Μήνας: Ιουνίου 2017

Υπολειτουργεί το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου

Λόγω υποστελέχωσης σε προσωπικό

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ iefimerida.gr

Προβληματική καθιστούν τη λειτουργία του νοσοκομείου Παπαγεωργίου οι ελλείψεις προσωπικού, συνεπεία των οποίων, δεν μπορούν να στελεχωθούν 8 από τις 20 κλίνες της γενικής ΜΕΘ, μία επιπλέον πτέρυγα ΜΕΘ με αρχικό σχεδιασμό για τη λειτουργία Μονάδας Εγκαυμάτων και δύο από τις 14 χειρουργικές αίθουσες.

Η κατάσταση αυτή έχει επιπτώσεις στις λίστες αναμονής, στην υγεία των ασθενών και στο δημόσιο συμφέρον, καταγγέλλει το Σωματείο Εργαζομένων του νοσοκομείου, ενώ τις ελλείψεις επιβεβαιώνει και ο πρόεδρος του Παπαγεωργίου, Βασίλης Παπάς.

Το Σωματείο Εργαζομένων του Παπαγεωργίου επισημαίνει, ότι παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις του προς τους αρμόδιους φορείς, την Υγειονομική Περιφέρεια και το υπουργείο, πέραν των προφορικών υποσχέσεων και δηλώσεων κατανόησης, δεν έχει λάβει καμία απτή δέσμευση για την πλήρωση μέρους ή του συνόλου των κενών οργανικών θέσεων.

Το Παπαγεωργίου εφημερεύει χωρίς συνοδό νοσοκομείο και έχει πληρότητα περίπου 87%, έχει αναπτύξει και λειτουργεί 125 κλίνες, επιπλέον του αρχικού σχεδιασμού (πλέον των 744 έναντι 625).

Η ετήσια κίνηση στο Παπαγεωργίου αποτυπώνεται με νούμερα σε 71.000 νοσηλευόμενους, περίπου 20.000 χειρουργικές επεμβάσεις, πάνω από 100.000 εξετασθέντες στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, 220.000 ασθενείς στα Τακτικά Εξωτερικά Ιατρεία, περίπου 30.000 συνεδρίες στην Μονάδα Αιμοκάθαρσης, πάνω από 2.500 επεμβατικές καρδιολογικές πράξεις και πάνω από 300.000 ακτινοδιαγνωστικές εξετάσεις κάθε είδους σε εσωτερικούς και εξωτερικούς ασθενείς.

«Το νοσοκομείο Παπαγεωργίου διεκπεραιώνει το 50% των περιστατικών του συνόλου των νοσοκομείων της 3ης Υγειονομικής Περιφέρειας. Παρά το γεγονός ότι προ εξαμήνου προκηρύχθηκαν θέσεις μόνιμου προσωπικού μέσω ΑΣΕΠ για την ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού των δημόσιων νοσοκομείων της χώρας, το νοσοκομείο Παπαγεωργίου δεν συμπεριλήφθηκε στην εν λόγω προκήρυξη.

Σήμερα, περισσότερες από 292 οργανικές θέσεις όλων των ειδικοτήτων (154 εκ των οποίων είναι κενωθείσες), πλην των ιατρικών, παραμένουν κενές, δημιουργώντας αφόρητες εργασιακές συνθήκες για το εναπομείναν προσωπικό που αδυνατεί να ανταποκριθεί στο τιτάνιο έργο του και τους ασθενείς που δικαίως αγανακτούν.

Οι όποιες ενισχύσεις με προσωπικό μέσω ΟΑΕΔ και ΚΕΕΛΠΝΟ μόνο ως εμβαλωματική λύση μπορεί να θεωρηθούν, αφού και σταγόνα στον ωκεανό είναι και έχουν δυστυχώς ημερομηνία λήξης» επισημαίνεται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων του Παπαγεωργίου.

«Ευλογημένες» μπίζνες στο Νοσοκομείο Ζακύνθου

Πηγή: ergasianet.gr

Δημοσιεύσαμε τις προηγούμενες ημέρες ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ, όπου καταγγελλόταν η πρόθεση της διοίκησης να εκμισθώσει χώρους του νοσοκομείου σε ιδιώτες για εμπορικές χρήσεις.

Στον ευγενή αγώνα για την ανάδειξη του νοσοκομείου-επιχείρησης της χρονιάς μπαίνει τώρα και το Νοσοκομείο Ζακύνθου, με εντυπωσιακή υπαρξιακή ρελάνς και άμεση επικοινωνία με την ανώτερη δύναμη. Όπως αποκάλυψε ο πρόεδρος του ΙΣΖ, η διοίκηση του ιδρύματος σκοπεύει να παραχωρήσει την εκμετάλλευση του κυλικείου και του ανθοπωλείου σε… μοναστήρι!

Οι κακές γλώσσες, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι η παραχώρηση γίνεται μετά από δικαστική διεκδίκηση εκ μέρους της μονής, στην οποία η διοίκηση -παρότι έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα- δεν έχει ασκήσει έφεση. Αναρωτιόμαστε εάν αυτό θα συνέβαινε εφόσον υπήρχαν διεκδικήσεις εκ μέρους των εργαζομένων και έβγαιναν θετικές γι’ αυτούς δικαστικές αποφάσεις.

Δεν έχει ξεκαθαριστεί, τέλος, εάν κατά τη Σαρακοστή θα πωλούνται μόνο νηστίσιμα σάντουιτς, ή εάν το ζαμπόν θα βαφτίζεται ψάρι.

Ν. Χουντής: Ερώτηση προς την Κομισιόν για την υπόθεση της Ηριάννας

Πιθανή παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας που ορίζει η ευρωπαϊκή οδηγία 2016/343

Άμεση αποφυλάκιση της Ηριάννας

Ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το ενδεχόμενο παραβίασης της κοινοτικής Οδηγίας 2016/343 κατέθεσε ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής, με αφορμή την απόφαση καταδίκης της Ηριάννας, σε 13 χρόνια φυλάκιση, με βάση αμφίβολης ποιότητας στοιχεία.

Πιο συγκεκριμένα, ο ευρωβουλευτής της ΛΑΕ στην ερώτησή του επισημαίνει ότι το άρθρο 6 της Οδηγίας 2016/343 αναφέρει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να διασφαλίζουν ότι «…η εισαγγελική αρχή φέρει το βάρος της απόδειξης της ενοχής των υπόπτων και των κατηγορουμένων. Τούτο ισχύει με την επιφύλαξη οποιασδήποτε υποχρέωσης του δικαστή ή του αρμόδιου δικαστηρίου να αναζητούν τόσο ενοχοποιητικά όσο και απαλλακτικά στοιχεία και του δικαιώματος της υπεράσπισης να προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία, σύμφωνα με την ισχύουσα εθνική νομοθεσία» και ζητά από την Κομισιόν να τον ενημερώσει κατά πόσο παραβιάστηκε το συγκεκριμένο άρθρο στην περίπτωση της Ηριάννας.

Με αφορμή την ερώτηση, ο Νίκος Χουντής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Δικαστικές αποφάσεις, όπως αυτή σε βάρος της Ηριάννας που καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκιση με αμφίβολης ποιότητας στοιχεία, προκαλούν πάντα ανεπανόρθωτες ζημιές στις ζωές των ανθρώπων και αφήνουν ένα επικίνδυνο πολιτικό και νομικό αποτύπωμα στις κοινωνίες που ζούμε.

 Με αφορμή αυτή την απόφαση κατέθεσα ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, διότι πιστεύω ότι στην προκειμένη περίπτωση παραβιάζεται το τεκμήριο της αθωότητας και η δικαιοσύνη δίκασε χωρίς αξιόπιστα στοιχεία.

 Ζητώ λοιπόν την αποφυλάκιση της Ηριάννας και τον σεβασμό των παραπάνω αρχών του ευρωπαϊκού δικαίου».

Ακολουθεί η πλήρης ερώτηση:

Πολλά ερωτηματικά έχει δημιουργήσει η πρωτόδικη απόφαση ελληνικού δικαστηρίου να καταδικάσει σε 13 χρόνια φυλάκιση νεαρή πανεπιστημιακό για εμπλοκή σε τρομοκρατική οργάνωση με αμφίβολης ποιότητας ενοχοποιητικά στοιχεία.

Πιο συγκεκριμένα, το δικαστήριο έκρινε ένοχη την νεαρή πανεπιστημιακό με βάση ένα μερικό δείγμα DNA πάνω σε ένα κινητό, άρα και εύκολο μεταφερόμενο, αντικείμενο, (και το οποίο δείγμα πλέον έχει καταστραφεί εμποδίζοντας οποιαδήποτε μορφή επαλήθευσης της εξέτασης)καθώς και της προσωπικής σχέσης που διατηρούσε με τον σύντροφό της, ο οποίος αθωώθηκε αμετάκλητα για συμμετοχή στην ίδια οργάνωση.

Δεδομένων των αντιδράσεων που έχει προκαλέσει η αμφιλεγόμενη απόφαση και ο εγκλεισμός της κατηγορούμενης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, την Οδηγία 343/2016 περί δίκαιης δίκης και το βάρος των αποδείξεων καθώς και το σκοπό της ΕΕ για ενίσχυση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών, ερωτάται η Επιτροπή:

Θεωρεί ότι με την απόφαση αυτή παραβιάζεται το πνεύμα και το γράμμα του άρθρου 6 της Οδηγίας 2016/343, που αναφέρει ότι «τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι η εισαγγελική αρχή φέρει το βάρος της απόδειξης της ενοχής των υπόπτων και των κατηγορουμένων. Τούτο ισχύει με την επιφύλαξη οποιασδήποτε υποχρέωσης του δικαστή ή του αρμόδιου δικαστηρίου να αναζητούν τόσο ενοχοποιητικά όσο και απαλλακτικά στοιχεία και του δικαιώματος της υπεράσπισης να προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία, σύμφωνα με την ισχύουσα εθνική νομοθεσία».

Το Γραφείο Τύπου
30.06.2017

Ποιος κρατά το κόκκινο τηλέφωνο για μεταθέσεις στο Υπ. Υγείας;

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Ανάστατο είναι τις τελευταίες μέρες το Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης με την ξαφνική μετακίνηση-απόσπαση έξι (!) εργαζομένων σε άλλες υπηρεσίες. Ο Σύλλογος Εργαζομένων απάντησε δυναμικά με διήμερη κατάληψη των γραφείων της διοίκησης, ο δε διοικητής κ. Αδαμίδης παραδέχτηκε, μιλώντας στην κρατική ΕΡΤ Ορεστιάδας, ότι «οι αποσπάσεις αυτές έγιναν μετά από προφορική εντολή του υπουργείου» και θα χρειαστεί να περικόψει κανονικές άδειες για δεύτερο συνεχόμενο καλοκαίρι, ώστε να βγαίνουν οι υπηρεσίες (δείτε εδώ).

Εύλογα τίθεται το ερώτημα: Για ποιο λόγο και με ποια λογική παρεμβαίνει η πολιτική ηγεσία του Υπ. Υγείας για να πραγματοποιηθούν συγκεκριμένες αποσπάσεις εργαζομένων;

Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία γνωρίζουμε καλά ότι τέτοιες παρεμβάσεις για ρουσφετολογικές μεταθέσεις και αποσπάσεις ήταν καθεστώς στο παρελθόν και, βεβαίως, συνεχίζονται και σήμερα με την ίδια ένταση. Διότι μπορεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να καταγγέλλει σε κάθε ευκαιρία τους προηγούμενους, αλλά και τις ίδιες πολιτικές εφαρμόζει και τις ίδιες πελατειακές πρακτικές χρησιμοποιεί. Μάλιστα τέτοιες μετακινήσεις φαίνεται ότι δεν αποτελούν προνόμιο μόνο του Υπ. Υγείας, αλλά συχνά σχετίζονται με αιτήματα τοπικών βουλευτών που δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα «δικά τους παιδιά» στα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας. Απλώς, στην περίπτωση αυτή, η απαράδεκτη πρακτική ήρθε να επιβεβαιωθεί με τον πιο επίσημο τρόπο από το διοικητή του Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης κ. Αδαμίδη.

Τέλος, μάλλον θα μείνουμε με την απορία για το ποιος κρατά το… κόκκινο τηλέφωνο και δίνει οδηγίες για την πραγματοποίηση αυτών των ρουσφετολογικών μετακινήσεων.

Τελεσίγραφα

Του Τάσου Παππά
Πηγή: efsyn.gr

Μία μέρα μετά το τελευταίο Eurogroup o Ισπανός υπουργός Οικονομικών Ντε Γκίντος δήλωσε ότι αν δεν λυθεί το δικαστικό θέμα με τους τρεις εμπειρογνώμονες του ΤΑΙΠΕΔ (Ισπανός, Ιταλός, Σλοβάκος) η χώρα του θα μπλοκάρει την εκταμίευση της δόσης των 8.5 δισ. ευρώ. Οι τρεις είχαν παραπεμφθεί με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών για απιστία σε βάρος του ελληνικού δημοσίου.

Η ελληνική κυβέρνηση με δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου δεσμεύτηκε ότι θα σεβαστεί τη νομιμότητα. Από πρώτη ματιά αξιέπαινη, αξιοπρεπής και αυτονόητη απάντηση. Τι μας λένε οι δυτικές κυβερνήσεις και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί; Ότι σ’ ένα κράτος δικαίου η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και η εκτελεστική εξουσία δεν νομιμοποιείται να παρεμβαίνει και να της υπαγορεύει τις αποφάσεις.

Επί της ουσίας ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση να εξαφανίσει τη δίωξη. Συνήθως αυτά γίνονται παρασκηνιακά για να τηρούνται τα προσχήματα. Εδώ είχαμε μια πολύ χοντροκομμένη κίνηση σε κοινή θέα.

Οι μέρες περνούσαν αλλά το θέμα παρέμενε σε εκκρεμότητα. Μέχρι που παρενέβη ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Ντομπρόβσκις – άλλος ένας κολλητός του Σόιμπλε. Αυτός απαίτησε να τελειώσει το θέμα, αλλιώς δόση γιοκ. Ήταν το δεύτερο δημόσιο χτύπημα κατά της Ελλάδας κι αυτή τη φορά από υψηλόβαθμο αξιωματούχο.

Σε χρόνο ρεκόρ ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου άσκησε αναίρεση στο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών. Το σκεπτικό του δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το ελληνικό κράτος (σ’ όλες τις εκδοχές του) έσπευσε να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις των δανειστών. Ο σύγχρονος οικονομικός ιμπεριαλισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Παλιότερα οι μητροπόλεις έστελναν τις ναυτικές αρμάδες τους για να συνετίσουν τις ανυπάκουες αποικίες. Σήμερα το ρόλο αυτό παίζουν οι δόσεις. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η Λαϊκή Ενότητα διοργανώνει το Φεστιβάλ «Unity»

Δυο μέρες με ριζοσπαστικές ιδέες, μουσική, πολιτική συζήτηση και διασκέδαση

Δελτίο Τύπου

Φεστιβάλ «UNITY»

διοργανώνεται από τη Λαϊκή Ενότητα

Δυο μέρες με ριζοσπαστικές ιδέες, μουσική, πολιτική συζήτηση και διασκέδαση

Μέσα στο καυτό καλοκαίρι, στο κέντρο της Αθήνας (πεζόδρομος Ερμού και Πειραιώς – Γκάζι), κόντρα στον «καιρό» των μνημονίων, της λιτότητας και της υποτέλειας, κόντρα στην καταθλιπτική απογοήτευση, κόντρα στα δήθεν αδιέξοδα, η Λαϊκή Ενότητα διοργανώνει το «Unity», το πρώτο της νεολαιίστικο (και όχι μόνο) πολιτικό – πολιτιστικό διήμερο στις 7 και 8 Ιούλη, φιλοδοξώντας να ξαναφέρει στο προσκήνιο την ορμητική δροσιά της νεολαίας και τις απελευθερωτικές ιδέες της Αριστεράς.

Δυο μέρες με σύγχρονα μουσικά συγκροτήματα.

Δυο μέρες συζητήσεων με εκπροσώπους της ευρωπαϊκής Αριστεράς από την Γαλλία (Ανυπόταχτη Γαλλία), την Ισπανία (Ποδέμος – Ενωμένη Αριστερά), την Πορτογαλία (Μπλόκο της Αριστεράς), την Γερμανία (η Αριστερά), τον ακτιβιστή – πανεπιστημιακό Νηλ Ντέιβινσον (Βρετανία), τον Ερίκ Τουσέν (Βέλγιο).

Επιμένουμε στον δρόμο του ΟΧΙ στην λιτότητα και στα μνημόνια.

Επιμένουμε στην ελπίδα της αντίστασης, της κοινωνικής δράσης, της ανατροπής.

Επιμένουμε στην ενότητα της Αριστεράς και του λαού.

Συζητάμε για την άμεση εναλλακτική λύση και την σοσιαλιστική προοπτική με εκπροσώπους της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Παλεύουμε και τραγουδάμε!

Ανυπότακτοι/ες – θα νικήσουμε!

Το Γραφείο Τύπου της ΛΑΕ
29/6/2017

Αλαλούμ στο ΕΛΠΙΣ με τις συμβάσεις και την πληρωμή των συμβασιούχων

Την ίδια ώρα το Υπουργείο Υγείας σφυρίζει αδιάφορα…

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Μπροστά σε ένα αφάνταστο αλαλούμ βρίσκονται οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι στην φύλαξη και την εστίαση στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ καθώς όλες οι διαδικασίες για την αντιμετώπιση του προβλήματος που αντιμετωπίζουν με την πληρωμή των δεδουλευμένων τους έχουν ουσιαστικά παγώσει.

Συγκεκριμένα όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο δημοσίευμα (δείτε εδώ), οι εργαζόμενοι, μετά από αφόρητες πιέσεις από την διοίκηση του Νοσοκομείου, υποχρεώθηκαν να πάρουν πίσω την υπογραφή τους, δηλώνοντας ότι «εγκαταλείπουν» τις διετείς συμβάσεις εργασίας και επανέρχονται στις συμβάσεις έργου που είχαν μέχρι τον Φεβρουάριο οι οποίες λήγουν στο τέλος του 2017 με ορατό πλέον τον κίνδυνο της απόλυσης μετά από 6 μήνες.

Το σωματείο από την πρώτη στιγμή είχε επισημάνει στην διοίκηση του Νοσοκομείου ότι οι συμβάσεις έργου έχουν κριθεί παράνομες από το Συμβούλιο Επικρατείας, χωρίς να ληφθεί υπόψη αυτή η παρατήρηση από τη διοίκηση. Πέρα από αυτό η «οπισθοχώρηση» στις συμβάσεις έργου αφαιρούσε σημαντικά δικαιώματα των εργαζομένων ενώ ταυτόχρονα απαιτούσε και χρονοβόρες διαδικασίες όπως η τροποποίηση του προϋπολογισμού του Νοσοκομείου.

Παρ’ όλα αυτά η διοίκηση επέμενε σε αυτή την επιλογή διαβεβαιώνοντας τους εργαζόμενους ότι έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα που θα επιτρέψουν την αποπληρωμή τους.

Ο χρόνος όμως περνά και ενώ από την εμφάνιση του προβλήματος, δηλαδή την άρνηση της επίτροπου να υπογράψει τα εντάλματα μισθοδοσίας, το Διοικητικό συμβούλιο του Νοσοκομείου παρά το γεγονός ότι έχει συνεδριάσει για δύο φορές δεν έχει συζητήσει και αποφασίσει να στείλει για έγκριση τροποποίηση του προϋπολογισμού που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να εκκινήσουν οι διαδικασίες πληρωμής των δεδουλευμένων.

Οι εργαζόμενοι αναρωτιούνται αν η καθυστέρηση αυτή οφείλεται σε μια προσπάθεια της διοίκησης του νοσοκομείου να αποτινάξει τις ευθύνες της. Ίσως αντιλήφθηκε έστω και καθυστερημένα ότι η απόφασή της να υποχρεώσει τους εργαζόμενους στην επιστροφή στις συμβάσεις έργου είναι μια γκάφα που θα παρατείνει αντί να αντιμετωπίζει το πρόβλημα.

Ερωτηματικά γεννούνται και από τη στάση της ηγεσίας του Υπ. Υγείας που μέχρι σήμερα δεν έχει ανταποκριθεί στο αίτημα του Σωματείου για συνάντηση προκειμένου να δοθεί λύση στο πρόβλημα και να πληρωθούν οι εργαζόμενοι.

Τέλος πρέπει να στιγματιστεί η στάση της φιλοκυβερνητικής συνδικαλιστικής παράταξης και των συνδικαλιστών του ΑΡΜΑτος στο Νοσοκομείο που κρατούν μια στάση ανοικτής στήριξης των επιλογών της διοίκησης και της κυβέρνησης, αδιαφορώντας προφανώς για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι.

Ένας «βολεμένος»

Ανάρτηση στο Facebook
του νοσηλευτή Λάμπρου Λιάπη

Ναι, είμαι ένας βολεμένος.
Έχω δουλειά.
Έχω μισθό.
Έχω ασφάλεια.
Μα, για ένα λεπτό.
Αυτό το προνόμιο το έχουν πολλοί εκεί έξω.
Κάτσε να σου εξηγήσω, εν τάχει, τι σημαίνει «βολεμένος» στο νοσοκομείο.
Πολλές φορές ξυπνάω από τα ουρλιαχτά αυτών που πέθαναν στα χέρια μου.
Κάθομαι ξαπλωτός και προσπαθώ να θυμηθώ αν μπορούσαμε να κάνουμε και κάτι ακόμη.
Αυτό το «και κάτι ακόμη» στοιχειώνει γιατρούς και νοσηλευτές όταν έρχεται η στιγμή να σκεπάσουν με το νεκρικό σεντόνι τους αγαπημένους σας.
Μια συνάδελφος νοσηλεύεται με έμφραγμα του μυοκαρδίου. Δεν άντεξε την πίεση του «βολέματος».
Μια άλλη έπαθε διάστρεμμα. Στην προσπάθειά της να προλάβει δυο τραυματίες τροχαίου, παραπάτησε και…
Ένας συνάδελφος χειρουργείται αύριο. Είναι τα παράσημα της επίθεσης μεθυσμένων στα ΤΕΠ.
Αυτοί οι «βολεμένοι» θα λείψουν κάποιο διάστημα αναγκαστικά.
Σ’ αυτό το σύστημα υγείας που έχει τα νοσοκομεία υποστελεχωμένα, ποιος θα καλύψει τις βάρδιες;
Α, δεν το ήξερες; Ναι. Στα νοσοκομεία κάνουν βάρδιες οι συνάδελφοι. Πρωί, απόγευμα, νύχτα. Ό,τι να ‘ναι. Αρκεί να μην μείνει ακάλυπτο το νοσοκομείο. Γι’ αυτό όποτε έρχεσαι, πάντα κάποιος είναι εδώ. «Βολεμένος» έστω, αλλά είναι εδώ.
Και κάποιοι «βολεμένοι» μπήκαν σ’ αυτή την αίθουσα που βλέπεις.
Έλα, πες μου, εύκολο δεν είναι;
Βλέπεις το ποτάμι αίματος; Είναι κάποιου ανθρώπου. Βλέπεις το πεδίο της μάχης; Σε τι διαφέρει από ένα πραγματικό πεδίο μάχης;
Α, ναι. Εμείς είμαστε «βολεμένοι».
Την επόμενη φορά που θα με πεις «βολεμένο» θα σε πάρω από το χεράκι και θα σε πάω σε μια τέτοια αίθουσα.
Αλλά θα έχει και τον ασθενή πάνω. Και θα σου φορέσω μάσκα. Να μην μυρίζεις έντονα τον σίδηρο από το αίμα και το κάψιμο της διαθερμίας. Θα σου φορέσω πράσινα να μην γεμίσεις με αίματα τα ρούχα σου. Και θα σε βάλω να βλέπεις μόνο. Να βλέπεις τους «βολεμένους» να γλιστράνε μέσα στα αίματα, προσπαθώντας να σώσουν μια ζωή. Έναν άνθρωπο. Μπορεί τον δικό σου.
Μπορείς ακόμα; Μπορείς απλά να κάτσεις και να κοιτάς; Να μυρίζεις; Να ιδρώνεις; Να κοιτάς γκριμάτσες αγωνίας;
Και όλα αυτά να γίνονται γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Χάνεται ο άνθρωπος. Μην αγγίξεις κανένα από τα μηχανήματα που βλέπεις. Τα χειρίζονται οι «βολεμένοι». Τι λες; Είναι εύκολο;
Άσε, μην πεις τίποτα. Τα λένε όλα τα γουρλωμένα μάτια σου και η αναγωγή που σου έρχεται αυθόρμητα στην όψη του αίματος.
Όλοι αυτοί οι «βολεμένοι» αύριο θα ξανακάνουν αυτά που είδες. Και μερικές φορές θα χάνουν ζωές. Αλλά τις περισσότερες θα σώζουν ζωές.
Το μόνο «βόλεμα» που βλέπω εγώ είναι ότι είμαστε οι υγιείς εργάτες υγείας που κάθε μέρα κολυμπάμε σε κόκκινες θάλασσες ανθρώπινου πόνου.
Και ακριβώς επειδή ξέρουμε τι θα πει πόνος, δεν σε παρεξηγούμε.
Ίσως όμως, τώρα που είδες με τα μάτια σου, ίσως λέω, αρχίσεις να αναθεωρείς κάποια πράγματα.
Αν ναι, μοιράσου την εμπειρία.
Αν όχι, αύριο έλα πάλι στην ίδια αίθουσα.

Παίδων Πεντέλης: Σε λίστα αναμονής ορθοπαιδικά χειρουργεία λόγω υποχρηματοδότησης

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Την τραγική εικόνα της δημόσιας υγείας αποκαλύπτει με τον πιο γλαφυρό τρόπο η κατάσταση που επικρατεί στο Παίδων Πεντέλης, καθώς δημιουργούνται μεγάλες λίστες αναμονής με αποτέλεσμα να καθυστερούν αφάνταστα σοβαρότατες ορθοπαιδικές επεμβάσεις γιατί ξεπερνούν τον προϋπολογισμό του νοσοκομείου για το τρέχον έτος.

Για το πρόβλημα που παρουσιάζεται στην πραγματοποίηση χειρουργικών ορθοπαιδικών επεμβάσεων σε παιδιά με σοβαρά προβλήματα (ΑΜΕΑ) πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας του Σωματείου των εργαζομένων στον διοικητή του νοσοκομείου κ. Β.Τριγώνη.

Το Σωματείο απαίτησε από τη διοίκηση την αύξηση της χρηματοδότησης ώστε να γίνονται απρόσκοπτα  αυτές οι επεμβάσεις. Ταυτόχρονα έθεσε το ζήτημα της τραγικής έλλειψης προσωπικού ιδιαίτερα ιατρικού στην ορθοπαιδική κλινική κι απαίτησε την άμεση στελέχωσή της.

Η διοίκηση του νοσοκομείου δεν έδωσε πειστικές απαντήσεις στη διοίκηση του σωματείου κι αρκέστηκε σε κάποιες γενικόλογες διαβεβαιώσεις ότι θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει πόρους από πιστώσεις του προηγούμενου έτους.

Σύμφωνα με συνδικαλιστές του νοσοκομείου πρέπει άμεσα να χρηματοδοτηθεί το νοσοκομείο και να εξασφαλιστούν οι αναγκαίες πιστώσεις καθώς το Παίδων Πεντέλης είναι το ένα από τα δύο μόνο νοσοκομεία που πραγματοποιούν αυτές τις επεμβάσεις.

Είναι φανερό ότι και στην περίπτωση αυτή γίνεται εφαρμογή της μνημονιακής δέσμευσης για κλειστούς προϋπολογισμούς σε κλινικές – τμήματα, οι οποίοι θέτουν  όρια που περιορίζουν τραγικά τη δυνατότητα παροχής υπηρεσιών υγείας στους πολίτες.

Το θέμα ήρθε στη δημοσιότητα μετά από καταγγελία της ΕΙΝΑΠ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η ΕΙΝΑΠ καταγγέλλει ότι η εξέλιξη αυτή είναι ιδιαίτερα ανησυχητική αφού σύμφωνα με την Ένωση, η διευθύντρια της ορθοπαιδικής κλινικής του Παίδων Πεντέλης, Ιωάννα Πασπάτη με επιστολή της, αναφέρει ότι αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα στην πραγματοποίηση χειρουργικών επεμβάσεων.

Σύμφωνα με την ΕΙΝΑΠ, η κυρία Πασπάτη στην επιστολή της αναφέρει ότι αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα στην ορθοπαιδική κλινική του Παίδων Πεντέλης, καθώς ακυρώνονται πολύ σοβαρές επεμβάσεις, όπως σπονδυλοδεσίες, κ.α. γιατί δεν υπάρχουν τα χρήματα για να αγοράσει το νοσοκομείο τα υλικά που χρειάζονται για τις επεμβάσεις αυτές.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου και ηλεκτρονικού τύπου, ο προϋπολογισμός του Παίδων Πεντέλης για φέτος δεν ξεπερνά τα τρία εκατ. ευρώ και από αυτά μόνο 60.000 ευρώ αναλογούν στην ορθοπαιδική κλινική για να καλύψει τις ετήσιες ανάγκες της. Μάλιστα η συγκεκριμένη κλινική αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά περιστατικά μικρών παιδιών, όπως η παραλυτική σκολίωση, ενώ οι χειρουργοί της κλινικής, επειδή δεν υπάρχουν τα χρήματα προχωρούν στην αναβολή των επεμβάσεων με τον αριθμό των παιδιών στη λίστα αναμονής να αγγίζει ήδη τα 12.

Όπως ανέφερε η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ σε τηλεοπτικό σταθμό, το κόστος των υλικών για τέτοιες επεμβάσεις είναι ιδιαίτερα υψηλό. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι τα υλικά για τις σπονδυλοδεσίες κοστίζουν από 6.000 – 8.000 ευρώ για την κάθε περίπτωση.

Η ΕΙΝΑΠ έχει ήδη απευθυνθεί στο υπουργείο Υγείας και με επιστολή της ζητά από τον υπουργό κ. Ξανθό να δείξει την αναγκαία ευαισθησία και να δώσει τα χρήματα που χρειάζονται για να γίνουν οι επεμβάσεις αυτές.

Μετά τη δημοσιότητα που δόθηκε στο θέμα, η διοίκηση του νοσοκομείου επιχειρεί με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα να ωραιοποιήσει την κατάσταση χωρίς να δίνει ουσιαστικά απάντηση στο πρόβλημα που έχει προκύψει στο νοσοκομείο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η διοίκηση αντί να δεσμεύεται ότι θα εξασφαλίσει τους αναγκαίους πόρους για την πραγματοποίηση των συγκεκριμένων χειρουργείων, στην ανακοίνωσή της αναφέρει ότι  «…θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια για τη περαιτέρω αύξηση (του προϋπολογισμού)  στη διάρκεια του χρόνου, με βάση πάντα τις ανάγκες και τις αντίστοιχες δυνατότητες.»

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η υποχρηματοδότηση των νοσοκομείων και οι μνημονιακοί προϋπολογισμοί δεν παίρνουν υπόψη τις ανάγκες της κοινωνίας ακόμα κι όταν αυτές αφορούν σε μικρά παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα. Γι’ αυτό και η πάλη για να ανατραπεί η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών στην υγεία είναι βασικό καθήκον του υγειονομικού κι εργατικού κινήματος.

Ούτε «αντιμνημονιακό μέτωπο» ούτε «αντικαπιταλιστική αναδίπλωση»: Ανασύνθεση μιας νέας ριζοσπαστικής αριστεράς

Του Παναγιώτη Σωτήρη
Πηγή: ektosgrammis.gr

Η ψήφιση του τέταρτου μνημονίου ολοκληρώνει την προσπάθεια να παρουσιαστούν τα μνημόνια ως κανονικότητα. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να επενδύσει στο αφήγημα της ανάπτυξης, υποβοηθούμενη από τη Ν.Δ., που επικεντρώνει την αντιπολίτευσή της στο «χρειαζόμαστε ακόμη πιο νεοφιλελεύθερη πολιτική». Οι επιχειρηματίες επιδίδονται σε έναν λυσσαλέο πόλεμο πολιτικής επιρροής, με δεδομένο και το μεγάλο φαγοπότι που ανοίγει σε διάφορους κλάδους. Τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα αναζητούν τεχνολογίες επιβίωσης μέσα σε μια δύσκολη συνθήκη, θεωρώντας κατάκτηση ενίοτε απλώς το να μη γίνουν χειρότερα. Η ακροδεξιά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία να σπρώξει την κοινωνική αγανάκτηση σε κατεύθυνση σχεδόν κανιβαλική.

Κάτω από την επιφάνεια της πολιτικής σκηνής συσσωρεύονται έντονες αντιφάσεις. Εντείνεται η δυσπιστία απέναντι στην πολιτική σκηνή. Υπάρχει ένα σταθερό ρεύμα απόρριψης της Ε.Ε. και του ευρώ ακόμη και στις δημοσκοπήσεις. Σε στρώματα νεολαίας διαισθάνεται κανείς να σωρεύονται εκρηκτικά υλικά. Δεν έχουμε πολλές κινητοποιήσεις, αλλά όπου ξεσπούν έχουν μεγάλη ένταση, τελευταίο παράδειγμα ο αγώνας στους ΟΤΑ. Όμως όλες αυτές οι διεργασίες δεν ενοποιούνται σε μια κοινή δυναμική, δεν ορίζονται σε μια κοινή κοίτη, δεν μιλούν την ίδια γλώσσα.

Γιατί δεν είμαστε στο 2013… Τότε, μετά τη σχεδόν εξεγερσιακή διετία 2010-12, διαμορφώθηκε ένας πολιτικός ορίζοντας κυβερνητικής αλλαγής. Ακόμη και αυτοί που ορθά έκαναν πολεμική για τον ευρωπαϊσμό και τον μεταρρυθμισμό του ΣΥΡΙΖΑ, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο ήττας, τοποθετούνταν στο έδαφος αυτής της δυναμικής υποστηρίζοντας τον αριστερό και ριζοσπαστικό αναπροσανατολισμό της.

Τότε το «αντιμνημονιακό μέτωπο» υπήρξε. Ως υπαρκτή δυναμική στις Πλατείες και τις κινητοποιήσεις, στις συγκρούσεις και στην απαξίωση του παλαιού πολιτικού σκηνικού. Ήταν εκρηκτικά αντιφατικό, καθώς συγκέντρωνε πλατιά κοινωνικά φάσματα, διαφορετικές γενιές και ένα πολιτικό φάσμα από τον αριστερό ριζοσπαστισμό έως διάφορα «πατριωτικά» σχήματα. Αλλά όντως έθετε την πρόκληση πώς θα μπορούσε να πολιτικοποιηθεί, να μετασχηματιστεί, κοντολογίς να υπάρξει μια παρέμβαση ηγεμονική που όχι απλώς να το εκπροσωπήσει αλλά να το μετατρέψει σε πολιτική δύναμη. Η απάντηση που δόθηκε είναι γνωστή. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεώρησε ότι προγραμματικά θα το εκπροσωπούσε ένα σχέδιο σκληρής διαπραγμάτευσης εντός ευρώ και πολιτικά μια συμμαχία με την «αντιμνημονιακή δεξιά» (τους ΑΝ.ΕΛ. και μια μερίδα των καραμανλικών). Το καλοκαίρι του 2015 το «αντιμνημονιακό μέτωπο» έκανε για τελευταία φορά εκρηκτικά ορατή την κοινωνική δυναμική του με το ΟΧΙ.

Η συνέχεια είναι γνωστή: η κυβέρνηση συνθηκολόγησε και πήρε τις εκλογές, εκπροσωπώντας σημαντικό τμήμα του «αντιμνημονιακού μετώπου» πείθοντας ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος και άρα είναι προτιμότερο να διαχειριστεί η ίδια την αναπόδραστη πολιτική που επέβαλαν οι δανειστές. Η Λαϊκή Ενότητα προσπάθησε να εκπροσωπήσει μια εκδοχή του «αντιμνημονιακού μετώπου» με σαφή όμως αυτή τη φορά τοποθέτηση κατά του ευρωσυστήματος, αλλά διαπίστωσε ότι οι όροι είχαν αλλάξει και στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ένα «ορφανό ΟΧΙ» που μαζικά θα διάλεγε τον πολιτικό του εκπρόσωπο. Ο κόσμος του ΟΧΙ (ξανα)ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ ή απλώς απείχε.

Η βασική κληρονομιά που άφησε το «αντιμνημονιακό μέτωπο» ήταν η πεποίθηση ότι ριζοσπαστική πολιτική σημαίνει κεντρική πολιτική παρουσία, έτσι ώστε κοινωνικές δυναμικές αποδεσμευμένες και «πολιτικά ορφανές» να βρουν εκπροσώπηση. Όντως στην κορύφωση της πολιτικής κρίσης το 2012 αυτό ίσχυσε εν μέρει, εξηγώντας και την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, πέντε χρονιά μετά η συνθήκη αυτή δεν υπάρχει. Όχι γιατί τα λαϊκά στρώματα συναινούν στην επιδείνωση της θέσης τους. Αλλά γιατί προσαρμόζονται στην κανονικότητα του αγώνα για επιβίωση και στη διαρκή αίσθηση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, επιλέγοντας να κινητοποιηθούν ή να ενεργοποιηθούν εκεί όπου θεωρούν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και προσανατολιζόμενα στις πολιτικές ή εκλογικές επιλογές τους με βάση τον υπαρκτό ορίζοντα που τους προτείνεται. Τα βαθύτερα ρήγματα στους όρους άρθρωσης της ηγεμονίας δεν κλείνουν, ιδίως όταν οι κυρίαρχες τάξεις προτείνουν ένα μέλλον απλής επιβίωσης στηριγμένης στη μετανάστευση, στην παραγωγική συρρίκνωση και στην απώλεια δημιουργικών δυνάμεων. Όμως, η διάχυτη αίσθηση ότι «δεν γίνεται κι αλλιώς», η απουσία ενός εναλλακτικού αφηγήματος όχι μόνο ως λόγου αλλά ως υπαρκτής κοινωνικής και ιστορικής δυναμικής, επιτρέπει αυτά τα ρήγματα να μην γίνονται ενεργά.

Να το πούμε απλά: η εποχή της ταλάντευσης, ακόμη και του ίδιου του πολιτικού σκηνικού, ως προς τα μνημόνια πέρασε. Εφαρμόζεται το τέταρτο μνημόνιο, το περίγραμμα μιας «λύσης» για το χρέος που θα συνεπάγεται διηνεκή επιτροπεία έχει διαφανεί, το ίδιο και μια διαρκής συνθήκη λιτότητα. Σε αυτό στρατεύονται τα αστικά στρώματα και το πολιτικό σκηνικό προσανατολίζεται σε μια ένα νέο διπολισμό εντός αυτού του πλαισίου, ανάμεσα σε μια πιο «προοδευτική» και μια πιο «νεοφιλελεύθερη» εκδοχή του. Τσίπρας και Μητσοτάκης ήδη προσαρμόστηκαν άψογα σε αυτόν τον ρόλο. Θα μας αναγγείλουν το «τέλος των μνημονίων» και θα διαγκωνιστούν εκλογικά για το ποιος θα διαχειριστεί τη νέα, ακραία νεοφιλεύθερη, (μετα)μνημονιακή «κανονικότητα».

Εάν θέλουμε να μιλήσουμε ξανά για αριστερή πολιτική, δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε απλώς τον χαρακτήρα του «αντιμνημονίου». Όχι γιατί δεν χρειάζεται λυσσαλέος αγώνας ενάντια σε αυτές τις πολιτικές, αλλά γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό το ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι το «έξω από τα μνημόνια» που θα τελειώσουν υποτίθεται, έστω και εάν παραταθούν στο διηνεκές. Το ερώτημα είναι εάν οι υποτελείς τάξεις, οι ανησυχίες, οι ανάγκες και η συλλογική τους αγωνία και δημιουργικότητα θα θέσουν αυτές το ερώτημα, θα διαμορφώσουν ξανά τους όρους για ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Και το νέο ιστορικό σταυροδρόμι δεν θα αφορά απλώς τα «μνημόνια» αλλά τον πυρήνα της αστικής πολιτικής και στρατηγικής, θα διεκδικεί άλλον δρόμο, σε ρήξη με τον ευρωπαϊκό και το «αναπτυξιακό μοντέλο» που απαξιώνει πολλαπλά τη συλλογική εργασιακή δύναμη, διώχνει δημιουργικές δυνάμεις, μετατρέπει τη χώρα σε πεδίο βολής επενδυτών και καταστρέφει το περιβάλλον.

Σε αυτό το τοπίο, η επίκληση του «αντιμνημονιακού μετώπου», έστω και με την προσθήκη του αναγκαίου στόχου του εθνικού νομίσματος, δεν μπορεί να αποτελέσει διέξοδο. Όχι γιατί δεν χρειάζεται μετωπική συμπόρευση και ενωτική πρακτική. Αλλά γιατί η πολιτική δυναμική που προϋποτίθεται ως άρρητη προϋπόθεση, δηλαδή μια δυναμική αποδεσμευμένων πολιτικά, ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων δεν υπάρχει με αυτούς τους όρους.

Ακόμη χειρότερα, η υπόθεση ότι σήμερα αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα απόπειρα εκπροσώπησης του «αντιμνημονιακού μετώπου», μπορεί να οδηγήσει στην επανάληψη πρακτικών, αυτή τη φορά όχι ως τραγωδία αλλά ως φάρσα. Η αντίληψη που λέει ότι πρέπει να συσπειρώσουμε και τις δυνάμεις που δεν αναφέρονται στην αριστερά αλλά έχουν ειλικρινή πατριωτική στάση έναντι των μνημονίων αυτή τη φορά δεν θα μας φέρει κοντά τον λαϊκό κόσμο που αποδεσμεύτηκε από την επιρροή του δικομματισμού. Θα μας φέρει έναν ιδιότυπο συρφετό από περσόνες, παράγοντες και ηγέτες χωρίς κοινωνικές εκπροσωπήσεις. Την ώρα που το επίδικο είναι η ανασύνθεση ενός πειστικού και επεξεργασμένου πολιτικού λόγου, θα μας οδηγήσει να συνομιλούμε με ένα μείγμα γενικόλογης καταγγελίας, «δικαστικών» εμμονών, μεγαλοστομίας στα όρια της υπερβολής, εθνικισμού, μαζί με την εσωτερίκευση της αντίληψης ότι η πολιτική είναι η εναλλαγή «ψόφος – like» στα κοινωνικά δίκτυα. Η ψευδαίσθηση ότι όλοι αυτοί μπορεί να έχουν απήχηση (που στην πραγματικότητα δεν έχουν…) θα μας κάνει να παραβλέψουμε ότι άλλα κομμάτια της κοινωνίας μπορεί και να τα απωθήσει.

Άραγε σημαίνει η άρνηση της λογικής του αντιμνημονιακού μετώπου ότι η λύση είναι αυτό που θα περιγράφαμε ως «αντικαπιταλιστική αναδίπλωση», όπως σημαντικό μέρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτείνει; Η απάντηση είναι και εδώ όχι. Η τακτική της πλειοψηφίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν βλέπει ότι σήμερα το διακύβευμα δεν είναι η διατήρηση της αυτοτέλειας της επαναστατικής αριστεράς έναντι στην επέλαση του ρεφορμισμού, αλλά το εάν θα συνεχίσει να υπάρχει αριστερά, με στοιχειώδη ριζοσπαστισμό και μαζική αναφορά, ώστε να μπορέσουμε να ανασυνθέσουμε και να ανασυγκροτήσουμε τη δυνατότητα μιας πολιτικής της ανατροπής μπροστά σε νέους κύκλους όξυνσης του ταξικού ανταγωνισμού.

Προφανώς και σήμερα περισσότερο παρά ποτέ έχουμε ανάγκη από ένα νέο κριτικό αναστοχασμό της επαναστατικής στρατηγικής και ένα νέο κομμουνιστικό κίνημα, αναγκαία συνθήκη για μια διαλεκτική της ηγεμονίας στην πάλη για ένα νέο ιστορικό μπλοκ. Αλλά η διαλεκτική της ηγεμονίας προϋποθέτει ότι υπάρχουν πεδία και πρακτικές όπου αυτή ξεδιπλώνεται, εγχειρήματα που δοκιμάζουν γραμμές στην πράξη, χώροι όπου να μπορούν να συσπειρώνονται αγωνιστές και να ανοικοδομούνται οι διαρρηγμένες σχέσεις με τις μάζες. Ο σεχταρισμός, η εύκολη πολεμική και η στοχοποίηση, η άρνηση ενωτικών εγχειρημάτων υπονομεύουν αυτή τη δυνατότητα. Η άρνηση συνεργασίας στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, στο συνέδριο του ΕΚΑ, στην ΟΛΜΕ, σχημάτων και αγωνιστών με κοινές αντισυνδιαχειριστικές και αντικαπιταλιστικές θέσεις σε ποιον βαθμό βοήθησε την «κομμουνιστική επαναθεμελίωση» ή έστω την οικοδόμηση αντιστάσεων στο κίνημα; Η άρνηση του πολιτικού διαλόγου για το μέτωπο, την ίδια ώρα που οι προϋποθέσεις υπάρχουν (αντικυβερνητικός προσανατολισμός, θέση για αποδέσμευση από την Ε.Ε., μεταβατικό πρόγραμμα σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, αντιρατσισμός και αντιφασισμός), ποια «διαλεκτική της ανασύνθεσης» εξυπηρετεί; Η εικόνα ενός τοπίου πολεμικής που θυμίζει φοιτητικά πηγαδάκια της δεκαετίας του 1970, όταν η κοντινότερη πολιτική τάση ήταν και η πιο εχθρική, με ποιον τρόπο εξυπηρετεί την απάντηση στην αγωνία ενός κόσμου να δει τη ριζοσπαστική αριστερά να παράγει επιτέλους νέο λόγο και επεξεργασμένο πρόγραμμα και όχι χιλιοειπωμένα bullets με την «ορθή γραμμή»; Και τελικά η λογική ότι πρώτα πρέπει να «κοντύνει» πολιτικά ο συνομιλητής πριν ξεκινήσει ο διάλογος από ποια παράδοση «ενιαίου μετώπου» έρχεται;

Σήμερα υπάρχει ένα υπαρκτό πολιτικό δυναμικό, ένα μέρος του οργανωμένο στη ΛΑΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε συσπειρώσεις όπως η Δικτύωση, ένα μέρος του ανένταχτο και απογοητευμένο, με κοινό παρονομαστή την αναζήτηση μιας ριζοσπαστικής εναλλακτικής διεξόδου σε ρήξη με τον ευρωπαϊκό δρόμο και τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Υπάρχουν επίσης κοινωνικά στρώματα, καθημαγμένα αλλά και κουρασμένα, με αγωνία για το μέλλον αλλά και δυσπιστία σε όσους τους τάζουν ελπίδα. Η συνάντηση του πολιτικού δυναμικού με αυτά τα στρώματα, αυτές τις κοινωνικές δυναμικές, μέσα από νέα σχήματα, συλλογικότητες και αγώνες θα είναι η αφετηρία για να τεθεί όντως ξανά το ερώτημα για ένα νέο «ιστορικό σταυροδρόμι» στην ελληνική κοινωνία.

Μόνο που για να γίνει αυτή η συνάντηση χρειάζεται εκείνο το κρίσιμο πολιτικό δυναμικό της αριστεράς να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να τολμήσει να υπερβεί τα δικά του όρια και τις δικές του αδυναμίες. Να ξεπεράσει ακόμη και την επανάπαυση στα «ισχυρά σημεία» του (π.χ. τη συνδικαλιστική γείωση για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την πολιτική αναγνωρισιμότητα για τα στελέχη της ΛΑΕ). Και να αναμετρηθεί με την πρόκληση όχι απλώς του αναγκαίου διαλόγου για το μέτωπο, αλλά πάνω από όλα της ανασύνθεσης μιας νέας αριστεράς για το ιστορικό τοπίο που τώρα διαμορφώνεται. Όχι την αριστερά που θα τα είχε «κάνει καλύτερα» το 2012 ή το 2015 αλλά την αριστερά που θα χαράξει δρόμους ανατροπής σήμερα και αύριο. Με ενωτικά αριστερά ριζοσπαστικά σχήματα σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα. Με κοινές πρωτοβουλίες για να υπάρξουν ξανά κινήματα, αντιστάσεις, συνδικάτα. Με ανοιχτό και δημόσιο πολιτικό και θεωρητικό διάλογο. Με βήματα για το μέτωπο όχι ως εκλογικό μηχανισμό, αλλά ως διεργασία για τον κοινό χώρο όπου θα συναντηθούν ευρύτερες αναζητήσεις, αγωνίες και διεκδικήσεις.

Γιατί όποιοι κι αν είναι οι συσχετισμοί σε ένα τοπίο ήττας της αριστεράς και του κινήματος, αφορούν μόνο όσες και όσους πιστεύουν ότι η ήττα είναι τελικά η φυσιολογική συνθήκη για την αριστερά.