Μήνας: Μαρτίου 2017

Τραγική αυτοπυρπόληση 29χρονου πρόσφυγα στη Χίο

Το δόγμα «κάντε τους τον βίο αβίωτο» συνεχίζεται.

Ανακοίνωση της ΛΑ.Ε.

Η «αυτοπυρπόληση» ενός 29χρονου Σύρου πρόσφυγα στο στρατόπεδο ΒΙΑΛ της Χίου, αναδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο την απόγνωση που δημιουργούν η μακροχρόνια κράτηση στα hot spots και μάλιστα, κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης (δεν είναι μακριά ο καιρός που πέντε πρόσφυγες πέθαναν από το κρύο), τα κλειστά σύνορα και η χορήγηση ασύλου με το σταγονόμετρο και η διαρκής απειλή απέλασης ανθρώπων που έχουν υποστεί τα δεινά των πολέμων και της ακραίας φτώχειας.

Αναδεικνύει, επίσης, την προφανή αδυναμία να αντιμετωπιστούν με όρους ψυχολογικής στήριξης τέτοιου είδους περιστατικά, τα οποία θα πληθαίνουν όσο η απελπισία θα μεγαλώνει.

Η αυτοπυρπόληση του 29χρονου πρόσφυγα που φέρει στο σώμα του εγκαύματα κατά 85%, συνέπεσε με τις δηλώσεις του υπουργού Μετανάστευσης Γ. Μουζάλα, ο οποίος προανήγγειλε την εντατικοποίηση των απελάσεων. Έκανε λόγο για «κατάχρηση στο δικαίωμα ασύλου», ενώ, σε ένα κρεσέντο ταραχής εν κρανίω και αντιπροσφυγικού μένους, ανακοίνωσε ότι πρόσφυγες που -νόμιμα- θα ασκούν έφεση σε απορριπτική απόφαση, θα χάνουν το δικαίωμα της υποβοηθούμενης εθελούσιας επιστροφής. Λες και ο πρόσφυγας μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του!

Την ίδια στιγμή, βαθύτατη ανησυχία προκαλούν οι συνεχιζόμενες αστυνομικές επιχειρήσεις σε προσφυγικούς καταυλισμούς της Χίου, της Λέσβου και άλλων νησιών. Οι επιχειρήσεις, που γίνονται με ισχυρή παρουσία των ΜΑΤ και έρευνες σε σκηνές προσφύγων, δεν έχουν αποδώσει παρά ελάχιστα και ασήμαντα, από ποινικής πλευράς, ευρήματα. Γίνονται όμως για να διασπείρουν στην ελληνική κοινωνία την αίσθηση της «απειλής» από τους πρόσφυγες και στους ίδιους τους πρόσφυγες την αίσθηση ότι είναι ανεπιθύμητοι στη χώρα μας.

Βεβαίως, η παραβατικότητα είναι αναπότρεπτα συνακόλουθο στοιχείο της φτώχειας, της ανέχειας και της εξαθλίωσης. Μιας φτώχειας που είναι διάχυτη και στην ελληνική κοινωνία και που προκαλεί τα ίδια ακριβώς φαινόμενα. Ωστόσο, οι έφοδοι στους προσφυγικούς καταυλισμούς κάθε άλλο παρά εξυπηρετούν οποιασδήποτε μορφής έλεγχο της παραβατικότητας. Άλλωστε, είναι κοινό «μυστικό» ότι η σοβαρή παραβατικότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συνέργεια θεσμικών παραγόντων του κράτους.

Το δόγμα «κάντε τους τον βίο αβίωτο» που επικράτησε ως βασική αντιμετώπιση των προσφύγων και μεταναστών επί διακυβέρνησης Σαμαρά, συνεχίζεται και επεκτείνεται με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που επιθυμεί διακαώς την συνέχιση της υλοποίησης της αντιπροσφυγικής συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας. Επιδιώκει να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για την εντατικοποίηση των απελάσεων, προσφεύγοντας στην καλλιέργεια φοβικών ρατσιστικών αντανακλαστικών, «νομιμοποιώντας» έτσι την ατζέντα της ακροδεξιάς, που απειλεί εξίσου ντόπιους και πρόσφυγες. Νοσηρό αποκύημα, εξάλλου, αυτής της «νομιμοποίησης» είναι και η συνεργασία του δημάρχου Αθηναίων με τον Θανάση Πλεύρη, εμπνευστή του συνθήματος «θέλουμε αίμα στα σύνορα».

Τα αντιρατσιστικά κινήματα και τα κινήματα αλληλεγγύης δεν θα ανεχθούν την φυλάκιση, τις απελάσεις, την εξαθλίωση και την στοχοποίηση των προσφύγων και όσων τους συμπαραστέκονται. Με επίγνωση ότι κοινός μας εχθρός είναι οι ιμπεριαλιστικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που προκαλούν καταστροφικούς περιφερειακούς πολέμους και εξαθλιώνουν το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, θα σταθούμε φραγμός στα σχέδια διαίρεσης των φτωχών.

Διεκδικώντας το άνοιγμα των συνόρων για τους πρόσφυγες, παράλληλα με την ισότιμη κοινωνική ένταξη των προσφύγων στις χώρες υποδοχής τους, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας.

Διεκδικώντας τον τερματισμό των πολέμων και την μη συμμετοχή της Ελλάδας σε οποιουδήποτε τύπου στήριξη σε πολεμικές επιχειρήσεις, όπως πχ με την παραχώρηση της βάσης της Σούδας.

Διεκδικώντας μία καλύτερη ζωή για όλους, Έλληνες και μετανάστες.

Επιτροπή Δικαιωμάτων της ΛΑ.Ε.

31/3/2017

Advertisements

Μεγάλη κινητοποίηση για τη Δημόσια Υγεία στην Πρέβεζα

Πηγή: ygeionomikoi.gr
Πηγή φωτό: atpreveza.gr

Δυναμική ήταν η συμμετοχή των Πρεβεζάνων στο συλλαλητήριο που διοργάνωσε προχθές Τρίτη 28 Μάρτη ο Σύλλογος Εργαζομένων του νοσοκομείου της πόλης, ενάντια στην υποβάθμιση και την εμπορευματοποίηση της υγείας.

Όπως αναφέρουν τοπικά μέσα, το παρών έδωσαν – μεταξύ άλλων – οι Σύλλογοι Εργαζομένων των Νοσοκομείων Λευκάδας και Άρτας, ο Ιατρικός, ο Οδοντιατρικός κι ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Πρέβεζας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων, το Σωματείο Εργαζομένων ΟΤΑ, ο Εμπορικός Σύλλογος, το Σωματείο Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων, το Σωματείο Οικοδόμων, ο Σύλλογος Συνταξιούχων ΙΚΑ, ο Σύλλογος Γυναικών Πρέβεζας, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας, η Κίνηση Πολιτών Πάργας για τα Κέντρα Υγείας, ο Σύλλογος Εργαζομένων Πάργας στον Τουρισμό – Επισιτισμό, ο Αγροτικός Σύλλογος και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ωρωπού, οι Αγροτικοί Σύλλογοι Αχερουσίας, Τσουκνίδας, Βαλανιδοράχης, Μουζακαίικων, η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων, ο Σύλλογος Σωματείων Συνταξιούχων ΟΑΕ Πρέβεζας, ο δήμαρχος της πόλης, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, καθώς κι οι τοπικές οργανώσεις της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στην ομιλία του, ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Πρέβεζας Κώστας Κύρλας τόνισε το ΟΧΙ των συγκεντρωμένων σε όσους απεργάζονται σχέδια για νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας και πρωτοβάθμιες δομές που θα λειτουργούν με τη λογική του κέρδους, παραβλέποντας τις πραγματικές ανάγκες.

Σχετικά με την επιχειρούμενη διασύνδεση των Νοσοκομείων Πρέβεζας και Λευκάδας, προέβλεψε πως πρόκειται για αρνητική εξέλιξη, διαπίστωση με την οποία συμφώνησε στο χαιρετισμό του και ο πρόεδρος του Σωματείου της Λευκάδας Χρήστος Βεργίνης. Σκοπός δεν είναι η αναβάθμιση των υπηρεσιών, ανέφερε, αλλά η μετατροπή του Νοσοκομείου Λευκάδας σε ίδρυμα για ιατρικό τουρισμό (σε συνδυασμό με το αεροδρόμιο Ακτίου), με ταυτόχρονη υποβάθμιση των υπολοίπων νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας των δύο νομών.

Η «ιστορική» δήλωση Πολάκη και το αποτέλεσμα με το «Δασκαλογιάννης» (video)

Τι έλεγε τότε και τι έγινε τελικά

Πηγή: flashnews.gr
Η σημείωση δική μας.

Θα μείνει αξέχαστη, σε όσους θυμούνται, η ιστορική δήλωση του Παύλου Πολάκη, πριν τις πρώτες εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, που αγωνιζόταν για τα χημικά και τη μη πώληση του αεροδρομίου Χανίων, προκειμένου να κερδίσει την ψήφο των Χανιωτών, κάτι το οποίο έγινε, αλλά στην συνέχεια απογοήτευσε με την στάση του σε όλα τα θέματα που διεκδικούσε.

Τότε σε μία δήλωσή του είχε αναφέρει ότι αν πουληθεί το αεροδρόμιο Χανίων, «εγώ θα ξαπλώσω στον αεροδιάδρομο».

Τελικά όχι μόνο πουλήθηκε, και μάλιστα με την υπογραφή των κυβερνώντων και συγκεκριμένα των Δραγασάκη, Τσακαλώτου, Σταθάκη και Σκουρλέτη, αλλά αποδείχτηκε ότι η Fraport δεν είχε τα χρήματα για την αγορά και μόλις πριν λίγες ημέρες χρηματοδοτήθηκε και από χρήματα των Ελλήνων καταθετών, αφού ένα μέρος της χρηματοδότησης προήλθε από την Alpha Bank, αλλά και άλλες ξένες τράπεζες που συμμετέχει το Ελληνικό Δημόσιο.

Μάλιστα ο Π. Πολάκης, σε δήλωσή του στις 22/11/14, ήξερε ότι η Fraport δεν είχε τα χρήματα, και μάλιστα το είχε καταγγείλει σε δήλωσή του στο Flashnews.gr, αναφέροντας οτι η Κοινοπραξία Fraport – Κοπελούζος θα πάρει μία έτοιμη υποδομή, που αποτελεί το μεγαλύτερο αναπτυξιακό έργο στο Νομό Χανίων τα τελευταία χρόνια, χωρίς να βάλει ούτε ένα ευρώ, με πολλές πιθανότητες να αυξηθεί η τιμή στο εισιτήριο, που θα δημιουργήσει πρόβλημα στις εταιρείες χαμηλού κόστους, που έχουν προσφέρει σημαντικά στον εγχώριο τουρισμό.

Δείτε τι είχε δηλώσει κατά την διαμαρτυρία που είχε πραγματοποιηθεί στο αεροδρόμιο «Γιάννης Δασκαλογιάννης» τον Νοέμβριο του 2014. Το επίμαχο σημείο ξεκινάει στο 0:59 του βίντεο.

Σημείωση: Δεν θα υποκύψουμε στον πειρασμό να ανοίξουμε λίστα συγκέντρωσης υπογραφών για να τηρήσει ο Πολάκης την υπόσχεσή του.

Νίκος Μπελογιάννης: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.

Πηγή: tvxs.gr και sansimera.gr

Στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4.12 π.μ, ο Νίκος Μπελογιάννης, με τρεις συντρόφους του, τους Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί, και εκτελούνται δια τυφεκισμού.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στις 22 Δεκεμβρίου του 1915. Από παιδική ηλικία γαλουχήθηκε με τα ιδανικά του κομμουνισμού και από νωρίς, στα φοιτητικά του κιόλας χρόνια, στη Νομική Αθηνών, στοχοποιείται λόγω της πολιτικής του δράσης. Δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη». Από το 1934 ο Μπελογιάννης είναι μέλος του ΚΚΕ. Η δυναμική του παρουσία στην πολιτική ζωή της Αμαλιάδας, ως γραμματέας της τοπικής οργάνωσης, δημιουργεί ρίξεις με την καθεστωτική τάξη και σύντομα συλλαμβάνεται και εξορίζεται.

Το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, του Ιωάννη Μεταξά, σηματοδοτεί και την έναρξη ενός ανηλεούς αντικομμουνιστικού μένους. Οι φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια σημάδεψαν τη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη. Την στιγμή που οι ναζί εισβάλουν στην Ελλάδα, ο Μπελογιάννης βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές Ακροναυπλίας. Ζητά την ελευθερία του για συμμετάσχει στον πόλεμο αλλά η κυβέρνηση αρνείται. Καταφέρνει να αποδράσει και εντάσσεται στον ΕΛΑΣ ως καπετάνιος μεραρχίας στην Πελοπόννησο.

Με την απελευθέρωση της χώρας από τους ναζί και το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου ο Μπελογιάννης αναλαμβάνει ρόλο Πολιτικού Επιτρόπου της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Από αυτή τη θέση θα παλέψει για τα ιδανικά του μέχρι και την τελευταία στιγμή της εμφύλιας σύρραξης. Το 1949, μετά την ήττα, εγκαταλείπει τη χώρα, βρίσκοντας προσωρινό καταφύγιο στις γειτονικές σοσιαλιστικές χώρες.

Ένα χρόνο αργότερα τον Ιούνιο του 1950, ως μέλος πλέον της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, επιστρέφει στην Ελλάδα, με εντολή να ανασυγκροτήσει και να οργανώσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην Αθήνα, το οποίο βάσει νόμου θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται, μαζί με 93 συντρόφους του, και μετά από εννιά μήνες βασανιστηρίων, τον Οκτώβρη του 1951, οδηγείται ενώπιον του έκτακτου στρατοδικείου, το οποίο αποτελούσαν οι Ανδρέας Σταυρόπουλος (πρόεδρος), Γ. Παπαδόπουλος (μετέπειτα δικτάτορας), Ν. Κομιάνος, Γ. Κοράκης, και Θ. Κυριακόπουλος. Ο Μπελογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο και η εύθραυστη μετεμφυλιακή ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύει.

«Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δεν ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα, που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν, θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω», θα δηλώσει ο Μπελογιάννης κλείνοντας την απολογία του.

Η διεθνής κατακραυγή αναγκάζει τον τότε πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα, να ανακοινώσει την άρση της απόφασης. Ωστόσο αποφασίζεται ότι ο Μπελογιάννης και μερικοί ακόμη σύντροφοί του, θα δικαστούν και πάλι με την κατηγορία της κατασκοπείας, η οποία θα ενισχυθεί όταν οι αρχές θα ανακοινώσουν στις 14 Νοεμβρίου 1951 ότι βρήκαν παράνομους ασύρματους σε χώρους κομμουνιστών σε Καλλιθέα και Γλυφάδα.

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952 ξεκινάει το δεύτερο μέρος της πολύκροτης δίκης, η οποία έσπασε τα σύνορα της Ελλάδας και κέντρισε το ενδιαφέρον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Ο Μπελογιάννης ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, αντικρούει όλες τις κατηγορίες περί κατασκοπείας και δηλώνει: «Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας».

Την 1η Μαρτίου, ο Νίκος Μπελογιάννης, κρατώντας ένα γαρύφαλλο, όπως κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της δίκης, ακούει τον πρόεδρο του στρατοδικείου να ανακοινώνει ότι μαζί με επτά συντρόφους του (Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος, Τάκης Λαζαρίδης, Χαρίλαος Τουλιάτος, Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και Έλλη Ιωαννίδου) καταδικάζεται σε θάνατο.

Λίγες ημέρες αργότερα, έρχεται στο φως της δημοσιότητας ένα γράμμα από το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκο Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την οργάνωση του ΚΚΕ στην Ελλάδα και υπόσχεται να παραδοθεί στις αρχές με αντάλλαγμα να μην εκτελεστεί ο Νίκος Μπελογιάννης. Η γνησιότητα του γράμματος του Πλουμπίδη αμφισβητείται από το ΚΚΕ, όχι όμως και από το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο ωστόσο αρνείται να διαπραγματευτεί με τον καταζητούμενο Νίκο Πλουμπίδη.

Όλες οι προσπάθειες και οι διεθνείς πιέσεις για απόδοση χάριτος στον Μπελογιάννη απέβησαν άκαρπες. Έτσι στις 30 Μαρτίου ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε, και στις 4:12 π.μ. ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται μαζί με τους συντρόφους του στο Γουδί.

Τα άσχημα μαντάτα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στον Αϊ Στράτη, όπου ζει εξόριστος ο Γιάννης Ρίτσος. Την ίδια μέρα θα γράψει το ποίημα Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο.

Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.

20ό Συνέδριο ΚΚΕ: Μισό βήμα μπροστά, σταθερά στο «βήμα σημειωτόν»

Είναι τραγική η εμπειρία στο κομουνιστικό κίνημα που λέει ότι: το «μισό βήμα μπροστά», το ημιτελές ξεκαθάρισμα μιας στρατηγικής, η αποφυγή της σύνδεσης του στρατηγικού προσανατολισμού με τα ζητήματα της συγκεκριμένης καθημερινής τακτικής, αποτελούν τη συνταγή για μεγάλες πολιτικές ήττες.

Της Μαρίας Μπόλαρη *

Το ΚΚΕ, βα­δί­ζο­ντας προς το 20ό Συ­νέ­δριό του μέσα σε μια πε­ρί­ο­δο ιστο­ρι­κής ση­μα­σί­ας (πα­ρά­τα­ση της κρί­σης του κα­πι­τα­λι­σμού, εμ­φά­νι­ση μα­ζι­κών ρευ­μά­των εθνι­κι­στι­κής-ρα­τσι­στι­κής ακρο­δε­ξιάς, όξυν­ση των εν­δοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κών–πο­λε­μι­κών αντα­γω­νι­σμών στην πε­ριο­χή κ.ο.κ.), δίνει την ει­κό­να ενός ημι­τε­λούς βή­μα­τος μπρο­στά στα ζη­τή­μα­τα στρα­τη­γι­κής και θε­ω­ρη­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού, ενώ στα ζη­τή­μα­τα της συ­γκε­κρι­μέ­νης πο­λι­τι­κής καλεί σε μια – με βήμα ση­μειω­τόν –  πα­ρά­τα­ση της πα­θη­τι­κής τα­κτι­κής του των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων.

Πε­ρί­ο­δος ανα­τρο­πών

Το ΚΚΕ, σωστά, εντο­πί­ζει ότι στο διε­θνές και εσω­τε­ρι­κό πε­ρι­βάλ­λον συσ­σω­ρεύ­ο­νται «οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για από­το­μες ανα­τρο­πές στο συ­σχε­τι­σμό των δυ­νά­με­ων». Είναι μια ισχυ­ρή και σωστή εκτί­μη­ση, που όμως έχει ως συ­νέ­πεια ότι οι κο­μου­νι­στές δεν έχουν την πο­λυ­τέ­λεια να σκέ­φτο­νται για τις προ­ο­πτι­κές τους με όρους «μα­κράς νο­μί­μου υπάρ­ξε­ως», με την αυ­τα­πά­τη ότι θα έχου­με μπρο­στά μια πα­ρα­τε­τα­μέ­νη και σχε­τι­κά ομαλή πε­ρί­ο­δο, όπου μπο­ρού­με να θέ­σου­με ως προ­τε­ραιό­τη­τα την «ωρί­μαν­ση» των κομ­μα­τι­κών δυ­νά­με­ών μας… και μετά βλέ­που­με.

Το ΚΚΕ, επί­σης σωστά, θέτει ως στρα­τη­γι­κό στόχο του σε μια τέ­τοια πε­ρί­ο­δο τη διεκ­δί­κη­ση επα­να­στα­τι­κών ανα­τρο­πών προς την ερ­γα­τι­κή–λαϊ­κή εξου­σία και τον σο­σια­λι­σμό. Αξιο­ποιώ­ντας μά­λι­στα τη μα­ζι­κή εμπει­ρία από την τα­χύ­τα­τη συν­θη­κο­λό­γη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπρο­στά στο «μέ­τω­πο» των δα­νει­στών και της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, υπο­γραμ­μί­ζει ότι οι ανα­τρο­πές θα πρέ­πει να διεκ­δι­κη­θούν χωρίς τη «δια­με­σο­λά­βη­ση των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών αυ­τα­πα­τών» και, ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο, χωρίς τις εν­διά­με­σες στρα­τη­γι­κές των «στα­δί­ων» που κα­θό­ρι­σαν την πο­λι­τι­κή του κόμ­μα­τος στις με­γά­λες δε­κα­ε­τί­ες μετά την υιο­θέ­τη­σή τους το 1934 και τις οποί­ες η ση­με­ρι­νή ηγε­σία ταυ­τί­ζει με τον ρε­φορ­μι­σμό.

Όμως σε τι συ­γκε­κρι­μέ­νη πο­λι­τι­κή οδη­γεί αυτός ο κα­λο­δε­χού­με­νος στρα­τη­γι­κός–θε­ω­ρη­τι­κός επα­να­προσ­διο­ρι­σμός; Πώς με­τα­φρά­ζε­ται στο κρί­σι­μο ζή­τη­μα των πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών; Πώς απα­ντά στο ζή­τη­μα της ανα­γκαί­ας συ­γκέ­ντρω­σης δύ­να­μης, ώστε αυτοί οι με­γά­λοι στό­χοι να πα­ρου­σια­στούν στα μάτια των μαζών ως επι­τεύ­ξι­μοι και, κατά συ­νέ­πεια, ως αξιό­πι­στοι;

Εκατό χρό­νια μετά την Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση γνω­ρί­ζου­με ότι οι επα­να­στα­τι­κές ανα­τρο­πές είναι επι­τεύ­ξι­μες και ρε­α­λι­στι­κές, όταν οι ερ­γα­τι­κές μάζες φτά­σουν οι ίδιες, μέσα από την πο­λι­τι­κή εμπει­ρία τους, στην από­φα­ση να συ­γκρου­στούν και να σπά­σουν τον «τοίχο» του κα­πι­τα­λι­σμού. Το κρί­σι­μο ερώ­τη­μα για όσους σωστά επι­μέ­νουν αδιάλ­λα­κτα στην προ­ο­πτι­κή της σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης είναι το τι κά­νου­με σε συν­θή­κες που δεν είναι (ή δεν είναι ακόμα) άμεσα επα­να­στα­τι­κές, για να συμ­βά­λου­με στην αλ­λα­γή των δια­θέ­σε­ων των μαζών προς τον επα­να­στα­τι­κό δρόμο.

Στο ερώ­τη­μα αυτό η 3η Διε­θνής, στην εποχή του Λένιν, έχει δώσει το κέ­ντρο μιας απά­ντη­σης στο 3ο και στο 4ο Συ­νέ­δριό της: Ενιαίο Μέ­τω­πο, Με­τα­βα­τι­κό Πρό­γραμ­μα και με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή. Είναι εντυ­πω­σια­κό το γε­γο­νός ότι το πο­λυ­σέ­λι­δο κεί­με­νο των «Θέ­σε­ων της ΚΕ» προς το 20ό συ­νέ­δριο του ΚΚΕ δεν έχει στο πα­ρα­μι­κρό να συμ­βά­λει πάνω σε αυτό το κα­θο­ρι­στι­κό ζή­τη­μα, πάνω δη­λα­δή στα ερω­τή­μα­τα που θα κρί­νουν την πα­ρέμ­βα­ση των κο­μου­νι­στών σε μια τέ­τοια καυτή, αλλά και ευ­με­τά­βλη­τη πο­λι­τι­κο­κοι­νω­νι­κή συ­γκυ­ρία.

Στην εποχή του 3ου και του 4ου Συ­νε­δρί­ου της Κο­μι­ντέρν, υπήρ­ξε εσω­τε­ρι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση απέ­να­ντι στις θέ­σεις του Λένιν και των μπολ­σε­βί­κων για το Ενιαίο Μέ­τω­πο και το Με­τα­βα­τι­κό Πρό­γραμ­μα. Ήταν η αρι­στε­ρί­στι­κη τάση – κυ­ρί­ως της νέας ηγε­σί­ας του γερ­μα­νι­κού ΚΚ – της «θε­ω­ρί­ας της επί­θε­σης». Που είχε πά­ντως την εντι­μό­τη­τα να δο­κι­μά­ζει στην πράξη την άποψή της, κα­λώ­ντας «από τα πάνω» και απρο­ε­τοί­μα­στα σε εξε­γερ­τι­κές γε­νι­κές απερ­γί­ες, που κα­τέ­λη­γαν σε απο­μο­νω­τι­κές ήττες.

«Τρι­το­πε­ριο­δι­σμός»

Το ΚΚΕ – προ­φα­νώς – δεν κι­νεί­ται με τέ­τοια λο­γι­κή. Αντί­θε­τα, στην απερ­για­κή δράση κατά του ασφα­λι­στι­κού του Κα­τρού­γκα­λου επέ­δει­ξε μια κατά πολύ με­γα­λύ­τε­ρη «σω­φρο­σύ­νη» και αυ­το­συ­γκρά­τη­ση απ’ ό,τι απαι­τού­σαν οι συν­θή­κες. Όμως, στην ιστο­ρία του επα­να­στα­τι­κού κι­νή­μα­τος υπάρ­χει μια άλλη «στιγ­μή», όπου συν­δυά­στη­κε ένας ακα­τά­σχε­τος αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κός βερ­μπα­λι­σμός με μια επί της ου­σί­ας προ­κλη­τι­κή πο­λι­τι­κή πα­θη­τι­κό­τη­τα. Είναι η πε­ρί­ο­δος του 1927–1929, όταν η ηγε­σία των Ζι­νό­βιεφ–Στά­λιν στην Κο­μι­ντέρν δή­λω­νε ότι ο κα­πι­τα­λι­σμός έχει ει­σέλ­θει στην «3η και τε­λευ­ταία πε­ρί­ο­δό του», όπου κάθε πο­λι­τι­κή δράση πέραν της απαί­τη­σης της σο­σια­λι­στι­κής ανα­τρο­πής θα ήταν απα­ρά­δε­κτη και όπου απορ­ρι­πτό­ταν κάθε συμ­μα­χία με άλλα ερ­γα­τι­κά τμή­μα­τα, τα οποία συλ­λή­βδην χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νταν ως «σο­σιαλ­φα­σί­στες».

Τρα­γι­κή συ­νέ­πεια αυτής της πο­λι­τι­κής ήταν ο αφο­πλι­σμός του ΚΚ στη Γερ­μα­νία, που θε­ώ­ρη­σε ότι «μετά τον Χί­τλερ έρ­χε­ται η σειρά μας», απέρ­ρι­ψε την τα­κτι­κή του ενιαί­ου ερ­γα­τι­κού με­τώ­που απέ­να­ντι στην άνοδο των ναζί και έφτα­σε σε μια τα­πει­νω­τι­κή ήττα, από την οποία δεν ανέ­καμ­ψε ποτέ.

Έχου­με την εντύ­πω­ση ότι – τη­ρου­μέ­νων πολ­λών ιστο­ρι­κών ανα­λο­γιών – η πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή του ΚΚΕ εμπνέ­ε­ται κυ­ρί­ως από την «τρι­το­πε­ριο­δι­κή» ανά­λυ­ση και στρα­τη­γι­κή. Αξί­ζει να ση­μειώ­σου­με ότι η «τρίτη πε­ρί­ο­δος» υπήρ­ξε ένα σύ­ντο­μο διάλ­λει­μα στην πο­λι­τι­κή της στα­λι­νι­κής Κο­μι­ντέρν, το οποίο ακο­λού­θη­σε μια βίαιη στρο­φή δεξιά, η στρο­φή στα Λαϊκά Μέ­τω­πα, τις αστι­κο­δη­μο­κρα­τι­κές συμ­μα­χί­ες και τε­λι­κά στην εμπέ­δω­ση της στρα­τη­γι­κής των στα­δί­ων, σε όλα δη­λα­δή τα στοι­χεία τα οποία η ση­με­ρι­νή ηγε­σία του ΚΚΕ δη­λώ­νει ότι ανα­γνω­ρί­ζει ως συμ­πτώ­μα­τα του ρε­φορ­μι­σμού.

Αυτή η αί­σθη­ση επι­βε­βαιώ­νε­ται από τις στρο­φές του ΚΚΕ σε κά­ποια «ευαί­σθη­τα» θέ­μα­τα, όπως η ιστο­ρία του κόμ­μα­τος και οι θέ­σεις του για τον κίν­δυ­νο πο­λέ­μου.

Η Ελένη Μπέ­λου, σε άρθρο της στον «Ρι­ζο­σπά­στη» και στην ιστο­σε­λί­δα του ΚΚΕ, υπο­γράμ­μι­σε: «το κο­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα δεν συ­γκρού­στη­κε σε έκτα­ση και βάθος με τον με­του­σιω­μέ­νο σε σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία οπορ­του­νι­σμό για να αντι­με­τω­πί­σει με επα­να­στα­τι­κή ετοι­μό­τη­τα και ωρι­μό­τη­τα τις με­γά­λες οι­κο­νο­μι­κές κρί­σεις της δε­κα­ε­τί­ας του 1930, τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πο­λέ­μους και την έξοδο από αυ­τούς, διεκ­δι­κώ­ντας την επα­να­στα­τι­κή εξου­σία. Αντί­θε­τα, πολλά κο­μου­νι­στι­κά κόμ­μα­τα υπο­τά­χθη­καν χωρίς επα­να­στα­τι­κή στρα­τη­γι­κή και ευ­ε­λι­ξία τα­κτι­κής στα αντι­φα­σι­στι­κά μέ­τω­πα, στή­ρι­ξαν μέσω λαϊ­κών με­τώ­πων και συμ­με­το­χής σε κυ­βερ­νή­σεις συ­νερ­γα­σί­ας την κα­πι­τα­λι­στι­κή με­τα­πο­λε­μι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση».

Είναι μια θέση που εν πολ­λοίς απο­κα­θι­στά την τρο­τσκι­στι­κή κρι­τι­κή στην πο­λι­τι­κή των ΚΚ στα 1930–1940–1950…, λέ­γο­ντας πράγ­μα­τα για τα οποία πολ­λοί αγω­νι­στές/στριες δια­γρά­φτη­καν, συ­κο­φα­ντή­θη­καν και απο­μο­νώ­θη­καν πο­λι­τι­κά. Την ίδια στιγ­μή, όμως, το ΚΚΕ έχει… απο­κα­τα­στή­σει κομ­μα­τι­κά τον Ν. Ζα­χα­ριά­δη, δη­λα­δή τον Γε­νι­κό Γραμ­μα­τέα που έχει την κύρια ευ­θύ­νη για την επι­βο­λή στο ΚΚΕ της γραμ­μής των αντι­φα­σι­στι­κών με­τώ­πων, των λαϊ­κών με­τώ­πων, της συμ­με­το­χής ή ανο­χής σε αστι­κές κυ­βερ­νή­σεις συ­νερ­γα­σί­ας (σύμ­φω­νο Σο­φού­λη-Σκλά­βαι­να) και του δια­χω­ρι­σμού του ζη­τή­μα­τος του πο­λέ­μου από το ζή­τη­μα της διεκ­δί­κη­σης της εξου­σί­ας. Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, ο Άρης Βε­λου­χιώ­της, που αντι­στά­θη­κε έμπρα­κτα σε αυτή τη γραμ­μή στην πιο κρί­σι­μη στιγ­μή, έχει μεν απο­κα­τα­στα­θεί πο­λι­τι­κά, αλλά όχι ακόμα… κομ­μα­τι­κά. Αυτές οι αμ­φι­ση­μί­ες στο έδα­φος της ιστο­ρί­ας, σε συν­δυα­σμό κυ­ρί­ως με την πραγ­μα­τι­κή–κα­θη­με­ρι­νή πο­λι­τι­κή του ΚΚΕ, ενι­σχύ­ουν την εκτί­μη­ση περί της αστά­θειας, της αβε­βαιό­τη­τας (και της προ­σω­ρι­νό­τη­τας;) στη γε­νι­κή ιδε­ο­λο­γι­κή στρο­φή του.

Πό­λε­μος

Η Κε­ντρι­κή Επι­τρο­πή του ΚΚΕ, σωστά, εντο­πί­ζει ότι η όξυν­ση των ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων εγκυ­μο­νεί τον κίν­δυ­νο πο­λε­μι­κής εμπλο­κής (θέση 12). Επί­σης σωστά εντο­πί­ζει ότι ένας τέ­τοιος πό­λε­μος «έτσι κι αλ­λιώς, όπως και να εκ­δη­λω­θεί, σή­με­ρα θα είναι ιμπε­ρια­λι­στι­κός» (θέση 44). Από αυτές τις εκτι­μή­σεις προ­κύ­πτουν τα κα­θή­κο­ντα: «σε πε­ρί­πτω­ση πο­λε­μι­κής εμπλο­κής της Ελ­λά­δας σε ιμπε­ρια­λι­στι­κό πό­λε­μο… το Κόμμα πρέ­πει… να ηγη­θεί στην ορ­γά­νω­ση της ερ­γα­τι­κής-λαϊ­κής πάλης για να βγει η Ελ­λά­δα από τον πό­λε­μο. Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει όχι μόνο να ητ­τη­θεί ο όποιος πι­θα­νός ιμπε­ρια­λι­στής ει­σβο­λέ­αςαλλά να ητ­τη­θεί ολο­κλη­ρω­τι­κά και η ίδια η εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη…». Η ΚΕ δη­λώ­νει ότι «απαι­τεί­ται οπωσ­δή­πο­τε ιδιαί­τε­ρη δου­λειά σε μη επα­να­στα­τι­κές συν­θή­κες για την επι­τυ­χή δη­μιουρ­γία των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων ήττας της εγ­χώ­ριας και ξένης αστι­κής τάξης». Εδώ προ­κύ­πτει ξανά το ερώ­τη­μα: Αυτές οι θέ­σεις πώς με­τα­φρά­ζο­νται στην πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή του ΚΚΕ, στην προ­πα­γάν­δα του, στην αρ­θρο­γρα­φία του «Ρι­ζο­σπά­στη», στις δη­λώ­σεις βου­λευ­τών και ηγε­τι­κών στε­λε­χών του;

Πώς συν­δυά­ζο­νται με τις θέ­σεις του ΚΚΕ για το Κυ­πρια­κό, που προ­κά­λε­σαν εν­θου­σια­σμό στην εθνι­κι­στι­κή «φι­λο-ενω­τι­κή» ακρο­δε­ξιά και πα­γω­μά­ρα στην Αρι­στε­ρά, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ΑΚΕΛ; Πώς συν­δυά­ζο­νται με τις δε­κά­δες κα­ταγ­γε­λί­ες της Τουρ­κί­ας για «αμ­φι­σβή­τη­ση της Λω­ζά­νης» στο Αι­γαίο και την ταυ­τό­χρο­νη σιωπή για τις στην πράξη ανα­θε­ω­ρή­σεις της Λω­ζά­νης από την «εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη»; Πώς συν­δυά­ζο­νται με τη σιωπή στα ζη­τή­μα­τα των εξο­πλι­σμών; Πώς συν­δυά­ζο­νται με τις δη­λώ­σεις Κου­τσού­μπα, που διέ­γνω­σε επι­θε­τι­κό­τη­τα εκ μέ­ρους της… Αλ­βα­νί­ας και της… ΠΓΔΜ στα Βαλ­κά­νια; Ποια πραγ­μα­τι­κή γραμ­μή «προ­ε­τοι­μά­ζουν» («σε συν­θή­κες μη επα­να­στα­τι­κές»…) αυτές οι θέ­σεις για το τρα­γι­κό εν­δε­χό­με­νο μιας ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής πο­λε­μι­κής σύ­γκρου­σης; Είναι κα­θα­ρό ότι το ΚΚΕ του­λά­χι­στον απέ­χει από τα κα­θή­κο­ντα της ανα­γκαί­ας αντι­πα­ρά­θε­σης με τον εθνι­κι­σμό και της ρήξης με την καλ­λιερ­γού­με­νη «εθνι­κή ομο­ψυ­χία» στα θέ­μα­τα του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σμού.

Τα ζη­τή­μα­τα του πο­λέ­μου, τα αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά κα­θή­κο­ντα, μπο­ρούν να τε­θούν με πραγ­μα­τι­κούς όρους μόνο σε άμεσο συν­δυα­σμό με τα κα­θή­κο­ντα της ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας, της ανα­τρο­πής του μνη­μο­νια­κού νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, με μέ­τω­πο των ερ­γα­τι­κών–αρι­στε­ρών δυ­νά­με­ων, που θα ανα­με­τρη­θεί με αυτές τις προ­κλή­σεις εδώ και τώρα. Και η συμ­με­το­χή του ΚΚΕ στις πρω­το­βου­λί­ες για τη συ­γκρό­τη­ση ενός τέ­τοιου «στρα­το­πέ­δου» θα ήταν μια από τις πιο χαρ­μό­συ­νες ει­δή­σεις που θα μπο­ρού­σα­με να πε­ρι­μέ­νου­με.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά», φ. 380 (22/3/17)

Με κατάρρευση απειλείται το Κέντρο Υγείας Σαμοθράκης

Του Νικήτα Διαμαντόπουλου
Πηγή: εφημ. Μακεδονία

Με μόλις έναν γιατρό να καλύπτει τις ανάγκες ολόκληρου του νησιού για περισσότερους από τρεις μήνες έχει μείνει το Κέντρο Υγείας Σαμοθράκης. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και, αν δεν γίνουν προσλήψεις μόνιμου ή επικουρικού προσωπικού, το Κέντρο κινδυνεύει με κατάρρευση.

Ειδικότερα από το σύνολο των έξι οργανικών θέσεων ιατρικού προσωπικού είναι καλυμμένη μόνον η μία, ενώ κενές παραμένουν οι εξής θέσεις: μία διευθυντή ή επιμελητή Α’ ή Β’ Χειρουργικής, δύο θέσεις επιμελητή Α’ ή Β’ Γενικής Ιατρικής ή Παθολογίας, μία διευθυντή ή επιμελητή Α’ ή Β’ Παιδιατρικής και μία επιμελητή Α’ ή Β’ Οδοντιατρικής.

«Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Είναι απαραίτητη η άμεση προκήρυξη και πρόσληψη μόνιμου ή επικουρικού προσωπικού, ειδάλλως το Κέντρο κινδυνεύει με κατάρρευση», δηλώνει στη «Μ» ο διευθυντής του Κέντρου Υγείας Σαμοθράκης Γεννάδιος Διαμαντόπουλος. Ο ίδιος αναφέρει ότι σήμερα υπηρετούν μόνον δύο ειδικοί γιατροί, μαζί με άλλους δύο που μετακινούνται από το Κέντρο Υγείας Σουφλίου για την κάλυψη των απαραίτητων εφημεριών κάθε μήνα.

«Είναι αναγκαία η καθημερινή ενεργή εφημερία δύο γιατρών, καθώς πολλά περιστατικά διακομίζονται στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης. Όπως αντιλαμβάνεστε, επειδή δεν νοείται η ασυνόδευτη διακομιδή ενός ασθενούς, το Κέντρο Υγείας μένει συχνά με έναν μοναδικό γιατρό για τη φροντίδα σχεδόν 3.000 κατοίκων», τονίζει ο κ. Διαμαντόπουλος, αναφέροντας τέσσερα ανάλογα περιστατικά που σημειώθηκαν τον περασμένο Ιανουάριο. Μάλιστα μία γιατρός που συνοδεύει τους ασθενείς κατά τη διακομιδή τους αναγκάζεται να πληρώνει το ποσό των 30 ευρώ από την τσέπη της για τα δύο εισιτήρια του πλοίου.
Εξάλλου η γεωγραφική θέση του νησιού ενισχύει την αβεβαιότητα και την πιθανότητα απρόβλεπτων παραγόντων, όπως είναι οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

«Συνολικά αυτό το μήνα μένουν ακάλυπτες 24 εφημερίες, τις οποίες θα κάνουν με το φιλότιμό τους οι ελάχιστοι εναπομείναντες γιατροί», συμπληρώνει ο κ. Διαμαντόπουλος, σημειώνοντας ότι το πρόβλημα της υποστελέχωσης οξύνθηκε μετά τη λήξη της θητείας των δύο αγροτικών γιατρών τον Ιανουάριο.

Άλλα προβλήματα

Αναφορικά με τον ιατρικό εξοπλισμό και τις υλικοτεχνικές υποδομές, υπάρχουν σημαντικές ελλείψεις. Ειδικότερα υπάρχει έλλειψη δύο ηλεκτροκαρδιογράφων και ενός απινιδωτή, ενώ λείπουν και απαραίτητα ιατρικά εργαλεία και αναλώσιμα υλικά, όπως πιεσόμετρα, ανατομικές λαβίδες, επίδεσμοι και αυχενικά κολάρα.

Λόγω παλαιότητας του κτιρίου εμφανίζονται σοβαρά προβλήματα θέρμανσης, υδρευτικού και ηλεκτρολογικού συστήματος, καθώς δεν υπάρχει η απαραίτητη θερμο-υγρομόνωση. Επιπλέον σε κατάσταση αχρηστίας είναι ο βασικός ξενοδοχειακός και τεχνολογικός εξοπλισμός, ενώ καταγράφεται έλλειψη ηλεκτρονικών υπολογιστών και εκτυπωτών. Τέλος το ακτινολογικό εργαστήριο δεν λειτουργεί εξαιτίας υποστελέχωσης.

«Λαμβάνοντας υπόψη τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού, το Κέντρο Υγείας Σαμοθράκης ζητά να ακουστούν αυτή τη φορά οι απαιτήσεις του και να μην αφεθεί σε μία μελλοντική υπόσχεση ή ένα αόριστο θα γίνει», επισημαίνει ο κ. Διαμαντόπουλος, υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα του ζητήματος και ευελπιστώντας σε άμεση απάντηση για την επίλυση των προβλημάτων της Σαμοθράκης.