Μήνας: Σεπτεμβρίου 2017

Αλ. Τσίπρας για αξιολόγηση : «Η απόφαση για την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία είναι μια απόφαση που μας βρίσκει καθολικά αντίθετους»…

…αλλά το 2014

Δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, αμέσως μετά τη συνάντησή του με την Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ στη Βουλή:

«Η συγκυβέρνηση Σαμαρά δεν ενδιαφέρεται να δημιουργήσει ένα δημόσιο τομέα που θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες. Δεν ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει τις δυσλειτουργίες του δημόσιου τομέα και να δημιουργήσει μια δημόσια διοίκηση που θα απεμπλακεί από το πελατειακό κράτος και θα αντιμετωπίζει τις κοινωνικές ανάγκες του πολίτη. Για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να αναπαράξουν και να διευρύνουν την ίδια πελατειακή αντίληψη, την κομματική αντίληψη που δημιούργησε τις σημερινές στρεβλώσεις. Να αναπαράγουν και να διευρύνουν ένα κομματικό δημόσιο, ένα πελατειακό δημόσιο το οποίο δεν θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες.

Η αξιολόγηση είναι το όχημα όχι για την αναβάθμιση των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα την οποία έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία, αλλά είναι το όχημα προκειμένου να εκδιώξουν από το δημόσιο τομέα όσους δημόσιους λειτουργούς δεν συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις, όσους δημόσιους λειτουργούς δεν πειθαρχούν στη στενή παλαιοκομματική αντίληψη της υπηρέτησης της μνημονιακής πολιτικής.

Στην πραγματικότητα, κάποτε οι «μαυρογιαλούροι» έταζαν προσλήψεις και ρουσφέτια για να ενταχθούν κάποιοι στο δημόσιο τομέα. Σήμερα, τάζουν ρουσφέτια για να μην βγουν κάποιοι από το δημόσιο τομέα. Και, ταυτόχρονα, η πελατειακή αντίληψη θα συνεχίζει και για εντάξεις και ρουσφέτια από το παράθυρο. Διότι, σήμερα το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η τεράστια ανεργία και δεν αντιμετωπίζεται μέσα από τη συρρίκνωση των δημόσιων υπηρεσιών και μέσα από ένα μη αξιοκρατικό κράτος.

Ταυτόχρονα, η απόφαση για την κατάργηση στην ουσία του δικαιώματος στην απεργία είναι μια απόφαση που μας βρίσκει καθολικά αντίθετους. Το ιερό δικαίωμα στην απεργία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Καμία εκτελεστική ή δικαστική εξουσία δεν δικαιούται να καταστρατηγήσει το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας. Το δικαίωμα στην απεργία κατακτήθηκε μέσα από σκληρούς αγώνες και ας το γνωρίζουν καλά ότι δεν πρόκειται να το αφαιρέσουν με μια απόφαση δικαστηρίου και είναι μια πολιτική επιλογή. Θα υπάρξει ένα ευρύτατο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο για τη διεκδίκηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος κάθε εργαζόμενου στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα στην απεργία και τη διεκδίκηση».

Δείτε το σχετικό video με τις δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα:

Η συνάντηση έγινε στις 23/07/2014

(τις δηλώσεις τις εντοπίσαμε  από το ιστολόγιο της παράταξης ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟΥ)

Advertisements

ΛΑΕ: Στηρίζουμε τον αγώνα των συνταξιούχων

Η Λαϊκή Ενότητα στηρίζει τον αγώνα των συνταξιουχικών οργανώσεων ενάντια στην συνεχιζόμενη κυβερνητική επίθεση στις συντάξεις.

Η κυβέρνηση συνεχίζοντας την ίδια ανάλγητη πολιτική προχώρησε πρόσφατα σε νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων, σε νέα μείωση των κύριων συντάξεων όσων έχουν διαδοχική ασφάλιση.

Αυτά σε συνέχεια της δραστικής μείωσης που επέβαλλε στις συντάξεις χηρείας, σε συνέχεια της μείωσης που έχει προγραμματίσει μέσω του επανυπολογισμού όλων των συντάξεων και της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς.

Παράλληλα όλο και μεγαλώνει η αναμονή για τους εν δυνάμει συνταξιούχους και ακόμη και τα ίδια τα ταμεία παραδέχονται ότι εκκρεμούν 330.000 αιτήσεις.

Αυτό που απαιτείται είναι το σταμάτημα της καταστροφικής κυβερνητικής πολιτικής για τις συντάξεις και η εφαρμογή ενός προγράμματος στήριξης των συντάξεων με τη σταδιακή επαναφορά των συνταξιουχικών δικαιωμάτων που πετσόκοψαν όλες οι κυβερνήσεις των μνημονίων, με τη στήριξη της μισθωτής εργασίας, με τη μείωση της ανεργίας, με την αύξηση των μισθών και συνακόλουθα την αύξηση των εσόδων του ασφαλιστικού συστήματος.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί σε μαζική συμμετοχή στην Παναττική συγκέντρωση που καλούν οι συνεργαζόμενες συνταξιουχικές οργανώσεις, την Τρίτη 3/10 στις 10.00 π.μ., στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης (Δημαρχείο Αθήνας).

«Αξιολόγηση»: Η κυβέρνηση εκβιάζει, οι εργαζόμενοι της γυρίζουν την πλάτη

Μηνύματα καθολικής συμμετοχής στην Απεργία – Αποχή
από τους εργαζόμενους και τους προϊστάμενους στα νοσοκομεία

Παραφθορά από σκίτσο του Στάθη

Πηγή: ergasianet.gr

Η κυβέρνηση με την απεργοσπαστική ρύθμιση Γεροβασίλη επιχειρεί να διασπάσει την ενότητα και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους και να εκβιάσει τους προϊστάμενους και τα στελέχη μετατρέποντάς τους σε απεργοσπάστες. Απειλεί με ένα ιδιότυπο «lockout» τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα όλους όσοι κατέχουν θέσεις ευθύνης και αμφισβητεί το δικαίωμα στην απεργία.

Η κυβέρνηση και η Όλγα Γεροβασίλη «σπέρνουν ανέμους και θερίζουν θύελλες» ενότητας, αλληλεγγύης, αποφασιστικότητας και μαζικότητας από τους εργαζόμενους στα Νοσοκομεία. Εκτός από την μέχρι τώρα καθολική συμμετοχή στην απεργία – αποχή και την παράδοση των «φύλλων αξιολόγησης» στα Σωματεία, έχει ξεκινήσει στα νοσοκομεία νέος γύρος γενικών συνελεύσεων  με γεμάτα αμφιθέατρα. Παράλληλα  με τις γενικές συνελεύσεις, πραγματοποιούνται συσκέψεις προϊσταμένων και διευθυντών.

Στις συνελεύσεις αλλά και στις συσκέψεις των στελεχών, εκφράζεται η καταδίκη της απεργοσπαστικής και εκβιαστικής ρύθμισης αλλά και η συνολική αντίθεση όλων των εργαζομένων στην «αξιολόγηση», που θα χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για τη συρρίκνωση και το κλείσιμο δομών του Δημοσίου, την κατηγοριοποίηση των εργαζομένων με στόχο την τρομοκράτησή τους, την υποταγή τους, τη μετατροπή τους σε πολυεργαλεία και σε μετακινούμενους, σε μια διαρκή και υποχρεωτική κινητικότητα ή και απολυμένους.

Εκεί που η κυβέρνηση προσδοκούσε να διασπάσει τους εργαζόμενους και να καλλιεργήσει τον κανιβαλισμό ανάμεσα στα στελέχη και όλους τους υπόλοιπους, ποντάροντας στη λογική «ο θάνατός σου η ανέλιξή μου», βρήκε απέναντί της, όλους μαζί ενωμένους και αποφασισμένους, τους εργαζομένους (είτε είναι στελέχη είτε όχι) να μένουν στη ίδια πλευρά:

Κανείς δεν αξιολογεί, ούτε αξιολογείται

Σε μια σειρά νοσοκομείων όπου έχουν πραγματοποιηθεί γενικές συνελεύσεις και συσκέψεις προϊσταμένων, επιβεβαιώνεται ακόμα και με ομόφωνες αποφάσεις η συνέχιση της απεργίας – αποχής από όλη την υπηρεσιακή ιεραρχία και διατρανώνεται η αλληλεγγύη ανάμεσα σε προϊστάμενους και υφιστάμενους. Αυτά βλέπει η κυβέρνηση και έντρομη καλεί τώρα εκείνους που θα λιγοψυχήσουν να καταθέσουν εκθέσεις σε εμπιστευτικά πρωτόκολλα γνωρίζοντας ότι θα βρεθούν απέναντι με τη συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων τους.

Παρά τις απειλές, στο ΨΝΑ «Δαφνί» είναι ομόφωνη η απόφαση των διευθυντών και των προϊσταμένων να απέχουν από την «αξιολόγηση». Ανάλογες ή με συντριπτική πλειοψηφία αποφάσεις υπάρχουν στο «Γ. Γεννηματάς», στο «Σισμανόγλειο», στον «Ερυθρό», στο «Ελπίς» κ.λπ.

Οι γενικές συνελεύσεις και οι συσκέψεις προϊσταμένων συνεχίζονται σε καθημερινή βάση και τα μηνύματα που έρχονται είναι «χαστούκι» στην προσπάθεια της κυβέρνησης να διασύρει τα στελέχη μετατρέποντάς τα σε απεργοσπάστες με αμοιβή τα «τριάκοντα αργύρια».

Κρατάμε γερά η νίκη είναι κοντά!

ΜΕΤΑ Υγειονομικών: Απεργώ – Απέχω! Δεν αξιολογούμαι – δεν αξιολογώ!

Τι επιδιώκει η Κυβέρνηση με την αξιολόγηση

Η σημερινή αξιολόγηση στην ουσία της δεν είναι διαφορετική απ’ την προηγούμενη. Είναι η ίδια που είχε εγκριθεί από την τρόικα το 2012 και είναι μνημονιακή υποχρέωση.

Η αξιολόγηση δεν γίνεται σε ουδέτερο τοπίο αλλά στο μνημονιακό περιβάλλον που αφαιρεί δραματικά ανθρώπινους και υλικούς πόρους από το δημόσιο. Θα χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο για τη συρρίκνωση του δημοσίου, τη δημιουργία του μικρού και επιτελικού κράτους, την παράδοση υπηρεσιών στους ιδιώτες, την κατάργηση δομών καθώς και για τη δημιουργία μιας δεξαμενής «μέτριων», ‘ανεπαρκών» και «ακατάλληλων» συναδέλφων των οποίων το μέλλον θα είναι αβέβαιο.

Η αξιολόγηση του προσωπικού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πρόταση του υπουργείου για τους νέους οργανισμούς όπου προβλέπεται κατάργηση οργανικών θέσεων αλλά και συγχωνεύσεις-καταργήσεις δομών και μονάδων υγείας. Επίσης, η υποχρεωτική κινητικότητα είναι συνδέεται με την αξιολόγηση του προσωπικού.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Όλοι μαζί, ενωμένοι και αλληλέγγυοι: Απεργούμε-Απέχουμε από την αξιολόγηση γιατί:

  • Θα μας βαθμολογούν για την επίτευξη στόχων που άλλοι (Τρόϊκα-Υπουργείο) θα καθορίζουν για εμάς, χωρίς εμάς.. Οι στόχοι θα είναι υποχρεωτικοί και την αρνητική αξιολόγηση του τμήματος που εργαζόμαστε θα τη χρεώνεται προσωπικά κάθε ένας και κάθε μία από εμάς για όλο τον εργασιακό μας βίο.
  • Θα μας αξιολογούν όχι για την ποιότητα της δουλειάς μας, για τις υπηρεσίες που παρέχουμε στον ασθενή σύμφωνα με τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα αλλά για τη δυνατότητά μας να είμαστε «πολυεργαλεία», δηλαδή να ασκούμε αλλότρια καθήκοντα αφού ένα από τα κριτήρια είναι η «ικανότητα άσκησης πολλαπλών καθηκόντων».
  • Θα μας αξιολογούν με προφορικές συνεντεύξεις που μπορεί να είναι διαβλητές με αποτέλεσμα να είμαστε έρμαιο του εκάστοτε προϊσταμένου ενώ ταυτόχρονα τα κριτήρια είναι σκοπίμως αόριστα και υποκειμενικά.
  • Θα μας αξιολογήσουν όχι με κριτήριο πόσες κενές οργανικές θέσεις έχουμε και κάτω από ποιές συνθήκες και πάσης φύσεως ελλείψεις εργαζόμαστε, αλλά με κριτήριο πόσο «ανθεκτικοί» είμαστε να εντατικοποιήσουμε κι άλλο τη δουλειά μας χωρίς να διασφαλίζουν την στελέχωση των υπηρεσιών, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και καλύτερες υπηρεσίες για τους ασθενείς.
  • Θα μας αξιολογούν για να μας χαρακτηρίσουν «άριστους” «επαρκείς», «μέτριους», «ανεπαρκείς» και «ακατάλληλους» έτσι ώστε να προετοιμάσουν το έδαφος για την απομάκρυνση αυτών που δεν θα είναι «αρεστοί» μετά τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις δομών, όπως επιτάσσουν οι εντολές της Τρόϊκας! Επιδιώκουν  την καλλιέργεια του «κανιβαλισμού» ανάμεσά μας για να περάσουν εύκολα τα σχέδιά τους.
  • Επιδιώκουν να μας κάνουν πειθήνιους και υποτακτικούς με την απειλή χαμηλής βαθμολογίας εξ` αιτίας ακόμα και μιας «δυσμενούς παρατήρησης» ή «επίπληξης» από τον προϊστάμενο η οποία δικαιολογεί βαθμολογία κάτω του 60 και θα καταχωρείται στον ατομικό μας υπηρεσιακό φάκελο!
  • Συνδέουν το μισθό μας με την αξιολόγηση, δημιουργώντας έτσι πολλές κατηγορίες αμοιβών και καταργώντας τη σταθερή αμοιβή και την ακώλυτη μισθολογική εξέλιξη αφού προβλέπεται αναστολή της μισθολογικής εξέλιξης για όσους αξιολογηθούν ως «ανεπαρκείς ή ακατάλληλοι».
  • Εκβιάζουν ωμά τους προϊστάμενους αφού τους απειλούν με αποκλεισμό από τις κρίσεις αν δεν αξιολογήσουν –ακόμα και ερήμην τους- τους υφιστάμενους. Παραβιάζουν έτσι το δικαίωμά τους να συμμετέχουν στην Απεργία-Αποχή. Στόχος τους είναι να διασπάσουν τους εργαζόμενους και να χτυπήσουν την ενότητα και την Αλληλεγγύη μας.

 

Συναδέλφισσες,  συνάδελφοι

Μετά την τεράστια επιτυχία που έχει η Απεργία-Αποχή της ΑΔΕΔΥ, η Κυβέρνηση προχώρησε στην ψήφιση τροπολογίας η οποία είναι αντιδημοκρατική, αντισυνταγματική, απεργοσπαστική και εκβιαστική για τους συναδέλφους που κατέχουν θέσεις ευθύνης. Καταστρατηγεί τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και ιδιαίτερα το δικαίωμα της απεργίας των εργαζομένων αφού για πρώτη φορά θεσμοθετεί ποινές και διακρίσεις σε βάρος απεργών. Το “δόγμα” της Κυβέρνησης, ότι όποιος προϊστάμενος απεργεί δεν ξαναεπιλέγεται, ανοίγει  έναν επικίνδυνο δρόμο για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Αλήθεια, ποιό θα είναι το επόμενο αυταρχικό βήμα;

Οποιαδήποτε  δυσμενής διοικητική συνέπεια  εις βάρος των απεργών δημοσίων υπαλλήλων, εξαιτίας της συμμετοχής τους σε απεργία, είναι αντίθετη τόσο προς το Σύνταγμα όσο και προς τις εθνικές διατάξεις. Η τροπολογία που με τόση συνέπεια απέναντι στην ΕΕ και την τρόικα ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ αλλά και η ΝΔ είναι σε σύγκρουση με τις διεθνείς συμβάσεις εργασίας 87/1948 και 98/1949 που διασφαλίζουν το δικαίωμα της απεργίας και μας γυρνά σε άλλες μαύρες εποχές.

Η συνέχιση με τον ίδιο μαζικό, συλλογικό τρόπο της απεργίας-αποχής κατοχυρώνει τη θέση όλων μας. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τους συναδέλφους που κατέχουν θέσεις ευθύνης να μην υποκύψουν στους εκβιασμούς της κυβέρνησης , στην ποινικοποίηση της απεργίας και στο δόγμα «ο θάνατός σου η ανέλιξή μου».

Κανένας δεν έχει δικαίωμα να επικαλεστεί τη «σωτηρία» της θέσης του, πατώντας πάνω στη δουλειά και τα δικαιώματα των άλλων

Την Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017, ημέρα δράσης ενάντια στην αξιολόγηση σε κάθε εργασιακό χώρο συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις που έχουν οργανωθεί στα νοσοκομεία μας (συγκεντρώσεις, καταλήψεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας κ.τ.λ.)

Δεν θα περάσει ο  απεργοσπαστικός σχεδιασμός της κυβέρνησης!

Αυτός ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά.

Κανένας και καμία συνάδελφος δεν θα γίνει απεργοσπάστης.

Συνεχίζουμε ενωμένοι την Απεργία-Αποχή από την αξιολόγηση

Αγώνας μέχρι τη Νίκη!

ΓΝ Πατρών: Κατάληψη στο ΔΣ για να μην περάσει η μεταφορά των αποθεματικών

Ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων ΓΝ Πατρών «Ιπποκράτης»

Η υστέρηση εσόδων που εμφανίζεται τον Αύγουστο στα ταμεία του δημοσίου, σε συνδυασμό με τις λήξεις ομολόγων που είχαν εκδοθεί λόγω βραχυπρόθεσμου δανεισμού, φαίνεται ότι έβαλε σε εγρήγορση το Υπ. Οικονομικών και με έγγραφό του προς όλους τους φορείς του Δημοσίου, ανάμεσα σε αυτούς και στα Νοσοκομεία, ζητά άμεσα την μεταφορά των ταμειακών τους διαθεσίμων στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Το έγγραφο εκδόθηκε στις 13-9-2017 και με αυτό το ΥΠΟΙΚ ζητά, μέχρι τις 29-9-2017, οι φορείς του Δημοσίου να έχουν προχωρήσει στην τοποθέτηση των ταμειακών διαθεσίμων στην Τράπεζα της Ελλάδας αποσύροντάς τα από τις εμπορικές τράπεζες. Μετά την έκδοση της απόφασης του ΥΠΟΙΚ και παρά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την πλευρά των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, οι Διοικήσεις των Νοσοκομείων προχωρούν τις διαδικασίες της μεταφοράς αυτών των «όποιων» ταμειακών διαθεσίμων.

Ευθυγραμμισμένη λοιπόν προς αυτήν την κατεύθυνση και η Διοίκηση του Γ.Ν ΠΑΤΡΩΝ που, όπως φαίνεται και από την παρακάτω κοινοποίηση, φέρνει το θέμα στη Συνεδρίαση του Δ.Σ για να δρομολογήσει και αυτή την προαναφερόμενη μεταφορά.

ΘΕΜΑ: ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ της υπ’ αριθμ. 36ης/2017 Τακτικής Συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Γενικού Νοσοκομείου Πατρών
Παρακαλούμε όπως προσέλθετε την 26-09-2017 ημέρα Τρίτη και ώρα 13:30 στο Γ. Ν. Πατρών στη Συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου με τα παρακάτω θέματα:
(…)
ΘΕΜΑ 23ον: Έγκριση δημιουργίας λογαριασμού ταμειακής διαχείρισης στην τράπεζα της Ελλάδος για μεταφορά πλεοναζόντων ταμειακών διαθεσίμων.
Αριθμ. 29425/22-09-2017 έγγραφο του Οικονομικού Τμήματος.

Αυτή η προαναφερόμενη διαδικασία σαφώς μας απασχόλησε στη σημερινή συνεδρίαση του Δ.Σ του Σωματείου, όπου αφού λάβαμε υπ΄ όψιν μας και όλα εκείνα τα ζητήματα των οικονομικών δυσκολιών, όπου δεν υπάρχουν χρήματα:
– για την αγορά ακριβών φαρμάκων και αναβάλλονται οι σχετικές εξετάσεις ασθενών,
– για την ολοκλήρωση των αναγκαίων και απαραίτητων παρεμβάσεων που έπρεπε και πρέπει να γίνουν στα πλαίσια της μεταστέγασής μας,
– για την ολοκλήρωση των διαγωνισμών για την φύλαξη, τους τραπεζοκόμους, την καθαριότητα κλπ άλλες ανάγκες και που σκοπίμως πηγαίνουν ολοένα και προς τα πίσω,

… αντιλαμβάνεστε ότι ήταν μονόδρομος η ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΑΣ για παρέμβαση στη συγκεκριμένη Συνεδρίαση του Δ.Σ του Γ.Ν ΠΑΤΡΩΝ, με σκοπό και στόχο να μην τους επιτρέψουμε να κάνουν την συγκεκριμένη Συνεδρίαση.

Είναι γνωστό ότι από το καλοκαίρι του 2015, μετά την πιστωτική ασφυξία που επιχείρησαν οι δανειστές, το Υπ. Οικονομικών είχε ζητήσει την μεταφορά των ταμειακών διαθεσίμων στην Τράπεζα της Ελλάδας. Από τότε μέχρι σήμερα το μέτρο είχε ατονήσει, ενώ πολλοί φορείς δεν προχώρησαν ποτέ στην μεταφορά των διαθεσίμων στην Τράπεζα της Ελλάδας. Φαίνεται όμως ότι σήμερα τα προβλήματα ρευστότητας είναι μεγάλα, γι’ αυτό και το ΥΠΟΙΚ απειλεί έμμεσα τους διάφορους φορείς στην περίπτωση που δεν υλοποιήσουν τις εντολές του.

Η απόφαση αυτή αποκαλύπτει ότι όλα όσα διατυμπανίζονται από την συγκυβέρνηση και τους κάθε λογής Κυβερνητικούς παράγοντες για την οικονομία, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Και πως η οικονομία συνεχίζει να στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Αν μάλιστα αυτό συνδυαστεί με τις μεγάλες καθυστερήσεις στη καταβολή της χρηματοδότησης προς τα Νοσοκομεία (τον Ιούλιο είχαν δοθεί 400 εκατ. ευρώ από τα 670 που έπρεπε να καταβληθούν) αλλά και άλλους φορείς του Δημοσίου, την καθυστέρηση να δοθούν οι συντάξεις και τα εφάπαξ και πολλά άλλα, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι τα πλεονάσματα είναι αιματηρά και προκύπτουν από περικοπές δαπανών και μεγάλες καθυστερήσεις στις καταβολές των επιχορηγήσεων από το κράτος.

Βάσει των προαναφερθέντων, το Δ.Σ του Σωματείου μας έκανε ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ στην συνεδρίαση του Δ.Σ, όπου πραγματοποίησε ΚΑΤΑΛΗΨΗ, αφού εξέθεσε στα παριστάμενα μέλη του Δ.Σ του Γ.Ν ΠΑΤΡΩΝ τους σχετικούς λόγους αυτής, όπως:

– Η διαφωνία μας για την εντεταλμένη άνωθεν μεταφορά των αποθεματικών.
– Η στάση της διοίκησης στη σύσκεψη φορέων, όπου με την απουσία της γύρισε ουσιαστικά την πλάτη της στην προοπτική ανάπτυξης – πλήρους και σωστής λειτουργίας του Νοσοκομείου. Στάση που ζητήσαμε να την επαναπροσδιορίσει, φέρνοντας προς συζήτηση στο Δ.Σ τα ζητήματα που μας απασχόλησαν σ΄ αυτήν, εν όψει της συνάντησης των φορέων με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου.
– Η πρακτική της διοίκησης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του Νοσοκομείου και των συναδέλφων εργαζόμενων σ΄ αυτό.
– Και βεβαίως, η διαμαρτυρία μας για την (ν)τροπολογία Γεροβασίλη, την απεργοσπασία που προωθεί η αυτοπροσδιοριζόμενη Αριστερή Κυβέρνηση και κατ΄ επέκταση τις αξιολογήσεις.

Τέλος, σ΄ αυτήν την ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ-ΚΑΤΑΛΗΨΗ, ζητήσαμε από τη διοίκηση αλλαγή πλεύσης, ειδάλλως την έντιμη οδό της παραίτησής τους.

Φεστιβάλ Unity στην Πάτρα

6 και 7 Οκτωβρίου

Το πρόγραμμα

Μετά την επιτυχημένη πρώτη εμφάνιση στην Αθήνα, ένα νέο , ετήσιο πολιτικό και πολιτιστικό διήμερο θα λάβει χώρα και στην Πάτρα.

Ευελπιστούμε ότι το “Unity” θα γίνει τόπος συνάντησης με συζητήσεις, προβληματισμούς, μουσικές για νέους/νέες, εργαζόμενους/εργαζόμενες, άνεργες / άνεργους, κινήματα και ανθρώπους που θέλουν να συζητήσουν, να διασκεδάσουν, να δημιουργήσουν.

Με σύνθημα την «Ενότητα» μεταξύ των λαών, όσων πλήττονται από τις κυρίαρχες πολιτικές, ενότητα της Αριστεράς, των κινημάτων, ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και όλου του κόσμου που παλεύει καθημερινά για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Μια πρωτοβουλία του κόσμου της Λαϊκής Ενότητας με στόχο να γίνει υπόθεση του καθενός και της καθεμιάς που αναζητά μια συλλογική διέξοδο, έναν άλλον τρόπο συζήτησης, διασκέδασης και προβληματισμού.

Αυτό που μας παρακινεί και μας ενώνει είναι η πεποίθηση ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς. Τη στιγμή που οι από πάνω» ενώνονται για να μοιράσουν αδικία, θλίψη, φόβο, εμείς προτάσσουμε την αλληλεγγύη, την αντίσταση, την αξιοπρέπεια, τη δημιουργικότητα και τον αγώνα.

Το φεστιβάλ Unity θα πραγματοποιηθεί στις 6 και 7 Οκτώβρη στο Παλιό Δημοτικό Νοσοκομείο της Πάτρας. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων και των συναυλιών, καθώς και περισσότερες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν πολύ σύντομα.

Οι μέρες πλησιάζουν… Ξεκινάμε!

Η νεοφιλελεύθερη ΕΕ σε πολλαπλή αστάθεια

Το editorial της «Εργατικής Αριστεράς»
που κυκλοφορεί από 27/9

Η στροφή προς τα δεξιά του Αλ. Τσίπρα που παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη (με το μοντέλο Gr-Invest και την αποθέωση του Εμ. Μακρόν) θα επιταχυνθεί μέσω των πιέσεων που θα προκύψουν κατά την 3η αξιολόγηση.

Μπρο­στά στις απαι­τή­σεις του ΔΝΤ και την απα­σφα­λι­σμέ­νη χει­ρο­βομ­βί­δα μιας νέας ανα­κε­φα­λαί­ω­σης των τρα­πε­ζών, μια νέα δέσμη αντερ­γα­τι­κών-αντι­κοι­νω­νι­κών μέ­τρων είναι πι­θα­νό­τα­τη. Αν μά­λι­στα χαθεί ο έλεγ­χος πάνω στον έτσι κι αλ­λιώς εύ­θραυ­στο κυ­βερ­νη­τι­κό προ­γραμ­μα­τι­σμό, τότε ο Αλ. Τσί­πρας μπο­ρεί να βρε­θεί πια­σμέ­νος στην πα­γί­δα που ο ίδιος έστη­σε για την επό­με­νη κυ­βέρ­νη­ση, με την «έξυ­πνη» κα­τα­νο­μή των μέ­τρων του Μνη­μο­νί­ου 3 μέσα στο χρόνο: η κα­τάρ­γη­ση του αφο­ρο­λο­γή­του και η πε­ρι­κο­πή στις κα­τα­βαλ­λό­με­νες συ­ντά­ξεις μπο­ρεί να κα­τα­στούν ανα­πό­φευ­κτες ακόμα και μέσα στο 2018.

Την ίδια στιγ­μή ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης εξαγ­γέλ­λει την πο­λι­τι­κή πάνω στην οποία βα­σί­ζει τις ελ­πί­δες του για επά­νο­δο της Δε­ξιάς στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία και μά­λι­στα με ηγε­μο­νι­κό τρόπο. Πρό­κει­ται, ασφα­λώς, για την πλήρη απο­δο­χή του μνη­μο­νί­ου 3, την υπό­σχε­ση για με­γα­λύ­τε­ρη επι­τά­χυν­ση των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και το αί­τη­μα προς τους δα­νει­στές να απο­δε­χθούν μια ακόμα ευ­νοϊ­κό­τε­ρη ενί­σχυ­ση του ντό­πιου επι­χει­ρη­μα­τι­κού κό­σμου, ως τη βα­σι­κό­τε­ρη προ­ϋ­πό­θε­ση για να επι­στρέ­ψει η Ελ­λά­δα σε μια κά­ποια (κα­πι­τα­λι­στι­κή) ανά­πτυ­ξη.

Η γραμ­μή και των δύο «αντα­γω­νι­στών» έχει σκλη­ρό­τα­τες συ­νέ­πειες –κυ­ριο­λε­κτι­κά αι­μα­τη­ρές– για τα συμ­φέ­ρο­ντα της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας. Αν τα πράγ­μα­τα πάνε έτσι, στο τέλος αυτής της ιστο­ρι­κής πε­ριό­δου δεν θα έχει μεί­νει όρθιο τί­πο­τα απ’ όσα γνω­ρί­σα­με ως κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα συν­δε­δε­μέ­να με την ερ­γα­σία.

Ομως η γραμ­μή και των δύο «αντα­γω­νι­στών» έχει ως προ­ϋ­πό­θε­ση για να λει­τουρ­γή­σει το να μη συ­να­ντή­σει στο δρόμο της τη μα­ζι­κή αντί­στα­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων.

Παρά τη ζημιά που έχει προ­κα­λέ­σει η απο­γο­ή­τευ­ση από τη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η ιστο­ρία της τα­ξι­κής πάλης στην Ελ­λά­δα δεί­χνει ότι αυτή η προ­ϋ­πό­θε­ση είναι εξαι­ρε­τι­κά απί­θα­νο να εκ­πλη­ρω­θεί. Ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου το 1985-87, ο Ση­μί­της στη δε­κα­ε­τία του ’90, ο Κα­ρα­μαν­λή στη δε­κα­ε­τία του 2000, ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου, ο Πα­πα­δή­μος και ο Σα­μα­ράς μετά το 2010, είδαν τα οι­κο­νο­μι­κά-πο­λι­τι­κά σχέ­διά τους να ανα­τρέ­πο­νται ή να τρο­πο­ποιού­νται ρι­ζι­κά μέσα από την πα­ρέμ­βα­ση του «πε­ζο­δρο­μί­ου».

Συσ­σω­ρεύ­ο­νται ήδη οι εν­δεί­ξεις ότι μια τέ­τοια πα­ρέμ­βα­ση θα είναι ξανά εφι­κτή. Στο τε­λευ­ταίο διά­στη­μα οι «μι­κροί» αγώ­νες στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους πυ­κνώ­νουν και γί­νο­νται πιο απο­φα­σι­στι­κοί. Στα νο­σο­κο­μεία ξε­δι­πλώ­νο­νται ση­μα­ντι­κοί απερ­για­κοί σχε­δια­σμοί, ενώ η δια­βό­η­τη αξιο­λό­γη­ση πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή μάχη σε όλο το χώρο του Δη­μο­σί­ου. Η ση­μα­ντι­κή επι­τυ­χία των φε­τι­νών αντι­ρα­τσι­στι­κών φε­στι­βάλ και η μα­ζι­κό­τη­τα στις δια­μαρ­τυ­ρί­ες για την Ηριά­να, δεί­χνουν ότι ένα ευ­ρύ­τε­ρος κό­σμος μπαί­νει ξανά στην αντι­πα­ρά­θε­ση, πέρα από τους χώ­ρους της «κλα­σι­κής» ερ­γα­τι­κής-συν­δι­κα­λι­στι­κής αντί­στα­σης.

Οι προει­δο­ποι­ή­σεις αυτές είναι για όλους μας ση­μα­ντι­κές. Δια­νύ­ου­με το διά­στη­μα του ξε­πα­γώ­μα­τος, το διά­στη­μα τα εξό­δου από την απο­γο­ή­τευ­ση και της πρώ­της διε­ρεύ­νη­σης των με­τώ­πων, των με­θό­δων, των συμ­μα­χιών στή­ρι­ξης που σχε­τί­ζο­νται με την προ­ο­πτι­κή μιας μα­ζι­κής επα­νό­δου των αγώ­νων από τα κάτω στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο. Στον πα­ρά­γο­ντα αυτό οφεί­λουν να συ­γκε­ντρώ­σουν την προ­σο­χή όλες οι δυ­νά­μεις της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Η επα­νεμ­φά­νι­ση αυτής της δύ­να­μης είναι η ανα­ντι­κα­τά­στα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για τη δική μας πλευ­ρά, προ­κει­μέ­νου να απα­ντη­θούν απο­τε­λε­σμα­τι­κά οι σχε­δια­σμοί τόσο του Τσί­πρα όσο και του Μη­τσο­τά­κη.

Η πείρα των αγώ­νων στην Ελ­λά­δα απο­δει­κνύ­ει επί­σης ότι υπάρ­χει επι­κοι­νω­νία ανά­με­σα στο «πο­λι­τι­κό» και στο «κοι­νω­νι­κό». Το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο εμπό­διο για τους κοι­νω­νι­κούς αγω­νι­στές –ιδιαί­τε­ρα τους νέους– είναι η έλ­λει­ψη μιας ορα­τής πο­λι­τι­κής εναλ­λα­κτι­κής λύσης. Οι πο­λι­τι­κοί, ακόμα και οι εκλο­γι­κοί, εκ­βια­σμοί των δύο «μο­νο­μά­χων» έχουν μια κά­ποια απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα. Γι’ αυτό επι­μέ­νου­με στην ανά­γκη της ενό­τη­τας στη δράση με­τα­ξύ των δυ­νά­με­ων της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, αλλά και στην ευ­ρύ­τε­ρη πο­λι­τι­κή συ­νερ­γα­σία τους. Η κά­λυ­ψη του κενού που έχει δη­μιουρ­γή­σει η μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η εμ­φά­νι­ση ενός πόλου αντι­πα­ρά­θε­σης στους Τσί­πρα-Μη­τσο­τά­κη από τη σκο­πιά των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών συμ­φε­ρό­ντων είναι ένα κρί­σι­μο κι επεί­γον κα­θή­κον.

Η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ΕΕ σε πολ­λα­πλή αστά­θεια

Ζούμε ημέ­ρες με ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­κές ει­δή­σεις. Το δύ­σκο­λο είναι να δούμε το ενο­ποι­η­τι­κό στοι­χείο όλων αυτών των ση­μα­ντι­κών εξε­λί­ξε­ων, που είναι το κύμα αστά­θειας, στρα­τη­γι­κών δι­χα­σμών και πο­λι­τι­κών δυ­σκο­λιών που συ­γκλο­νί­ζουν το οι­κο­δό­μη­μα της ΕΕ.

Στη Βρε­τα­νία το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό της κυ­ρί­αρ­χης τάξης έχει σχε­δόν πα­ρα­λύ­σει μέσα από τη συ­ζή­τη­ση σχε­τι­κά με το πόσο «σκλη­ρό» ή πόσο «ήπιο» πρέ­πει να είναι το Brexit που αντέ­χουν. Και μέσα στην ανα­μπου­μπού­λα εμ­φα­νί­ζο­νται οίκοι αξιο­λό­γη­σης που υπο­βαθ­μί­ζουν (!) το… Σίτι του Λον­δί­νου, την κά­πο­τε «Μέκκα» του διε­θνούς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, που άλ­λο­τε αυτή «αξιο­λο­γού­σε» τους πά­ντες και τα πάντα.

Στην Ισπα­νία, στην 4η σε μέ­γε­θος οι­κο­νο­μία της ευ­ρω­ζώ­νης, η προ­ο­πτι­κή ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης της Κα­τα­λο­νί­ας προ­κα­λεί υπαρ­ξια­κή κρίση. Η απαί­τη­ση των Κα­τα­λα­νών να απο­φα­σί­σουν οι ίδιοι για το μέλ­λον τους, θα φέρει τα­χύ­τα­τα στην επι­φά­νεια πολλά άλλα ανά­λο­γα θέ­μα­τα που μέχρι σή­με­ρα κρύ­βο­νταν κάτω από το ευ­ρω­παϊ­κό χαλί (Σκο­τία, Φλάν­δρα, Χώρα των Βά­σκων κ.ά.), αλλά κυ­ρί­ως φέρ­νει στην επι­φά­νεια το τε­ρά­στιο έλ­λειμ­μα δη­μο­κρα­τί­ας στο σύγ­χρο­νο κα­πι­τα­λι­σμό: η απο­δο­χή του αι­τή­μα­τος των Κα­τα­λα­νών, η απο­δο­χή του (τάχα αυ­το­νό­η­του) δι­καιώ­μα­τος αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού και αυ­το­διά­θε­σης οδη­γεί σε μια απί­στευ­τη κρίση του Κρά­τους της Ισπα­νί­ας, ενώ η απόρ­ρι­ψή του θέτει πλέον ζή­τη­μα κα­τα­στο­λής με­γά­λης κλί­μα­κας. Είναι δυ­να­τόν στην Ευ­ρώ­πη του 21ου αιώνα να ανα­βιώ­σουν οι μέ­θο­δοι κυ­ριαρ­χί­ας της επο­χής του φραν­κι­σμού;

Στις γερ­μα­νι­κές εκλο­γές, τα φώτα της δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης πέ­φτουν πάνω στη θε­α­μα­τι­κή αύ­ξη­ση των ακρο­δε­ξιών, που θα φέρει στο κοι­νο­βού­λιο νε­ο­να­ζί για πρώτη φορά από το 1945. Όμως η αύ­ξη­ση αυτή είχε ου­σια­στι­κά προ­α­ναγ­γελ­θεί δη­μο­σκο­πι­κά, ενώ είχε στην πράξη συ­ντε­λε­στεί κατά το προη­γού­με­νο διά­στη­μα. Χωρίς καμιά πρό­θε­ση να υπο­βαθ­μί­σου­με την ανά­γκη της πάλης κατά της ακρο­δε­ξιάς και των νε­ο­να­ζί (το αντί­θε­το μά­λι­στα), θε­ω­ρού­με ότι το πιο «φρέ­σκο» στοι­χείο στην εξέ­λι­ξη είναι η απο­δυ­νά­μω­ση της Μέρ­κελ.

Οι γερ­μα­νι­κές εκλο­γές ήταν, υπο­τί­θε­ται, η τε­λευ­ταία «λε­πτο­μέ­ρεια» που οι κυ­ρί­αρ­χοι στην ευ­ρω­ζώ­νη έπρε­πε να λύ­σουν για να πά­ρουν στη συ­νέ­χεια της «με­γά­λες» πρω­το­βου­λί­ες ανα­συ­γκρό­τη­σης της ΕΕ. Πρω­το­βου­λί­ες που ο Μα­κρόν, με την πα­ρα­δο­σια­κή γαλ­λι­κή με­γα­λο­στο­μία, είχε φρο­ντί­σει να προ­α­ναγ­γεί­λει, φορ­τί­ζο­ντάς τες μά­λι­στα με σχε­δόν ιστο­ρι­κό βάρος… Σή­με­ρα τα σχέ­δια αυτά μπαί­νουν υπο­χρε­ω­τι­κά στην ανα­μο­νή, αφού η Μέρ­κελ, ο πραγ­μα­τι­κός «κι­νη­τή­ρας» της πο­λι­τι­κής στην ευ­ρω­ζώ­νη, έχει πλέον άλλες προ­τε­ραιό­τη­τες που αφο­ρούν κυ­ρί­ως το εσω­τε­ρι­κό της Γερ­μα­νί­ας, όπως τη δια­μόρ­φω­ση μιας νέας στοι­χειω­δώς αξιό­πι­στης κυ­βερ­νη­τι­κής συμ­μα­χί­ας, πι­θα­νό­τα­τα χωρίς τους σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες που ει­σέ­πρα­ξαν μια λαϊκή απο­δο­κι­μα­σία ιστο­ρι­κών δια­στά­σε­ων (να και ένα μή­νυ­μα για πολ­λούς ντό­πιους απο­δέ­κτες…).

Όμως η αστά­θεια δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στα στενά σύ­νο­ρα της ΕΕ. Αφή­νο­ντας για την ώρα στο πλάι τις «και­νο­το­μί­ες» της Αμε­ρι­κής επί Τραμπ και την κρίση στην Άπω Ανα­το­λή, ας μεί­νου­με στην κο­ντι­νή «γει­το­νιά» της Ευ­ρώ­πης.

Στη Μ. Ανα­το­λή, το εν­δε­χό­με­νο δη­μιουρ­γί­ας ανε­ξάρ­τη­του κουρ­δι­κού κρά­τος με την υπο­στή­ρι­ξη της Δύσης, αλ­λά­ζει τα πάντα, κά­νο­ντας πι­θα­νές συμ­μα­χί­ες δυ­νά­με­ων που μέχρι χθες θα ακού­γο­νταν ως αδια­νό­η­τες (όπως η στρο­φή του Ερ­ντο­γάν προς τη Ρωσία, είτε η συμ­μα­χία της Τουρ­κί­ας με το Ιράν…). Η ανά­πτυ­ξη ρω­σι­κών πυ­ραύ­λων τε­λευ­ταί­ας γε­νιάς στο τουρ­κι­κό έδα­φος, εγκαι­νιά­ζει ένα νέο κύκλο με­γά­λων εξο­πλι­σμών στην πε­ριο­χή και προ­φα­νών κιν­δύ­νων για ανε­ξέ­λεγ­κτα πο­λε­μι­κά επει­σό­δια.

Επί­σης, το προ­σφυ­γι­κό έχει μπει σε έναν νέο κύκλο πρω­το­φα­νούς αγριό­τη­τας. Η συμ­φω­νία ΕΕ-Τουρ­κί­ας-Ελ­λά­δας και η ανά­πτυ­ξη της αρ­μά­δας του ΝΑΤΟ στο Αι­γαίο, έχει «σπρώ­ξει» τους πρό­σφυ­γες πιο δυ­τι­κά, στην ανοι­χτή θά­λασ­σα της Με­σο­γεί­ου με ση­μεία «απο­χώ­ρη­σης» κυ­ρί­ως στη Λιβύη – στη δια­λυ­μέ­νη χώρα όπου τα στρα­τό­πε­δα προ­σφύ­γων είναι γνω­στά ως σκλα­βο­πά­ζα­ρα, όπου η αν­θρώ­πι­νη ζωή έχει ελά­χι­στη αξία. Ως πότε θα γί­νε­ται ανε­κτή αυτή η απρο­κά­λυ­πτα ρα­τσι­στι­κή πο­λι­τι­κή;

Η ευ­ρω­ζώ­νη και η ΕΕ λει­τουρ­γούν πλέον στα όρια της αντο­χής και της ανο­χής. Οι κυ­ρί­αρ­χες δυ­νά­μεις έχουν απο­θέ­μα­τα ισχύ­ος για να επε­ξερ­γα­στούν, αργά ή γρή­γο­ρα, εναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις. Για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τις λαϊ­κές δυ­νά­μεις, όμως, γί­νε­ται σαφές ότι η πάλη για τα τα­ξι­κά ζη­τή­μα­τα –η πάλη για την ανα­τρο­πή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού– αλλά και η πάλη για τα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα –όπως το δι­καί­ω­μα της αυ­το­διά­θε­σης– είναι πλέον άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νη με τη δια­μόρ­φω­ση της δικής μας εναλ­λα­κτι­κής λύσης, σε ρήξη με αυτό το «φρού­ριο» του κε­φα­λαί­ου, του αυ­ταρ­χι­σμού και του ρα­τσι­σμού.