Μήνας: Ιουλίου 2017

Σοβαρές καταγγελίες για τον τρόπο συγκρότησης του ΔΣ του Νοσοκομείου Κεφαλονιάς

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Στην επισήμανση σοβαρών καταγγελιών για τον τρόπο συγκρότησης του Διοικητικού Συμβουλίου του Γενικού Νοσοκομείου Κεφαλονιάς προχώρησε σήμερα το Σωματείο Υπαλλήλων του Νοσοκομείου. Όπως αναφέρεται στη σχετική επιστολή, στο ΔΣ τοποθετήθηκε εκπρόσωπος εργαζομένων του οποίου η θητεία έχει λήξει από 5ετία, ενώ δεν εκπροσωπείται και το Νοσοκομείο Ληξουρίου. Δείτε την επιστολή αναλυτικά:

Το Δ.Σ. του Σωματείου Υπαλλήλων Γ.Ν.Κ. καταγγέλλει σχετικά με το αναπαλαιωμένο Διοικητικό Συμβούλιο του Γ.Νοσοκομείου Κεφαλονιάς.
Ρωτάμε το Διοικητή του Νοσοκομείου και την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας:
1) Γιατί άργησε τόσο πολύ η συγκρότηση του ΔΣ και δεν έγινε από την αρχή της ανάληψης των καθηκόντων του Διοικητή;
2) Γιατί ενώ έχει περάσει ένας χρόνος χωρίς ΔΣ δεν προχώρησε στην συγκρότηση ΝΕΟΥ Δ.Σ. νόμιμου και αντιπροσωπευτικού εργαζομένων και κοινωνίας;
3) Πώς νομιμοποιείται το συγκεκριμένο ΔΣ να λειτουργήσει με εκπρόσωπο εργαζομένων του οποίου η θητεία έχει λήξει από 5ετία;
4) Γιατί οι νόμιμα εκλεγμένοι εκπρόσωποι των εργαζομένων ΔΕΝ λαμβάνουν μέρος στη νέα του σύνθεση;
5) Γιατί δεν εκπροσωπούνται ως είθισται οι παραγωγικοί φορείς της τοπικής κοινωνίας ,σε αυτό;
6) Γιατί όχι μόνο ΔΕΝ εκπροσωπείται το Νοσοκομείο Ληξουρίου με την ΜΗ συμμετοχή του Υποδιοικητή του ή οποιουδήποτε άλλου εκπροσώπου της Παλλικής σε αυτό το Δ.Σ. ,αλλά δίνεται και η εντύπωση ότι με αυτή τη νέα σύνθεση και την ΜΗ συμμετοχή των παραπάνω οριστικοποιείται η πλήρη υποβάθμιση και απαξίωση του Μαντζαβινάτειου Νοσοκομείου;
7) Γιατί ενώ γνώριζε ο κος Διοικητής ότι θα <<ανάσταινε>> έστω αυτό το παλαιό Δ.Σ., δεν περίμενε μέχρι την επανασυγκρότησή του αλλά προχώρησε γρήγορα , χωρίς έγκριση από αυτό ,σε πληστειριασμούς και μάλιστα με χρονικά όρια εκμίσθωσης που δημιουργούν ερωτηματικά;
8) Ο έλεγχος ενός Δ.Σ. μιας πολύπαθης μονάδας υγείας που μάλιστα έχει να διαχειριστεί την συγκεκριμένη στιγμή ιδιαίτερα μεγάλα χρηματικά μεγέθη, θεωρείται <<επιτυχία >>,και εν τέλει τι σκοπό εξυπηρετεί?
Για τους εργαζόμενους των Νοσοκομείων της Κεφαλονιάς αλλά και για την τοπική κοινωνία αυτό το Δ.Σ. δεν έχει το κύρος αλλά ούτε και την δύναμη να σηκώσει το βάρος της λειτουργίας εξαιρετικά ευαίσθητων μονάδων Υγείας όπως είναι αυτά της Κεφαλονιάς.
Οι Κεφαλλονίτες επειδή θεωρούν την Υγεία ως το υπέρτατο αγαθό και για αυτό έχουν προσφέρει και συνεχίζουν να προσφέρουν με χρήματα αλλά και με ενίσχυση υποδομών, δεν θα επιτρέψουν μνημονιακά τερτίπια που θυμίζουν άλλες εποχές, και βέβαια γίνεται αντιληπτό ότι η βιασύνη για συγκρότηση αυτού του συγκεκριμένου Δ.Σ. για να διαχειριστεί το υπόλοιπο της Δωρεάς Βεργωτή δεν θα έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ως προς την αναβάθμιση και την καλύτερη λειτουργία των Νοσοκομείων γιατί πολύ απλά θα κλείσει μνημονιακές τρύπες.
Δ.Σ. ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Ενισχύστε το Ινστιτούτο «Κομμούνα»

Η Κομμούνα κλείνει σε λίγο για το καλοκαίρι έχοντας συμπληρώσει τους πρώτους οκτώ μήνες λειτουργίας.  Στους οκτώ αυτούς μήνες έγιναν δεκάδες συζητήσεις και οργανωμένα σεμινάρια στον χώρο της Κομμούνας με θέματα που αφορούσαν την πολιτική, την οικονομία, την ιστορία και τον πολιτισμό. Έγιναν εκθέσεις ζωγραφικής και σκίτσου, παρουσιάσεις βιβλίων, μουσικές και ποιητικές  βραδιές, προβολές ταινιών. Εκδόθηκαν 4 πολύ σημαντικά βιβλία. Πέρασαν άνθρωποι από πολύ διαφορετικούς χώρους της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, σε μια προσπάθεια η Κομμούνα να χωρέσει τους πάντες και να είναι κοινή αφετηρία, στο πνεύμα της ιστορικής Κομμούνας.

Πέρα από όσους πλαισιώνουν συστηματικά τον χώρο μας, η λίστα των ανθρώπων που μίλησαν κάτω από την τοιχογραφία του Ταρντί περιλαμβάνει την Ελένη Πορτάλιου, τον Στάθη Κουβελάκη, τον Κώστα Γαγανάκη, τον Μιχάλη Κουντούρη, τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου, τη Χρυσάνθη Αυλάμη, τον Ερίκ Τουσέν, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, τον Περική Μποζινάκη, την Τέτη Θεοδώρου, τον Τάκη Μαστρογιαννόπουλο, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Νίκο Κοκκομέλη, τον Ορέστη Τάτση, τον Ηλία Ιωακείμογλου, τον Νίκο Κατσιαούνη, τον Γιάννη Μηλιό, τον Κωνσταντίνο Τζαμιώτη, την Τασούλα Βερβενιώτη, τον Γιώργο Σταματόπουλο, τη Μαρία Ουζούνη, τον Χάιμε Παστόρ, τον Δημήτρη Μαριόλη, τον Αντώνη Νικολόπουλο (Soloup), τον Μάριο Λώλο, τον Τάσο Κωστόπουλο, τον Προκόπη Παπαστράτη, τον Σταύρο Τομπάζο και δεκάδες άλλους καλλιτέχνες, καθηγητές, θεωρητικούς, δημοσιογράφους, ιστορικούς, οικονομολόγους, που έχουν κάτι σημαντικό να πουν.

Φυσικά η Κομμούνα, ως εναλλακτικός πολυχώρος της Aριστεράς, δεν έχει άλλα έσοδα και βασίζεται αποκλειστικά στον αναγνώστη, στους επισκέπτες και στους φίλους της.

Για να συνεχίσει η Κομμούνα να προσφέρει μπορείτε να συνεισφέρετε οποιοδήποτε ποσό στον λογαριασμό που ακολουθεί ή να γίνετε μέλος με 50 ευρώ τον χρόνο ή 5 ευρώ το μήνα. Ως μέλος, έχετε επιπλέον έκπτωση στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Redmarks, λαμβάνετε ειδικό δελτίο με τις εκδηλώσεις και κείμενα ειδικού ενδιαφέροντος, ενώ ταυτόχρονα έχετε πρόσβαση σε υλικό από εκδηλώσεις που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη.

Οδηγίες:

Για να γίνετε μέλος, μπορείτε είτε να κάνετε κατάθεση 50,00€ (ετήσια συνδρομή) είτε να δώσετε πάγια εντολή για 5,00€ το μήνα στον τραπεζικό λογαριασμό της Κομμούνας. Μην ξεχάσετε να στείλτε το αποδεικτικό κατάθεσης στο e-mail info@kommouna.gr ή με φαξ στο 210-3303566, με την ένδειξη «Κάρτα Φίλων Κομμούνας» και τα στοιχεία επικοινωνίας σας.

Ο Αριθμός Λογαριασμού του Ινστιτούτου είναι 118/001635-75 (Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος)

Το IBAN του Ινστιτούτου: GR1001101180000011800163575

Στοιχεία Επικοινωνίας:

Ονοματεπώνυμο ……………

E-mail (για την αποστολή του ενημερωτικού δελτίου και πρόσβαση στο υλικό των εκδηλώσεων) ………….

Τηλέφωνο …………….

Τι πράγμα είναι ο πόλεμος;

Δυο άγνωστες επιστολές
Αϊνστάιν – Φρόιντ

Πηγή: antokleidi.com

Τι πράγμα είναι ο πόλεμος; Ρωτάει ο Αϊνστάιν και απαντάει ο Φρόιντ.

Η αλληλογραφία έγινε πριν 72 ακριβώς χρόνια. Βρισκόταν ο κόσμος στα πρόθυρα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Και δεν είχαν περάσει πολλά από τον πρώτο. Η αγωνία των σημερινών ανθρώπων του πλανήτη είναι η ίδια – όπως και τότε. Ο πόλεμος που ετοιμάζεται με ταχείς ρυθμούς, θα ξεσπάσει; Η πλάστιγγα φαίνεται πως κλείνει προς το Ναι – παρά τις προσεπικλήσεις όλων για Ειρήνη.

Δημοσιεύουμε παρακάτω αυτό το σπάνιο κείμενο, που είναι σαν να γράφεται σήμερα. Τόσο αίμα που πότισε και ποτίζει τον πλανήτη, δεν έβαλε μυαλό στους απανταχού στρατοκράτες. Η ιστορία των επιστολών Αϊνστάιν – Φρόιντ ξεκινάει το 1931, όταν η Διαρκής επιτροπή Γραμμάτων και Τεχνών της Κοινωνίας των Εθνών, κάλεσε το Διεθνές Ινστιτούτο Μορφωτικής Συνεργασίας, να φροντίσει για μια ανταλλαγή επιστολών, μεταξύ των εκπροσώπων της πνευματικής ζωής της εποχής, με θέματα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στην Κοινωνία των Εθνών και στη ζωή γενικότερα. Ανάμεσα στους πρώτους που ρωτήθηκαν ήταν και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο οποίος ανέφερε το όνομα του Φρόιντ. Η σύντομη αλληλογραφία μεταξύ Αϊνστάιν και Φρόιντ έγινε το καλοκαίρι του 1932 και δημοσιεύθηκε στο Παρίσι στις αρχές του 1933 με τίτλο «Η δυσκολία του πολιτισμού». Οι δύο άνδρες πρόβλεπαν το τέλος της Κοινωνίας των Εθνών – που επήλθε. Τώρα ο ΟΗΕ κατάντησε ενεργούμενο των ΗΠΑ, ένας οργανισμός για τα μάτια και για να ευλογήσει – όταν έρθει η ώρα, την έναρξη του Πολέμου.

Πότσδαμ, 30 Ιουλίου 1932,

Αγαπητέ, κύριε Φρόιντ, η πρόταση που μου έγινε από την Κοινωνία ίων Εθνών και από το Διεθνές Ινστιτούτο πνευματικής συνεργασίας, του Παρισιού, να καλέσω δηλαδή ένα πρόσωπο της αρεσκείας μου σε μια ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, με θέμα ένα οποιοδήποτε πρόβλημα από μένα διαλεγμένο, μου προσφέρει την καλοδεχούμενη ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί σας, αντιμετωπίζοντας μια ερώτηση, η οποία φαίνεται στην σημερινή κατάσταση του κόσμου, η πιο επείγουσα απ’ όλες όσες αντιμετωπίζει ο πολιτισμός:

Η ερώτηση είναιΥπάρχει ένας τρόπος για να ελευθερωθούν οι άνθρωποι από το κακό πεπρωμένο του πολέμου;

Τώρα πια είναι γνωστό, ότι με την πρόοδο της σύγχρονης επιστήμης, η απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τον πολιτισμό, που ξέρουμε, και όμως, παρ’ όλη την καλή θέληση που υπάρχει, καμιά προσπάθεια λύσης δεν έχει οδηγήσει σε κάτι το συγκεκριμένο. Μια και δεν έχω εθνικιστικές προκαταλήψεις, βλέπω προσωπικά ένα απλό τρόπο να αντιμετωπισθεί η εξωτερική δηλαδή ή οργανωτική άποψη του προβλήματος: τα κράτη θα δημιουργήσουν μια νομοθετική και δικαστική εξουσία, αρμοδιότητα της οποίας θα είναι να αντιμετωπίζει όλες τις συγκρούσεις που θα δημιουργούνται μεταξύ τους. Σήμερα όμως απέχουμε πάρα πολύ από να διαθέτουμε μια υπερκρατική οργάνωση, μια οργάνωση υπερεθνική που θα μπορεί να εκδίδει αποφάσεις και να επιβάλει με την βία την εκτέλεση των αποφάσεων αυτών.

Έτσι λοιπόν φτάνω στο πρώτο μου αξίωμα:

Η επιδίωξη της διεθνούς ασφαλείας συνεπάγεται το ότι κάθε κράτος θα πρεπει να απαρνηθεί μέσα σε ορισμένα όρια, την ελευθερία των ενεργειών του, δηλαδή την κυριαρχία του, είναι φανερό πέρα από οποιαδήποτε αμφιβολία, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος να πετύχουμε μια μέτρια ασφάλεια.

Η αποτυχία των προσπαθειών που έγιναν τα τελευταία δέκα χρόνια προς την κατεύθυνση αυτή, μας οδηγεί στο συμπέρασμα, χωρίς ούτε σκιά αμφιβολίας, ότι εδώ ενεργούν ισχυροί ψυχολογικοί παράγοντες, οι οποίοι παραλύουν τις προσπάθειες. Μερικοί από τους παράγοντες αυτούς είναι οφθαλμοφανείς. Η δίψα της εξουσίας της κυρίαρχης τάξης βρίσκεται σε κάθε κράτος σε αντίθεση με τον οποιοδήποτε περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας. Η μεγάλη αυτή επιθυμία για πολιτική εξουσία, συμφωνεί με τις φιλοδοξίες εκείνων, που αναζητούν μόνον χρηματικά και οικονομικά οφέλη. Σκέφτομαι κυρίως την μικρή αλλά και αποφασιστική εκείνη ομάδα, που με δραστηριότητα σε κάθε κράτος και αδιαφορώντας για οτιδήποτε βλέπει στον πόλεμο, δηλαδή στην κατασκευή και στην πώληση των όπλων, μόνο μία ευκαιρία εξυπηρετήσεως των προσωπικών συμφερόντων και της προσωπικής δύναμης.

Είναι δυνατόν η μειοψηφία αυτή να υποτάσσει στις επιθυμίες της την λαϊκή μάζα, η οποία από τον πόλεμο θα έχει μόνο βάσανα και ζημίες; Μια εύκολη απάντηση θα ήταν, ότι η μειοψηφία εκείνων που κάθε φορά βρίσκονται στην εξουσία, έχει στα χέρια της τα σχολεία και τον τύπο και επί πλέον τις θρησκευτικές οργανώσεις. Αυτό της επιτρέπει να οργανώνει και να κατευθύνει τα αισθήματα των μαζών μετατρέποντάς τα σε όργανα της πολιτικής της.

Ούτε όμως η απάντηση αυτή δίνει μια ολοκληρωτική λύση και ταυτόχρονα προκαλεί την επόμενη ερώτηση: Πώς είναι δυνατόν η μάζα να εγκαταλείπει τον εαυτό της στα μέσα που αναφέραμε πιο πάνω, να γίνεται έξαλλη και να οδηγείται στο ολοκαύτωμα; Είναι δυνατόν να δώσουμε μια απάντηση:

Επειδή ο άνθρωπος έχει μέσα του την τάση για μίσος και για καταστροφή. Σε ομαλούς καιρούς το πάθος του αυτό μένει κρυμμένο και ξεπροβάλλει μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις. Είναι όμως αρκετά εύκολο να το ερεθίσουμε και να το ανεβάσουμε στο ύψος μια συλλογικής ψύχωσης;

Φτάνουμε έτσι στην τελευταία ερώτηση: Είναι δυνατόν να κατευθύνουμε την ψυχολογική ανάπτυξη των ανθρώπων έτσι που να γίνουν ικανοί για αντίσταση στην ψύχωση του μίσους και της καταστροφής; Στο σημείο αυτό δεν σκέφτομαι μόνο ας ακαλλιέργητες μάζες. Η πείρα μας διδάσκει άτι ευκολότερα η λεγάμενη «διανόηση» υποχωρεί στις καταστρεπτικές αυτές προτροπές, επειδή ο διανοούμενος δεν έχει άμεση επαφή με την χοντροφτιαγμένη πραγματικότητα, αλλά την ζωή στην ευκολότερη και συνοπτική μορφή της, στη μορφή της τυπωμένης σελίδας.

Καταλήγοντας: Μίλησα μέχρι τώρα μόνο για πολέμους ανάμεσα σε κράτη, δηλαδή για διεθνείς συγκρούσεις. Έχω, όμως, απόλυτη συναίσθηση του γεγονότος, ότι το επιθετικό ένστικτο ενεργεί και με άλλες μορφές και σε άλλες περιπτώσεις. Σκέφτομαι τους εμφυλίους πολέμους, που κάποτε οφείλονταν στον θρησκευτικό φανατισμό και σήμερα σε κοινωνικούς παράγοντες ή ακόμη στην καταπίεση των φυλετικών μειονοτήτων.

Ξέρω ότι στα γραπτά σας μπορούμε να βρούμε άμεσες ή έμμεσες απαντήσεις σ’ όλα τα ερωτηματικά που μας δημιουργεί αυτό το πρόβλημα, το οποίο είναι ταυτόχρονα επείγον και αναπόφευκτο. Θα ήταν, λοιπόν, πάρα πολύ χρήσιμο για όλους εμάς, αν εσείς ασχολούσασταν με το πρόβλημα της παγκόσμιας ειρήνης, σύμφωνα με το πνεύμα των πρόσφατων ανακαλύψεων σας, επειδή κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μας δείξει το δρόμο για καινούργιους και αξιόλογους τρόπους ενεργειών.

Με πολλή εγκαρδιότητα, δικός σας,
Άλμπερτ Αϊνστάιν

* * *

(Ακολουθεί η εμπεριστατωμένη απάντηση του Φρόυντ).

Βιέννη, Σεπτέμβριος 1932

Αγαπητέ κ. Αϊνστάιν,

Αρχίζετε τις σκέψεις σας με την σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο δίκαιο και τη βία. Πρόκειται σίγουρα για ένα σωστό ξεκίνημα, που θα βοηθήσει την ερευνά μας. Βλέπετε χρησιμοποίησα τη λέξη «βία» και όχι τη λέξη «δύναμη» και ελπίζω να μου επιτρέπεται μια τέτοια αντικατάσταση. Δίκαιο και βία είναι σήμερα για μας όροι αντίθετοι.

Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΤΩΝ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΩΝ

Είναι εύκολο να αποδείξουμε, ότι το ένα προέρχεται από το άλλο και αν ανατρέξουμε στις πρώτες αρχές για να επαληθεύσουμε τον τρόπο με τον οποίο συνέβη, η λύση του προβλήματος παρουσιάζεται χωρίς δυσκολίες Να με συγχωρείτε, αν στη συνέχεια θα μιλήσω για κάτι που είναι γενικά γνωστό σε όλους, σαν να πρόκειται για κάτι το καινούργιο. Η σύνδεση του συνόλου με υποχρεώνει να το κάνω.

Οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των ανθρώπων σε γενικές, λοιπόν, γραμμές, ρυθμίζονται με την βία. Λυτό συμβαίνει σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο, του οποίου ο άνθρωπος αποτελεί μέρος. Γιο τους ανθρώπους βέβαια, πρέπει να προσθέσουμε και τις συγκρούσεις γνώμης, που φθάνουν σε πολύ υψηλά επίπεδα και που φαίνονται να απαιτούν, για το ξεκαθάρισμα τους, μιαν άλλη τεχνική. Πρόκειται, όμως, για μια κατοπινή επιπλοκή. Αρχικά, σε μια μικρή ανθρώπινη ομάδα, η μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη αποφασίζει σε ποιόν ανήκει κάτι ή ποιου η θέληση πρέπει να πραγματοποιηθεί.

Σύντομα η μυϊκή δύναμη αυξάνεται ή την αντικαθιστά η χρησιμοποίηση των εργαλείων και έτσι επιβάλλεται όποιος έχει τα καλύτερα όπλα ή όποιος τα χρησιμοποιεί περισσότερο επιδέξια. Με τη δημιουργία των όπλων η διανοητική ανωτερότητα αρχίζει ήδη να παίρνει τη θέση της μυϊκής δύναμης, έστω και αν ο τελικός σκοπός ίου αγώνα παραμένει ο ίδιος. Η υποχώρηση του αντιπάλου επιτυγχάνεται με τον ριζικότερο τρόπο, όταν η βία τον εξαφανίζει τελείως, δηλαδή τον εξοντώνει. Το σύστημα αυτό έχει δυο πλεονεκτήματα, ότι δηλαδή ο αντίπαλος δεν μπορεί να ξαναρχίσει σε άλλη περίπτωση τις εχθροπραξίες και ότι η μοίρα του συμβουλεύει τους άλλους να μην ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Πολλές φορές στη θέση της επιθυμίας για φόνο, έρχεται η σκέψη, ότι ο εχθρός μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν δούλος, αν τον τρομοκρατήσουμε αρκετά και τον αφήσουμε ζωντανό.

Στη συνέχεια της επιστολής του προς τον Αϊνστάιν ο Φρόυντ σημειώνει:

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ:

Τα πράγματα είναι απλά, όσο η κοινότητα αποτελείται μόνο από ένα ορισμένο αριθμό ατόμων με ίση δύναμη. Οι νόμοι καθορίζουν μέχρι ποιου σημείου πρέπει να περιορίζεται η ελευθερία του κάθε ατόμου, όταν θέλει να χρησιμοποιεί τη δύναμή του και έτσι είναι δυνατόν να υπάρχει ασφάλεια στη συλλογική ζωή. Μια τέτοια, όμως, κατάσταση ειρήνης μπορούμε να την σκεφτούμε μόνο θεωρητικά, στην πραγματικότητα τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα, επειδή η κοινότητα από την αρχή ήδη περιλαμβάνει στοιχεία με άνιση μυϊκή δύναμη, άνδρες και γυναίκες, γονείς και παιδιά και σαν συνέπεια του πολέμου και της υποταγής νικητές και νικημένους, που μετατρέπονται σε δούλους και σε αφέντες.

Το δίκαιο της κοινότητας γίνεται τότε έκφραση των σχέσεων άνισων δυνάμεων στο εσωτερικό της. Οι νόμοι γίνονται από εκείνους και για κείνους, που κυβερνούν και παραχωρούν ελάχιστα δικαιώματα σε κείνους που έχουν υποταχθεί. Από τότε και στο εξής υπάρχουν στην κοινότητα δύο πηγές ανησυχιών, αλλά ταυτόχρονα και τελειοποίησης του δικαίου. Πρώτα – πρώτα η προσπάθεια αυτού ή εκείνου του κυρίου να ξεφύγει από τους περιορισμούς, που ισχύουν για όλους, να επιστρέφει δηλαδή από το Βασίλειο του δικαίου στο βασίλειο της βίας και σε δεύτερη θέση οι προσπάθειες των υπηκόων να εξασφαλίσουν περισσότερη δύναμη για να αναγνωρισθούν από τον νόμο. Οι αλλαγές αυτές, να ξεφύγουν δηλαδή από το άνισο δίκαιο και να πετύχουν ένα δίκαιο ίσο για όλους.

ΠΟΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Η Βουλιμία των Γάλλων βασιλιάδων, που επιθυμούσαν να μεγαλώσουν τα κτήματά τους σε βάρος των γαιοκτημόνων, δημιούργησε μια Γαλλία ειρηνικά ενωμένη και ανθηρή. Όσο και αν αυτό μπορεί να φανεί παράξενο, πρέπει να παραδεχθούμε, ότι ο πόλεμος δεν θα ήταν ένα ακατάλληλο μέσο για να πετύχουμε την πολυπόθητη αυτή «αιώνια» ειρήνη, επειδή μας επιτρέπει να δημιουργούμε τις τεράστιες εκείνες ενότητες στο εσωτερικό των οποίων μια ισχυρή κεντρική εξουσία κάνει αδύνατους τους άλλους πολέμους. Παρ’ όλ’ αυτά δεν το κατορθώνουμε, επειδή or επιτυχίες των καταχτήσεων, κατά κανόνα δεν διαρκούν πολύ καιρό.

Όσον αφορά την εποχή μας, επιβάλλεται το ίδιο συμπέρασμα, που φθάσατε και σεις από συντομότερο δρόμο. Μια σίγουρη αποτροπή του πολέμου είναι δυνατή μόνον αν οι άνθρωποι συμφωνήσουν στη δημιουργία μιας κεντρικής εξουσίας, στις αποφάσεις της οποίας θα υπόκεινται όλες οι συγκρούσεις των συμφερόντων. Βέβαια η Κοινωνία των Εθνών, σαν ανώτατη εξουσία, δεν έχει μια δική της δύναμη για να επιβάλει τη θέλησή της.

Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που υποστηρίζουν, ότι μόνο με τη διάδοση των μπολσεβίκικων ιδεών θα σταματήσουν οι πόλεμοι, βρισκόμαστε όμως πολύ μακριά από ένα τέτοιο στόχο, ο οποίος ίσως θα επιτευχθεί μόνο μετά από τρομερούς εμφυλίους πολέμους. Φαίνεται, λοιπόν, ότι, η προσπάθεια να αντικαταστήσουμε την πραγματική υλική δύναμη με τη δύναμη των ιδεών, για την ώρα είναι κάτι που προορίζεται για την αποτυχία.

ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Φοβάμαι πως θα κάνω κατάχρηση του ενδιαφέροντος σας μια και σας ενδιαφέρει περισσότερο η πρόληψη του πολέμου και λιγότερο οι δικές μου θεωρίες. Παρ’ όλ’ αυτά, θα ήθελα να μιλήσω ακόμη λίγο για την καταστροφική μας τάση, η οποία είναι λιγότερο γνωστή απ’ ότι θα απαιτούσε η σημασία της. Μετά από λίγη σκέψη φθάσαμε να πιστεύουμε, ότι η τάση απτή βρίσκεται σε λειτουργία μέσα στο κάθε ζωντανό πλάσμα και π φιλοδοξία της είναι να το οδηγήσει στην καταστροφή, να οδηγήσει δηλαδή τη ζωή στην κατάσταση της άψυχης ύλης. Με πολλή σοβαρότητα της κολλάμε το όνομα παρόρμηση θανάτου, ενώ οι ερωτικές μας παρορμήσεις αντιπροσωπεύουν τις προσπάθειες με κατεύθυνση τη ζωή.

Το ζωντανό πλάσμα προστατεύει, για να εκφρασθούμε έτσι, τη δική του ζωή, καταστρέφοντας μιαν άλλη. Ξεκινώντας από τις μυθολογικές απόψεις μας για τις παρορμήσεις, φτάνουμε εύκολα οε μια φόρμουλα καθορισμού των έμμεσων δρόμων, που οδηγούν στον πόλεμο. Αν η τόση γιο πόλεμο είναι καρπός της καταστρεπτικής παρόρμησής μας, τότε θα πρέπει σαν αντίδοτο να χρησιμοποιήσουμε τον έρωτα. Όλα όσα βοηθούν στη δημιουργία αισθηματικών δεσμών, ανάμεσα στους ανθρώπους, πρέπει να ενεργούν εναντίον του πολέμου. Η ψυχανάλυση δεν διστάζει να αντλήσει και έρωτα για αγάπη, επειδή στο σημείο αυτό και η θρησκεία μιλάει για το ίδιο πράγμα: «Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν». Είναι κάτι που εύκολα το απαιτούμε, δύσκολα όμως μετατρέπεται σε πράξη.

Είναι, εξ άλλου, γνωστό, ότι οι παρεμβολές της κρατικής εξουσίας και οι απαγορεύσεις της Εκκλησίας, που έχουν για στόχο τη σκέψη, δεν βοηθούν στη δημιουργία ικανών πολιτών. Η ιδανική προϋπόθεση θα ήταν φυσικά μια ανθρώπινη κοινωνία, που θα είχε υποτάξει τις παρορμήσεις της στη δικτατορία της λογικής.

ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΙΡΗΝΙΣΤΕΣ;

Από τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του πολιτισμού δύο φαίνονται τα χαρακτη­ριστικότερα. Το δυνάμωμα της νόησης και η προς τα μέσα στροφή της επιθετικότητας με τα πλεονεκτήματα, αλλά και τους κινδύνους που συνεπάγεται. Ο πόλεμος έρχεται σε τρομερή επαφή με όλη την ψυχική κατάσταση, που μας επιβάλλει ο πολιτισμός, και έτσι δεν ανεχόμαστε πια τον πόλεμο. Βέβαια για μας τους ειρηνιστές δεν πρόκειται μόνο για μια διανοητική άρνηση, πρόκειται για κάτι που είναι αδύνατον να το ανεχθούμε και από ιδιοσυγκρασία και νομίζω, ότι οι αισθητικοί ξεπεσμοί του πολέμου δεν έχουν σαν άρνησή μας μικρότερο ποσοστό, απ’ ότι έχουν οι ωμότητες του.

Πόσο θα πρέπει να περιμένουν για να γίνουν και οι άλλοι ειρηνιστές; Δεν μπορούμε να το πούμε, ίσως όμως δεν πρόκειται για μια ουτοπιστική ελπίδα. Ποιους δρόμους θα ακολουθήσει ο άνθρωπος για να θέσει τέρμα στον πόλεμο, δρόμους έμμεσους ή άμεσους δεν μπορούμε να το κρίνουμε από τώρα. Στο μεταξύ μπορούμε να πούμε: όλα όσα βοηθούν την πολιτισμένη εξέλιξη, εργάζονται εναντίον του πολέμου.

Σας χαιρετώ εγκαρδίως και σας ζητώ συγγνώμην, αν οι παρατηρήσεις μου σας απογοήτευσαν.

Δικός σας,
Σίγκμουντ Φρόιντ»

 

Παν. Λαφαζάνης: Απάτη και ληστεία του ελληνικού λαού η συγκεκριμένη έκδοση ομολόγου.

Διαβάστε ακόμη Μια “λεπτομέρεια”: Στο αποικιακό Αγγλικό δίκαιο εκδόθηκε το 5ετές νέο ομόλογο του ελληνικού κράτους

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έδωσε συνέντευξη στον «Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής» και στον Ιάσονα Πιπίνη και ανάμεσα σε άλλα τόνισε τα εξής:

«Η έκδοση του ομολόγου από την κυβέρνηση υπήρξε μια μεγάλη απάτη και μια μεγάλη ληστεία σε βάρος του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση με αυτήν την κίνηση έκανε ένα θείο δώρο στους Γερμανούς, στέλνοντας το «προδοτικό» μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμία, έστω και υποτυπώδη ελάφρυνση χρέους».

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι «το εναλλακτικό σχέδιο της εξόδου από το ευρώ κατατέθηκε από τον ίδιο, το Αριστερό Ρεύμα και μετέπειτα από την «Αριστερή Πλατφόρμα» στον τότε ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από συνεχείς συζητήσεις και αντιπαραθέσεις πολύ πριν γίνουμε κυβέρνηση, πριν ακόμα και από την άνοδό μας στην αξιωματική αντιπολίτευση.»

Οι δυο θεμελιώδεις προτάσεις που ήταν διαρκώς απέναντι στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνη που έλεγε ότι μπορούμε –υποτίθεται– να καταργήσουμε τα μνημόνια μέσα στην ευρωζώνη και εμείς που λέγαμε ότι αυτό είναι αδύνατον και ότι πρέπει η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ αν θέλει να καταργήσει τα μνημόνια και να μπει σε αναπτυξιακή πορεία. Εμείς δεν μιλάμε για εθνικό νόμισμα με νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Εμείς μιλάμε για εθνικό νόμισμα με ριζοσπαστικό πρόγραμμα».

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις για το μέτωπο τόνισε:

«Εμείς επιδιώκουμε ένα ριζοσπαστικό αντιμνημονιακό μέτωπο, το οποίο θα περιλαμβάνει όλες ανεξαιρέτως τις ριζοσπαστικές αντιμνημονιακές δυνάμεις. Απευθυνόμαστε και στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε όλο το φάσμα αυτών των δυνάμεων. Με το «Σχέδιο Β» του Αλέκου Αλαβάνου είμαστε στην ίδια κατεύθυνση και είναι εκφρασμένη η αμοιβαία βούληση για συνεργασία και θα προχωρήσουμε μαζί. Προσπάθειες κάνουμε να συμπορευθούμε και με την Ζωή Κωνσταντοπούλου και την «Πλεύση Ελευθερίας». Το τελευταίο διάστημα βλέπω ότι υπάρχει μια θετική κινητικότητα προς αυτή την κατεύθυνση από την «Πλεύση Ελευθερίας» ».

Με τι σχήμα θα πηγαίνατε στις εκλογές; Θα διαλύατε τα κόμματα σας;

«Δεν έχουμε προχωρήσει σε τέτοιου είδους συζητήσεις αλλά μπορώ να σας πω ότι κανένας δεν χρειάζεται να διαλύσει κανένα κόμμα. Αυτό που επιδιώκουμε, και είναι ρεαλιστικό, είναι να συνεργαστούμε και να διαμορφώσουμε ένα μέτωπο που θα είναι και πολιτικό και κινηματικό και εκλογικό».

Το Γραφείο Τύπου της ΛΑ.Ε

Αθήνα, 30 Ιουλίου 2017

Ενεργοποιείται ο «κόφτης» στις παροχές Υγείας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το νομοσχέδιο για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας το οποίο συζητείται αυτές τις μέρες στη Βουλή, παρά τις τυμπανοκρουσίες με τις οποίες το παρουσιάζει η κυβέρνηση εντάσσεται στη γενικότερη υποχρέωση για μείωση των δαπανών στην υγεία και των υπηρεσιών προς τον πολίτη.

Συγκεκριμένα το προτεινόμενο σύστημα Πρωτοβάθμιας Υγείας, στηρίζεται:

Α. Σε ελαστικές εργασιακές σχέσεις και σε συμβασιούχους διετίας και για το νοσηλευτικό και για το ιατρικό προσωπικό, με χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ για μία τετραετία, μετά την λήξη της οποίας το σύστημα είναι έωλο.

Β. Θεσμοθετείται ο προσωπικός οικογενειακός γιατρός, ο οποίος μπορεί να είναι συμβασιούχος γιατρός ή συμβεβλημένος ελεύθερος επαγγελματίας και ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για τις παραπομπές στους ειδικούς γιατρούς με πλήρη εφαρμογή του συστήματος από 01/01/2018. Αυτό σημαίνει όμως, ότι χωρίς να έχει προηγηθεί η συγκρότηση ενός ολοκληρωμένου Συστήματος Πρωτοβάθμιας Υγείας με στελέχωση και υποδομές, επιχειρείται ο περιορισμός της πρόσβασης στα δημόσια Νοσοκομεία που σήμερα είναι ελεύθερη και απεριόριστη, διότι αυτή θα εξαρτάται από τις παραπομπές των ειδικών Ιατρών με βασική επιδίωξη τον περιορισμό του κόστους (το περίφημο «gatekeeping»).
Ουσιαστικά θα ενεργοποιηθεί ο «κόφτης» μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Η κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο υλοποιεί τη μνημονιακή της δέσμευση για μείωση του δημοσιονομικού κόστους για την υγεία και μείωση των αντίστοιχων παροχών.
Με δεδομένο ότι ο «κόφτης» αποτελεί ήδη μια μνημονιακή υποχρέωση της κυβέρνησης, ο βασικός στόχος του νομοσχεδίου αυτού είναι ο περιορισμός των δαπανών και η υποβάθμιση συνολικά των Υπηρεσιών Υγείας.

Η ΛΑΕ δηλώνει ότι ο αγώνας για την κατοχύρωση και την αναβάθμιση ενός Δημόσιου Συστήματος Υγείας, που να είναι προσιτό σε όλους, αποτελεί επιτακτική κοινωνική ανάγκη.

Η Υγεία, το Φάρμακο και τα όλα τα κοινωνικά αγαθά, δεν είναι αντικείμενα εμπορευματοποίησης αλλά πρέπει να είναι προσβάσιμα σε όλους ανεξαιρέτως.

Το Γραφείο Τύπου της ΛΑ.Ε.
27/07/2017

Ευέλικτες και κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας μειώνουν εικονικά την ανεργία

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΛΑ.Ε.

Η διαρκής αύξηση των ευέλικτων και κακοπληρωμένων θέσεων εργασίας επιβεβαιώνεται μέσα από σχετική μελέτη για την «Προσαρμογή της αγοράς εργασίας και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κρίσης», η οποία δημοσιεύτηκε στο πρόσφατο Οικονομικό Δελτίο της Τράπεζας της Ελλάδος. Από τα στοιχεία της επιβεβαιώνεται η «φούσκα» της δήθεν μείωσης ης ανεργίας.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη μελέτη, η «ψευδεπίγραφη» μείωση της ανεργίας οφείλεται στη διαρκή αύξηση των ευέλικτων θέσεων εργασίας (μερικής και εκ περιτροπής απασχόληση) και στη μείωση των μισθών ακόμη και πάνω από 40%, που έγινε από την υπαγωγή της χώρας στα μνημόνια και μετά. Παράλληλα, όπως προκύπτει από τις αναλύσεις της ΛΑ.Ε., η πλασματική μείωση της ανεργίας οφείλεται και στα πεντάμηνα προγράμματα προσωρινής απασχόλησης, με τους μισθούς – «ρεγάλο» των 490 ευρώ το μήνα.

Πολύ απλά -και απο τη μελέτη του Οικονομικού Δελτίου της ΤτΕ- διαφαίνεται ότι η δημιουργία θέσεων πλήρους απασχόλησης με αμοιβές ικανές να ζήσουν οι εργαζόμενοι που τις λαμβανουν, είναι… μύθος!

Αντιθέτως, αποκρυσταλλώνεται πλέον το δραματικό γεγονός ότι, κάθε μήνα, κάθε χρόνο που η Ελλάδα θα συνεχίσει να βρίσκεται σε καθεστώς επικυριαρχίας από τους δανειστές – «οικονομικούς δολοφόνους», η κατηγορία των φτωχών εργαζομένων, που άρχισε να εδραιώνεται από το πρώτο μνημόνιο και μετά, θα αυξάνεται όλο και περισσότερο.

Η κυβέρνηση και τα κόμματα της Βουλής που στηρίζουν τα μνημόνια μπορούν να επιχαίρονται για τις εικονικές «επιτυχίες» των αριθμών, τη στιγμή που στη μεγάλη πλειονότητα της, η ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να φτωχοποιείται για πολλά ακόμη χρόνια.

ΑΔΕΔΥ: Συνέχιση της απεργίας-αποχής από την «αξιολόγηση»

«Η μαζική αποχή από την «αξιολόγηση», εκτός από την παράταση, αυτή τη φορά οδηγεί την κυβέρνηση διά μέσω της Υπουργού της και σε προσπάθεια εκφοβισμού… Ακόμη περισσότερο, η αρμόδια Υπουργός, σε ένα κρεσέντο ενθουσιώδους εφαρμογής αυτής της καταστροφικής πολιτικής, ισχυρίζεται ανερυθρίαστα πως «δεν αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση αλλά συνταγματική επιταγή»

Η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους του Δημοσίου που στη συντριπτική τους πλειονότητα, με αποφάσεις των συνελεύσεων, των πρωτοβάθμιων σωματείων τους και αποφάσεις των Ομοσπονδιών – μελών της ΑΔΕΔΥ απέχουν από την «αξιολόγηση» του Ν.4369/2016, του κ. Βερναρδάκη. Η τεράστια αυτή συμμετοχή στην απεργία-αποχή που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ εκδηλώθηκε παρά τις όποιες πιέσεις ασκήθηκαν τόσο από την Κυβέρνηση, όσο και από ορισμένους υπηρεσιακούς παράγοντες.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, βλέποντας την καθολική, σχεδόν, συμμετοχή των Δημοσίων Υπαλλήλων στην απεργία-αποχή από την «αξιολόγηση», διά της Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης κ. Όλγας Γεροβασίλη, προχώρησε στην έκδοση και νέας εγκυκλίου -3ης κατά σειρά- μέσα στο κατακαλόκαιρο με την οποία δίνει νέα παράταση (βλ. σχετική εγκύκλιο με ΑΔΑ:7ΖΖΞ465ΧΘΨ-ΥΘΟ) για την υποβολή των συγκεντρωτικών στοιχείων από τις Διευθύνσεις Προσωπικού – Διοικητικού, με νέα καταληκτική ημερομηνία στις 8 Αυγούστου 2017.

Αυτό από μόνο του στοιχειοθετεί, πέραν των άλλων, την πλήρη παραδοχή της αποτυχίας της Κυβέρνησης να πείσει πως η «αξιολόγηση» που επιχειρεί είναι «ανώδυνη» και «επωφελής» για τους εργαζόμενους και τις Υπηρεσίες. Την ίδια στιγμή, στην ίδια εγκύκλιο, επιβεβαιώνει πως η «αξιολόγηση» είναι πλήρως συνδεδεμένη με τις συνολικές αναδιαρθρώσεις στο Δημόσιο, τα νέα οργανογράμματα, τα περιγράμματα θέσεων, στην κατεύθυνση της συρρίκνωσης του Δημοσίου και τη δημιουργία του μικρού επιτελικού κράτους.

Μπροστά στη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία-αποχή, που στις περισσότερες των περιπτώσεων κινείται σε ποσοστά από 90 έως 100%, και τη μεγάλη επιτυχία που προδιαγράφεται σε όλο το Δημόσιο, η Κυβέρνηση, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, αναγκάζεται να θέσει νέα καταληκτική ημερομηνία από τη μία, για το πέρας της «αξιολόγησης», αλλά και να εκβιάσει από την άλλη.

Ας μην έχει καμιά αμφιβολία η Κυβέρνηση για τον βαθμό «κατανόησης» των στοχεύσεων της προωθούμενης «αξιολόγησης»: τόσο τα συνδικαλιστικά στελέχη, όσο και κυρίως το συντριπτικό ποσοστό των εργαζομένων στο Δημόσιο έχουν καταλάβει πολύ καλά πως η προωθούμενη αξιολόγηση δεν έχει καμία σχέση με την ανάγκη για επιστημονική και επαγγελματική στήριξη των Δημοσίων Υπαλλήλων. Δεν έχει ως στόχο να γίνουν καλύτερες, πιο σύγχρονες και ποιοτικές οι Δημόσιες Υπηρεσίες. Αντίθετα, επιχειρεί να λειτουργήσει ως ένα σύστημα ενοχοποίησης των εργαζομένων στο Δημόσιο, δημιουργώντας ένα μόνιμο μηχανισμό κινητικότητας, μειώσεων μισθών, εκβιασμού και πειθαναγκασμού των εργαζομένων.

Η μαζική αποχή από την «αξιολόγηση», εκτός από την παράταση, αυτή τη φορά οδηγεί την κυβέρνηση διά μέσω της Υπουργού της και σε προσπάθεια εκφοβισμού, δείχνοντας έτσι την άμεση και άνευ όρων υποταγή της στις απαιτήσεις των δανειστών, ΔΝΤ – ΕΚΤ – ΕΕ, καθώς οι μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο πρέπει να έχουν και ένα εξωτερικό φόβητρο (προαπαιτούμενα 3ης αξιολόγησης). Ακόμη περισσότερο, η αρμόδια Υπουργός, σε ένα κρεσέντο ενθουσιώδους εφαρμογής αυτής της καταστροφικής πολιτικής, ισχυρίζεται ανερυθρίαστα πως «δεν αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση αλλά συνταγματική επιταγή»!

Καλούμε τους συναδέλφους να συνεχίσουμε το επόμενο διάστημα το ίδιο αποφασιστικά και ανυποχώρητα τον αγώνα με αγωνιστική αλληλεγγύη και να μην επιτρέψουμε να προχωρήσει η διαδικασία της αξιολόγησης. Οι όποιες προσπάθειες της Κυβέρνησης να κάμψει το φρόνημα των εργαζομένων θα πέσουν στο κενό!

Διαβάστε ακόμη:

ΑΔΕΔΥ: Απεργούμε – απέχουμε από την «αξιολόγηση» υπαλλήλων

Εξώδικη γνωστοποίηση για την απεργία – αποχή από την «αξιολόγηση»