Μήνας: Σεπτεμβρίου 2016

Μπάμπι Γιάρ: Η πιο φρικτή σφαγή του Ολοκαυτώματος.

Στο Μπάμπι Γιάρ,  μόλις 75 χρόνια πριν, υπήρξαν, ούρλιαξαν και εκτελέστηκαν άνθρωποι που θα στοιχειώνουν την παγκόσμια Ιστορία στους αιώνες των αιώνων.

Στο όνομα του φασισμού, για να μη ξεχνιόμαστε.

gkrir

Του Μιχάλη Καλούπη
Πηγή: nostimonimar.gr

Το βιβλίο του Laurent Binet , με τίτλο HHhH ( Himmler Hirn heisst Heydrich, σε ελληνική μετάφραση «ο Χάιντριχ είναι ο εγκέφαλος του Χίμλερ» από τις εκδόσεις Κέδρος) έφτασε στα χέρια μου ως μία διαισθητική αγορά και θα έλεγε κανείς πως είναι άλλο ένα βιβλίο ανάμεσα στα χιλιάδες που έχουν γραφτεί για τα εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας και την περίοδο του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος.
Έχοντας διαβάσει αρκετές ιστορικές αναφορές για τις μαζικές και κάθε είδους εκτελέσεις από την ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ δεν πίστευα πως θα εντυπωσιαστώ με κάποιο γεγονός που θα συναντούσα, μα ήμουν φυσικά αφελής που θεώρησα ότι κατέχω μία ξεκάθαρη εικόνα και μέσα στις σελίδες του βιβλίου που περιγράφουν την δολοφονία του Ρέινχαρντ Χάιντριχ, του ιθύνοντα νου του ολοκαυτώματος κατά γενική ομολογία, του ανθρώπου που ο Χίτλερ δήλωσε πως έχει «καρδιά από πέτρα» και κινούσε περισσότερα νήματα από όσα μπορεί να φανταστεί κανείς, μέσα σε αυτές τις σελίδες λοιπόν ανακάλυψα νέες πτυχές της ιστορίας, στις οποίες οι μικρές λεπτομέρειες είναι αυτές που γιγαντώνουν το μέγεθος της ναζιστικής φρικαλεότητας.

Το άρθρο αυτό γράφεται πριν καταφέρω να ολοκληρώσω την ανάγνωση του βιβλίου, μιας και ο σελιδοδείκτης μου έχει κολλήσει στην σελίδα 160. Από εκεί, θα μεταφέρω κατά λέξη το κείμενο του βιβλίου επειδή με θεωρώ ανάξιο να δώσω μία περίληψη του τι συνέβη στην τάφρο του Μπάμπι Γιάρ, στην οποία να καταφέρω να χωρέσω τόσο την ιστορική ακρίβεια (σε αυτό το κομμάτι ο Binet είναι ασυναγώνιστος και η έρευνά του πλήρως εμπεριστατωμένη) όσο και την ωμή αποστασιοποιημένη περιγραφή των γεγονότων.

Για την 29η Σεπτεμβρίου του 1941, λίγο έξω από το Κίεβο, διαβάζω:

«Ανάμεσα στο 1941 και το 1943, οι ναζί μετέτρεψαν το «χαντάκι της γιαγιάς» (Μπάμπι Γιάρ στα ρώσικα) στον μεγαλύτερο πιθανόν ομαδικό τάφο της ιστορίας της ανθρωπότητας. Όπως λέει η επιγραφή στην αναμνηστική στήλη, μεταφρασμένη σε τρεις γλώσσες (ουκρανικά, ρώσικα, εβραϊκά), εδώ βρήκαν το θάνατο πάνω από 100.000 άνθρωποι, θύματα του φασισμού.

Περισσότερο από το ένα τρίτο εκτελέστηκαν μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες.

Εκείνο το πρωί του Σεπτέμβρη του 1941, οι Εβραίοι του Κιέβου είχαν συρρεύσει κατά χιλιάδες στο σημείο συγκέντρωσης που τους είχαν υποδείξει, με τα συμπράγκαλά τους, έχοντας συμβιβαστεί με την ιδέα του εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς να υποψιάζονται την τύχη που τους επιφύλασσαν οι Γερμανοί.

Στη συνέχεια, το κατάλαβαν όλοι, άλλοι αμέσως μόλις φτάσανε εκεί, άλλοι μόνο όταν βρέθηκαν στο χείλος της τάφρου. Αλλά ήταν πια πολύ αργά. Από την ώρα που έφταναν στο σημείο συγκέντρωσης μέχρι να βρεθούν στην άκρη του λάκκου η διαδικασία ήταν συνοπτική: οι Εβραίοι παρέδιδαν τις βαλίτσες τους, όποια αντικείμενα αξίας είχαν επάνω τους και τις ταυτότητές τους, που τις έσκιζαν μπροστά τους. Κατόπιν τους υποχρέωναν να περάσουν ανάμεσα σε δυο σειρές στρατιωτών των SS κάτω από μία βροχή από χτυπήματα. Οι άντρες των Einsatzgruppen τους χτυπούσαν αλύπητα με κλομπ και ρόπαλα. Αν κάποιος Εβραίος έπεφτε στο έδαφος αμολούσαν καταπάνω του σκυλιά ή τον ποδοπατούσε το αφηνιασμένο πλήθος. Στο τέλος εκείνου του κολασμένου διαδρόμου, ο οποίος κατέληγε σε ένα μεγάλο πλάτωμα, εξανάγκαζαν τους Εβραίους, που τα ’χαν πια χαμένα, να γδυθούν τελείως και, ολοτσίτσιδους, τους οδηγούσαν μπροστά σε μία τεράστια τάφρο. Εκεί, ακόμα και οι πιο χαζοί ή οι πιο αισιόδοξοι εγκατέλειπαν και την τελευταία τους ελπίδα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο τρόμος που τους κατέκλυζε τους έκανε να ουρλιάζουν. Στον πυθμένα της τάφρου ήταν στοιβαγμένα ανθρώπινα πτώματα.»

Κάνω μία παύση στην μεταφορά από το βιβλίο, επειδή – αν και έχω ξαναδιαβάσει το απόσπασμα τρεις ή τέσσερις φορές έως τώρα – νιώθω να με διαπερνά ρίγος, ανατριχιάζω από το σβέρκο έως τα δάχτυλα. Το ίδιο μου συνέβη και κατά τον έλεγχο του κειμένου με τη δεύτερη ανάγνωση. Νομίζω πως ο κάθε αναγνώστης νιώθει την ίδια ανατριχίλα και ελπίζω ότι δεν θα κατηγορηθώ ως υπερβολικός ή ως επιτηδευμένα δραματικός με σκοπό να προκαλέσω συναισθηματική φόρτιση.
Κρατάω μια μικρή επιφύλαξη μόνο, επειδή ίσως η ανατριχίλα μου να πηγάζει από το γεγονός του ότι γνωρίζω και τη συνέχεια της ιστορίας, έχω διαβάσει ήδη τι ακολουθεί στην επόμενη σελίδα, τι ακολούθησε το πρωινό του Σεπτέμβρη του 1941 στην τάφρο έξω από το Κίεβο.

Θα πίστευε κανείς ότι η εν ψυχρώ εκτέλεση πάνω από έναν λάκκο ασφυκτικά γεμάτο από πτώματα συμπατριωτών σου, πιθανότατα γνωστών σου, φίλων και γειτόνων, είναι αρκετά φρικτή από μόνη της.
Τα ουρλιαχτά.
Οι ριπές των όπλων.
Τα γυναικόπαιδα που κείτονται άψυχα στο βόρβορο του πυθμένα.
Θα πίστευε κανείς επίσης, ότι η απάτη περί μεταφοράς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και η ξαφνική συνειδητοποίηση των Εβραίων ότι επρόκειτο να εκτελεστούν, αυτοί και οι οικογένειές τους, εκείνη τη στιγμή μαζί με χιλιάδες ακόμα, ήταν ένα αρκετά βίαιο ψυχολογικό χτύπημα πριν τον τελικό θάνατο, τέλειο δείγμα του ναζιστικού μένους προς τους Εβραίους.
Θα ρωτήσει έπειτα κανείς σε τι διαφέρει αυτή η σφαγή στο Μπάμπι Γιάρ – πέρα από την αριθμητική της κλίμακα μιας και προείπα ότι πρόκειται για τον μεγαλύτερο ομαδικό τάφο της ιστορίας – με όλες τις υπόλοιπες εκτελέσεις του Ολοκαυτώματος ή από τους θαλάμους αερίων για παράδειγμα.
Γιατί η φρικαλεότητα του Μπάμπι Γιάρ μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα αποτρόπαια ανθρώπινα πειράματα που εκτελούσαν οι ναζιστές επιστήμονες.

Κι όμως λοιπόν, η απύθμενη φρίκη των ναζιστικών εκτελέσεων δεν σταματάει εδώ.
Εδώ είναι που αρχίζει.

Συνεχίζω τη μεταφορά από το βιβλίο, η οποία ειλικρινά, με έχει στοιχειώσει σαν εικόνα την τελευταία εβδομάδα.

Η διαδρομή εκείνων των αντρών, των γυναικών και των παιδιών δε σταματούσε στην άκρη εκείνης της αβύσσου. Οι SS, σε μία τυπική επίδειξη γερμανικής αποτελεσματικότητας, πριν τους σκοτώσουν, κατέβαζαν τα θύματά τους στο βάθος της τάφρου, όπου τα περίμενε ένας «στοιβαχτής». Η δουλειά του στοιβαχτή ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή που κάνουν οι ταξιθέτριες στο θέατρο· οδηγούσε κάθε Εβραίο ξεχωριστά σε μία στοίβα από πτώματα και, αφού του έβρισκε μία θέση, τον έβαζε να ξαπλώσει μπρούμυτα, ζωντανό και γυμνό, πάνω στα γυμνά πτώματα.
Στη συνέχεια ένας σκοπευτής, που βάδιζε πάνω στους πεθαμένους, σκότωνε τους ζωντανούς με μία σφαίρα στον σβέρκο – μια εξαιρετικά τελειοποιημένη μέθοδος μαζικής θανάτωσης. Έτσι, στις 2 Οκωβρίου 1941, ο επικεφαλής του Einsatzgruppe που είχε αναλάβει το Μπάμπι Γιάρ μπορούσε να γράψει στην αναφορά του: «H Sonderkommando 4a, με τη συνεργασία της ηγεσίας και των δύο ομάδων κομάντος από το σύνταγμα του Νότου, στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου 1941, εκτέλεσε στο Κίεβο 33.771 Εβραίους».

Απλά και τυπικά, μία μέρα στο γραφείο για τον ναζισμό.

Κατά την πληκτρολόγηση, το δάχτυλό μου ξέφυγε και αντί για 33.771 θύματα, σημείωσα 33.772.
Δεν πρόκειται περί ανόητης λογοτεχνικής πινελιάς, είναι αλήθεια.

Διορθώνοντάς το, αρχικά δεν μου έκανε εντύπωση, ήταν όπως ένα οποιοδήποτε τυπογραφικό λάθος, όσο το σκέφτομαι όμως, ένα ακόμα θύμα νιώθω πως θα ήταν ανάλογο μίας τεράστιας ιστορικής καταστροφής και θα βάρυνε τον τόπο εκείνο με εκατοντάδες επιπλέον τόνους φρίκης.

Ένας μονάχα άνθρωπος που έζησε τις τελευταίες στιγμές της ζωής του με τον πιο φρικιαστικό τρόπο, δολοφονημένος από τον φασισμό, από το αδικαιολόγητο μίσος άλλων συνανθρώπων του, απροστάτευτος, γυμνός και απελπισμένος, αρκεί για να γεμίσει μία μαύρη σελίδα της Ιστορίας. Ένας ακόμα δολοφονημένος, είναι ακόμα μία νέα σελίδα, όχι μία απλή υποσημείωση στην ήδη υπάρχουσα.

Δεν μιλάμε για αριθμούς. Αυτό το κείμενο δεν είναι ένα σενάριο ψυχολογικού θρίλερ βγαλμένο από την άρρωστη φαντασία ενός παρανοϊκού συγγραφέα.

Αυτό το κείμενο είναι μεταφορά γεγονότων και η απόδειξη μίας βαρβαρότητας για την οποία θα ήταν ικανό μόνο το ανθρώπινο είδος.

Στο Μπάμπι Γιάρ, μόλις 75 χρόνια πριν, υπήρξαν, ούρλιαξαν και εκτελέστηκαν άνθρωποι που θα στοιχειώνουν την παγκόσμια ιστορία στους αιώνες των αιώνων.

Στο όνομα του φασισμού, για να μη ξεχνιόμαστε.

80 χρόνια από τις Δίκες της Μόσχας.

12-13-1-8-thumb-large

Του Δ. Κατσορίδα
Πηγή: efsyn.gr

Οι Δίκες της Μόσχας, οι οποίες ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1936, έμειναν γνωστές στην ιστορία επειδή οδήγησαν στην καταδίκη και την εκτέλεση εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων από το 1936 μέχρι το 1938 στην Σοβιετική Ένωση.

Με­τα­ξύ των κα­τα­δι­κα­σθέ­ντων ήταν και πολλά πα­λαιά μέλη και κο­ρυ­φαία στε­λέ­χη του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος (μπολ­σε­βί­κων), οι οποί­οι έπαι­ξαν πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο κατά τη διάρ­κεια της ρω­σι­κής Οκτω­βρια­νής Σο­σια­λι­στι­κής Επα­νά­στα­σης το 1917 και στον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο.

Όμως, πριν ανα­φερ­θού­με στις δίκες της Μό­σχας, είναι ανα­γκαίο να επι­ση­μά­νου­με ότι η ρω­σι­κή επα­νά­στα­ση ήταν το απο­τέ­λε­σμα της εξα­θλί­ω­σης και της τρο­μο­κρα­τί­ας που είχε επι­βάλ­λει το τσα­ρι­κό κα­θε­στώς σε ευ­ρύ­τε­ρες λαϊ­κές μάζες. Η επα­νά­στα­ση απο­τέ­λε­σε τη μόνη επι­λο­γή που είχε η ερ­γα­τι­κή τάξη και τα λαϊκά στρώ­μα­τα για να επι­λύ­σουν τα προ­βλή­μα­τά τους, δη­λα­δή να πά­ρουν την τύχη στα χέρια τους, κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας την εξου­σία. Επι­προ­σθέ­τως, ένα από τα θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα της Οκτω­βρια­νής Επα­νά­στα­σης είναι ότι εμ­φα­νί­στη­καν και ενι­σχύ­θη­καν τα εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κά κι­νή­μα­τα, απο­συ­ντέ­θη­κε η αποι­κιο­κρα­τία και ξε­κί­νη­σαν μια σειρά από με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στις ανε­πτυγ­μέ­νες κα­πι­τα­λι­στι­κές χώρες.

Παρ’ όλα αυτά, η Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση έμει­νε ημι­τε­λής. Το κα­θε­στώς που επι­κρά­τη­σε μετά τον θά­να­το του Λένιν, ενώ στη θε­ω­ρία δια­κή­ρυσ­σε τον σο­σια­λι­σμό, στην πράξη δυ­σφη­μού­σε τα ιδα­νι­κά του σο­σια­λι­σμού. Κα­τήρ­γη­σε τις πο­λι­τι­κές και συν­δι­κα­λι­στι­κές ελευ­θε­ρί­ες, την εξου­σία σφε­τε­ρί­στη­κε η γρα­φειο­κρα­τία αφαι­ρώ­ντας την από την ερ­γα­τι­κή τάξη, απο­στε­ώ­θη­καν τα σο­βιέτ, κα­ταρ­γή­θη­κε το δι­καί­ω­μα των εθνών στην αυ­το­διά­θε­ση, το κό­στος της υπο­χρε­ω­τι­κής κο­λε­κτι­βο­ποί­η­σης και εκ­βιο­μη­χά­νι­σης ήταν υπερ­βο­λι­κό, ενώ υπήρ­ξε γι­γά­ντω­ση του κρά­τους και μα­ζι­κή κα­τα­στο­λή. Και όλα αυτά, επεν­δύ­θη­καν με την αντι­μαρ­ξι­στι­κή θε­ω­ρία που ανέ­πτυ­ξε ο Στά­λιν, του «σο­σια­λι­σμού σε μια μόνο χώρα». Ήταν αυτές οι εσω­τε­ρι­κές αντι­φά­σεις που το 1989 οδή­γη­σαν στην κα­τάρ­ρευ­ση της ΕΣΣΔ και των άλλων κρα­τών του λε­γό­με­νου υπαρ­κτού σο­σια­λι­σμού.

Από τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα μπο­ρού­με κατ’ αρχάς να δια­πι­στώ­σου­με πόσο ορθή ήταν η κρι­τι­κή που άσκη­σε η Αρι­στε­ρή Αντι­πο­λί­τευ­ση και ο Τρό­τσκι στις πα­ρα­πά­νω πρα­κτι­κές. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το κρι­τή­ριο που έθεσε όσον αφορά την οι­κο­δό­μη­ση του σο­σια­λι­σμού στην ΕΣΣΔ, είναι η διαρ­κής αύ­ξη­ση των σο­σια­λι­στι­κών στοι­χεί­ων στην κοι­νω­νία, η οποία προ­έ­κυ­πτε από την ανά­γκη να ενι­σχυ­θεί η εκ­βιο­μη­χά­νι­ση, έτσι ώστε να δυ­να­μώ­σει η βάση της ερ­γα­τι­κής εξου­σί­ας στη Σο­βιε­τι­κή Ένωση. Δη­λα­δή, έβλε­πε την επα­νά­στα­ση εκτε­τα­μέ­νη σε με­γά­λη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο, μέ­χρις ότου δη­μιουρ­γη­θούν οι σο­σια­λι­στι­κές βά­σεις στην κοι­νω­νία (υλι­κο­τε­χνι­κή υπο­δο­μή, πο­λι­τι­στι­κό επί­πε­δο, ανά­πτυ­ξη της ερ­γα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας). Όμως, αυτό θα γι­νό­ταν μ’ έναν τρόπο στα­δια­κό και πάνω απ’ όλα, κάτω από τη δη­μο­κρα­τι­κή εξου­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Αντί­θε­τα, η λύση που εφαρ­μό­στη­κε με το πρώτο Πε­ντά­χρο­νο Πλάνο, την άνοι­ξη του 1929, προ­έ­βλε­πε έναν αρ­κε­τά υψηλό ρυθμό βιο­μη­χα­νι­κής ανά­πτυ­ξης άνω του 20%. Έτσι, το φθι­νό­πω­ρο του ίδιου έτους ο Στά­λιν επι­βάλ­λει την πο­λι­τι­κή της εντα­τι­κής εκ­βιο­μη­χά­νι­σης και της βί­αι­ης κο­λε­κτι­βο­ποί­η­σης της γε­ωρ­γί­ας με την εξα­φά­νι­ση των πλού­σιων αγρο­τών (κου­λά­κων) ως τάξης. Όπως ήταν επό­με­νο, η εν λόγω πο­λι­τι­κή δεν μπο­ρού­σε παρά να συ­νο­δεύ­ε­ται από με­γά­λη χρήση κα­τα­να­γκα­σμού και βίας απέ­να­ντι σε ολό­κλη­ρο τον πλη­θυ­σμό. Από εκεί απορ­ρέ­ει και η θέση του Στά­λιν περί ανα­πό­φευ­κτης εντα­τι­κο­ποί­η­σης της τα­ξι­κής πάλης και ότι όσοι ασκούν αντι­πο­λί­τευ­ση είναι τα­ξι­κοί εχθροί.

Οι δια­βό­η­τες Δίκες της Μό­σχας, την πε­ρί­ο­δο 1936-38, ήταν το απο­κο­ρύ­φω­μα του στα­λι­νι­σμού να κόψει κάθε δεσμό με τις μπολ­σε­βί­κι­κες πα­ρα­δό­σεις. Και στις τρεις δίκες, ο βα­σι­κός κα­τη­γο­ρού­με­νος, αν και απών, ήταν ο Τρό­τσκι, που χρη­σί­μευε στον Στά­λιν ως πρό­σχη­μα για τις διώ­ξεις. Η δαι­μο­νο­ποί­η­ση των αντι­πά­λων του Στά­λιν και ει­δι­κά των τρο­τσκι­στών εξα­πλώ­θη­κε σε όλη τη χώρα.

Σε αυτές τις δίκες κα­τη­γο­ρή­θη­κε για προ­δο­σία και εκτε­λέ­στη­κε όλη η παλιά γενιά και ηγε­σία των μπολ­σε­βί­κων που συμ­με­τεί­χε στην Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση: Ζη­νό­βιεφ, Κά­με­νεφ, Μπου­χά­ριν, Ρίκοφ, Τόμ­σκι, Ρά­ντεκ, Ρα­κόφ­σκι, Πια­τα­κόφ, Σμιρ­νόφ, Κίροφ, Αντό­νοφ-Οβ­σέ­γεν­κο, ο στρα­τάρ­χης Του­χα­τσέφ­σκι και πολ­λοί άλλοι, με απο­κο­ρύ­φω­μα τη δο­λο­φο­νία του Τρό­τσκι στο Με­ξι­κό το 1940. Στους κα­τη­γο­ρού­με­νους συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν όλα τα μέλη του Πο­λι­τι­κού Γρα­φεί­ου επί επο­χής Λένιν. Το 1937 κα­τα­δι­κά­στη­καν και εκτε­λέ­στη­καν οι ανώ­τα­τοι αξιω­μα­τι­κοί και θα­να­τώ­θη­καν σχε­δόν όλοι οι στρα­τάρ­χες, διοι­κη­τές στρα­τιών και οι ναύ­αρ­χοι. Ο ει­σαγ­γε­λέ­ας Βι­σίν­σκι, ο οποί­ος μέχρι το 1921 ανήκε στη δεξιά πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος των Μεν­σε­βί­κων, έστει­λε στο εκτε­λε­στι­κό από­σπα­σμα χι­λιά­δες αγω­νι­στές, με μόνο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο τις ψεύ­τι­κες ομο­λο­γί­ες, οι οποί­ες απο­σπά­στη­καν κα­τό­πιν άσκη­σης φυ­σι­κής και ψυ­χο­λο­γι­κής βίας. Ακόμη και στε­νοί συ­νερ­γά­τες του Στά­λιν, όπως ο Ορ­τζο­νι­κί­τζε που οδη­γή­θη­κε στην αυ­το­κτο­νία, στις 18-2-1937, αφού προη­γου­μέ­νως ο Στά­λιν είχε του­φε­κί­σει τον αδελ­φό του. Επι­πλέ­ον, εξο­ντώ­θη­κε το 70% των μελών της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής (98 σε σύ­νο­λο 139 μελών), που είχε εκλε­γεί στο 17ο Συ­νέ­δριο του ΚΚΣΕ, τον Ια­νουά­ριο του 1934, το επο­νο­μα­ζό­με­νο και «συ­νέ­δριο των νι­κη­τών», καθώς και 1.108 αντι­πρό­σω­ποι του εν λόγω συ­νε­δρί­ου σε σύ­νο­λο 2.066 συ­νέ­δρων. Δο­λο­φο­νή­θη­καν επί­σης οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Λαϊ­κοί Επί­τρο­ποι (υπουρ­γοί), ενώ στις αρχές του 1937 υπήρ­χαν πάνω από 1.500.000 παλιά μέλη του κόμ­μα­τος που είχαν δια­γρα­φεί από το 1922 και μετά, κυ­ρί­ως κατά τη δε­κα­ε­τία του 1930. Στις 4 Φε­βρουα­ρί­ου 1940 εκτε­λέ­στη­κε ο στε­νός συ­νερ­γά­της του Στά­λιν, ο Νι­κο­λάι Γιε­ζόφ, το όνομα του οποί­ου συν­δέ­θη­κε με την πε­ρί­ο­δο των μα­ζι­κών διώ­ξε­ων, ενώ μαζί του εξα­φα­νί­στη­καν όλοι οι άν­δρες της NKVD (Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σε­ων) που διεκ­πε­ραί­ω­σαν τις εκτε­λέ­σεις τα προη­γού­με­να δύο χρό­νια. Τέλος, διώ­χτη­καν σαν «πρά­κτο­ρες ξένων δυ­νά­με­ων» μέλη ξένων κομ­μου­νι­στι­κών κομ­μά­των και αντι­φα­σί­στες που είχαν βρει κα­τα­φύ­γιο στη Σο­βιε­τι­κή Ένωση, καθώς και πολλά μέλη εθνι­κών μειο­νο­τή­των.

Έτσι, η εκ­κα­θά­ρι­ση του κόμ­μα­τος άνοι­ξε τον δρόμο σε μια νέα γενιά της γρα­φειο­κρα­τί­ας, η οποία όχι μόνο δεν είχε καμιά σχέση με τις μπολ­σε­βί­κι­κες πα­ρα­δό­σεις και την Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση, αλλά διεύ­ρυ­νε σε όλα τα επί­πε­δα της κοι­νω­νί­ας τις ανα­τρο­πές που γέν­νη­σε η βίαιη εκ­βιο­μη­χά­νι­ση και κο­λε­κτι­βο­ποί­η­ση. Όταν, λοι­πόν, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το 18ο Συ­νέ­δριο του κόμ­μα­τος, το 1939, αυτό έγινε στα ερεί­πια του πα­λιού μπολ­σε­βί­κι­κου κόμ­μα­τος. Από τα 1.589.000 μέλη, μόνο το 0,3% από αυτά, δη­λα­δή πε­ρί­που 5.000 μέλη είχαν προ­σχω­ρή­σει πριν από το 1917 στο κόμμα, ενώ 1% (δη­λα­δή, 16.000 μέλη) προ­σχώ­ρη­σαν το 1917 και ένα 10% των μελών προ­σχώ­ρη­σαν τα έτη 1918-1920 (Πηγή: Jean-Jacques Marie, Στά­λιν, εκ­δό­σεις Οδυσ­σέ­ας, σελ. 447-548).

Σύμ­φω­να με πηγές που ανα­κοι­νώ­θη­καν το 1990, κα­τα­δι­κά­στη­καν τις δε­κα­ε­τί­ες 1930-40, για «αντε­πα­να­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες», 3.777.234 άτομα. Από αυ­τούς εκτε­λέ­στη­καν οι 789.098. Μέχρι το 1990 είχαν επα­νε­ξε­τα­στεί 856.582 φά­κε­λοι κα­τα­δι­κα­σθέ­ντων και από αυ­τούς απο­κα­τα­στά­θη­καν μετά θά­να­τον οι 844.740 (Β. Αγ­τζί­δης).

Το συ­μπέ­ρα­σμα είναι ότι ο σο­σια­λι­σμός δεν δη­μιουρ­γεί­ται με δια­τα­γές, ούτε από «τα πάνω», αλλά προ­κύ­πτει μέσα από την κοι­νω­νι­κή αυ­το­δια­χεί­ρι­ση. Αυτό με τη σειρά του προ­ϋ­πο­θέ­τει την ελευ­θε­ρία ύπαρ­ξης και λει­τουρ­γί­ας δια­φο­ρε­τι­κών κομ­μά­των, ορ­γα­νώ­σε­ων, τά­σε­ων και συν­δι­κά­των, καθώς επί­σης του δι­καιώ­μα­τος στην απερ­γία και την κα­το­χύ­ρω­ση της ελευ­θε­ρί­ας του Τύπου. Το κρά­τος δεν ταυ­τί­ζε­ται με την κοι­νω­νία, διότι από τη φύση του είναι όρ­γα­νο κυ­ριαρ­χί­ας και εξα­να­γκα­σμού. Αντί­θε­τα, ο σο­σια­λι­σμός είναι έργο ζω­ντα­νό και δη­μιουρ­γι­κό των«από κάτω» και γι’ αυτό είναι απα­ραί­τη­τη η πλή­ρης ελευ­θε­ρία στη δράση τους.

Έκλεισε η Βάση του ΕΚΑΒ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης λόγω υπερχείλισης λυμάτων και εμφάνισης τρωκτικών!

2 από τις 7 βάσεις-στεγάσεις του ΕΚΑΒ στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης παραμένουν κλειστές!

Πηγή: ekabnews.gr

Σήμερα τα ξημερώματα (Τετάρτη 28/9/16) , έκλεισε η Βάση του ΕΚΑΒ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης επειδή βούλωσε ο εξωτερικός σωλήνας της αποχέτευσης και τα λύματα ξεχύθηκαν τόσο μέσα στην στέγαση όσο και στον προαύλιο χώρο. Αποτέλεσμα της υπερχείλισης ήταν και η εμφάνιση πολλών τρωκτικών.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων ΕΚΑΒ-2 (Κεντρικής Μακεδονίας) Γιώργο Παλαιολόγου η διοίκηση του ΕΚΑΒ, η οποία είναι υπεύθυνη για την συντήρηση και επισκευή των βλαβών σε όλες τις Βάσεις του ΕΚΑΒ, είχε ενημερωθεί έγκαιρα και επανειλημμένα εγγράφως για τα προβλήματα όλων των προκατασκευασμένων οικίσκων καθώς και για τα σοβαρά ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων που τις χρησιμοποιούν. Παρόλα αυτά δεν έχει προβεί σε καμία ενέργεια μέχρι σήμερα για την επισκευή των βλαβών αλλά ούτε και για την συντήρηση τους.
Ο πρόεδρος του σωματείου προσπάθησε να επικοινωνήσει τόσο με τον Πρόεδρο όσο και με τον Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. του ΕΚΑΒ χωρίς όμως να τα καταφέρει καθώς ήταν και οι δύο απασχολημένοι!!

Είναι η δεύτερη Βάση του ΕΚΑΒ, από τις συνολικά επτά που υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη, που κλείνει λόγω μη συντήρησης της καθώς πριν δύο μήνες παρουσιάστηκε το ίδιο πρόβλημα και στην περιοχή της Περαίας (Βάση Α1) χωρίς να επισκευαστεί μέχρι σήμερα.

Να σημειωθεί ότι, αν και η διοίκηση του ΕΚΑΒ έχει την ευθύνη για τόσο για την συντήρηση όσο και για τον εξοπλισμό των Βάσεων-Στεγάσεων του ΕΚΑΒ, οι εργαζόμενοι και το σωματείο με δικά τους χρήματα επιμελούνται την συντήρηση αλλά και έχουν προμηθευτεί όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για την λειτουργία τους.

Η Βάση (Β1) στο λιμάνι αλλά και η Βάση (Α1) στην Περαία βρίσκονται σε κομβικά σημεία και φιλοξενούν τους διασώστες του ΕΚΑΒ που επιχειρούν στην ευρύτερη περιοχή. Τα ασθενοφόρα και οι διασώστες, από την στιγμή που έκλεισαν, σταθμεύουν στις υπόλοιπες 5 Βάσεις, με ότι αυτό συνεπάγεται στην εύρυθμη λειτουργία αλλά και στην επιχειρησιακή ετοιμότητα του ΕΚΑΒ.

Καραβάνι της Υγείας στην Αθήνα, στις 6 Οκτωβρίου.

1247c616d35a18ca73146bfb1e85b713_l

Για την σωτηρία και αναβάθμιση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας-Πρόνοιας.
Για την επαρκή χρηματοδότηση και στελέχωση των Νοσοκομείων, του ΕΚΑΒ και όλων των δομών Υγείας.

Η πορεία θα καταλήξει στις 11 πμ στο Υπουργείο Υγείας.

Να είμαστε όλοι εκεί!

Διαβάστε ακόμη:

Ανακοίνωση ΛΑ.Ε. Υγείας-Πρόνοιας Αττικής.

Ανακοίνωση του ΜΕΤΑ Υγειονομικών.

ΑΔΕΔΥ: Όλοι & όλες στο «Καραβάνι της Υγείας» στην Αθήνα, Πέμπτη 6 Οκτώβρη

6 Οκτώβρη: Ημέρα δράσης για την Υγεία.

ΠΟΕΔΗΝ: Πέμπτη 6 Οκτώβρη 2016, το καραβάνι της Υγείας συνεχίζει το δρόμο του.

Επιβεβαιωθήκαμε πλήρως: Συμβάσεις έργου ΤΕΛΟΣ! Όλη η νέα νομοθετική ρύθμιση.

ergasiakos_mesaionas_gia_tis_katharistries_sto_ppnp

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Πλήρης επιβεβαίωση του ΜΕΤΑ Υγειονομικών στο θέμα των ατομικών συμβάσεων έργου ήρθε σήμερα από το στόμα του Αν. υπουργού Υγείας κ. Πολάκη.  Συγκεκριμένα, στη συνάντηση που είχε σήμερα με σωματεία Νοσοκομείων επιβεβαίωσε ότι η υπογραφή συμβάσεων έργου με τους εργαζόμενους των συνεργείων στα Νοσοκομεία σταματά. Ταυτόχρονα έδωσε νέα νομοθετική ρύθμιση  (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ) για την υπογραφή συμβάσεων  εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου.

Όπως είχαμε τονίσει σε προηγούμενα δημοσιεύματα (δείτε ΕΔΩ ) η κυβέρνηση αφού «έσπασε τα μούτρα» της στο θέμα της υπογραφής συμβάσεων μίσθωσης έργου είχε σιωπηρά δώσει κατευθύνσεις στις διοικήσεις των Νοσοκομείων να παγώσουν αυτή τη διαδικασία. Μετά τα αρχικά πανηγύρια από κυβερνητικούς παράγοντες και συνδικαλιστές ακολούθησαν μισόλογα και παγωμάρα. Στην οπισθοχώρηση αυτή της Κυβέρνησης συνέβαλαν αποφασιστικά  οι αποκαλύψεις που κάναμε ως ΜΕΤΑ Υγειονομικών αλλά και ταξικά σωματεία για το χαρακτήρα των ατομικών συμβάσεων μίσθωσης έργου καθώς και κινητοποιήσεις σωματείων που ανέδειξαν το ζήτημα.

Σήμερα η Κυβέρνηση επιχειρεί να «ξεπεράσει» αυτό το φιάσκο με μια νέα νομοθετική ρύθμιση που δηλώνει ότι θα κατατεθεί σύντομα στη Βουλή. Με την τροπολογία αυτή προωθεί την υπογραφή συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας με διάρκεια έως 24 μήνες.  Δικαίωμα για υπογραφή αυτών των συμβάσεων θα έχουν όχι μόνο οι εργολαβικοί εργαζόμενοι αλλά και όσοι άλλοι υποβάλλουν αίτηση και επιλεγούν από τριμελείς επιτροπές στα Νοσοκομεία.

Η κυβέρνηση παραδέχεται στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει τη σχετική ρύθμιση ότι οι μνημονιακές της δεσμεύσεις δεν τις επιτρέπουν την υπογραφή συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου. Μάλιστα  βάζει ως ανώτατο όριο αυτών των συμβάσεων το 24μηνο,  προκειμένου όπως αναφέρει οι εργαζόμενοι να μην διεκδικήσουν το δικαίωμα της μετατροπής τους σε αορίστου χρόνου.  Επιβεβαιώνει έτσι περίτρανα  ότι οι εργαζόμενοι αυτοί το αργότερο σε 24 μήνες θα απολυθούν.

Σε κάθε περίπτωση η Κυβέρνηση επιμένει στη διατήρηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων κινούμενη αυστηρά μέσα στα πλαίσια των μνημονιακών της επιλογών.

Περισσότερα για το θέμα και τις λεπτομέρειες της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης θα έχουμε σε επόμενα δημοσιεύματα

Ολόκληρη η νομοθετική ρύθμιση που έδωσε το Υπ. Υγείας

Free State of Jones: Ο αμερικανικός εμφύλιος των από κάτω.

Το «Free State of Jones» («Η Ελεύθερη Πολιτεία Τζόουνς») που προβάλλεται με τον τίτλο «Ο Επαναστάτης» είναι μια αντιρατσιστική, αντιπολεμική και σε ταξική βάση εξιστόρηση αληθινών γεγονότων της εποχής του Αμερικανικού Εμφύλιου (1861-1865) και αμέσως μετά.

freestateofjones2

Του Βασίλη Μορέλλα
Πηγή: rproject.gr

Η ιστορία διαδραματίζεται στην κομητεία Τζόουνς της πολιτείας του Μισισίπι που πολεμούσε μαζί με τον υπόλοιπο δουλοκτητικό Νότο εναντίον της Ένωσης των Βορείων. Η κομητεία Τζόουνς ήταν το πιο φτωχό μέρος του Μισισίπι, διέθετε το μικρότερο ποσοστό μαύρων σκλάβων, μόνο 12% του πληθυσμού, ενώ ο κόσμος της είχε ψηφίσει κατά της απόσχισης από το Βορρά.

Η πλοκή της ταινίας ξεκινά στα 1863, όταν συγκροτήθηκε στα δυσπρόσιτα έλη της περιοχής μια ομάδα λευκών λιποτακτών και μαύρων σκλάβων δραπετών, που εξοπλίζεται και συντηρείται με τη βοήθεια των ντόπιων. Ως το τέλος του Εμφυλίου μια χούφτα επικηρυγμένων ανταρτών θα εξελιχθεί σε μικρό στρατό λίγων εκατοντάδων που, με την ενεργό στήριξη του πληθυσμού, καταλαμβάνοντας πόλεις, προστατεύοντας φάρμες από τους φοροεισπράκτορες και φονεύοντας κρατικούς αξιωματούχους, θα απελευθερώσει για λίγους μήνες τρεις κομητείες, κηρύσσοντάς τες ανεξάρτητο κράτος.

Στην ηγεσία της εξέγερσης βρισκόταν ο Νιούτον Νάιτ (1837-1922), σιδεράς και μικροαγρότης, λιποτάκτης από το στρατό των Νοτίων. Η ταινία παρακολουθεί τη μεγέθυνση και τις νίκες των ανταρτών όσο προστατεύουν τους ντόπιους από τις αναγκαστικές επιτάξεις του στρατού και τελειώνει με την περιγραφή του μεταπολεμικού ρεπουμπλικανικού Συνδέσμου της Ένωσης, όπου συμμετείχε ο Νάιτ, υπερασπιζόμενος, με τα όπλα στα χέρια, το νόμο που έδινε εκλογικό δικαίωμα στους πρώην σκλάβους. Με την κύρια πλοκή εναλλάσσεται η αφήγηση της δίκης του εγγονού του Νάιτ, στα 1948. Είχε κατηγορηθεί ότι παντρεύτηκε μια λευκή, όντας ο ίδιος «νέγρος κατά το ένα όγδοο»…

Η ρητή ταξική οπτική είναι η πιο σημαντική προσφορά του έργου του σκηνοθέτη-σεναριογράφου Ρος και διαποτίζει όλη την αφήγηση. Δηλώνεται ευθέως από την αρχή, με αφορμή το Νόμο των Είκοσι Νέγρων (1862), σύμφωνα με τον οποίο οι νότιοι τσιφλικάδες μπορούσαν να απαλλάσσουν από την επιστράτευση ένα μέλος της οικογένειάς τους για κάθε είκοσι σκλάβους που κατείχαν. Ο Νάιτ, μετά την απώλεια του ανιψιού του στο μέτωπο (φανταστικό περιστατικό), λιποτακτεί και συναντά τους πρώτους συντρόφους του στο βάλτο, σκλάβους που έχουν δραπετεύσει. Τους εξηγεί: «Βαρέθηκα να πεθαίνω για το βαμβάκι των πλουσίων». Για να πάρει μια λιτή, εντυπωσιακή απάντηση: «Και εμείς το ίδιο».

Όλοι οι βασικοί σταθμοί της πλοκής μπαίνουν σε σαφή ταξική βάση. Από την προνομιακή μεταχείριση των αξιωματικών στα νοσοκομεία, που στοιχίζει τις ζωές των άλλων τραυματιών, την πείνα και τις επιτάξεις εις βάρος των φτωχών αγροτών στα μετόπισθεν, την κοινότητα συμφερόντων των μαύρων και λευκών «νέγρων», δηλαδή των καταπιεσμένων, μέχρι την οικονομική αποκατάσταση μόνο των πλουσίων μετά τον πόλεμο. Κεντρική είναι και η προδοσία των ελπίδων για ισότητα και παροχή γης στους φτωχούς και τους απελεύθερους μετά τον Εμφύλιο και η εξακολούθηση της σκλαβιάς με άλλο νομικό όνομα («μαθητεία»).

Ενδιαφέρουσα είναι και η υπέρβαση του καθιερωμένου οικογενειακού μοντέλου. Η λευκή σύζυγος του Νιούτον δεν τον ακολουθεί στο αντάρτικο, αυτός παντρεύεται άτυπα μια μαύρη σκλάβα με την οποία κάνει παιδιά, και τελικά μετά τον πόλεμο και οι δύο οικογένειες θα ζήσουν κάτω από την ίδια στέγη. (Οι απόγονοι του Νάιτ θα απομονώνονταν από το ρατσισμό των υπόλοιπων κατοίκων και θα αναγκάζονταν στη συγκρότηση κλειστής κοινότητας με αιμομικτικούς γάμους.)

Το κύριο πολιτικό ελάττωμα της ταινίας είναι η ρηχή αντιμετώπιση του νικητή Βορρά, στηλιτεύοντας κατεξοχήν τον επίσημα ρατσιστικό Νότο. Μετά την «κατάργηση της δουλείας» θεσπίστηκαν στο Νότο οι ρατσιστικοί Μαύροι Κώδικες. Απαγόρευαν στους «ελεύθερους» μαύρους να εγκαταλείπουν τις φυτείες, αλλιώς καταδικάζονταν ως «αλήτες» να… δουλεύουν στις φυτείες. Η ταινία δείχνει ότι οι ίδιοι παλιοί τσιφλικάδες εξακολούθησαν να αποτελούν την ντόπια άρχουσα τάξη πλέον ως νομιμόφρονες καπιταλιστές γαιοκτήμονες, ότι οι συνθήκες για τους μαύρους δεν άλλαξαν, ότι οι εκλογές καταπίνονταν από συστηματική βία και νοθεία. Αλλά μένει πρακτικά ανερμήνευτη η ανοχή του Βορρά στην κλιμακούμενη λευκή τρομοκρατία της Κου Κλουξ Κλαν και του θεσμικού ρατσισμού. Ίσως θα ζητούσαμε πολλά αν περιμέναμε καμία αναφορά στις απανωτές απεργίες κατά της πολεμικής αισχροκέρδειας, που τάραζαν το Βορρά και καταπνίγονταν στρατιωτικά κατά τη διάρκεια όλου του πολέμου. Άλλωστε, με το τέλος του Εμφυλίου, 19 στις 24 βόρειες πολιτείες απαγόρευαν στους μαύρους να ψηφίζουν. Ο ρατσισμός ήταν παντού πλειοψηφικός.

Tο διακύβευμα του Εμφυλίου δεν ήταν, όπως θέλει η φιλελεύθερη μυθολογία, η απελευθέρωση των μαύρων – ούτε βέβαια των λευκών φτωχών – αλλά οι όροι της υποδούλωσής τους και ο οικονομικός εκσυγχρονισμός του Νότου. Ο ίδιος ο Λίνκολν, είδωλο των φιλελεύθερων, ήταν ένας «πρώτης τάξης δευτεροκλασάτος» δημαγωγός που άλλαζε θέση για τη δουλεία ανάλογα με το ακροατήριο, που στην αρχή του Εμφυλίου δήλωνε «δεν σκοπεύω να παρέμβω στο θεσμό της δουλείας» και που πήρε θέση εναντίον της μόνο όταν οι πραγματικοί πολέμιοί της και οι ανάγκες του πολέμου τού το επέβαλαν. Τελικά η ελίτ του Βορρά αντάλλαξε την ελευθερία των μαύρων με την εφαρμογή της δικής της επιχειρηματικής νομοθεσίας στο Νότο (βλ. και Χ. Ζιν, «Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών»). Η πολιτική τοποθέτηση του Ρος, ως στελέχους των Δημοκρατικών, του απαγόρευσε μάλλον τέτοιες ιστορικές εμβαθύνσεις και άφησε αναπάντητα τα σχετικά ερωτήματα που ο ίδιος αγγίζει.

Παρ’ όλα αυτά, οι κριτικές που δέχτηκε είναι πρωτευόντως πολιτικές. Από τα δεξιά (π.χ. New York Times) ότι δεν προβάλλει ως σκοπό του Εμφυλίου την κατάργηση της δουλείας των μαύρων παρά υποχωρεί στη «διαστρέβλωση»: πόλεμος των πλουσίων με θυσίες των φτωχών. Αυτή η «κριτική» μάλλον μας παρακινεί περισσότερο να στηρίξουμε το έργο. Εμφανίζεται όμως και μια κριτική από τα «αριστερά»: ότι συνηγορεί υπέρ της λευκής ανωτερότητας με το να μη μιλά για τον κανόνα του ρατσισμού στο Νότο παρά για την εξαίρεση μιας δράκας ανταρτών και κυρίως με το να ξετυλίγει τα πάντα γύρω από τον λευκό ήρωα, σωτήρα των μαύρων. Θεωρούμε άδικη και τη δεύτερη κριτική. Εδώ έχουμε έναν Εμφύλιο από την άποψη κάποιων «από κάτω», πράγμα έτσι κι αλλιώς σπάνιο και σε αντίθεση με εξωραϊστικά ‒ έως ανιστόρητα ‒ υμνολόγια προς αστούς ηγέτες (π.χ. «Lincoln», 2012). Έχουμε επίσης την επισήμανση ότι είναι δυνατή η κοινή αντιρατσιστική πάλη μαύρων-λευκών. Στο κάτω κάτω, ναι, οι πρωταγωνιστές της πάλης δεν χρειάζεται να είναι όλοι μαύροι στο δέρμα, παρά στη συνείδηση.

Χωρίς να αποτελεί καλλιτεχνικό αριστούργημα, το «Free State of Jones» βλέπει με ταξικά γυαλιά μια κομβική ιστορική περίοδο, παραμερίζοντας σε μεγάλο βαθμό την αμερικανική εθνική αφήγηση. Δεν είναι τυχαία η σύμπτωσή της με το επίμονο Black Lives Matter, και από αυτήν την άποψη βρίσκεται εντός τόπου και χρόνου, τονίζοντας το ταξικό στοιχείο που μπορεί να διευρύνει το κίνημα. Στο τέλος παραμένουν τα ερωτήματα. Πόσο ανθεκτική είναι επιτέλους η ρατσιστική μάστιγα; Μόνο η απόλυτη κρίση του πολέμου μπορεί να ενώσει λευκούς και μαύρους; Η συνέχεια στα πεζοδρόμια των ΗΠΑ ‒ και όχι μόνο.

Κι όμως, νομιμοποιούν την παραοικονομία με τη λίστα χειρουργείου.

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Στα πλαίσια της γνώριμης πλέον επικοινωνιακής του τακτικής, το Υπουργείο Υγείας εκτόξευσε ένα ακόμα πυροτέχνημα με τη δημοσίευση σχεδίου για την σύνταξη Λίστας χειρουργείου στα Νοσοκομεία.

Ακόμα και ένας αδαής αν διαβάσει το σχέδιο απόφασης που προτείνεται από την κυβέρνηση και υπογράφεται από τον αν. Υπουργό Υγείας κ. Πολάκη, θα αντιληφθεί ότι όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται τα φαινόμενα διαφθοράς και παραοικονομίας αλλά αντίθετα  αποκτούν και μια διάσταση νομιμοφάνειας με τις προωθούμενες ρυθμίσεις.

Και αυτό το λέμε γιατί :

  1. Από την λίστα χειρουργείου εξαιρούνται όσα περιστατικά προσέρχονται στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) και χαρακτηρίζονται επείγοντα. Η διαδικασία αυτή αποτελεί την κύρια οδό της παράκαμψης της σειράς για τις χειρουργικές επεμβάσεις. Είναι άλλωστε γνωστό σε όλους το φαινόμενο κατά την έναρξη της εφημερίας σε κάθε νοσοκομείο πολίτες με βαλίτσες σε συνεννόηση με μεγαλογιατρούς να εισάγονται ως επείγοντα περιστατικά. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι ακόμα και η υπόσχεση της Κυβέρνησης για την ανάπτυξη αυτόνομων τμημάτων επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) στα Νοσοκομεία για τον περιορισμό αυτών των φαινομένων παραμένει στον αέρα.
  2. Την διαμόρφωση της λίστας χειρουργείου και την εκτίμηση της σοβαρότητας των περιστατικών που προσέρχονται στα πρωινά και τα ιδιωτικά απογευματινά ιατρεία την έχει ο ίδιος ο χειρουργός που έχει την ευθύνη του περιστατικού. Δηλαδή εδώ συμβαίνει αυτό που λέει ο λαός «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει». Δεν φτάνει λοιπόν που διατηρείται το απαράδεκτο καθεστώς των ιδιωτικών απογευματινών ιατρείων, που οι πολίτες τα πληρώνουν ακριβά, αλλά μέσω αυτών και της πολυδιαφημιζόμενης λίστας χειρουργείου, οι επίορκοι Γιατροί θα διευρύνουν την πελατεία τους και θα νομιμοποιούν και την παράκαμψη της σειράς στα χειρουργεία με τις «ευλογίες» της κυβέρνησης.
  3. Η Κυβέρνηση με αυτή τη μεθόδευση επιχειρεί να αποκρύψει ταυτόχρονα τη βασική αιτία για την διαμόρφωση των πελατειακών σχέσεων, τις μεγάλες καθυστερήσεις στα χειρουργεία και την παράκαμψη της σειράς στα χειρουργεία  που δεν είναι άλλη  παρά οι μεγάλες ελλείψεις στη στελέχωση των μονάδων υγείας σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με αποτέλεσμα να παραμένουν κλειστά μεγάλος αριθμός από κρεβάτια και χειρουργικά τραπέζια στα περισσότερα Νοσοκομεία.

Είναι προφανές λοιπόν ότι με τη λίστα χειρουργείου όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται τα φαινόμενα των πελατειακών σχέσεων της παραοικονομίας και της διαφθοράς αλλά αντίθετα καλύπτονται με το μανδύα της νομιμότητας.

Τα φαινόμενα αυτά βεβαίως δεν αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακά κόλπα αλλά με έναν άλλο προσανατολισμό του Συστήματος Υγείας που στο κέντρο του έχει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι τα κέρδη των επιχειρήσεων. Απαιτούν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο σύγκρουσης με τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα καθώς και την κατάργηση των ιδιωτικών και εμπορευματικών σχέσεων που έχουν αναπτυχθεί μέσα στα Νοσοκομεία.

Το Υγειονομικό κίνημα πρέπει αυτή την ώρα να αποκαλύψει το νέο επικοινωνιακό πυροτέχνημα της Κυβέρνησης και να διεκδικήσει μια άλλη πολιτική  που βρίσκεται στον αντίποδα από  τις νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές πολιτικές που υλοποιούνται διαχρονικά και συνεχίζονται και από τη σημερινή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οι εργαζόμενοι στην Υγεία πρέπει να αγωνιστούν για την στελέχωση των μονάδων υγείας, το άνοιγμα των κλειστών τμημάτων και χειρουργικών τραπεζιών και την κατάργηση των ιδιωτικών εμπορευματικών σχέσεων μέσα στα Νοσοκομεία.