Μήνας: Φεβρουαρίου 2017

Ξανθός: Δεν πιστεύουμε ότι χρειάζονται δημόσιοι υπάλληλοι στις υποστηρικτικές υπηρεσίες.

ip-ygeias-tromokratia-ergolavoi-apoliseis

Πηγή: ergasianet.gr

Μετά την επιχείρηση των ΜΑΤ, την Πέμπτη 23/2, έξω από το υπουργείο Υγείας κατά τη συγκέντρωση των εργολαβικών, όπου προπηλάκισαν εργαζομένων και εκπροσώπους σωματείων, με αποτέλεσμα να λιποθυμήσει μια εργαζόμενη από ΓΝ «Ευαγγελισμός», τελικά, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός αναγκάστηκε να δεχθεί αντιπροσωπεία από διοικητικά συμβούλια σωματείων και εργαζομένων.
Και εκεί βγήκε το… λαβράκι.

Όπως ενημερώνει, μεταξύ άλλων, το ΜΕΤΑ Υγειονομικών:

Αναγνώρισε ότι οι ρυθμίσεις που έχει νομοθετήσει η κυβέρνηση για τις ατομικές συμβάσεις εργασίας θα οδηγήσουν σε μαζικές απολύσεις. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, υπό το βάρος της κατακραυγής που οδηγεί η εφαρμογή της πολιτική της, επιχειρεί να «διαφύγει» δηλώνοντας ότι η ίδια θέλει να τροποποιήσει τα κριτήρια μοριοδότησης, αλλά σε αυτή την προσπάθεια στέκεται εμπόδιο το ΑΣΕΠ. Το κίνημα που γιγαντώνεται πλέον στα νοσοκομεία για την αποτροπή των απολύσεων ανάγκασε τον υπουργό Υγείας να δηλώσει ότι θα μελετήσει μαζί με το ΑΣΕΠ ρύθμιση που θα επιτρέψει να περιοριστεί ο αριθμός των απολύσεων.

Ανέφερε ότι το επόμενο χρονικό διάσημα θα καταθέσει την σχετική ρύθμιση στο νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία. Αρνήθηκε όμως να δώσει στους εκπροσώπους των Σωματείων το περιεχόμενο της ακόμα και να περιγράψει τι θα περιέχει. Ο υπουργός Υγείας αρνήθηκε επίσης και την πρόταση των Σωματείων να δώσει εντολή να «παγώσουν» μέχρι τότε οι διαδικασίες των προκηρύξεων που έχουν βγάλει τα νοσοκομεία για την υπογραφή συμβάσεων εργασίας.

Από τη συζήτηση, μάλιστα, φάνηκε καθαρά ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις ατομικές συμβάσεις εργασίας ως ένα επικοινωνιακό όπλο, ενώ αδιαφορεί για την διασφάλιση της δουλειάς και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, ο υπουργός Υγείας Α. Ξανθός στην παρατήρηση εργαζομένων ότι μετά το τέλος των ατομικών συμβάσεων απολύονται και στην απαίτηση του εκπροσώπου του ΜΕΤΑ να δοθεί μόνιμη λύση με την υπογραφή συμβάσεων αορίστου χρόνου, δήλωσε ότι «δεν πιστεύουμε ότι χρειάζονται δημόσιοι υπάλληλοι στις υπηρεσίες αυτές». Αντί γι΄ αυτό, πρότεινε ουσιαστικά την επιστροφή στις εργολαβίες, με πρόσχημα ότι στους σχετικούς διαγωνισμούς θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝΣΕΠ) που θα δημιουργήσουν εργολαβικοί εργαζόμενοι.

«Είναι προφανές ότι παρά τη δήλωση του κ. Ξανθού ότι σκοπεύει να φέρει κάποια ρύθμιση, το τοπίο παραμένει θολό για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση αρνείται να παγώσει τις διαδικασίες υπογραφής συμβάσεων στα Νοσοκομεία με ορατό τον κίνδυνο οι απολύσεις να γίνουν πραγματικότητα», σχολιάζει το ΜΕΤΑ Υγειονομικών.

Να σημειωθεί ότι στη συγκέντρωση συμμετείχαν αρκετά σωματεία από την Αθήνα και την Κρήτη. Από τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ εξαγγέλθηκε νέα κινητοποίηση την επόμενη Πέμπτη έξω από το Υπουργείο. Οι εκπρόσωποι των σωματείων αλλά και εργαζόμενοι στις εργολαβίες δήλωσαν αποφασισμένοι να συντονίσουν τις δράσεις τους και να εντείνουν τον αγώνα για την αποτροπή των απολύσεων και να διεκδικήσουν μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.

Η πολιτική απόφαση της Συνδιάσκεψης της ΔΕΑ

Το Σαββατοκύριακο 18-19/2 πραγματοποιήθηκε η ετήσια Συνδιάσκεψη της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς (ΔΕΑ), η οποία συμμετέχει στην Λαϊκή Ενότητα από την ίδρυσή της.

Παραθέτουμε το κείμενο της Πολιτικής Απόφασης, που εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία.

 unnamed4_36
  1. Η περίοδος που ανοίγεται μπροστά μας θα εξακολουθήσει να καθορίζεται από τη συνέχεια της διεθνούς κρίσης του καπιταλισμού. Οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμά της, όχι μόνο δεν διαφαίνεται διέξοδος, αλλά το σύστημα βυθίζεται σε νέες διχαστικές επιλογές (προστατευτισμός και εθνική προτεραιότητα ή συνέχεια της έμφασης στην «παγκοσμιοποίηση»;) που επιδεινώνουν την αστάθεια και την αβεβαιότητα στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις.

  2. Η παράταση της οικονομικής κρίσης συνδυάζεται με την ιμπεριαλιστική αστάθεια, που πυροδοτείται από τις αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που έχει ήδη καταγραφεί μέσα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα χωρίς (ή τουλάχιστον χωρίς ακόμα…) να έχει αναδειχθεί μια νέα ισορροπία ως βάση μιας στοιχειώδους διεθνούς «πειθαρχίας». Οι πολεμικές συγκρούσεις παρατείνονται (Συρία, Ουκρανία), νέες επικίνδυνες εστίες αναδεικνύονται (π.χ. θάλασσα της Κίνας, Παλαιστίνη κ.ο.κ.), ενώ όλες οι μεγάλες δυνάμεις στρέφονται ξανά σε ενίσχυση των εξοπλισμών.
    Ο συνδυασμός των δύο παραπάνω παραγόντων θρέφει πολιτικά ρεύματα τύπου Τραμπ, που συνδυάζουν τον οικονομικό προστατευτισμό με την εθνικιστική ή φιλοπόλεμη πολιτική και τον ανοιχτό ρατσισμό και σεξισμό.

  3. Το νέο ρεύμα της «λαϊκιστικής» Δεξιάς δεν εγκαταλείπει, αλλά αντίθετα ενισχύει τη νεοφιλελεύθερη επιθετικότητα του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες. Τόσο η κυβέρνηση των Συντηρητικών που διαχειρίζεται το Brexit, όσο κι ο Τραμπ (αλλά και η απειλητική Λεπέν) συνδυάζουν τις πολιτικές της «εθνικής προτεραιότητας» με τη συστηματική υποστήριξη των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων. Χρειάζεται η σταθερή απόρριψη τόσο του παλαιού status quo της νεοφιλελεύθερης «παγκοσμιοποίησης», όσο και του νέου ρεύματος του προστατευτισμού-εθνικισμού, η αναζήτηση ενός «τρίτου πόλου», της αυθεντικής υποστήριξης των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων στο εσωτερικό κάθε χώρας, σε συνδυασμό με τη σύγκρουση με την ιμπεριαλιστική και φιλοπόλεμη πολιτική διεθνώς. Ενός «πόλου» που μπορεί να οικοδομηθεί διεθνώς μόνον από τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

  4. Η παράταση της κρίσης και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών συγκλονίζουν πλέον ολοφάνερα την Ευρωζώνη. Η γερμανική ηγεσία και η «ενδοχώρα» των στενών συμμάχων της έχουν να αποφασίσουν εάν και πώς θα σώσουν την Ευρωζώνη, χωρίς για την ώρα να έχουν εκπονηθεί και προβληθεί πειστικές απαντήσεις. Αυτή η κρίση στρατηγικής νομιμοποιεί τις «αποκλίσεις» και διασπείρει τις απειθαρχίες και στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, τόσο μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, όσο και στο εσωτερικό κάθε χώρας.

  5. Αυτό το περιβάλλον κινούμενης άμμου δημιουργεί κρίσιμα ερωτήματα προσανατολισμού για την κυρίαρχη τάξη στην Ελλάδα. Η μεγάλη πλειοψηφία των καπιταλιστών παραμένει σταθερή στην επιλογή της πρόσδεσης στο ευρώ. Πιέζουν, κατά συνέπεια, τον Τσίπρα να υπογράψει με κάθε τρόπο τα προαπαιτούμενα της αξιολόγησης, να περάσει τα πρόσθετα μέτρα σκληρής λιτότητας, που απαιτούν οι δανειστές, να ανοίξει το δρόμο για το Τέταρτο Μνημόνιο, ελπίζοντας σε μια σταδιακή, αργή και βασανιστική επιστροφή σε μια κάποια «ανάπτυξη», που θα στηρίζεται όμως στην πλήρη συντριβή των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων. Αυτό είναι το βασικό σενάριο, η κυρίαρχη γραμμή.

    Ταυτόχρονα, όμως, ένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης αρχίζει να διαβλέπει τα αδιέξοδα, να συνειδητοποιεί τους κινδύνους αιφνίδιων μεταβολών στο διεθνές περιβάλλον και ξεκινά τη «διαβούλευση» για τις πιθανά αναγκαστικές εναλλακτικές εκδοχές πέρα από το βασικό σενάριο. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο καπιταλισμός υπήρχε στην Ελλάδα και πριν από το ευρώ, όπως κι ότι οι έλληνες καπιταλιστές, παρότι συμμετείχαν με ενθουσιασμό στο σχέδιο της Ευρωζώνης, έχουν πάντα –όπως όλοι οι καπιταλιστές– τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους δυναμική. Το άνοιγμα της δημόσιας συζήτησης για μια αστική στρατηγική διεξόδου από την κρίση, ακόμα και εκτός ευρώ, αν αυτό καταστεί αναγκαίο, είναι μια διαδικασία που μόλις αρχίζει…

  1. Όλα τα παραπάνω σφίγγουν τη θηλιά στο λαιμό του Τσίπρα. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η πολιτική κρίση συνεχίζεται και βαδίζει προς ένα νέο «βαθύ» επεισόδιο.
    Η υπογραφή του Μνημόνιου 3 έστρεψε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενάντια στα συμφέροντα και τις ελπίδες των κοινωνικών δυνάμεων που στήριξαν την πολιτική ανατροπή του 2015. Αυτός ο παράγοντας, που σταδιακά γίνεται συνείδηση πλατύτερων εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, βυθίζει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε ανεπίστρεπτη κρίση, με προοπτική μια βαριά πολιτική ήττα.
    Η ηγετική ομάδα Τσίπρα βρίσκεται μπροστά σε ένα σκληρό δίλημμα: α) Να πάει τώρα σε εκλογές, προσπαθώντας να περισώσει δυνάμεις που θα επιτρέπουν κάποιες ελπίδες για το μέλλον. β) Να παραμείνει γαντζωμένη στην εξουσία, υπογράφοντας τα πάντα, χωρίς να είναι βέβαιη ότι θα αποφύγει την πτώση και με πιθανότερη προοπτική μια «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Το δίλημμα δεν έχει ακόμα απαντηθεί. Δεν πρέπει καθόλου να αποκλείεται το ενδεχόμενο η απάντηση να μην προκύψει από «συντεταγμένη» διαδικασία, αλλά μέσα από ένα ανεξέλεγκτο επεισόδιο κρίσης, ή ακόμα και από «πολιτικό ατύχημα». Το χρονικό διάστημα όπου η ηγετική ομάδα Τσίπρα έλεγχε τις εξελίξεις και διατηρούσε τον έλεγχο των πολιτικών πρωτοβουλιών έχει παρέλθει οριστικά. Όλοι οφείλουν να είναι έτοιμοι για αιφνίδια επιδείνωση της πολιτικής κρίσης, που μπορεί να πάρει πολλές μορφές: από τη «μετάβαση» σε κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μέχρι την αναγκαστική προσφυγή στις κάλπες.

  2. Η κρίση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εμφανίζει ως ορατή εναλλακτική λύση (αν οι εξελίξεις περιοριστούν στο κοινοβουλευτικό πεδίο) τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ως επικεφαλής της ακραιφνώς νεοφιλελεύθερης πτέρυγας της ΝΔ και υποστηρικτή του «πάση θυσία» συμβιβασμού με τους δανειστές, με στόχο την παραμονή στο ευρώ. Πρόκειται για επικίνδυνη, αλλά και αδύναμη, εναλλακτική: ο φόβος που προκαλεί στον κόσμο περιορίζει την εκλογική δυναμική της ΝΔ (δημοσκοπήσεις). Ο «δογματικός» νεοφιλελευθερισμός του Κ. Μητσοτάκη περιορίζει, ακόμα και μέσα στο κόμμα του, την πολιτική ηγεμονία αυτής της ηγετικής ομάδας. Το μέγεθος των προβλημάτων και των διλημμάτων κάνουν ακόμα και μέσα στη Δεξιά ισχυρές τις φωνές περί «εθνικής συνεννόησης».
    Ασφαλώς ο κίνδυνος μιας ρεβανσιστικής επιστροφής της Δεξιάς (που μπορεί να ενισχυθεί από μια «ανασυγκροτημένη» ακροδεξιά) δεν πρέπει να υποτιμηθεί από κανέναν. Όμως και εδώ, η ανάγκη να απαντηθεί ο κίνδυνος από δεξιά δεν πρέπει να οδηγεί σε συμφιλιωτισμό με την υπάρχουσα κεντροαριστερά.

  3. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση –της κρίσης του Τσίπρα που, εκλογικά, ανοίγει τον δρόμο στον Μητσοτάκη– το θεμελιώδες στοιχείο της απάντησης είναι η κινηματική ανασύνταξη: η στήριξη των εργατικών αντιστάσεων και η προετοιμασία απεργιακών αγώνων, η αλληλεγγύη ανάμεσα στα αγωνιζόμενα τμήματα (π.χ. αγρότες), το άνοιγμα με μαζικούς όρους του μετώπου στη νεολαία, η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, η υποστήριξη σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο ενωτικών «μετωπικών» σχημάτων που θα μπορούν να αναλάβουν τα καθήκοντα της κλιμάκωσης και του συντονισμού των εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων κ.ο.κ.

    Στις εξελίξεις που έρχονται, ο κρίσιμος παράγοντας θα είναι η ύπαρξη και το μέγεθος μιας ανεξάρτητης δύναμης της ριζοσπαστικής, αντιμνημονιακής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς απέναντι και ενάντια στους Τσίπρα-Μητσοτάκη στη βάση ενός επαρκούς και συνεκτικού μεταβατικού προγράμματος. Η προσπάθεια αυτή έχει σήμερα γίνει πιο δύσκολη λόγω της απογοήτευσης που έχει προκαλέσει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και λόγω της κινηματικής ύφεσης. Όμως, εξακολουθεί να έχει καθοριστική σημασία: στις επόμενες αναμετρήσεις (κυρίως τις πολιτικές, αλλά και τις εκλογικές) αν καταγραφεί κενό αντιμνημονιακής ριζοσπαστικής Αριστεράς με μαζική απήχηση, τότε οι συνέπειες της απογοήτευσης μπορεί να πάρουν πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό κάθε τακτική, κάθε πολιτικό «σχέδιο», μετριέται καθοριστικά από τις απαντήσεις που δίνει –ή δεν δίνει– στο ζήτημα του πολιτικού μετώπου.

  1. Η δική μας απάντηση, μέσα στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν στο 2015, ήταν η επιλογή ΛΑΕ. Πάντα τονίζαμε ότι ήταν μια επιλογή με προβλήματα, μια επιλογή που όφειλε να μετασχηματιστεί και να διευρυνθεί, αλλά ήταν και είναι μια σαφής πολιτική επιλογή (γι’ αυτό άλλωστε συγκέντρωνε και συγκεντρώνει μεγάλο τμήμα από τα πυρά του «περιβάλλοντος» του Μαξίμου).

    Σήμερα, τα προβλήματα στο εσωτερικό της ΛΑΕ έχουν οξυνθεί. Στην πολιτική γραμμή, η έμφαση στη «μετάβαση στο εθνικό νόμισμα» έχει αποκόψει το σύνθημα της εξόδου από το ευρώ από το υπόλοιπο μεταβατικό πρόγραμμα (ανατροπή λιτότητας, χρέος, τράπεζες, ιδιωτικοποιήσεις, σοσιαλιστική στρατηγική), οδηγώντας στην αυταπάτη ενός «σταδίου» δημοκρατικής και ανεξάρτητης «ανάπτυξης» με βάση τη δραχμή.

    Στις πολιτικές συμμαχίες έχουν (έστω για την ώρα) αντιμετωπιστεί κάποιες «χοντράδες» (π.χ. ΕΠΑΜ), αλλά καθυστερεί ένα σοβαρό και οργανωμένο άνοιγμα στην κατεύθυνση της «κοινής κοίτης της ριζοσπαστικής αντιμνημονιακής Αριστεράς». Στην εσωτερική λειτουργία εξακολουθεί να είναι ζητούμενη μια πιο δημοκρατική και ανανεωμένη συγκρότηση.

    Σε αυτές τις συνθήκες, έχουμε μετατοπιστεί σε πιο «μετωπική» σχέση με τη ΛΑΕ. Εξακολουθώντας να αναγνωρίζουμε τον ρόλο που μπορεί να παίξει σε μια πορεία ανασυγκρότησης, έχουμε κάνει τη στροφή που ονομάσαμε «βήμα στο πλάι»: Συμμετέχουμε ενεργά στην υλοποίηση αποφάσεων όπου υπάρχει συμφωνία, διατηρούμε μεγαλύτερη αυτονομία και διακριτότητα μέσα από τις δικές μας λειτουργίες, δίνουμε έμφαση στις αντιρατσιστικές-αντιφασιστικές παρεμβάσεις και πολιτικές, προβάλλουμε τη δική μας άποψη για τη σχέση της εξόδου από το ευρώ με το σύνολο του μεταβατικού προγράμματος, υποστηρίζουμε την πολιτική συμμαχία μεταξύ ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Πλεύσης-Δικτύωσης.

  1. Στις εξελίξεις που έρχονται, μαζί με το μέγεθος, κρίσιμη παράμετρος για το αντιμνημονιακό, αριστερό, αντικαπιταλιστικό μέτωπο που περιγράφουμε, το μέλλον του και το πρόσημο της συνεισφοράς του στο εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι η πολιτική του κατεύθυνση. Για εμάς η επάρκειά της θα κριθεί από:

    Ένα προγραμματικό πλαίσιο ταξικό και όχι εθνικής ανάπτυξης, με πυλώνες την αντιλιτότητα και τη στοχοποίηση της εγχώριας άρχουσας τάξης, το «Μνημόνιο για το Κεφάλαιο».

    Το αποτέλεσμα της πάλης για τον πολιτικό χαρακτήρα της ΛΑΕ δεν είναι ληγμένο, αλλά είναι καθοριστικό για τον τρόπο συμμετοχής μας σε αυτήν, ιδιαίτερα για τις πολιτικές μάχες κεντρικής καταγραφής όπως οι εθνικές βουλευτικές εκλογές. Διαπίστωση που κάνει την πάλη αυτή πολύ πιο αναγκαία.

  1. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν με «ανοιχτό» τρόπο, όχι με αναδίπλωση σε αυτοαναφορικότητα και σεχταρισμό. Γι’ αυτό παραμένει κεντρική επιλογή το Κόκκινο Δίκτυο και η καλύτερη δυνατή συγκρότησή του.

  2. Τα τελευταία χρόνια δώσαμε έμφαση και αφιερώσαμε δυνάμεις για την εναρμόνιση της παρέμβασής μας στους χώρους με τις κεντρικές πολιτικές μας επιλογές και τη συνολική μετωπική μας δουλειά. Διαφυλάσσοντας τα κέρδη από αυτή την προσπάθεια και χωρίς να την εγκαταλείπουμε, θα δώσουμε στο επόμενο διάστημα έμφαση στη συγκρότηση των δικών μας εργαλείων παρέμβασης, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική και να ριζώσει η μετωπική μας δουλειά στους χώρους (εργατικές ομάδες της ΔΕΑ και του Κόκκινου Δικτύου, ομάδες ΚΑΡ, νεολαία κλπ.)

Διαβάστε ακόμη: Τι χρειάζεται και τι περισσεύει στην πολιτική καμπάνια της ΛΑΕ

Από τη μεταδημοκρατία και τη μετα-αλήθεια, στη μεταλιτότητα.

«Βελούδινο, αλλά σκληρό ελληνοευρωπαϊκό διαζύγιο», λιτότητα πυρηνικού χειμώνα και το πρόγραμμα Μητσοτάκη που θα νομοθετήσει ο Τσίπρας για να εφαρμόσει ο «Έλληνας Τραμπ».

austerity

Του Γιάννη Νικολόπουλου
Πηγή: rproject.gr

Η παγκόσμια, καπιταλιστική κρίση εισήγαγε νέες λέξεις στο πολιτικό, οικονομικό και καθημερινό λεξιλόγιο. Εν αρχή, και κάπως νωρίτερα σε σχέση με το «θαύμα» της διάσωσης των τραπεζών με δημόσιο χρήμα, ήταν η έννοια της μεταδημοκρατίας: Οι δημόσιες και οι κοινές υποθέσεις έπρεπε να εκχωρηθούν, είτε ιδία βουλήσει του λαού και των μαζών είτε με το στανιό και τη βία της αστυνομικής ράβδου και των αντιδραστικών αναθεωρήσεων πολλών συνταγμάτων ανά την υφήλιο, στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, που όπως οδήγησαν τα πράγματα σε φρικτά αδιέξοδα για την εργαζόμενη, κοινωνική πλειοψηφία έτσι θα «διέσωζαν» την κατάσταση (saving the day), σαν άλλοι υπερήρωες χολυγουντιανών ταινιών καταστροφής – αρκεί να μην υπήρχαν ενοχλητικές διακοπές και περισπασμοί από απεργίες, μαζικές κινητοποιήσεις, λαϊκές αντιδράσεις και συλλογικές αντιστάσεις στο… θεάρεστο έργο τους.

Παράλληλα και σχεδόν ταυτόχρονα, προέκυψε ο μηχανισμός προπαγάνδισης αυτής της απόπειρας να παγιωθεί η κατάσταση αναχωρητισμού και περιχαράκωσης των αστικών ελίτ μέσα στα γυάλινα πολιτικά και οικονομικά τους τείχη, προκειμένου αφενός να συνεχίσουν την κανονικότητα των επιχειρήσεων, των κερδών και των συναλλαγών τους, το business as usual και αφετέρου να στείλουν τον λογαριασμό των βαρών από την αποτυχία του συστήματος τους, στην εργατική τάξη – γεννήθηκε έτσι ο παροξυσμός της μετα-αλήθειας, διότι καλή η τρομοκράτηση, ο έλεγχος συνειδήσεων και η χειραγώγηση στην έκρηξη της κυρίως τηλεοπτικής μιντιοκρατίας των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την πλημμυρίδα «σχεδόν αληθινών» ή κατασκευασμένων «ειδήσεων», προκειμένου αφενός να πειστούν οι μάζες ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για τον εγκλωβισμό τους στα Τάρταρα και το Καθαρτήριο της διαρκούς και αέναης φτώχειας και εξαθλίωσης και αφετέρου να κατασκευαστούν οι «εχθροί» των ίδιων μαζών, στις φιγούρες είτε του άστεγου, είτε του συνδικαλιστικά οργανωμένου εργάτη, είτε του μετανάστη, είτε του ανάπηρου, είτε του ομοφυλόφιλου, είτε του μουσουλμάνου – και κάπως έτσι, ξαναέσπασε και το αυγό του φιδιού κάτω από τις στοργικές φτερούγες των γυπών του αστισμού.

Σταυροδρόμι της μεταδημοκρατίας και της μετα-αλήθειας υπήρξε η κατασκευή και η ανέγερση του τοτέμ του «δημόσιου» χρέους – οικονομικό όπλο διάσωσης των ιδιωτικών χρεών και των κερδών των μετόχων και των τραπεζών, πολιτικό όπλο επιβολής της θεσμοποιημένης και θεσμικής λιτότητας, σαν μοναδικό και αποκλειστικό νέο θεμέλιο νομιμοποίησης των αστικών εξουσιών και των μηχανισμών καταστολής και επιβολής τους, είναι ο βωμός θυσιών και αίματος για την εργατική τάξη. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της σύζευξης ήταν η ομολογία μεγαλοδημοσιογράφου και μεγαλοσχολιαστή Μεγάλου Καναλιού και εξίσου Μεγάλου όσο και χρεοκοπημένου Συγκροτήματος Τύπου ότι «από το 2010 ξέραμε (σ.σ. οι ελίτ της μεταδημοκρατίας) ότι το χρέος της Ελλάδας δεν ήταν βιώσιμο, αλλά μας έλεγαν (σ.σ. οι ίδιες ελίτ) να μην το αναφέρουμε ούτε να το αναλύουμε».

Από προχθές, στο λεξιλόγιο μπορεί κάλλιστα να εισαχθεί και ο νέος όρος της «μεταλιτότητας», ο οποίος όμως σε αντίθεση με τη μεταδημοκρατία που δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοκρατία και την πολεμά και υπονομεύει καθημερινά, και τη μετα-αλήθεια, που ασελγεί στην έννοια της αλήθειας κάθε στιγμή, η μεταλιτότητα θα αποτελέσει τον απόλυτο εξτρεμισμό και παροξυσμό της έννοιας. Λιτότητα δομική, λιτότητα κοινωνικού, πυρηνικού χειμώνα, λιτότητα άνευ προηγουμένου και πέρα από κάθε σύγκριση ή βίωμα.

Η κάτι σαν συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, επίσης, έχει όλα τα στοιχεία ενός προγαμιαίου συμβολαίου αμερικανικού, νομικού τύπου. Ας εξηγήσω το επιχείρημα μου. Οπως στις ΗΠΑ, όπου βαθύπλουτοι γόνοι επιχειρώντας να προστατεύσουν τις περιουσίες τους από πιθανούς προικοθήρες (αρσενικούς ή θηλυκούς δεν έχει σημασία) καταφεύγουν σε δικηγόρους που αναλαμβάνουν να συντάξουν ένα προγαμιαίο συμβόλαιο ανάληψης υποχρεώσεων και βαρών αλλά και καταγραφής δικαιωμάτων και περιουσιακής κατάστασης, συμβόλαιο το οποίο ενεργοποιείται στην περίπτωση διαζυγίου, διαμοιράζοντας περιουσιακά δικαιώματα και περιουσιακές υποχρεώσεις σύμφωνα με τους όρους τους, έτσι και τα αποτελέσματα του Γιούρογκρουπ της 20ης Φεβρουαρίου θυμίζουν το

τελευταίο συμβόλαιο – μνημόνιο, προτού ενεργοποιηθεί ένα όχι και τόσο «βελούδινο διαζύγιο» ανάμεσα στην Ελλάδα και τη λεγόμενη «πρώτη ταχύτητα» της Ευρώπης – πιθανότατα αυτό θα αφορά σε πρώτη φάση, το νομισματικό – τραπεζικό σκέλος της Ευρωζώνης.

Είμαστε λοιπόν στα πρόθυρα ενός Grexit, το οποίο θα πυροδοτηθεί πρώτα από τη Φρανκφούρτη και ενδεχομένως μετά από τις Βρυξέλλες, με την όποια τότε ελληνική κυβέρνηση εκούσα – άκουσα να παρακολουθεί την μετατόπιση όλων των βαρών της μεταλιτότητας στην δική της πλευρά και όλα τα οφέλη και τα κέρδη της ίδιας μεταλιτότητας να καταλήγουν στην ευρωενωσιακή πλευρά; Νομίζω ότι η απάντηση πρέπει να είναι καταφατική, μένει να αποσαφηνιστεί μέσα στον Μάρτιο και έπειτα από τη σχετική σύσκεψη των τεσσάρων κυβερνήσεων (Γερμανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και Ισπανίας) πότε και πως η θεσμοποίηση αυτού του «διαζυγίου» θα λάβει χώρα – πιθανότατα, στο τέλος της διετίας 2017-2018, εξού και η προνομοθέτηση μέτρων αναμένεται να τρέξει για μετά το 2018.

Ποιες συνέπειες επιφέρει και προμηνύει μια τέτοια εξέλιξη στην ελληνική, πολιτική και οικονομική σκηνή, τις διαπιστώνουμε ήδη διά γυμνού οφθαλμού.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο φιλικά προσκείμενος σε αυτόν, αστικός Τύπος ουσιαστικά υπονόησαν την Κυριακή, ότι ο αρχηγός της ΝΔ βολιδοσκοπήθηκε στο ταξίδι του και στις επαφές του με Μέρκελ και Σόιμπλε στη Γερμανία κατά πόσο θέλει και μπορεί να αναλάβει το (πολιτικό και κοινωνικό) βάρος του Grexit – και η απάντηση, πάντα κατά τις ίδιες διαρροές και πηγές ήταν αρνητική. Παράλληλα, η διπλωματική ασθένεια του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη Δευτέρα το βράδυ και μετά από την παρουσίαση των συμπερασμάτων και των αποφάσεων του Γιούρογκρουπ έδειξαν το μέτρο της απελπισίας και της κατήφειας ενός ανθρώπου, που βλέπει το τρένο της πρωθυπουργίας να τον προσπερνά σαν σταματημένο. Και αυτό συντελείται για δύο λόγους:

1ον) Ο πυρήνας των «αντίμετρων» ή μέτρων – καθρέφτης, όπως τα βάφτισαν οι γλωσσοπλάστες της καμαρίλας του Μεγάρου Μαξίμου προέρχεται αυτούσιος από το κατά Μητσοτάκη αστικό και τοξικό «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που παρουσιάστηκε στην ΔΕΘ του περασμένου φθινοπώρου. Τα δήθεν «αντίμετρα» θα αφορούν, κατά τις διαρροές, και θα προνομοθετούν μείωση ΕΝΦΙΑ έως 35% – το ίδιο είχε υποσχεθεί και ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, θα προετοιμάζουν μεγάλη μείωση φορολογικών συντελεστών σε επιχειρήσεις και ελευθεροεπαγγελματίες – το ίδιο είχε υποσχεθεί και ο Κυριάκος, θα προαναγγέλουν μείωση του ΦΠΑ στα είδη ή τις υπηρεσίες που σχετίζονται με τον τουρισμό και την ενέργεια (δηλαδή τις ατμομηχανές κερδοφορίας του ελληνικού κεφαλαίου) – τα ίδια πάνω – κάτω είχε πει και ο γαλάζιος αρχηγός.

Ο Τσίπρας, λοιπόν θα προνομοθετήσει την ταξική ατζέντα του Μητσοτάκη, στέλνοντας ξανά τον λογαριασμό των βαρών στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, μέσω της διάλυσης και της κατακρήμνισης του αφορολόγητου στο εισόδημα και της νέας επιδρομής στις συντάξεις  – γιατί μόνο έτσι θα αντισταθμιστεί η απώλεια εσόδων και η συνεπαγόμενη απαλλαγή από την εξυπηρέτηση του «δημόσιου» χρέους από τη νέα ταξική φορολογική πολιτική υπέρ των ιδιοκτητών ακίνητης περιουσίας και των επιχειρηματιών.

2ον) Αν όμως για την εφαρμογή της μεταλιτότητας, απαιτείται και η καταναγκαστική και με θεσμική διάσταση πτώση της Ελλάδας – και ακριβέστερα της εργατικής της τάξης – στη δεύτερη, αν όχι την τρίτη, κατηγορία και ταχύτητα της ΕΕ, τότε χρειάζεται και το πολιτικό πρόσωπο και το πολιτικό υποκείμενο που θα αναλάβει το πιο δύσκολο σκέλος της αποστολής, δηλαδή το αστικό και αντιδραστικό Grexit, χωρίς αντιρρήσεις, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς ενδοιασμούς ως προς την πιθανή δημόσια κυβίστηση (κοινώς, κωλοτούμπα) που θα πρέπει να κάνει.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει αφενός να συνενώσει όλα ή τα περισσότερα από τα κατακερματισμένα κομμάτια του μισαλλόδοξου, κεντρο-ακροδεξιού «ευρωσκεπτικισμού» τα οποία βρίσκονται σήμερα είτε στις παρυφές της ΝΔ είτε στους προθαλάμους της δικαιοσύνης, εξωκοινοβουλευτικά ή κοινοβουλευτικά ενώ αφετέρου και παράλληλα, η μορφή του θα καθησυχάζει, θα πριμοδοτεί και θα τυγχάνει της εκτίμησης στο «βαθύ κράτος», στα σώματα ασφαλείας, τον στρατό και την εκκλησία, έχοντας δώσει και διαπιστευτήρια συμμόρφωσης στο ελληνικό,εφοπλιστικό,επιχειρηματικό και βιομηχανικό κεφάλαιο. Ποιος με άλλα λόγια θα είναι ο «Έλληνας Τραμπ» και ποιος ο πολιτικός φορέας που θα τον αναδείξει σε αυτήν την μεταλιτοτηταρχική εποχή;

Οι μέχρι στιγμής ενδείξεις και σε μια τέτοια περίπτωση, δίνουν προβάδισμα στον αντιπρόεδρο της ΝΔ, Άδωνη Γεωργιάδη, το προφίλ του οποίου στις κυβιστήσεις και οι επιδόσεις του στο μιντιοκρατούμενο μεταδημοκρατικό και μετα-αληθινό περιβάλλον είναι γνωστές και τυγχάνουν πολυποίκιλης προβολής – εξάλλου πρόσφατα ανέλαβε και το πιο βαρύ και παραδοσιακά φορτισμένο χαρτοφυλάκιο του συντηρητικού χώρου, το οποίο ανοίγει πιο εύκολα πόρτες και στο εξωτερικό (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ), εκείνο ενός «σκιώδους υπουργού» Άμυνας. Μια τέτοια όμως μετατόπιση προς το Grexit ευρύτερων τμημάτων του αστικού μπλοκ εξουσίας, απαιτεί και άλλους επαναπροσδιορισμούς και επανατοποθετήσεις των προερχόμενων από τα δεξιά και τα άκρα δεξιά του πολιτικού φάσματος σχηματισμών – ίσως αυτό το σενάριο αποτελεί και το πραγματικό σημείο τριβής ανάμεσα στους συγκυβερνητικούς συμμάχους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, παρά τους αμοιβαίους όρκους πίστης και αιώνιας συγκυβερνητικής αγάπης, που πλέον φαίνεται να περιορίζονται μόνο ανάμεσα στην καμαρίλα του Μεγάρου Μαξίμου και την πραιτοριανή φρουρά του υπουργού Άμυνας.

Σε αυτό το μεταλιτοτηταρχικό πλαίσιο καλείται να βαδίσει η χώρα και να υποστούν οι υποτελείς, εργατικές μάζες, τα δεινά του τέταρτου μνημονίου, σκληρού, βίαιου και με την γκιλοτίνα ενός άγριου και αντιδραστικού Grexit να επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας – μεταλιτότητα σε μια «μεταευρώ» εποχή.

Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή: Συνολική συντηρητική αναδιάρθρωση του ΕΣΥ προ των πυλών.

enotiko-kinima-anatropi-einap-ergasianet

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας ανακοίνωσε πρόσφατα με τον γνωστό «ημιεπίσημο» τρόπο πως προτίθεται να φέρει εντός του προσεχούς μηνός Μαρτίου πολυνομοσχέδιο – «σκούπα» το οποίο θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:

  • Αναδιαμόρφωση των οργανογραμμάτων των νοσοκομείων σύμφωνα με την σχετική πρόσφατη «πρόταση σχεδίου νόμου» του ΚΕΣΥΠΕ.

  • Αναδιαμόρφωση της ιατρικής εκπαίδευσης κατά την ειδικότητα σύμφωνα με το κείμενο «11 σημείων» του ΚΕΣΥ.

  • Ριζική αλλαγή στα ωράρια εργασίας και το καθεστώς εφημέρευσης των νοσοκομειακών γιατρών σύμφωνα με την παλιά ευρωπαϊκή οδηγία C 180 και ριζική αλλαγή στο καθεστώς εφημέρευσης των νοσοκομείων μέσω της εφαρμογής του «δικτύου αυτόνομων ΤΕΠ».

1. Η «πρόταση σχεδίου νόμου» του ΚΕΣΥΠΕ:

  • «Τσεκουρώνει» τις οργανικές θέσεις κυρίως του προσωπικού διοικητικών – οικονομικών κλπ υπηρεσιών χωρίς να αυξάνει αισθητά τις οργανικές θέσεις στο υγειονομικό προσωπικό. Παράδειγμα: στο νοσοκομείο Νίκαιας σύμφωνα με το ισχύον (επίσης «προκρούστειο» τότε) ΦΕΚ οργανισμού του 2012 προβλέπονται συνολικά 306 θέσεις διοικητικού – οικονομικού – βοηθητικού προσωπικού. Στο κείμενο του ΚΕΣΥΠΕ προβλέπονται 650 (αριθμός οργανικών κλινών) x 0,20 – 0,25 (προβλεπόμενος σχετικός συντελεστής) = 130 ως το πολύ 162 θέσεις. Μάλιστα, ΔΕΝ υπολογίζονται στον πολλαπλασιασμό αυτόν οι υποτιθέμενες θέσεις που υποτίθεται πως θα καταλάβουν οι σημερινοί εργολαβικοί εργαζόμενοι (συνεργείο καθαριότητας). Τα ίδια ισχύουν στα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας – ήδη υπάρχει σχετική καταγγελία και από το Σωματείο του «Αττικού» νοσοκομείου.

  • Ανοίγει ορθάνοιχτη την πόρτα για νέες καταργήσεις νοσοκομείων μέσω νέων «συγχωνεύσεων» που όπως περιγράφονται στο κείμενο θα είναι … «συγχωνεύσεις» επί λέξει, δηλαδή το μικρό νοσοκομείο θα χωνεύεται πλήρως από το μεγάλο μέχρις πλήρους εξαφανίσεως (του μικρού).

  • Συγχωνεύει όλα τα σύγχρονα απεικονιστικά τμήματα (αξονικής τομογραφίας – μαγνητικής τομογραφίας – υπερηχοτομογραφίας – ψηφιακής αγγειογραφίας κλπ) με το κλασικό Ακτινοδιαγνωστικό. Αυτός ο ακραίος αναχρονισμός που θυμίζει επιστροφή στην δεκαετία του 1980 προφανώς γίνεται για να μειωθούν οι θέσεις προϊσταμένων αλλά και για να «εξοικονομηθούν» εφημερίες γιατρών με μπακάλικο και αντιεπιστημονικό τρόπο – ουσιαστικά αγνοεί τις εξειδικεύσεις που υπάρχουν τις τελευταίες δεκαετίες στο αντικείμενο της Ακτινοδιαγνωστικής.

  • Συγχωνεύει όλα τα εργαστήρια αναλύσεων (αιματολογικά, βιοχημικά, ορμονολογικά, ανοσολογικά κλπ) με το Βιοπαθολογικό, προφανώς για τους ίδιους λόγους που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο. Επιπλέον, εισάγει στο σημείο αυτό την ισορροπιστική κουτοπονηριά πως την μεν γενική ευθύνη θα την έχει ο/η συντονιστής διευθυντής ιατρός του Βιοπαθολογικού, το δε κάθε επί μέρους εργαστήριο θα έχει επιστημονικό/ή υπεύθυνο μη ιατρό επιστήμονα.

  • Καταδικάζει τους γιατρούς ΕΣΥ που υπηρετούν σε πανεπιστημιακές κλινικές σε ισόβια ομηρία – υποταγή υπό το καθηγητικό κατεστημένο, αγνοώντας τις σχετικές αναφορές ΟΛΩΝ των αντίστοιχων Ενώσεων νοσοκομειακών γιατρών (ΕΙΝΑΠ, ΕΝΙΘ, ΕΙΝΑ, Λάρισας, Ηπείρου, Ηρακλείου, Αλεξανδρούπολης) και φυσικά και της ΟΕΝΓΕ.

  • Κατοχυρώνει και διαιωνίζει (στην ΚΥΡΙΑ διατύπωση της σχετικής διάταξης) το «δίπορτο» των νυν υπηρετούντων πανεπιστημιακών με τον ιδιωτικό τομέα – η εφαρμογή της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης για όλους από 1/1/18 (νυν υπηρετούντες και νεοδοριζόμενους) αναφέρεται στο τέλος του κειμένου ως … «εναλλακτική διατύπωση».

2. Το κείμενο των «11 σημείων» του ΚΕΣΥ:

  • Είναι ακριβώς το ίδιο με προηγούμενα παρόμοια «σχέδια» επί προηγούμενων κυβερνήσεων, με μοναδική διαφορά πως τώρα δεν συμπεριλαμβάνεται η καθιέρωση εξετάσεων για την έναρξη ειδικότητας, το οποίο αυτονόητα αν επανερχόταν θα γέλαγαν και οι πέτρες αφού σχεδόν οι μισές θέσεις ειδικευομένων είναι πλέον κενές λόγω ιατρικής μετανάστευσης στο εξωτερικό.

  • Παραδίνει στο καθηγητικό κατεστημένο άνευ όρων τον πλήρη έλεγχο της διαδικασίας εκπαίδευσης των ειδικευόμενων.

  • Μετατρέπει τις επιστημονικές εταιρείες των κύριων ειδικοτήτων σε ελεγχόμενα κρατικά όργανα.

  • Αντί για ουσιαστικοποίηση της εκπαίδευσης, καθιερώνει για τους ειδικευόμενους έναν εξεταστικό Γολγοθά διαρκείας.

  • Προβλέπει πως οι νέοι ειδικευόμενοι θα διορίζονται μόνο 2 φορές κάθε χρόνο.

  • Επισημοποιεί και κάνει υποχρεωτικό για τους ειδικευόμενους το αισχρό εμπόριο «διδακτικών μονάδων» που «διανέμουν» οι φαρμακευτικές εταιρείες μέσω ιατρικών συνεδρίων.

  • Καθιερώνει κλειστό προκαθορισμένο αριθμό όσων θα επιτρέπεται να τελειώνουν ειδικότητα (!) σύμφωνα με τις ορέξεις του καθηγητικού κατεστημένου.

  • Μετατρέπει τις τελικές εξετάσεις για τίτλο ειδικότητας σε «πανελλήνιες» που θα γίνονται μόνο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη μόνο 3 φορές τον χρόνο.

3. Ο κ. Ξανθός με πρόσφατες δηλώσεις του αναφέρει πως το υπουργείο «διαπραγματεύεται με την Κομισιόν» την άμεση εφαρμογή της Ευρωπαϊκής οδηγίας του 2003 για κατάργηση του διαχωρισμού πρωινού – εφημεριακού χρόνου εργασίας και για καθιέρωση κυκλικού ωραρίου. Δηλαδή ο κ. Ξανθός στα μουλωχτά επαναφέρει τις αντιδραστικές διευθετήσεις που προσπάθησε να καθιερώσει ο Αβραμόπουλος πριν 10 χρόνια και τις οποίες είχε τότε αποτρέψει ο αγώνας των νοσοκομειακών γιατρών που είχε επιβάλλει την μη εφαρμογή τους και την άνευ όρων απόρριψή τους με την κλαδική συμφωνία ΟΕΝΓΕ – πολιτείας που είχε υπογραφεί τον 12/2008.

Επίσης, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου και οι διοικήσεις των ΥΠΕ ανοικτά προσανατολίζονται σε διαχωρισμό των νοσοκομείων σε 2 κατηγορίες: «εφημεράδικα – ρυθμιστικά» από την μία, «τριτοβάθμια» από την άλλη. Τα πρώτα θα είναι τα γνωστά εφημεριακά «γκέτο» ενώ τα δεύτερα θα προσφέρουν «έσοδα» (στο κράτος και στις τσέπες πανεπιστημιακών, αρχιδιευθυντών κλπ) μέσω των πληρωτικών «απογευματινών ιατρείων».

Περιληπτικά, επιβεβαιώνεται άλλη μια φορά πως η παρούσα κυβέρνηση είναι πολύ περισσότερο ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ και «ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ» σε σχέση με τις προηγούμενες στην επιβολή των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων – απορρυθμίσεων» που προωθεί το μαύρο μέτωπο κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ. Ήδη έχει καθιερώσει πολλαπλές ελαστικές εργασιακές σχέσεις τόσο στο ιατρικό όσο και συνολικά σε ΟΛΟ το προσωπικό του δημόσιου τομέα περίθαλψης, ήδη έχει καθιερώσει το μοντέλο «ΑΕΜΥ Α.Ε.» στο ΕΣΥ με πιλότο το Νοσοκομείο Σαντορίνης, ήδη έχει επεκτείνει σε μέγιστο βαθμό από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα τα απογευματινά πληρωτικά ιατρεία (τα οποία πλέον στην περιφέρεια τα κάνουν ακόμα και οι … επικουρικοί), ήδη έχει σχεδόν πετύχει την αναλογία χρηματοδότηση συστήματος από τις τσέπες των πολιτών / χρηματοδότηση από κράτος και ΕΟΠΥΥ που χρόνια επεδίωκε να εφαρμόσει ο φιλελευθερισμός χωρίς να τα καταφέρνει.

Τώρα φιλοδοξεί να «ολοκληρώσει» το έργο της 1. Με το προαναφερόμενο νομοσχέδιο «σκούπα» για τα νοσοκομεία και τους ειδικευόμενους 2. Με αντίστοιχες ρυθμίσεις που επισημοποιούν θεσμικά την πλήρη «επιχειρηματικοποίηση» και κατάργηση επί της ουσίας κάθε δημόσιου χαρακτήρα και στην πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Προφανώς η κυβέρνηση και συνολικά το μαύρο μέτωπο κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – αστικού πολιτικού συστήματος έχουν πείσει τους εαυτούς τους πως η καταθλιπτική επί της ουσίας ομοφωνία που επικρατεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό είναι «εγγύηση» πως όλα τα παραπάνω θα περάσουν γρήγορα και χωρίς αντιδράσεις.

Ας τους δείξουμε άλλη μια φορά πως λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο.

Αόριστες υποσχέσεις μετά τη μαχητική κινητοποίηση των εργαζομένων στις εργολαβίες.

kath_yp_ygeias-300x203Πηγή: ygeionomikoi.gr

Η σημερινή μαζική και μαχητική συγκέντρωση εργαζομένων στις εργολαβίες ανάγκασε τον Υπ. Υγείας κ. Ξανθό να δεχτεί τελικά την αντιπροσωπεία από ΔΣ σωματείων και εργαζομένων και να αναγνωρίσει ότι οι ρυθμίσεις που έχει νομοθετήσει η Κυβέρνηση για τις ατομικές συμβάσεις εργασίας θα οδηγήσουν σε μαζικές απολύσεις. Είχε προηγηθεί επιχείρηση από ΜΑΤ που απέκλεισαν την πόρτα του Υπουργείου και προπηλάκισαν εργαζόμενους και εκπροσώπους σωματείων με αποτέλεσμα την λιποθυμία εργαζόμενης από τον Ευαγγελισμό.

Η πολιτική ηγεσία του Υπ. Υγείας υπό το βάρος της κατακραυγής που οδηγεί η εφαρμογή της πολιτική της επιχειρεί να «διαφύγει» δηλώνοντας ότι η ίδια θέλει να τροποποιήσει τα κριτήρια μοριοδότησης αλλά σε αυτή την προσπάθεια στέκεται εμπόδιο το ΑΣΕΠ.

Το κίνημα που γιγαντώνεται πλέον στα Νοσοκομεία για την αποτροπή των απολύσεων ανάγκασε τον Υπ. Υγείας να δηλώσει ότι θα μελετήσει μαζί με το ΑΣΕΠ ρύθμιση που θα επιτρέψει να περιοριστεί ο αριθμός των απολύσεων. Ανέφερε ότι το επόμενο χρονικό διάσημα θα καταθέσει την σχετική ρύθμιση στο Νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία. Αρνήθηκε όμως να  δώσει στους εκπροσώπους των Σωματείων το περιεχόμενο της ακόμα και να περιγράψει τι θα περιέχει.

Ο Υπουργός Υγείας αρνήθηκε επίσης και την πρόταση των Σωματείων να δώσει εντολή να παγώσουν μέχρι τότε οι διαδικασίες των προκηρύξεων που έχουν βγάλει τα Νοσοκομεία για την υπογραφή συμβάσεων εργασίας.

Από τη συζήτηση μάλιστα φάνηκε καθαρά ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις ατομικές συμβάσεις εργασίας  ως ένα επικοινωνιακό όπλο ενώ αδιαφορεί για την διασφάλιση της δουλειάς και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Συγκεκριμένα ο Υπ. Υγείας κ. Ξανθός στην παρατήρηση εργαζομένων ότι μετά το τέλος των ατομικών συμβάσεων απολύονται και στην απαίτηση του εκπροσώπου του ΜΕΤΑ να δοθεί μόνιμη λύση με την υπογραφή συμβάσεων αορίστου χρόνου, ο κ. Ξανθός δήλωσε ότι «δεν πιστεύουμε ότι χρειάζονται δημόσιοι υπάλληλοι στις υπηρεσίες αυτές». Αντί γι΄ αυτό πρότεινε ουσιαστικά την επιστροφή στις εργολαβίες με πρόσχημα ότι στους σχετικούς διαγωνισμούς θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝΣΕΠ) που θα δημιουργήσουν εργολαβικοί εργαζόμενοι.

Είναι προφανές ότι παρά την δήλωση του κ. Ξανθού ότι σκοπεύει να φέρει κάποια ρύθμιση, το τοπίο παραμένει θολό για τις πραγματικές προθέσεις της Κυβέρνησης. Την ίδια ώρα η Κυβέρνηση αρνείται να παγώσεις τις διαδικασίες υπογραφής συμβάσεων στα Νοσοκομεία με ορατό τον κίνδυνο οι απολύσεις να γίνουν πραγματικότητα.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν αρκετά σωματεία από την Αθήνα και την Κρήτη. Από τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ εξαγγέλθηκε νέα κινητοποίηση την επόμενη Πέμπτη έξω από το Υπουργείο. Οι εκπρόσωποι των σωματείων αλλά και εργαζόμενοι στις εργολαβίες δήλωσαν αποφασισμένοι να συντονίσουν τις δράσεις τους και να εντείνουν τον αγώνα για την αποτροπή των απολύσεων και να διεκδικήσουν μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.

Δείτε τις δηλώσεις των εκπροσώπων του ΜΕΤΑ Υγειονομικών στην κινητοποίηση

Α. Μακρής: μέλος της ΕΕ της ΠΟΕΔΗΝ

Γ. Μανουσάκης: Πρόεδρος του Σωματείου Αγ. Νικολάου και μέλος του ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ

Lagarde: Προέχουν οι «μεταρρυθμίσεις» και οι μειώσεις αφορολογήτου και συντάξεων.

«Πισινή» για συμμετοχή ΔΝΤ στο πρόγραμμα!

lagarde-christine

Πηγή: Iskra.gr

Η Lagarde, αν και «αισιόδοξη» για την πειθαρχία της Αθήνας στις απαιτήσεις των πιστωτών, σαφέστατη για την ανάγκη μειώσεων σε φορολογικό και συντάξεις αλλά και στο προχώρημα των «μεταρρυθμίσεων», υπήρξε ασαφής και αρκετά αινιγματική στο θέμα της συμμετοχής του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, την οποία παρέπεμψε στην παρουσίαση της τελικής συμφωνίας στο ΔΣ του Ταμείου, ενώ ξεκαθάρισε ότι δεν ζητάει «κούρεμα» του χρέους, αλλά αναδιάρθρωση με άλλα μέσα (μείωση των επιτοκίων), παραπέμποντας στην ουσία αυτό το θέμα για μετά τις γερμανικές εκλογές.

Δύο πράγματα εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Πρώτον: η σιωπή της Merkel μετά τη συνάντηση στο όνομα της εμπιστευτικότητας της συζήτησης και, δεύτερον: η αναφορά της Lagarde στον Υπ.Οικ. των ΗΠΑ Steven Mnuchin, ο οποίος την διαβεβαίωσε, όπως είπε με νόημα, ότι θέλει να συνεργαστεί με το ΔΝΤ, ώστε να διασφαλιστεί η οικονομική σταθερότητα.

Τι σημαίνουν η σιωπή της Merkel και οι διαβεβαιώσεις Mnuchin; Ας μη βιαστούμε να κάνουμε ερμηνείες και πολύ περισσότερο να βγάλουμε συμπεράσματα (διαβάστε πάντως εδώ).

Η συνέντευξη της Christine Lagarde

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι πλέον «πολύ πιο αισιόδοξο» για την εξεύρεση μιας λύσης για το ελληνικό χρέος, δήλωσε η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Christine Lagarde, μετά τη συνάντηση που είχε στο Βερολίνο με την καγκελάριο της Γερμανίας, Angela Merkel, η οποία ολοκληρώθηκε, κατά πληροφορίες, περί τις 7 το απόγευμα της Τετάρτης (ώρα Ελλάδος).

Τόνισε όμως πως «δεν χρειάζεται κούρεμα του ελληνικού χρέους επί του παρόντος. Χρειάζονται περισσότερες μεταρρυθμίσεις, πριν παρουσιάσουμε τη συμφωνία στο ΔΣ του ΔΝΤ».

Σε συνέντευξή της στη δημόσια γερμανική τηλεόραση ARD, μετά τη συνάντησή της με την Angela Merkel, η επικεφαλής του ΔΝΤ τόνισε: «Είμαστε πλέον πολύ πιο αισιόδοξοι, μετά την πρόοδο που επιτεύχθηκε από τις ελληνικές αρχές, που κινούνται στην κατεύθυνση που ήθελαν οι θεσμοί, ώστε να εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις που θέταμε για να συμμετάσχουμε στο πρόγραμμα».

Η κυρία Lagarde επέμεινε ότι η Αθήνα πρέπει να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις στα πεδία των συντάξεων και της φορολογίας εισοδήματος, τις οποίες έχει ζητήσει το ΔΝΤ και θέτει ως προϋπόθεση, προκειμένου να συμμετάσχει στο πρόγραμμα στήριξης.

«Προφανώς, το δεύτερο σκέλος θα είναι το επίπεδο του χρέους που μπορεί να εξυπηρετήσει η χώρα και αυτό το χρέος θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί με τον κατάλληλο τρόπο και από το μέγεθος της αναδιάρθρωσης θα εξαρτηθεί σαφώς πόσες μεταρρυθμίσεις (θα έχουν εφαρμοστεί), πόση πρόοδος (θα έχει επιτευχθεί), πόσο ισχυρή θα είναι η ελληνική οικονομία στο τέλος του προγράμματος» συμπλήρωσε η Lagarde.

Σχετικά ακριβώς με αυτή την αναδιάρθρωση του χρέους, είπε ότι έχει ήδη συζητηθεί επί της αρχής μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών. «Αυτό που θα χρειαστεί δεν θα είναι ένα κούρεμα, αν οι μεταρρυθμίσεις εφαρμοστούν, αλλά μια σημαντική παράταση των ωριμάνσεων (σ.σ. του χρόνου αποπληρωμής), μια σημαντική μείωση των επιτοκίων και αυτό θα πρέπει να συζητηθεί πιο λεπτομερώς αργότερα, καθώς θα επιτυγχάνεται πρόοδος στο μέτωπο των μεταρρυθμίσεων».

«Η διευθέτηση αυτή θα πρέπει να γίνει στο τέλος του τρέχοντος προγράμματος» κατά την ίδια. «Η Ελλάδα έχει υποστεί υπερβολική λιτότητα. Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να διασφαλίσουν ότι η χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Χρειάζεται πολλή δουλειά, προτού μπορέσουμε να παρουσιάσουμε ένα σχέδιο για την Ελλάδα στο συμβούλιο του ΔΝΤ» κατέληξε.

Εξάλλου, η Lagarde είπε στην ίδια συνέντευξη πως ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Steven Mnuchin, την διαβεβαίωσε πως θέλει να συνεργαστεί με τον διεθνή χρηματοπιστωτικό θεσμό κατά τρόπο, ώστε να διασφαλιστεί η οικονομική σταθερότητα.

«Δεν είναι προς το συμφέρον κανενός να έχουμε χάος, να έχουμε οικονομική αστάθεια» υπογράμμισε η Lagarde.

Ακολούθως, η Angela Merkel είχε προγραμματισμένη συνάντηση με τον πρόεδρο της Κομισιόν, JeanClaude Juncker, ο οποίος αναμενόταν να ζητήσει «χαλάρωση» των όρων για τα πρωτογενή πλεονάσματα που καλείται να πετύχει η Αθήνα, τόσο ως προς το ύψος 3,5% του ΑΕΠ όσο και ως προς το χρονικό διάστημα που θα καλείται να τα πετυχαίνει, μετά τη λήξη του προγράμματος.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Deutsche Welle, από τη συνάντηση της Γερμανίδας καγκελαρίου με την γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν αναμενόταν να προκύψει κάτι περισσότερο, από αυτό στο οποίο φαίνεται να έχουν ήδη συμφωνήσει οι δυο τους προηγούμενη εβδομάδα. Δηλαδή, όπως έγραψε η Die Welt, το ΔΝΤ εξακολουθεί να συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα, τουλάχιστον προς το παρόν, ενώ η συζήτηση για το ελληνικό χρέος μεταφέρεται για μετά το 2018 -και αφού προηγηθούν οι γερμανικές εκλογές.

Σύμφωνα με γερμανικές εφημερίδες, εάν η Christine Lagarde και το ΔΝΤ επιδείξουν σκληρή στάση και αποφασίσουν να απέχουν από τη συνέχιση του ελληνικού προγράμματος, «τότε και η Γερμανία θα θέλει να αποχωρήσει. Κάτι τέτοιο θα έριχνε όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη σε μια νέα κρίση».