Μήνας: Μαΐου 2017

Στα 16 δισ. ευρώ ο «λογαριασμός» του 3ου μνημονίου

Πηγή: ergasianet.gr

Περίπου 16 δισ. ευρώ σκληρών μέτρων λιτότητας έχουν κοστίσει μέχρι τώρα τα 31,7 δισ. ευρώ που έχουμε πάρει από το δάνειο των 86 δισ. ευρώ (μαζί με τα δάνεια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών) από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας που υπέγραψε η κυβέρνηση το καλοκαίρι του 2015.

Η πρωτοτυπία του 3ου προγράμματος προσαρμογής της οικονομίας σε σχέση με το 1ο και το 2ο πρόγραμμα είναι ότι ένα χρόνο πριν από τη λήξη του δεσμεύει τόσο τη σημερινή όσο και την επόμενη κυβέρνηση με την υποχρέωση εφαρμογής ένα πακέτου μέτρων ύψους 4,6 δισ. ευρώ για την τριετία 2018-2020.

Το πακέτο αυτό συμπληρώνει μια πενταετία σκληρών μέτρων που σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή των κρατικών προϋπολογισμών ξεκίνησε το 2015 με 1,5 δισ. ευρώ νέα μέτρα, κυρίως από περικοπές συντάξεων και φόρους, που συνέχισε το 2016 με προαποφασισμένα μέτρα ύψους 4,2 δισ. ευρώ. Σε αυτά μετά τον Μάιο του 2016 και το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης προστέθηκαν άλλα 1,4 δισ. ευρώ από νέα μέτρα κυρίως από φόρους και περικοπές συντάξεων, φτάνοντας το συνολικό λογαριασμό στα 5,6 δισ. ευρώ.

Εδώ όμως αρχίζει η συζήτηση για το αν τα νέα μέτρα που υιοθετήθηκαν για το κλείσιμο της πρώτη αξιολόγησης ανταποκρίνονταν και στις προσδοκίες απόδοσης του υπουργείου Οικονομικών ή ήταν – σκόπιμα – υποτιμημένες και από τους δανειστές αλλά και από το υπουργείο Οικονομικών. Τα ερωτηματικά μεγάλωσαν με την ανακοίνωση του πρωτογενούς πλεονάσματος-ρεκόρ του 4,2% του ΑΕΠ (7,4 δισ. ευρώ) για το 2016. Ακόμη και αν οι θεσμοί δεχθούν ότι από μόνιμα μέτρα προήλθε μόνο το 3,3% (5,8 δισ. ευρώ), η υπεραπόδοση είναι τεράστια σε σχέση με το στόχο του προγράμματος για πρωτογενές πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ και δέκα φορές μεγαλύτερη από τα μέτρα του 2015 όταν το πρωτογενές πλεόνασμα έφτασε το 0,3% του ΑΕΠ (ενώ οι δανειστές περίμεναν έλλειμμα 0,25% του ΑΕΠ).

Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι η υπεραπόδοση των φόρων μεταξύ πρόβλεψης και τελικού αποτελέσματος για το 2016 φτάνει τα 2 δισ. ευρώ, ενώ με βάση τον προϋπολογισμό η απόδοση των νέων μέτρων του προηγούμενου χρόνου από φορολογικό και ασφαλιστικό θα ήταν μόνο 600 εκατ. ευρώ. Συνεπώς η υπέρβαση του στόχου έφτασε το 1,4 δισ. ευρώ, που ήταν και το κομμάτι της απόδοσης που κρυβόταν κάτω από τις συντηρητικές εκτιμήσεις κυβέρνησης και δανειστών.

Συνεπώς ο συνολικός λογαριασμός των μέτρων σε πραγματικές συνθήκες έφτασε για το 2016 το αστρονομικό ποσό των 7 δισ. ευρώ! Για το 2017 η ενεργοποίηση μέτρων που ψηφίστηκαν το 2016 και οι έμμεσοι φόροι που εφαρμόστηκαν από 1.1.2017 αναμένεται να αποδώσουν πρόσθετα έσοδα 2,4 δισ. ευρώ.

Άρα η συνολική επιβάρυνση την τριετία 2015-2017 έχει φτάσει μέχρι τώρα τα 10,9 δισ. ευρώ (1,5 δισ. ευρώ το 2015, 7 δισ. ευρώ το 2016 και 2,4 δισ. ευρώ το 2017).

Ωδή στη χαρά.

Στις 7 Μαΐου 1824 η μουσική άλλαξε για πάντα.

Κείμενο: Μάνος Κρόκος

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν είχε ανοίξει ένα μικρό παράθυρο στο Σύμπαν, και εκείνη τη νύχτα τού Μάη μάς διηγήθηκε τι είδε, με τον τρόπο που μόνο η μουσική μπορεί.

Στις 7 Μαΐου 1824 η μουσική άλλαξε για πάντα και ο Μπετόβεν έσωσε περισσότερες ζωές από ό,τι όλοι οι μύστες μαζί.

Η πρεμιέρα τής 9ης συμφωνίας έγινε στη Βιέννη στο Theater am Kärntnertor.

Ο Μπετόβεν ήταν ήδη κουφός και για να δείξουν οι ακροατές την αγάπη τους γι’ αυτόν, είχαν σηκωθεί όρθιοι και κουνούσαν μαντήλια, καθώς δεν μπορούσε να ακούσει τα χειροκροτήματα.

Νέο τσεκούρι σε εξετάσεις και νοσηλείες με τα τελικά προαπαιτούμενα της τρόικας!

Καθαρογράφησαν τα τελικά προαπαιτούμενα των δανειστών
μετά την οριστική συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση.
Όλη η λίστα.

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου
Πηγή: healthreport.gr

Όπως προβλέπεται στο 4ο μνημόνιο το οποίο έχει πλέον καθαρογράφει στις 3 Μαΐου, με το σταγονόμετρο θα γίνονται πλέον οι διαγνωστικές εξετάσεις αλλά και οι νοσηλείες στον ιδιωτικό τομέα.

Σύμφωνα με το οριστικό κείμενο που έχει στη διάθεσή του το HealthReport.gr, οι δανειστές ζητούν να περικοπούν κι άλλο οι δαπάνες του ΕΟΠΥΥ για διαγνωστικές εξετάσεις αλλά και για νοσηλείες σε ιδιωτικές κλινικές.

Εκτός από τη δέσμη μέτρων για τα φάρμακα (διαβάστε ΕΔΩ το ρεπορτάζ: Ιδού τα νέα μέτρα για τα φάρμακα μετά τη συμφωνία με την τρόικα! Τι προβλέπεται για γιατρούς- φαρμακοποιούς), το νέο μνημόνιο προβλέπει μεταξύ άλλων:

Εξορθολογισμός των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης.

Υιοθετήστε ένα ανώτατο όριο clawback για να καλύψετε τα στοιχεία που προηγουμένως δεν είχαν clawback στην κατηγορία «Άλλες παροχές ασθένειας (μετρητά και είδος)».

Υιοθετήστε, σε συμφωνία με τα θεσμικά όργανα, διαρθρωτικά μέτρα για τη συγκράτηση των υπερβολικών δαπανών για τη διάγνωση, τα φαρμακευτικά προϊόντα και τις ιδιωτικές κλινικές και άλλα στοιχεία του προϋπολογισμού του ΕΟΠΥΥ που δεν καλύπτονται από clawbacks.

Εκτέλεση clawbacks και τακτικοί έλεγχοι.
Με βάση τα τελικά αποτελέσματα από τον έλεγχο των υποβολών του 2013, προχωρήστε στη διευθέτηση κάθε υπό αμφισβήτηση ποσού.

Βελτίωση της οικονομικής διαχείρισης και της οικονομικής αποδοτικότητας των νοσοκομείων. Θέσπιση του νόμου για τις κεντρικές προμήθειες στον τομέα της υγείας.

Μειώστε τις δαπάνες των φαρμακευτικών προϊόντων. Δημοσιεύστε ένα εξαμηνιαίο δελτίο τιμών (Μάιος και Νοέμβριος) για τη μείωση των τιμών των φαρμάκων.

Βελτίωση των κινήτρων των φαρμακοποιών, για τη στήριξη της διείσδυσης των γενόσημων φαρμάκων.

Δείτε παρακάτω τα έξι σημεία που είναι τα οριστικά προαπαιτούμενα για την Υγεία, όπως αποτυπώνονται στο τελικό κείμενο που διαθέτει το HealthReport.gr:

Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να νομοθετηθούν όλα τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί με τους δανειστές μεταξύ αυτών και για την Υγεία.

ΜΕΤΑ: Κάλεσμα για συμμετοχή στην 24ωρη απεργία και στις συγκεντρώσεις στο Εμπόριο, την Κυριακή 7/5

Η δήθεν διαπραγμάτευση της κυβέρνησης και των δανειστών έφερε μια αντεργατική και αντιλαϊκή συμφωνία, που έχει το χαρακτήρα 4ου μνημονίου. Ανάμεσα στα άλλα, προβλέπεται και ένα προκλητικό «δώρο» προς τις μεγάλες πολυεθνικές του Εμπορίου, αυτό της κατάργησης της Κυριακάτικης Αργίας και την άμεση νομοθέτηση για λειτουργία των καταστημάτων 32 (για την ώρα) Κυριακές του χρόνου.

Πρόκειται για μέτρο που χτυπά άμεσα την εργασιακή, κοινωνική και προσωπική ζωή των εργαζομένων στο Εμπόριο, ενδυναμώνει τον εργασιακό μεσαίωνα, την απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, τις ελαστικές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα. Είναι μέτρο που χτυπά τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες θα οδηγηθούν με μαθηματική ακρίβεια στο λουκέτο, με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι να βρεθούν στον καιάδα της ανεργίας. Είναι μέτρο που χτυπά την ανάπτυξη, την εργασία και την κοινωνική ασφάλιση, και σε καμία περίπτωση δεν είναι «εκσυχρονιστικό», όπως προκλητικά τη χαρακτήρισε ο υπουργός Οικονομίας.

Ήδη, με τις 8 Κυριακές το χρόνο που επιτρέπεται να είναι ανοιχτά τα καταστήματα, τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά για τους εργαζομένους: Πάνω από το 80% των εμποροϋπαλλήλων δηλώνεται για εργασία Κυριακής  3-4 ωρών, ενώ δουλεύει στην πράξη για πάνω από 8-10 ώρες, χωρίς πρόσθετη αμοιβή 75% και χωρίς ρεπό. Πάνω από το 30% ως το 40%  δεν αμείβεται καθόλου με το +75% ούτε για τις 3-4 τυπικά δηλωμένες ώρες εργασίας.

Τέλος, η κυβέρνηση και οι δανειστές ισχυρίζονται ότι το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές εξυπηρετεί τους καταναλωτές. Ψεύδονται: δεν τους λείπουν οι ώρες να ψωνίσουν, αλλά τα χρήματα που τους στέρησαν και τους στερούν οι εφαρμοζόμενες μνημονιακές πολιτικές σφαγιασμού μισθών, συντάξεων και λαϊκών εισοδημάτων.

Το ΜΕΤΑ καλεί τους πολίτες να μην ψωνίσουν την προσεχή Κυριακή 7 Μάη και τους εργαζομένους στο Εμπόριο να συμμετάσχουν μαζικά στην 24ωρη απεργία και να δώσουν συντονισμένα και αγωνιστικά δυναμικό «παρών» στις συγκεντρώσεις που διοργανώνουν τα σωματεία και άλλες συλλογικότητες στην Αθήνα (Ερμού, Σύνταγμα) και σε όλες τις πόλεις της χώρας.

ΟΥΤΕ 8, ΟΥΤΕ 32, ΟΥΤΕ 52

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ

Κατά 946 έχει μειωθεί ο αριθμός των μόνιμων εργαζόμενων στην Υγεία από τον Ιανουάριο του 2015

Παρά τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης για μόνιμους διορισμούς

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Κατά 946 άτομα έχει μειωθεί ο αριθμός των μόνιμων εργαζόμενων στο Υπουργείο Υγείας από τον Ιανουάριο του 2015 (που εξελέγη για πρώτη φορά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝ.ΕΛ.) μέχρι το Φεβρουάριο του 2017 σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στη σελίδα του Μητρώου Μισθοδοτούμενων του Ελληνικού Δημοσίου.

Πιο συγκεκριμένα, τον Ιανουάριο του 2015 ο αριθμός του τακτικού προσωπικού του Υπουργείου Υγείας ήταν 79.023 (δείτε ΕΔΩ), ενώ δύο χρόνια μετά, το Φεβρουάριο του 2017 και παρά τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης για μόνιμους διορισμούς στην υγεία, ο αριθμός του τακτικού προσωπικού του Υπουργείου Υγείας είναι 78.077 (δείτε ΕΔΩ).

Μήνας Αριθμός Μόνιμου Προσωπικού Υπουργείου Υγείας
Ιανουάριος 2015

79.023

Φεβρουάριος 2017

78.077

Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ ακολουθεί τις μνημονιακές υποδείξεις και περιορισμούς για τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στο δημόσιο και στην υγεία, αφού οι όποιες προσλήψεις μόνιμων έχουν γίνει τα τελευταία 2 χρόνια είναι λιγότερες από τις αντίστοιχες αποχωρήσεις λόγω συνταξιοδοτήσεων ή για άλλους λόγους.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ ακολουθεί τη νεοφιλελεύθερη λογική των ελαστικών σχέσεων εργασίας (επικουρικοί, μπλοκάκια, προγράμματα ΟΑΕΔ) για να αποφύγει τη γενικευμένη κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας, κάτι που μπορεί προς το παρόν να έχει αποφευχθεί μέσω της χρησιμοποίησης των ελαστικών σχέσεων εργασίας, όμως τα προβλήματα από την έλλειψη προσωπικού εξακολουθούν να είναι οξεία στα περισσότερα Νοσοκομεία της χώρας και η κατάσταση δεν έχει καθόλου βελτιωθεί στην καθημερινότητα των επαγγελματιών υγείας, αφού συνεχίζονται τα εξαντλητικά προγράμματα εργασίας, η υποστελέχωση των τμημάτων, η μη χορήγηση αδειών και η συσώρρευση χρωστούμενων ημερών άδειας και ρεπό.

Όχι στην κατάργηση της Κυριακής αργίας.

Η ΛΑ.Ε στους εμπορικούς δρόμους

Στελέχη της Λαϊκής Ενότητας, με επικεφαλής τον Παν. Λαφαζάνη, Γραμματέα του Π.Σ. της ΛΑ.Ε., στελέχη του κόμματος (μεταξύ των οποίων οι Δ. Στρατούλης, Νάντια Βαλαβάνη, Στ. Λεουτσάκος, Δεσ. Σπανού, Τ. Μαυρόπουλος Παν. Μαντά, Γ. Δούκα, Μ. Μπαρζέφσκι, Π. Κατίκας, Μ. Μπόλας, Αρ. Τόλιος, Όλ. Κλείτσα, Κ. Κατσάμπης κ.α) και δεκάδες μέλη της ΛΑ.Ε. πραγματοποίησαν περιοδεία στο κέντρο της Αθήνας και στους εμπορικούς δρόμους της πόλης, το μεσημέρι του Σαββάτου 6 Μαΐου, με αφορμή την πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης, μετά τη νέα επώδυνη για τον λαό συμφωνία με τους δανειστές, δηλαδή το 4ο μνημόνιο, να νομοθετήσει εντός των αμέσως επόμενων ημερών την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Ο Παν. Λαφαζάνης και τα στελέχη της ΛΑ.Ε., που έτυχαν θερμής υποδοχής από καταστηματάρχες και εργαζόμενους στο εμπόριο, συζήτησαν μαζί τους σε σχέση με την προωθούμενη αντιδραστική ρύθμιση, η οποία θα αποτελέσει την «ταφόπλακα» για τις μικρομεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις της χώρας και τον κόσμο της εργασίας. Ότι στην πραγματικότητα, η κατάργηση της Κυριακής – Αργίας στο χώρο του εμπορίου, στο πλαίσιο του 4ου μνημονίου λιτότητας, θα είναι ένα προκλητικό δώρο στις μεγάλες πολυεθνικές εμπορικές αλυσίδες και τα πολυκαταστήματα.

Επίσης, ότι θα αποτελέσει στην πραγματικότητα ένα «όπλο» μαζικής οικονομικής καταστροφής για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις και τα καταστήματα, που δεν μπορούν οικονομικά και λειτουργικά να ανταποκριθούν σε αυτό το μέτρο, με αποτέλεσμα σύντομα να υπάρξει νέο «κύμα» λουκέτων, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο την ανεργία στην χώρα μας.

Ο Παν. Λαφαζάνης και στα στελέχη της ΛΑ.Ε. κάλεσαν τους καταστηματάρχες και τους εργαζομένους, εν όψη της απεργίας την οποία έχουν προκηρύξει για αύριο, Κυριακή 7 Μαΐου στον κλάδο του εμπορίου οι συνδικαλιστικοί φορείς και οι επαγγελματικές ενώσεις τους, να κλείσουν τα καταστήματα και να δώσουν μαζικά δυναμικό «παρών» στην προγραμματισμένη κινητοποίηση στις 11π.μ στην Ερμού στο Σύνταγμα.

Στο πλαίσιο αυτό, η Λαϊκή Ενότητα καλεί τους εμποροϋπάλληλους, τους μικρομεσαίους εμπόρους και επαγγελματίες σε κοινές απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα, ενόψει της κατάθεσης και ψήφισης του νομοσχεδίου με το 4ο μνημόνιο, για να στείλουν ένα αποφασιστικό μήνυμα αντίστασης στην κυβέρνηση, στην μνημονιακή αντιπολίτευση, που στηρίζει αυτό το μέτρο και στους δανειστές.

Οι μνημονιακές πολιτικές μπορούν να ανατραπούν με παλλαϊκό ξεσηκωμό, ενωτικούς και μαζικούς αγώνες και με συγκρότηση πολιτικού μετώπου από όλες, χωρίς εξαίρεση, τις αριστερές, δημοκρατικές, αντιμνημονιακές και πατριωτικές δυνάμεις.

Αυτήν την ώρα, η ΛΑ.Ε τονίζει ότι χρειάζεται μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία κατά των μνημονίων, με αμφισβήτηση της ευρωζώνης και της ΕΕ, των δυνάμεων της μισθωτής εργασίας με τις μικρομεσαίες κοινωνικές δυνάμεις του εμπορίου, της βιοτεχνίας, των επαγγελματιών και των αγροτών με ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης και διεξόδου.

Αυτή η κοινωνική συμμαχία ανάπτυξης, μετασχηματισμού και δικαιοσύνης μπορεί και πρέπει να εκφρασθεί πολιτικά από ένα αξιόπιστο μέτωπο, όλων, χωρίς εξαίρεση, των αριστερών ριζοσπαστικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Τ.Ζ

Το «μικρότερο κακό» είναι η αιτία του «κακού»

Γιατί δεν θα ψηφίσω Μακρόν για ν’ αναχαιτίσω τη Λεπέν

Συνέντευξη με τον Εμιλιάνο Μπρανκάτσο
Πηγή: L’ Espresso

Ο Εμιλιάνο Μπρανκάτσο είναι ένας από τους επιφανέστερους οικονομολόγους στην Ιταλία, αλλά συνάμα και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Αριστεράς στη Χερσόνησο.  Η γνώμη του, αν και σε πολλά σημεία αιρετική, έχει μεγάλη βαρύτητα για όσους επιθυμούν να κατανοήσουν πολλά φαινόμενα που συμβαίνουν τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό. Γι’ αυτό κι η γνώμη του για τον β’ γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών μετρά ιδιαίτερα.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό «L’ Espresso», ο Μπρανκάτσο – εισηγητής της θεωρίας για το «ευρωπαϊκό ανταποδοτικό πρότυπο» – γι’ άλλη μία φορά ξαφνιάζει, παίρνοντας αποστάσεις από άλλους, Γάλλους, ή λοιπούς Ευρωπαίους, αριστερούς διανοητές κ.λπ., εκφράζοντας τη θέση να μην ψηφίσουν οι αριστεροί ψηφοφόροι στον β’ γύρο υπέρ του κεντρώου υποψηφίου Εμανουέλ Μακρόν για να αποφευχθεί η κατάκτηση της προεδρίας από την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.

Στην ερώτηση του «Espresso» εάν πραγματικά δεν θα πήγαινε να ψηφίσει Μακρόν για να εμποδίσει την Λεπέν, ο Μπρανκάτσο απαντά καταφατικά, τονίζοντας: «Όποιος από την Αριστερά καλεί τους ψηφοφόρους να ψηφίσει βάσει της αρχής “το μη χείρον βέλτιστον”, ή του “μικρότερου κακού” δεν μοιάζει να κατανοεί πως στις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε το “μικρότερο κακό” είναι η αιτία του “κακού”. Η Λεπέν κι οι επίγονοί της είναι μεν νοσηρά συμπτώματα, αλλά είναι ο Μακρόν εκείνος που αποτελεί την πολιτική νόσο της Ευρώπης. Το να επιλέξεις τον έναν για να αντιταχθείς στην άλλη αποτελεί μία αντίφαση εν όροις».

Κληθείς να εξηγήσει καλύτερα τη θέση του, ο γνωστός οικονομολόγος τονίζει: «Ο Μακρόν ενσαρκώνει την ακραία προσπάθεια του γαλλικού καπιταλισμού να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα, να αυξήσει τα κέρδη και να μειώσει τα χρέη του για να ξαναϊσορροπήσει τις σχέσεις δύναμης με τη Γερμανία και να σταθεροποιήσει το σύμφωνο μεταξύ των δύο χωρών επί του οποίου εδράζεται η ΕΕ. Πέρα από τα συνθήματα, σε περίπτωση νίκης του ο Μακρόν θα επιχειρήσει να εκμεταλλευθεί την κατάρρευση των σοσιαλιστών και τη μετατόπιση προς τα δεξιά του άξονα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις που αξιώνουν οι Γάλλοι επιχειρηματίες, τις οποίες κατά τη γνώμη τους ο Φρανσουά Ολάντ επιχείρησε να πραγματώσει με βραδύτητα. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ο Μακρόν δεν έχει κρύψει ποτέ πως ένα από τα συστατικά της προεδρικής του πολιτικής θα είναι ένας νέος νόμος για τα εργασιακά, που θα προωθεί ακόμη πιο πολύ την ευελιξία και την προσωρινότητα στην εργασία από τον “Νόμο για την Εργασία” του Ολάντ. Η κίνησή του επομένως θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους εργαζομένους και τα πιο αδύναμα στοιχεία της κοινωνίας. Η απάτη στην περίπτωση αυτή συνίσταται στο γεγονός ότι η πολιτική του θα τροφοδοτήσει και στη Γαλλία τους υφεσιακούς εκείνους μηχανισμούς που έχουν καταστρέψει τη ζήτηση και της παραγωγική βάση στην υπόλοιπη νότια Ευρώπη. Στο τέλος τέλος, ο Μακρόν δεν πρόκειται να επιτύχει ούτε τον βαθύτερο στόχο του, που είναι να επανισορροπήσει τις οικονομικές σχέσεις με τη Γερμανία και να σταθεροποιήσει το ευρωπαϊκό πολιτικό πλαίσιο. Όποιος σήμερα επιλέξει να ψηφίσει Μακρόν θα πρέπει να θυμάται πως τάσσεται αναφανδόν υπέρ μίας μη κοινωνικής πολιτικής, η οποία επιπλέον θα αποδειχθεί αποτυχημένη ως προς τους ίδιους της τους στόχους. Δεν θα πρέπει λοιπόν να ξαφνιαστούμε εάν κατόπιν ανοίξουν περισσότερες δίοδοι συναίνεσης των εργαζομένων με πολιτικές που θα έχουν ακόμη πιο έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, στα όρια του νεοφασισμού».

Όταν η ερώτηση στρέφεται στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, που ο Μακρόν μοιάζει να εγγυάται σε αντίθεση με την Λεπέν, η οποία που  αποτελεί μία σαφή απειλή για αυτά, ο Μπρανκάτσο υπενθυμίζει: «Είναι περισσότερο βάσει αυτής της ασάφειας (ανάμεσα στο ποιες δυνάμεις υπερασπίζουν ελευθερίες και δικαιώματα και ποια είναι τα αντιδραστικά κινήματα) που κάνουμε λάθος. Η ιστορία μας διδάσκει πως τα κοινωνικά δικαιώματα και τα πολιτικά δικαιώματα προοδεύουν μαζί. Το να υποστηρίζουμε έναν υποψήφιο που θέλει να εκχωρήσει κάποια κοινωνικά δικαιώματα σε αντάλλαγμα για υποτιθέμενη πρόοδο σε ορισμένα άλλα πολιτικά δικαιώματα είναι εν τέλει ένας τρόπος για να επιτρέπουμε σε αντιδραστικά κινήματα να συνεχίσουν να προσηλυτίζουν πιστούς από τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, με μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες για τις ίδιες τις κατακτήσεις στο θέμα των ατομικών ελευθεριών».

Όταν ο δημοσιογράφος παρατηρεί πως το Γαλλικό ΚΚ έσπευσε ωστόσο να δώσει τη στήριξή του στον Μακρόν, ο Μπρανκάτσο απαντά: «Είναι μία τακτική κίνηση από ένα κόμμα που επιδιώκει να επωφεληθεί από την κατάρρευση των Σοσιαλιστών για να κερδίσει κάποια δύναμη. Μου φαίνεται ως μία βραχυπρόθεσμα επωφελής κίνηση, που οι Γάλλοι κομμουνιστές κινδυνεύουν να πληρώσουν ακριβά όταν ο Μακρόν αποκαλύψει το αληθινό πρόσωπο της “εκσυγχρονιστικής” πολιτικής του».

Στην ερώτηση εάν με αυτή τη θέση του αμφισβητεί τη ρεπουμπλικανική και αντιφασιστική παράδοση της Γαλλίας, ο Ιταλός οικονομολόγος απαντά πως οι ηγέτες της Γαλλίας θα έπρεπε να διαβάσουν πιο προσεκτικά κάποιες συνθήκες: «Εγώ θα πρότεινα» συνεχίζει, «να ρίξουν μία ματιά σε μία επιστολή του οικονομολόγου Πιέρο Σράφα στον Αντόνιο Γκράμσι, εν μέσω της κυριαρχίας του φασισμού το 1924. Σε αυτήν την επιστολή, ο Σράφα έθιγε την αναγκαιότητα σε πρώτο χρόνο μίας «αστικής επανάστασης» με αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, και διέβλεπε μόνον σε υστερότερο χρόνο οποιαδήποτε προοπτική για μία εργατική πολιτική κινητοποίηση. Ο Γκράμσι, που σε γενικές γραμμές εκτιμούσε τον Σράφα, σε εκείνην την περίπτωση στηλίτευσε τη θέση που υιοθετούσε ο φίλος του, χαρακτηρίζοντάς την ως μία κληρονομιά της φιλελεύθερης εκπαίδευσής του, δηλ. κανονιστικού και καντιανού περιεχομένου, αντί της μαρξικής και της διαλεκτικής. Σαφώς το δίκιο το είχε ο Γκράμσι. Εξίσου σήμερα, αν και σε συνθήκες λιγότερο τραγικές από εκείνης της εποχής, μπορούμε να εξάγουμε ένα βασικό δίδαγμα από την ανταλλαγή αυτών των επιστολών: μπορείς να θέσεις τις βάσεις για την οικοδόμηση μιας αξιόπιστης αριστερής δύναμης μόνον όταν θα έχεις φέρει εις πέρας μία μακρά κι επίπονη επεξεργασία μίας αυτόνομης αντίληψης για την εργασία απέναντι σε αυτήν που επιβάλλουν οι κρατούσες ηγεμονικές δυνάμεις. Η διαπάλη ανάμεσα στα κόμματα που εκπροσωπούν το “κατεστημένο” των συμφερόντων του ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου και τις μικροαστικές δυνάμεις με εθνικιστικό προσανατολισμό πέπρωται να διαρκέσει ακόμη επί μακρόν. Το χειρότερο που μπορεί να κάνει σε τούτην την ιστορική φάση μία αριστερή δύναμη είναι να θέσει σε εφαρμογή την πολιτική που κάποτε την ονομάζαμε codismo (πολιτική “ουράς”, δεκανικιού). Είτε να συνεισφέρει στη μία, είτε στην άλλη πολιτική άποψη, σε ρόλο υποτελούς-υποζυγίου, που μόνον βλάβες μπορεί να συσσωρεύσει στη μελλοντική φήμη και προοπτικές του. Η μοναδική ευκαιρία που μπορεί να δώσει εκ νέου φωνή στις δυνάμεις της κοινωνίας και της εργασίας, μπαίνοντας ως σφήνα στη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ μεγάλου και μικρού κεφαλαίου, είναι να οικοδομήσουν μία σαφή διαλεκτική εναλλακτική λύση απέναντι σε τούτες τις δύο πολιτικές επιλογές».

Ερωτώμενος εάν αυτή η εναλλακτική λύση δεν θα προβλέπει ποτέ συμφωνίες, συμμαχίες και τακτικές συγκλίσεις, ο Μπρανκάτσο υπενθυμίζει: «Ένας βασικός κανόνας για την “τακτική” αυτή είναι πως μπορείς ακόμη και να φαντασθείς μία συμφωνία με τον διάβολο, αλλά με τη μόνη προϋπόθεση ότι από αυτήν μπορείς να βγεις δυνατότερος (…) Αλλά στην παρούσα ιστορική φάση όλα είναι διαφορετικά: για μένα οι συγκλίσεις αυτές είναι αυτοκαταστροφικές. Το να καλείς σε ψήφο υπέρ του Μακρόν είναι αυτοκαταστροφικό».

Όταν του υπογραμμίζεται πως σε περίπτωση που κερδίσει η Λεπέν κι αυτός που έχει καλέσει τους Γάλλους αριστερούς σε αποχή, κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί «Κακός Δάσκαλος», ως υπεύθυνος για τη νίκη του φασισμού, ο Ιταλός οικονομολόγος αντιτείνει: «Οι δυνητικά νεο-φασιστικές δυνάμεις μπορούν να καυχώνται ήδη για μία σημαντική νίκη: αλλάζουν ήδη τον τρόπο που σκέπτονται οι ευρωπαϊκοί λαοί. Με τις μικρές μου δυνάμεις, την ώρα που άλλοι υποτιθέμενοι “Δάσκαλοι” σπεύδουν να την κολακεύσουν και να την κανακέψουν, εγώ μάχομαι από καιρό ενάντια στην αύξουσα οπισθοδρομική και φασιστοειδή κουλτούρα, η οποία κατακτά όλο και περισσότερο χώρο από αυτόν που οι εκλογικές δυναμικές παρουσιάζουν απλώς. Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ακόμη κι αν δεν κερδίζουν τις εκλογές τα εθνικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα, ήδη καλλιεργούν μία πραγματική κι ουσιώδη ηγεμονία. Το Σέγκεν καταρρέει, η πολιτική για την ασφάλεια επικρατεί, ο κοινοβουλευτισμός όλο και περισσότερο περιέρχεται σε κρίση. Τα λεγόμενα κόμματα του “κατεστημένου” ενσωματώνουν όλο και περισσότερο στο πρόγραμμά τους τμήματα από το αντίστοιχο των ακροδεξιών κομμάτων. Σε ορισμένες επιλογές τους, οι πολιτικοί οργανισμοί μου φαίνονται να καθορίζονται περισσότερο από την ατζέντα αυτών των κομμάτων παρά από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών. Πραγματικά, υπάρχει κάποιος που αυταπατάται ότι θα καταφέρει να αντιμετωπίσει  αυτήν την υπέρογκη μαύρη πλημμυρίδα, που θα διαρκέσει χρόνια πολλά, με τον βραδυφλεγή φιλελευθερισμό του Μακρόν, με την πολιτική του πρόταση που είναι αντίπαλη στις δυνάμεις της κοινωνίας και της εργασίας; Είναι μία τρελή αυταπάτη».

Όταν του τονίζεται πως αυτή τη φορά κανείς δε θα συμφωνήσει μαζί του, ο Μπρανκάτσο καταλήγει: «Το φαντάζομαι. Ήδη βλέπω δύο σειρές “αριστερών” αναλυτών. Μία μακριά σειρά που θα συνίσταται από εκείνους που θα σπεύσουν να δηλώσουν τη στήριξή τους στον νεαρό δελφίνο του πιο οπισθοδρομικού οικονομικού φιλελευθερισμού και άλλη μία, πιο μικρή, με εκείνους που δεν θα στέρξουν να κρύψουν τη στήριξή τους στην κυρία, φασίστρια υποψήφια, για το Μέγαρο των Ηλυσίων. Ειλικρινά θλίβομαι και για τους μεν και για τους δε».