Μήνας: Δεκέμβριος 2016

Με επιτυχία και πολύ κόσμο η Πρωτοχρονιάτικη γιορτή της ΛΑ.Ε.

%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%ae13-696x391

Με τον Σύλλογο Ηπειρωτών Αγίου Δημητρίου «Το Κούγκι» στο επίκεντρο, όπου έψαλε τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα, τραγούδησε και χόρεψε ηπειρώτικα τραγούδια μαζί με τον πολύ κόσμο που πλημμύρισε τον χώρο, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το Σάββατο (31/12) το μεσημέρι και σε κλίμα αισιοδοξίας και ελπίδας η Πρωτοχρονιάτικη γιορτή της ΛΑ.Ε στα γραφεία της (Πατησίων 14, 8ος όροφος).

Στη γιορτή της ΛΑ.Ε έδωσε το παρόν ο Παν. Λαφαζάνης και όλα τα κεντρικά στελέχη της ΛΑ.Ε, μαζί με φίλους και φίλες της παράταξης.

Εκατοντάδες κόσμος παρέλασε από τα γραφεία και με ένα ποτήρι κρασί και λίγο μεζέ έδωσε και συμμερίστηκε αγωνιστικές ευχές για δημοκρατική ανατροπή στην Ελλάδα με τον καινούργιο χρόνο.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΠΣ ΤΗΣ ΛΑ.Ε

Ο Παν. Λαφαζάνης έκανε στη γιορτή της ΛΑ.Ε για την Πρωτοχρονιά, που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της, την παρακάτω δήλωση για τον καινούργιο χρόνο:

«Το 2017 θα είναι για την περιοχή μας, την Ευρώπη και τον κόσμο μια θυελλώδης χρονιά ριζικών αλλαγών.

Η Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια, η Μεσόγειος, η Ευρώπη και ο κόσμος που γνωρίσαμε δεν θα μείνουν τα ίδια το 2017. Ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος τελείωσε. Το θέμα είναι οι συγκλονιστικές αλλαγές που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη να αποκτήσουν ένα προοδευτικό και φιλειρηνικό πρόσημο.

Ειδικότερα η ευρωζώνη και η ΕΕ βιώνουν μια αξεπέραστη κρίση και μια βαθιά παρακμή και αποσύνθεση, ενώ συναντούν όλο και περισσότερο την αποστροφή των λαών.

Η ευρωζώνη και η ΕΕ δεν έχουν κανένα μέλλον.

Είναι πολύ πιθανόν η ευρωζώνη να γνωρίσει μέσα στο 2017 βαθιές ρηγματώσεις ή και να διαλυθεί με άγνωστη προς το παρόν προοπτική.

Μόνο μια ευρώπληκτη, βαθιά δογματική και εκτός τόπου και χρόνου πολιτική και οικονομική τάξη στη χώρα, πάντα προσκολλημένη, εθελόδουλη και ληστρική, δεν μπορεί να αντιληφθεί τα μηνύματα των καιρών και τις επερχόμενες ριζικές ανατροπές στο ευρωπαϊκό τοπίο.

Η Ελλάδα του ευρώ, και της γερμανικής νεοφιλελεύθερης ΕΕ, η Ελλάδα της μνημονιακής κατοχής και του παρακμιακού ολιγαρχικού πολιτικού, οικονομικού και διαπλεκόμενου κατεστημένου, η Ελλάδα της παραγωγικής διάλυσης και της λιτότητας, δεν έχουν καμία προοπτική διεξόδου από την κρίση.

Η χώρα μας μέσα στο 2017 χρειάζεται μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή με εθνικό νόμισμα, εθνική κυριαρχία, ανεξαρτησία, διαγραφή του δημόσιου χρέους, σεισάχθεια στο ιδιωτικό χρέος, εθνικοποίηση των τραπεζών και ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα παραγωγικού μετασχηματισμού και στήριξης μισθών και συντάξεων.

Αυτό το πρόγραμμα ανόρθωσης και διεξόδου αναδεικνύει η ΛΑ.Ε και καλεί με αισιοδοξία και ελπίδα σε ένα μεγάλο πολιτικό, κινηματικό και εκλογικό μέτωπο ανατροπής και θετικής πρότασης όλες τις ριζοσπαστικές, αριστερές, πατριωτικές, δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις της χώρας».

Advertisements

Ο Νίκος Καζαντζάκης για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ

Οι «Σπαρτακιστές», υπό την καθοδήγηση των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ, ίδρυσαν στις 30 Δεκεμβρίου 1918 στο επαναστατημένο Βερολίνο το KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας).

9696601

Του Νίκου Καζαντζάκη
Πηγή: aformi.gr

«Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα «Γράμματα» της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι· απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς· ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα· οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.

Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

Έπειτα σκορπίσαμε. Άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι διορίστηκαν κι ησύχασαν. Όταν τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν τους βλέπω από ευγένεια – φοβούμαι μήπως θυμηθούν και κοκκινίσουν. Μα σήμερα δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Μόλις πρόβαλα στο μικρό ξενοδοχείο του Διονύσου, να ο φίλος μου με το μπαστούνι του, με το καπέλο γυριστό, να μην τον κάψει ο ήλιος γλυκοκουβέντιαζε με πέντ’ έξι κοπέλες. Πώς πάχυνε! Τα μάτια του ήταν πρησμένα, τα μάγουλά του κρέμουνταν, το πηγούνι του αναπαύονταν απάνου στο διπλό προγούλι.

– Πώς πάχυνες! του είπα.

– Ναι, πήρα τον κατήφορο. Στρώνω τραπέζι για τα σκουλήκια. Γεροντόπαχο. Δε σκοτίζομαι πια για τίποτα, δεν μπορώ να αφομοιώσω καμιά καινούρια ιδέα. Είμαι ήσυχος.

Και σε λίγο πρόσθεσε:

– Άλλαξαν οι συνήθειές μου. Παντρεύτηκα βλέπεις. Δεν περπατώ πια, βαριέμαι. Αγαπώ τις απλές κουβέντες, τη μαστίχα και τα παιδιά μου.

Θέλησα να του θυμίσω τους αγώνες μας. Όλα τα θυμόταν ήσυχα, χωρίς θλίψη, χωρίς ντροπή.

– Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Σήμερα οι νέοι άλλαξαν. Γίνηκαν επαναστάτες, δε σέβουνται.

Μα καθόλου δε θεράπευε πια την καρδιά μου όλη τούτη η ωραιότητα. Σαν παμπάλαιη μου φάνηκε Σειρήνα, που μάταια μάχουνταν να μας γοητέψει και να ξεχάσουμε το τραχύ, χωρίς γλύκα κι ωραιότητα σύγχρονο χρέος.

Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου· ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε.

Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».

Πολλοί κλαίγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φοβέριζαν. Οι καλοθρεμμένοι αστοί περνούσαν και σφύριζαν. Ήρθαν οι αστυφύλακες και την κατέβασαν από το τραπέζι και την πήραν στη φυλακή. Ποτέ δε θα ξεχάσω τη ματιά της προς τους αψηλούς, βάρβαρους στρατιώτες. Έλεος, αγανάχτηση και θλίψη. Σα να μετρούσε πόσο σκοτάδι υπάρχει ακόμα, πόση σκλαβιά και τι αγώνας χρειάζεται!

Μιαν άλλη μέρα: Είχε κηρυχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά σιδερόφραχτα στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ρωσία.

Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια:

«Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ’ ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως με όλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή…».

Γιομάτη επικίντυνα πλούτη κι αντινομίες ήταν η ψυχή της, όπως κάθε μεγάλη ψυχή.

Και παρακάτω γράφει:

«Τη στιγμή που σου γράφω ένας μεγάλος βάβουλος μπήκε στο κελί της φυλακής μου· το γιομώνει με τη βαριά, σα βαρύτονου, φωνή του. Τί ωραίος που είναι, τί βαθύτατη χαρά ζωής αναπηδάει μέσα από το βούισμά του, το γιομάτο δύναμη, ζέστα καλοκαιριάτικη και μυρωδιές από τα λουλούδια!»

«Σονίτσα» γράφει μιαν άλλη μέρα, «παραπονιέσαι με λόγια πικρά γιατί με κρατούν τόσον καιρό φυλακή και φωνάζεις: «Πώς είναι δυνατόν οι ανθρώποι να ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων;» Αγαπητό μικρό μου πουλί, σε όλη την ιστορία ανθρώποι ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων, κι η αδικία τούτη, έχει βαθύτατα τις ρίζες της στις υλικές συνθήκες της ζωής.

Μονάχα η εξέλιξη, μέσα από αναρίθμητες σπασμωδικές κρίσεις, μπορεί να φέρει τη λύτρωση. Σήμερα ζούμε ένα από τα πιο τρικυμισμένα κεφάλαια της εξέλιξης αυτής και ρωτάς: Προς τί όλα τούτα; Το ερώτημα τούτο δεν έχει νόημα όταν αγκαλιάσεις ολάκερο τον κύκλο της ζωής. Προς τί να υπάρχουν πουλιά στον κόσμο; Δεν ξέρω. Μα χαίρουμαι που υπάρχουν και γλυκύτατα παρηγοριέμαι, γρικώντας ξαφνικά ένα βιαστικό τσι-τσι-μπε να μου έρχεται μακριάθε, απάνου από τον τοίχο.

»Άλλωστε υπερτιμάς τη γαλήνη μου. Δυστυχώς η εσωτερική μου ισορροπία και μακαριότητα ταράζεται κι από τον πιο ανάλαφρο ίσκιο που περνάει ποπάνω μου κι υποφέρω τότε αδήγητο μαρτύριο. Μα τις στιγμές αυτές μου είναι αδύνατο να προφέρω λέξη.».

Σε ένα άλλο γράμμα της περιγράφει με πόνο τα βουβάλια που σέρνουν μεγάλα κάρα και κουβαλούν στις φυλακές τα αιματωμένα ρούχα από τον πόλεμο. Ένας στρατιώτης τα χτυπούσε και χάραζε, έως το αίμα, τη ράχη τους:

«Την ώρα που ξεφόρτωναν τα κάρα, τα βουβάλια έμεναν ακίνητα εξαντλημένα και το ένα, εκείνο που έτρεχε αίμα, κοίταζε θλιμμένο, ίσα, μπροστά του. Όλη του η μορφή και τα μεγάλα του μαύρα μάτια, τα τόσο γλυκά, είχαν την έκφραση του παιδιού που τιμωρήθηκε σκληρά χωρίς να ξέρει την αιτία· έκλαψε πολύ και δεν ξέρει πια πώς να γλυτώσει από το μαρτύριο κι από την κτηνώδη βία.

»Στεκόμουνα μπροστά στο κάρο και το πληγωμένο ζώο με κοίταζε. Τα δάκρυα τινάχτηκαν από τα μάτια μου· ήσαν τα δάκρυά του. Ω δύστυχο βουβάλι μου, αγαπημένε φτωχέ αδερφέ μου, είμαστε κι οι δυο ανυπεράσπιστοι και βουβοί, ενωμένοι κι οι δυο στο πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα!»

Θάμα είναι η ευαισθησία τούτη της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την Τρίτη ανώτατη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά, δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λαγαρός θεωρητικός νους – μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Πράξη: αμείλιχτος πολεμιστής, έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργοστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.

«Σονίτσα, Σονίτσα, κράτα ό,τι κι αν γίνει, τη γαλήνη σου και την ηρεμία. Τέτοια είναι η ζωή και πρέπει να την παίρνεις όπως είναι, με γενναιότητα, με όρθιο το κεφάλι και με χαμόγελο στα χείλη, μπροστά και ενάντια στα πάντα!»

Και το τελευταίο της γράμμα, λίγο πριν την σκοτώσουν:

«Η ψυχή μου βρίσκεται σε τέτοιο πυρετό, που είναι αδύνατο να δέχουμαι πια τους φίλους μου και να νιώθω πως μας επιβλέπουν οι φύλακες. Το βάσταξα με υπομονή όλα τούτα τα χρόνια κι αν ήταν άλλοι καιροί, θα ‘κανα υπομονή. Μα τώρα που όλα συθέμελα άλλαξαν, δεν το ανέχομαι πια. Να μ’ επιβλέπουν την ώρα που μιλώ και να μη με αφήνουν να προφέρω λέξη για ό,τι βαθύτατα μ’ ενδιαφέρει, μου κατήντησε τόσο μαρτύριο, που προτιμώ να στερηθώ κάθε επίσκεψη, ωσότου να μπορέσουμε να ιδωθούμε σαν ελεύτεροι άνθρωποι».

Σε λίγο καιρό, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!

Αχ! Πώς ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή:

Βοήθεια!

Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.

Κατέβαινα το βουνό ταραγμένος. Τα δάκρυα είχαν τιναχτεί από τα μάτια μου. Πώς όταν είδα τη γυναίκα τούτη στη μακρινή πολιτεία να φωνάζει, απάνω στο τραπέζι, μικρή, αδύναμη κι άσκημη, πώς να μη χυθώ να σφίξω το χέρι της και να πάω μαζί της! Μα θυμούμαι, πειράχτηκα κι απόστρεψα το πρόσωπό μου. Ένας γιατρός, που ήταν μαζί μου είπε: «Θα είναι υστερική· θα την πάντρευα να ησυχάσει». Κι εγώ γέλασα, θυμούμαι.

Φρίσσω λογιάζοντας πόσο κτήνος μπορεί να ‘ναι ο άνθρωπος, χωρίς να το νιώθει. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξεπέσει τόσο, μεγαλύτερη αμαρτία δεν έκαμα.

Και τώρα τα δάκρυα ανεβαίνουν, μια καρδιά χτυπάει και γιομίζει με αντίλαλο την ερημιά, η ζωή ανασηκώνεται όλη απάνου στους αδύναμους, καμπουριασμένους ώμους της χλωμής τούτης μεγαλομάρτυρης αδελφής.

Έφυγε η κραυγή από το στήθος της, λευτερώθηκε από το εφήμερο κορμί της και δουλεύει, φωνάζοντας πολεμικά, μέσα στα στήθη των ανθρώπων. ΄

Τέτοια η κραυγή της λευτεριάς. Έκαμε χρόνια να φτάσει και να χτυπήσει την ψυχή μου. Άλλες ψυχές, πιο χαμηλά, πιο πέρα, ακόμα δεν τη γρίκησαν. Βλέπουν μια γυναίκα ν’ ανοίγει το στόμα της, να σηκώνει τα χέρια απάνου σ’ ένα τραπέζι, μα δεν ακούν τί λέει: ύστερα από πέντε, δέκα χρόνια, θ’ ακούσουν· κι η ψυχή τους θα τιναχτεί κραυγάζοντας.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας:

Βοήθεια

Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι.

Ποιος φώναξε; Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι!

Κι ύστερα σιωπή· ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται, για να μπορούμε να ξεφύγουμε – μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

Ανήλεη, αυστηρή είναι η στιγμή που περνούμε. Δε στρέφουμε πια το πρόσωπό μας στον ουρανό, ζητώντας βοήθεια. Ξέρουμε, ουρανός και γης είναι ένα. Ο νους, ας είναι ο ποιητής ουρανού και γης· αυτός ανέλαβε όλη την ευθύνη του χαμού ή της σωτηρίας.

Ο νους μας είναι σαν το «Μικρό Σκορπιό» μιας αφρικάνικης παράδοσης, που αν την ήξερε, πολύ θα την αγαπούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

«Ο μικρός σκορπιός είπε: – Εγώ, ο μικρός σκορπιός, ποτέ δε θα επικαλεστώ το όνομα του Θεού. Εγώ, ο μικρός σκορπιός, όταν θέλω να κάμω κάτι, θα το κάμω με την ουρά μου»!»

«Στη δουλειά & στον αγώνα»: Εργασιακή… ανασκόπηση με τον γραμματέα του ΜΕΤΑ

douleia-agonas-mavro-aspro

«Στη δουλειά & στον αγώνα», στην εκπομπή για τον κόσμο της εργασίας, που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen κάθε Σάββατο 12.00-13.00, και μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά από τους 106,7 FM, ή διαδικτυακά μέσω της ιστοσελίδας της (εδώ) και του live24.gr (εδώ), ο γραμματέας του ΜΕΤΑ Γιώργος Χαρίσης κάνει την εργασιακή ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε.

Απαντά σε ερωτήσεις για το εργασιακό, το ασφαλιστικό, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, την ανασυγκρότησης της παράταξης… Μπορείτε να στείλετε τις ερωτήσεις σας στο emailmeta2014@gmail.com.

Ν. Χουντής: Αποτελεί ντροπή η επιστολή Τσακαλώτου για περικοπή συντάξεων.

Ερώτηση προς την Κομισιόν σχετικά με τη διαφαινόμενη παραγραφή των φόρων και προστίμων για τις λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς, κλπ.

hountis-696x464Ερώτηση  σχετικά με τη διαφαινόμενη παραγραφή των φόρων και προστίμων που έχουν καταλογιστεί σε όσους έχουν ελεγχθεί από τις λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς, κλπ, κατέθεσε προς την Κομισιόν, ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής.

Στην ερώτησή του, ο Νίκος Χουντής, αφού περιγράφει την πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία ανοίγει ο δρόμος για την ακύρωση της επιβολής φόρων και προστίμων από τις περίφημες λίστες μεγαλοκαταθετών του εξωτερικού (Λαγκάρντ, Μπόργιανς, κλπ), ακόμα και για όσες υποθέσεις έχουν ελεγχθεί, καταγγέλλει ότι, με αυτό τον τρόπο, ουσιαστικά δικαιώνονται όσοι, από παλιά, εξέφραζαν την πεποίθηση ότι ούτε η ελληνική κυβέρνηση, ούτε ΕΕ και ΔΝΤ, προτίθενται να φορολογήσουν και να πατάξουν τη φοροδιαφυγή των μεγάλων εισοδημάτων.

Στην ερώτησή του, ο Έλληνας ευρωβουλευτής, καταλογίζει ευθύνες για πράξεις και παραλείψεις, σε όλες «τις κυβερνήσεις – αλλά και ειδικότερα στη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων που είχε την ευθύνη για την έγκαιρη αποστολή εντολών ελέγχου – που διαχειρίστηκαν τις υποθέσεις αυτές».

Ταυτόχρονα, κατηγορεί για ακραίο αμοραλισμό την επιστολή Τσακαλώτου, αφού, τη στιγμή που δεσμεύεται ότι θα περικόψει τις πενιχρές συντάξεις αν δεν επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι, αποδεικνύεται με τις δικαστικές αποφάσεις ότι, «οι ελληνικές κυβερνήσεις, παρά τις διακηρύξεις τους, η ΕΕ και το ΔΝΤ δεν έκαναν τίποτα για να συλλάβουν τη μεγάλη φοροδιαφυγή», ούτε και σε αυτές τις κραυγαλέες περιπτώσεις.

Η πλήρης ερώτηση έχει ως εξής:

«Σε παλαιότερες ερωτήσεις μου (2011, 2012), περιέγραφα την κωλυσιεργία των ελληνικών ελεγκτικών αρχών στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής από τις καταθέσεις Ελλήνων στο εξωτερικό (λίστες Φαλτσιάνι-Λαγκάρντ, Μπόργιανς, κλπ), και τόνιζα ότι «είναι εδραιωμένη πεποίθηση της ελληνικής κοινωνίας ότι ούτε η ελληνική κυβέρνηση, ούτε ΕΕ και ΔΝΤ, προτίθενται να φορολογήσουν και να πατάξουν τη φοροδιαφυγή των μεγάλων εισοδημάτων».

Πρόσφατα, το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών αποφάσισε ότι έχουν παραγραφεί οι περισσότερες από τις περιπτώσεις των ανωτέρω φορολογουμένων, συμπεριλαμβανοένων αυτών που έχουν ελεγχθεί ως τώρα, αφού, μεταξύ άλλων, έκρινε αντισυνταγματικές τις παρατάσεις παραγραφής φορολογικών υποθέσεων.

Ερωτάται η Επιτροπή:

  1. Υπάρχουν ευθύνες για πράξεις και παραλήψεις στις κυβερνήσεις -αλλά και ειδικότερα στη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων που είχε την ευθύνη για την έγκαιρη αποστολή εντολών ελέγχου- που διαχειρίστηκαν τις υποθέσεις αυτές;
  2. Δεν αποτελεί πράξη ακραίου αμοραλισμού η επιστολή Τσακαλώτου, ότι σε περίπτωση απόκλισης από τους δημοσιονομικούς στόχους του 2016, θα περικοπούν οι συντάξεις, όταν αποδεικνύεται ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις, παρά τις διακηρύξεις τους, η ΕΕ και το ΔΝΤ δεν έκαναν τίποτα για να συλλάβουν τη μεγάλη φοροδιαφυγή;
  3. Υπάρχουν καταγεγραμμένες εκτιμήσεις της ελληνικής κυβέρνησης για το ύψος των φόρων και προστίμων που προσδοκούσε από τις ανωτέρω λίστες; Εάν ναι, πώς θα καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό που προκύπτει;»

Το Γραφείο Τύπου

29.12.2016

Ιωάννινα: Νεαροί γιατροί έπαιξαν μουσική στους ασθενείς τους.

Μια υπέροχη πράξη από νεαρούς γιατρούς του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ιωαννίνων

giatroi

Του Χρήστου Δεμέτη
Πηγή: news247.gr

Η μελωδία απαλύνει ακόμα και τις πιο κρίσιμες στιγμές στη ζωή του ανθρώπου.

Αυτά τα Χριστούγεννα οι νοσηλευόμενοι στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ιωαννίνων δεν θα τα ξεχάσουν ποτέ. Νέοι άνθρωποι, νεαροί γιατροί του νοσοκομείου, βρέθηκαν δίπλα τους όχι μόνο για ιατρικούς λόγους αλλά και για να τους παίξουν λίγη μουσική.

Η «ορχήστρα» που στήθηκε συγκροτήθηκε από πέντε άτομα, τρεις εκ των οποίων ήταν γιατροί που εφημέρευαν στην αιματολογική κλινική.

Όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Λαγός στη σελίδα του στο Facebook:

«Όταν αποφασίσαμε να παίξουμε στην κλινική, στην εφημερία, βρεθήκαμε μπροστά στο δίλημμα αν είναι θεμιτό, μήπως επιβαρύνουμε ψυχολογικά ή πρακτικά τους ανθρώπους που βρέθηκαν τέτοιες μέρες στη δεινή θέση της ασθένειας. Με πολλή σκέψη και συζήτηση καταλήξαμε ότι αξίζει να το δοκιμάσουμε. Οι αντιδράσεις των ανθρώπων που μας άκουγαν ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μας. Όχι μόνο εκείνες τις στιγμές που παίζαμε αλλά και σήμερα! Ακούγονταν στην κλινική οι ήχοι της χθεσινής βραδιάς από τα κινητά τους, όπως μας ηχογραφήσανε χθες… Ένιωσαν όλοι τους πολύ όμορφα…».

Κάλυμνος: Κάτω από 50% η στελέχωση του Τομέα ΕΚΑΒ

ekav-300x225Πηγή: ygeionomikoi.gr

Υποτυπώδη στελέχωση και εργασία σε συνθήκες ακραίας εντατικοποίησης στον Τομέα Καλύμνου, καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ με άρθρο που ανέβηκε στον ιστοχώρο ekabnews.gr.

Ο τομέας ιδρύθηκε το 2014 και καλύπτει τους 14.000 μόνιμους κατοίκους του νησιού, στους οποίους προστίθενται υπερδιπλάσιοι τουρίστες τους θερινούς μήνες, καθώς και οι πρόσφυγες που φτάνουν από τα μικρασιατικά παράλια. Κατά τη συγκρότησή του, μετατάχτηκαν σε αυτόν 5 διασώστες (ΔΕ Πληρωμάτων Ασθενοφόρου) του τοπικού Νοσοκομείου-Κέντρου Υγείας. Ουδέποτε όμως συμπληρώθηκε ο αριθμός των 11 που απαιτείται για τη λειτουργία έστω ενός ασθενοφόρου σε 24ωρη/7ήμερη βάση, αφού:

– 3 ακόμη, οι οποίοι εργάστηκαν το 2016 μέσω του ΚΕΕΛΠΝΟ, απολύθηκαν στις 19 Νοεμβρίου μολονότι κάλυπταν πάγιες ανάγκες. Ουδέποτε αντικαταστάθηκαν.

– Στις δύο προκηρύξεις του Υπουργείου Υγείας (7Κ/2014 – προσλήφθηκαν 186, 6Κ/2016 – θα προσληφθούν 93 διασώστες) δεν προβλέφθηκε ούτε μία θέση για την Κάλυμνο.

– Ομοίως, για το νησί δεν προβλέπεται καμμία από τις 165 σχετικές θέσεις (Πληρωμάτων διαφόρων φορέων, Οδηγών Πληρωμάτων ΕΚΑΒ) του ειδικού προγράμματος απασχόλησης 4.000 μακροχρόνια ανέργων.

Συνεπεία των παραπάνω, οι διασώστες αναγκάζονται να δουλεύουν χωρίς ξεκούραση, σε συνθήκες πολέμου, ώστε να καλύπτονται όσο το δυνατόν περισσότερες βάρδιες. Ήδη τους οφείλονται εκατοντάδες ρεπό και ημέρες αδείας για το 2016, κατάσταση που δεν προβλέπεται να αλλάξει στο εγγύς μέλλον.

Το συγκεκριμένο καθεστώς δεν είναι, βεβαίως, πρωτόγνωρο ούτε εξαίρεση. Είναι ένα ακόμα δείγμα του πώς αντιμετωπίζουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις τους εργαζομένους στην Υγεία και τους ασθενείς, ακόμα και σε περιοχές όπου θα έπρεπε να υπάρχει αυξημένη μέριμνα, λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης και του ακριτικού χαρακτήρα τους.

Απογραφή: Αυτή είναι η «ακτινογραφία» των δημοσίων υπαλλήλων.

2015_ergasia_ipalliloi-mesa_ipalliloi-polla-parathira

Πηγή: ergasianet.gr

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Μητρώου Μισθοδοτούμενων, που δημοσιεύονται στο «Απογραφή», τον Οκτώβριο του 2016 οι εργαζόμενοι που καταγράφονται στα επίσημα στοιχεία, εκτός εκείνων που έχουν προσληφθεί σε ΝΠΙΔ, ανέρχονται συνολικά στους 564.900, ενώ στην κατηγορία των μετακλητών καταγράφονται 2.099.

Αναλυτικά, ανά υπουργείο η κατανομή των κρατικών λειτουργών έχει ως εξής:

Τακτικό Προσωπικό (εκτός ΝΠΙΔ):

Κυβερνητικοί – Πολιτειακοί Φορείς: 121

Βουλή: 1.163

Ανεξάρτητες Αρχές: 1.680

Γ.Γ. Ενημέρωσης και Επικοινωνίας / Γ.Γ. Μέσων Ενημέρωσης: 400

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων: 2.043

Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: 15.935

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας: 85.783

Υπουργείο Εξωτερικών: 1.845

Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης: 16.389

Υπουργείο Εσωτερικών & Διοικητικής Ανασυγκρότησης: 65.155

Υπουργείο Ναυτιλίας & Νησιωτικής Πολιτικής: 8.041

Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης & Τουρισμού: 2.352

Υπουργείο Οικονομικών: 15.488

Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας: 817

Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων: 168.676

Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού: 7.243

Υπουργείο Υγείας: 77.771

Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων: 4.500

Αποκεντρωμένες Διοικήσεις: 6.764

ΟΤΑ: 82.734

ΣΥΝΟΛΟ: 564.900