Μήνας: Απρίλιος 2017

30 Απριλίου του 1945

Ήταν 30 Απριλίου του 1945 και ώρα 21.50, όταν ο επιλοχίας Γιεγκόροφ και ο λοχίας Καντάρια έστησαν την Κόκκινη Σημαία με το σφυροδρέπανο, τη σημαία της Νίκης, πάνω στον κεντρικό τρούλο του Ράιχσταγκ.

Συμβολικά, το κάρφωμα της σημαίας με το σφυροδρέπανο στην οροφή του γερμανικού κοινοβουλίου ισοδυναμούσε με το κάρφωμα λόγχης στην καρδιά του χιτλερικού κτήνους που ψυχορραγούσε.

Advertisements

Ἐν Mεγάλῃ Ἑλληνικῄ Ἀποικία, 200 π.Χ.

Κωνσταντίνος Καβάφης

17 Απριλίου 1863 – 29 Απριλίου 1933

Ὅτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ εὐχήν στήν Ἀποικία
δέν μέν’ ἡ ἐλαχίστη ἀμφιβολία,
καί μ’ όλο πού ὁπωσοῦν τραβοῦμ’ ἐμπρός,
ἴσως, καθώς νομίζουν οὐκ ὀλίγοι, να ἔφθασε ὁ καιρός
νά φέρουμε Πολιτικό Ἀναμορφωτή.

Ὅμως τό πρόσκομμα κ’ ἡ δυσκολία
εἶναι πού κάμνουνε μιά ἱστορία
μεγάλη κάθε πρᾶγμα οἱ Ἀναμορφωταί
αὐτοί. (Εὐτύχημα θα ἦταν ἄν ποτέ
δέν τούς χρειάζονταν κανείς.) Γιά κάθε τί,
γιά τό παραμικρό ρωτοῦνε κ’ ἐξετάζουν,
κ’ εὐθύς στόν νοῦ τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
μέ τήν ἀπαίτησι νά ἐκτελεσθοῦν ἄνευ ἀναβολής.

Ἕχουνε καί μιά κλίσι στές θυσίες.
Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν κτήσιν σας ἐκείνη∙
ἡ κατοχή σας εἶν’ ἐπισφαλής:
ἡ τέτοιες κτήσεις ἀκριβῶς βλάπτουν τές Ἀποικίες.
Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν πρόσοδον αὐτή,
κι ἀπό τήν ἄλληνα τήν συναφῆ,
κι ἀπό τήν τρίτη τούτην: ὡς συνέπεια φυσική∙
εἶναι μέν οὐσιώδεις, ἀλλά τί νά γίνει;
σας δημιουργοῦν μιά ἐπιβλαβή εὐθύνη.

Κι ὅσο στόν ἔλεγχό τους προχωροῦνε,
βρίσκουν καί βρίσκουν περιττά, καί νά παυθοῦν ζητοῦνε∙
πράγματα πού ὅμως δύσκολα τά καταργεῖ κανείς.

Κι ὅταν, μέ τό καλό, τελειώσουνε τήν ἐργασία,
κι ὁρίσαντες και περικόψαντες τό πᾶν λεπτομερῶς,
ἀπέλθουν, παίρνοντας καί τήν δικαία μισθοδοσία,
νά δοῦμε τί ἀπομένει πιά, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική. –

Ἴσως δέν ἔφθασεν ἀκόμη ὁ καιρός.
Να μή βιαζόμεθα∙ εἶν’ ἐπικίνδυνον πρᾶγμα ἡ βία.
Τά πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Ἔχει ἄτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, ἡ Ἀποικία.
Ὅμως υπάρχει τί τό ἀνθρώπινον χωρίς ἀτέλεια;
Καί τέλος πάντων, νά, τραβούμ’ ἐμπρός.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

ΜΕΤΑ για ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2017: Συνεχίζουμε τον αγώνα για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ των μνημονίων και των αντιλαϊκών πολιτικών

Η Εργατική Πρωτομαγιά, ημέρα αγώνα της Εργατικής Τάξης, έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι η πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση και την απαλλαγή των εργαζομένων από τα δεσμά της εκμετάλλευσης συνεχίζεται αδιάκοπα. Ο αγώνας των εργατών του Σικάγου για την καθιέρωση του 8ωρου σήμερα αποκτά ξανά νόημα, αφού το κεφάλαιο σε παγκόσμιο επίπεδο επιχειρεί να ανατρέψει ό,τι κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες τον προηγούμενο αιώνα.

Στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της έντασης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, επιχειρείται σε παγκόσμιο επίπεδο η εδραίωση καθεστώτος φτηνής και ελαστικής εργασίας, ο περιορισμός των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα από την καταστολή και την τρομοκρατία μέχρι και τις ανοιχτές πολεμικές και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Στην ευρύτερη περιοχή, οι επεμβάσεις αυτές που γίνονται για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών, εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους και οδηγούν εκατομμύρια εργαζόμενους στην προσφυγιά και στη μετανάστευση.

Η πάλη για την ανάπτυξη ενός μαζικού φιλειρηνικού, αντιπολεμικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας είναι άμεσης προτεραιότητας ζήτημα για το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα, για το σταμάτημα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Βορείου Αφρικής και του ξεριζωμού των λαών τους από τις εστίες τους. Καταδικάζουμε οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας, με τη χρησιμοποίηση των νατοϊκών βάσεων ως ορμητήρια για τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, και αγωνιζόμαστε για την αποδέσμευση της χώρας μας απ’ όλους αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που συμμετέχει.

Στη χώρα μας, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι γυναίκες και οι νέοι «πλήρωσαν» και «πληρώνουν» πολύ σκληρά τις μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας, που μας βύθισαν στην οικονομική ύφεση, με την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση που έχει πάρει τα χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής κρίσης. Ο παρατεταμένος αγώνας των εργαζομένων και του λαού μας, ενάντια σε αυτές τις πολιτικές και οι ελπίδες που δημιουργήθηκαν, προδόθηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την υποταγή της στα κελεύσματα των δανειστών, του ΣΕΒ και του εγχώριου κεφαλαίου, με την υπογραφή του 3ου μνημονίου.

Αυτές τις ημέρες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, με τη «Συμφωνία της Μάλτας» και σε πλήρη σύμπνοια με τους δανειστές, ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα σε όσα εργασιακά δικαιώματα έχουν απομείνει. Η νέα συμφωνία που επέχει το χαρακτήρα ενός 4ου μνημονίου έρχεται να περικόψει και άλλο τις συντάξεις, μετατρέποντάς τες σε προνοιακά βοηθήματα, να φοροληστέψει και άλλο το λαό μέσω της μείωσης του αφορολόγητου, να διατηρήσει το πετσοκομμένο νομοθετικό πλαίσιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ), να ξεπουλήσει και μάλιστα αντί πινακίου φακής δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς και να περιορίσει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες. Και όλα αυτά σε μια περίοδο που η ανεργία εξακολουθεί να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, η μερική απασχόληση, η «μαύρη» και η εκ περιτροπής εργασία να έχουν εκτιναχθεί στο ζενίθ, οι μισθοί και τα δικαιώματα των εργαζομένων στο ναδίρ, ενώ συνεχίζονται τα προνόμια και η φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου.

Την ίδια ώρα, η πλειοψηφία σε μια σειρά συνδικαλιστικές οργανώσεις, με πρώτη από όλες αυτήν της ΓΣΕΕ, ακολουθούν το δρόμο που έχουν μάθει καλά, της συνεργασίας, δηλ. με όλες τις κυβερνήσεις και την εργοδοσία, ενώ έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο από τους αγώνες για την υπεράσπιση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, βάζοντας πλάτη στο ευρωπαϊκό και εγχώριο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Η κατάσταση αυτή στο συνδικαλιστικό κίνημα θέτει σε όλες τις αγωνιστικές–ταξικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα το καθήκον της επαναθεμελίωσης των συνδικάτων, της ανάδειξης της αναγκαιότητας της συλλογικής δράσης και των εργατικών αγώνων για την υπεράσπιση των κατακτήσεων και τη διεκδίκηση των εργατικών δικαιωμάτων.

Ο φετινός γιορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς πρέπει να αποτελέσει την απαρχή για μια μεγάλη κινητοποίηση όλων των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων ενάντια στην υπογραφή 4ου μνημονίου που προωθούν κυβέρνηση, κεφάλαιο και δανειστές. Ο αγώνας αυτός δεν μπορεί να οργανωθεί από τον υποταγμένο συνδικαλισμό της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ ούτε να είναι αποτελεσματικός με τις διχαστικές επιλογές της ηγεσίας του ΠΑΜΕ.

Για να είναι αποτελεσματικός αυτός ο αγώνας, απαιτείται μια νέα αγωνιστική πρωτοβουλία που:

1. Να συσπειρώνει όλους τους εργαζόμενους, έλληνες και μετανάστες, τους ανέργους και τους συνταξιούχους.

2. Να συγκροτείται σε ένα ευρύτερο μέτωπο με όλα τα κοινωνικά στρώματα – ελεύθερους επαγγελματίες, επιστήμονες, αγρότες, νεολαία – που πλήττονται απ’ τα μνημόνια.

3. Να συγκεντρώνει δυνάμεις από το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα, τα κινήματα πόλης και υπεράσπισης των ελεύθερων χώρων, καθώς και εκείνα ενάντια στα χαράτσια και τους πλειστηριασμούς.

4. Να αναδεικνύει την ανάγκη της πάλης για τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχό τους, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και την επανακρατικοποίηση οργανισμών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, για να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία για την ανασυγκρότηση και τον παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας σε όφελος των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα οικοδομηθεί από τα κάτω η αναγκαία συγκρότηση ενός ευρύτερου κοινωνικού μετώπου που θα υπερασπίζεται τα κοινωνικά αγαθά, θα εκφράζει την αλληλεγγύη του σε όποιον αγωνίζεται και διεκδικεί, θα συγκρούεται με φασιστικές και ναζιστικές προκλήσεις και θα γενικεύει την πάλη του για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών.

Το ΜΕΤΑ καλεί όλους και όλες να δώσουν δυναμικό «παρών» στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς που θα διοργανωθούν, καθώς επίσης και όλους τους εργαζομένους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να οργανωθούν στα σωματεία τους και να συντονιστούν προς την κατεύθυνση της συγκρότησης ενός Εργατικού Κέντρου Αγώνα, το οποίο θα συμβάλλει καθοριστικά στην προώθηση της αγωνιστικής εργατικής παρέμβασης στις εξελίξεις.

Η απεργία της 1ης Μάη 2017 να αποτελέσει ένα ακόμη βήμα έκφρασης της αντίθεσής μας απέναντι στις νέες περικοπές που σχεδιάζονται, αλλά και αφετηρία για τη γενίκευση των τοπικών, περιφερειακών και κλαδικών κινητοποιήσεων με προκήρυξη Γενικής Απεργίας για τα μέσα Μάη ενάντια στην «αξιολόγηση» και τα νέα βάρβαρα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Διεκδικούμε, τέλος, εργασία με πλήρη δικαιώματα για όλους και κατάργηση όλων των μορφών της ελαστικής και ενοικιαζόμενης εργασίας, άμεση επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751€ και καταβολή σ’ όλους τους άνεργους και για όσο διαρκεί η ανεργία τους, του επιδόματος ανεργίας στο ύψος του 80% του κατώτατου μισθού, επαναφορά του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των ΣΣΕ, μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών και επαναφορά όλων εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων που απωλέσθηκαν στη μνημονιακή περίοδο.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ
ΑΘΗΝΑ: ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ / ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 10.30ΠΜ.
ΠΕΙΡΑΙΑΣ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ / ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ, 10.30ΠΜ.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ
ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ

«Λαμόγια» … στο χακί

Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

Του Διονύση Ελευθεράτου
Πηγή: iefimerida.gr

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!

Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και… η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»…

Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με… επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες, ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973…

Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.

Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» – κατά περίπτωση;

Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο» – τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν… μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών «κοινωνικών σχέσεων»...

Προτού καλά-καλά προλάβουν να… ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού, του Κωνσταντίνου Κόλλια. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργότερα, το Δεκέμβριο του 1967.

Με την ίδια ρύθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών, από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας» – χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς.

Ομολογίες δια στόματος Σάββα Κωσταντόπουλου…

Είναι γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της έριδος» το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Επειδή όμως σε θέματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος… πλουραλισμός, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστώτος, ο Νίκος Μακαρέζος, τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου.

Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρόνια, για το θέμα αυτό, στο εσωτερικό της «αδιάφθορης» χούντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακόμη δόθηκε στο Βαρδινογιάννη.

Προτού «μιλήσουν» τα αποδεδειγμένα στοιχεία, ας δοθεί ο λόγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικό… στυλοβάτη της χούντας: Τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωσταντόπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρώσει μισό έτος ζωής, όταν ο Κωσταντόπουλος γνωστοποίησε – με επιστολή – στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμένες διαπιστώσεις του:
(περισσότερα…)

ΟΧΙ στο Ευρώ, ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ΟΧΙ στο ΝΑΤΟ

Δελτίο Τύπου της ΛΑΕ

για την μαύρη επέτειο της 21ης Απριλίου

Η συμπλήρωση 50 ετών από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 φέρνει στις μνήμες ξανά τις οδυνηρές για τον ελληνικό λαό επιπτώσεις από τη βίαιη κατάλυση της Δημοκρατίας και την επιβολή της στυγνής και αμερικανόπνευστης δικτατορίας. Οι συνέπειες της χούντας «σφράγισαν» την πορεία της χώρας με βασανιστήρια και εξορίες για χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, καθώς και με την τραγωδία της Κύπρου.

Σήμερα, τιμούμε όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν προκειμένου να ανατραπεί η χούντα. Αντιστεκόμαστε σθεναρά στα μισαλλόδοξα και συνένοχα κελεύσματα του νεοναζισμού και της άκρας δεξιάς, που εκμεταλλευόμενοι τον ανθρώπινο πόνο, επιχειρούν να βγάλουν ξανά στην επιφάνεια τις πιο επικίνδυνες ιδέες για την ανθρωπότητα.

50 χρόνια από το στρατιωτικό πραξικόπημα και λίγο πριν τη συμπλήρωση 7 ετών από το – πραξικοπηματικού χαρακτήρα – διάγγελμα του Γ. Παπανδρέου, από το Καστελόριζο, ο ελληνικός λαός, ο οποίος βιώνει συνθήκες κατάλυσης της Δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας, καλείται ξανά να πει:

«ΟΧΙ» στις παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές που συνεχίζουν να εξοντώνουν την πλειονότητα της κοινωνίας.

«ΟΧΙ» στο ευρώ, την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου, των τραπεζιτών, των μεγαλοεπιχειρηματιών και των «golden boys».

«ΟΧΙ» στο ΝΑΤΟ και στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, με τους οποίους συμπλέει η κυβέρνηση, προοιωνίζοντας νέες τραγωδίες.

50 χρόνια μετά την 21η Απριλίου και μια επταετία μετά την υπαγωγή στα μνημόνια, συνεχίζουμε να παλεύουμε για την προάσπιση: της Δημοκρατίας, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας καθώς και των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, που πλήττονται βάναυσα.

Για μια νέα Ελλάδα, ελεύθερη, δημοκρατική, κυρίαρχη, αντιιμπεριαλιστική και ανεξάρτητη, χωρίς μνημόνια και λιτότητα, με εθνικό νόμισμα και τους εργαζόμενους και τον λαό κυρίαρχο στον τόπο μας.

Γραφείο Τύπου της ΛΑ.Ε.

20/4/2017

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967

Διαβάστε ακόμη την περυσινή μας ανάρτηση εδώ

Πηγή: sansimera.gr

Στρατιωτικό κίνημα, που εξερράγη τα ξημερώματα τις 21ης Απριλίου 1967, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο. Κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα και επέβαλλε μία στυγνή δικτατορία, που διήρκεσε επτά χρόνια.

Η χώρα την εποχή εκείνη βρισκόταν ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο. Οι εκλογές είχαν προκηρυχθεί για τις 28 Μαΐου και την εξουσία ασκούσε από τις 3 Απριλίου η ΕΡΕ, με πρωθυπουργό τον αρχηγό της Παναγιώτη Κανελλόπουλο, έχοντας τη συναίνεση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεωργίου Παπανδρέου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Γεγονός των ημερών ήταν η συναυλία των Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού (17 Απριλίου), που όμως διαλύθηκε από την Αστυνομία, προς μεγάλη απογοήτευση των αθηναίων ροκάδων, που θα έβλεπαν ένα συγκρότημα – θρύλο στην ακμή της δημιουργικότητάς του.

Διάχυτη ήταν η πεποίθηση ότι τις επερχόμενες εκλογές θα κέρδιζε η Ένωση Κέντρου και θα επανερχόταν θριαμβευτικά στην εξουσία υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Πολλοί ήλπιζαν ότι θα ετίθετο ένα τέλος στη διετή πολιτική ανωμαλία, που έμεινε στην ελληνική ιστορία ως «Αποστασία» και σηματοδοτήθηκε με την παραίτηση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (είχε λάβει το 52,2% στις εκλογές του 1964) στις 15 Ιουλίου 1965, μετά τη σύγκρουσή του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο.

Στα δεξιότερα του πολιτικού φάσματος, ένα τμήμα της ΕΡΕ ζητούσε ένα «λοχία» για να σώσει τη χώρα από τον «αναρχοκομμουνισμό». Για τη μετεμφυλιακή Δεξιά της προδικτατορικής περιόδου, κομμουνιστές ήταν εν ευρεία εννοία και οι κεντρώοι και οπωσδήποτε ο απρόβλεπτος Ανδρέας Παπανδρέου, που ήταν το ανερχόμενο αστέρι στην πολιτική σκηνή και εκινείτο αριστερότερα από το κόμμα του, την Ένωση Κέντρου.

Οι στρατηγοί, το Παλάτι, κάποιοι πολιτικοί της Δεξιάς και οι Αμερικανοί καλόβλεπαν μία μικρής διάρκειας συνταγματική εκτροπή, που θα επανέφερε την πολιτική κατάσταση στη σωστή ρότα, δηλαδή στην εναλλαγή στην εξουσία της Δεξιάς και ενός μετριοπαθούς Κέντρου. «Η Χούντα των Στρατηγών» έμεινε στα σχέδια, καθώς τους πρόλαβαν με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου οι μικροί αξιωματικοί, με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Τέτοια περίπτωση δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα, καθώς η ΕΔΑ, που εκπροσωπούσε την κομμουνιστική Αριστερά (το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου), κινούνταν στο 11,80% των ψήφων στις εκλογές του 1964, σε σχέση με το 24,43% του 1958.

Πρέπει, όμως, να συνυπολογίσουμε ότι βρισκόμασταν 17 χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου και στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, όσον αφορά τον διεθνή περίγυρο. Ο στρατός ήταν πανίσχυρος, με παράδοση επεμβάσεων τον 20ο αιώνα, οι Αμερικανοί θεωρούσαν φέουδό τους την Ελλάδα, το δεξιό παρακράτος ήταν ισχυρό (Δολοφονία Λαμπράκη) και το Παλάτι ήταν ένας αυτόνομος πόλος εξουσίας, «που δεν βασίλευε, αλλά κυβερνούσε». Οι πολιτικοί που κυβέρνησαν αυτά τα 17 χρόνια (Πλαστήρας, Παπάγος, Καραμανλής και Παπανδρέου), ασχολήθηκαν κυρίως με την ανοικοδόμηση της χώρας και την οικονομική ανάπτυξη, παρά με το «βάθεμα και το πλάτεμα» των δημοκρατικών θεσμών και την εξάλειψη των μνημών του Εμφυλίου.

Το πραξικόπημα, «Επανάσταση» για τους θιασώτες του, εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου. Λίγες ώρες πριν, είχε ολοκληρωθεί η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου και τα μέλη του αποχώρησαν για τα σπίτια τους, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι θα επακολουθούσε. Ανάμεσά τους και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Παναγιώτης Παπαληγούρας.

Η τριάδα των Παπαδόπουλου, Παττακού και Μακαρέζου, μπορεί να ήταν άσοι στη συνωμοσία, αλλά εκμεταλλεύτηκαν τον βαθύ ύπνο των δημοκρατικών κυβερνήσεων και φρόντισαν να τοποθετήσουν στις πιο νευραλγικές θέσεις του στρατεύματος ανθρώπους μυημένους στα σχέδιά τους. Τους βοήθησε, επίσης, το γεγονός ότι μέσα στην Αθήνα υπήρχαν μεγάλες μάχιμες μονάδες, όπως το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων, που βρισκόταν στη σημερινή Πολυτεχνειούπολη, με διοικητή τον ταξίαρχο Παττακό.

Από εκεί βγήκαν τα πρώτα τανκς στις 2 τα ξημερώματα, για να καταλάβουν όλα τα στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας (Βουλή, Υπουργεία, ΕΙΡ, ΟΤΕ, Ανάκτορα). Την ίδια ώρα, ο συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς εξαπέλυε πιστές στο κίνημα δυνάμεις για να συλλάβουν το σύνολο της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Οι πραξικοπηματίες έβαλαν σε εφαρμογή το ΝΑΤΟικό σχέδιο «Προμηθεύς», για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, με αποτέλεσμα να κινηθούν όλες οι στρατιωτικές μονάδες της Αττικής. Μεγάλη ήταν η συμβολή του διοικητή της Σχολής Ευελπίδων, Δημήτρη Ιωαννίδη, ο οποίος κινητοποίησε το τάγμα της σχολής και τη Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΣΑ).

Μία από τις πρώτες ενέργειες των συνωμοτών ήταν να συλλάβουν τον αρχηγό του ΓΕΣ αντιστράτηγο Σπαντιδάκη και να τον αντικαταστήσουν με τον ομοιόβαθμό του Οδυσσέα Αγγελή, που ήταν μυημένος στο κίνημα. Ο νέος αρχηγός του Στρατού έδωσε εντολή σε όλους του μεγάλους στρατιωτικούς σχηματισμούς να εφαρμόσουν το σχέδιο «Προμηθεύς» κι έτσι να εξασφαλισθεί η υπακοή του στρατεύματος σε όλη τη χώρα.

Η μοναδική ενέργεια για να αντιμετωπιστεί εγκαίρως το πραξικόπημα έγινε από την πλευρά του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, Γεωργίου Ράλλη, ο οποίος προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον ταξίαρχο Ορέστη Βιδάλη για να κινητοποιήσει το Γ’ Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη. Δεν πρόλαβε, αφού το σχέδιο «Προμηθεύς» είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή, με αποτέλεσμα ο ταξίαρχος Βιδάλης να μην λάβει ποτέ το σήμα του Γεωργίου Ράλλη.

Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης και στις 3:30 τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου το στρατιωτικό κίνημα είχε επικρατήσει και μάλιστα αναίμακτα. Νωρίς το πρωί, το ραδιόφωνο ΕΙΡ έπαιζε εμβατήρια και δημοτικά άσματα και οι αγουροξυπνημένοι Έλληνες άκουγαν τα πρώτα «Αποφασίζομεν και Διατάζομεν» των δικτατόρων, που ήταν η απαγόρευση των συγκεντρώσεων άνω των τριών ατόμων. Με συντακτική πράξη κατά τη διάρκεια της ημέρας ανεστάλησαν οι διατάξεις του Συντάγματος και ματαιώθηκαν οι εκλογές της 28ης Μαΐου 1967.

Αιφνιδιασμένοι από τις εξελίξεις φαίνεται να ήταν και οι Αμερικανοί, που δεν περίμεναν την κίνηση του Παπαδόπουλου. Τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Φίλιπ Τάλμποτ ξύπνησε ο ανιψιός του πρωθυπουργού Κανελλόπουλου, Διονύσης Λιβανός, και του ανακοίνωσε την είδηση. Όταν μετά από λίγες μέρες ο Τάλμποτ είπε στο σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, Τζακ Μέρι, ότι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ήταν ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτός του απάντησε κυνικά: «Μα, πως είναι δυνατόν να βιάσεις μία πόρνη;..»

Μόνο δύο πρωινές εφημερίδες πρόλαβαν να περιλάβουν στην ύλη τους την εκδήλωση του πραξικοπήματος. Η «Καθημερινή» στην πρώτη της σελίδα είχε ένα μονόστηλο με τίτλο «Την 2αν πρωινήν εξερράγη στρατιωτικόν κίνημα. Συνελήφθησαν πολιτικοί άνδρες», ενώ η «Αυγή» πάνω από τον τίτλο της έγραφε: «Συνελήφθησαν από στρατιωτικούς οι Μ. Γλέζος, Λ. Κύρκος, Α. Παπανδρέου. Ασυνήθιστες κινήσεις στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων».

Στις 7 το πρωί, η ηγεσία των πραξικοπηματιών επισκέφθηκε στα Ανάκτορα του Τατοΐου τον Κωνσταντίνο και του ζήτησε να ορκίσει την κυβέρνησή τους. Η περιοχή ήταν περικυκλωμένη από τανκς για να μην υπάρξει περίπτωση δυναμικής αντίδρασης από τον άνακτα. Ο βασιλιάς, παρά την προτροπή του συλληφθέντα πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου να αντισταθεί, συμβιβάστηκε μαζί τους «για να μην χυθεί αίμα ελληνικό» και αργά το απόγευμα όρκισε την κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Κόλλια. Επρόκειτο βέβαια για πρωθυπουργό – μαριονέτα, αφού τα νήματα κινούσε ο ισχυρός άνδρας του κινήματος, συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο συλληφθείς και αποπεμφθείς αρχηγός του ΓΕΣ Γρηγόριος Σπαντιδάκης, άνθρωπος του βασιλιά, όπως και ο Κόλλιας, προσχώρησε στους κινηματίες και ανέλαβε Υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Την ίδια μέρα άρχισαν και οι συλλήψεις απλών πολιτών, ενώ είχαμε και τα πρώτα θύματα. Τα όργανα της Χούντας δολοφονούν στον Ιππόδρομο, που είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, το στέλεχος της ΕΔΑ Παναγιώτη Ελή, ενώ ένας στρατιώτης πυροβολεί τη νεαρή Αθηναία Μαρία Καλαυρά, γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του. Δέκα ημέρες αργότερα, η Χούντα ανακοίνωσε ότι οι συλληφθέντες ανέρχονταν σε 6509 άτομα, στη συντριπτική τους πλειονότητα αριστερών πεποιθήσεων.

Η Ελλάδα από την 21η Απριλίου 1967 μπήκε στο «γύψο», κατά την έκφραση του Παπαδόπουλου, για 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες. Η Δικτατορία κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος στις 23 Ιουλίου 1974, μετά το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο.

Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακές, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες των αντιπάλων του καθεστώτος, ο πνευματικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η Κυπριακή τραγωδία, καταγράφουν τη Χούντα των Συνταγματαρχών ως μία από τις μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.