Η προοπτική που δημιουργεί η συμφωνία στο Eurogroup: 43 χρόνια λιτότητας

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά, φύλλο Νο 386

Η συμφωνία στο Eurogroup είναι ένας ασφυκτικός κορσές που απειλεί να στραγγαλίσει ό,τι έχει απομείνει ζωντανό από τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, αλλά, ταυτόχρονα, και τις όποιες ελπίδες πολιτικής επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλ. Τσίπρα προσωπικά.

Η κυ­βέρ­νη­ση πήγε στο Eurogroup έτοι­μη να δώσει τα πάντα, διεκ­δι­κώ­ντας σε αντάλ­λαγ­μα μια σα­νί­δα πο­λι­τι­κής σω­τη­ρί­ας: μια φράση, ένα «μή­νυ­μα», κάτι που θα επέ­τρε­πε να στη­θεί το αφή­γη­μα για «έξοδο από τα μνη­μό­νια» πριν το τέλος του 2018, δη­λα­δή πριν στη­θεί υπο­χρε­ω­τι­κά η γκι­λο­τί­να της κάλ­πης. Δεν πήρε τί­πο­τα απο­λύ­τως, ενώ έδωσε τη δέ­σμευ­ση για εξω­πραγ­μα­τι­κά πλε­ο­νά­σμα­τα μέχρι το 2022 και για δρα­κό­ντεια –υπό επι­τή­ρη­ση– λι­τό­τη­τα μέχρι το… 2060!

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές οι πα­ρα­τη­ρή­σεις του σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τη «εκ­συγ­χρο­νι­στή» και καλού φίλου του επι­τε­λεί­ου του Αλ. Τσί­πρα, Ν. Χρι­στο­δου­λά­κη. Ο πρώην τσά­ρος της οι­κο­νο­μί­ας ση­μειώ­νει: «η από­φα­ση για πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα 3,5% του ΑΕΠ επί πέντε χρό­νια και 2% για άλλα σα­ρά­ντα, είναι από­λυ­τα δε­σμευ­τι­κή και θα εγκλω­βί­σει τη χώρα σε μια πα­ρα­τε­τα­μέ­νη κα­τά­στα­ση χα­μη­λής ανά­πτυ­ξης».

Μόλις η κυ­βέρ­νη­ση δια­θέ­σει τη δόση που ει­σέ­πρα­ξε στις πλη­ρω­μές των ομο­λό­γων του Ιού­νη-Ιού­λη, θα έχει ήδη ξο­δέ­ψει όλα τα κέρδη της από­φα­σης του Eurogroup. Και θα απο­μέ­νει ο Γολ­γο­θάς: η «αξιο­λό­γη­ση» του κα­λο­και­ριού του 2018, όπου θα απο­τι­μη­θεί συ­νο­λι­κά το 3ο Μνη­μό­νιο, για να χα­ρα­χθεί ο οδι­κός χάρ­της της επι­τη­ρού­με­νης πο­ρεί­ας μέχρι το 2060. Οι κύ­κλοι του Σόι­μπλε χα­ρα­κτη­ρί­ζουν ήδη αυτή τη φάση ως την πιο σύν­θε­τη και πιο δύ­σκο­λη «εμπει­ρία» απ’ όσες είχε μέχρι σή­με­ρα η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Και βέ­βαια για να φτά­σει ως εκεί ως πρω­θυ­πουρ­γός ο Αλ. Τσί­πρας, οφεί­λει να έχει ήδη εφαρ­μό­σει κατά γράμ­μα τα μέτρα που ψή­φι­σε πρό­σφα­τα στη Βουλή. Είναι μια θε­α­μα­τι­κή αντι­στρο­φή: Ο Τσί­πρας που απει­λού­σε ότι, αν δεν πάρει συ­γκε­κρι­μέ­νες υπο­σχέ­σεις για ελά­φρυν­ση του χρέ­ους, δεν θα εφαρ­μό­σει τα μέτρα (ομι­λία στην ΚΕ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), υπέ­γρα­ψε τώρα ότι δεν θα αρ­χί­σει ούτε καν μια φι­λο­λο­γι­κή συ­ζή­τη­ση για το χρέος, εάν νω­ρί­τε­ρα δεν έχουν εφαρ­μο­στεί κατά γράμ­μα και εγκαί­ρως όλα τα μέτρα…

Η πα­ρα­μο­νή του ΔΝΤ στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα είναι άλλη μια αντι­στρο­φή των επι­διώ­ξε­ων του Τσί­πρα, που μι­λού­σε κά­πο­τε για «κα­θα­ρές ευ­ρω­παϊ­κές λύ­σεις». Και επί­σης η ανά­δει­ξη του ESM ως ευ­ρω­παϊ­κού θε­σμού «εσω­τε­ρι­κής επι­τή­ρη­σης» φα­νε­ρώ­νει πλέον χει­ρο­πια­στά στην ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τον μη­χα­νι­σμό που θα επε­ξερ­γα­στεί τη με­τά­βα­ση προς την ΕΕ των «πολ­λών τα­χυ­τή­των», με πρώτο υπο­ψή­φιο για υπο­βι­βα­σμό στη Β΄ κα­τη­γο­ρία τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό…

Η άκαμ­πτη στάση του Σόι­μπλε, αλλά και όλων των άλλων εκ­προ­σώ­πων των δα­νει­στών, δεν είναι μια ανε­ξή­γη­τη σκλη­ρό­τη­τα, αλλά μια τεκ­μη­ριω­μέ­να τα­ξι­κή και πο­λι­τι­κή σκλη­ρό­τη­τα. Γνω­ρί­ζουν ότι τα μέτρα που επι­βάλ­λουν είναι ο μόνος τρό­πος για να πά­ρουν πίσω τμήμα απ’ αυτά που διέ­θε­σαν για τη σω­τη­ρία των ελ­λη­νι­κών και κυ­ρί­ως των ευ­ρω­παϊ­κών τρα­πε­ζών. Γνω­ρί­ζουν ότι οι ακραί­ες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που απαι­τούν, συμ­βα­δί­ζουν με τα συμ­φέ­ρο­ντα των ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών. Ξέ­ρουν ότι η κυ­βέρ­νη­ση που ανα­λαμ­βά­νει τόσο ασύ­στο­λα να υπη­ρε­τή­σει αυτή την πο­λι­τι­κή, σε ελά­χι­στο ακόμα χρο­νι­κό διά­στη­μα θα έχει ορι­στι­κά με­τα­τρα­πεί σε μια ανί­σχυ­ρη μα­ριο­νέ­τα.

Για όσους αμ­φι­βάλ­λουν, ας δώ­σου­με με­ρι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα. Η πώ­λη­ση της Εθνι­κής Ασφα­λι­στι­κής είχε ως συ­νέ­πεια την ομα­δι­κή πα­ραί­τη­ση της Ορ­γά­νω­σης Μελών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από την κομ­μα­τι­κή τους ιδιό­τη­τα. Τα έργα και οι ημέ­ρες του Ν. Παππά και του Τ. Πε­τρό­που­λου στα ΜΜΕ με­τέ­τρε­ψαν σε νε­κρο­ζώ­ντα­νο ζόμπι τη «Συ­σπεί­ρω­ση Δη­μο­σιο­γρά­φων», που κά­πο­τε κυ­ριαρ­χού­σε πο­λι­τι­κά και συν­δι­κα­λι­στι­κά στον κλάδο. Τι θα συμ­βεί στις ορ­γα­νώ­σεις και στον κόσμο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μόλις επι­βλη­θεί η πε­ρι­κο­πή των οι­κο­γε­νεια­κών επι­δο­μά­των στους μι­σθούς, η πε­ρι­κο­πή των κα­τα­βαλ­λό­με­νων συ­ντά­ξε­ων και η κα­τάρ­γη­ση του αφο­ρο­λό­γη­του; Ο Αλ. Τσί­πρας και η ηγε­τι­κή ομάδα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχουν ήδη μπει μέσα στην κρε­α­το­μη­χα­νή που πα­ρά­γει τους ΓΑΠ, τους Ρέν­τσι και τους Ολάντ…

«Πα­ράλ­λη­λο πρό­γραμ­μα» της Δε­ξιάς

Η ΝΔ, η ρα­χο­κο­κα­λιά του αστι­σμού στη χώρα, αφε­νός επι­διώ­κει την ιδε­ο­λο­γι­κή και πο­λι­τι­κή υπο­στή­ρι­ξη της συμ­φω­νί­ας (που «κου­μπώ­νει» με τις επι­λο­γές των ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών), αφε­τέ­ρου επι­χει­ρεί να χρε­ώ­σει το κό­στος της ολο­κλη­ρω­τι­κά στον Τσί­πρα.

Ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης ασκεί κρι­τι­κή στον Τσί­πρα ότι «άρ­γη­σε επι­κιν­δύ­νως» να υπο­γρά­ψει τη συμ­φω­νία. Ανα­δει­κνύ­ει, επί­σης, το δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό ναυά­γιο και την πλήρη απο­τυ­χία της κυ­βέρ­νη­σης να πάρει οτι­δή­πο­τε συ­γκε­κρι­μέ­νο σε σχέση με το χρέος, την Πο­σο­τι­κή Χα­λά­ρω­ση κ.ο.κ. Ταυ­τό­χρο­να, όμως, κάνει κρι­τι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση ότι επι­μέ­νει στον «κρα­τι­σμό» και υπο­τι­μά «τις επεν­δύ­σεις και την ενί­σχυ­ση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας». Έτσι ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης προ­σπα­θεί να στρώ­σει το δρόμο προς αυτό που απο­κα­λεί «πρό­γραμ­μα πραγ­μα­τι­κής αλ­λα­γής». Που ση­μαί­νει την οι­κειο­θε­λή στρά­τευ­ση στη μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή, την εσω­τε­ρι­κευ­μέ­νη υπο­στή­ρι­ξη της μα­κρο­χρό­νιας λι­τό­τη­τας και των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, σε συν­δυα­σμό με μια και μόνη «αντι­μνη­μο­νια­κή» τρο­πο­λο­γία: τη διεκ­δί­κη­ση για τη μεί­ω­ση των ερ­γο­δο­τι­κών ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών και τη μεί­ω­ση στη φο­ρο­λό­γη­ση των κερ­δών των επι­χει­ρή­σε­ων. Στο σκλη­ρό τούτο κόσμο ο κα­θέ­νας (οφεί­λει να) φρο­ντί­ζει για την τάξη του…

Η ακρο­βα­σία αυτή είναι εξαι­ρε­τι­κά απαι­τη­τι­κή και για τον αρ­χη­γό της ΝΔ. Και είναι αρ­κε­τοί αυτοί που εκτι­μούν ότι δεν θα τα κα­τα­φέ­ρει. Γι’ αυτό και τα σε­νά­ρια για αλ­λα­γές στο κόμμα της Δε­ξιάς ή τα σε­νά­ρια περί των «ευ­ρύ­τε­ρων λύ­σε­ων», των κυ­βερ­νή­σε­ων τύπου Εθνι­κής Σω­τη­ρί­ας, εξα­κο­λου­θούν να έχουν υπο­στη­ρι­κτές που ορ­γα­νώ­νουν πρω­το­βου­λί­ες.

Τί­πο­τα απ’ όλα αυτά δεν έχει εν­δια­φέ­ρον από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων. Είτε η κατά γράμ­μα υλο­ποί­η­ση της συμ­φω­νί­ας, όπως δε­σμεύ­ε­ται ο Τσί­πρας, είτε η επί το φι­λο­ερ­γο­δο­τι­κό­τε­ρο τρο­πο­ποί­η­σή της, όπως υπό­σχε­ται ο Μη­τσο­τά­κης, οδη­γούν σε μακρά πε­ρί­ο­δο υπο­βάθ­μι­σης της ζωής όσων ζουν από τη δου­λειά τους. Η αντί­στα­ση σε αυτή την αντι­δρα­στι­κή συμ­φω­νία, η δια­μόρ­φω­ση των όρων για την ανα­τρο­πή της, η ενιαιο­με­τω­πι­κή τα­κτι­κή μέσα στην Αρι­στε­ρά για τη συ­γκρό­τη­ση εναλ­λα­κτι­κής πο­λι­τι­κής λύσης, είναι οι στό­χοι στα βα­σι­κά κα­θή­κο­ντα της πε­ριό­δου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s