Μήνας: Φεβρουαρίου 2017

Παν. Λαφαζάνης: «Ανεπιθύμητοι οι «θεσμοί» στη χώρα. Άντρο συνωμοσίας το Χίλτον»

Πολιτικές και βαρύτατες ποινικές ευθύνες σε όσους συνομολογήσουν το τέταρτο μνημόνιο.

lafazanis_4-1-696x435

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε συνέντευξη που έδωσε σήμερα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης Γραμματέας του Π.Σ της ΛΑ.Ε στην ιστοσελίδα Iskra χαρακτηρίζει “ανεπιθύμητους” τους θεσμούς στην χώρα μας, “άντρο συνωμοσίας” το Χίλτον και “αποφράδα” την σημερινή μέρα που έφτασαν στην Ελλάδα, ενώ τονίζει ότι η ΕΕ έχει επιβάλλει στην χώρα ένα καθεστώς οιονεί αντιδημοκρατικής εκτροπής και νεοαποικιοκρατίας.

Ο Παναγ. Λαφαζάνης τονίζει ότι προετοιμάζεται ένα τέταρτο και πολύ χειρότερο μνημόνιο για μετά το 2018, που θα δώσει την χαριστική βολή στα λαϊκά στρώματα και την οικονομία, ενώ χαρακτήρισε ως κοροϊδία τα αντίμετρα απέναντι στη λεηλασία των λαϊκών στρωμάτων με τη μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων.

Ο Παναγ. Λαφαζάνης τόνισε ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση και λαϊκή εξουσιοδότηση να διαπραγματεύεται και να συνάψει τέταρτο μνημόνιο, πράγμα που αν το κάνει θα φέρει και βαρύτατες ποινικές ευθύνες.

Ο Παν. Λαφαζάνης υπογράμμισε ιδιαίτερα τις πολιτικές και όχι μόνο ευθύνες του Προέδρου της Δημοκρατίας ο οποίος δεν μπορεί να καλύπτει πραξικοπήματα σε βάρος της Δημοκρατίας, στο όνομα του ευρώ, στη βάση του οποίου έχει καταλυθεί η δημοκρατία στη χώρα.

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι, παρά τα σκληρά μέτρα της δεύτερης αξιολόγησης και εξαιτίας τους, η χώρα είναι σχεδόν απίθανο να βγει στις αγορές μέχρι το 2018 και το πιθανότερο είναι να εξωθηθεί στην ασύντακτη χρεοκοπία και άτακτη έξοδο από την ευρωζώνη.

Η εσωτερική υποτίμηση για τις μνημονιακές λογικές δεν τελείωσε, είπε με έμφαση ο Παν. Λαφαζάνης και οδηγεί σε μισθούς και συντάξεις Βουλγαρίας.

Μόνη λύση για την χώρα είναι η έξοδος από την ευρωζώνη με βάση ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα και σε σύγκρουση και ρήξη με την νεοφιλελεύθερη ΕΕ.

Τέλος ο Παν. Λαφαζάνης καλεί εκ νέου σε μέτωπο όλων, χωρίς εξαίρεση, των αριστερών, ριζοσπαστικών προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων και τόνιζε ότι είναι αδιανόητο αυτή η πρόταση να αντιμετωπίζεται με σιωπή, αρνήσεις ή και ενωτικές πρωτοβουλίες με ηχηρούς αποκλεισμούς, που καλούν σε ενότητα, περίπου, με τον εαυτό μας.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Παναγ. Λαφαζάνη έχει ως εξής:

(περισσότερα…)

Στα μισά έμεινε η αναβάθμιση του ΓΝ Πατρών

geniko_patra_agiosandreas-300x191Της Ιοκάστης Αλειφεροπούλου
Πηγή: virus.com.gr

Σάρκα και οστά έλαβε πρόσφατα το χρόνιο αίτημα για τη μεταστέγαση του Γενικού Νοσοκομείου Πατρών, που είχε πληγεί από παλαιότερο σεισμό, καθώς ολοκληρώθηκε η διοικητική διαδικασία παραλαβής ενός νέου πολυώροφου κτιρίου στο οποίο θα στεγαστούν σταδιακά πολλές από τις κλινικές του.

Η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει απαρχή για την ανάπτυξη ενός ισχυρού  δεύτερου υγειονομικού πυλώνα δημόσιας περίθαλψης, τόσο για τους Πατρινούς όσο και για ολόκληρη τη Δυτική Ελλάδα. Ο οικονομικός στραγγαλισμός του νοσηλευτικού ιδρύματος, όμως, κάνει αυτή την προοπτική να φαίνεται απίθανη, αφού φέτος ο προϋπολογισμός του μειώθηκε κατά 230.000 ευρώ περίπου (2016: 16.417.776 ευρώ, 2017: 16.186.994 ευρώ).

Μόνο η μεταφορά των κλινικών συνεπάγεται ένα κόστος το οποίο με βάση τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις θα έφτανε τις 500.000 ευρώ, ενώ ορισμένοι υπολόγιζαν ότι θα φτάσει ενδεχόμενα τις 800.000 ευρώ, λέει στο Virus η πρόεδρος του ΙΣΠ, Άννα Μαστοράκου.

Όμως, όχι μόνο δεν υπήρξε πρόβλεψη χρηματικού ποσού για τις ανάγκες μεταστέγασης στο νέο κτίριο, αλλά αντιθέτως σημειώθηκε μείωση χρηματοδότησης για το τρέχον έτος. Κι αυτό, ενώ η συνολική κρατική επιχορήγηση για τα νοσοκομεία της χώρας παραμένει στα επίπεδα του 2016 (1,156 δις ευρώ).

«Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Υπουργού Υγείας στην περιοχή μας (12/2016), αναπτύχθηκαν πλήρως οι επιτακτικές ανάγκες χρηματοδότησης και στελέχωσης των δημόσιων δομών της, που καλύπτουν υγειονομικά τις αυξημένες απαιτήσεις της Νοτιοδυτικής Ελλάδας» τονίζει η κα Μαστοράκου, εκφράζοντας την αγωνία της για τη δυνατότητα ομαλής διεκπεραίωσης της μεταφοράς των κλινικών στο νέο κτίριο και της εύρυθμης λειτουργίας του ΓΝΠ.

Η πολιτική της εγγυημένης δυστυχίας και η διαχείριση του απελπισμένου πλήθους.

«Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι», ή στιγμιότυπα «φιλανθρωπίας» από τους σχεδιαστές του καπιταλισμού της ανθρωπιστικής καταστροφής.

apisteutes-oures-kai-talaipwria-gia-eisodima-allilegguis2whr

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Πηγή: rprogect.gr *

Οι εικόνες με τους συνωθούμενους ανθρώπους στα ΚΕΠ και στις υπηρεσίες των δήμων για τη συμπλήρωση των αιτήσεων χορήγησης του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης είναι ενδεικτική της απελπισίας που επικρατεί σε εκτεταμένα στρώματα του πληθυσμού. Ορισμένοι, που δεν είχαν δώσει αρκετή σημασία στις κρίσιμες λεπτομέρειες του προγράμματος, ανακάλυψαν ότι η ταλαιπωρία ήταν το τίμημα μιας οικονομικής ενίσχυσης ακόμη και κάτω των 100 ευρώ τον μήνα. Φυσικά, μπορεί να πει κανείς ό,τι πάρουμε καλό είναι. Και μ’  αυτή την οπτική η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφαρμόζει σε πανελλαδική κλίμακα μια μνημονιακή υποχρέωση που κληρονομήθηκε από το 2ο Μνημόνιο.

Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ), που μετονομάστηκε σε Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης σε αναζήτηση μιας προοδευτικότερης συσκευασίας, αποτελεί μηχανισμό δημοσιονομικής υποκατάστασης ενός ευρύτερου συνόλου παροχών των συστημάτων ασφάλισης και πρόνοιας, που υπέστησαν ήδη δραστικές περικοπές και θα υποστούν κι άλλες. Η πρόβλεψη του Μνημονίου είναι σαφής: Το ΚΕΑ θα χρηματοδοτηθεί με 900 εκατ. Ευρώ, τα οποία θα προέλθουν από αντίστοιχη μείωση του προϋπολογισμού πρόνοιας. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει πετύχει την καταρχήν συμφωνία του κουαρτέτου να αναζητηθούν άλλες εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης, ιδιαίτερα μέσω της υπέρβασης των πρωτογενών πλεονασμάτων που θα επιτυγχάνονται κάθε χρονιά, δεν αλλάζει την ουσία του σχεδίου ως μηχανισμού αναδιανομής της φτώχειας μεταξύ των ήδη φτωχών. Το μόνο «εγγυημένο» στοιχείο στο σχέδιο είναι ότι το λεγόμενο κοινωνικό κράτος τελεί πλέον υπό έναν σταθερό δημοσιονομικό κόφτη που, σε ακραίες οικονομικές συνθήκες, μπορεί ακόμη και να μηδενίσει τις ελάχιστες παροχές προς τα στρώματα που βρίσκονται σε ακραία φτώχεια.

Το ιδεολογικό copyright του ΕΕΕ

Υπάρχει αρκετή σύγχυση ως προς την ιδεολογική προέλευση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος. Σ’ όλο τον καπιταλιστικό κόσμο υπάρχουν αριστερόστροφα κινήματα και φιλόδοξα εφαρμοσμένα κοινωνικά πειράματα, που διεκδικούν τη θέσπισή του ως σταθερής υποχρέωσης του κράτους απέναντι σε κάθε πολίτη που βρίσκεται σε κατάσταση ανέχειας. Ακόμη και οι αναρχικοί το υποστηρίζουν ως εξαιρετικά ριζοσπαστικό μέτρο. Και ήδη εφαρμόζεται, με αποχρώσεις, σε πολλές χώρες της Ενωμένης Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, εμπνευστής της ιδέας ήταν ο κατεξοχήν εισηγητής του μονεταρισμού και του νεοφιλελευθερισμού, ο Μίλτον Φρίντμαν, που από τη δεκαετία του 1960 είχε προτείνει τη θέσπιση ενός αρνητικού φόρου εισοδήματος ως ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, το οποίο θα αντικαθιστούσε το «δαπανηρό και γραφειοκρατικό σύστημα πρόνοιας» κι όλες τις παροχές που το συνοδεύουν.

Η φιλοσοφία του Φρίντμαν ήταν ότι αυτή η υποκατάσταση του κράτους πρόνοιας από ένα – κυριολεκτικά ελάχιστο – εισόδημα δεν θα λειτουργούσε ως αντικίνητρο στην αναζήτηση εργασίας. Αυτή την ιδέα, μισό αιώνα μετά, τη συναντάμε σε όλα τα βασικά κείμενα της ΕΕ, που αντιμετωπίζουν την κοινωνική προστασία σαν «παγίδα επιδομάτων» και θεωρούν ότι η λιτότητα στους αντίστοιχους προϋπολογισμούς έχει έναν «εξυγιαντικό» χαρακτήρα, αποτρέποντας έναν υπερπληθυσμό «τεμπέληδων» τροφίμων του Πρυτανείου.

Η ιδέα του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της αποκτά οικουμενικό χαρακτήρα στο στόμα της Κριστίν Λαγκάρντ, που κηρύσσει ως συμπληρωματικό όρο επιβίωσης της παγκοσμιοποίησης τη δημιουργία ενός «διχτυού προστασίας» για μερικά από τα θύματά της. Κατά τη διευθύντρια του ΔΝΤ, αυτό είναι αναγκαίο γιατί, ναι μεν η παγκοσμιοποίηση έφερε ανάπτυξη κι έβγαλε πληθυσμούς του αναπτυσσόμενου κόσμου από τη φτώχεια, αλλά ταυτόχρονα αύξησε τις ανισότητες στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, πράγμα που αποτελεί πηγή δυσφορίας και επιρροής των «λαϊκιστικών» ρευμάτων. Έτσι, το «δίχτυ προστασίας», που προτείνουν η Λαγκάρντ κι άλλοι κορυφαίοι της παγκόσμιας καπιταλιστικής ελίτ, δεν έχει μόνο δημοσιονομική λειτουργία, δηλαδή την «απελευθέρωση» του κράτους από μεγάλες δαπάνες του συστήματος κοινωνικής προστασίας που κυριολεκτικά ξεριζώνεται στο όνομα της εξυγίανσης των προϋπολογισμών και της αντιμετώπισης της κρίσης χρέους. Έχει και μια κοινωνικο-πολιτική λειτουργία: τον καθησυχασμό και την εξουδετέρωση των κατεστραμμένων από τη θεσμοθετημένη λιτότητα στρωμάτων, πριν αυτά μετατραπούν σε απειλητική δύναμη για το σύστημα, ή γίνουν επιρρεπή σε κάθε είδους ριζοσπαστικές επιρροές.

Το «φιλανθρωπικό βιομηχανικό σύμπλεγμα»

Στην κοινωνική μηχανική του «Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος» και των «διχτυών κοινωνικής προστασίας», όπως τουλάχιστον την εισηγούνται οι εκπρόσωποι της νεοφιλελεύθερης ελίτ, εμπεριέχεται η επίγνωση ότι ο καπιταλισμός της εποχής μας είναι τόσο συνυφασμένος με την πρόκληση ανθρωπιστικών κρίσεων κάθε είδους, ώστε είναι απαραίτητη μια ελάχιστη «θεραπεία» των θυμάτων του. Πολύ κοντά στη λαϊκή θυμοσοφία του «να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι». Στον αντίποδα του καπιταλισμού που υποσχόταν ευκαιρίες ευημερίας για όλους, έστω και άνισα κατανεμημένης, ο σύγχρονος ολοκληρωτικός καπιταλισμός «εγγυάται» αύξηση της ανισότητας, διεύρυνση της φτώχειας, υψηλή ανεργία, υποκατάσταση του μισθωτού προλεταριάτου από το υποαμειβόμενο και υποαπασχολούμενο πρεκαριάτο, περιθωριοποίηση ολόκληρων περιοχών της Γης, τεράστιες ανθρωπιστικές κρίσεις πείνας, δίψας, εκτοπισμού, προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων από χειραγωγούμενες εμφύλιες συρράξεις, γενοκτονίες, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, περιβαλλοντικές, ακόμη και φυσικές καταστροφές.

Επειδή όλα αυτά δεν είναι παράπλευρες απώλειες ή «αστοχίες υλικού», αλλά σκοπούμενα αποτελέσματα, απαραίτητα για την αναπαραγωγή του συστήματος και τη συσσώρευση του πλούτου σε ολοένα λιγότερα χέρια, οι σχεδιαστές του καπιταλισμού της καταστροφής εδώ και δεκαετίες ενθαρρύνουν την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου «φιλανθρωπικού βιομηχανικού συμπλέγματος», όπως το αποκαλεί ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, που περιλαμβάνει τόσο κρατικές όσο και ιδιωτικές πρωτοβουλίες: από τα κρατικά συστήματα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, μέχρι τα σώματα των κυανοκράνων του ΟΗΕ που εγγυώνται το status quo  των στρατιωτικών επεμβάσεων. Από τις χιλιάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και τα ιδιωτικά ιδρύματα που υποκαθιστούν τα κρατικά συστήματα αρωγής, μέχρι τα προγράμματα «Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης» των πολυεθνικών. Και από μηχανισμούς τύπου Frontex, που ακροβατούν μεταξύ βίαιης στρατιωτικής επιτήρησης και «διάσωσης» προσφύγων, μέχρι το υπό συγκρότηση «Ευρωπαϊκό Σώμα Αλληλεγγύης», με 100.000 «εθελοντές» νέους έως 30 ετών, που θα αποκτούν εργασιακή εμπειρία σε ανθρωπιστικά προγράμματα της ΕΕ.

Συμφιλιώνοντας τους απελπισμένους με την απελπισία τους

Αυτό το περίπλοκο «ανθρωπιστικό βιομηχανικό σύμπλεγμα», που αντλεί πόρους τόσο από τα κράτη όσο και από ιδιώτες χορηγούς, δεν εξαντλεί το ρόλο του σ’ ένα ξέπλυμα συνείδησης για την οικονομική ολιγαρχία και την κρατική νομενκλατούρα. Άλλωστε, και ανεξάρτητα από τα ηθικά κίνητρα των αμειβόμενων ή εθελοντών λειτουργών του, το σύμπλεγμα λειτουργεί υπό τον όρο ότι δεν θα παρεμβαίνει στις διαδικασίες συσσώρευσης του πλούτου ή αναμόρφωσης της πολιτικής γεωγραφίας του καπιταλιστικού σύμπαντος. Τού επιβάλλεται αυστηρή ουδετερότητα απέναντι στις ταξικές ή ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που είναι οι πηγές της ανθρώπινης δυστυχίας. Αλλά, καθώς τα πλήθη των δυστυχισμένων αυξάνονται και ο κόσμος πλημμυρίζει από θυλάκους μόνιμων ανθρωπιστικών κρίσεων, το «φιλανθρωπικό σύμπλεγμα», λίγο με το μαστίγιο λίγο με το καρότο, διασφαλίζει ότι οι στρατιές των απελπισμένων θα διατηρούνται σε κατάσταση ανοχής και συμφιλίωσης με την απελπισία τους και δεν θα εκτραπούν ποτέ σε ανεξέλεγκτες και απειλητικές για το σύστημα κοινωνικές εκρήξεις.

Δυστυχώς, αυτό που εγγυάται την επιτυχία αυτού του δαρβινικού κοινωνικού πειράματος είναι η καταθλιπτική απουσία ενός ρεύματος «επαναστατικού ανθρωπισμού», που θα ενθαρρύνει και θα διοχετεύσει τις «ανεπιθύμητες» εκρήξεις σε μια διεργασία κοινωνικής και πολιτικής αφύπνισης των κολασμένων της Γης.

*Αναδημοσίευση από την «Εργατική Αριστερά», φ. 378 (22/2/17)

Η αφίσα του ΜΕΤΑ για τη 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, στις 11 Μαρτίου

Στο ΤΕΕ, Νίκης 4 – Σύνταγμα, ώρα 10 πμ.

meta-tee-sindiaskepsi3a

Η αφίσα του Μετώπου Ταξικής Ανατροπής / ΜΕΤΑ για τη 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Μαρτίου 2017 και ώρα 10πμ., στο αμφιθέατρο του ΤΕΕ (Νίκης 4, Σύνταγμα – Αθήνα).

Συντάξεις – Δημόσιο, ΙΚΑ, ΟΑΕΕ: Ποιοι θα χάσουν χρήματα από τις περικοπές.

– Μεγάλες οι περικοπές στο Δημόσιο για όσους έχουν 35ετια και υψηλό μισθό
– Χαμένοι και οι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ με πολλά ένσημα
– Στον ΟΑΕΕ χάνεται το “μαξιλάρι” των 220 ευρώ από το ΤΕΒΕ, αλλά και ποσά από την προσωπική διαφορά
– Μετά το 2019-2020 και σταδιακές οι μειώσεις μαζί με αντίμετρα, λέει η κυβέρνηση

xrhmata9_484_355

Πηγή: newsit.gr

Στη ζώνη υψηλού κινδύνου κινδύνου για περικοπές στα ποσά που λαμβάνουν μπαίνουν περίπου 720.000 συνταξιούχοι. Ειδικά όσοι έχουν σύνταξη άνω των 1.000 ευρώ και προκύπτει ταυτόχρονα μεγάλη προσωπική διαφορά θα πρέπει να ανησυχούν.
Με τον επανυπολογισμό των συντάξεων προκύπτει προσωπική διαφορά όμως και για όσους παίρνουν μικρότερα ποσά. Το κυβερνητικό επιτελείο όμως διαβεβαιώνει ότι δεν θα υπάρξουν οριζόντιες μειώσεις. Δεν θα χάσουν χρήματα άνθρωποι που λαμβάνουν μικρή σύνταξη. Μάλιστα από την κυβέρνηση λέγεται ότι εάν έρθουν οι μειώσεις αυτές θα γίνουν σταδιακά σε βάθος 3-5 ετών και θα γίνουν μετά τη διετία 2019-2020.
Ουσιαστικά όμως για την τρόικα το ασφαλιστικό ανοίγει και πάλι. Οι μειώσεις που απαιτούνται είναι της τάξης του 15-18% κατά μέσο όρο, ενώ με βάση τα στοιχεία όσο περισσότερα έτη ασφάλισης είχε ο συνταξιούχος και όσο μεγαλύτερος ήταν ο συντάξιμος μισθός του τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι περικοπές, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να φτάσουν και το 39%.

Ποιοι κινδυνεύουν να χάσουν τα περισσότερα χρήματα

Δημόσιο:
-Εργαζόμενοι ΠΕ με 35 έτη και σύνταξη προ φόρου και υγειονομικής περίθαλψης 1.182 ευρώ.
-Ένστολοι με 35ετια με σύνταξη προ φόρου και υγειονομικής περίθαλψης 1.149 ευρώ.
-Γιατροί ΕΣΥ με 35 έτη και σύνταξη προ φόρου και υγειονομικής περίθαλψης 1.461 ευρώ
Για όλους τους παραπάνω προκύπτουν προσωπικές διαφορές άνω των 300 ευρώ οι οποίες θα περικοπούν.
Δεν θα χάσουν πολλά χρήματα όσοι έχουν 28 με 32 έτη υπηρεσίας.

ΙΚΑ:
-Ασφαλισμένοι στην 2η κλάση με 10.500 ένσημα και σύνταξη προ φόρου και υγειονομικής περίθαλψης 1.318 ευρώ.
-Ασφαλισμένοι στην 25η κλάση με 10.500 ένσημα εκ των οποίων τα 9.000 βαρέα και σύνταξη προ φόρου και υγειονομικής περίθαλψης 1.291 ευρώ.
Και στις δύο περιπτώσεις οι προσωπική διαφορά είναι 337 ευρώ και αναμένεται να υπάρξουν σημαντικές απώλειες.
Όσοι βγήκαν σε σύνταξη με 20ετία και άνω και έχουν και βαρέα θα δουν σημαντικές μειώσεις λόγω της προσωπικής διαφοράς που προκύπτει.

ΟΑΕΕ:
-Ασφαλισμένοι πρώην ΤΕΒΕ με 35 έτη και ασφάλιση στις υψηλές κατηγορίες και σύνταξη προ φόρου και υγειονομικής περίθαλψης 1.532 ευρώ.
-Ασφαλισμένοι πρώην ΤΑΕ με 35 έτη και ασφάλιση στις υψηλές κατηγορίες με σύνταξη προ φόρου και υγειονομικής περίθαλψης στα 1.021 ευρώ.
Οι παραπάνω λόγω προσωπικής διαφοράς αλλά και όλοι όσοι λάμβαναν το “μαξιλάρι” των 220 ευρώ κινδυνεύουν με μεγάλες μειώσεις.

Προβολές Κινηματογράφου του Κλάδου Τέχνης & Ψυχιατρικής της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας.

Κινηματογράφος και Ψυχιατρική
Αφιέρωμα «Προσφυγιά: διαδρομές και τραύμα»

image002

Ο κλάδος «Τέχνη και Ψυχιατρική» της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας συνδιοργανώνει με την Ταινιοθήκη της Ελλάδας για δέκατη συνεχή χρονιά το  αφιέρωμα «Κινηματογράφος και Ψυχιατρική», που έχει γίνει πια θεσμός. Στον κινηματογράφο «Λαΐς» όλες τις Κυριακές 12.00 το μεσημέρι από 5 Μαρτίου μέχρι 2 Απριλίου θα έχουμε τις καθιερωμένες συναντήσεις μας.

Ο θεματικός άξονας εφέτος είναι «Προσφυγιά: διαδρομές και τραύμα».

Η Ψυχιατρική ως η κατ’ εξοχήν επιστήμη που ασχολείται με την κατανόηση της ψυχικής και κοινωνικής ετερότητας αποφάσισε με την προβολή ταινιών οι οποίες επικεντρώνονται στους πρόσφυγες να ασχοληθεί με ένα εξαιρετικά επίκαιρο πρόβλημα. Η Ελλάδα, χώρα προσφύγων η ίδια  (ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της ανήκει στο προσφυγικό κύμα του 1922) αποτελεί  σήμερα τη  βασική πύλη εισόδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης  για υπηκόους τρίτων χωρών (πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες). Οι υψηλές πιέσεις και ανάγκες για την παροχή υπηρεσιών πρώτης υποδοχής προς τους πρόσφυγες αλλά και για την μονιμότερη αντιμετώπισή τους (διαδικασία παροχής ασύλου, αφομοίωση τους στην Ελλάδα, αποστολή τους σε χώρες της Ε.Ε, επαναπροώθηση τους στις χώρες τους) θέτουν δυσβάσταχτα και επείγοντα ζητήματα στην ελληνική κοινωνία, που ο κλάδος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας Ψυχιατρική και Τέχνη δεν θα μπορούσε να αγνοήσει. Στο πλαίσιο της συνεχούς προσπάθειας επαγρύπνησης έναντι των προκαταλήψεων και της υπογράμμισης της ανάγκης της υπεύθυνης συμμετοχής του κάθε πολίτη στα φλέγοντα επίκαιρα προβλήματα, ο κλάδος οργανώνει το φετινό αφιέρωμα στην Προσφυγιά· λέξη  τόσο οικεία σε όλους μας από τραγούδια, ταινίες, αφηγήσεις συγγενών και φίλων  αλλά και τόσο ξένη, όσο η ξενοφοβία εντός του ψυχισμού μας το επιβάλει. Η πολύπαθη και πολυσυζητημένη διαδρομή των προσφύγων από τις πατρίδες του στην Ελλάδα μας οδηγεί για μια ακόμη φορά στη συνέχιση της πολυετούς προσπάθειας επαγρύπνησης έναντι του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.  Ο κινηματογράφος είναι και φέτος το έναυσμα για δημόσιο διάλογο γύρω από την γέννηση ρατσιστικών στάσεων, εν σπέρματι,  εντός του καθενός ώστε να υπάρξει η καταλληλότερη καταπολέμησή τους, στοχεύοντας με επιμονή στην ορθολογική σκέψη και στην καλλιέργεια των κοινωνικών δεσμών όλων μας, παλιών και νέων προσφύγων.

 

Πρόγραμμα

 

Κυριακή 5 Μαρτίου: «Περιπλάνηση» του Χριστόφορου Χριστοφή,
ομιλητές: Στέλιος Κρασανάκης, Ψυχίατρος-Σκηνοθέτης, Μελίνα Τανάγρη, Τραγουδοποιός 

 Κυριακή 12 Μαρτίου: «Το λιβάδι που δακρύζει» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
ομιλητές: Μαρία Διαλλινά, Ψυχίατρος, Νάντια Μπεργιαννάκη, Ψυχίατρος

Κυριακή 19 Μαρτίου: «Refugee Highway» του Χρόνη Πεχλιβανίδη,
ομιλητές: Δήμητρης Πλουμπίδης, Ψυχίατρος, Πρόεδρος ΕΨΕ, Χρυσή Γιαννουλάκη, Ψυχίατρος-Ψυχαναλύτρια, Χρήστος Δουλγκέρης, Νοσηλευτής των Γιατρών του κόσμου

Κυριακή 2 Απριλίου: «1922» του Νίκου Κούνδουρου,
ομιλητές: Ηλίας Βλάχος, Ψυχίατρος, Αργυρώ Κυριαζή, Ψυχίατρος

Ξανθός: Δεν πιστεύουμε ότι χρειάζονται δημόσιοι υπάλληλοι στις υποστηρικτικές υπηρεσίες.

ip-ygeias-tromokratia-ergolavoi-apoliseis

Πηγή: ergasianet.gr

Μετά την επιχείρηση των ΜΑΤ, την Πέμπτη 23/2, έξω από το υπουργείο Υγείας κατά τη συγκέντρωση των εργολαβικών, όπου προπηλάκισαν εργαζομένων και εκπροσώπους σωματείων, με αποτέλεσμα να λιποθυμήσει μια εργαζόμενη από ΓΝ «Ευαγγελισμός», τελικά, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός αναγκάστηκε να δεχθεί αντιπροσωπεία από διοικητικά συμβούλια σωματείων και εργαζομένων.
Και εκεί βγήκε το… λαβράκι.

Όπως ενημερώνει, μεταξύ άλλων, το ΜΕΤΑ Υγειονομικών:

Αναγνώρισε ότι οι ρυθμίσεις που έχει νομοθετήσει η κυβέρνηση για τις ατομικές συμβάσεις εργασίας θα οδηγήσουν σε μαζικές απολύσεις. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, υπό το βάρος της κατακραυγής που οδηγεί η εφαρμογή της πολιτική της, επιχειρεί να «διαφύγει» δηλώνοντας ότι η ίδια θέλει να τροποποιήσει τα κριτήρια μοριοδότησης, αλλά σε αυτή την προσπάθεια στέκεται εμπόδιο το ΑΣΕΠ. Το κίνημα που γιγαντώνεται πλέον στα νοσοκομεία για την αποτροπή των απολύσεων ανάγκασε τον υπουργό Υγείας να δηλώσει ότι θα μελετήσει μαζί με το ΑΣΕΠ ρύθμιση που θα επιτρέψει να περιοριστεί ο αριθμός των απολύσεων.

Ανέφερε ότι το επόμενο χρονικό διάσημα θα καταθέσει την σχετική ρύθμιση στο νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία. Αρνήθηκε όμως να δώσει στους εκπροσώπους των Σωματείων το περιεχόμενο της ακόμα και να περιγράψει τι θα περιέχει. Ο υπουργός Υγείας αρνήθηκε επίσης και την πρόταση των Σωματείων να δώσει εντολή να «παγώσουν» μέχρι τότε οι διαδικασίες των προκηρύξεων που έχουν βγάλει τα νοσοκομεία για την υπογραφή συμβάσεων εργασίας.

Από τη συζήτηση, μάλιστα, φάνηκε καθαρά ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις ατομικές συμβάσεις εργασίας ως ένα επικοινωνιακό όπλο, ενώ αδιαφορεί για την διασφάλιση της δουλειάς και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, ο υπουργός Υγείας Α. Ξανθός στην παρατήρηση εργαζομένων ότι μετά το τέλος των ατομικών συμβάσεων απολύονται και στην απαίτηση του εκπροσώπου του ΜΕΤΑ να δοθεί μόνιμη λύση με την υπογραφή συμβάσεων αορίστου χρόνου, δήλωσε ότι «δεν πιστεύουμε ότι χρειάζονται δημόσιοι υπάλληλοι στις υπηρεσίες αυτές». Αντί γι΄ αυτό, πρότεινε ουσιαστικά την επιστροφή στις εργολαβίες, με πρόσχημα ότι στους σχετικούς διαγωνισμούς θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝΣΕΠ) που θα δημιουργήσουν εργολαβικοί εργαζόμενοι.

«Είναι προφανές ότι παρά τη δήλωση του κ. Ξανθού ότι σκοπεύει να φέρει κάποια ρύθμιση, το τοπίο παραμένει θολό για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση αρνείται να παγώσει τις διαδικασίες υπογραφής συμβάσεων στα Νοσοκομεία με ορατό τον κίνδυνο οι απολύσεις να γίνουν πραγματικότητα», σχολιάζει το ΜΕΤΑ Υγειονομικών.

Να σημειωθεί ότι στη συγκέντρωση συμμετείχαν αρκετά σωματεία από την Αθήνα και την Κρήτη. Από τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ εξαγγέλθηκε νέα κινητοποίηση την επόμενη Πέμπτη έξω από το Υπουργείο. Οι εκπρόσωποι των σωματείων αλλά και εργαζόμενοι στις εργολαβίες δήλωσαν αποφασισμένοι να συντονίσουν τις δράσεις τους και να εντείνουν τον αγώνα για την αποτροπή των απολύσεων και να διεκδικήσουν μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.

Η πολιτική απόφαση της Συνδιάσκεψης της ΔΕΑ

Το Σαββατοκύριακο 18-19/2 πραγματοποιήθηκε η ετήσια Συνδιάσκεψη της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς (ΔΕΑ), η οποία συμμετέχει στην Λαϊκή Ενότητα από την ίδρυσή της.

Παραθέτουμε το κείμενο της Πολιτικής Απόφασης, που εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία.

 unnamed4_36
  1. Η περίοδος που ανοίγεται μπροστά μας θα εξακολουθήσει να καθορίζεται από τη συνέχεια της διεθνούς κρίσης του καπιταλισμού. Οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμά της, όχι μόνο δεν διαφαίνεται διέξοδος, αλλά το σύστημα βυθίζεται σε νέες διχαστικές επιλογές (προστατευτισμός και εθνική προτεραιότητα ή συνέχεια της έμφασης στην «παγκοσμιοποίηση»;) που επιδεινώνουν την αστάθεια και την αβεβαιότητα στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις.

  2. Η παράταση της οικονομικής κρίσης συνδυάζεται με την ιμπεριαλιστική αστάθεια, που πυροδοτείται από τις αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που έχει ήδη καταγραφεί μέσα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα χωρίς (ή τουλάχιστον χωρίς ακόμα…) να έχει αναδειχθεί μια νέα ισορροπία ως βάση μιας στοιχειώδους διεθνούς «πειθαρχίας». Οι πολεμικές συγκρούσεις παρατείνονται (Συρία, Ουκρανία), νέες επικίνδυνες εστίες αναδεικνύονται (π.χ. θάλασσα της Κίνας, Παλαιστίνη κ.ο.κ.), ενώ όλες οι μεγάλες δυνάμεις στρέφονται ξανά σε ενίσχυση των εξοπλισμών.
    Ο συνδυασμός των δύο παραπάνω παραγόντων θρέφει πολιτικά ρεύματα τύπου Τραμπ, που συνδυάζουν τον οικονομικό προστατευτισμό με την εθνικιστική ή φιλοπόλεμη πολιτική και τον ανοιχτό ρατσισμό και σεξισμό.

  3. Το νέο ρεύμα της «λαϊκιστικής» Δεξιάς δεν εγκαταλείπει, αλλά αντίθετα ενισχύει τη νεοφιλελεύθερη επιθετικότητα του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες. Τόσο η κυβέρνηση των Συντηρητικών που διαχειρίζεται το Brexit, όσο κι ο Τραμπ (αλλά και η απειλητική Λεπέν) συνδυάζουν τις πολιτικές της «εθνικής προτεραιότητας» με τη συστηματική υποστήριξη των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων. Χρειάζεται η σταθερή απόρριψη τόσο του παλαιού status quo της νεοφιλελεύθερης «παγκοσμιοποίησης», όσο και του νέου ρεύματος του προστατευτισμού-εθνικισμού, η αναζήτηση ενός «τρίτου πόλου», της αυθεντικής υποστήριξης των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων στο εσωτερικό κάθε χώρας, σε συνδυασμό με τη σύγκρουση με την ιμπεριαλιστική και φιλοπόλεμη πολιτική διεθνώς. Ενός «πόλου» που μπορεί να οικοδομηθεί διεθνώς μόνον από τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

  4. Η παράταση της κρίσης και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών συγκλονίζουν πλέον ολοφάνερα την Ευρωζώνη. Η γερμανική ηγεσία και η «ενδοχώρα» των στενών συμμάχων της έχουν να αποφασίσουν εάν και πώς θα σώσουν την Ευρωζώνη, χωρίς για την ώρα να έχουν εκπονηθεί και προβληθεί πειστικές απαντήσεις. Αυτή η κρίση στρατηγικής νομιμοποιεί τις «αποκλίσεις» και διασπείρει τις απειθαρχίες και στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, τόσο μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, όσο και στο εσωτερικό κάθε χώρας.

  5. Αυτό το περιβάλλον κινούμενης άμμου δημιουργεί κρίσιμα ερωτήματα προσανατολισμού για την κυρίαρχη τάξη στην Ελλάδα. Η μεγάλη πλειοψηφία των καπιταλιστών παραμένει σταθερή στην επιλογή της πρόσδεσης στο ευρώ. Πιέζουν, κατά συνέπεια, τον Τσίπρα να υπογράψει με κάθε τρόπο τα προαπαιτούμενα της αξιολόγησης, να περάσει τα πρόσθετα μέτρα σκληρής λιτότητας, που απαιτούν οι δανειστές, να ανοίξει το δρόμο για το Τέταρτο Μνημόνιο, ελπίζοντας σε μια σταδιακή, αργή και βασανιστική επιστροφή σε μια κάποια «ανάπτυξη», που θα στηρίζεται όμως στην πλήρη συντριβή των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων. Αυτό είναι το βασικό σενάριο, η κυρίαρχη γραμμή.

    Ταυτόχρονα, όμως, ένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης αρχίζει να διαβλέπει τα αδιέξοδα, να συνειδητοποιεί τους κινδύνους αιφνίδιων μεταβολών στο διεθνές περιβάλλον και ξεκινά τη «διαβούλευση» για τις πιθανά αναγκαστικές εναλλακτικές εκδοχές πέρα από το βασικό σενάριο. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο καπιταλισμός υπήρχε στην Ελλάδα και πριν από το ευρώ, όπως κι ότι οι έλληνες καπιταλιστές, παρότι συμμετείχαν με ενθουσιασμό στο σχέδιο της Ευρωζώνης, έχουν πάντα –όπως όλοι οι καπιταλιστές– τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους δυναμική. Το άνοιγμα της δημόσιας συζήτησης για μια αστική στρατηγική διεξόδου από την κρίση, ακόμα και εκτός ευρώ, αν αυτό καταστεί αναγκαίο, είναι μια διαδικασία που μόλις αρχίζει…

  1. Όλα τα παραπάνω σφίγγουν τη θηλιά στο λαιμό του Τσίπρα. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η πολιτική κρίση συνεχίζεται και βαδίζει προς ένα νέο «βαθύ» επεισόδιο.
    Η υπογραφή του Μνημόνιου 3 έστρεψε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενάντια στα συμφέροντα και τις ελπίδες των κοινωνικών δυνάμεων που στήριξαν την πολιτική ανατροπή του 2015. Αυτός ο παράγοντας, που σταδιακά γίνεται συνείδηση πλατύτερων εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, βυθίζει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε ανεπίστρεπτη κρίση, με προοπτική μια βαριά πολιτική ήττα.
    Η ηγετική ομάδα Τσίπρα βρίσκεται μπροστά σε ένα σκληρό δίλημμα: α) Να πάει τώρα σε εκλογές, προσπαθώντας να περισώσει δυνάμεις που θα επιτρέπουν κάποιες ελπίδες για το μέλλον. β) Να παραμείνει γαντζωμένη στην εξουσία, υπογράφοντας τα πάντα, χωρίς να είναι βέβαιη ότι θα αποφύγει την πτώση και με πιθανότερη προοπτική μια «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Το δίλημμα δεν έχει ακόμα απαντηθεί. Δεν πρέπει καθόλου να αποκλείεται το ενδεχόμενο η απάντηση να μην προκύψει από «συντεταγμένη» διαδικασία, αλλά μέσα από ένα ανεξέλεγκτο επεισόδιο κρίσης, ή ακόμα και από «πολιτικό ατύχημα». Το χρονικό διάστημα όπου η ηγετική ομάδα Τσίπρα έλεγχε τις εξελίξεις και διατηρούσε τον έλεγχο των πολιτικών πρωτοβουλιών έχει παρέλθει οριστικά. Όλοι οφείλουν να είναι έτοιμοι για αιφνίδια επιδείνωση της πολιτικής κρίσης, που μπορεί να πάρει πολλές μορφές: από τη «μετάβαση» σε κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μέχρι την αναγκαστική προσφυγή στις κάλπες.

  2. Η κρίση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εμφανίζει ως ορατή εναλλακτική λύση (αν οι εξελίξεις περιοριστούν στο κοινοβουλευτικό πεδίο) τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ως επικεφαλής της ακραιφνώς νεοφιλελεύθερης πτέρυγας της ΝΔ και υποστηρικτή του «πάση θυσία» συμβιβασμού με τους δανειστές, με στόχο την παραμονή στο ευρώ. Πρόκειται για επικίνδυνη, αλλά και αδύναμη, εναλλακτική: ο φόβος που προκαλεί στον κόσμο περιορίζει την εκλογική δυναμική της ΝΔ (δημοσκοπήσεις). Ο «δογματικός» νεοφιλελευθερισμός του Κ. Μητσοτάκη περιορίζει, ακόμα και μέσα στο κόμμα του, την πολιτική ηγεμονία αυτής της ηγετικής ομάδας. Το μέγεθος των προβλημάτων και των διλημμάτων κάνουν ακόμα και μέσα στη Δεξιά ισχυρές τις φωνές περί «εθνικής συνεννόησης».
    Ασφαλώς ο κίνδυνος μιας ρεβανσιστικής επιστροφής της Δεξιάς (που μπορεί να ενισχυθεί από μια «ανασυγκροτημένη» ακροδεξιά) δεν πρέπει να υποτιμηθεί από κανέναν. Όμως και εδώ, η ανάγκη να απαντηθεί ο κίνδυνος από δεξιά δεν πρέπει να οδηγεί σε συμφιλιωτισμό με την υπάρχουσα κεντροαριστερά.

  3. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση –της κρίσης του Τσίπρα που, εκλογικά, ανοίγει τον δρόμο στον Μητσοτάκη– το θεμελιώδες στοιχείο της απάντησης είναι η κινηματική ανασύνταξη: η στήριξη των εργατικών αντιστάσεων και η προετοιμασία απεργιακών αγώνων, η αλληλεγγύη ανάμεσα στα αγωνιζόμενα τμήματα (π.χ. αγρότες), το άνοιγμα με μαζικούς όρους του μετώπου στη νεολαία, η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, η υποστήριξη σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο ενωτικών «μετωπικών» σχημάτων που θα μπορούν να αναλάβουν τα καθήκοντα της κλιμάκωσης και του συντονισμού των εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων κ.ο.κ.

    Στις εξελίξεις που έρχονται, ο κρίσιμος παράγοντας θα είναι η ύπαρξη και το μέγεθος μιας ανεξάρτητης δύναμης της ριζοσπαστικής, αντιμνημονιακής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς απέναντι και ενάντια στους Τσίπρα-Μητσοτάκη στη βάση ενός επαρκούς και συνεκτικού μεταβατικού προγράμματος. Η προσπάθεια αυτή έχει σήμερα γίνει πιο δύσκολη λόγω της απογοήτευσης που έχει προκαλέσει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και λόγω της κινηματικής ύφεσης. Όμως, εξακολουθεί να έχει καθοριστική σημασία: στις επόμενες αναμετρήσεις (κυρίως τις πολιτικές, αλλά και τις εκλογικές) αν καταγραφεί κενό αντιμνημονιακής ριζοσπαστικής Αριστεράς με μαζική απήχηση, τότε οι συνέπειες της απογοήτευσης μπορεί να πάρουν πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό κάθε τακτική, κάθε πολιτικό «σχέδιο», μετριέται καθοριστικά από τις απαντήσεις που δίνει –ή δεν δίνει– στο ζήτημα του πολιτικού μετώπου.

  1. Η δική μας απάντηση, μέσα στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν στο 2015, ήταν η επιλογή ΛΑΕ. Πάντα τονίζαμε ότι ήταν μια επιλογή με προβλήματα, μια επιλογή που όφειλε να μετασχηματιστεί και να διευρυνθεί, αλλά ήταν και είναι μια σαφής πολιτική επιλογή (γι’ αυτό άλλωστε συγκέντρωνε και συγκεντρώνει μεγάλο τμήμα από τα πυρά του «περιβάλλοντος» του Μαξίμου).

    Σήμερα, τα προβλήματα στο εσωτερικό της ΛΑΕ έχουν οξυνθεί. Στην πολιτική γραμμή, η έμφαση στη «μετάβαση στο εθνικό νόμισμα» έχει αποκόψει το σύνθημα της εξόδου από το ευρώ από το υπόλοιπο μεταβατικό πρόγραμμα (ανατροπή λιτότητας, χρέος, τράπεζες, ιδιωτικοποιήσεις, σοσιαλιστική στρατηγική), οδηγώντας στην αυταπάτη ενός «σταδίου» δημοκρατικής και ανεξάρτητης «ανάπτυξης» με βάση τη δραχμή.

    Στις πολιτικές συμμαχίες έχουν (έστω για την ώρα) αντιμετωπιστεί κάποιες «χοντράδες» (π.χ. ΕΠΑΜ), αλλά καθυστερεί ένα σοβαρό και οργανωμένο άνοιγμα στην κατεύθυνση της «κοινής κοίτης της ριζοσπαστικής αντιμνημονιακής Αριστεράς». Στην εσωτερική λειτουργία εξακολουθεί να είναι ζητούμενη μια πιο δημοκρατική και ανανεωμένη συγκρότηση.

    Σε αυτές τις συνθήκες, έχουμε μετατοπιστεί σε πιο «μετωπική» σχέση με τη ΛΑΕ. Εξακολουθώντας να αναγνωρίζουμε τον ρόλο που μπορεί να παίξει σε μια πορεία ανασυγκρότησης, έχουμε κάνει τη στροφή που ονομάσαμε «βήμα στο πλάι»: Συμμετέχουμε ενεργά στην υλοποίηση αποφάσεων όπου υπάρχει συμφωνία, διατηρούμε μεγαλύτερη αυτονομία και διακριτότητα μέσα από τις δικές μας λειτουργίες, δίνουμε έμφαση στις αντιρατσιστικές-αντιφασιστικές παρεμβάσεις και πολιτικές, προβάλλουμε τη δική μας άποψη για τη σχέση της εξόδου από το ευρώ με το σύνολο του μεταβατικού προγράμματος, υποστηρίζουμε την πολιτική συμμαχία μεταξύ ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Πλεύσης-Δικτύωσης.

  1. Στις εξελίξεις που έρχονται, μαζί με το μέγεθος, κρίσιμη παράμετρος για το αντιμνημονιακό, αριστερό, αντικαπιταλιστικό μέτωπο που περιγράφουμε, το μέλλον του και το πρόσημο της συνεισφοράς του στο εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι η πολιτική του κατεύθυνση. Για εμάς η επάρκειά της θα κριθεί από:

    Ένα προγραμματικό πλαίσιο ταξικό και όχι εθνικής ανάπτυξης, με πυλώνες την αντιλιτότητα και τη στοχοποίηση της εγχώριας άρχουσας τάξης, το «Μνημόνιο για το Κεφάλαιο».

    Το αποτέλεσμα της πάλης για τον πολιτικό χαρακτήρα της ΛΑΕ δεν είναι ληγμένο, αλλά είναι καθοριστικό για τον τρόπο συμμετοχής μας σε αυτήν, ιδιαίτερα για τις πολιτικές μάχες κεντρικής καταγραφής όπως οι εθνικές βουλευτικές εκλογές. Διαπίστωση που κάνει την πάλη αυτή πολύ πιο αναγκαία.

  1. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν με «ανοιχτό» τρόπο, όχι με αναδίπλωση σε αυτοαναφορικότητα και σεχταρισμό. Γι’ αυτό παραμένει κεντρική επιλογή το Κόκκινο Δίκτυο και η καλύτερη δυνατή συγκρότησή του.

  2. Τα τελευταία χρόνια δώσαμε έμφαση και αφιερώσαμε δυνάμεις για την εναρμόνιση της παρέμβασής μας στους χώρους με τις κεντρικές πολιτικές μας επιλογές και τη συνολική μετωπική μας δουλειά. Διαφυλάσσοντας τα κέρδη από αυτή την προσπάθεια και χωρίς να την εγκαταλείπουμε, θα δώσουμε στο επόμενο διάστημα έμφαση στη συγκρότηση των δικών μας εργαλείων παρέμβασης, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική και να ριζώσει η μετωπική μας δουλειά στους χώρους (εργατικές ομάδες της ΔΕΑ και του Κόκκινου Δικτύου, ομάδες ΚΑΡ, νεολαία κλπ.)

Διαβάστε ακόμη: Τι χρειάζεται και τι περισσεύει στην πολιτική καμπάνια της ΛΑΕ