη­νό­βιεφ, Κά­με­νεφ, Μπου­χά­ριν, Ρίκοφ, Τόμ­σκι, Ρά­ντεκ, Ρα­κόφ­σκι, Πια­τα­κόφ, Σμιρ­νόφ, Κίροφ, Αντό­νοφ-Οβ­σέ­γεν­κο, ο στρα­τάρ­χης Του­χα­τσέφ­σκι και πολ­λοί άλλοι, με απο­κο­ρύ­φω­μα τη δο­λο­φο­νία του Τρό­τσκι στο Με­ξι­κό το 1940. Στους κα­τη­γο­ρού­με­νους συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν όλα τα μέλη του Πο­λι­τι­κού Γρα­φεί­ου επί επο­χής Λένιν. Το 1937 κα­τα­δι­κά­στη­καν και εκτε­λέ­στη­καν οι ανώ­τα­τοι αξιω­μα­τι­κοί και θα­να­τώ­θη­καν σχε­δόν όλοι οι στρα­τάρ­χες, διοι­κη­τές στρα­τιών και οι ναύ­αρ­χοι. Ο ει­σαγ­γε­λέ­ας Βι­σίν­σκι, ο οποί­ος μέχρι το 1921 ανήκε στη δεξιά πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος των Μεν­σε­βί­κων, έστει­λε στο εκτε­λε­στι­κό από­σπα­σμα χι­λιά­δες αγω­νι­στές, με μόνο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο τις ψεύ­τι­κες ομο­λο­γί­ες, οι οποί­ες απο­σπά­στη­καν κα­τό­πιν άσκη­σης φυ­σι­κής και ψυ­χο­λο­γι­κής βίας. Ακόμη και στε­νοί συ­νερ­γά­τες του Στά­λιν, όπως ο Ορ­τζο­νι­κί­τζε που οδη­γή­θη­κε στην αυ­το­κτο­νία, στις 18-2-1937, αφού προη­γου­μέ­νως ο Στά­λιν είχε του­φε­κί­σει τον αδελ­φό του. Επι­πλέ­ον, εξο­ντώ­θη­κε το 70% των μελών της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής (98 σε σύ­νο­λο 139 μελών), που είχε εκλε­γεί στο 17ο Συ­νέ­δριο του ΚΚΣΕ, τον Ια­νουά­ριο του 1934, το επο­νο­μα­ζό­με­νο και «συ­νέ­δριο των νι­κη­τών», καθώς και 1.108 αντι­πρό­σω­ποι του εν λόγω συ­νε­δρί­ου σε σύ­νο­λο 2.066 συ­νέ­δρων. Δο­λο­φο­νή­θη­καν επί­σης οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Λαϊ­κοί Επί­τρο­ποι (υπουρ­γοί), ενώ στις αρχές του 1937 υπήρ­χαν πάνω από 1.500.000 παλιά μέλη του κόμ­μα­τος που είχαν δια­γρα­φεί από το 1922 και μετά, κυ­ρί­ως κατά τη δε­κα­ε­τία του 1930. Στις 4 Φε­βρουα­ρί­ου 1940 εκτε­λέ­στη­κε ο στε­νός συ­νερ­γά­της του Στά­λιν, ο Νι­κο­λάι Γιε­ζόφ, το όνομα του οποί­ου συν­δέ­θη­κε με την πε­ρί­ο­δο των μα­ζι­κών διώ­ξε­ων, ενώ μαζί του εξα­φα­νί­στη­καν όλοι οι άν­δρες της NKVD (Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σε­ων) που διεκ­πε­ραί­ω­σαν τις εκτε­λέ­σεις τα προη­γού­με­να δύο χρό­νια. Τέλος, διώ­χτη­καν σαν «πρά­κτο­ρες ξένων δυ­νά­με­ων» μέλη ξένων κομ­μου­νι­στι­κών κομ­μά­των και αντι­φα­σί­στες που είχαν βρει κα­τα­φύ­γιο στη Σο­βιε­τι­κή Ένωση, καθώς και πολλά μέλη εθνι­κών μειο­νο­τή­των.

Έτσι, η εκ­κα­θά­ρι­ση του κόμ­μα­τος άνοι­ξε τον δρόμο σε μια νέα γενιά της γρα­φειο­κρα­τί­ας, η οποία όχι μόνο δεν είχε καμιά σχέση με τις μπολ­σε­βί­κι­κες πα­ρα­δό­σεις και την Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση, αλλά διεύ­ρυ­νε σε όλα τα επί­πε­δα της κοι­νω­νί­ας τις ανα­τρο­πές που γέν­νη­σε η βίαιη εκ­βιο­μη­χά­νι­ση και κο­λε­κτι­βο­ποί­η­ση. Όταν, λοι­πόν, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το 18ο Συ­νέ­δριο του κόμ­μα­τος, το 1939, αυτό έγινε στα ερεί­πια του πα­λιού μπολ­σε­βί­κι­κου κόμ­μα­τος. Από τα 1.589.000 μέλη, μόνο το 0,3% από αυτά, δη­λα­δή πε­ρί­που 5.000 μέλη είχαν προ­σχω­ρή­σει πριν από το 1917 στο κόμμα, ενώ 1% (δη­λα­δή, 16.000 μέλη) προ­σχώ­ρη­σαν το 1917 και ένα 10% των μελών προ­σχώ­ρη­σαν τα έτη 1918-1920 (Πηγή: Jean-Jacques Marie, Στά­λιν, εκ­δό­σεις Οδυσ­σέ­ας, σελ. 447-548).

Σύμ­φω­να με πηγές που ανα­κοι­νώ­θη­καν το 1990, κα­τα­δι­κά­στη­καν τις δε­κα­ε­τί­ες 1930-40, για «αντε­πα­να­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες», 3.777.234 άτομα. Από αυ­τούς εκτε­λέ­στη­καν οι 789.098. Μέχρι το 1990 είχαν επα­νε­ξε­τα­στεί 856.582 φά­κε­λοι κα­τα­δι­κα­σθέ­ντων και από αυ­τούς απο­κα­τα­στά­θη­καν μετά θά­να­τον οι 844.740 (Β. Αγ­τζί­δης).

Το συ­μπέ­ρα­σμα είναι ότι ο σο­σια­λι­σμός δεν δη­μιουρ­γεί­ται με δια­τα­γές, ούτε από «τα πάνω», αλλά προ­κύ­πτει μέσα από την κοι­νω­νι­κή αυ­το­δια­χεί­ρι­ση. Αυτό με τη σειρά του προ­ϋ­πο­θέ­τει την ελευ­θε­ρία ύπαρ­ξης και λει­τουρ­γί­ας δια­φο­ρε­τι­κών κομ­μά­των, ορ­γα­νώ­σε­ων, τά­σε­ων και συν­δι­κά­των, καθώς επί­σης του δι­καιώ­μα­τος στην απερ­γία και την κα­το­χύ­ρω­ση της ελευ­θε­ρί­ας του Τύπου. Το κρά­τος δεν ταυ­τί­ζε­ται με την κοι­νω­νία, διότι από τη φύση του είναι όρ­γα­νο κυ­ριαρ­χί­ας και εξα­να­γκα­σμού. Αντί­θε­τα, ο σο­σια­λι­σμός είναι έργο ζω­ντα­νό και δη­μιουρ­γι­κό των«από κάτω» και γι’ αυτό είναι απα­ραί­τη­τη η πλή­ρης ελευ­θε­ρία στη δράση τους.

Έκλεισε η Βάση του ΕΚΑΒ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης λόγω υπερχείλισης λυμάτων και εμφάνισης τρωκτικών!

2 από τις 7 βάσεις-στεγάσεις του ΕΚΑΒ στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης παραμένουν κλειστές!

Πηγή: ekabnews.gr

Σήμερα τα ξημερώματα (Τετάρτη 28/9/16) , έκλεισε η Βάση του ΕΚΑΒ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης επειδή βούλωσε ο εξωτερικός σωλήνας της αποχέτευσης και τα λύματα ξεχύθηκαν τόσο μέσα στην στέγαση όσο και στον προαύλιο χώρο. Αποτέλεσμα της υπερχείλισης ήταν και η εμφάνιση πολλών τρωκτικών.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων ΕΚΑΒ-2 (Κεντρικής Μακεδονίας) Γιώργο Παλαιολόγου η διοίκηση του ΕΚΑΒ, η οποία είναι υπεύθυνη για την συντήρηση και επισκευή των βλαβών σε όλες τις Βάσεις του ΕΚΑΒ, είχε ενημερωθεί έγκαιρα και επανειλημμένα εγγράφως για τα προβλήματα όλων των προκατασκευασμένων οικίσκων καθώς και για τα σοβαρά ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων που τις χρησιμοποιούν. Παρόλα αυτά δεν έχει προβεί σε καμία ενέργεια μέχρι σήμερα για την επισκευή των βλαβών αλλά ούτε και για την συντήρηση τους.
Ο πρόεδρος του σωματείου προσπάθησε να επικοινωνήσει τόσο με τον Πρόεδρο όσο και με τον Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. του ΕΚΑΒ χωρίς όμως να τα καταφέρει καθώς ήταν και οι δύο απασχολημένοι!!

Είναι η δεύτερη Βάση του ΕΚΑΒ, από τις συνολικά επτά που υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη, που κλείνει λόγω μη συντήρησης της καθώς πριν δύο μήνες παρουσιάστηκε το ίδιο πρόβλημα και στην περιοχή της Περαίας (Βάση Α1) χωρίς να επισκευαστεί μέχρι σήμερα.

Να σημειωθεί ότι, αν και η διοίκηση του ΕΚΑΒ έχει την ευθύνη για τόσο για την συντήρηση όσο και για τον εξοπλισμό των Βάσεων-Στεγάσεων του ΕΚΑΒ, οι εργαζόμενοι και το σωματείο με δικά τους χρήματα επιμελούνται την συντήρηση αλλά και έχουν προμηθευτεί όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για την λειτουργία τους.

Η Βάση (Β1) στο λιμάνι αλλά και η Βάση (Α1) στην Περαία βρίσκονται σε κομβικά σημεία και φιλοξενούν τους διασώστες του ΕΚΑΒ που επιχειρούν στην ευρύτερη περιοχή. Τα ασθενοφόρα και οι διασώστες, από την στιγμή που έκλεισαν, σταθμεύουν στις υπόλοιπες 5 Βάσεις, με ότι αυτό συνεπάγεται στην εύρυθμη λειτουργία αλλά και στην επιχειρησιακή ετοιμότητα του ΕΚΑΒ.