Μήνας: Δεκέμβριος 2017

ΜΕΤΑ: Ανακοίνωση – απάντηση στο ΠΑΜΕ

To META και σε σχέση με την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, με την οποία σκοπίμως αποκρύπτεται η αλήθεια, για τις κινητοποιήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, με αφορμή τα προαπαιτούμενα της γ’ αξιολόγησης, δηλώνει τα εξής:

1. Το ΜΕΤΑ από το Σεπτέμβρη του τρέχοντος έτους πρότεινε στα συνδικάτα του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού αγωνιστικού πλαισίου, που θα συμπεριελάμβαναν πολύμορφες κινητοποιήσεις, με κορύφωση τις γενικές πανεργατικές – παλλαϊκές απεργιακές δράσεις,χωρίς να καλλιεργείται ένα κλίμα αναμονής, για το πότε η κυβέρνηση θα έφερνε το σχετικό νομοθέτημα στη βουλή, όπως έκανε το ΠΑΜΕ.

2. Στο πλαίσιο αυτό, πρότεινε γενική απεργία μέσα στο Νοέμβρη και κλιμάκωση με ανάλογες αγωνιστικές παρεμβάσεις το Δεκέμβρη και το Γενάρη. Μάλιστα για ξεπεραστούν τα εμπόδια που βάζει η γραφειοκρατική ηγεσία της ΓΣΕΕ, πρότεινε την πρωτοβουλία του συντονισμού και της προκήρυξης της γενικής απεργίας να την έπαιρναν η ΑΔΕΔΥ, για τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας – Πειραιά και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ), για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Οι παραπάνω συνδικαλιστικές οργανώσεις θα απευθύνονταν στο σύνολο της Εργατικής Τάξης, σ’ όλες τις πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας. Η πρόταση αυτή είναι και σήμερα επίκαιρη.

3. Γνωρίζει η ηγεσία του ΠΑΜΕ ότι η παράταξή μας στην ΑΔΕΔΥ, στη συνεδρίαση της ΕΕ στις 20 Δεκέμβρη, πρότεινε την προκήρυξη γενικής απεργίας μέσα στο Γενάρη. Το ίδιο έκανε στα μέσα του Δεκέμβρη και η Αγωνιστική Συνεργασία στο ΕΚΑΓνωρίζει επίσης ότι το ΜΕΤΑ δεν εκπροσωπείται στη διοίκηση της ΓΣΕΕ και δεν έχει καμία σχέση με την ΕΑΚ, σε ΓΣΕΕ και ΕΚΑ. Το ΠΑΜΕ συνεχίζει φαίνεται να κατασκευάζει εύκολους αντιπάλους, για να εμφανίζεται ότι αυτό μονοπωλεί τη δυσαρέσκεια και την αγωνιστική διάθεση των εργαζομένων.

Το ΜΕΤΑ, μαζί με το ΠΑΜΕ και τις Παρεμβάσεις, συνυπέγραψαν επίσης την πρωτοβουλία για άμεση σύγκληση της διοίκησης της ΑΔΕΔΥ και στηρίζει ανάλογες πρωτοβουλίες σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, για άμεση προκήρυξη Γενικής Απεργίας μέσα στο Γενάρη, με τη συμμετοχή, αν είναι δυνατόν, και όλων των πληττόμενων από τα μνημόνια κοινωνικών στρωμάτων, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και εμπόρους, τους επιστήμονες, τους αγρότες και τους αυτοαπασχολούμενους, για να μην περάσουν τα νέα μέτρα, για να μην ευνουχιστεί το δικαίωμα στην απεργία, για να μην εκπλειστηριαστεί η εργατική και λαϊκή περιουσία, να μην ξεπουληθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις, να μην εμπορευματοποιηθούν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά της Υγείας, της Παιδείας, της Πρόνοιας και Ασφάλισης, του Νερού της Ενέργειας και της Μετακίνησης και να μην εκποιηθεί η δημόσια περιουσία για να αποπληρώνεται ένα άδικο και επονείδιστο χρέος στους δανειστές.

Διαβάστε ακόμη Δήλωση του γραμματέα του ΜΕΤΑ Γιώργου Χαρίση για τις ανακρίβειες του ΠΑΜΕ

Παζάρι βιβλίων των εκδόσεων Εκτός Γραμμής στις 30/12

Λίγο πριν από την εκπνοή του 2017, οι εκδόσεις Εκτός Γραμμής σάς περιμένουν στο καθιερωμένο πλέον παζάρι βιβλίων στην Πολιτική-Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής.

Το τελευταίο Σάββατο της χρονιάς από τις 12 το μεσημέρι έως τις 9 το βράδυ, τα βιβλία των εκδόσεων Εκτός Γραμμής και τα παλιά τεύχη του περιοδικού μας κάνουν παρέα με ατρόμητες ηρωίδες, σχολαστικούς ντετέκτιβ, ατίθασους στίχους, μυθιστορίες, παραμύθια και δεινοσαύρους, ανυπομονώντας να βρουν στέγη στη βιβλιοθήκη σας! Πολυάριθμοι τίτλοι ελληνικής και ξενόγλωσσης λογοτεχνίας, ποίησης και θεωρίας ενώνουν τις δυνάμεις τους για να φτιάξουν και φέτος το πιο ωραίο γιορτινό δώρο. Το αντίτιμο, ανάλογο των καιρών και δυσανάλογο των αποκτημάτων, για να εφοδιαστούμε όλοι και όλες με τον καλύτερο τρόπο για τη νέα χρονιά.

Εκτός από βιβλία, θα έχουμε κεράσματα να γλυκαθούμε και πιοτά να ζεσταθούμε, μουσική και – ως συνήθως – ανεξάντλητη διάθεση για κουβέντα!

Για να συναντηθούμε ή να ξαναβρεθούμε, να ανταλλάξουμε ιδέες και σχέδια, να αποδράσουμε για λίγο σε κόσμους παράξενους, για να τους φέρουμε στο σήμερα.

Σάββατο 30 Δεκεμβρίου από τις 12 το μεσημέρι ως τις 9 το βράδυ στην Πολιτική-Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής, Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου.

Δείτε εδώ την εκδήλωση στο facebook.

Σας περιμένουμε!

εκδόσεις Εκτός Γραμμής

Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου, Αθήνα

e: ektosgrammisbooks@gmail.com

f: /EktosGrammis

t: @ektos_grammis

www.ektosgrammis.gr/books

Πρωτοβουλία στην ΑΔΕΔΥ για απεργία ενάντια στα μέτρα της γ’ αξιολόγησης και το «ιδιώνυμο» των πλειστηριασμών.

Με επιστολή τους προς τον προεδρεύοντα και τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ, τα μέλη του ΜΕΤΑ, του ΠΑΜΕ και των Συσπειρώσεων, με βάση το άρθρο 16Α- παρ.6, ζητούν τη σύγκληση έκτακτης συνεδρίασης του Οργάνου της Συνομοσπονδίας, την Τετάρτη 3 Γενάρη 2018, στις 10πμ.

Θέμα: Κήρυξη νέας απεργίας για την υπεράσπιση του απεργιακού δικαιώματος, την κατάργηση της ρύθμισης που ποινικοποιεί την πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς και τη συνολική αντιπαράθεση στο πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης.

ΕΝΚΙΑ: Μουλωχτές μειώσεις μισθών για τους γιατρούς του ΕΣΥ, με υπογραφή Τσίπρα…

Από το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή
εκδόθηκε την Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου
η παρακάτω ανακοίνωση

Οι νέες μειώσεις μισθών των νοσοκομειακών γιατρών (2017) είναι εξίσου αξιόλογες με τις προηγούμενες δύο μνημονιακές περικοπές αποδοχών (2010 και 2012). Πρόκειται πάλι ξεκάθαρα για μέτρα «μνημονιακά προαπαιτούμενα μείωσης του μισθολογικού κόστους» και αυτό αποδεικνύεται από την αναδρομικότητα στην εφαρμογή τους (από 1/1/2017).

Η διαφορά έγκειται μόνο στο προπαγανδιστικό μέρος, δηλαδή στο απύθμενο θράσος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που και σε αυτό το θέμα όπως και σε πολλά άλλα αδίστακτα παρουσιάζει το μαύρο για άσπρο.

Συγκεκριμένα :

– Τον περασμένο Μάϊο 2017 ψηφίστηκε στην βουλή το νέο ειδικό ιατρικό μισθολόγιο μέσα στο μνημονιακό πολυνομοσχέδιο της τότε «2ηςαξιολόγησης» (ν. 4472). Λόγω της αύξησης των φορολογικών κρατήσεων στην πηγή (αφού καταργήθηκε το ως τότε αφορολόγητο επίδομα βιβλιοθήκης) από αυτό προκύπτουν μειώσεις καθαρών τακτικών αποδοχών (80-90 ευρώ για τους διευθυντές, 50-60 για τους επιμελητές Α, 30-40 για τους επιμελητές Β) αναδρομικά από 1-1-17. Τότε τόσο το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή όσο και η ΔΗΠΑΚ, αλλά και η ΟΕΝΓΕ καθώς και οι μεγαλύτερες Ενώσεις νοσοκομειακών γιατρών, είχαν αμέσως επισημάνει το θέμα. Μάλιστα και γι αυτόν τον λόγο η ΟΕΝΓΕ είχε τότε προκηρύξει 48ωρη απεργία (και όχι μόνο 24ωρη όπως οι περισσότεροι άλλοι κλάδοι εργαζομένων). Οι υπουργοί Υγείας και τα παπαγαλάκια τους («Μέτωπο»,ygeianet) επί 5 (πέντε) ολόκληρους μήνες (από τον Μάϊο που ψηφίστηκε ο νόμος μέχρι τον Οκτώβριο που άρχισε σταδιακά να εφαρμόζεται από τις υπηρεσίες μισθοδοσίας των νοσοκομείων με κράτηση της αναδρομικής περικοπής σε δόσεις) έλεγαν αδίστακτα ψέματα πως τάχα δεν θα υπάρξουν μειώσεις αλλά … αυξήσεις ( ! ) («μικρές αλλά καλές» έλεγαν χαρακτηριστικά οι υπουργοί) και μάλιστα χλεύαζαν (με την συνήθη χυδαιότητα που τους διακρίνει) τις αγωνιστικές δυνάμεις και την ίδια την ΟΕΝΓΕ.

– Ταυτόχρονα υπήρξε αύξηση των ασφαλιστικών κρατήσεων υπέρ του Μετοχικού Ταμείου Πολιτικών Υπαλλήλων (ΜΤΠΥ) από 4% σε 4,5%. Αυτό σημαίνει επιπρόσθετη καθαρή μείωση τακτικών αποδοχών από 5 ευρώ ως 15 ευρώ και πάλι αναδρομικά από 1/1/2017.

– Τον Σεπτέμβριο του 2017 ψηφίστηκε ο νόμος 4488 του υπουργείου Εργασίας. Με αυτόν (άρθρο 3) καταργείται η διάκριση «νέων» – «παλιών» (που είχαν κάνει έναρξη ασφάλισης πριν την 1/1/1993) ασφαλισμένων όσον αφορά ασφαλιστικές εισφορές. Έτσι προκύπτει για τους «παλιούς» ασφαλισμένους (δηλαδή πρακτικά όσον αφορά τους νοσοκομειακούς γιατρούς για τους διευθυντές και αρκετούς επιμελητές Α’) επιπρόσθετη μείωση καθαρών τακτικών αποδοχών 30 – 35 ευρώ τον μήνα, και πάλι αναδρομικά από 1/1/2017, η οποία τώρα κρατείται από τις υπηρεσίες μισθοδοσίας επίσης σε δόσεις στις περισσότερες περιπτώσεις.

Μάλιστα το… κερασάκι στην τούρτα της εξαπάτησης ήταν το γεγονός πως ενώ οι μειώσεις και στις 3 περιπτώσεις εφαρμόζονται αναδρομικά από 1/1/2017, όσον αφορά την αλλαγή στο ωρομίσθιο της εφημερίας όπου υπήρξε μια μικρή αύξηση (5% – 7%) αυτή ΔΕΝ εφαρμόζεται αναδρομικά από 1/1/2017 αλλά από… 1/6/2017 (!). Άλλωστε ήδη ψηφίστηκε στις 9/11/2017 ο άλλος νόμος – έκτρωμα (αυτός για τον χρόνο εργασίας) που μόλις εφαρμοστεί εκτός των υπολοίπων θα επιφέρει μεγάλες μειώσεις στις εφημεριακές αποδοχές.

Άρα συνολικά έχουμε (π.χ. για την βαθμίδα του διευθυντή) καθαρή μείωση τακτικών αποδοχών πάνω-κάτω 130 ευρώ τον μήνα αναδρομικά από 1/1/2017, δηλαδή 1560 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή περίπου ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΜΙΣΘΟ ( ! ). Η μείωση αυτή έγινε μουλωχτά, τμηματικά με διάφορες ρυθμίσεις και προσπαθήθηκε να κουκουλωθεί προπαγανδιστικά από την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της με ψέματα και με χυδαιότητες. Αυτή και μόνο αυτή είναι η καθαρή αλήθεια.

Πρέπει να πούμε πως εδώ υπάρχει και το ακόλουθο «πολιτικονομικό παράδοξο» : την ίδια περίοδο που καθιερώνονται οι νέες μνημονιακές μειώσεις των μισθών μας, τυχαίνει να δικαιωνόμαστε δικαστικά στο ΣτΕ για τις προηγούμενες μνημονιακές μειώσεις (αυτές του 2012). Όμως το ΣτΕ καθυστερεί επί ένα ολόκληρο έτος (από τις 2/12/2016) να καθαρογράψει και να εκδώσει την απόφασή του. Ένα ΣτΕ με το οποίο υποτίθεται πως η σημερινή κυβέρνηση είναι… «στα μαχαίρια».

Τέλος, είναι πραγματικά εκκωφαντική η ΣΙΩΠΗ της αστικής αντιπολίτευσης για το θέμα. Από την μεριά της ΝΔ δεν υπήρξε ούτε καν μια ανακοίνωση, ούτε καν μια επερώτηση. Συμπολίτευση σε όλα τα ουσιώδη, «αντιπολίτευση» μόνο για παραπολιτικά κουτσομπολιά και διάφορες τέτοιες αστειότητες.

Συμπερασματικά, σχεδόν όλοι οι έντιμοι μαχόμενοι νοσοκομειακοί γιατροί της χώρας έχουν ξεπεράσει πλέον κάθε αυταπάτη και έχουν αντιληφθεί πως αυτή η κυβέρνηση, αυτή η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, αυτός ο κυβερνητικός – κομματικός μηχανισμός όχι μόνο δεν κάνει απολύτως τίποτα «για το καλό μας» (αυτό το έχουν καταλάβει από καιρό οι νοσοκομειακοί γιατροί) αλλά επίσης πως οι άνθρωποι είναι πρωτομάστορες στην εξαπάτηση, στην διαστρέβλωση και στο χυδαίο ψέμα. Επίσης πως το σύνολο των καταστροφικών μνημονιακών μέτρων είναι υπόθεση συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος με χαρακτηριστική την στάση της συμπολιτευόμενης αξιωματικής «αντιπολίτευσης».

Χρειάζεται ένας μαζικός, δυναμικός, αποφασιστικός αγώνας διαρκείας των έντιμων, μαχόμενων νοσοκομειακών γιατρών που θα απαιτεί μαζί με τα υπόλοιπα και την αποκατάσταση των μισθολογικών μας απωλειών. Που θα δημιουργεί από τα κάτω σοβαρό πολιτικό θέμα στην κοινωνία ώστε να σπάσει στην πράξη η «ομερτά» κυβέρνησης – κυβερνητικών μηχανισμών – αστικής αντιπολίτευσης – καθεστωτικών ΜΜΕ.

Χ. Κόνιαρης: Συντονισμός και κοινό μέτωπο όλων των ελαστικά εργαζομένων στο δημόσιο τομέα

Του Χρήστου Κόνιαρη
Πηγή: ygeionomikoi.gr

Για τα προβλήματα στα δημόσια νοσοκομεία, από τις κτιριακές εγκαταστάσεις μέχρι την εργασιακή ομηρία και ειλωτεία χιλιάδων εργαζομένων μέσω των ελαστικών σχέσεων εργασίας, κυρίως στις βοηθητικές υπηρεσίες, μιλά o Χρήστος Κόνιαρης, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, της Γραμματείας του ΜΕΤΑ Υγειονομικών και εργαζόμενος στο Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης, στην εκπομπή «Στη δουλειά & στον αγώνα», που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen.

Βασιζόμενος στα επίσημα κρατικά στοιχεία για τον αριθμό των δημόσιων υπαλλήλων, υπογραμμίζει πως η πολιτική ηγεσία του υπουργείου εργασίας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ «διατηρούν και ενισχύουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Κι αυτό, τους βολεύει διότι κρατούν ως ομήρους χιλιάδες εργαζομένους, τους οποίους βλέπουν και ως μια “δεξαμενή ψηφοφόρων”». Μάλιστα, όπως επισημαίνει, πέραν της καθαριότητας, της σίτισης και της φύλαξης, ένα μεγάλο μέρος της τεχνικής υπηρεσίας των νοσοκομείων, της βιοϊατρικής τεχνολογίας, πολλά λογιστήρια και πάει λέγοντας έχουν περάσει στους ιδιώτες. Πέραν αυτών, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας έχουν διευρυνθεί τόσο πολύ, ώστε να υπάρχουν πλέον και μπλοκάκηδες σε νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και σε γιατρούς. Συνολικά, όπως υπογραμμίζει, γύρω στο 35% των εργαζομένων στα νοσοκομεία είναι με ελαστικές σχέσεις εργασίας, πάσης μορφής.

Ως ΜΕΤΑ, υπογραμμίζει, «έχουμε προτείνει το συντονισμό των Ομοσπονδιών που έχουν ελαστικά εργαζομένους (ΠΟΕΔΗΝ, ΟΕΝΓΕ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΔΟΕ, ΟΛΜΕ κτλ.), ώστε να υπάρξει ένας κοινός αγώνα, κοινό μέτωπο ανατροπής και κατάργησης των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Δυστυχώς, με ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών, δεν υπάρχει καμία τέτοια διάθεση. Επιχειρεί η κάθε ηγεσία να αντιμετωπίσει από μόνη της το ζήτημα, με αποτέλεσμα να περιορίζεται στα στενά τους όρια, π.χ., να πληρωθούν οι εργαζόμενοι κ.λπ., χωρίς να θέτουν το βασικό αίτημα: την κατάργηση αυτών των ελαστικών σχέσεων εργασίας και την αντικαταστασή τους με μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα».

Συνάντηση με Ξανθό

Αναφερόμενος στην τελευταία κινητοποίηση του υγειονομικού κινήματος για τους επικουρικούς και ελαστικά εργαζομένους στα δημόσια νοσοκομεία και στη συνάντηση που υπήρξε με τον υπουργό Υγείας, ο Χρ. Κόνιαρης αναφέρει: «1. Η απάντηση από το υπουργείο είναι σαφής. Δεν υπάρχει πιθανότητα, με οποιονδήποτε τρόπο, αυτοί οι εργαζόμενοι να παραμείνουν στα νοσοκομεία ως μόνιμοι υπάλληλοι. 2. Αρνούνται να συστήσουν οργανικές θέσεις και να προκηρύξουν διαγωνισμούς, προκειμένου αυτές οι κατηγορίες να περάσουν από τους εργολάβους στο Δημόσιο».

Η θέση της κυβέρνησης και του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού, σημειώνει, παραμένει σταθερήδε χρειάζεται μόνιμο προσωπικό για τις βοηθητικές υπηρεσίες στα νοσοκομεία. Παρά τα όσα λένε η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο, «οι εργολάβοι στα νοσοκομεία ζουν και βασιλεύουν και δεν έχουν φύγει. Και με διάφορα προσχήματα, παρεμβάσεις στα δικαστήρια κτλ., συνεχίζουν αυτό που ξέρουν να κάνουν, να εκβιάζουν τους εργαζομένους, να τους μειώνουν τους μισθούς, να τους πληρώνουν με 200 και 300 ευρώ. Κι όλα αυτά, να τα ανέχεται η -έτσι όπως θέλει να λέγεται- “αριστερή” κυβέρνηση».

Επίδομα ανθυγιεινού

Ένα από τα προαπαιτούμενα που οδεύουν προς κατάργηση, είναι και το επίδομα του ανθυγιεινού. «Εδώ», σημειώνει ο Χρ. Κόνιαρης, «η κυβέρνηση κρατά κλειστά τα χαρτιά της και πρόκειται για ένα ζήτημα που θα απασχολήσει σύντομα όχι μόνον τους εργαζομένους στα δημόσια νοσοκομεία αλλά και τους εργαζομένους στους ΟΤΑ. Είναι ένα προαπαιτούμενο, που έχει επανέλθει μέσα από το πρόσφατο επικαιροποιημένο μνημόνιο. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να υπάρξει συντονισμένος αγώνας από τις Ομοσπονδίες που τις αφορά, ώστε να αποτραπεί οιοδήποτε ενδεχόμενο περικοπής του. Μια τέτοια εξέλιξη θα σημαίνει δραματική μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων, καθώς είναι μια παροχή που καλύπτει το 15%-20% του μισθού τους».

Κτηριακές εγκαταστάσεις, υγειονομικό υλικό, εξοπλισμός

Όσον αφορά στις κτιριακές εγκαταστάσεις και στο υγειονομικό υλικό και εξοπλισμό, όπως σημειώνει ο Χρ. Κόνιαρης, «η κυβέρνηση θεωρεί ότι η λειτουργία των νοσοκομείων εξαντλείται στην αγορά κάποιων υλικών, όσο το επιτρέπουν οι προϋπολογισμοί, κι έχει εγκαταλείψει ουσιαστικά ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία των νοσοκομείων, όπως οι υποδομές που βρίσκονται σε κακό χάλι, έχει εγκαταλείψει την αγορά νέου εξοπλισμού στην οποία επενδύει ο ιδιωτικός τομέας κ.λπ.». Και μάλιστα, συνεχίζει, «δεν υπάρχει καμία επένδυση στην υψηλή τεχνολογία, με αποτέλεσμα κάποιες εξετάσεις, χειρουργεία κ.λ.π., με αποτέλεσμα αυτά να γίνονται στον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα να απομυζούν τεράστια κέρδη οι ιδιωτικές μονάδες υγείας». Δυστυχώς, επισημαίνει, «και με ευθύνη των Σωματείων αυτά δεν αναδεικνύονται. Προσπερνιώνται, δε γίνεται μια προσπάθεια να αναδειχθούν».

Ακούστε στο οπτικοποιημένο απόσπασμα της εκπομπής «Στη δουλειά & στον αγώνα» τι είπε αναλυτικά ο Χρήστος Κόνιαρης. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 23-12-2017.

Η Αριστερά, το μέτωπο και το κόμμα

Της Μαρίας Μπόλαρη
Πηγή: rproject.gr

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια συγκυρία που φορτίζεται με δυσκολίες στρατηγικού χαρακτήρα για τους αγωνιστές των κινημάτων αντίστασης και όλης της Αριστεράς.

Πρό­κει­ται για μια συ­γκυ­ρία, για μια πε­ρί­ο­δο, όπου «συ­μπί­πτουν» τρεις δια­φο­ρε­τι­κές και αλ­λη­λο­τρο­φο­δο­τού­με­νες κρί­σεις:

α) Η κρίση του κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος διε­θνώς, που 9 χρό­νια μετά το ξέ­σπα­σμά της συ­νε­χί­ζε­ται. Οι κα­πι­τα­λι­στές ξε­περ­νώ­ντας –με δυ­σκο­λί­ες!- το αρ­χι­κό στά­διο της κρί­σης που συν­δυά­στη­κε με πλα­τιές ερ­γα­τι­κές/λαϊ­κές αντι­στά­σεις, τώρα «συ­ντο­νί­ζο­νται» σε μια γραμ­μή που στο όνομα της αντι­με­τώ­πι­σης της κρί­σης επι­τα­χύ­νει τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη επι­θε­τι­κό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου σε βάρος και των πιο στοι­χειω­δών ερ­γα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων. Ταυ­τό­χρο­να, η κρίση επε­κτεί­νε­ται στο «πο­λι­τι­κό» πεδίο, κά­νο­ντας εφι­κτές τις πιο «απροσ­δό­κη­τες» εξε­λί­ξεις (Brexit, εκλο­γή Τραμπ, Κα­τα­λο­νία κ.ο.κ.), αλλά και κυ­ρί­ως οδη­γώ­ντας στον πα­ρο­ξυ­σμό των αντα­γω­νι­σμών. Η άνο­δος του μι­λι­τα­ρι­σμού και των εξο­πλι­σμών δεί­χνει ότι η κα­τά­στα­ση «μυ­ρί­ζει μπα­ρού­τι».

β) Κρίση των πλα­τιών κι­νη­μά­των αντί­στα­σης, που έθρε­ψαν σε μα­ζι­κό πεδίο της ελ­πί­δες των προη­γού­με­νων χρό­νων. Οι αγώ­νες κατά της φτώ­χειας και του ιμπε­ρια­λι­σμού στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, η «αρα­βι­κή άνοι­ξη», οι αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες στην Ευ­ρώ­πη, το κί­νη­μα Occupy στην Αμε­ρι­κή και στον Κα­να­δά, είναι (να το πούμε κομψά) σε βαθιά υπο­χώ­ρη­ση.

γ) Κρίση της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς σε όλες τις εκ­δο­χές που επι­χεί­ρη­σαν μα­ζι­κά τα προη­γού­με­να χρό­νια. Τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα έχουν βυ­θι­στεί ορι­στι­κά στο βούρ­κο του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Τα μα­ζι­κά ΚΚ ου­δέ­πο­τε ανέ­καμ­ψαν από την κρίση του 1989 (με σχε­τι­κές εξαι­ρέ­σεις, ίσως τις μο­να­δι­κές, το ΚΚΕ και το ΑΚΕΛ). Το κύμα του «αρι­στε­ρού λαϊ­κι­σμού» στη Λατ. Αμε­ρι­κή έχει πιε­στεί ασφυ­κτι­κά, δίνει στη Βε­νε­ζου­έ­λα μια «τε­λι­κή μάχη». Οι ελ­πι­δο­φό­ρες ορ­γα­νώ­σεις της επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς που προ­έ­κυ­ψαν μετά το 1968, διε­θνώς βρί­σκο­νται σε στα­σι­μό­τη­τα, ενώ κά­ποιες από τις πιο εμ­βλη­μα­τι­κές στην Ευ­ρώ­πη αντι­με­τω­πί­ζουν ιστο­ρι­κή κρίση (SWP στη Βρε­τα­νία, LCR-NPA στη Γαλ­λία κ.ο.κ.). Η τα­χύ­τα­τη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ –μετά την «κω­λο­τού­μπα» του 2015- υπήρ­ξε «αρ­νη­τι­κό πα­ρά­δειγ­μα», τρο­φο­δό­τη­σε συ­ντη­ρη­τι­κές από­ψεις και πτέ­ρυ­γες στο Podemos στην Ισπα­νία, στο Bloco στην Πορ­το­γα­λία και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο στο Linke στη Γερ­μα­νία. Αυτές οι απο­τυ­χί­ες δη­μιουρ­γούν τις δυ­να­τό­τη­τες σε εγ­χει­ρή­μα­τα όπως πχ του Με­λαν­σόν, να στρέ­φο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο στις «με­τα-αρι­στε­ρές» ιδέες του λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κου λαϊ­κι­σμού και να συ­γκρο­τού­νται γύρω από αρ­χη­γο­κε­ντρι­κές λει­τουρ­γί­ες.

Αυτό είναι το πραγ­μα­τι­κό πεδίο που έχει να αντι­με­τω­πί­σει ο κα­θέ­νας-κα­θε­μιά από εμάς.

Σε αυτές τις συν­θή­κες ανα­πτύσ­σε­ται μέσα στον κόσμο μας μια ισχυ­ρή τάση προς την ενό­τη­τα στη δράση, προς την ενιαιο­με­τω­πι­κή τα­κτι­κή, λο­γι­κή και μέ­θο­δο.

Ακόμα και οι πιο «σκλη­ρές» τα­κτι­κές, αυτές που ολο­φά­νε­ρα δί­νουν την προ­τε­ραιό­τη­τα στην πε­ρι­χα­ρά­κω­ση δυ­νά­με­ων, θε­ω­ρώ­ντας ότι έτσι θα εξα­σφα­λί­σουν τη βιω­σι­μό­τη­τα του «κόμ­μα­τος» μέσα στις δυ­σκο­λί­ες της επο­χής, υπο­χρε­ώ­νο­νται ταυ­τό­χρο­να να μι­λούν για κά­ποιου εί­δους «μέ­τω­πο». Ενώ την ίδια στιγ­μή, φορ­τώ­νουν σε αυτό τόσα ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κά στοι­χεία –τόσο «προ­ω­θη­μέ­να» πλαί­σια- που κα­τα­λή­γουν να ταυ­τί­ζουν το μέ­τω­πο με το κόμμα και να αντι­με­τω­πί­ζουν ως εχθρι­κή κάθε τάση για αυ­θε­ντι­κή ενό­τη­τα δρά­σης δια­φο­ρε­τι­κών δυ­νά­με­ων του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς.

Εμείς δη­λώ­νου­με εξαρ­χής ότι θε­ω­ρού­με αυτήν την αυ­θόρ­μη­τη διά­θε­ση του κό­σμου ως σωστή, ως πιο προ­ω­θη­μέ­νη απά­ντη­ση στα δι­λήμ­μα­τα της συ­γκυ­ρί­ας από τις υπερ­πο­λύ­πλο­κες, τάχα πιο σο­φι­στι­κέ, απα­ντή­σεις ση­μα­ντι­κών τμη­μά­των της ορ­γα­νω­μέ­νης πρω­το­πο­ρί­ας.

Όμως αυτή η αυ­θόρ­μη­τη διά­θε­ση προς τη συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων δεν αρκεί από μόνη της. Είναι μια ση­μα­ντι­κή «πρώτη ύλη» πάνω στην οποία πρέ­πει να εκ­δη­λω­θούν πρω­το­βου­λί­ες, σχέ­δια, οι­κο­δό­μη­ση.

Αρ­χι­κά «από τα κάτω», μέσα στις αντι­στά­σεις, μέσα στο κί­νη­μα. Η πρό­κλη­ση του προ­σφυ­γι­κού, η υπο­χρέ­ω­ση για σο­βα­ρή αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη, η σο­βα­ρή αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή αντι­πο­λε­μι­κή δου­λειά (ει­δι­κά σε συν­θή­κες όπου γί­νε­ται φα­νε­ρό ότι η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά «λύνει το ζω­νά­ρι της» στην πε­ριο­χή…), η σύ­γκρου­ση με την αντι­κοι­νω­νι­κή «κραι­πά­λη» των εξο­πλι­σμών, είναι πεδία όπου οφεί­λου­με να πά­ρου­με ση­μα­ντι­κές πρω­το­βου­λί­ες. Η αντί­στα­ση στις μνη­μο­νια­κές-κα­πι­τα­λι­στι­κές επι­θέ­σεις στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους, η αντί­στα­ση στους πλει­στη­ρια­σμούς, η αντί­στα­ση στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, η κλι­μά­κω­ση της υπε­ρά­σπι­σης των δη­μό­σιων χώρων και των δη­μό­σιων αγα­θών, είναι το­μείς όπου αυ­το­νό­η­τα χρειά­ζο­νται συ­ντο­νι­σμοί, κοινά σχέ­δια, κοι­νές πρω­το­βου­λί­ες, κοινά σχή­μα­τα. Ασφα­λώς η γκάμα αυτή της ενο­ποί­η­σης της προ­σπά­θειας δεν μπο­ρεί να απο­φα­σι­στεί εκ προ­οι­μί­ου, πρέ­πει να οι­κο­δο­μη­θεί βήμα προς βήμα. Όμως η κα­τεύ­θυν­ση αφορά όλους όσοι πραγ­μα­τι­κά εν­δια­φέ­ρο­νται για την ανα­τρο­πή των συ­σχε­τι­σμών και σχε­διά­ζουν με ζη­τού­με­νο τις νίκες για τον κόσμο μας. Και αντί­στρο­φα: η απόρ­ρι­ψη αυτής της κα­τεύ­θυν­σης αφορά πο­λι­τι­κούς σχε­δια­σμούς που ανα­ζη­τούν απο­τε­λέ­σμα­τα μέσα στη «συ­νέ­χεια της ήττας».

Όμως η απά­ντη­ση αφορά και στο πο­λι­τι­κό πεδίο. Το δίλ­λη­μα «Τσί­πρας ή Μη­τσο­τά­κης;» θα έρθει με πολύ πιε­στι­κές συν­θή­κες για τον κόσμο μας. Η απά­ντη­ση σε αυτό, για να έχει την κατ’ ελά­χι­στο ανα­γκαία πο­λι­τι­κή πει­στι­κό­τη­τα, οφεί­λει να έχει ένα μί­νι­μουμ μα­ζι­κό­τη­τας: να μπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει τα κα­θή­κο­ντα μιας ορα­τής ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­μνη­μο­νια­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ρής αντι­πο­λί­τευ­σης, που θα προ­σπα­θεί να υπε­ρα­σπί­σει τα συμ­φέ­ρο­ντα του κό­σμου μας, στη μακρά πε­ρί­ο­δο μνη­μο­νια­κής επι­τή­ρη­σης που ακο­λου­θεί το τυ­πι­κό «τέλος» του προ­γράμ­μα­τος τον Αύ­γου­στο του 2018. Αν απο­τύ­χου­με να δια­μορ­φώ­σου­με αυτήν την εναλ­λα­κτι­κή λύση, αυτόν τον «πόλο» συ­σπεί­ρω­σης και αντι­συ­στη­μι­κής πο­λι­τι­κής δρά­σης, τότε προ­κύ­πτει ο κίν­δυ­νος να κα­τα­τρι­βούν δυ­νά­μεις σε διλ­λή­μα­τα που θα υπα­γο­ρεύ­ο­νται από το κα­θε­στώς.

Τα ζη­τή­μα­τα αυτά, δια­γρά­φει με μια μο­νο­κο­ντυ­λιά το ΚΚΕ. Δεν πρό­κει­ται για «σε­χτα­ρι­σμό». Πρό­κει­ται για λάθος πο­λι­τι­κή εκτί­μη­ση, που πα­ραι­τεί­ται εκ προ­οι­μί­ου από τη διεκ­δί­κη­ση για νίκες, ενώ δίνει την έμ­φα­ση σε μια κυ­ριαρ­χία του ΚΚΕ, μέσα όμως στα ση­με­ρι­νά πλαί­σια, δε­δο­μέ­να και όρια. Εδώ ο συ­στη­μα­τι­κός δια­χω­ρι­σμός των δυ­νά­με­ων απο­δει­κνύ­ε­ται σαν γνώ­ρι­σμα μιας πα­θη­τι­κής αντι­με­τώ­πι­σης της συ­γκυ­ρί­ας, με το μάτι στραμ­μέ­νο σε ένα αξιο­πρε­πές πο­σο­στό στην επό­με­νη κάλπη και μετά βλέ­που­με… Ο κίν­δυ­νος να υπερ­κε­ρα­στεί το ΚΚΕ (παρά την προ­φα­νή ορ­γα­νω­τι­κή και αριθ­μη­τι­κή υπε­ρο­χή του) από την πα­ρέμ­βα­ση του νέο-ΠΑ­ΣΟΚ ή, ακόμα χει­ρό­τε­ρα, από τους νε­ο­να­ζί της ΧΑ, ανα­δει­κνύ­ει τον κο­ντό­θω­ρο ορί­ζο­ντα αυτής της στρα­τη­γι­κής.

Δυ­στυ­χώς, αυτή η αντι­με­τώ­πι­ση έγινε «μο­ντέ­λο» σε μι­κρο­γρα­φία και για τις απο­φά­σεις του πρό­σφα­του συ­νε­δρί­ου του ΝΑΡ.

Σε πρό­σφα­το άρθρο έμπει­ρου και σε­βα­στού συ­ντρό­φου, δια­βά­σα­με: «η πο­λι­τι­κή αυ­το­τέ­λεια του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ… απο­τε­λεί το “πρό­βλη­μα των προ­βλη­μά­των” της επο­χής μας». Κλει­δί, μά­λι­στα, για την αντι­με­τώ­πι­ση αυτού του προ­βλή­μα­τος των προ­βλη­μά­των απο­τε­λεί η απόρ­ρι­ψη των «εν­διά­με­σων αρι­στε­ρών λύ­σε­ων». Από πότε, αλή­θεια, η πο­λι­τι­κή αυ­το­τέ­λεια του ΝΑΡ –και οποιασ­δή­πο­τε άλλης ορ­γά­νω­σης- είναι σε αντί­θε­ση (ή και χει­ρό­τε­ρα απει­λεί­ται) από τις τα­κτι­κές ενό­τη­τας στη δράση ή τη λο­γι­κή του Ενιαί­ου Με­τώ­που; Ο σύ­ντρο­φος ανα­φέ­ρει προς από­δει­ξη την ιστο­ρι­κή εμπει­ρία από το 1944 (κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής ενό­τη­τας), το 1964 (σχέ­σεις ΕΔΑ με Ένωση Κέ­ντρου), και το 1984 (τα­κτι­κή ουράς του ΚΚΕ επί Φλω­ρά­κη απέ­να­ντι στο ΠΑΣΟΚ). Μόνο που σεμνά απο­σιω­πά το γε­γο­νός ότι σε όλες αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις το ΚΚΕ έκανε «ενό­τη­τα» με αστι­κές πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις (και μά­λι­στα με όρους υπο­τα­γής) και όχι με «εν­διά­με­σες αρι­στε­ρές λύ­σεις», ή με δια­φο­ρε­τι­κές δυ­νά­μεις του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς. Για εμάς, πράγ­μα­τι, η πα­ρά­δο­ση του Ενιαί­ου Με­τώ­που αφορά, απο­κλει­στι­κά, ερ­γα­τι­κές-αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις.

Σε αυτό το έδα­φος, διά­φο­ροι νε­ό­τε­ροι σύ­ντρο­φοι ανα­λαμ­βά­νουν τη δου­λειά να κα­τα­χε­ριά­σουν τις «εν­διά­με­σες δυ­νά­μεις». Δια­βά­σα­με τον όρο «νε­ο­δια­χει­ρι­στι­κές». Μόνο που τέ­τοιοι βα­ριοί όροι μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποιού­νται μόνο αν προ­κύ­πτουν αντι­κει­με­νι­κά: από τις σχέ­σεις του κα­θε­νός με την κυ­ρί­αρ­χη τάξη, τις με­ρί­δες της κλπ. Αλ­λιώς προ­κύ­πτει ο κίν­δυ­νος να γε­μί­σει ο τόπος ιε­ρο­ε­ξε­τα­στές…

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι μια τέ­τοια «στενή» αντι­με­τώ­πι­ση του με­τώ­που, δεν αφορά μόνο μελ­λο­ντι­κές πρω­το­βου­λί­ες, αλλά και υπάρ­χο­ντες συ­να­σπι­σμούς. Δια­βά­σα­με ότι «βη­μα­το­δό­τη και καρ­διά της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ… να απο­τε­λέ­σει η δια­δι­κα­σία και τε­λι­κή η ίδρυ­ση του κομ­μου­νι­στι­κού φορέα». Εξ όσων γνω­ρί­ζου­με στις γραμ­μές της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ υπάρ­χουν αρ­κε­τά δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις-τα­κτι­κές-ορ­γα­νώ­σεις στο ζή­τη­μα του κόμ­μα­τος. Η ταύ­τι­ση κόμ­μα­τος-με­τώ­που μπο­ρεί να απο­δει­χθεί δια­λυ­τι­κή σε πολλά επί­πε­δα.

Σε άλλο κεί­με­νο δια­βά­σα­με: «Οι προ­βλη­μα­τι­σμοί και οι δια­φω­νί­ες δια­σχί­ζουν όλη τη μα­χό­με­νη Αρι­στε­ρά. Δια­σχί­ζουν το ΚΚΕ και τη ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ και όλες τις ορ­γα­νώ­σεις εντός, εκτός και γύρω τους. Γιατί εδρά­ζο­νται στην αγω­νία για την “ήττα που συ­νε­χί­ζε­ται”». Έτσι είναι. Γι’ αυτό ο κα­θείς οφεί­λει να ενι­σχύ­ει και να απο­σα­φη­νί­σει την «αυ­το­τέ­λειά του». Όμως ταυ­τό­χρο­να οφεί­λει να δια­τυ­πώ­νει με σα­φή­νεια την πρό­τα­σή του για το μέ­τω­πο: εμείς συμ­με­τέ­χο­ντας στη ΛΑΕ, χωρίς ποτέ να κρύ­ψου­με ή να υπο­βαθ­μί­σου­με δια­φω­νί­ες πο­λι­τι­κές, συ­νε­χί­ζου­με να την υπο­στη­ρί­ζου­με, διεκ­δι­κώ­ντας πάντα ει­λι­κρι­νά τη «διεύ­ρυν­ση» του ανα­γκαί­ου με­τώ­που, προς όλες τις δυ­νά­μεις της ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Οι «συμ­μα­χι­κές σχέ­σεις» με­τα­ξύ ΛΑΕ, άλλων ρι­ζο­σπα­στι­κών δυ­νά­με­ων που ήρθαν σε ρήξη με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2015 και ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ (με δε­δο­μέ­νη την αυ­το­ε­ξαί­ρε­ση του ΚΚΕ) απο­τε­λούν το πραγ­μα­τι­κό «κλει­δί» για τη ση­με­ρι­νή πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά