Μήνας: Οκτώβριος 2017

«Πανί με πανί» τα Νοσοκομεία!

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Ποιος δε θυμάται τους πρόσφατους πανηγυρισμούς του αναπληρωτή Υπουργού Υγείας κ. Παύλου Πολάκη για πλεονάσματα κάποιων εκατομμυρίων στους προϋπολογισμούς των νοσοκομείων;

Ο κ. υπουργός, με συστηματική επικοινωνιακή καμπάνια μέσα από το διαδίκτυο και άλλα μέσα, προσπάθησε να εμφανίσει μια εικονική πραγματικότητα και να αμφισβητήσει την τραγική κατάσταση, στην οποία έχουν περιέλθει τα νοσοκομεία και όλες οι δημόσιες δομές υγείας εξαιτίας της υποχρηματοδότησης. Επιχείρησε με αυτό τον τρόπο να στηρίξει το αφήγημα της κυβέρνησης περί «παράλληλου προγράμματος», ότι μπορείς δηλαδή να εφαρμόζεις μνημόνια και ταυτόχρονα να ασκείς φιλολαϊκές πολιτικές και να υπηρετείς το δικαίωμα του λαού για δημόσιες – δωρεάν και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας.

Αρωγός, φυσικά, στην προσπάθεια αυτή του κ. υπουργού, είναι οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές που εφάρμοσαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, τις οποίες ο κ. Πολάκης και η κυβέρνηση αξιοποιούν σαν μέτρο σύγκρισης, προκειμένου να προβάλουν την «ανάταξη και βελτίωση του δημόσιου συστήματος υγείας». Το μη χείρον, βέλτιστον, δηλαδή. Το δικαίωμα όμως του λαού για δωρεάν-δημόσια υγεία, για ασφαλείς, ποιοτικές και ολοκληρωμένες υπηρεσίες, δεν μπορεί να συρρικνώνεται και να ακυρώνεται ανάμεσα  στις πρώην και τις νυν μνημονιακές πολιτικές.

Ένας ακόμα «αρωγός» του κ. Πολάκη και της κυβέρνησης είναι η πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ, η οποία συναγωνίζεται τον κ. αναπληρωτή στην επικοινωνιακή κούρσα. Ο τρόπος που η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας προβάλλει την κατάσταση στα νοσοκομεία, οι υπερβολές σε κάποιες περιπτώσεις, το ύφος του λόγου, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις, η συνεχής έκθεση στα μνημονιακά ΜΜΕ κ.ο.κ. είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης. Το κυριότερο, όμως, που κάνει αναξιόπιστη την πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ, είναι  η ταύτισή της με τα κόμματα του παλαιού μνημονιακού τόξου και η αποδοχή από μέρους της του ευρωμονόδρομου. Ούτε λόγος για ρήξη με ΕΕ και ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών!

Το ΜΕΤΑ Υγειονομικών, σταθερά προσανατολισμένο στην υπεράσπιση του δικαιώματος του λαού για δωρεάν-δημόσια υγεία αλλά και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στην υγεία, ανέδειξε όλο το προηγούμενο διάστημα τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αιτίες αυτών των προβλημάτων. Που δεν είναι άλλες από τις πολιτικές που εφάρμοσαν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και συνεχίζει επάξια η σημερινή.

Το ΜΕΤΑ Υγειονομικών δεν έκανε συμψηφισμούς, ούτε συναίνεσε στη λογική των «παράλληλων προγραμμάτων», όπως έκαναν όλες οι δυνάμεις του μνημονιακού συνδικαλισμού (νέου και παλαιού). Η λογική αυτή οδηγεί στον εξωραϊσμό και την αποδοχή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Από τα πλεονάσματα, λοιπόν, του κ. Πολάκη, φτάσαμε σήμερα στα νοσοκομεία να έχουμε «στεγνώσει» από αναλώσιμα, καθώς και υγειονομικό και άλλο υλικό. Όσο για τη συντήρηση ή την αντικατάσταση εξοπλισμού και εγκαταστάσεων, ούτε λόγος.

Τις τελευταίες μέρες επανέρχεται στα νοσοκομεία η αδυναμία προμήθειας φαρμάκων (όπως π.χ. χημειοθεραπευτικά, αναλώσιμα στο Αττικό) και αδυναμία ή καθυστέρηση στις προμήθειες βηματοδοτών και υλικών (Νίκαια, Λαϊκό).

Επίσης, η αδυναμία διενέργειας τακτικών χειρουργείων και η μετάθεσή τους στο… εγγύς μέλλον, είναι κοινό μυστικό σε αρκετά νοσοκομεία. Αιτία, φυσικά, είναι η έλλειψη κονδυλίων για την προμήθεια των απαραίτητων υλικών προκειμένου να πραγματοποιηθούν τα εν λόγω χειρουργεία. Για παράδειγμα στο Λαϊκό, με εντολή της διοίκησης στους διευθυντές των χειρουργικών κλινικών, οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται ότι αν θέλουν να μπουν στη λίστα αναμονής, το χειρουργείο τους θα γίνει από Φεβρουάριο του 2018 – και βλέπουμε!

Αν επιπροσθέτως λάβουμε υπόψη ότι ο προϋπολογισμός του 2018 για την υγεία είναι μειωμένος κατά 350 εκ. ευρώ σε σχέση με το 2017, αντιλαμβανόμαστε ότι το δημόσιο σύστημα υγείας θα αδυνατεί να καλύπτει ακόμα και βασικές ανάγκες του λαού.

Ο μόνος δρόμος για την υπεράσπιση και τη σωτηρία του δημόσιου συστήματος υγείας είναι ο οργανωμένος και μαζικός αγώνας των εργαζομένων και του λαού για την ανατροπή των βάρβαρων αντιλαϊκών πολιτικών που εφαρμόζουν όλα τα κόμματα του μνημονιακού στρατοπέδου.

Δεν ξεχνάμε, κ. Μητσοτάκη

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφτηκε το Νοσοκομείο Μεταξά και «ανακάλυψε» ότι τα νοσοκομεία χρειάζονται προσλήψεις προκειμένου να λειτουργήσουν. Θα έλεγε κάποιος ότι η διαπίστωση αυτή θα ήταν σημαντική, αν ο ίδιος δεν είχε βεβαρυμένο παρελθόν και δεν είχε συνδεθεί ως υπουργός με χιλιάδες απολύσεις και διαθεσιμότητες, που ένα σημαντικό μέρος τους ήταν στον τομέα της Υγείας.

Ίσως ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι στην Υγεία ξέχασαν ότι χιλιάδες συνάδελφοί τους στον ΕΟΠΥΥ, οδηγοί, καθώς και εργαζόμενοι σε νοσοκομεία που έκλεισαν, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, με αρκετούς από αυτούς να εξαναγκάζονται είτε σε παραίτηση είτε σε συνταξιοδότηση.

Δεν ξεχνούν, επίσης, οι εργαζόμενοι στην Υγεία το κλείσιμο νοσοκομείων και κλινικών από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, με την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών.
Δεν ξεχνούν ότι στην περίοδο της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, υπήρχε παντελής απουσία προσλήψεων με αποτέλεσμα τη δραματική συρρίκνωση κατά 20.000 των εργαζόμενων στην Υγεία.

Δεν ξεχνούν, επίσης, ότι ο ίδιος ήταν ο υπουργός της αξιολόγησης, οι οποίες ήταν άμεσα συνδεδεμένες με απολύσεις, ούτε βεβαίως ότι ο ίδιος απαιτούσε να προχωρήσει η μνημονιακή αξιολόγηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ!

Η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να ξεχαστεί η πολιτική που εφάρμοσε η ΝΔ, δυστυχώς γι’ αυτόν, δεν γίνεται πιστευτή από τους εργαζόμενους στην Υγεία. Πολύ περισσότερο επειδή ο ίδιος και η ΝΔ συνεχίζουν να επιμένουν στην εφαρμογή ακόμα πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων συνταγών που στοχεύουν στην παραπέρα συρρίκνωση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Οι εργαζόμενοι στην Υγεία, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουν τον αγώνα για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών που εφάρμοσε κατά γράμμα η ΝΔ και συνεχίζουν να εφαρμόζονται και σήμερα, με αποτέλεσμα το δημόσιο σύστημα Υγείας να αντιμετωπίζει καθημερινά σοβαρότατα προβλήματα.

Στάση εργασίας και συγκέντρωση τη Δευτέρα στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ

Το Σωματείο Εργαζομένων του Νοσοκομείου ΝΙΜΤΣ προκήρυξε για τη Δευτέρα, 30/10/2017, στάση εργασίας 9 π.μ. – 12 το μεσημέρι και συγκέντρωση έξω από τα γραφεία της διοίκησης.

Σε ανακοίνωσή της η ΠΟΕΔΗΝ καταγγέλλει ότι εκτός από την υποχρηματοδότηση και τις ελλείψεις σε προσωπικό, στο συγκεκριμένο νοσοκομείο που εποπτεύεται από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και διοικείται από ανώτατους αξιωματικούς, «προσπαθούν να επιβάλλουν στρατιωτική πειθαρχία σε ένα χώρο που παρέχει υπηρεσίες υγείας σε πολίτες, χωρίς να ανέρχονται καμία φωνή διαμαρτυρίας ανάδειξης των προβλημάτων».

Επίσης τονίζεται ότι «τη στιγμή που δισεκατομμύρια σκορπίζονται για εξοπλιστικά προγράμματα το Νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ μαραζώνει από την υποστελέχωση και την υποχρηματοδότηση. Σε 695 οργανικές θέσεις υπάρχουν 311 κενές όλων των ειδικοτήτων. Οι ιατροί του ΕΣΥ είναι 45 όταν οι προβλεπόμενοι είναι 113. Τα τεράστια κενά προσπαθούν παράνομα να συγκαλύπτονται με την απασχόληση στρατιωτικών που είναι επαγγελματίες υγείας και μη».

«Οι ελλείψεις προσωπικού σε τραυματιοφορείς, τεχνολόγους, ακτινολόγους, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό είναι τεράστιες με εμφανείς επιπτώσεις στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Με την κάλυψη του αξονικού τομογράφου από τεχνολόγους του κλασικού αποδυναμώνεται ο δεύτερος. Το ακτινολογικό μηχάνημα είναι πανάρχαιο. Υπάρχει κατάλληλος χώρος στο Νοσοκομείο που διαθέτει δύο ακτινολογικά τραπέζια ο οποίος είναι κλειστός. Κάθε φορά που έρχεται η εταιρεία και ψάχνει χώρο για εγκατάσταση του νέου ακτινολογικού μηχανήματος, ο εν λόγο χώρος κλειδώνεται από τη Διοίκηση. Η δικαιολογία είναι ότι ο χώρος αυτός προορίζεται για την εγκατάσταση του μαγνητικού αν και λόγω στατικότητας του κτιρίου δεν επιτρέπεται. Μεγάλη είναι η έλλειψη τραυματιοφορέων. Σε κάθε βάρδια ένας καλύπτει δύο κτίρια και μεγάλες αποστάσεις. Η κατάσταση στην υλικοτεχνική υποδομή είναι απαράδεκτη», σημειώνεται στην ανακοίνωση.

Αναδημοσίευση από το asfalistiko.gr

Μήνυμα της ΛΑΕ για την 28η Οκτωβρίου

Ο φετινός εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου βρίσκει την πατρίδα μας, για μια ακόμη χρονιά, σε καθεστώς επικυριαρχίας από τους δανειστές και ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού να ζει σε συνθήκες φτώχειας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε απόλυτη σύμπνοια με τους δανειστές, νομοθέτησε και συνεχίζει ανερυθρίαστα να προωθεί μέτρα που υπονομεύουν το μέλλον της χώρας και αναιρούν την εθνική ανεξαρτησία. Οι διακηρύξεις της κυβέρνησης, καθώς και οι δήθεν εκδηλώσεις τιμής των αγωνιστών της αντίστασης του ΕΑΜ, της Μακρονήσου και της Καισαριανής, αποτελούν ξεκάθαρη υποκρισία από την πλευρά της, όταν μάλιστα ο πρωθυπουργός και τα στελέχη της ακυρώνουν την ιστορία, «στρουθοκαμηλίζοντας» απέναντι στις δίκαιες ιστορικά απαιτήσεις για την καταβολή των Γερμανικών Πολεμικών Αποζημιώσεων και του Κατοχικού Δανείου (απαιτήσεις οι οποίες ουσιαστικά υπερβαίνουν το δημόσιο χρέος της χώρας).

Αποτελεί εμπαιγμό και προσβολή στη μνήμη των πραγματικών ηρώων, αυτών που έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία αυτής της χώρας, η πλήρης ταύτιση της κυβέρνησης με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του μεγάλου, «παγκοσμιοποιημένου» κεφαλαίου.

Η μεγαλειώδης αντίσταση του λαού μας στη ναζιστική θηριωδία, αποδεικνύει ότι ο ελληνικός λαός μπορεί, συγκροτώντας άμεσα ένα μεγάλο, μαζίκό παλλαϊκό μέτωπο, να ανατρέψει τα δεδομένα και να χαράξει νέους ελπιδοφόρους δρόμους.

Όλες οι αριστερές και ριζοσπαστικές, πατριωτικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις μπορούμε μαζί με τον λαό να πετύχουμε την ανατροπή των μνημονίων, τη διαγραφή του χρέους και να προχωρήσουμε στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, μέσα από την επαναθεμελίωση κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Μπορούμε και πρέπει να δώσουμε ένα νέο όραμα για τη νεολαία και τον τόπο.

Το Γραφείο Τύπου της ΛΑΕ

27/10/2017

ΣΥΡΙΖΑ: Μνημονιακή πυγμή, στήριγμα του ιμπεριαλισμού

Του Αντώνη Νταβανέλου
Πηγή: rproject.gr

Οι προοπτικές του Αλ. Τσίπρα ποντάρουν πολλά στη βελτίωση των σχέσεών του, αδιαμεσολάβητα, με την κυρίαρχη τάξη. Γι’ αυτό η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ εμπλέκεται σήμερα άμεσα στις διεργασίες ανασύνθεσής της.

Η επί­ση­μη έναρ­ξη των δια­δι­κα­σιών της 3ης αξιο­λό­γη­σης είναι το έναυ­σμα για την ενερ­γο­ποί­η­ση των ήδη συμ­φω­νη­θέ­ντων στο 3ο μνη­μό­νιο αντερ­γα­τι­κών-αντι­κοι­νω­νι­κών μέ­τρων, χωρίς να μπο­ρεί να απο­κλει­στεί το εν­δε­χό­με­νο (αν τα οι­κο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να ή οι αντι­θέ­σεις με­τα­ξύ ΔΝΤ και ΕΕ το απαι­τούν) να επι­σπευ­σθεί η ενερ­γο­ποί­η­ση των πιο σκλη­ρών από αυτά (όπως η πε­ρι­κο­πή των κα­τα­βαλ­λό­με­νων συ­ντά­ξε­ων και η κα­τάρ­γη­ση του αφο­ρο­λό­γη­του) που η συμ­φω­νία προ­βλέ­πει για μετά το τέλος του 2018.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ κα­λεί­ται να εμπλα­κεί σε πολ­λές «μι­κρές» αντι­κοι­νω­νι­κές μάχες (όπως π.χ. η διά­λυ­ση του Τα­μεί­ου των δη­μο­σιο­γρά­φων) ή και σε με­γα­λύ­τε­ρες (όπως η αξιο­λό­γη­ση στο Δη­μό­σιο και η επι­τά­χυν­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων), με απο­τέ­λε­σμα να επι­τα­χύ­νε­ται η φθορά της, να ανοί­γει η ψα­λί­δα ανά­με­σα στα έργα της και τις προσ­δο­κί­ες της κοι­νω­νι­κής και εκλο­γι­κής βάσης της.

Ο Αλ. Τσί­πρας απέ­δει­ξε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη ότι προ­σα­να­το­λί­ζε­ται σε πο­λι­τι­κή μνη­μο­νια­κής «πυγ­μής» (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Grinvest) και ότι ανα­θέ­τει το πρό­βλη­μα του να πε­ριο­ρι­στούν οι εκλο­γι­κές απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο μι­ντια­κό και επι­κοι­νω­νια­κό επι­τε­λείο που, προς το σκοπό αυτό, ενι­σχύ­ε­ται γύρω από το Μα­ξί­μου.

Η ει­κό­να ότι ο Τσί­πρας «πα­τά­ει γκάζι» προς τα δεξιά ενι­σχύ­θη­κε από τη συ­νά­ντη­ση με τον Τραμπ. Η επι­δί­ω­ξη να με­τα­τρα­πεί η χώρα στο βα­σι­κό στή­ριγ­μα του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού μέσα στην «καυτή» πε­ριο­χή της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, θα έχει αμ­φι­λε­γό­με­νες επι­πτώ­σεις. Από τη μια, ο Τσί­πρας ενι­σχύ­ει τη θέση του μέσα στο στρα­τιω­τι­κο-δι­πλω­μα­τι­κό σύ­μπλεγ­μα και τον λε­γό­με­νο «πα­τριω­τι­κό» χώρο (οι πα­νη­γυ­ρι­σμοί των πα­ρα­στρα­τιω­τι­κών sites για τη νέα «αγορά του αιώνα» στους εξο­πλι­σμούς, είναι εν­δει­κτι­κή). Ταυ­τό­χρο­να είναι εν­δει­κτι­κή η συ­σπεί­ρω­ση πολ­λών δη­μο­σιο­γρά­φων και δια­νο­ου­μέ­νων του «πα­τριω­τι­κού» τόξου γύρω από τον υπ. Εξω­τε­ρι­κών Νίκο Κο­τζιά.

Όμως, από την άλλη, η γλοιώ­δης ταύ­τι­ση με τον Τραμπ και η ρήξη με τα αντια­με­ρι­κα­νι­κά-αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά αι­σθή­μα­τα ενός ευ­ρύ­τε­ρου κό­σμου της Αρι­στε­ράς, είναι μια νέα «πηγή» απω­λειών για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι στο θέμα της αγο­ράς όπλων και κυ­ρί­ως στο θέμα των βά­σε­ων, εκ­δη­λώ­θη­καν οι μέχρι τώρα αιχ­μη­ρό­τε­ρες αμ­φι­σβη­τή­σεις του Τσί­πρα από βου­λευ­τές και στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Η προ­ο­πτι­κή του Αλ. Τσί­πρα είναι να πα­ρου­σια­στεί στην επό­με­νη εκλο­γι­κή μάχη, όχι ως επι­κε­φα­λής ενός «με­τα­το­πι­σμέ­νου» κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς, αλλά ως ηγέ­της μιας κα­θε­στω­τι­κής «απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας» που απέ­τρε­ψε το Grexit, που επέ­βα­λε το μνη­μό­νιο 3 με μι­κρό­τε­ρες αντι­στά­σεις, που μπο­ρεί να κα­θο­δη­γή­σει μια εθνι­κή «ανα­βάθ­μι­ση» στην πε­ριο­χή, που –κά­πο­τε– θα δια­νεί­μει «με­ρί­διο» της ανά­πτυ­ξης κ.ο.κ.

Αυτή η προ­ο­πτι­κή υπο­λο­γί­ζει στην αξιο­ποί­η­ση των αδυ­να­μιών του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη. Γιατί σή­με­ρα γί­νε­ται φα­νε­ρό ότι αυτός ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος τζι­χα­ντι­στής δεν μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει εκλο­γι­κή δυ­να­μι­κή ικανή να πα­ρα­σύ­ρει γύρω του πο­σο­στά αυ­το­δυ­να­μί­ας ή, του­λά­χι­στον, να επι­βά­λει στα λοιπά αστι­κά κόμ­μα­τα μια ανα­σύν­θε­ση της πο­λι­τι­κής συμ­μα­χιών υπό την ηγε­σία του. Αυτό συν­δέ­ε­ται άμεσα και με τα προ­βλή­μα­τα του Μη­τσο­τά­κη στο εσω­τε­ρι­κό της ΝΔ: Όπου ο Αντ. Σα­μα­ράς χρειά­στη­κε να κάνει επί­ση­μη δή­λω­ση για να βε­βαιώ­σει ότι «δεν υπο­νο­μεύ­ει τον αρ­χη­γό της ΝΔ». Όπου οι «κα­ρα­μαν­λι­κοί» επι­μέ­νουν σε σε­νά­ρια συ­νεν­νό­η­σης με­τα­ξύ ΝΔ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όπου ακόμα και ο ανι­ψιός Κ. Μπα­κο­γιάν­νης, δή­λω­σε ότι «ακόμα και 50% να πάρει η ΝΔ, δεν φτά­νει για να κυ­βερ­νή­σου­με ομαλά».

Οι προ­ο­πτι­κές του Αλ. Τσί­πρα πο­ντά­ρουν πολλά στη βελ­τί­ω­ση των σχέ­σε­ών του, αδια­με­σο­λά­βη­τα, με την κυ­ρί­αρ­χη τάξη. Γι’ αυτό η ηγε­τι­κή ομάδα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εμπλέ­κε­ται σή­με­ρα άμεσα στις διερ­γα­σί­ες ανα­σύν­θε­σής της. Όμως εδώ αξί­ζει να θυ­μά­ται κα­νείς ότι συχνά «το έξυ­πνο πουλί από τη μύτη πιά­νε­ται…». Γιατί η κυ­ρί­αρ­χη τάξη στις συν­θή­κες της κρί­σης δι­χά­ζε­ται από θη­ριώ­δεις αντα­γω­νι­σμούς. Η υπό­θε­ση Μα­ρι­νά­κη, οι στε­νές σχέ­σεις με τους Με­λισ­σα­νί­δη-Σαβ­βί­δη, οι σκλη­ρές δια­φω­νί­ες στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΕΒ (που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­καν μέσα από την υπο­ψη­φιό­τη­τα Μυ­τι­λη­ναί­ου για την ηγε­σία του) ίσως απο­δει­χθούν πεδία δο­κι­μα­σί­ας και όχι πεδία ευ­και­ριών για τους «μά­γους» του Μα­ξί­μου.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση μπαί­νου­με σε μια «τε­λι­κή ευ­θεία» για τη δια­μόρ­φω­ση του πο­λι­τι­κού συ­σχε­τι­σμού που θα κα­θο­ρί­σει την «επό­με­νη μέρα» της τυ­πι­κής λήξης του προ­γράμ­μα­τος (και όχι των μνη­μο­νί­ων) περί τα τέλη του 2018.

Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, από τη σκο­πιά της αντί­στα­σης στις μνη­μο­νια­κές νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας, το κρί­σι­μο ερώ­τη­μα είναι αν θα υπάρ­ξει «πόλος» της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς ικα­νός να «υπο­δέ­χε­ται» τις απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, να έχει κε­ντρι­κο­πο­λι­τι­κή φωνή και να με­τα­σχη­μα­τί­ζει τη δυ­σα­ρέ­σκεια σε πο­λι­τι­κή δράση. Σε κάθε άλλη πε­ρί­πτω­ση, οι μυ­λό­πε­τρες του δι­λήμ­μα­τος «Τσί­πρας ή Μη­τσο­τά­κης;» θα αφε­θούν να ερ­γα­στούν ανε­μπό­δι­στα.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά» φ.394 (25/10/17)

Αντίσταση και δωσιλογισμός

Η ανάπτυξη του αντιστασιακού κινήματος στην Αθήνα

Πηγή: ergasianet.gr

Η σκληρή καθημερινότητα και αβεβαιότητα που βίαια είχε επιβάλει η τριπλή κατοχή με τις στερήσεις, την πείνα και την έλλειψη ασφάλειας στην ύπαιθρο και την αδυναμία του κατοχικού κράτους να προστατέψει τους πολίτες του οδήγησαν σε μια de facto απονομιμοποίηση του κράτους και προκάλεσαν έντονο πολιτικό προβληματισμό.

Αρχικά, μεμονωμένα άτομα και ομάδες κινητοποιούνται πραγματοποιώντας αυθόρμητες αντιστασιακές ενέργειες. Η πιο γνωστή έγινε τη νύχτα της 31ης Μάιου 1941, ένα μόλις μήνα μετά την είσοδο των Γερμανών, όταν ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας κατέβασαν τη χιτλερική σημαία από το βράχο της Ακρόπολης.

Δεξιά η ανακοίνωση του Γερμανού Φρουράρχου Αθηνών αναγγέλει την ποινή του θανάτου για τους δράστες της υποστολής της σημαίας, Ελεύθερο Βήμα, Κυριακή 1 Ιουνίου 1941

Κομμουνιστές που δραπετεύουν από την εξορία δημιουργούν τους πρώτους πυρήνες αντίστασης. Πατριωτικές οργανώσεις σχηματίζονται σε διάφορες περιοχές της χώρας. Μέσα από πολύμορφες διαδικασίες και σκληρούς αγώνες, το ΕΑΜ, που ξεκινά ως μια πολιτική πρωτοβουλία του ΚΚΕ και μικρότερων προοδευτικών κομμάτων, θα αναδειχτεί ως η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση, ένα πραγματικά κοινωνικό φαινόμενο ανεπανάληπτων διαστάσεων.

Μαζική διαμαρτυρία στην Αθήνα

Η πρώτη μεγάλη απεργία ξέσπασε στις 12 Απριλίου 1942 από τον χώρο των δημοσίων υπαλλήλων αιφνιδιάζοντας την κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Λίγες μέρες πριν το ΕΑΜ από κοινού με άλλες οργανώσεις γιόρτασε την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου με τη συμμετοχή κυρίως της νεολαίας και παρουσία των αναπήρων του αλβανικού μετώπου. Η διαδήλωση των νέων στους δρόμους της Αθήνας και το στεφάνωμα ανδριάντων αγωνιστών του 1821 υπήρξε η πρώτη σημαντική εκδήλωση πατριωτικού χαρακτήρα της Αντίστασης.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1942 ξέσπασε μεγάλη γενική απεργία που διήρκεσε 4 μέρες. Στην απεργία συμμετείχαν λιμενεργάτες του Πειραιά, υπάλληλοι υπουργείων, τραπεζών και δικαστηρίων, υπάλληλοι του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου και του τραμ καθώς και εργαζόμενοι στα επιταγμένα από τις κατοχικές δυνάμεις εργοστάσια.

Η αντιστασιακή δράση την Αθήνα το φθινόπωρο του 42 κλιμακώθηκε και με δυναμικές ενέργειες. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 μέλη της οργάνωσης ΠΕΑΝ ανατίναξαν το κτήριο της οδού Πατησίων 8 όπου συστεγάζονταν η φιλοναζιστική οργάνωση ΕΣΠΟ και τμήματα της Βέρμαχτ. Οι Γερμανοί, μετά από προδοσία, συνέλαβαν τους υπεύθυνους της ενέργειας, τον Κώστα Περρίκο και τρεις συντρόφους του, και τους εκτέλεσαν.

«Δόξα». Παράνομη εφημερίδα της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων), αφιέρωμα στον Κώστα Περρίκο, Γενικά Αρχεία του Κράτους – Κεντρική Υπηρεσία

Η μαζικότερη έως τότε αντιστασιακή ενέργεια υπήρξε η μαζική διαδήλωση του ΕΑΜ και του ΕΑΜ Νέων στις 22 Δεκεμβρίου 1942. Ήταν η πρώτη διαδήλωση που συγκέντρωσε περίπου 30 με 40 χιλιάδες φοιτητές, εργάτες, υπαλλήλους και μαθητές έχοντας εκτός από το επισιτιστικό αμιγώς πολιτικά αιτήματα ενάντια στις συλλήψεις και τις εκτελέσεις Ελλήνων από τις Δυνάμεις Κατοχής. Εκεί καταγράφεται και ο πρώτος νεκρός του μαζικού αντιστασιακού κινήματος στην Αθήνα, ο φοιτητής Μήτσος Κωνσταντινίδης.

Η πολιτικοποίηση του κινήματος στην Αθήνα σχετιζόταν με τις εξελίξεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας.

Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου 1942 τμήμα από εκατόν πενήντα αντάρτες του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, εξήντα αντάρτες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα και δώδεκα ειδικά εκπαιδευμένοι άνδρες της SOE, του τμήματος εκείνου των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών για αποστολές ανορθόδοξου πολέμου στα κατεχόμενα υπό τον Άξονα εδάφη, ανατίναξαν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου.

Μια βδομάδα πριν πραγματοποιήθηκε η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ ενώ στις αρχές του ίδιου μήνα έγινε γνωστή η μεγάλη νίκη των συμμάχων στο Ελ Αλαμέιν.

Αφίσα της ΕΠΟΝ (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων) που αναδεικνύει τη συμμετοχή των γυναικών στην Αντίσταση, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας

Στις 23 Φεβρουαρίου 1943 ιδρύθηκε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων από τη συνένωση εννέα αντιστασιακών νεολαίστικων οργανώσεων. Την επομένη στις 24 Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε γενική απεργία στην Αθήνα και διαδήλωση περισσότερο από 50.000 Αθηναίων στο κέντρο της πόλης. Το μέγεθος και η μαχητικότητα της διαδήλωσης προκάλεσε την άμεση αντίδραση των Δυνάμεων Κατοχής.

Η βίαιη καταστολή της διαδήλωσης είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον τριών και τον τραυματισμό 59 διαδηλωτών. Οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν τις επόμενες μέρες κορυφώθηκαν στις 5 Μαρτίου 1943 ημέρα νέας γενικής απεργίας. Η κινητοποίηση αυτή που ήταν η μαζικότερη έως τότε μετατράπηκε σε μια τεράστια διαδήλωση ενάντια στην πολιτική επιστράτευση.

Παρά την επέμβαση των Ιταλών καραμπινιέρων μέρος των διαδηλωτών εισέβαλε στο Υπουργείο Εργασίας και έκαψε τις καταστάσεις με δεκάδες χιλιάδες ονόματα όσων επρόκειτο να επιστρατευτούν για υποχρεωτική εργασία προς όφελος του Άξονα. Οι συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας προκάλεσαν πολλά θύματα και πολλές δεκάδες τραυματίες.

Αφίσα του Εργατικού ΕΑΜ ενάντια στην εθελοντική εργασία Ελλήνων στη Γερμανία, Γενικά Αρχεία του Κράτους – Κεντρική Υπηρεσία

Κατά την καταστολή των κινητοποιήσεων στο κέντρο της Αθήνας καταγράφεται για πρώτη φορά η χρήση ένοπλης βίας από τα ελληνικά σώματα ασφαλείας ενάντια στο αντιστασιακό κίνημα. Οι κινητοποιήσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση του κατοχικού πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου από τον Ιωάννη Ράλλη τον Απρίλιο 1943.

Η αλλαγή αυτή μαζί με την ανάληψη αρμοδιοτήτων τήρησης της τάξης στην Αθήνα από τις Γερμανικές δυνάμεις αντί των Ιταλικών σηματοδότησε και τη σκλήρυνση της στάσης απέναντι στο αντιστασιακό κίνημα.

Αυτό εκδηλώθηκε τις 22 Ιουλίου 1943 στη διαδήλωση ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής στην Κεντρική Μακεδονία. Όταν η κεφαλή της διαδήλωσης έφτασε μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδας στην οδό Πανεπιστημίου γερμανικά άρματα και στρατιωτικά φορτηγά άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών. Οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν στους γύρω δρόμους με τους Γερμανούς και την Ελληνική Χωροφυλακή να καταδιώκουν τους διαδηλωτές οι οποίοι άφησαν πίσω τους 60 νεκρούς και τραυματίες.

Ο διορισμένος από τις γερμανικές αρχές Κατοχής πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης σε πασχαλινό γεύμα. Δεξιά του ο αντισυνταγματάρχης Βασίλειος Δερτιλής, διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας και αριστερά του ο Γερμανός αξιωματικός Φίσερ, Αρχείο ΕΡΤ – Πέτρος Πουλίδης

Τάγματα Ασφαλείας

Ένας από τους βασικούς όρους που έθεσε ο Ιωάννης Ράλλης στους Γερμανούς για την ανάληψη της πρωθυπουργίας ήταν η συγκρότηση ενόπλων σωμάτων για την προστασία, όπως υποστήριζε του κοινωνικού καθεστώτος από τον κομμουνισμό. Τα σώματα αυτά θα μείνουν γνωστά ως Τάγματα Ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα, από το φθινόπωρο 1943 τα σώματα αυτά θα υπαχθούν άμεσα στον Γερμανό αρχηγό των SS στην Ελλάδα.

Για την καταστολή της Αντίστασης κινητοποιήθηκαν και άλλα σώματα Ασφαλείας όπως το Μηχανοκίνητο τμήμα της Αστυνομίας πόλεων με επικεφαλής τον Νίκο Μπουραντά και η διεύθυνση Ειδικής Ασφαλείας του κράτους με επικεφαλής τον απόστρατο αξιωματικό της χωροφυλακής Απόστολο Λάμπου. Ο μετασχηματισμός των Σωμάτων Ασφαλείας σε αντικομμουνιστική δύναμη κρούσης συνετελέσθη με την ενθάρρυνση των Αρχών Κατοχής.

Το καλοκαίρι του 1944 η βία και η τρομοκρατία των δυνάμεων Κατοχής και της κυβέρνησης Ράλλη κλιμακώθηκε με τη διενέργεια μπλόκων στις γειτονιές της Αθήνας. Στις 4 Ιουλίου χτυπήθηκαν η Καισαριανή, το Παγκράτι, η Γούβα και ο Άγιος Ιωάννης. Ένα μήνα μετά στις 7 Αυγούστου μετά το μπλόκο του Βύρωνα. Συνελήφθηκαν 1000 άτομα από τα οποία τα 600 οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Χαιδαρίου περίπου 400 στάλθηκαν όμηροι στη Γερμανία. Καλογρέζα 15 Μαρτίου 1944, Περιστέρι 6 Ιουλίου, Δουργούτι, Δάφνη, Νέα Σμύρνη στις 9 Αυγούστου με 5.000 συλληφθέντες και 190 επι τόπου εκτελεσμένους. Στην Κοκκινιά 17 Αυγούστου με 3.000 συλληφθέντες και 137 εκτελεσθέντες και στην Καλλιθέα στις 24-25 και 28 Αυγούστου. Τα μπλόκα χάραξαν μια βαθιά διαχωριστική γραμμή στη βάση της ελληνικής κοινωνίας όπου στη μνήμη κυριαρχεί η ένοπλη βία των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας παρά και τη συμμετοχή των γερμανικών δυνάμεων.

Συσσίτιο Ανδρών Ταγμάτων Ασφαλείας στην Αθήνα, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο – Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Mazower Mark, Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της Κατοχής, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, 1994.
  • Χανδρινός Ιάσονας, Το τιμωρό χέρι του λαού. Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944, Αθήνα, Θεμέλιο, 2012.
  • Χαραλαμπίδης Μενέλαος, Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, 2012.

Αυταρχικό παραλήρημα Ραχόι: Καταργεί κυβέρνηση και Βουλή Καταλονίας!

Ευλογούν Ραχόι: ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία.

Πηγή: Iskra.gr

Ραγδαίες είναι οι πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία, με τον Μαριάνο Ραχόι να δίνει νέα σκληρή απάντηση προχωρώντας σε κίνηση διάλυσης του καταλανικού κοινοβουλίου. Λίγες ώρες αφότου η Γερουσία αποφάσισε να εγκρίνει τα μέτρα που προωθεί ο Μαριάνο Ραχόι για να τεθεί η Καταλονία υπό κηδεμονία, ο Ισπανός πρωθυπουργός όρισε την 21η Δεκεμβρίου ως ημερομηνία που θα διεξαχθούν οι εκλογές στην Καταλονία.

Μετά το πέρας του υπουργικού συμβουλίου, γνωστοποίησε την απόφασή του να αποπέμψει τον Κάρλες Πουτζδεμόντ και την κυβέρνηση της Καταλονίας, τονίζοντας ότι οι υπουργοί της κεντρικής κυβέρνησης θα αναλάβουν τα καθήκοντα της καταλανικής διοίκησης.

Όπως αναμενόταν, ο Ραχόι προχώρησε στο πρώτο βήμα προς το μέτρο το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 155 και με το οποίο ο Ισπανός πρωθυπουργός καθαιρεί το σύνολο της καταλανικής κυβέρνησης.

Ο Ραχόι και σε αυτήν του την ομιλία στάθηκε στο θέμα της νομιμότητας και στην ανάγκη τήρησης της Δημοκρατίας όπως αυτή προβλέπεται στο Σύνταγμα της Ισπανίας.

«Είναι τα πρώτα μέτρα που εφαρμόζουμε προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο εκείνοι που ήταν έως σήμερα επικεφαλής της καταλανικής διοίκησης να μπορέσουν να συνεχίσουν την κλιμάκωση της ανυπακοής» υπογράμμισε.

Νωρίτερα, την ανεξαρτησία της Καταλονίας ψήφισε το τοπικό κοινοβούλιο, ενώ η ισπανική Γερουσία αποφάσισε να προχωρήσει στην επιβολή άμεσων μέτρων που θα αναστείλουν την αυτονομία της περιοχής.

Η ισπανική κυβέρνηση ήδη έχει θέσει τα οικονομικά της Τζενεραλιτάτ υπό τον έλεγχό της από τον περασμένο Σεπτέμβριο, προκειμένου να αποτρέψει τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της 1ης Οκτωβρίου.

Ο Ραχόι ζητεί έγκριση να αναλάβει «τη λειτουργία της Τζενεραλιτάτ της Καταλωνίας όσον αφορά τις τηλεπικοινωνίες και τα ψηφιακά μέσα». Αυτό το μέτρο αφορά στον πλήρη έλεγχο του Κέντρου Τηλεπικοινωνιών και Τεχνολογιών Πληροφόρησης (CCTI), που συντονίζει όλα τα πληροφοριακά συστήματα της τοπικής κυβέρνησης.

Επιπλέον, με την ενεργοποίηση του άρθρου 155, θα περάσουν υπό τον έλεγχο της τοπικής κυβέρνησης τα δημόσια μέσα ενημέρωσης (TV3 και Catalunya Radio), προκειμένου να εξασφαλίζεται «η εκπομπή αξιόπιστων, αντικειμενικών και ισορροπημένων ειδήσεων».

Υποστήριξη στον Ραχόι από Γερμανία και Γαλλία

Η γερμανική κυβέρνηση γνωστοποίησε ότι δεν αναγνωρίζει την κήρυξη της ανεξαρτησίας εκ μέρους της Καταλονίας, ενώ ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν τόνισε ότι ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι έχει την «πλήρη στήριξή του».

ΗΠΑ: Θέλουμε ενωμένη Ισπανία

«Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν αναγνωρίζει και δεν θα αναγνωρίσει την ψήφο της καταλανικής βουλής για ανεξαρτησία», δήλωσε ο εκπρόσωπος της πρωθυπουργού της Βρετανίας, Τερέζα Μέι.

«Βασίζεται σε μία ψήφο που έχει ανακηρυχθεί παράνομη από τα ισπανικά δικαστήρια. Συνεχίζουμε να επιδιώκουμε την τήρηση του κράτους δικαίου, να γίνει σεβαστό το Ισπανικό Σύνταγμα και να διατηρηθεί η ισπανική ενότητα».

Από την πλευρά της η κυβέρνηση της Σκωτίας εμφανίστηκε περισσότερο θετικά διακείμενη προς την Καταλονία, χωρίς εντούτοις να αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της περιφέρειας.

«Κατανοούμε και σεβόμαστε την θέση της καταλανικής κυβέρνησης» δήλωσε σήμερα η Φιόνα Χίσλοπ, η υπουργός Εξωτερικών της Σκοτίας, στέλεχος του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας (SNP).

«Ενώ η Ισπανία έχει το δικαίωμα να αντιτίθεται στην ανεξαρτησία, ο λαός της Καταλονίας πρέπει να έχει τη δυνατότητα να καθορίζει το ίδιο του το μέλλον» τόνισε.

Η Σκωτσέζα υπουργός απηύθυνε έκκληση για τη διεξαγωγή «διαλόγου με στόχο την εύρεση μιας λύσης που θα σέβεται τη δημοκρατία» εκτιμώντας ότι το να τεθεί σε καθεστώς κηδεμονίας η περιφέρεια από την κεντρική διοίκηση «δεν μπορεί να είναι η λύση».

Η Ουκρανία ούτε αναγνωρίζει ούτε πρόκειται να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Καταλονίας, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Πάβλο Κλίμκιν.

Τη στήριξή της στην Μαδρίτη εξέφρασε και η αμερικανική κυβέρνηση με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να επισημαίνει σε ανακοίνωσή του ότι είναι υπέρ της «ενότητας» της Ισπανίας

«Η Καταλονία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ισπανίας και οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τα συνταγματικά μέτρα που λαμβάνει η ισπανική κυβέρνηση με στόχο να κρατήσει την Ισπανία ισχυρή και ενωμένη» τονίζει η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Χέδερ Νάουερτ.

Από την πλευρά του ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, τόνισε ότι η καταλανική κρίση είναι ένα εσωτερικό ζήτημα που θα πρέπει να λύσει η ισπανική κυβέρνηση.

28 Οκτώβρη: «Όλοι μαζί», ε; Αλήθεια;

Του Νίκου Μπογιόπουλου
Πηγή: imerodromos.gr

«Να είμαστε όλοι μαζί», «να είμαστε ενωμένοι», «είδατε πόσα καταφέρνουμε όταν είμαστε όλοι ενωμένοι;»… όπως την 28η Οκτωβρίου 1940.

Τα γνωστά κλισέ. Τα ίδια και τα ίδια.

Συγγνώμη, αλλά δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτό το μεθύσι της γενικής συμφιλίωσης. Συγγνώμη, επίσης, που δεν διαβάζουμε ούτε την 28η Οκτώβρη,  ούτε την ΕΑΜική αντίσταση, ούτε την Επανάσταση του ’21, ούτε τίποτα απ’ όσα προχώρησαν την Ελλάδα και τον κόσμο ένα βήμα μπροστά, ως αποτέλεσμα είτε της «ενότητας» των προβάτων με τους λύκους, είτε ως αποτέλεσμα της «διαπραγμάτευσης» των προβάτων με τους λύκους.

Άλλωστε αυτού τους είδους η «ενότητα» δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά. Σε καμία περίοδο. Σε καμία κοινωνία αντιτιθέμενων συμφερόντων. Αλλού και όχι «μαζί» ήταν οι Έλληνες που μήδισαν από εκείνους που πολεμούσαν τους Πέρσες. Αλλού και όχι «μαζί» με εκείνους που πήγαν στο Βισί  ήταν οι Γάλλοι που πολεμούσαν τους ναζί.  Αλλού και όχι «μαζί» ήταν οι Καραϊσκάκηδες από τους Νενέκους. Αλλού και όχι «μαζί» ήταν ο Μαρτιν Λούθεν Κινγκ από τους Μακάρθι. Αλλιώς τιμούν την 28η Οκτώβρη αυτοί που δέχονταν τα βόλια του ναζί, με τους άλλους που ενώθηκαν με τον ναζί.

Αυτό το «όλοι μαζί» υπάρχει μόνο στα «όλοι μαζί τα φάγαμε» των Πάγκαλων. Μόνο όσοι απουσίαζαν και απουσιάζουν από τους αγώνες και τις αγωνίες του ελληνικού λαού προσπαθούσαν και προσπαθούν – πάντα – να κρύψουν την απουσία τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Όλοι οι Έλληνες μαζί»…

Όμως, η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Οπως και σήμερα, έτσι και τότε, δεν ήταν «όλοι οι Έλληνες μαζί». «Μαζί» και «ενωμένος», για να επιστρέψουμε στην 28η Οκτώβρη και κυρίως σε όσα συμβολίζει,  ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Όμως:

α) Όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε τον φασισμό στο μέτωπο και μετά στα βουνά και στις πόλεις, υπήρχαν και εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους και – μαζί με το χρυσό της χώρας – τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου.

β) Ενώ ο ελληνικός λαός μαχόταν το φασισμό και το ναζισμό, διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, υπήρχαν και εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη βασιλική «εξόριστη» κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ήταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».

γ) Υπήρχαν, φυσικά, και εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ. Ήταν οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…

Όχι και «όλοι ενωμένοι», λοιπόν. Διότι, πολύ απλά:

  • Άλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν«το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες» που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
  • Άλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο πράγμα αυτοί που όντας από καιρό έτοιμοι να υπηρετήσουν τους «συμμάχους» πάσχιζαν να «διορθωθεί η κατάσταση», δηλαδή να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο, και για το λόγο αυτό τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής: «Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν». (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).
  • Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο πράγμα οι μαυραγορίτες, τα κόμματα και οι εφημερίδες τους που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Έλληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών». («Καθημερινή», 1/6/1941).
  • Άλλο πράγμα αυτοί που δονείται η ψυχή τους από το πατριωτικό, αντιφασιστικό και διεθνιστικό μήνυμα της 28ης Οκτώβρη και άλλο πράγμα αυτοί που 76 χρόνια μετά διακηρύσσουν ότι αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» όπως έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς.
  • Άλλο πράγμα η δημοκρατία, κι άλλο πράγμα το «δημοκρατικό τόξο» που περιλαμβάνει τους  Γεωργιάδη – Βορίδη που ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης».
  • Άλλο πράγμα η ιστορική αλήθεια κι άλλο πράγμα η «Καθημερινή» που δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού»καθεστώτος…

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε σήμερα; Ή μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»; (1).

Όπως θα δούμε, το «Όχι» του Μεταξά δεν ήταν «Όχι» κατά του φασιστικού Άξονα. Δεν είχε φυσικά καμία σχέση με το «Όχι» του ελληνικού λαού. Το «όχι» του Μεταξά ήταν ένα τόσο δα … μικρούλι και ξέπνοο «όχι». Το λέμε εξαρχής και θα το εξηγήσουμε:

Σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες το «όχι» του Μεταξά ήταν το «Ναι» του φασιστικού καθεστώτος της μεταξικής δικτατορίας υπέρ της Αγγλίας και όχι υπέρ των ελευθεριών του ελληνικού λαού. Και τούτο για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι το ελληνικό κράτος, οι προύχοντες, οι κοτζαμπάσηδες του ελληνικού κράτους (και όχι φυσικά ο πένητας ελληνικός λαός) είχαν άρρηκτους δεσμούς διαπλοκής με το βρετανικό κεφάλαιο.
Δεύτερον, διότι σε κρίσιμες στιγμές (όπως ένας Παγκόσμιος Πόλεμος) οι επιλογές στρατοπέδου από τους «Μεταξάδες» δεν γίνονται με βάση την ιδεολογία τους. Οι «Μεταξάδες» επιλέγουν συμμάχους σύμφωνα με τα ταξικά συμφέροντα που αυτοί εκπροσωπούν. Και τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε ο Μεταξάς και το καθεστώς του, ήταν απολύτως εξαρτημένα και διασυνδεδεμένα με την Αγγλία. Γεγονός που δεν θα μπορούσε να παραβλέψει ο – και κατά τα άλλα – πολύ καλός φίλος του Γκαίμπελς, ο Μεταξάς.

Για να αντιληφθεί κανείς τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που παίζονταν στην Ελλάδα και το μέγεθος της οικονομικής επιρροής της Αγγλίας στη χώρα είναι ενδεικτικό το εξής στοιχείο:
(περισσότερα…)

«Καταδικάζουμε τα φακελάκια, όχι τον Ρουβίκωνα» λέει το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή

Ερωτήματα για την ανακοίνωση της ΕΙΝΑΠ, η οποία καταδίκαζε τη δράση του Ρουβίκωνα ενάντια στα «φακελάκια».

Πηγή: info-war.gr

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Οι μαχόμενοι γιατροί, που παλεύουμε καθημερινά για τον άρρωστο, μέσα σε συνθήκες διάλυσης και απαξίωσης του ΕΣΥ, δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στο πρόσωπο των χρηματιζόμενων «συναδέλφων» μας. Οι κάθε λογής φακελλάκηδες αποτελούν πληγή για το ΕΣΥ και δεν έχουν θέση ανάμεσά μας.

Διαφωνούμε κάθετα με την ανακοίνωση της ΕΙΝΑΠ για την επίθεση των μελών του Ρουβίκωνα σε γιατρό του Ευαγγελισμού.
Εκτός από τα ζητήματα της διαδικασίας (αλήθεια, με ποια πλειοψηφία εκδόθηκε η ανακοίνωση;), τίθενται και σοβαρά ζητήματα ουσίας, για το ιατρικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Μας ενδιαφέρει, ωστόσο, να μάθουμε την επίσημη τοποθέτηση της ΔΗΠΑΚ: Ενώ στην ηλεκτρονική διαβούλευση, ανάμεσα στα μέλη του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, μέλος της ΔΗΠΑΚ τοποθετήθηκε αρνητικά προς την πρόταση της ΔΗΚΝΙ, η Πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ ισχυρίζεται ότι σε τηλ. επικοινωνία με έτερο εκπρόσωπο της ΔΗΠΑΚ, υπήρξε συμφωνία.
Τι, αλήθεια, ισχύει;

Παραμένουμε ανυποχώρητοι στην υπεράσπιση του δικαιώματος ΟΛΩΝ των ασθενών μας για ΔΗΜΟΣΙΑ, ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ.

Για το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή,
Κ. Καταραχιάς, Δ. Τοσονίδου, Γ. Τσιρώνης

Η ΕΙΝΑΠ σε ανακοίνωσή της ανέφερε:
«Το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ καταδικάζει τα γεγονότα που συνέβησαν στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Η πάγια θέση μας είναι ότι αν υπάρχουν επώνυμες καταγγελίες χρηματισμού για γιατρούς να τις καταθέτουν στα Πειθαρχικά Όργανα για να τιμωρούνται. Ούτε το άδικο κράτος που ζούμε, ούτε η ατομική βία μπορούν να λύσουν το σοβαρό πρόβλημα στον τομέα της υγείας το οποίο βιώνουμε.
Μόνο η οργανωμένη αντίσταση όλων των μαχόμενων υγειονομικών, σε συμμαχία με τους ασθενείς μας και τον λαό μπορούν να το λύσουν».

Ο Ρουβίκωνας είχε αναρτήσει το παρακάτω κείμενο για την παρέμβαση στον Ευαγγελισμό:
Όπως σε κάθε πεδίο, ειδικά στο δημόσιο και τον χώρο της υγείας δυο μεγάλες κατηγορίες αναδύονται. Απο την μια γιατροί με βαθιά κοινωνική και συχνά πολιτική συνείδηση που ματώνουν καθημερινά για να αντιμετωπίσουν την υποχρηματοδότηση και την επέλαση των ιδιωτικοποιήσεων στην υγεία, από την άλλη παράσιτα του κέρδους που εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων της τάξης μας και απομυζούν πλούτο. Αν η πρώτη κατηγορία, που δίνει πολύ περισσότερα από αυτά που θα έπρεπε να παίρνει από το σύνολο, αξίζει την ενεργό στήριξη όλων μας, η δεύτερη θέλει outing και πολεμική. Η ματαιότητα να περιμένουμε από το κράτος να κάνει «καθάρσεις» εδώ και δεκαετίες έχει αποδειχτεί. Δεν έχουμε την φαντασίωση ότι οι δικές μας παρεμβάσεις θα το πετύχουν. Δεν υπάρχουν σωτήρες. Μόνο η ενεργή κοινωνική συνείδηση, η εγρήγορση και η ετοιμότητα όλων να αντιμετωπίσουμε τέτοια φαινόμενα, το θάρρος και η αλληλεγγύη μπορούν να λύσουν προβλήματα που κράτος και κεφάλαιο διαιωνίζουν. Εμείς κάνουμε όπως πάντα μια αρχή: παρεμβήκαμε στο γραφείο του Χρήστου Χαρίτου, διευθυντή καρδιοχειρουργικής στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός μετά από επαναλαμβανόμενες πληροφορίες ότι απαιτεί απο ασθενείς του φακελάκι. Στέλνουμε ένα διπλό μήνυμα: από την μια στο παρασιτικό κομμάτι δημόσιων λειτουργών ότι η κοινωνία έχει αντισώματα. Aπό την άλλη σε όλη την τάξη μας να σπάσει το δικαιολογημένο φόβο και να βγει μπροστά, να καταγγείλει, να επιτεθεί αλλά και να στηρίξει τους αληθινούς δημόσιους λειτουργούς, γιατρούς και άλλους. Να τους στηρίξει με το προσωπικό της ευχαριστώ, την υπομονή και την κατανόηση αλλά να τους στηρίξει και όταν δίνουν αγώνες για το καλό όλων μας. Μόνοι μας, όσοι είμαστε στην βάση της κοινωνικής πυραμίδας, θα ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, κι όταν το αποφασίσουμε τίποτα δεν θα μπορέσει να μας σταματήσει.