Μήνας: Ιανουαρίου 2017

Ποιοι στραγγάλισαν τον Τύπο (αν όχι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες, οι κεφαλαιούχοι και οι επιχειρηματίες του);

psyx

Του Γιάννη Νικολόπουλου
Πηγή: rproject.gr

Όταν δεν φροντίζεις ακόμη και στο τελευταίο (;) φύλλο της εφημερίδας (σου;) να πεις την αλήθεια, τότε όντως η εφημερίδα (σου;) δεν αξίζει ούτε να αγοράζεται, ούτε να διαβάζεται, ούτε να κυκλοφορεί, ούτε να αντανακλά και να επηρεάζει την κοινωνία, τους αναγνώστες, την πολιτική και πολιτιστική σκηνή της χώρας.

Για τον εκ­δό­τη του ΒΗ­ΜΑ­ΤΟΣ και των ΝΕΩΝ και κλη­ρο­νο­μι­κό ιδιο­κτή­τη του ΔΟΛ, Σταύ­ρο Ψυ­χά­ρη, ο οποί­ος φέ­ρε­ται να έγρα­ψε το απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο κεί­με­νο – κα­τα­πέλ­τη από σανό, ενα­ντί­ον τρα­πε­ζών,  κυ­βέρ­νη­σης και αντι­πο­λί­τευ­σης, για το (προ­σω­ρι­νό ή μό­νι­μο, θα φανεί) λου­κέ­το στον ΔΟΛ, φταί­νε ΟΛΟΙ οι άλλοι, εκτός από τον ίδιο, τα κατά και­ρούς ΔΣ του ομί­λου και τους ανά δια­στή­μα­τα εκλε­κτούς του, στη διεύ­θυν­ση όλων των τμη­μά­των του Συ­γκρο­τή­μα­τος και τις βα­σι­κές στή­λες της αρ­θρο­γρα­φί­ας. Όλοι δη­λα­δή εκεί­νοι που και κα­τα­βα­ρά­θρω­σαν διοι­κη­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά το Συ­γκρό­τη­μα με τις επι­λο­γές τους και «πρό­γκη­ξαν» ανα­γνώ­στες, από­ψεις, ρε­πορ­τάζ και πε­ριε­χό­με­νο από τα πε­ρί­πτε­ρα και τις σε­λί­δες των φύλ­λων (τους). Ας ση­μειω­θεί ότι άλλες πηγές και πλη­ρο­φο­ρί­ες θέ­λουν τον Αντώ­νη Κα­ρα­κού­ση να έχει γρά­ψει το γνω­στό πια κεί­με­νο, έπει­τα και από το τε­λευ­ταίο, αδιέ­ξο­δο ρα­ντε­βού «διά­σω­σης» με τους εκ­προ­σώ­πους των συ­στη­μι­κών τρα­πε­ζών και της πλευ­ράς του υπο­ψή­φιου επεν­δυ­τή, Ιβάν Σαβ­βί­δη.

Ο Ψυ­χά­ρης και το πε­ρι­βάλ­λον του, οι­κο­γε­νεια­κό, δη­μο­σιο­γρα­φι­κό και διοι­κη­τι­κό, έχουν τη με­γα­λύ­τε­ρη ευ­θύ­νη για τον επι­θα­νά­τιο ρόγχο του Συ­γκρο­τή­μα­τος. Και έπρε­πε να έχουν λο­γο­δο­τή­σει για αυτή την κα­τά­ντια, καιρό τώρα, όπως έπρε­πε και πρέ­πει να λο­γο­δο­τή­σουν για τα δα­νει­κά και αγύ­ρι­στα με «αέρα», την κα­τα­στρο­φι­κή δια­χεί­ρι­ση, την ανερ­μά­τι­στη και αλ­λο­πρό­σαλ­λη εκ­δο­τι­κή και δη­μο­σιο­γρα­φι­κή τους κα­τεύ­θυν­ση και πο­λι­τι­κή.

Αυτή τη στιγ­μή, το λου­κέ­το στον ΔΟΛ μπαί­νει στις πλά­τες των απλή­ρω­των εδώ και έξι μήνες ερ­γα­ζο­μέ­νων. Είναι ένα τυ­πι­κό λου­κέ­το της «κρί­σης», την οποία ο πρό­σφα­τα εκλι­πών, με­γά­λος κοι­νω­νιο­λό­γος και φι­λό­σο­φος, Ζί­γκ­μουντ Μπά­ου­μαν έχει χα­ρα­κτη­ρί­σει ως «τη με­γα­λύ­τε­ρη ανα­δια­νο­μή πλού­του στην ιστο­ρία». Αυτό συ­νέ­βη και στον ΔΟΛ – σε βάρος των ανα­γνω­στών, σε βάρος της κοι­νω­νί­ας, σε βάρος των ερ­γα­ζο­μέ­νων, συ­ντε­λέ­στη­κε ανα­δια­νο­μή πλού­του, ο ΔΟΛ πτω­χεύ­ει, όχι οι κε­φα­λαιού­χοι του και οι ιδιο­κτή­τες του.

Πρό­σφα­τα επί­σης, ο αρ­θρο­γρά­φος της «Εφη­με­ρί­δας των Συ­ντα­κτών», Τάσος Παπ­πάς, επι­σή­μα­νε ότι ει­δι­κά στον χώρο του Τύπου (και όχι μόνο, προ­σθέ­τω), βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά στο φαι­νό­με­νο να πτω­χεύ­ουν οι επι­χει­ρή­σεις, αλλά οι ιδιο­κτή­τες να εμ­φα­νί­ζο­νται ως την τε­λευ­ταία στιγ­μή εξαι­ρε­τι­κά εύ­ρω­στοι οι­κο­νο­μι­κά, εξαι­ρε­τι­κά «βιώ­σι­μοι» και πλού­σιοι. Η λύση, κατά τον αρ­θρο­γρά­φο; Να δη­μεύ­ε­ται κάθε προ­σω­πι­κό πε­ριου­σια­κό στοι­χείο των ανα­χω­ρη­τών κε­φα­λαιού­χων και ιδιο­κτη­τών , δή­μευ­ση υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των απλή­ρω­των προ­μη­θευ­τών, όλων όσων κιν­δυ­νεύ­ουν να βά­λουν προ­σω­πι­κό, οι­κο­γε­νεια­κό και οι­κο­νο­μι­κό λου­κέ­το από το ντό­μι­νο φρί­κης, από­γνω­σης και πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης, που συ­ντε­λεί­ται από τις επι­λο­γές και τα κα­πρί­τσια του κάθε επι­χει­ρη­μα­τία. Βήμα (και όχι… ΤΟ ΒΗΜΑ) προς τον κομ­μου­νι­σμό, που ανα­τρι­χιά­ζει πολ­λούς αστούς και κε­φα­λαιού­χους; Μπο­ρεί – κυ­ρί­ως όμως είναι βήμα προς την κοινή λο­γι­κή και το κοινό αί­σθη­μα για την ερ­γα­τι­κή τάξη της Ελ­λά­δας, που βλέ­πει ότι οι συ­νέ­πειες της οι­κο­νο­μι­κής «κρί­σης» και τα βάρη της πέ­φτουν απο­κλει­στι­κά και μόνο στις δικές της πλά­τες.

Δή­μευ­ση, λοι­πόν, στα πε­ριου­σια­κά στοι­χεία του κάθε Ψυ­χά­ρη, δή­μευ­ση υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων, δή­μευ­ση των τί­τλων, των κτη­ρί­ων, των εγκα­τα­στά­σε­ων υπέρ των απαι­τή­σε­ων και των διεκ­δι­κή­σε­ων τους, και πα­ράλ­λη­λα, θα πρό­σθε­τα, απα­γό­ρευ­ση ενα­σχό­λη­σης του, στο μέλ­λον, με κάθε επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, ει­δι­κά στον χώρο του Τύπου – γιατί εντέ­λει τα λου­κέ­τα, οι άτα­κτες χρε­ο­κο­πί­ες και τα «κα­νό­νια» απο­τε­λούν και την οδό επα­να­σύ­στα­σης και επα­νεκ­κί­νη­σης των επι­χει­ρη­μα­τιών από άλλες ή τις ίδιες επι­χει­ρη­μα­τι­κές πο­λι­τεί­ες, με την ανοχή και τη συ­νε­νο­χή εκεί­νων των πα­ρα­γό­ντων που κατά τα άλλα το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗΣ κα­ταγ­γέλ­λει σή­με­ρα, των αστι­κών κομ­μά­των κάθε πο­λι­τι­κής από­χρω­σης και των τρα­πε­ζι­τών κάθε χαρ­το­φυ­λα­κί­ου.

Ένα γεν­ναίο, συ­νο­λι­κό, δί­καιο και απο­τε­λε­σμα­τι­κό «μνη­μό­νιο για τους πλού­σιους» της Ελ­λά­δας, που θα βάλει βαθιά το μα­χαί­ρι στο κόκ­κα­λο, είναι πιο απα­ραί­τη­το από ποτέ και πρέ­πει να απο­τε­λέ­σει προ­με­τω­πί­δα των κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων και αγώ­νων της ρι­ζο­σπα­στι­κής και σο­σια­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Την κρίση, και στον Τύπο, να πλη­ρώ­σουν οι πα­τρί­κιοι και όχι οι πλη­βεί­οι του Τύπου.Την κρίση, και στον Τύπο, να πλη­ρώ­σουν οι δή­μιοι και οι στραγ­γα­λι­στές του Τύπου, όχι τα θύ­μα­τα και οι πνιγ­μέ­νοι ερ­γα­ζό­με­νοι. Πε­ρίσ­σε­ψε πια η υπο­κρι­σία, η ανοχή και η πα­νουρ­γία με τους δε­κά­δες μι­κρούς «Τραμπ» του επαρ­χιώ­τι­κου μι­κρο­ελ­λα­δι­τι­σμού μας, που έχουν ονει­ρώ­ξεις ότι μι­μού­νται τον εξά­κις πτω­χευ­μέ­νο επι­χει­ρη­μα­τία, ο οποί­ος βύ­θι­ζε τις επι­χει­ρή­σεις του και έστελ­νε στην ανερ­γία και τη φτώ­χεια τους ερ­γα­ζο­μέ­νους, μέ­νο­ντας ο ίδιος αλώ­βη­τος και βα­θύ­πλου­τος.

Ως εδώ… Και αιδώς, Αρ­γεί­οι και αγύρ­τες του Τύπου, για το ποιοι και πως στραγ­γά­λι­σαν τον Τύπο στην Ελ­λά­δα, πριν και μετά τα δια­δο­χι­κά μνη­μό­νια της λι­τό­τη­τας, της υφαρ­πα­γής του ερ­γα­τι­κού ει­σο­δή­μα­τος και της κοι­νω­νι­κής κα­τα­στρο­φής.

Advertisements

Στα 7 δισ. τα μέτρα των δανειστών.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τσαρλατάνων.

Προς άτακτη χρεοκοπία.

xreokopia1_madata_175467183

Πηγή: Iskra.gr

Ακολουθώντας ως σκυλάκι η Κομισιόν, συμφώνησε με το ΔΝΤ ότι τα μέτρα που θα πρέπει να ψηφίσει προκαταβολικά η κυβέρνηση θα πρέπει να ανέλθουν τώρα σε 7 δισ. από τα 4,5 δισ. που ζητούντο μέχρι σήμερα.

ΔΝΤ και Κομισιόν συμπεριλαμβάνουν τώρα προς ψήφιση από την Ελληνική Βουλή λογαριασμό την αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών στο δημόσιο (1,15 δισ.), τα αναδρομικά των ένστολων, την κάλυψη των ελλειμμάτων στον ΕΦΚΑ κλπ.

ΔΝΤ και Κομισιόν κινούνται πλέον με έναν ανελέητο τρόπο, ο οποίος δεν έχει εύκολη εξήγηση, εκτός και αν στην πλάτη της χώρας παίζονται ευρύτερα παιχνίδια και επενδύονται ευρύτερες στρατηγικές ων ΗΠΑ, της Γερμανικής Ευρώπης αλλά και επιλογές του ΔΝΤ, που αδιαφορούν για την καταστροφή της χώρας και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ΔΝΤ και ΕΕ ζητούν στην πραγματικότητα να ψηφιστούν νέες μειώσεις των κύριων συντάξεων (κατάργηση προσωπικής διαφοράς) ύψους 40% (!), ενώ ζητούν πλήρη απελευθέρωση και απορρύθμιση των απολύσεων και των εργασιακών σχέσεων, αδιαφορώντας πλήρως για την φρικτή εργασιακή ζούγκλα που κυριαρχεί στη χώρα μας.

Φτάσαμε πλέον στο σημείο οι εξευτελιστικοί μισθοί σε εργαζομένους να δίνονται και αυτοί με κουπόνια σε είδος ή και με κάρτες Βουλγαρίας για να αποφεύγονται φόροι και ασφαλιστικές εισφορές.

Ο Αλ. Τσίπρας και η κυβερνητική κομματική ομάδα που το περιβάλλει φέρουν ακέραια την ευθύνη για τις τραγικές εξελίξεις.

Φυσικά, ο Τσίπρας και οι περί αυτόν δεν θα είχαν τελικά αντίρρηση να προσυπογράψουν και να ψηφίσουν όσα απίθανα ζητούν οι πιστωτές. Μετά το τρίτο μνημόνιο ο κατήφορος δεν έχει πάτο.

Αν δεν προχωρούν, όμως, στην ψήφιση όσων τους ζητούνται, είναι γιατί τρέμουν το πολιτικό κόστος και κυρίως τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Όσο, όμως, η σπαρασσόμενη, διαλυμένη σε φέουδα και καταρρέουσα κυβέρνηση Τσίπρα καθυστερεί τις «διαπραγματεύσεις» χωρίς να διαθέτει εναλλακτική λύση απέναντι στους δανειστές (η μόνη είναι η έξοδος από την ευρωζώνη), τόσο πιο δεινή και δύσκολη γίνεται η θέση της χώρας και τόσο φορτώνεται, μάλλον, η ατζέντα των απαιτήσεων των πιστωτών.

Η κυβέρνηση αυτήν την ώρα σε πλήρες αδιέξοδο προσπαθεί να βρει «φόρμουλα» για να χρυσώσει το χάπι της ψήφισης των νέων μέτρων, αν και δεν πρέπει να αποκλεισθεί η προσφυγή στις εκλογές, «φυγή προς τα μπρος» την ονομάζουν κάποιοι στο Μαξίμου, για την παράδοση της εξουσίας, με κάποιους χιμαιρικούς σχεδιασμούς για την επόμενη μέρα.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ακόμα και με το σενάριο της πλήρους πειθάρχησης στις απαιτήσεις των πιστωτών, η χώρα πολύ δύσκολα θα αποφύγει το σενάριο της ασύντακτης χρεωκοπίας το επόμενο διάστημα μέχρι το τέλος του χρόνου.

Η ασύντακτη χρεωκοπία θα είναι μάλλον βέβαιη μέσα στο 2017 στην περίπτωση της επιλογής των εκλογών, με όσα οι τελευταίες συνεπάγονται.

Η Ελλάδα, ακόμα και αν υιοθετήσει πλήρως και στο ακέραιο όλες τις «παράλογες» απαιτήσεις ΕΕ και ΔΝΤ, δεν θα είναι καθόλου εύκολο να αποφύγει την άτακτη χρεωκοπία.

Αν η χώρα, πράγμα και πιθανότερο, δεν μπορέσει να βγει στις αγορές, με πραγματικά χαμηλά επιτόκια δανεισμού μέχρι το τέλος του χρόνου, τότε θα πρέπει να συμφωνηθεί νέα χρηματοδότηση της από τους πιστωτές, πράγμα που σημαίνει τέταρτο μνημόνιο.

Νέα χρηματοδότηση, όμως, δηλαδή τέταρτο πρόγραμμα είναι κάτι παραπάνω από απίθανο να υπάρξει όχι μόνο από το ΔΝΤ αλλά ούτε και από την ΕΕ.

Άρα, η χώρα θα βαδίσει εντελώς απροετοίμαστη και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες στην ασύντακτη χρεωκοπία και επομένως στην άτακτη έξοδο από το ευρώ, πράγματα μάλιστα που θα τα διαχειριστεί με τον πιο αντιλαϊκό τρόπο, κάποιου είδους οικουμενική κυβέρνηση του κατεστημένου.

Ποτέ η χώρα όσο αυτήν την στιγμή δεν είχε τόσο ανάγκη, για την ίδια της την επιβίωση, μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή.

Μια ανατροπή που θα την απάλλασσε συντονισμένα, σχεδιασμένα και στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος από τα μνημόνια, το ευρώ, την υποτέλεια, τη λιτότητα και το φοροπνίξιμο της οικονομίας και του λαού.

Μια ανατροπή που δεν θα ήταν μια εύκολη υπόθεση, αλλά θα έδινε ανάσα και ελπίδα στη χώρα.

Θα έφερνε τις λαϊκές δυνάμεις και τη δημοκρατική συμμετοχή στο προσκήνιο μαζί με την εθνική κυριαρχία και μια ανεξάρτητη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, πράγματα που αποτελούν προϋποθέσεις διεξόδου και νέας προοπτικής.

Γι’ αυτό σήμερα, και γι’ αυτή την ανατροπή, γίνεται απόλυτα αναγκαίο το μέτωπο.

Ένα μέτωπο όλων των δυνάμεων που θέλουν μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, χωρίς τυραννία και την κατοχή των δανειστών.

Μια Ελλάδα δημοκρατική, κυρίαρχη και δίκαιη.

Κ.Μ

Ρόσα, η θρυλική σοβιετική που σκότωσε δεκάδες γερμανούς, ως ελεύθερος σκοπευτής.

«Τι περίεργο που η λέξη ευτυχία δεν έχει πληθυντικό. Είναι αντίθετο απ’ το νόημά της. Αν είναι αναγκαίο να πεθάνω για το κοινό καλό, είμαι έτοιμη να το κάνω»

sniper_roza_shanina_by_klimbims-d6wtrqb-400x387Πηγή: mixanitouxronou.gr

Στα 14, η Ρόσα Σανίνα περπάτησε 200 χιλιόμετρα μέσα στην παγωμένη ρωσική τάιγκα, για να φτάσει στον κοντινότερο σιδηροδρομικό σταθμό, που θα τη μετέφερε στην πόλη Arkhangelsk. Είχε πάρει την απόφασή της, παρά τις εντολές των γονιών της, που της το είχαν απαγορεύσει ρητά.
Η Σανίνα ήταν αποφασισμένη να συνεχίσει τις σπουδές της και αυτό δεν μπορούσε να γίνει στο απομακρυσμένο χωριό της.
Άλλωστε, δεν ήταν η πρώτη φορά που χρειάστηκε να διανύσει τεράστιες αποστάσεις για να μορφωθεί, αφού καθημερινά περπατούσε 13 χιλιόμετρα για να πάει στο σχολείο και μετά να επιστρέψει σπίτι της.
Συνέχισε τις σπουδές της, ενώ παράλληλα άρχισε να δουλεύει ως νηπιαγωγός. Όταν αποφοίτησε, μετά από πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς, οι προσπάθειες της δεν μπορούσαν να επιβραβευτούν. Είχε ξεκινήσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και η εισβολή των Γερμανών στη χώρα της.

Η Σανίνα έχασε τρεις αδερφούς στον πόλεμο και έζησε τον βομβαρδισμό της Arkhangelsk από τα γερμανικά αεροσκάφη.
Όταν ανακοινώθηκε ότι ο σοβιετικός στρατός θα δεχόταν και γυναίκες στρατιώτες, η Σανίνα έσπευσε να καταταχτεί.
Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της και οι επιδόσεις της ήταν τέτοιες που οι ανώτεροί της, την όρισαν αρχηγό διμοιρίας. Η ειδικότητά της ήταν «ελεύθερος σκοπευτής».
Σκότωσε τον πρώτο εχθρό στις 5 Απριλίου του 1944. Στο ημερολόγιό της έγραψε, ότι τα πόδια της λύγισαν όταν συνειδητοποίησε ότι ο άντρας ήταν νεκρός. Οι συμπολεμίστριές της τη διαβεβαίωσαν ότι έκανε το καθήκον της. Μέσα σε ένα μήνα, είχε σκοτώσει άλλους 16 και παρασημοφορήθηκε για τη δράση της.

roza-282x400Η Σανίνα δεν ήταν η μοναδική σκοπεύτρια που ξεχώρισε. Οι σοβιετικοί ήταν πρόθυμοι να στείλουν γυναίκες στο μέτωπο, γιατί πίστευαν ότι διέθεταν υπομονή και μπορούσαν να αντέξουν τις κακουχίες καλύτερα από τους άντρες. Πράγματι, αποδείχτηκε ότι η προσφορά τους ήταν σημαντική. Από το 1941 έως το 1944, πολέμησαν 2.484 σκοπεύτριες, οι οποίες εξολόθρευσαν περισσότερους από 11.280 εχθρούς.

Όμως, παρά τα εντυπωσιακά κατορθώματά τους, ο σοβιετικός στρατός δεν ήταν το ίδιο πρόθυμος να τις βάλει στην πρώτη γραμμή πυρός. Τον Ιούνιο του 1944, δόθηκε εντολή να αποχωρήσουν οι γυναίκες από το μέτωπο.

Η Σανίνα ζήτησε επανειλημμένα άδεια για να συνεχίσει να πολεμά στην πρώτη γραμμή, αλλά έλαβε αρνητική απάντηση. Τελικά αγνόησε τους ανωτέρους της και παράκουσε τις εντολές τους, πολεμώντας στο πλευρό των αντρών.

Στο ημερολόγιό της έγραψε, ότι πλέον μπορούσε να σκοτώσει χωρίς ενδοιασμό και λειτουργούσε με ψυχρή λογική.
Περίμενε πάντα την κατάλληλη στιγμή για να πυροβολήσει, δεν αστοχούσε σχεδόν ποτέ και ήταν διατεθειμένη να υποστεί τρομαχτικές κακουχίες, για να σιγουρευτεί ότι θα πετύχαινε τον εχθρό.
Υπήρχαν στιγμές που φοβόταν, όπως ομολόγησε στα κείμενά της, αλλά κάτι μέσα της την ωθούσε προς τον κίνδυνο.

Ρώσικες και καναδέζικες εφημερίδες έγραφαν συχνά για την ατρόμητη σκοπεύτρια που έσπερνε τον τρόμο στην ανατολική Πρωσία, αλλά η ίδια αντιμετώπιζε τα δημοσιεύματα με μετριοφροσύνη.
Έγραφε: «Τι έχω κάνει; Τίποτα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Σοβιετικό, που υπερασπίζεται την πατρίδα. Η δική μου ευτυχία είναι να πολεμώ για την ευτυχία των άλλων. Τι περίεργο που η λέξη ευτυχία δεν έχει πληθυντικό. Είναι αντίθετο απ’ το νόημά της. Αν είναι αναγκαίο να πεθάνω για το κοινό καλό, είμαι έτοιμη να το κάνω».

Τον Ιανουάριο του 1945, η Σανίνα έγραψε σε επιστολή της, ότι φοβόταν πως τα τέλος πλησίαζε. Η διμοιρία της αποτελούνταν από 78 άτομα και είχαν σκοτωθεί οι 72.

Στις 27 Ιανουαρίου, τραυματίστηκε σοβαρά, καθώς προφύλασσε έναν πληγωμένο αξιωματικό. Οι σφαίρες την πέτυχαν στο στήθος και στο στομάχι. Όταν την εντόπισαν οι σοβιετικοί, ήταν ετοιμοθάνατη. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών να την επαναφέρουν, η Σανίνα ξεψύχησε την επόμενη μέρα, στις 28 Ιανουαρίου. Ήταν μόλις 20 ετών και στη σύντομη θητεία της, είχε 54 επιβεβαιωμένους θανάτους.

Τιμήθηκε μετά θάνατον, έλαβε βραβεία και παράσημα, αλλά δεν είδε ποτέ το τέλος του πολέμου, ούτε έγινε διευθύντρια ορφανοτροφείου, όπως ονειρευόταν. Ο αδερφός της, Μαράτ, έγραψε ότι, όταν η μητέρα τους έλαβε την ειδοποίηση του θανάτου της, δεν έκλαψε καθόλου. Απλώς επανελάμβανε: «Αυτό ήταν όλο, αυτό ήταν όλο».

Η ΛΑΕ, η έξοδος από το ευρώ και η Αριστερά.

Οι πυκνότατες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις διεθνώς πιέζουν τη ριζοσπαστική Αριστερά να εμπλουτίσει την απελευθερωτική στρατηγική της, αλλά και τη συγκεκριμένη πολιτική της.

153253791145995945449616837341975968758494o

Του Αντώνη Νταβανέλου *

«Για την Αριστερά, η σύγκρουση με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης, της χρηματοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού δεν προϋποθέτει απόσυρση από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και φαντασιακή αναδίπλωση στο “ιγκλού” του μικρού μας έθνους- κράτους». (Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Ο Τραμπ, η παγκοσμιοποίηση και η Αριστερά, iskra 21/1/17).

Οι πυκνότατες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις διεθνώς πιέζουν τη ριζοσπαστική Αριστερά να εμπλουτίσει την απελευθερωτική στρατηγική της, αλλά και τη συγκεκριμένη πολιτική της.

Η κρίση διεθνώς παρατείνεται και πυροδοτεί πλέον χαοτικά φαινόμενα στο πολιτικό πεδίο. Το Brexit, ο Τραμπ και η Λεπέν περιγράφουν ένα ισχυρό και διεθνές πολιτικό ρεύμα στροφής στον προστατευτισμό και στις πολιτικές «εθνικής προτεραιότητας». Δεν πρόκειται, ασφαλώς, για μια κάποια γενικευμένη εγκατάλειψη της «παγκοσμιοποίησης», με ένα αφηρημένο και θεωρητικό σχήμα. Αντίθετα, ισχυρά τμήματα των κυρίαρχων τάξεων σε μεγάλες χώρες, πατώντας ακριβώς πάνω στις κατακτήσεις τους επί «παγκοσμιοποίησης» και νεοφιλελευθερισμού, αλλά και επιδιώκοντας να τις διαφυλάξουν και να τις επεκτείνουν, αντιμετωπίζουν πλέον την κρίση με προτεραιότητα τις ανάγκες της δικής τους εθνικής οικονομίας. Αυτό εκφράζει το κοινό σύνθημα της μαζικής-«λαϊκίστικης» πολιτικής «πρώτα η Αμερική» που κραυγάζει ο Τραμπ, ή «πρώτα η Γαλλία» που ουρλιάζει η Λεπέν, ή «πρώτα η Βρετανία» που υποστηρίζει η Μέι προχωρώντας στην πολιτική ενός «σκληρού Brexit».

Τα βασικά συμπεράσματα από την ανάδειξη αυτού του ρεύματος (πρέπει να) είναι δύο:

α) Η παγκοσμιοποίηση δεν υπήρξε ποτέ μια διαδικασία κατάργησης της «εθνικής βάσης» των κεφαλαίων, δεν οδήγησε σε έναν διάχυτο «υπερ-ιμπεριαλισμό» που προέβλεπε πριν από έναν αιώνα ο Καρλ Κάουτσκι, σε σύγκρουση με τον Β. Λένιν και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Όσοι κατανόησαν τις διεθνείς εξελίξεις τα τελευταία 30-40 χρόνια σαν μια διαδικασία πολτοποίησης «των εθνών, των κρατών, των παραδόσεων και των ταυτοτήτων τους», μέσω της κυριαρχίας κάποιων «αόρατων δικτύων», έκαναν λάθος και διαψεύδονται από τις εξελίξεις.

β) Η αντίσταση στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, στον νεοφιλελευθερισμό, για να είναι αποτελεσματική από τη σκοπιά των εργαζόμενων και των λαϊκών τάξεων, οφείλει να συνδέεται όλο και περισσότερο με την αντικαπιταλιστική στρατηγική. Οι οπαδοί της «εθνικής προτεραιότητας» όχι μόνο δεν είναι σύμμαχοί μας σε αυτόν τον αγώνα, αλλά σε κάποιες εκδοχές τους αποτελούν θανάσιμους εχθρούς.

Η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ έχει θέσει ως βασικό στόχο, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατροπή των Μνημονίων και της λιτότητας, την έξοδο από το ευρώ, τη ρήξη με την Ευρωζώνη και τη σύγκρουση με την ΕΕ, «υπό αριστερή-εργατική ηγεμονία». Δεν υπάρχει τίποτα στη συγκυρία που να υποβαθμίζει τον στόχο της εξόδου από το ευρώ. Υπάρχουν όμως πολλά που αναβαθμίζουν το «υπό αριστερή-εργατική ηγεμονία» και κάθε υποχώρηση από αυτό το πολιτικό πλαίσιο μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά πολιτική λάθη.

Εκτιμώντας μια συζήτηση

Στη ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε κάποια κρίσιμα πράγματα στους έλληνες καπιταλιστές: μείωση της φορολογίας των κερδών, «κούρεμα» των χρεών των επιχειρήσεων στις τράπεζες και το Δημόσιο, διατήρηση της «ελληνικότητας» στον έλεγχο των επιχειρήσεων, ευνοϊκή τροποποίηση του πτωχευτικού δικαίου με στόχο να δίνονται «δεύτερες ευκαιρίες» σε αναξιοπαθούντες καπιταλιστές. Όταν τα εντοπίσαμε, κάποιοι σύντροφοι αντέτειναν ότι «αυτά δεν γίνονται», γιατί παραβιάζουν τις μνημονιακές διατάξεις. Αποδείχθηκε το ανάποδο. Το κουαρτέτο όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά πιέζει την κυβέρνηση Τσίπρα, που ήδη τα νομοθετεί σταδιακά, να επεκτείνει το «κούρεμα» χρεών των επιχειρήσεων στις οφειλές ΦΠΑ (δηλ. στην καραμπινάτη φοροκλοπή), αλλά και στις οφειλές προς τα ασφαλιστικά Ταμεία. Αποδεικνύεται ότι τα Μνημόνια δεν συνιστούν μια γενικευμένη πίεση πάνω στο «έθνος-οφειλέτηη», αλλά μια πολύ πιο ευέλικτη ταξική πολιτική, που ενισχύει τους καπιταλιστές, αδιαφορώντας για το μέγεθος των «θυσιών» που αυτή η ενίσχυση θα επιφέρει για τους εργαζόμενους και τις λαϊκές τάξεις.

Μετά το Brexit και κυρίως μπροστά στο ενδεχόμενο νίκης του Τραμπ, ισχυριστήκαμε ότι εμφανίζεται μια προοπτική αμφισβήτησης του status quo από τα δεξιά, ένα ρεύμα απέναντι στο οποίο η ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να έχει καμία φιλική πρόθεση. Πήραμε απαντήσεις που ισχυρίζονταν ότι υποτιμάμε τα πλήγματα που «αντικειμενικά» επιφέρουν στην παγκοσμιοποίηση αυτές οι εξελίξεις. Σε ιστοσελίδες της Αριστεράς εμφανίζονταν άρθρα αναλυτών, όπως του Ν. Ιγγλέση, που ισχυρίζονταν ότι «ο αγώνας κατά της παγκοσμιοποίησης είναι αγώνας πρωτίστως εθνικοαπελευθερωτικός για κάθε λαό» και περιέγραφαν «τον Ντόναλντ, τον Μπόρις, την Μαρίν και τον Μπέπε» ως τους «σύγχρονους κόκκινους», φτάνοντας στον ισχυρισμό ότι η Μαρί Λεπέν στη Γαλλία έχει αναλάβει το ρόλο της άκρας Αριστεράς! Ασφαλώς πρόκειται για μια «ακραία» περίπτωση. Όμως η φιλοξενία αυτών των παραλογισμών έφερνε στην επιφάνεια μιαν προϋπάρχουσα «ευελιξία» απέναντι στις ιδέες και στους εκπροσώπους (π.χ. ΕΠΑΜ) του λεγόμενου «εθνικού αντιμνημονιακού» χώρου.

Σήμερα ελπίζουμε τα πράγματα να είναι πιο καθαρά.

Συζητώντας για το ευρώ

Η έξοδος από το ευρώ ήταν και παραμένει απαραίτητη, για: Την ανατροπή των Μνημονίων και την έξοδο από τη λιτότητα. Τη στάση πληρωμών στο χρέος με προοπτική τη διαγραφή του. Την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και αντιστροφή των ιδιωτικοποιήσεων. Με την έννοια αυτή η έξοδος από το ευρώ αποτελεί έναν από τους πυλώνες του μεταβατικού προγράμματος, με στόχο τη γενικότερη σοσιαλιστική απελευθέρωση.

Πράγματι, η Αριστερά οφείλει να «συγκεκριμενοποιήσει» τους όρους της «μετάβασης προς το εθνικό νόμισμα». Όμως το βασικό καθήκον αυτής της συγκεκριμενοποίησης είναι η περιγραφή των συγκεκριμένων (μέσα στις σημερινές συνθήκες και συσχετισμούς) αντικαπιταλιστικών ανατροπών και μεταρρυθμίσεων, μέσω των οποίων μια έξοδος από το ευρώ αποκτά φιλεργατικά χαρακτηριστικά, λογοδοτεί στις ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Γιατί το νόμισμα, από μόνο του, δεν έχει καμία αυτόνομη δυναμική. Για παράδειγμα, ένα υποτιμημένο νόμισμα δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι πυροδοτεί μια διαδικασία «ανάπτυξης». Διεθνώς, πολλές χώρες με «μαλακό» νόμισμα διαπιστώνουν τον περιορισμό των εξαγωγών, την εκτόξευσης της αξίας των εισαγωγών και τον μαρασμό της τουριστικής βιομηχανίας τους. Για παράδειγμα, η δυνατότητα εκτύπωσης νομίσματος δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οδηγεί σε αυξημένη «ρευστότητα» προς π.χ. τις συνεταιριστικές επιχειρήσεις και τις ανάγκες του Δημόσιου τομέα, εάν και εφόσον η πραγματική οικονομία παραμένει υπό τον ασφυκτικό έλεγχο και λειτουργεί με τα κριτήρια των καπιταλιστών (π.χ. στον ΟΤΕ, στη ΔΕΗ, στον ΟΠΑΠ, στα διόδια κ.ο.κ.).

Είναι αλήθεια ότι σήμερα κεντρική επιλογή της κυρίαρχης τάξης στην Ελλάδα παραμένει η πρόσδεση με το ευρώ. Όμως όχι με τόση αυτοπεποίθηση και σιγουριά, όπως πριν 6-7 χρόνια. Ο Κ. Σημίτης, ο αρχιτέκτονας της ελληνικής εισόδου στην ΟΝΕ, δήλωσε ότι αν η χώρα αποτύχει να βγει στις αγορές μέσα στον επόμενο χρόνο, τότε προκύπτει για την πολιτική ηγεσία της το καθήκον να καθοδηγήσει μια συντεταγμένη επιστροφή στη δραχμή. Ο ΣΕΒ διατύπωσε πρόσφατα όρους (ελληνικότητα επιχειρήσεων, ομαλή χρηματοδότηση από τράπεζες) προκειμένου να συνεχίσει να υποστηρίζει την παραμονή στο ευρώ. Η ακροδεξιά και η Χρυσή Αυγή δηλώνουν με έμβαση την πρόθεση επιστροφής στη δραχμή, αλλά και τον έρωτά τους για τη… Ρωσία του Πούτιν. Το αδιέξοδο της μνημονιακής πολιτικής διαμορφώνει σταδιακά τους όρους για να εμφανιστεί και εδώ το ρεύμα της «εθνικής προτεραιότητας».

Η ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να επιμείνει στην πολιτική της ρήξης με την Ευρωζώνη και την έξοδο από το ευρώ, αλλά επιμένοντας περισσότερο από ποτέ στη σύνδεση αυτής της πολιτικής με το σύνολο των μεταβατικών στόχων της, με την αντικαπιταλιστική-σοσιαλιστική στρατηγική, με τον αντιεθνικισμό και τον αντιρατσισμό.

*Αναδημοσίευση από την «Εργατική Αριστερά» που κυκλοφορεί

Παν. Λαφαζάνης: Η δεύτερη αξιολόγηση δεν είναι στόχος αλλά παγίδα για τη χώρα.

Δηλώσεις Παν. Λαφαζάνη, Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε

lafazanis-says-no-deal-is-not-the-end-of-greece-w_l

Ο Παν. Λαφαζάνης μίλησε σήμερα (27/1) σε ραδιόφωνα της χώρας σε σχέση με τα όσα συνέβησαν στο χθεσινό eurogroup και τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:

“Αυτήν την ώρα, μετά την ψυχρολουσία του eurogroup, το δίλημμα που έχει ο Αλ. Τσίπρας είναι ανάμεσα σε μια νέα ταπεινωτική συνθηκολόγηση ανάλογης υποτέλειας με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου ή η προσφυγή στις κάλπες για να παραδώσει εξευτελιστικά την κυβέρνηση.

Το κωμικοτραγικό είναι ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει μια, δήθεν, αντιπολίτευση ακόμα πιο μνημονιακή από την κυβέρνηση, η οποία θέλει εκλογές για να υπογράψει αυτή και όχι ο Τσίπρας, την χαριστική βολή στον τόπο με εξουθενωτικά μέτρα και άπιαστα πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 και για μια δεκαετία, ύψους 3,5%.

Η Ελλάδα και ο λαός μας δεν μπορεί να έχει κανένα απολύτως μέλλον με ένα εθελόδουλο, ευρώπληκτο και παρακμιακό πολιτικό κατεστημένο το οποίο χωρισμένο σε φατρίες εξουσίας δίνει μια μάχη “καρέκλας”, χωρίς καμιά επαφή με την εγχώρια, την ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα οι οποίες υφίστανται μεγάλες ανατροπές και διαμορφώνουν εντελώς τα δεδομένα.

Η Ελλάδα όσο συνεχίζει στο καθεστώς της νεοαποικιοποίησης και δίνει γη και ύδωρ για τη δεύτερη αξιολόγηση, βυθίζεται όλο και περισσότερο στο αδιέξοδο.

Κυβέρνηση και μνημονιακή αντιπολίτευση, στο όνομα της παραμονής στο ευρώ, καταστρέφουν τη χώρα και την σπρώχνουν, εκ των πραγμάτων και των συνεπειών των μνημονιακών επιλογών τους, στην ασύντακτη χρεοκοπία και στην άτακτη έξοδο από την ευρωζώνη, πολύ περισσότερο που η τελευταία κλονίζεται συθέμελα μέσα από τις δικές της αντιφάσεις και αντιθέσεις.

Η Ελλάδα αυτήν την ώρα δεν έχει καμιά απολύτως άλλη επιλογή διεξόδου, ανόρθωσης και ανασυγκρότησης, με επίκεντρο τον κόσμο της εργασίας, από την σχεδιασμένη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα στη βάση ενός συνεκτικού ριζοσπαστικού προγράμματος.

Αυτή η επιλογή εθνικού νομίσματος και ριζοσπαστικού προγράμματος για τη διαγραφή ενός χρέους, που το ίδιο το ΔΝΤ χαρακτηρίζει εφιάλτη και μη βιώσιμο, για την εθνικοποίηση των τραπεζών και τη “σεισάχθεια” για τα ιδιωτικά χρέη των πιο αδύνατων, αποτελεί σήμερα, στον διαφορετικό κόσμο που αναδύεται, μια πολύ πιο επείγουσα και ρεαλιστική δυνατότητα για την Ελλάδα.

Καλούμε όλες τις αριστερές πατριωτικές δημοκρατικές δυνάμεις σε ένα μεγάλο αντιμνημονιακό μέτωπο που θα διαμορφώσει μια δυναμική ανατροπής και θετικής εναλλακτικής λύσης στη χώρα.

Κάθε άρνηση συμμετοχής σε ένα τέτοιο μέτωπο υποβοηθά αυτήν την ώρα την συντήρηση ενός μνημονιακού σκηνικού που πνίγει το λαό και τη νεολαία της.»

Το Γραφείο Τύπου

27/1/2017

ΑΔΕΔΥ κατά Γεροβασίλη για εμπαιγμό, απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υπηρεσιών.

gerovasili-dimosioi-ipalliloi-adedi

Πηγή: ergasianet.gr

Ανακοίνωση της εκτελεστικής επιτροπής της ΑΔΕΔΥ για τη συνάντηση με την υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγα Γεροβασίλη. Από τα βασικά συμπεράσματα της συνάντησης, όπως τα κατέγραψε η Συνομοσπονδία, είναι προσλήψεις με το σταγονόμετρο και εμπαιγμός των δημόσιων υπαλλήλων, προαναγγελία απολύσεων συμβασιούχων και ιδιωτικοποίηση τομέων του Δημοσίου.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ συναντήθηκε με την υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης στην οποία έθεσε το σύνολο των αιτημάτων των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Η υπουργός έδωσε τις παρακάτω απαντήσεις:

1. Προσλήψεις με το σταγονόμετρο και εμπαιγμός

Σχετικά με τους διορισμούς η κ. Γεροβασίλη είπε ότι το 2016 συνταξιοδοτήθηκαν 9.500 Δημόσιοι Υπάλληλοι και με βάση τον κανόνα προσλήψεων/συνταξιοδοτήσεων που έχει συμφωνηθεί με τα μνημόνια (1/5 το 2016, 1/4 το 2017 και 1/3 το 2018) το 2017 θα μπορούν να γίνουν 2.500 προσλήψεις σε όλο το Δημόσιο (!), συμπληρώνοντας πως αυτό σημαίνει «έναρξη διαδικασιών/διαγωνισμών», δηλαδή όχι υποχρεωτικά και ολοκλήρωσή τους εντός του 2017… Δεν απάντησε, βέβαια, στην επισήμανση ότι λόγω του νέου ασφαλιστικού θα μειώνονται δραστικά οι συνταξιοδοτήσεις άρα και οι διορισμοί που επιτρέπουν οι θεσμοί και δεν δεσμεύτηκε για κανένα χρονοδιάγραμμα προσλήψεων πέραν της αναφοράς της στο 2017.

Στις παρεμβάσεις μας για το ότι μας εμπαίζουν με τις εξαγγελίες για χιλιάδες διορισμούς (δηλώσεις Βερναρδάκη, Γαβρόγλου), η Υπουργός προσπάθησε να μετριάσει τις αρνητικές εντυπώσεις από τον αριθμό διορισμών που είπε, μιλώντας και για ενδεχόμενους πρόσθετους διορισμούς με «δικαστικές αποφάσεις» ή για «περιπτώσεις εξαιρέσεων» που η Κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί με τους θεσμούς…

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική ήταν η συζήτηση για τους διορισμούς στην εκπαίδευση όπου στις πιεστικές παρατηρήσεις για εγκατάλειψη των εξαγγελιών περί 20.000 προσλήψεων, προσπάθησε να «διορθώσει» λέγοντας ότι: «είχα πρόσφατα συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας, Κ. Γαβρόγλου και συζητήσαμε το ζήτημα. Δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε σε προγραμματισμό. Ο Υπουργός Παιδείας επεξεργάζεται ένα σχέδιο και θα ζητήσουμε εξαίρεση από τους θεσμούς όπως κάναμε και με τους γιατρούς». Αποκαλύφθηκε έτσι ότι το περίφημο σχέδιο που διαβεβαίωναν, εμπαίζοντας εκπαιδευτικούς και κοινωνία, πρώτα ο κ. Φίλης και μετά ο κ. Γαβρόγλου, ότι κατέθεσαν στους θεσμούς (και οι δύο για πρώτη φορά) είναι ακόμη… «υπό επεξεργασία»!

2. Προαναγγελία απολύσεων συμβασιούχων!

«Θα καταθέσουμε μέχρι το τέλος της εβδομάδας τροπολογία που θα εξασφαλίζει το ζήτημα της πληρωμής των συμβασιούχων. Με το θέμα των συμβασιούχων αντιμετωπίζουμε νομικά προβλήματα, ίσως και ανυπέρβλητα. Μονιμοποίηση συμβασιούχων δε μπορεί να γίνει. Η μόνη παράταση της εργασίας που μπορούν να πάρουν είναι μέχρι το τέλος του 2017. Μετά δεν μπορώ να πω τίποτα». Στην επισήμανση πως αυτό ισοδυναμεί με προαναγγελία χιλιάδων απολύσεων, επαναλαμβάνοντας τους προκατόχους της παλαιότερων κυβερνήσεων απάντησε κυνικά: «Ο συμβασιούχος δεν απολύεται – λήγει η σύμβασή του!».

Και ενώ είναι σε όλους γνωστό ότι οι συμβασιούχοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, καλύπτοντας τα τεράστια κενά του δημοσίου συνέχισε απτόητη: «Λύση για τους συμβασιούχους είναι μόνο να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς μέσω ΑΣΕΠ, όπου μοριοδοτείται έτσι κι αλλιώς η προϋπηρεσία αλλά χωρίς ειδική μοριοδότηση των ήδη υπηρετούντων», αποκλείοντας ακόμη και την περίπτωση όποιας προτεραιότητας σε ενδεχόμενους διαγωνισμούς (στους δεδομένα ασφυκτικά μικρούς αριθμούς διορισμών που θα εγκριθούν από τους θεσμούς).

Η Υπουργός υποστήριξε, επίσης, ότι:

«Θέλουμε ευέλικτο και αποτελεσματικό δημόσιο με μείωση του κόστους και μείωση της γραφειοκρατίας! Ανασυγκρότηση της χώρας με ανασυγκρότηση του δημοσίου. Τα νέα οργανογράμματα και η αξιολόγηση των δομών θα περιγράφουν τις ανάγκες».

Υποστηρίξαμε ότι ανασυγκρότηση του Δημοσίου στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης των λαϊκών αναγκών δεν μπορεί να υπάρξει:

  • όταν η Κυβέρνηση υλοποιεί τη Μνημονιακή δέσμευση για μικρότερο κράτος και

  • όταν οι περιορισμοί που θέτουν οι θεσμοί στις προσλήψεις δεν αμφισβητούνται και θεωρείται δεδομένη η δραστική μείωση του προσωπικού στο Δημόσιο, όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, γεγονός που έχει οδηγήσει σε τραγική υποστελέχωση των υπηρεσιών.

3. Ιδιωτικοποίηση Τομέων του Δημοσίου

Η Υπουργός, επίσης, διαβεβαίωσε την εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ ότι: «Είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση του δημοσίου», αλλά δεν απάντησε στο:

  • αν και πότε θα καταργήσει το νομοθετικό πλαίσιο που επιτρέπει την ανάθεση λειτουργιών του κράτους σε ιδιώτες – εργολάβους,

  • γιατί η ιδιωτικοποίηση συνεχίζεται τόσο με το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας όσο και με τη συρρίκνωση του Δημοσίου που οδηγεί σε εκχώρηση υπηρεσιών και λειτουργιών σε ιδιώτες,

  • για συγκεκριμένα σημερινά παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων που της τέθηκαν, όπως στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων που αναθέτει σε ιδιώτες όχι μόνο τη λειτουργία των πληροφοριακών συστημάτων (διά του ΟΠΕΚΕΠΕ, εποπτευόμενου ΝΠΙΔ) αλλά και τη συμβουλευτική στήριξη των βιοκαλλιεργητών ή όπως γίνεται με το νέο κανονισμό των Περιφερειών με τον οποίο εκχωρούνται σε ιδιώτες η φωτεινή σηματοδότηση και η συντήρηση του οδικού δικτύου.

4. Μετατροπή συμβάσεων ΙΔΑΧ σε Δημοσίου Δικαίου

Η Υπουργός απέκλεισε επίσης το ενδεχόμενο μετατροπής των ΙΔΑΧ σε μονίμους, επικαλούμενη συνταγματική απαγόρευση, σε αντίθεση με όσα υποστήριζε ο (και συνταγματολόγος) προκάτοχός της, Γ. Κατρούγκαλος.

5. Γενικότερα ζητήματα

Στη συζήτηση τέθηκαν ακόμα μια σειρά από συγκεκριμένα ζητήματα που έμειναν, ωστόσο, αναπάντητα:

  • το ξεπάγωμα του μισθολογίου και το ζήτημα των αυξήσεων στους μισθούς στο πλαίσιο της αποκατάστασης των μισθολογικών απωλειών από το 2009

  • ζητήματα σχετικά με τη λειτουργία του ΕΦΚΑ, τη συνειδητή υπονόμευση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και των συντάξεων, την απαίτηση για διασφάλιση του εφάπαξ και επικουρικού – ζητήθηκαν επίσης εξηγήσεις γιατί στην ενοποίηση των ταμείων υπάρχει διάταξη που μιλάει για το «πλεονάζον προσωπικό» και τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους στα ασφαλιστικά ταμεία

  • η ραγδαία επέκταση της ελαστικής εργασίας με χιλιάδες προσλήψεις και με νέες μορφές εκμετάλλευσης και ομηρίας των εργαζομένων (συμβασιούχοι, ωφελούμενοι και εσχάτως και  μαθητεία (6.726 θέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες) – την αλλαγή της σχέσεις μόνιμων προς ελαστικά εργαζόμενων υπέρ των δεύτερων.

  • η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και η κατοχύρωση του δικαιώματος των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων

  • ρυθμίσεις για τα στεγαστικά δάνεια των Δημοσίων Υπαλλήλων

  • το ζήτημα της συμμετοχής της ΑΔΕΔΥ και γενικότερα των εκπροσώπων των εργαζομένων στα όργανα διοίκησης του ΕΦΚΑ και άλλων νεοσύστατων οργανισμών

  • οι καθαιρέσεις διευθυντικών στελεχών Νοσηλευτικής και Διοικητικής Υπηρεσίας σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας (Λαϊκό, Πτολεμαΐδα, Άρτα, Παπανικολάου Θεσσαλονίκης, Ασκληπιείο κτλ) παρά τις διατάξεις του άρθρου 30 του Ν. 4369/2016

  • επισημάνθηκε, επίσης, εμφατικά πως, την ώρα που το εισόδημα των εργαζομένων έχει υποστεί δραματική μείωση με τα Μνημόνια, δεν είναι δυνατόν η κυβέρνηση να συζητάει στην διαπραγμάτευση για τη 2η αξιολόγηση μέτρα παραπέρα μειώσεων μισθών και εισοδήματος όπως νέα μείωση του αφορολογήτου, περικοπή της προσωπικής διαφοράς και εφαρμογή του «κόφτη» σε μισθούς και συντάξεις κ.α. Η απάντηση της Υπουργού στο θέμα αυτό ήταν πως «η Κυβέρνηση δεν θα αποδεχτεί άλλα μέτρα!». Για να συμπληρώσει, ωστόσο, πως: «Την ώρα που κόβουμε το ΕΚΑΣ είναι εθνικό χρέος να κόψουμε λχ 300 εκατομμύρια από το Δημόσιο. Ο κόφτης αναφέρεται σε περικοπές στο Δημόσιο αλλά όχι υποχρεωτικά σε μισθούς και συντάξεις».

Κλείνοντας τη συζήτηση η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Όλγα Γεροβασίλη υπήρξε αφοπλιστική με την συνολική πολιτική απάντηση στα παραπάνω ζητήματα : «Είμαστε ειλικρινείς με τον ελληνικό λαό και για αυτό θα κριθούμε. Η χώρα μας βρίσκεται σε επιτροπεία. Υλοποιούμε Μνημόνια και κινούμαστε εντός των πλαισίων που συμφωνήσαμε. Μένουμε πιστοί στις υπογραφές μας… Θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση»!!! Τι πρωτότυπο! Η έξοδος από την κρίση περνάει μέσα από την ισοπέδωση των εργαζομένων.

Είναι σαφές πως δεν μπορεί να έχει κανείς καμιά προσδοκία και καμία αυταπάτη για το αν υπάρχει καλή ή κακή εφαρμογή των Μνημονίων. Είναι σαφές πως κανείς δεν μπορεί να περιμένει κάτι θετικό από τις διαπραγματεύσεις για τη 2η αξιολόγηση.

Ο λόγος πρέπει να περάσει στους εργαζόμενους, στο δημοσιοϋπαλληλικό και εργατικό κίνημα για να ανατρέψει τη μνημονιακή λαίλαπα και τα μέτρα της 2ης αξιολόγησης συνολικά – να σπάσει τη θηλιά του χρέους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καμιά αυταπάτη – καμιά απογοήτευση – καμιά αναμονή
Αποφασιστικός αγώνας για την ανατροπή