Μήνας: Αύγουστος 2017

ΕΦΚΑ: Δεν υπάρχει μελάνι για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές!

Για γέλια και για κλάματα!

Προσοχή, δεν είναι αστείο,
δείτε το παρακάτω έγγραφο!

Πηγή: ergasianet.gr

«Δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε πικρόχολα ή να κλάψουμε μετά την ανάγνωση» της επιστολής του ΕΦΚΑ, σύμφωνα με την οποία η εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του πρώην (ΕΤΑΑ-ΤΣΑΥ) δεν προχωράει, γιατί στον ασφαλιστικό φορέα δεν υπάρχει μελάνι και σχετικές οδηγίες. Αυτό στηλιτεύει, με αφορμή την απάντηση του ΕΦΚΑ, προς τα μέλη του ο πρόεδρος του Ιατρικού Σύλλογου Πειραιά, συνιστώντας τους παράλληλα σε όλους όσοι «έχουν πρόβλημα υγείας, πριν την διαβάσουν να πάρουν κάποιο ηρεμιστικό».

Όπως σημειώνει, μάλιστα, έχει αποστείλει ήδη στην Νομική Υπηρεσία την απάντηση για διερεύνηση τυχόν διοικητικών ή ποινικών ευθυνών.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΙΣΠ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Επιτέλους πήραμε μία πρώτη απάντηση από τον ΕΦΚΑ (πρώην ΕΤΑΑ-ΤΣΑΥ) στο έγγραφό μας προς τα Ασφαλιστικά Ταμεία, που αφορούσε την πορεία της εξόφλησης των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε πικρόχολα ή να κλάψουμε μετά την ανάγνωσή της.

Συνιστούμε στα μέλη μας που έχουν πρόβλημα υγείας, πριν την διαβάσουν να πάρουν κάποιο ηρεμιστικό…

Ήδη την έχουμε αποστείλει στη Νομική μας Υπηρεσία για διερεύνηση τυχόν Διοικητικών ή Ποινικών ευθυνών. Δεν είναι δυνατό να μην προχωρούν στην εξόφληση των οφειλόμενων με δικαιολογίες του τύπου «δεν έχουμε μελάνι ή οδηγίες».

Σας παραθέτουμε αυτούσια την επιστολή, για να διαπιστώσετε την κατάντια των Ταμείων μας.

Advertisements

Ο Μίκης σφυροκοπά την αντικομμουνιστική υστερία

Επιστολή στα ΝΕΑ

Πηγή: Iskra.gr

Επιστολή με αφορμή την επίθεση για τα “εγκλήματα του κομμουνισμού” έστειλε στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ο μεγάλος Έλληνας, μεγάλος συνθέτης και αλύγιστος αγωνιστής στηλιτεύει από τις στήλες της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ” την αντικομμουνιστική υστερία και δίνει στην μάχιμη παρέμβαση του ένα εύστοχο και επίκαιρο αγωνιστικό προσανατολισμό στη μάχη κατά των μνημονίων και της τρόϊκας, τονίζοντας ότι «η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής».

Ολόκληρη η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη έχει ως εξής:

«Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας. Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Όμως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά.

Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Εντάξει λοιπόν! Νικηθήκαμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρνηση, Παιδεία, Πολιτισμό, Στρατό, Αστυνομία, Τράπεζες, Τύπο, Τηλεοράσεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσιαστικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες β’ κατηγορίας.

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλήματά του… Το μόνο που δεν άκουσα γι’ αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγανητό ανθρώπινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού με τις νίκες στο Στάλινγκραντ, στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στο Βερολίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε;

Αν έλειπε ο Κόκκινος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Άραγε το σκεφτήκατε; Ποιος θα εμπόδιζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιάδες Άουσβιτς; Φαντάζεστε την Ελλάδα γεμάτη με στρατόπεδα εξόντωσης; Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσιστικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυαγαπημένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ!

Όμως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομμουνιστές τους σκοτώνατε σαν μύγες. Με τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου. Με τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις 16.000, νέων κυρίως κομμουνιστών. Αγοριών και κοριτσιών. Με τα Μακρονήσια όπου μαρτύρησαν 100.000 Ελληνες κομμουνιστές. Με τα σφαγεία της Ασφάλειας, όπου βασανίστηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες.

Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκληματίες ή θύματα; Και γιατί παλεύαμε; Δεν αγωνιζόμασταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπήδησαν ο θρόνος, οι παρακρατικές οργανώσεις που σκότωσαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην αναφερθώ στους συνεργάτες των ξένων κατακτητών που πάνω τους στηρίχτηκε η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής.

Πιστεύω ότι εύκολα μπορείτε να κατανοήσετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο».

Ο Macron ως «ατζέντης»

Τσάι, συμπάθεια
και μερίδιο στην ελληνική λεία

Από Κ. Τ.
Πηγή: Iskra,gr

Σε μια φάση που η δημοτικότητά του βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, έρχεται στις 7-8 Σεπτέμβρη στην Αθήνα ο Γάλλος Πρόεδρος E. Macronμετά από μια πολυτάραχη περιοδεία στην Αν. Ευρώπη, όπου βρήκε ένα μάλλον ψυχρό κλίμα και ξεσήκωσε μεγάλες διενέξεις για το dubbing μισθών της Αν. Ευρώπης, όπως το αποκάλεσε και το οποίο έφτασε να πει ότι κινδυνεύει «να διαλύσει την ΕΕ»!!!

Με αυτό το «αισιόδοξο βλέμμα», σε μια ΕΕ που παρακμάζει και μια ευρωζώνη που κλυδωνίζεται, ο E. Macron φθάνει στην Αθήνα πρώτα απ’ όλα ως «ατζέντης» και ως «μεσίτης», έχοντας στο μπλοκάκι του γραμμένες μία προς μία τις απαιτήσεις του για εξαγορές επιχειρήσεων, φιλέτων ακινήτων, ανάληψη έργων και προμήθειες.

Σημειώνουμε ιδιαίτερα το κλεισμένο «deal» που μπορεί να υπογραφεί από Macron – Τσίπρα για την πώληση του στρατηγικότατου λιμανιού της Θεσσαλονίκης, στην εξαγορά του οποίου μετέχει μεγάλη γαλλική εταιρεία (CMA-CGMμαζί με γερμανικάκινέζικα και τουρκικά συμφέροντα και φυσικά τον κυβερνητικό «φίλο» Ιβάν Σαββίδη.

Ενδεικτικά παραθέτουμε, ακόμα, το ειδικό ενδιαφέρον της γαλλικής Suez για το νερό και συγκεκριμένα την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, οι βλέψεις ενεργειακών και πετρελαϊκών κολοσσών σε ενεργειακές υποδομές της χώρας μας, οι νέες απόπειρες γαλλικών τραπεζών, βοηθούσης και της Rothschildγια διείσδυση στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, η αναζήτηση προμηθειών, κατασκευαστικών έργων, ακόμα και εξοπλισμών κλπ.

Η κυβέρνηση επιδιώκει να εμφανίσει την επίσκεψη Macron ως στήριξη της Ελλάδας. Ο Macronόμως, το μόνο που θέλει είναι να κρατήσει την Ελλάδα σταθερά στην τροχιά της ευρωζώνης, τονίζοντας στην Αθήνα την ανάγκη από τη μια να τηρήσει απαρέγκλιτα την γραμμή της λιτότητας και την κατεύθυνση των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών απορρυθμίσεων, ειδικότερα στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, πράγματα άλλωστε που έχει αρχίσει να εφαρμόζει και ο ίδιος στην Γαλλία, προκαλώντας θυελλώδεις αντιδράσεις. Όσον αφορά το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, ο Macronδεν πρόκειται να κάνει τίποτα το ιδιαίτερο που θα ενοχλήσει την Γερμανία, πέραν, ίσως, από ευχολόγια δημοσίων σχέσεων. Το ζήτημα του ελληνικού χρέους είναι μια υπόθεση αποκλειστικά της Γερμανίας, για το οποίο η κυβέρνηση Τσίπρα όχι μόνο δεν έχει πρόταση αλλά δεν βγάζει και τσιμουδιά.

Ο Macronεπίσης, δεν έχει τίποτα απολύτως να συνεισφέρει στην χώρα μας όσον αφορά τα εθνικά μας θέματα και ειδικότερα το Κυπριακό. Για το πετρέλαιο στο Αιγαίο δεν λέει τίποτα και πολύ περισσότερο σφυρίζει αδιάφορα απέναντι στις απειλές και τις διεκδικήσεις της Τουρκίας. Η γαλλική Totalμόνο, θα φροντίσει, εφόσον το κοίτασμα είναι παραγωγικό, να διεισδύσει στην έρευνα και εξόρυξη στο Ιόνιο Πέλαγος.

Όσον αφορά τα «εύφορα» οικόπεδα φυσικού αερίου στην Κύπρο, η Total δεν θα μπορούσε ποτέ να λείψει, αλλά στην κρίσιμη στιγμή – και αυτή η στιγμή θα έλθει – η Γαλλία, να είμαστε βέβαιοι, μπροστά στα μείζονα συμφέροντα που διατηρεί στην Τουρκία, θα επιλέξει τον ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου, που θα παροτρύνει σε λύσεις τύπου Ανάν.

Αντίθετα, το «μπλέξιμο» με την Γαλλία μόνο περιπλοκές και κινδύνους μπορεί να φέρει στην χώρα μας, μιας και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι άκρως επιθετικός πολιτικά και στρατιωτικά και έντονα αποικιοκρατικός στον χώρο της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής και όχι μόνο, με χαρακτηριστικές τις γαλλικές τυχοδιωκτικές επεμβάσεις παλιότερα στον Λίβανο και πρόσφατα στην Συρία και την Λιβύη.

Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει τον Macron στην επίσκεψή του στην Ελλάδα είναι να φιλοτεχνήσει ανέξοδα και δημοσιοσχετίστικα την εικόνα του στον γαλλικό λαό ως δήθεν «προστάτης» του ελληνικού πνεύματος, της αδύνατης Ελλάδας και των αδύνατων, κατ’ επέκταση, της ευρωζώνης και κυρίως να εξασφαλίσει την στήριξη της Ελλάδας στην γαλλική προσπάθεια να σχηματιστεί μια ευρεία ομάδα «Νοτίων» στην ευρωζώνη και την ΕΕ που θα υποβοηθά τη Γαλλία να διατηρεί μια στοιχειώδη, έστω, διαπραγματευτική ικανότητα έναντι της Γερμανίας.

Φυσικά οι νέες γαλλικές αυταπάτες, ελάχιστες βέβαια, θα συντριβούν γρήγορα. Διότι η ευρωζώνη και η ΕΕ ή θα είναι κάτω από την γερμανική μπότα ή δεν θα υπάρχουν.

Να σημειώσουμε, πάντως, ότι οι σχεδιασμοί Macron να χαλιναγωγήσει την γερμανική αλαζονεία και γερμανική οικονομική υπεροχή με την προώθηση της εμβάθυνσης της ευρωζώνης, στους οποίους θέλει να εντάξει και την Ελλάδα, δεν είναι καθόλου συμφέροντες για την χώρα μας.

Ένας κοινός ευρωζωνικός προϋπολογισμός και ένας κοινός υπουργός Οικονομικών, αν δεν έχει διευκρινιστεί ο χαρακτήρας τους, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να σφίξουν ακόμα περισσότερο την δημοσιονομική θηλιά και την λιτότητα στην χώρα μας, ενταφιάζοντας κάθε αναπτυξιακή της δυνατότητα και μετατρέποντάς την σε καθαρή γερμανική ιδιοκτησία και πάμφθηνο προτεκτοράτο των «Βορείων».

 

Η Επιχειρηματική αποστολή που θα συνοδεύσει τον Macron

Η λίστα συμμετεχόντων στην επιχειρηματική αποστολή, που θα συνοδεύσει τον Εμανουέλ Μακρόν διαρκώς μεγαλώνει. Δίνει μάλιστα μια σαφή εικόνα για τους τομείς ενδιαφέροντος των γαλλικών κολοσσών.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από τις 24 εταιρείες και φορείς, που έχουν δηλώσει ότι επιθυμούν να έρθουν δι’ αντιπροσώπου τους στην Ελλάδα, τρεις δραστηριοποιούνται στον τομέα του τουρισμού, τρεις αποτελούν χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πέντε κινούνται στον χώρο των μεταφορών και της έρευνας, τρεις σε τομείς της ενέργειας, ενώ ακόμα δύο είναι φαρμακευτικές εταιρείες. Η λίστα αναλυτικά είναι η εξής:

Accor: ξενοδοχειακές επιχειρήσεις

Aerospace Valley: σύμπραξη βιομηχανιών αεροναυπηγικής και ερευνητικών κέντρων

Airbus: βιομηχανία κατασκευής αεροσκαφών

Alstom: σιδηροδρομικές μεταφορές

Ardian: ανεξάρτητη επενδυτική

Avril: αγροτοδιατροφική βιομηχανία

BPCE: η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα της Γαλλίας

BPI: επενδυτική τράπεζα

BRED Bank: μία από τις μεγαλύτερες περιφερειακές τράπεζες της Γαλλίας

CMA CGM: ναυτιλιακή εταιρεία, μεταφορές εμπορευματοκιβωτίων

Domitys: ξενοδοχειακές επιχειρήσεις

EdF: εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας

Groupe PSA: αυτοκινητοβιομηχανία

Idel: ινστιτούτο αγροτικής ανάπτυξης

Medef: ένωση εργοδοτών

ORPEA: υπηρεσίες για κλινικές και οίκους ευγηρίας

OT Morpho: υπηρεσίες ασφαλείας και ταυτοποίησης

Sanofi: φαρμακευτική εταιρεία

Servier: φαρμακευτική εταιρεία με ειδίκευση σε καρδιολογικές και ρευματολογικές παθήσεις

Suez: εταιρεία διαχείρισης υδάτων, ηλεκτρικού και φυσικού αερίου

Thales: κατασκευές ηλεκτρικών συστημάτων για διαστημικές υπηρεσίες και άμυνα

Total: εταιρεία πετρελαιοειδών και φυσικού αερίου

Trigano: ξενοδοχειακές επιχειρήσεις

Vinci: κατασκευαστική

Την Τρίτη 29 Αυγούστου στη Βουλή το σχέδιο νόμου για τα εργασιακά

Την Τρίτη 29 Αυγούστου, θα κατατεθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο για τα εργασιακά, σύμφωνα με ενημέρωση από το υπουργείο Εργασίας. Μεταξύ άλλων, αναμένεται να είναι και ρύθμιση για τη δυσκολία προκήρυξης της απεργίας, με άμεσο στόχο την εξάλειψή της από τα… αντεργατικά σχέδια και το «πρόσωπο» των δανειστών, του κεφαλαίου, των εργοδοτών και της κυβέρνησης.

Για το θέμα αυτό, το νομοσχέδιο για τα εργασιακά δηλαδή, θα δοθεί συνέντευξη Τύπου την Τρίτη και ώρα 15.00 (Σταδίου 29, 8ος όροφος), όπου θα παρευρεθούν η Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Έφη Αχτσιόγλου, η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου και ο υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Τάσος Πετρόπουλος.

Προς Ξανθό, Πολάκη: Απέχουμε μαζικά από την «αξιολόγηση» λένε οι γιατροί ΕΟΠΥΥ – ΠΕΔΥ

Σε μαζική αποχή από την «αξιολόγηση» προχωρά η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Επιστημονικού Υγειονομικού Προσωπικού ΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ (ΠΟΣΕΥΠΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ). Την απόφασή της αυτή, κοινοποίησε τόσο στον υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξανθό και στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας Παύλο Πολάκη, όσο στους διοικητές και υποδιοικητές των ΥΠΕ.

«…Ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται η εφαρμογή της με τον πρόσφατο νόμο, στο χώρο της ΠΦΥ, θεωρούμε ότι στοχεύει στην καθιέρωση ενός συστήματος ανταγωνισμού ανάμεσα στους εργαζόμενους, δημιουργώντας μια πηγή “πρόθυμων και διαθέσιμων, με ένα μηχανισμό κινητικότηταςμειώσεων μισθώνεκβιασμού και πειθαναγκασμού των εργαζομένων. Αυτή δεν είναι “αξιολόγηση», αλλά προσπάθεια κατάργησης κάθε αντικειμενικού κριτηρίου και αξιοκρατίας και θέσπιση καθεστώτος αναξιοκρατίας. Είναι παραβίαση των νόμων και του Συντάγματος και δεν πρέπει να υπογράψει κανείς τα έντυπα με τη συμβουλευτική συνέντευξη καθώς η ΑΔΕΔΥ παρέχει πλήρη κάλυψη σε όλους», σημειώνει η Ομοσπονδία.

Όπως δε επισημαίνει, «επεξεργάζεται θέσεις και προτάσεις για μία διαδικασία αξιολόγησης στην ΠΦΥ με ενιαίους, αντικειμενικούς και ομοιόμορφους κανόνες, η οποία θα  λαμβάνει υπόψη την άσκηση του ιατρικού λειτουργήματος, θα διασφαλίζει την τήρηση των αρχών της ισότητας, της αξιοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης και τη μέγιστη δυνατή απόδοση κατά την εργασία, και θα αποτρέπει την εκμετάλλευση «πρόθυμων και διαθέσιμων» για την εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων».

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΣΕΥΠΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ

Συνάδελφοι… Τις τελευταίες ημέρες έρχεται και πάλι στην επικαιρότητα το θέμα της «αξιολόγησης» των υπαλλήλων μετά από πρωτοβουλία της 3ης και 4ης ΥΠΕ, να παραδώσουν, κατακαλόκαιρο, εν μέσω αδειών, τις εκθέσεις αξιολόγησης στους υπαλλήλους και μάλιστα με καταληκτική ημερομηνία 31.08.17, ημερομηνία η οποία ήδη είναι εκτός της ορισθείσης από την Εγκύκλιο προθεσμίας που ήταν η 08-08-2017 και παρότι ο νόμος όριζε ως καταληκτική ημερομηνία το α΄ τρίμηνο κάθε έτους, «υπενθυμίζοντας» την ύπαρξη του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα περί πειθαρχικού παραπτώματος για την περίπτωση της μη έγκαιρης παράδοσης της έκθεσης αξιολόγησης και βέβαια αδιαφορώντας για τις δικές τους ευθύνες (έχουν περάσει ήδη 5 μήνες από την προθεσμία που όρισε ο νόμος και προφανώς για τους ίδιους ευθύνες δεν υπάρχουν).

Συνάδελφοι, οι Σύλλογοι και κατά συνέπεια η Ομοσπονδία μας ως μέλη του τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου, της ΑΔΕΔΥ, αποφάσισαν τη συμμετοχή της στην αποχή που αποφάσισε η ΑΔΕΔΥ από την συγκεκριμένη αξιολόγηση. Ακολουθώντας τις οδηγίες λοιπόν καταθέτουμε τις εκθέσεις αξιολόγησης στους κατά τόπους συλλόγους και όπου δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί σύλλογος αυτές αποστέλλονται στην Ομοσπονδία ως νόμιμο μέλος της ΑΔΕΔΥ (στο τέλος της ανακοίνωσης υπάρχουν οι οδηγίες).

Ακόμη και η νέα – 3η κατά σειρά – εγκύκλιος από το αρμόδιο υπουργείο (βλ. σχετική εγκύκλιο με ΑΔΑ:7ΖΖΞ465ΧΘΨ-ΥΘΟ), όριζε καταληκτική ημερομηνία για την ολοκλήρωση της διαδικασίας την 8η Αυγούστου 2017 !!!

Όπως ήδη έχει ανακοινώσει (μεταξύ άλλων) η ΑΔΕΔΥ, με την άποψη της οποίας συντασσόμαστε : «…Αυτό από μόνο του στοιχειοθετεί, πέραν των άλλων, την πλήρη παραδοχή της αποτυχίας της Κυβέρνησης να πείσει πως η αξιολόγηση που επιχειρεί είναι «ανώδυνη» και «επωφελής» για τους εργαζόμενους και τις Υπηρεσίες. Την ίδια στιγμή, στην ίδια εγκύκλιο, επιβεβαιώνει πως η αξιολόγηση είναι πλήρως συνδεδεμένη με τις συνολικές αναδιαρθρώσεις στο Δημόσιο, τα νέα οργανογράμματα, τα περιγράμματα θέσεων, στην κατεύθυνση της συρρίκνωσης του Δημοσίου και τη δημιουργία του μικρού επιτελικού κράτους. Μπροστά στη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία-αποχή, που στις περισσότερες των περιπτώσεων κινείται σε ποσοστά από 90 έως 100%, και τη μεγάλη επιτυχία που προδιαγράφεται σε όλο το Δημόσιο, η Κυβέρνηση, σε μια απέλπιδα προσπάθεια,  αναγκάζεται να θέσει νέα καταληκτική ημερομηνία από τη μία, για το πέρας της αξιολόγησης, αλλά και να εκβιάσει από την άλλη…» (τμήμα από τη σχετική ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ).

Οι εργαζόμενοι δεν είναι αντίθετοι με την αξιολόγηση. Εξάλλου στο δικό μας χώρο, αν και προβληματική, η διαδικασία υπήρχε και υπάρχει, υπενθυμίζουμε δε ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί η «αξιολόγηση» που προβλέπει ο ν. 4369/2016, διότι στο άρθρο 14 παρ. 4 του νόμου αυτού αναφέρεται ρητά ότι: «4. Ειδικά συστήματα αξιολόγησης διατηρούνται σε ισχύ» και επομένως στη δική μας περίπτωση υφίσταται ειδικό σύστημα αξιολόγησης και δεν είναι δυνατό να εφαρμοστεί το σύστημα που εισάγει ο ν. 4369/2016.

Κατά συνέπεια, για να γίνει αποδεκτή από μας, ο στόχος της αξιολόγησης, θα έπρεπε να είναι η επιστημονική εξέλιξη, η επαγγελματική στήριξη των ιατρών/οδοντιάτρων, αλλά και η βελτίωση και αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας. Αντίθετα, ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται η εφαρμογή της με τον πρόσφατο νόμο, στο χώρο της ΠΦΥ, θεωρούμε ότι στοχεύει στην καθιέρωση ενός συστήματος ανταγωνισμού ανάμεσα στους εργαζόμενους, δημιουργώντας μια πηγή «πρόθυμων και διαθέσιμων», με ένα μηχανισμό κινητικότητας,  μειώσεων μισθών, εκβιασμού και πειθαναγκασμού των εργαζομένων.

Αυτό δεν είναι αξιολόγηση, αλλά προσπάθεια χειραγώγησης των υπαλλήλων μέσω αυτού του τρόπου αξιολόγησης και ίσως να είναι η χειρότερη συνέπεια που έρχεται, δηλαδή η δημιουργία μιας κατηγορίας υπαλλήλων οι οποίοι θα είναι άβουλα και υποτελή όντα που θα αναγκάζονται να σιωπούν και να γλύφουν για να αποκομίσουν τον πολυπόθητο αριθμό μορίων που θα τους οδηγήσει στο επόμενο μισθολογικό κλιμάκιο.

Αυτός είναι ο λόγος που μας αναγκάζει να πούμε ΝΑΙ ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ.

Και για να μην ξεχνάμε τα επιμέρους που αφορούν τους εργαζόμενους στην ΠΦΥ:

Οι ιατροί / οδοντίατροι αξιολογούνται κατ’ αρχήν με βάση την κατάταξή τους. Οι μεν Π.Α.Α. με βάσει το νόμο 2519/1997, ως γιατροί του Ε.Σ.Υ., για: επιστημονικό, ερευνητικό και κλινικό έργο, συμμετοχή στα εξωτερικά ιατρεία, εφημερίες και στις γενικές δραστηριότητες του τμήματος. Όλα αυτά είναι ανύπαρκτα στις Μονάδες Υγείας.

Η «αξιολόγηση» των ιατρών / οδοντιάτρων ΠΕ επιχειρείται από την 3η και 4η ΥΠΕ με βάση το νόμο 4369/16, παραβλέποντας την ύπαρξη ειδικού συστήματος αξιολόγησης και μάλιστα χρησιμοποιούνται έντυπα αξιολόγησης άλλων κατηγοριών υπαλλήλων, χωρίς καν να γίνεται μνεία των ειδικών συνθηκών και κριτηρίων αξιολόγησης που έχουν σχέση με το λειτούργημά τους, με όλα τα στοιχεία τους τα καταγεγραμμένα από την υπηρεσία με τη χρήση διορθωτικού !!!, και με το συνοδευτικό έγγραφο να αναφέρει : «ΘΕΜΑ Αξιολόγηση υπαλλήλων (μονίμων και Ι.Δ.Α.Χ.) για το 2016, πλην ιατρών, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 4369/2016». Δηλαδή η 3η και 4η ΥΠΕ θα αξιολογήσουν τους εξαιρούμενους  – κατά τις δικές τους παραδοχές – ιατρούς και ως να μην πρόκειται για ιατρούς / οδοντιάτρους… Τα δε κριτήρια αξιολόγησής τους καμία σχέση δεν έχουν με τα ιατρικά καθήκοντα. Διαχωρισμός των εργαζομένων που αν και προσφέρουν το ίδιο έργο, παρέχουν υπηρεσίες στους ίδιους χώρους, στον ίδιο εργοδότη και υπόκεινται στους ίδιους νόμους. Δεν υπήρξε ούτε καν η ευαισθησία να θεσπιστούν αξιολογικά και αντικειμενικά κριτήρια για τόσες χιλιάδες υπαλλήλους που επί χρόνια στήριξαν και στηρίζουν την ΠΦΥ. Όσοι δε από τους εργαζόμενους απασχολούνται σε αλλότρια καθήκοντα, λόγω αναγκών της υπηρεσίας, θα αξιολογηθούν για άλλα !!!  Οι δε αξιολογητές τους ούτε είχαν, ούτε έχουν, ούτε θα έχουν καμία γνώση για το έργο τους. Ακόμη χειρότερα δε, κάποιοι αξιολογητές ούτε κατά πρόσωπο δεν γνωρίζουν αυτούς που θα αξιολογήσουν!

Η απόλυτη ισοπέδωση των βασικών αρχών του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα (αρχές της ισότητας, της αξιοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης και την ανάγκη διασφάλισης της μέγιστης δυνατής απόδοσης κατά την εργασία) και του Συντάγματος.

Αυτή δεν είναι αξιολόγηση.

Είναι προσπάθεια κατάργησης κάθε αντικειμενικού κριτηρίου.

Είναι προσπάθεια κατάργησης της αξιοκρατίας και θέσπιση καθεστώτος αναξιοκρατίας.

Είναι παραβίαση των νόμων και του Συντάγματος, για την οποία οι «ιθύνοντες» έχουν πειθαρχικές – και όχι μόνον – ευθύνες.

Όπως έχει τονιστεί επανειλημμένα σε ανακοινώσεις της ΑΔΕΔΥ, τις οποίες προσυπογράφουμε:

«Κανένας εργαζόμενος ΔΕΝ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙ ούτε τον προϊστάμενό του,
ούτε τον υφιστάμενό του.

Δεν ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ τα έντυπα μετά τη συμβουλευτική συνέντευξη με τον προϊστάμενο, ούτε μετά την ολομέλεια τμήματος/διεύθυνσης.

Η ΑΔΕΔΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΛΥΨΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ».

Η Ομοσπονδία επεξεργάζεται θέσεις και προτάσεις για μία διαδικασία αξιολόγησης στην ΠΦΥ με ενιαίους, αντικειμενικούς και ομοιόμορφους κανόνες, η οποία θα  λαμβάνει υπόψη την άσκηση του ιατρικού λειτουργήματος, θα διασφαλίζει την τήρηση των αρχών της ισότητας, της αξιοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης και τη μέγιστη δυνατή απόδοση κατά την εργασία, και θα αποτρέπει την εκμετάλλευση «πρόθυμων και διαθέσιμων» για την εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων.

ΥΓ. Όλα τα Πρωτοβάθμια Σωματεία, καθορίζουν τον τρόπο παραλαβής και αφού συγκεντρώσουν τις εκθέσεις αξιολόγησης από τους γιατρούς-οδοντιάτρους, όπως αυτές τους παραδόθηκαν, μαζί με συνοδευτικό κατάλογο ονομάτων, τις αποστέλλουν στην Ομοσπονδία (δ/νση στην αρχή της σελίδας).

Όπου ακόμα δεν υπάρχει Σύλλογος ή βρίσκεται σε διαδικασία ίδρυσης οι συνάδελφοι αποστέλλουν το έντυπο στην Ομοσπονδία (δ/νση στην αρχή της σελίδας).

Αιματηρές περικοπές 370 εκ. ευρώ το 2018 στη χρηματοδότηση των νοσοκομείων

Του Χρήστου Κόνιαρη *
Πηγή: ygeionomikoi.gr

Επιβεβαιώνεται πλήρως το δημοσίευμα του ygeionomikoi.gr της 1ης Αυγούστου, σύμφωνα με το οποίο η κρατική χρηματοδότηση της υγείας – κι ειδικότερα των νοσοκομείων – μειώνεται δραματικά το 2018. Αυτό προκύπτει με σαφήνεια από τις οδηγίες που εξέδωσε το Υπ. Οικονομικών και απέστειλε στους φορείς, για την κατάρτιση του νέου κρατικού προϋπολογισμού.

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ μπορεί να κομπορρημονεί συνεχώς ότι στηρίζει τη δημόσια υγεία, όμως σύμφωνα με τις οδηγίες του Υπ. Οικονομικών:

– Τα νοσοκομεία προβλέπεται να επιχορηγηθούν από τον τακτικό προϋπολογισμό με μόλις 787 εκ. ευρώ, συγκριτικά με 1,12 δισ. που προβλεπόταν στην (ήδη πετσοκομμένη) επιχορήγηση του 2017.

– Τσεκούρι πέφτει επίσης στα όρια των πιστώσεων, δηλ. στα χρήματα που μπορούν να δαπανήσουν τα νοσοκομεία. Εδώ προβλέπεται μείωση 429 εκ. ευρώ ή περίπου 18%! Την πιο μεγάλη συρρίκνωση, σε ποσοστό 22%, θα υποστούν οι πιστώσεις για υγειονομικό υλικό, φάρμακα και αντιδραστήρια (από 1,57 σε 1,23 δισ. ευρώ). Είναι σίγουρο πως αυτό θα διευρύνει τις ελλείψεις σε υλικά, ενώ για να επιτευχθεί θα χρησιμοποιηθεί ακόμα πιο σκληρά ο κόφτης σε υπηρεσίες υγείας, με εργαλείο τους κλειστούς προϋπολογισμούς.

(Τα αναλυτικά ποσά δημοσιεύονται σε ειδικό παράρτημα στο τέλος του κειμένου.)

Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2018, στο κομμάτι που αφορά την υγεία, δεν είναι παρά η αποτύπωση των μνημονιακών δεσμεύσεων της κυβέρνησης προς την τρόικα για αιματηρές περικοπές, όπως συμφωνήθηκαν με το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής 2018-2021.

Οι περικοπές οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική κατάρρευση των νοσοκομείων, τα οποία ήδη αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα από την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων. Ταυτόχρονα θέτουν νέα εμπόδια στην πρόσβαση των πολιτών στις υπηρεσίες υγείας. Διότι μπορεί η κυβέρνηση να δηλώνει πως ρύθμισε το θέμα των ανασφάλιστων και νομοθέτησε τη δωρεάν πρόσβαση όλων στα νοσοκομεία και τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, αλλά για να είναι εφικτή η δωρεάν πρόσβαση, απαιτείται το κράτος να διαθέσει στις μονάδες υγείας για το 2018 αυξημένες πιστώσεις, όχι νέες περικοπές.

Το εργατικό κίνημα πρέπει αυτή την ώρα να αφυπνιστεί και να οργανώσει ένα παλλαϊκό κίνημα για την υπεράσπιση των νοσοκομείων και των δημόσιων δομών υγείας.

Σε αντίθετη περίπτωση, το ΕΣΥ θα οδηγηθεί σε κατάρρευση με τρομερές συνέπειες για τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας στους πολίτες που, ούτως η άλλως, βλέπουν σήμερα τη ζωή τους να συνθλίβεται από την εφαρμογή σωρείας αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων.

* Ο Χρήστος Κόνιαρης είναι μέλος της γραμματείας του ΜΕΤΑ Υγειονομικών

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Οι πίνακες για τη χρηματοδότηση και τις πιστώσεις των νοσοκομείων, από τις οδηγίες του Υπ. Οικονομικών προς τους φορείς για την κατάρτιση του προϋπολογισμού.

2017

2018

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, από το οποίο πάσχει μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας

Το να δουλεύεις για να πλουτίζουν άλλοι με μια ελάχιστη αμοιβή, ή ακόμη και σε κατάσταση δουλείας, και να το κάνεις πεπεισμένος ότι αυτό είναι φυσιολογικό και σου δίνει αξία, είναι μια σαφής ένδειξη ότι πάσχεις από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

 

Της Gabriela Amaya
Αναδημοσίευση από ergasianet.gr

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι μια ασθένεια από την οποία πάσχουν τα άτομα που ταυτίζονται με εκείνους που τους ασκούν βία, υιοθετώντας ως δικό τους το σκοπό εκείνων που τους κακοποιούν και προτιμώντας να μην απομακρυνθούν από αυτούς τη στιγμή που θα μπορούσαν να το κάνουν, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνονται από εκείνους που μπορούν να τους βοηθήσουν.

Ο όρος Σύνδρομο της Στοκχόλμης επινοήθηκε στη Στοκχόλμη (Σουηδία) το 1973, όταν, κατά τη διάρκεια μιας ληστείας σε τράπεζα, μία από τους ομήρους προτιμούσε να μείνει στο πλευρό του απαγωγέα της αντί να πάει με την αστυνομία. Σήμερα ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για περιπτώσεις απαγωγών, κακομεταχείρισης των γυναικών, εντός των επιχειρήσεων και σε κάποιες ακόμη περιπτώσεις.

Οι ειδικοί λένε ότι πρόκειται για ένα προσωρινό παθολογικό φαινόμενο. Η περίπτωση που θα μας απασχολήσει σήμερα, αφορά, δυστυχώς, σε ένα φαινόμενο που διαρκεί αιώνες και που η ρίζα και τα συμπτώματά του μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Ωστόσο, βρισκόμαστε σήμερα μπροστά στη δυνατότητα να ελευθερωθούμε από αυτήν τη βιβλική κατάρα, δεδομένων των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών της ιστορικής στιγμής στην οποία μας έτυχε να ζούμε.

Μιλάμε για έναν τύπο του Συνδρόμου της Στοκχόλμης από το οποίο πάσχει η Ανθρωπότητα εδώ και αιώνες και που, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ψυχικές ασθένειες, ο πάσχων δεν μπορεί να την αναγνωρίσει. Αναφερόμαστε στο πώς αξιολογούμε την απασχόληση ως ένα στοιχείο ή μέσο που μας επιτρέπει να ζούμε ή να επιβιώνουμε, που μας δίνει αξιοπρέπεια και που μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Μιλώντας για απασχόληση, αναφερόμαστε στην αμειβόμενη εργασία. Και θα χρησιμοποιήσουμε τον όρο ‘απασχόληση’ σκόπιμα για να τη διακρίνουμε από την εργασία, που περικλείει σχεδόν κάθε δραστηριότητα του ανθρώπινου όντος.

Και γιατί μιλάμε για Σύνδρομο της Στοκχόλμης όταν αναφερόμαστε στην αμειβόμενη εργασία; Αυτό είναι ένα ερώτημα που θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο σύντομο αυτό κείμενο.

Έχουμε υιοθετήσει την επιχειρηματολογία εκείνων που μας υποδουλώνουν

Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι μπορούμε να βρεθούμε στο διάστημα και να παρατηρήσουμε τον πλανήτη μας και τα ήθη του. Πώς θα εξηγούσαμε το γεγονός ότι κάποιοι λίγοι άνθρωποι συσσωρεύουν πλούτο κι άλλο πλούτο ενώ η μεγάλη πλειοψηφία δουλεύει οικειοθελώς έτσι ώστε χάρη στο δικό της μόχθο να συνεχίσουν αυτοί οι λίγοι να συσσωρεύουν πλούτο; Πώς είναι δυνατό η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού να αποδέχεται ότι αυτός ο πλούτος που ανήκει σε όλους –μια και αντιστοιχεί στους φυσικούς μας πόρους ή στην ιστορική συσσώρευση χιλιάδων γενεών– έχει μετατραπεί σε ιδιοκτησία αυτών των λίγων;

Θα μου πείτε ότι εκατομμύρια άνθρωποι πάνε ευχαριστημένοι στη δουλειά τους, ότι άλλοι πάλι δεν πάνε με τόση προθυμία αλλά αισθάνονται υποχρεωμένοι να το κάνουν… Το σίγουρο είναι ότι μια συνηθισμένη ερώτηση όταν δύο άνθρωποι γνωρίζονται είναι: «Τι δουλειά κάνεις;», και μια συνηθισμένη απάντηση: «είμαι οικοδόμος, δημοσιογράφος, μανάβης, άνεργος, συνταξιούχος …». Υποθέτουμε ότι η «ουσία» μας μάς δίνεται από το επάγγελμά μας. Σε τέτοιο σημείο έχει φτάσει η αξία της απασχόλησης.

Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι πρόβλημα. Όχι μόνο επειδή σε αυτήν την κοινωνία το να κάνεις ένα ή άλλο επάγγελμα σού δίνει το ανάλογο γόητρο και τα χρήματα που το συνοδεύουν, αλλά και επειδή γίνεται αποδεκτό από μια μεγάλη πλειοψηφία ότι αυτό που δικαιώνει τον άνθρωπο είναι η απασχόληση, όπως σημειώσαμε παραπάνω. Φυσικά, αυτή η επιχειρηματολογία που έχουν αναπτύξει εκείνοι που έχουν στα χέρια τους την εξουσία –που την έχουν σφετεριστεί από ολόκληρη την κοινωνία– ήταν και συνεχίζει να είναι χρήσιμη για τη διατήρηση του παρόντος συστήματος.

Πώς έχουμε φτάσει να υιοθετήσουμε την επιχειρηματολογία των ισχυρών

Για να διατηρηθεί μέσα στο χρόνο, ήταν απαραίτητο κάτι περισσότερο από την επιβολή της μέσω της βίας, όπως συνέβη ίσως τον πρώτο καιρό της δημιουργίας αυτής της μορφής σχέσης ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ήταν απαραίτητα εργαλεία μεγαλύτερης κλίμακας. Ας δούμε μερικά απ’ αυτά, που χρησιμοποιούνται και σήμερα:

1. Ένας μύθος που είναι ριζωμένος στις πιο βαθιές πεποιθήσεις των ατόμων και των κοινωνιών, μύθος που συνήθως είναι θρησκευτικός. Σε αυτήν τη συγκεκριμένη περίπτωση, βλέπουμε ότι στο βασικό μύθο που υπάρχει στον δικό μας το δυτικό πολιτισμό, και που έχει επικρατήσει και στον υπόλοιπο πλανήτη (δια της βίας σε πολλές περιπτώσεις), είναι ξεκάθαρη αυτή η επιχειρηματολογία στο σημείο όπου η Βίβλος λέει: «με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου».

Είτε αρέσει είτε όχι στους υπερασπιστές ορισμένων ιδεολογιών, αυτός ο μύθος βρίσκεται στη βάση του πολιτισμού μας και σ’ αυτόν στηρίζονται τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι μαρξιστές, γυναίκες και άντρες που αυτοκαθορίζονται δεξιοί ή αριστεροί, πιστοί ή αγνωστικιστές… Όλοι είμαστε επηρεασμένοι από αυτόν το μύθο και τον τρόπο σκέψης που τον συνοδεύει.

2. Χρειάζεται ωστόσο να υπάρχουν και πολιτικοί που υπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων.

3. Και μέσα επικοινωνίας που βοηθούν να χτιστεί, να υποστηριχθεί και να ανατροφοδοτηθεί η επιχειρηματολογία που διατηρεί αυτήν την κατάσταση πραγμάτων.

Δεν θα υπάρχει πλέον πλήρης απασχόληση

Αλλά όλο αυτό γίνεται μη βιώσιμο. Ήδη δεν υπάρχει απασχόληση για όλους και δεν θα υπάρχει ούτε στο μέλλον. Εκατομμύρια θέσεις εργασίας εξαφανίζονται καθώς αντικαθίστανται από μηχανές, κάτι που –όπως ξέρουμε– γεννά κάθε μέρα περισσότερο πλούτο και μας φαίνεται, από την άλλη πλευρά, ιδιαίτερα θετικό και ενθαρρυντικό.

Αλλά επιστρέφοντας στο θέμα μας. Τι κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι που η αξία τους εξαρτάται από την απασχόλησή τους, όταν τη στερούνται ή όταν αυτή δεν τους δίνει τα προς το ζην; Συμβαίνει αυτό που βλέπουμε καθημερινά: ότι η δυσφορία γενικεύεται, ότι οι προσωπικές και κοινωνικές εντάσεις αυξάνονται, ότι το μέλλον κλείνει για εκατομμύρια ανθρώπους και πως όσοι πλήττονται αναπτύσσουν σωματικές και ψυχικές ασθένειες, φτάνοντας σε ουκ ολίγες περιπτώσεις ακόμη και στην αυτοκτονία.

Είναι –φυσικά– παράδοξο ότι, ενώ ο πλούτος που υπάρχει στον πλανήτη μας θα επέτρεπε σε όλους τους κατοίκους του να ζουν αξιοπρεπώς, εμφανίζεται ξαφνικά μια «κρίση» και αυτό δικαιολογεί να μένουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι χωρίς απασχόληση ή η απασχόληση που είχαν να αποτιμάται και να πληρώνεται όλο και λιγότερο, ενώ μια μειοψηφία αυξάνει όλο και περισσότερο τον πλούτο της.

Απαντήσεις που δίνονται σήμερα

Μπροστά σ’ αυτό το σκηνικό που διαμορφώνεται και στο οποίο δε διαφαίνεται κάποια μεσοπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη λύση, ό,τι κι αν λέγεται κι όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο, δίνονται διάφορες απαντήσεις.

Κάποιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για παράδειγμα, επέλεξαν απροκάλυπτα να νομοθετήσουν υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων μειώνοντας τη φορολογία τους, ενώ ταυτόχρονα αυξάνουν τη φορολογία των υπολοίπων, καταργώντας, επί τη ευκαιρία, θεμελιώδη δικαιώματα που αναφέρονται στην ελευθερία έκφρασης ή την ελευθερία του συνέρχεσθαι, και κάνουν περικοπές σε βασικά δικαιώματα όπως η εκπαίδευση, η υγεία, οι συντάξεις… ιδιωτικοποιώντας αυτές τις υπηρεσίες ή μειώνοντας τα ποσά του προϋπολογισμού που προορίζονται γι’ αυτές.

Αφετέρου, η παραδοσιακή αριστερά συνεχίζει να διεκδικεί ως μοναδική λύση την πλήρη απσχόληση. Κάτι που δεν πρόκειται να γίνει, αλλά πιθανά δε βλέπουν άλλη διέξοδο επειδή πάσχουν επίσης από αυτό το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, ή αν το αντιλαμβάνονται, προτιμούν να μην το εκφράσουν επειδή ο τρόπος λειτουργίας τους θα κατέρρεε.

Εδώ και κάποιες δεκαετίες, ωστόσο, (αν και είναι μια ιδέα ακόμη πιο παλιά) και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, πολλοί άνθρωποι και οργανώσεις διεκδικούν –μεταξύ άλλων μέτρων– ένα καθολικό και ανεπιφύλακτο βασικό εισόδημα  για όλους.

Θα πάρουμε αυτήν την πρόταση ως ένα παράδειγμα εξόδου από τη μη βιώσιμη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, και επειδή σήμερα βρίσκεται στο προσκήνιο και επειδή είναι ένα μέτρο που θα μπορούσε να δώσει απάντηση στην κατάσταση της συστημικής φτώχειας, ενώ ταυτόχρονα θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αναδιανομής του πλούτου που, όπως είπαμε στην αρχή, ανήκει σε όλους.

Αλλά, οποία έκπληξις! Η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν συμφωνεί με την υλοποίηση αυτού του μέτρου, σίγουρα επειδή η πληροφόρηση που έχει πάρει είναι διαστρεβλωμένη, αλλά το γεγονός είναι ότι σήμερα η εφαρμογή του αμφισβητείται. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι μεγάλο μέρος αυτών των ατόμων είναι ταυτόχρονα θύματα της τεχνολογικής εξέλιξης, της περίφημης κρίσης, της κλοπής των πόρων τους, κλπ.

«Είναι σωστό να δίνουμε χρήματα σε κάποιον που δεν κάνει τίποτα; Να συντηρούμε τεμπέληδες! –επιχειρηματολογούν–, από πού θα βγουν τα χρήματα; –αναρωτιούνται–», επαναλαμβάνοντας τα επιχειρήματα των ισχυρών, εκείνων που η μοναδική τους απασχόληση είναι να συσσωρεύουν πλούτη, εκείνων που εκμεταλλεύονται και ασκούν βία.

Επιμένουμε ότι δίνουμε αυτό το παράδειγμα επειδή μας επιτρέπει να δούμε ξεκάθαρα πώς μια μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού έχει υιοθετήσει την επιχειρηματολογία εκείνων «που την κακοποιούν ή την εκμεταλλεύονται» και βλέπει τα άλλα θύματα ως εχθρούς (για παράδειγμα, τους μετανάστες).

Δεν θα αναλύσουμε όλη τη διαδικασία που οδήγησε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, το πώς ιδιωτικοποιήθηκαν όλα αυτά που ανήκαν σε όλους ή σε κανέναν. Θελήσαμε απλά να μιλήσουμε γι’ αυτήν την ασθένεια που εξακολουθεί να πλήττει την πλειοψηφία του πληθυσμού και για τη σημασία του μύθου, που συνεχίζει να τροφοδοτείται από τους πολιτικούς, τους νομοθέτες, τους διαμορφωτές απόψεων… που δουλεύουν για να διατηρείται αυτό το κάθετο και βίαιο σύστημα, μαζί με τα μέσα διάδοσης, που κάθε μέρα παίζουν όλο και καλύτερα το ρόλο τους ως μέσα προπαγάνδας υπέρ των ισχυρών.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ έχει ζωτική σημασία να αξιώσουμε την ανθρωπιστική οπτική του ανθρώπινου όντος, μια οπτική που εξηγεί ότι ένας άνθρωπος έχει αξία επειδή γεννήθηκε άνθρωπος, και ότι δεν μπορεί να μπαίνει άλλη αξία πάνω από τη ζωή του και την ελευθερία του.

Συμπεράσματαβρισκόμαστε μπροστά στην πραγματική δυνατότητα απελευθέρωσης τουανθρώπου

“Ακόμη δεν καταλαβαίνουν ότι η μηχανή είναι ο λυτρωτής της ανθρωπότητας, ο Θεός που θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από τη φτώχεια και τη μισθωτή εργασία, ο Θεός που θα τους δώσει την αναψυχή και την ελευθερία”, έγραφε ο Paul Lafargue το 1883.

Επειδή, αφενός, δε θα υπάρξει πλέον πλήρης απασχόληση και, αφετέρου, επειδή βρισκόμαστε μπροστά στην ιστορική δυνατότητα να απελευθερωθούμε από την εργασία ως στοιχείο ελέγχου και υποδούλωσης, είναι σημαντικό να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τις πεποιθήσεις μας γύρω από αυτό το θέμα, τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, και το φόβο της φτώχειας, απαιτώντας να αναδιανεμηθεί ο πλούτος που ανήκει σε όλους, πράγμα που θα επέτρεπε σε όλη την ανθρωπότητα να ζήσει αξιοπρεπώς.

Ας σταματήσουμε να υιοθετούμε τα επιχειρήματα των ισχυρών, ότι δεν υπάρχει πλούτος και ότι είναι φυσιολογικό εκείνοι να μας ληστεύουν και να μας υποδουλώνουν. Ας γιατρευτούμε από αυτήν την αρρώστια που έχουμε τροφοδοτήσει επί αιώνες χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Σήμερα υπάρχει η πραγματική δυνατότητα να απελευθερωθούμε.

Γι’ αυτό, μεταξύ άλλων, μπορούμε να αρχίσουμε διεκδικώντας ένα καθολικό και ανεπιφύλακτο βασικό εισόδημα.


Βιβλιογραφικές παραπομπές:

Για το Σύνδρομο της Στοκχόλμης:

https://en.wikipedia.org/wiki/Stockholm_syndrome

http://medical-dictionary.thefreedictionary.com/Stockholm+syndrome

https://www.psychologytoday.com/blog/the-modern-time-crunch/201403/corporate-stockholm-syndrome

http://www.inquiriesjournal.com/articles/35/the-relationship-between-stockholm-syndrome-and-post-traumatic-stress-disorder-in-battered-women

Για το καθολικό βασικό εισόδημα:

https://en.wikipedia.org/wiki/Basic_income

Https://nuevohumanismorbu.wordpress.com/

Για το θέμα της απασχόλησης:

The right to be lazy. Paul Lafargue. 1882. https://www.marxists.org/archive/lafargue/1883/lazy/index.htm


ΕΔΩ το πρωτότυπο κείμενο σε: αγγλικά, και ισπανικά.