Μήνας: Ιανουαρίου 2018

Παν. Λαφαζάνης: Χρειαζόμαστε συλλαλητήρια, αλλά συλλαλητήρια ενάντια στο ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου και τη νέα «κατοχή».

Ο Παν. Λαφαζάνης παραβρέθηκε στην απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) έξω από το Χρηματιστήριο Αθηνών και έκανε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης την παρακάτω δήλωση:

«Πραγματοποιούνται συλλαλητήρια για να μην πουληθεί η Μακεδονία. Δυστυχώς, η Μακεδονία έχει ήδη ξεπουληθεί σε σημαντικό βαθμό και πωλείται συνεχώς φέτα-φέτα.

Σήμερα ξεπουλήθηκε σε Γερμανούς, Γάλλους, Κινέζους και εγχώρια αρπακτικά το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, πουλήθηκε στους Γερμανούς το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, ετοιμάζονται να πουλήσουν σε γαλλικά συμφέροντα την ΕΥΑΘ, η ElDorado «κατέχει» και καταστρέφει την Χαλκιδική, πουλιέται η Εγνατία Οδός, ξεπουλιούνται οι μονάδες της ΔΕΗ στην Κοζάνη, πωλούνται όλες οι δημόσιες στρατηγικές επιχειρήσεις στη Βόρεια Ελλάδα και εκποιείται όλος ο δημόσιος και ορυκτός μακεδονικός πλούτος.

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα είναι μια κατεχόμενη χώρα, η οποία έχει υποθηκεύσει στους πιστωτές για έναν αιώνα όλο το δημόσιο πλούτο της.

Χρειαζόμαστε συλλαλητήρια, αλλά συλλαλητήρια για να σώσουμε τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, το νερό, τις στρατηγικές επιχειρήσεις μας, τις υποδομές, τους δρόμους μας, τον δημόσιο πλούτο μας. Συλλαλητήρια για την ελευθερία, την δημοκρατία, την κυριαρχία και ανεξαρτησία μας, ενάντια στα μνημόνια, στη λιτότητα, τη Νατοϊκή κηδεμονία και τη νέα αποικιοκρατία».

Advertisements

Η σφαγή των παιδιών του Lidice

Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο.

Τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια.

Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

Αναδημοσίευση από tvxs.gr
Πηγές: antikleidi.com και kuriositas.com

Το χωριό Lidice βρίσκεται στην Τσεχία σε απόσταση 20 χλμ. από την Πράγα. Το χωριό καταστράφηκε, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί ως αντίποινα για τη δολοφονία του ReinhardHeydrich, ανώτατου στελέχους των Ες-Ες, επιφορτισμένου με την «Τελική λύση του Εβραϊκού ζητήματος» και υπεύθυνου του Ολοκαυτώματος.

Το χωριό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου σε απόσταση 300 μ. από την παλιά του τοποθεσία. Ο χώρος όπου βρισκόταν το χωριό μετατράπηκε σε μνημείο.  Η γλύπτης Marie Uchytilová δημιούργησε ένα χάλκινο σύμπλεγμα αποτελούμενο από 82 παιδιά (42 κορίτσια και 40 αγόρια).

Η Τσεχοσλοβακία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία τον Απρίλιο του 1939 και η διοίκηση του Heydrich που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από καταπίεση, βασανισμούς και δολοφονίες. Στα τέλη Μαΐου του 1942 ομάδα στρατιωτών αποτελούμενη από Τσέχους και Σλοβάκους κατάφερε ένα μεγάλο χτύπημα στους Γερμανούς. Τον ισχυρό τραυματισμό του Heydrich.

Μια εβδομάδα αργότερα στις 4 Ιουνίου του 1942, ο Heydrich πέθανε από σηψαιμία. Ολόκληρη η χώρα πίστευε ότι γνώριζε τι θα επακολουθήσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να προβλέψει την φρίκη που τους ετοίμαζαν οι κατακτητές.

Η αρχή έγινε με ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Μια τεράστια επιχείρηση αναζήτησης των δραστών ακολούθησε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την εβδομάδα μεταξύ του τραυματισμού και του θανάτου του Heydrich 157 άνθρωποι είχαν ήδη εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Μετά την κηδεία του Heydrich στο Βερολίνο, ο Χίτλερ, διέταξε τι θα έπρεπε να γίνει στα χωριά που έκρυβαν τους υπεύθυνους:  Όλοι οι ενήλικες άνδρες να εκτελούνται και τα γυναικόπαιδα να μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα παιδιά που είχαν χαρακτήρα και χαρακτηριστικά «Αρίου» να υιοθετούνται από Γερμανικές οικογένειες SS για να γίνουν καλοί Ναζί. Τα υπόλοιπα να ανατραφούν με «άλλους τρόπους». Τέλος, τα χωριά να εξαφανιστούν από τους χάρτες, τίποτα να μην μείνει που να δηλώνει ότι κάποτε υπήρξαν.

Οι εντολές του άρχισαν να εφαρμόζονται αμέσως. Στο χωριό Lidice, που παρά την απουσία αποδείξεων ότι είχαν βρει εκεί καταφύγιο οι στρατιώτες που ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Heydrich, έγινε η αρχή. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε.
Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους, οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.

203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε ο Heydrich, για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück, όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.

Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Όσα δεν είχαν τα χαρακτηριστικά που απαιτούνταν, παρά τις αρχικές διαφωνίες, αποφασίστηκε από τον Adolf Eichmann να θανατωθούν.

Στις 2 Ιουλίου, 82 παιδιά παραδόθηκαν στην Γκεστάπο. Από εκεί μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Chelmno όπου δηλητηριάστηκαν με αέρια. Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους.  Λόγω των «άριων» χαρακτηριστικών τους είχαν μεταφερθεί στη Γερμανία όπου και έζησαν μέχρι το τέλος του πολέμου.

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του. Ωστόσο, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τα αθώα παιδιά που έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα επέστρεψαν και θα κατοικούν για πάντα στο Lidice.

Τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, θα στέκονται εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής.

Τα παιδιά του Lidice βρίσκονται επιτέλους στο σπίτι τους.

Η Τελική Λύση που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα.

Για τη σημερινή Ημέρα Μνήμης
των θυμάτων του Ολοκαυτώματος.

auswitch

Πηγή: tvxs.gr

«Τελική Λύση». Πρόκειται για το κωδικό όνομα του σχεδίου των Ναζί βάσει του οποίου προχώρησαν στη συστηματική δολοφονία των Εβραίων στη Γερμανία και τις υπό κατάκτηση περιοχές. Αποτέλεσμα της υιοθέτησης της «Τελικής λύσης» δεν ήταν άλλο από το Ολοκαύτωμα. Ο τραγικός απολογισμός για την Εβραϊκή Κοινότητα της Ευρώπης ήταν περίπου έξι εκατομμύρια νεκροί άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Οι φυλετικές πεποιθήσεις των ναζιστών ήταν εκφρασμένες από την ιδρυτική διακήρυξη του Κόμματος. Οι μη-Άριοι λαοί και ιδιαίτερα οι Εβραίοι απειλούσαν την «καθαρότητα του γερμανικού λαού».

Αρχικά η πολιτική του Ναζιστικού καθεστώτος ήταν να ωθεί τους Εβραίους σε μετανάστευση εκτός της Γερμανίας. Τα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων άρχισαν άμα τη αναλήψει της εξουσίας από τους Ναζί.

Μποϊκοτάζ στις εβραϊκές επιχειρήσεις, αποκλεισμός των εβραίων από δημόσια αξιώματα και υποχρέωση να φορούν όταν κυκλοφορούν το άστρο του Δαβίδ. Τα μέτρα αυτά δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα για το ναζιστικό καθεστώς το οποίο προχώρησε ένα βήμα παραπάνω καταλήγοντας στη σκέψη να καταλάβει τη Μαδαγασκάρη και να την μετατρέψει σε «αποθήκη Εβραίων».

Η λύση εγκαταλείφθηκε επειδή το Γ’ Ράιχ δεν είχε ικανοποιητική ναυτική δύναμη. Αποφασίστηκε, τελικά, η «μετανάστευση» των Εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και γκέτο. Παρά την πείνα και την εργασία στα κάτεργα ούτε αυτή η λύση απέδιδε το αποτέλεσμα που επιζητούσε το Ναζιστικό καθεστώς που ήθελε την άμεση λύση, δηλαδή την άμεση εξόντωση των Εβραίων.

Έτσι στις 20 Ιανουαρίου του 1942 συγκλήθηκε στο προάστιο του Βερολίνου, Wannsee, μια διάσκεψη, στην οποία ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, αρχηγός των υπηρεσιών ασφαλείας του Τρίτου Ράιχ, ενημέρωσε τους αξιωματούχους του καθεστώτος για την «Τελική Λύση» που είχε αποφασιστεί για το «εβραϊκό πρόβλημα».

Ο στρατάρχης Χέρμαν Γκέριγκ και ο αρχηγός των SS Χάνριχ Χίμλερ είχαν ήδη λάβει το πράσινο φως για να προχωρήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Στις 31 Ιουλίου 1941 ο Γκέρινγκ έγραψε στον Χάιντριχ «να αναλάβει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες για την ολοκληρωτική λύση του Εβραϊκού Ζητήματος σε όλα τα εδάφη με γερμανική επιρροή».

Τελικά στη σύσκεψη συμμετείχαν 14 ανώτατοι αξιωματούχοι του Τρίτου Ράιχ, υπό την προεδρία του Χάινριχ, ο οποίος ξεκίνησε μοιράζοντας λίστες τις χώρες της Ευρώπης και τον προς εξόντωση αριθμό των Εβραίων σε καθεμιά από αυτές. Τους καταλόγους είχε συντάξει ο συνεργάτης του, ο διαβόητος Άντολφ Άιχμαν. Ο ίδιος πρότεινε της μεταφορά τους στην Ανατολή και την εξόντωσή τους μέσω καταναγκαστικής εργασίας «που θα προκαλούσε τον θάνατό τους από φυσικές αιτίες».

«Για όσους επιζήσουν, και αυτοί θα είναι οι πιο σκληροτράχηλοι, θα πρέπει να τους συμπεριφερθούμε ανάλογα, επειδή αν τους αφήσεις ελεύθερους θα αποτελέσουν τον σπόρο για την Εβραϊκή Αναγέννηση» υποστήριξε.

Από τις λίστες αυτές σύμφωνα με τον Χάιντριχ έπρεπε να εξαιρεθούν οι άνω των 65 ετών γερμανοεβραίοι, όσοι είχαν τραυματισθεί πολεμώντας για τη Γερμανία και έχουν τιμηθεί με ανώτατα παράσημα, οι Εβραίοι που έχουν παντρευτεί Γερμανίδες και αντιστρόφως, και τα τέκνα που προέρχονται από ένα τέτοιο γάμο. Τελικώς αποφασίστηκε η κατασκευή ειδικών στρατοπέδων, αποκλειστικά γα το σκοπό αυτό.

Δημιουργήθηκαν, έτσι, τα στρατόπεδα εξολόθρευσης: Τρεμπλίνκα, Μαϊντάνεκ Σομπιμπόρ και Μπέλζεκ. Παράλληλα, δημιουργήθηκε ένας τρίτος «τομέας» στο ήδη υπάρχον στρατόπεδο του Άουσβιτς, το «Άουσβιτς ΙΙΙ Μόνοβιτς». Η επιχείρηση μεταφοράς των Εβραίων στα στρατόπεδα εξολόθρευσης ονομάστηκε «Επιχείρηση Ράινχαρντ» από το όνομα του στρατηγού των Ες-Ες Ράινχαρντ Χάιντριχ.

Οι πρακτικές εξόντωσης δεν εξαντλήθηκαν στους Εβραίους. Παράλληλα, το νεοδημιουργημένο στρατόπεδο του Κέλμνο άρχισε να λειτουργεί ως κέντρο εξολόθρευσης των Ρομά. Σε όλα τα στρατόπεδα εξόντωσης άρχισε, επίσης, και συστηματική εξολόθρευση των ομοφυλοφίλων ανδρών και γυναικών, των πολιτικών κρατουμένων, κυρίως κομμουνιστών, αιχμαλώτων πολέμου, κυρίως από τη Ρωσία, Μαρτύρων του Ιεχωβά και άλλων.

Για την επίτευξη του ναζιστικού στόχου υιοθετήθηκαν οι πλέον απάνθρωποι και σκληροί τρόποι. Μαζικοί θάνατοι επιτεύχθηκαν σε πολλά στρατόπεδα με τη χρήση των θαλάμων αερίων και τη χρήση κύρια μονοξειδίου του άνθρακα αλλά και του κυανιούχου αερίου Κυκλώνας Β (Zyklon B).

Επιστρατεύθηκαν τόσο ειδικευμένοι «επιστήμονες» όσο και ολόκληρη η τεχνογνωσία που διέθετε το Γ’ Ράιχ και επιθυμούσε να βελτιώσει: Ιατρικά πειράματα, εγχειρήσεις χωρίς αναισθητικό, αντοχή στο ψύχος και την υποθερμία.

Αργότερα για λόγους… οικονομικούς υιοθετήθηκε η χρήση των κλιβάνων. Προωθήθηκε λοιπόν η απανθράκωση των νεκρών και δολοφονημένων στα κρεματόρια, αν και σε ορισμένα στρατόπεδα, όπως αυτό του Σομπιμπόρ, δεν απέκτησαν ποτέ κλιβάνους αποτέφρωσης: Τα πτώματα καίγονταν σε ανοικτά ορύγματα.

Υπολογίζεται ότι μόνο στα στρατόπεδα εξολόθρευσης θανατώθηκαν, με τουφεκισμό, καταναγκαστική εργασία, απαγχονισμό και δηλητηριώδη αέρια περίπου τρία εκατομμύρια Εβραίων.

Το σύνολο των Εβραίων που θανατώθηκαν από την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος στην εξουσία μέχρι την κατάρρευσή του ανέρχεται σε έξι περίπου εκατομμύρια.

Πρόκειται για το «Ολοκαύτωμα», τη μεγαλύτερη γενοκτονία της παγκόσμιας ιστορίας.

Περισσότερα:

  1. Ολοκαύτωμα
  2. Η συμβολή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στο έργο της σωτηρίας του εβραϊκού πληθυσμού.


Ο “διαπραγματευτικός τουρισμός”, το Νομισματοκοπείο και τα αποθεματικά της ΕΚΤ στην Ελλάδα.

Του Παν. Λαφαζάνη

Πηγή: Iskra.gr

Στο πλαίσιο της “έρευνας” της εφημερίδας τα ΝΕΑ για τα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έγραψε για την εφημερίδα ένα σύντομο κείμενο που δημοσιεύτηκε σήμερα Παρασκευή 26/1/18.

Το κείμενο του Παν. Λαφαζάνη κάνει μια σύντομη αναφορά στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και στο πως φτάσαμε στην υπογραφή του τρίτου καταστροφικού μνημονίου.

Ο Παν. Λαφαζάνης αναφέρεται ιδιαίτερα στον μακρόσυρτο αδιέξοδο “διαπραγματευτικό τουρισμό”, όπως τον είχε καταγγείλει τότε, της ομάδας Τσίπρα – Βαρουφάκη – Δραγασάκη – Τσακαλώτου. Και ήταν αδιέξοδη αυτή η πολιτική διότι η κυβέρνηση πήγαινε σε μια διαπραγμάτευση χωρίς να έχει εναλλακτική πρόταση, παρά την επίμονη προσπάθεια του Αριστερού Ρεύματος για επεξεργασία πρότασης εξόδου από την ευρωζώνη στη βάση του ριζοσπαστικού μας προγράμματος. Αντίθετα, η κυβέρνηση ουσιαστικά έλεγε ότι χωρίς συμφωνία με τους πιστωτές, η χώρα οδηγείτο στο χάος.

Παρ’ όλα αυτά και παρ’ όλη την έλλειψη προετοιμασίας όταν στην φάση του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, η ΕΚΤ προχώρησε σε ανοικτό εκβιασμό σε βάρος της Ελλάδας, κόβοντας την χρηματοδότηση των τραπεζών, ο Παν. Λαφαζάνης κατέθεσε, έστω την ύστατη στιγμή, ρεαλιστική πρόταση που θα μπορούσε να απαντήσει αποτελεσματικά στον εκβιασμό, να διευκολύνει την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, να στηρίξει τις τράπεζες και την εθνικοποίηση τους και να ανοίξει το δρόμο για την εφαρμογή του ριζοσπαστικού μας προγράμματος.

Η πρόταση του Λαφαζάνη τότε ήταν να αξιοποιηθεί μέρος των αποθεμάτων πολλών δισ. ευρώ που είχε στο δίκτυο της Τράπεζας Ελλάδας ώστε να κτιστεί μια γέφυρα για την γρήγορη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα.

Η πρόταση αυτή ρεαλιστική, εφαρμόσιμη και αναγκαία, αντιμετώπισε την λυσσώδη αντίδραση των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Δραγασάκη κλπ καθώς και την λυσσασμένη αντίδραση του εγχώριου και ευρωπαϊκού κατεστημένου. Πρώτος ο Τσίπρας την συκοφάντησε και αντί να την πει με το όνομα της, την βάπτισε επιτηδείως “ριφιφί στο Νομισματοκοπείο” και έτσι συκοφαντικά πέρασε στα καθεστωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Κ.Τ

Το κείμενο που δημοσιεύθηκε είναι το εξής:

Ο “διαπραγματευτικός τουρισμός”, το Νομισματοκοπείο και τα αποθεματικά της ΕΚΤ στην Ελλάδα

Με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Γενάρη του 2015 η Ελλάδα είχε μια μεγάλη ιστορική δυνατότητα: Να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία για να σπάσει την κακοδαιμονία μιας εξαρτημένης και έμφοβης χώρας και να προχωρήσει σε νέους δημοκρατικούς δρόμους παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης.

Δυστυχώς, όμως, ο Αλ. Τσίπρας και η τότε ομάδα του, Βαρουφάκης, Δραγασάκης, Παπάς, Φλαμπουράρης κλπ έδρασαν ως συνωμότες και ραδιούργοι εναντίον της λαϊκής εντολής για την υπονόμευση και τελικά ακύρωση του ριζοσπαστικού προγράμματος με το οποίο εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ιστορία της πρώτης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία συμμετείχα, υπήρξε μια ιστορία συνεχών υποχωρήσεων από τις δεσμεύσεις μας και συνεχών πραξικοπημάτων από τον Τσίπρα και τους οπλαρχηγούς του, μέχρι να φθάσουμε στην μεγάλη προδοσία του Αυγούστου του 2015 με την εξευτελιστική ψήφιση του τρίτου καταστροφικού μνημονίου, το οποίο, να σημειώσουμε, υπερψήφισαν και η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι που τώρα διαμαρτύρονται.

Όλη η προσπάθεια της κυβερνητικής ομάδας και των κατεστημένων κέντρων στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως να απομονώσουν το Αριστερό Ρεύμα και την Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, που έδιναν μια μεγάλη μάχη για να κρατηθεί η κυβερνητική πορεία στο πλαίσιο των δεσμεύσεων μας.

Προσωπικά από την πρώτη στιγμή κατάγγελνα σε όλα τα κυβερνητικά όργανα την αδιέξοδη διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης.

Ειδικότερα κατηγορούσα πρόσωπο με πρόσωπο τους Τσίπρα – Βαρουφάκη – Δραγασάκη και Τσακαλώτο ότι έκαναν ένα αδιέξοδο “διαπραγματευτικό τουρισμό”, πράγμα που είχε οδηγήσει ορισμένες φορές και σε θορυβώδη διάλυση των συνεδριάσεων μας.

Αυτός ο “διαπραγματευτικός τουρισμός”, τόνιζα, ζημίωνε φοβερά την Ελλάδα και έσφιγγε τη θηλιά στο λαιμό της, αφού η κυβέρνηση δεν ήθελε να ξεκαθαρίσει το τοπίο, καταθέτοντας εναλλακτική πρόταση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που δεν με καλούσαν στο στενό κυβερνητικό όργανο οικονομικής πολιτικής, παρ’ ότι είχαν υποχρέωση.

Η προδοσία της λαϊκής εντολής του Γενάρη του ’15 και του δημοψηφίσματος δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.

Μέχρι την τελευταία στιγμή πρότεινα ρεαλιστική εναλλακτική λύση στο πρωτοφανούς βαρβαρότητας δίλημμα της ΕΚΤ: Συνθηκολογείτε είτε ο ελληνικός λαός καταδικάζεται σε αργό θάνατο.

Η πρόταση μου αφορούσε την νόμιμη και επιβαλλόμενη αξιοποίηση μέρους των αποθεμάτων δισεκατομμυρίων της ΕΚΤ στην χώρα μας για το πέρασμα της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα, προκειμένου να υποβοηθηθεί η εφαρμογή των ριζοσπαστικών μας δεσμεύσεων.

Λύσσαξαν τότε Τσίπρας, Βαρουφάκης, Δραγασάκης, Πρ. Παυλόπουλος με την πρόταση μου. Λειτούργησε ως βρώμικο παρακράτος και ο Στουρνάρας για να την αποτρέψει.

Όλοι μαζί αυτοί οι κοινοί και άθλιοι πραξικοπηματίες και συκοφάντες, λέγοντας ψεύδη, βάπτισαν την θέση μου: “ριφιφί στο Νομισματοκοπείο”. Καμία σχέση.

Αν η πρόταση μου είχε τότε γίνει δεκτή η χώρα θα βρισκόταν σήμερα σε μια δυναμική ανορθωτική πορεία.

Από κει και πέρα με το τρίτο μνημόνιο τα πράγματα πήραν τον καταστροφικό δρόμο τους. Σήμερα ακούγεται ξανά η άθλια γνωστή επί 10 χρόνια προπαγάνδα περί νέου “succes story”. Διέξοδος για την Ελλάδα δεν υπάρχει με δεσμεύσεις κηδεμονίας ενός και πλέον αιώνα. Ποτέ “αποικία” δεν είδε φως με σχέδια των αποικιοκρατών της.

Ο Αλ. Τσίπρας είναι ο μοιραίος άνθρωπος σε ένα μοιραίο κατεστημένο, που θέλει να καταστήσει μοιραία και την χώρα. Θα το επιτρέψουμε;

Πάτρα: Θανάσιμο ατύχημα 65χρονου οικοδόμου.

Έπεσε από τη σκαλωσιά

Πηγή: ergasianet.gr

Έδωσε την τελευταία «μάχη» με το μεροκάματο την Τετάρτη 24 Ιανουαρίου. Στα 65 χρόνια του ανέβηκε στη σκαλωσιά. Δεν είχε σύνταξη και δούλευε δεξιά και αριστερά. Το μεσημέρι δεν γύρισε σπίτι… Το εργατικό δυστύχημα που σημειώθηκε την Τετάρτη στην Πάτρα, όταν ένας 65χρονος οικοδόμος από το Αίγιο, κατά τη διάρκεια εργασιών σε κτίριο από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, έπεσε από τη σκαλωσιά ύψους 5 μέτρων στο έδαφος, αποτελεί ένα άγριο έγκλημα εναντίον της εργατικής τάξης της χώρας. Σε γιαπιά, σε εργοστάσια, σε πολλούς χώρους δουλειάς, δεκάδες εργαζόμενοι χάνουν τη ζωή τους, από τα ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας και την υπερεργασία.

«Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά και οι προηγούμενες, με την αύξηση των ορίων ηλικίας σε συνδυασμό με την ανεργία, τη βαριά φορολογία, αναγκάζουν χιλιάδες συναδέλφους μας να παίζουν τη ζωή τους κορόνα – γράμματα για ένα ξεροκόμματο. Η κατάσταση στους χώρους δουλειάς θυμίζει μεσαίωνα, ελλιπείς μέτρα ασφαλείας, εντατικοποίηση της εργασίας και ωράρια από το πρωί μέχρι το βράδυ. Τεράστιες είναι οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που κρατά υποστελεχωμένους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς (επιθεώρηση εργασίας, ΙΚΑ κ.λπ.) με αποτέλεσμα το κατασκευαστικό κεφάλαιο να δρα ασύδοτα ξεζουμίζοντας κυριολεκτικά τους εργάτες, μέχρι να τους πάρουν και την τελευταία τους πνοή», σημειώνουν οι οικοδόμοι της Πάτρας και προσθέτουν: «Επίσης τεράστιες είναι οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που κωλυσιεργεί σχετικά με τη διανομή των “υπέρ αγνώστων” ενσήμων, δουλεμένα ένσημα των οικοδόμων, ώστε να μπορέσουν να συμπληρώσουν τα ένσημα για συνταξιοδότηση, είναι ο κόπος των οικοδόμων. Οι οικοδόμοι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Μέσα από το Συνδικάτο οργανωμένα κι αποφασιστικά να παλέψουμε και να διεκδικήσουμε δουλειά με αξιοπρέπεια, να μη δίνουμε τη ζωή μας για τα κέρδη των αφεντικών».

Το Γενικό Συµβούλιο του ΜΕΤΑ στο νέο τοπίο.

Η Αριστερά, η απεργία,
τα µεγάλα προβλήµατα

Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Στις 21/1 συνεδρίασε το Γενικό Συµβούλιο του ΜΕΤΑ, µε αυξηµένη συµµετοχή από τον ιδιωτικό και το δηµόσιο τοµέα και µε προσκεκληµένους άλλων αριστερών παρατάξεων που µπαίνουν στον κόπο της προσπάθειας συνεννόησης, αναγνωρίζοντας τις θετικές επιπτώσεις που µπορεί να φέρει στο απογοητευµένο, αλλά και δυσαρεστηµένο εργατικό κίνηµα.

Το ΓΣ του ΜΕΤΑ πρα­γµα­το­ποι­ή­θη­κε λίγες µέρες µετά την ψή­φι­ση του νέου αντερ­γα­τι­κού και αντι­λαϊ­κού πα­κέ­του µέ­τρων, για να κλεί­σει η 3η αξιο­λό­γη­ση, µε κο­ρυ­φαία ζη­τή­µα­τα, την αλ­λα­γή του απερ­για­κού δι­καιώ­µα­τος των συν­δι­κά­των (50% συν 1, για την προ­κή­ρυ­ξη απερ­γί­ας) και τους ηλε­κτρο­νι­κούς πλει­στη­ρια­σµούς, ενώ συ­µπε­ριέ­λα­βε και τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κ.λπ.

Απέ­να­ντι σε αυτά τα ζω­τι­κής ση­µα­σί­ας, για την ερ­γα­τι­κή τάξη, ζη­τή­µα­τα, που πλήτ­τουν τους όρους ύπαρ­ξης των συν­δι­κά­των και τα στοι­χειώ­δη αγαθά που ακόµη δια­θέ­τουν οι ερ­γα­ζό­µε­νοι, η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία, µαζί µε τις κυ­βερ­νη­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις αντέ­δρα­σαν όχι απλώς χλια­ρά, αλλά µπλο­κά­ρο­ντας στην ουσία τις απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις αντί­στα­σης.

Το ΜΕΤΑ, στα­θε­ρό στην άποψη για έγκαι­ρη και καλά ορ­γα­νω­µέ­νη προ­ε­τοι­µα­σία των απερ­για­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, προ­κει­µέ­νου να υπάρ­χουν όροι επι­τυ­χί­ας, είχε προ­τεί­νει την προ­κή­ρυ­ξη απερ­για­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων σε συ­γκε­κρι­µέ­νη ηµε­ρο­µη­νία που να µην αφή­νει την πρω­το­βου­λία των κι­νή­σε­ων στην κυ­βέρ­νη­ση. Αυτή η πρό­τα­ση έγινε στις υπό­λοι­πες δυ­νά­µεις της Αρι­στε­ράς, ώστε από κοι­νού να γίνει προ­σπά­θεια σε ΑΔΕΔΥ, ΕΚΑ, ΕΚΠ, ΓΣΕΕ κ.λπ. για να γίνει εφι­κτή η προ­κή­ρυ­ξη ενός συ­νό­λου κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων που πε­ρι­λά­µβα­ναν συ­µµε­το­χή στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις στα ει­ρη­νο­δι­κεία, 24ωρη απερ­γία για την 3η αξιο­λό­γη­ση και συλ­λα­λη­τή­ρια, γνω­ρί­ζο­ντας τη συ­µφω­νία των πα­λιών και νέων µνη­µο­νια­κών συν­δι­κα­λι­στι­κών δυ­νά­µε­ων (ΔΑ­ΚΕ-π. ΠΑΣΚ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΑ­ΤΡΟ­ΠΗ) για προ­ε­δρείο στην ΑΔΕΔΥ, η οποία θα είχε (όπως και είχε) αρ­νη­τι­κή επί­πτω­ση και στην προ­κή­ρυ­ξη απερ­γιών.

Το ΠΑΜΕ αντα­πο­κρί­θη­κε στην κοινή πρω­το­βου­λία του ΜΕΤΑ, για έκτα­κτη σύ­γκλι­ση ΕΕ ΑΔΕΔΥ στις 3/1, αλλά µέ­χρις εκεί. Πα­ρό­λο που ΜΕΤΑ και ΠΑ­ΡΕΜ­ΒΑ­ΣΕΙΣ κα­τέ­θε­σαν την ίδια πρό­τα­ση, για συλ­λα­λη­τή­ρια στα ει­ρη­νο­δι­κεία στις 10/1 και 24ωρη απερ­γία στις 11/1, το ΠΑΜΕ δεν συ­ναί­νε­σε σε αυτή την πρό­τα­ση, θέ­το­ντας µία αό­ρι­στη πρό­τα­ση για 24ωρη απερ­γία τη µέρα ψή­φι­σης, αφή­νο­ντας την πρω­το­βου­λία των κι­νή­σε­ων στην κυ­βέρ­νη­ση.

Η απερ­γία στις 12/1 –η οποία προ­τά­θη­κε από το ΠΑΜΕ εκ των υστέ­ρων και οι την οποία άλλες δυ­νά­µεις της Αρι­στε­ράς είχαν την ευαι­σθη­σία και την ευ­ε­λι­ξία να απο­δε­χτούν και να προ­σπα­θή­σουν την επι­βά­λουν, κό­ντρα στην αδρά­νεια της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας των µε­γά­λων συ­νο­µο­σπον­διών και Ερ­γα­τι­κών Κέ­ντρων– έτσι όπως προ­κη­ρύ­χτη­κε και µε τον πε­ριο­ρι­σµέ­νο χρόνο προ­ε­τοι­µα­σί­ας που της απέ­µε­νε, δεν είχε την επι­τυ­χία που θα µπο­ρού­σε και που της άξιζε. Μαζί µε τις στά­σεις ερ­γα­σί­ας που είχαν ανα­κοι­νω­θεί από την ΑΔΕΔΥ και το συλ­λα­λη­τή­ριο τη Δευ­τέ­ρα 15/1, δη­µιούρ­γη­σαν αλα­λούµ στους χώ­ρους δου­λειάς, ακόµα και στα πιο ορ­γα­νω­µέ­να κο­µµά­τια, κα­τα­κε­ρµα­τί­στη­κε η συ­µµε­το­χή στις απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις και χά­θη­κε η ευ­και­ρία έµπνευ­σης των πιο απο­γοη­τευ­µέ­νων.

Το σκη­νι­κό των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων 12 και 15 Γε­νά­ρη µαζί µε τη συ­κο­φα­ντι­κή επί­θε­ση που εξα­πο­λύ­ει συ­νει­δη­τά το ΠΑΜΕ κατά του META, τη νέα κα­τά­στα­ση που δια­µορ­φώ­νε­ται στις ανώ­τε­ρες συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις, το πλαί­σιο διεκ­δι­κή­σε­ων (µι­σθοί, ωρά­ρια, συλ­λο­γι­κές συ­µβά­σεις, υπε­ρά­σπι­ση της δη­µό­σιας Υγεί­ας και Παι­δεί­ας, υπε­ρά­σπι­ση λαϊ­κής κα­τοι­κί­ας, αντι­ρα­τσι­στι­κή δράση, αι­τή­µα­τα ενά­ντια στον ιµπε­ρια­λι­σµό και την απει­λή πο­λέ­µου στην πε­ριο­χή µας) και τους τρό­πους διεκ­δί­κη­σης στις νέες συν­θή­κες, πα­ρου­σί­α­σε ο γρα­µµα­τέ­ας του ΜΕΤΑ, Γιώρ­γος Χα­ρί­σης, κατά την αρ­χι­κή ει­σή­γη­ση.

Η κα­τά­στα­ση και οι σε­χτα­ρι­στι­κές από­ψεις του µε­γα­λύ­τε­ρου τµή­µα­τος της Αρι­στε­ράς, µαζί µε τη µα­κρο­χρό­νια λι­τό­τη­τα, τα όλο και αυ­ξα­νό­µε­να πο­σο­στά ελα­στι­κής ερ­γα­σί­ας, ακόµα και στο Δη­µό­σιο, οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, η βίαιη αρ­πα­γή της λαϊ­κής πε­ριου­σί­ας, ο θε­σµι­κός ρα­τσι­σµό που σκό­πι­µα καλ­λιερ­γεί­ται και τα απο­δυ­να­µω­µέ­να, απα­ξιω­µέ­να και τα όλο και πιο γρα­φειο­κρα­τι­κά συν­δι­κά­τα (µα­κριά από την πρα­γµα­τι­κή ζωή στους χώ­ρους δου­λειάς) απα­σχό­λη­σαν το σώµα του Γεν. Συ­µβου­λί­ου του ΜΕΤΑ και των προ­σκε­κλη­µέ­νων που αντα­πο­κρί­θη­καν (αντι­προ­σω­πεία της Πα­νελ­λα­δι­κής Ανε­ξάρ­τη­της Τα­ξι­κής Ερ­γα­τι­κής Κί­νη­σης & Αντώ­νης Ντα­λα­κο­γε­ώρ­γος).

Έντο­νη δυ­σα­ρέ­σκεια εκ­φρά­στη­κε από συ­ντρό­φους και συ­ντρό­φισ­σες για την «εν­διά­µε­ση» στάση που τηρεί η ΛΑΕ, σχε­τι­κά µε τις ενέρ­γειες συν­δι­κα­λι­στών του ιδιω­τι­κού τοµέα, εκλε­γµέ­νων σε ΕΚΑ και ΓΣΕΕ, που ανα­φέ­ρο­νται σε αυτήν, αλλά κατ’ επα­νά­λη­ψη δεν τη­ρούν όσα συ­µφω­νού­νται στο κε­ντρι­κό ΜΕΤΑ (ούτε στην ίδια τη ΛΑΕ), µε απο­κο­ρύ­φω­µα την κα­τα­ψή­φι­ση της απερ­γί­ας για τις 12/1 στο ΕΚΑ. Τη φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κή κι απερ­γο­σπα­στι­κή αυτή στάση την χρε­ώ­νο­νται άδικα, τόσο το υπό­λοι­πο ΜΕΤΑ, όσο και η ΛΑΕ και δίνει το δι­καί­ω­µα σε άλλες αρι­στε­ρές δυ­νά­µεις να κα­λύ­πτουν την ούτως ή άλλως σε­χτα­ρι­στι­κή στάση τους, πίσω από τέ­τοιες κι­νή­σεις που µας εκ­θέ­τουν όλους.

Κα­µπά­νια του ΜΕΤΑ για τους συ­µβα­σιού­χους
Όχι στην ελα­στι­κή ερ­γα­σία

Κεί­με­νο στη­ριγ­μέ­νο στην το­πο­θέ­τη­ση στο ΓΣ του ΜΕΤΑ από την Κα­τε­ρί­να Γιαν­νού­λια, µέλος του ΓΣ ΑΔΕΔΥ και της ΕΕ του ΜΕΤΑ

Οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις των 12 και 15 Γε­νά­ρη ανέ­δει­ξαν τι θα µπο­ρού­σε και δεν έκανε η Αρι­στε­ρά.

Η στάση του ΠΑΜΕ δεν επέ­τρε­ψε µία στοι­χειώ­δη συ­νεν­νό­η­ση των δυ­νά­µε­ων της Αρι­στε­ράς που θα έδινε τη δυ­να­τό­τη­τα ορ­γά­νω­σης κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, για πρώτη φορά χωρίς την κά­λυ­ψη της «υψη­λής» συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας, πιέ­ζο­ντάς την κι ανοί­γο­ντας νέες προ­ο­πτι­κές.

Οι ΠΑ­ΡΕΜ­ΒΑ­ΣΕΙΣ στις συ­γκε­κρι­µέ­νες κι­νη­το­ποι­ή­σεις συ­νερ­γά­στη­καν πε­ρισ­σό­τε­ρο, ωστό­σο, η µό­νι­µη απόρ­ρι­ψη κοι­νών πρω­το­βου­λιών δεν βοηθά κα­θό­λου, αφή­νο­ντας και το ΠΑΜΕ ανε­νό­χλη­το να συ­νε­χί­ζει την ίδια τα­κτι­κή σε µε­γα­λύ­τε­ρη κλί­µα­κα.

Τόσο οι ΠΑ­ΡΕΜ­ΒΑ­ΣΕΙΣ, όσο και το ΠΑΜΕ, αντί για την κοινή δράση και τη συ­µµε­το­χή της βάσης των σω­µα­τεί­ων στους πρα­γµα­τι­κούς αγώ­νες, επι­λέ­γουν συ­µβο­λι­κές και φα­ντε­ζί ενέρ­γειες (έξω από τη ΓΣΣΕ, οι µεν -11/1-, στη συ­νε­δρί­α­ση της ΕΕ ΑΔΕΔΥ -16/10-, οι δε), που εκτο­νώ­νουν ένα πολύ µικρό τµήµα στε­λε­χών τους ενά­ντια στις µνη­µο­νια­κές ηγε­σί­ες, αλλά στην πράξη δεν ενο­χλούν κα­θό­λου ούτε τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες, ούτε την ίδια την κυ­βέρ­νη­ση και το κε­φά­λαιο, αφού δεν ορ­γα­νώ­νουν τη µε­γά­λη αντί­στα­ση, που αφορά την εµπλο­κή του ερ­γα­τι­κού κι­νή­µα­τος.

Παρ’ όλα αυτά, το ΜΕΤΑ δεν µπο­ρεί παρά να συ­νε­χί­σει να προ­βάλ­λει το ανοι­χτό κά­λε­σµα για συ­νερ­γα­σία των αρι­στε­ρών και ρι­ζο­σπα­στι­κών δυ­νά­µε­ων, µε όποιες από τις αρι­στε­ρές δυ­νά­µεις κα­τα­λα­βαί­νουν την ανά­γκη και προ­τί­θε­νται να συ­µπρά­ξουν ακόµα και σε επι­µέ­ρους ζη­τή­µα­τα.

Συ­µβα­σιού­χοι

Κε­ντρι­κό θέµα για τη συν­δι­κα­λι­στι­κή και όχι µόνο, Αρι­στε­ρά, στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους, αλλά και σε ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία, απο­τε­λούν οι ελα­στι­κές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας, οι οποί­ες επε­κτεί­νο­νται ρα­γδαία και στο Δη­µό­σιο, αυ­ξά­νο­νται σε ποι­κι­λο­µορ­φία, χρη­µα­το­δο­τού­νται από αστα­θείς πό­ρους και όχι από τον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σµό, αφή­νουν ακόµα και τις βα­σι­κές δη­µό­σιες λει­τουρ­γί­ας (παι­δεία, υγεία, πρό­νοια) αστή­ρι­κτες και µε προ­βλη­µα­τι­κή από­δο­ση, ενώ, µε την προ­κλη­τι­κή στάση της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας µέ­νουν οι ίδιοι οι συ­µβα­σιού­χοι και τα αι­τή­µα­τά τους εκτός του ορ­γα­νω­µέ­νου ερ­γα­τι­κού κι­νή­µα­τος, µε ό,τι προ­βλή­µα­τα επι­φέ­ρει αυτό.

Γι’ αυτό προ­τεί­νε­ται το ζή­τη­µα της ελα­στι­κής ερ­γα­σί­ας και η εγ­γρα­φή όλων των συ­µβα­σιού­χων στα σω­µα­τεία, τις µε­γά­λες οµο­σπον­δί­ες και συ­νο­µο­σπον­δί­ες, να πάρει τη µορφή µε­γά­λης κα­µπά­νιας. Με συλ­λο­γή υπο­γρα­φών, συ­ζη­τή­σεις, συ­νε­λεύ­σεις στους µε­γά­λους χώ­ρους δου­λειάς (νο­σο­κο­µεία, δήµοι, σχο­λεία), να συ­σπει­ρω­θεί το τε­ρά­στιο τµήµα των συ­µβα­σιού­χων που πε­ρι­φρο­νεί­ται συ­νει­δη­τά και συ­στη­µα­τι­κά από τις συν­δι­κα­λι­στι­κές πα­ρα­τά­ξεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (µε τα πα­ρα­κλά­δια τους) και να διεκ­δι­κή­σει, µαζί µε τους µό­νι­µους ερ­γα­ζό­µε­νους (που και αυτοί φορ­τώ­νο­νται µε πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά χά­νο­ντας δι­καιώ­µα­τα), αλλά και µε την κοι­νω­νία που έχει ανά­γκη από τις υπη­ρε­σί­ες όπου δου­λεύ­ουν υπερ­φορ­τω­µέ­νοι µό­νι­µοι και ακά­λυ­πτοι συ­µβα­σιού­χοι, µό­νι­µη και στα­θε­ρή δου­λειά για όλους.

Πλει­στη­ρια­σµοί

Το πρό­βλη­µα των πλει­στη­ρια­σµών και οσο­νού­πω των εξώ­σε­ων χρειά­ζε­ται να µε­τα­βεί από τα ει­ρη­νο­δι­κεία, στα σω­µα­τεία και τις γει­το­νιές.

Τα σω­µα­τεία πρέ­πει άµεσα να εµπλα­κούν ενερ­γά στην κα­τα­γρα­φή και την προ­στα­σία όχι µόνο των µελών τους, αλλά και της πε­ριο­χής όπου βρί­σκο­νται. Το­πι­κοί σύλ­λο­γοι δα­σκά­λων, ΕΛΜΕ, σω­µα­τεία ερ­γα­ζο­µέ­νων σε νο­σο­κο­µεία και δή­µους, έχουν την ευ­κο­λία και τη δυ­να­τό­τη­τα να παί­ξουν το ρόλο συ­ντο­νι­στι­κών αγώνα ενά­ντια στους πλει­στη­ρια­σµούς και τις εξώ­σεις σε κάθε γει­το­νιά, γιατί µπο­ρούν να συ­γκε­ντρώ­σουν δυ­νά­µεις, αφού εξ αντι­κει­µέ­νου φέρ­νουν κοντά εκ­παι­δευ­τι­κούς, γο­νείς, µα­θη­τές, για­τρούς, νο­σο­κό­µους, ασθε­νείς, δη­µο­τι­κούς υπαλ­λή­λους και δη­µό­τες.

Αντι­ρα­τσι­σµός

Ση­µα­ντι­κή πα­ρα­µέ­νει η προ­σπά­θεια ει­σα­γω­γής των αντι­ρα­τσι­στι­κών θε­µά­των στους χώ­ρους δου­λειάς και τα σω­µα­τεία. Ο ρα­τσι­σµός ως επι­λο­γή των µε­γά­λων θε­σµών και κρα­τών (ΕΕ, ΗΠΑ, κυ­βερ­νή­σεις) χρειά­ζε­ται συ­νο­λι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση κι αντι­µε­τώ­πι­ση. Η φε­τι­νή 17η Μάρτη θα είναι ο πρώ­τος στα­θµός, που µπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί µε ψη­φί­σµα­τα και εκ­δη­λώ­σεις-συ­ζη­τή­σεις σε ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους.

Τρία χρόνια µετά το Γενάρη του 2015

ΣΥΡΙΖΑ: σοσιαλφιλελευθερισµός
και σοσιαλεθνικισµός

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Τρία χρόνια µετά την πολιτική ανατροπή της µνηµονιακής συγκυβέρνησης Σαµαρά/Βενιζέλου, στις 25 Γενάρη του 2015, τίποτα δεν θυµίζει το κλίµα ελπίδας και προσδοκιών που είχε δηµιουργήσει η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας «γιορτάζει» την επέτειο στο Νταβός, επιδιώκοντας συναντήσεις µε την Κριστίν Λαγκάρντ και τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ, για να αποδείξει ότι το πρόγραµµα της κυβέρνησής του «παντρεύει» τον σοσιαλ-φιλελευθερισµό, της απόλυτης υποταγής στα µνηµόνια, µε τον σοσιαλ-εθνικισµό, της ξετσίπωτης προώθησης των νατοϊκών σχεδίων στα Δ. Βαλκάνια.

Οργή και αγα­νά­κτη­ση

Η κοι­νω­νι­κή βάση της πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής του 2015, η ερ­γα­τι­κή και λαϊκή πλειο­ψη­φία, όχι µόνο δεν πα­νη­γυ­ρί­ζει πλέον, αλλά δια­κα­τέ­χε­ται από αι­σθή­µα­τα οργής και αγα­νά­κτη­σης. Πα­ρα­κο­λου­θεί την κυ­βέρ­νη­ση της – τά­χα­µου – «ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς» να θε­σµο­θε­τεί τους ηλε­κτρο­νι­κούς πλει­στη­ρια­σµούς για να βγά­λει στο «σφυρί» χι­λιά­δες σπί­τια λαϊ­κών οι­κο­γε­νειών που αδυ­να­τούν να πλη­ρώ­σουν τα χρέη τους προς τις τρά­πε­ζες και στο Δη­µό­σιο, µε µο­να­δι­κό στόχο να σώσει τις τρά­πε­ζες (και τον εαυτό της…) από το κάζο µιας νέας ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης. Πα­ρα­κο­λου­θεί µια κυ­βέρ­νη­ση που χρη­σι­µο­ποιεί τα σύ­µβο­λα και τους όρους της Αρι­στε­ράς, να προ­σπα­θεί να κάνει πιο δύ­σκο­λη, ή και αδύ­να­τη, την κή­ρυ­ξη απερ­γί­ας, την ώρα που στην «αγορά ερ­γα­σί­ας» έχουν εγκα­τα­στα­θεί – µε από­λυ­τη κυ­βερ­νη­τι­κή ευ­θύ­νη! – οι νόµοι και οι συ­νή­θειες της ερ­γο­δο­τι­κής ζού­γκλας.

Ο κό­σµος αυτός, µέσα στην τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία (και µε την πο­λύ­τι­µη «συν­δρο­µή» της ηγε­τι­κής συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στους κυ­βερ­νη­τι­κούς σχε­δια­σµούς), δεν κα­τορ­θώ­νει να µε­τα­τρέ­ψει την οργή και την αγα­νά­κτη­ση στο ανα­γκαίο κύµα µα­ζι­κών αγώ­νων, ώστε να ανα­τρα­πεί η νε­ο­µνη­µο­νια­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή. Όµως η ιστο­ρία της τα­ξι­κής πάλης σε αυτόν τον τόπο δι­δά­σκει πόσο λαν­θα­σµέ­νο είναι να εκτι­µή­σει κα­νείς την προ­σω­ρι­νή αδυ­να­µία του κό­σµου σαν µό­νι­µη. Η πύ­κνω­ση γύρω µας των «µι­κρών» αγώ­νων αντί­στα­σης – στο δη­µό­σιο τοµέα αλλά ακόµα και στον ιδιω­τι­κό, όπου σα­ρώ­νουν οι απο­λύ­σεις πρω­το­πό­ρων αγω­νι­στι­κών στοι­χεί­ων – είναι η κα­λύ­τε­ρη προει­δο­ποί­η­ση ότι η δια­δι­κα­σία ανά­κα­µψης του µα­ζι­κού κι­νή­µα­τος θα προ­χω­ρή­σει. Αξί­ζει, όµως, µια ακόµα υπεν­θύ­µι­ση: όποιος συγ­χέ­ει την προ­σω­ρι­νή αδυ­να­µία αντί­δρα­σης του κό­σµου µε την ανοχή ή και µε τη συ­ναί­νε­ση στην πο­λι­τι­κή του, κάνει ένα σο­βα­ρό πο­λι­τι­κό λάθος. Αυτό υπο­γρα­µµί­ζουν οι δη­µο­σκο­πή­σεις, όπου, πα­ρό­λο που η ΝΔ δια­θέ­τει την απο­κρου­στι­κή, ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη, ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, δεί­χνουν ότι η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ βα­δί­ζει προς µια µε­γά­λη πο­λι­τι­κή ήττα, όποτε και αν στη­θούν οι κάλ­πες.

Σε αυτό το υπό­βα­θρο, οι εξε­λί­ξεις που έρ­χο­νται είναι κάθε άλλο παρά ανέ­φε­λες για την κυ­βέρ­νη­ση. Άµεσα, θα έχει να αντι­µε­τω­πί­σει τα stress tests των τρα­πε­ζών και την 4η αξιο­λό­γη­ση που θα πε­ρι­λα­µβά­νει πρό­σθε­τα µέτρα λι­τό­τη­τας. Ακο­λου­θεί ο «διά­λο­γος» µε τους θε­σµούς των δα­νει­στών για το χρέος, όπου το κα­λύ­τε­ρο σε­νά­ριο που έχει για να ελ­πί­ζει ο Τσί­πρας, είναι µια δια­σπο­ρά των πλη­ρω­µών προς το µέλ­λον, ακόµα και αν αυτό ση­µαί­νει τη δη­µιουρ­γία µιας και­νούρ­γιας «νάρ­κης» χρέ­ους, πε­ρί­που στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’20. Και σε αυτή τη βάση θα ανοί­ξει η συ­ζή­τη­ση για την «επό­µε­νη µέρα» της τυ­πι­κής λήξης του 3ου µνη­µο­νί­ου. Οι δα­νει­στές έχουν κάνει ήδη σα­φείς τους όρους τους: Καµιά «χα­λά­ρω­ση» των αντι­µε­ταρ­ρυ­θµί­σε­ων που επι­βλή­θη­καν µε τα τρία µνη­µό­νια, αλλά προ­σή­λω­ση στην «εφα­ρµο­γή» των συ­µφω­νη­θέ­ντων. Καµιά αυ­τα­πά­τη για κα­τάρ­γη­ση της «επι­τή­ρη­σης» επί της οι­κο­νο­µι­κής και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής. Επέ­λα­ση του ιδιω­τι­κού κε­φα­λαί­ου στο δη­µό­σιο τοµέα, θε­σµο­θέ­τη­ση ακόµα και του δια­βό­η­του «3ου πυ­λώ­να» στο Σύ­στη­µα Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σε­ων… Αυτά θα τε­θούν προς υπο­γρα­φή τον Αύ­γου­στο του 2018 και η κυ­βέρ­νη­ση που θα τα υπο­γρά­ψει δεν θα έχει, στην πρα­γµα­τι­κό­τη­τα, πε­ρι­θώ­ρια για επι­κοι­νω­νια­κούς πα­νη­γυ­ρι­σµούς.

«Αδια­νό­η­τες» διερ­γα­σί­ες

Έχο­ντας επί­γνω­ση των δυ­σκο­λιών που πα­ρα­µέ­νουν µε­γά­λες για όλες τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­µεις, οι πρω­τα­γω­νι­στές του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού πρα­γµα­το­ποιούν «κι­νή­σεις» που µέχρι χθες θα έµοια­ζαν αδια­νό­η­τες.

Ο Τσί­πρας προ­σπα­θεί να ει­σβά­λει στην ατζέ­ντα της Δε­ξιάς, για να ισο­σκε­λί­σει τις απώ­λειες που έχει στα ερ­γα­τι­κά και λαϊκά στρώ­µα­τα. Συν­δέ­ει πλέον ξε­κά­θα­ρα τη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη µνη­µο­νια­κή πο­λι­τι­κή του µε µια στρο­φή στον «εθνι­κο-πα­τριω­τι­κό» χώρο. Με τη σκλη­ρή υπο­στή­ρι­ξη της αµε­ρι­κα­νι­κής πο­λι­τι­κής στη ΝΑ Με­σό­γειο, αλλά και στα Δυτ. Βαλ­κά­νια, που συ­µβο­λί­ζει το δί­δυ­µο Κο­τζιάς-Κα­µµέ­νος. Με το συν­δυα­σµό αυτής της πο­λι­τι­κής επι­λο­γής µε τον εκλο­γι­κό «τα­κτι­κι­σµό», την προ­σπά­θεια να βάλει «τρι­κλο­πο­διά» στον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη εν­θαρ­ρύ­νο­ντας «διερ­γα­σί­ες» στα δεξιά της ΝΔ, έστω κι αν αυτό απο­δει­χθεί µα­κρο­πρό­θε­σµα παι­χνί­δι µε τη φωτιά µιας νέας ακρο­δε­ξιάς.

Αντί­στρο­φα, από το πε­ρι­βάλ­λον των αντι­πά­λων του Τσί­πρα ση­κώ­νο­νται «πε­ρί­ερ­γες» φωνές: µετά τον Ντάι­σε­λµπλουµ, τώρα ο Στουρ­νά­ρας και µε­γά­λο µέρος του κα­θε­στω­τι­κού Τύπου, κα­λούν τον Τσί­πρα να… εξα­ντλή­σει την τε­τρα­ε­τία! Διότι, λένε, η οι­κο­νο­µία «δεν αντέ­χει» µια αιφ­νί­δια ανα­κο­πή λόγω εκλο­γι­κής δο­κι­µα­σί­ας. Διότι, επί­σης, υπο­γρα­µµί­ζουν, η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα οφεί­λει να ανα­λά­βει όλη την ευ­θύ­νη για ολό­κλη­ρο το πρό­γρα­µµα του 3ου µνη­µο­νί­ου, συ­µπε­ρι­λα­µβα­νο­µέ­νων των σκλη­ρών µέ­τρων (πε­ρι­κο­πή κα­τα­βαλ­λό­µε­νων συ­ντά­ξε­ων, κα­τάρ­γη­ση αφο­ρο­λό­γη­του) που έχουν δρο­µο­λο­γη­θεί για την 1.1.2019. Τού­των δο­θέ­ντων, ισχυ­ρί­ζο­νται, θα είναι απο­λύ­τως ανεύ­θυ­νο και απα­ρά­δε­κτο να στη­θούν οι κάλ­πες πριν… το Μάη του ’19.

Αυτές οι φωνές αφή­νουν έκ­θε­το τον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, που ζη­τού­σε εκλο­γές τώρα. Που, επί­σης, είχε να ευ­θυ­γρα­µµι­στεί «υπευ­θύ­νως» µε τη γρα­µµή της Πρε­σβεί­ας των ΗΠΑ για το Μα­κε­δο­νι­κό, έστω και αν έπρε­πε να αντι­µε­τω­πί­σει τον πο­νο­κέ­φα­λο της ακρο­δε­ξιάς πτέ­ρυ­γας του κό­µµα­τός του και τα συλ­λα­λη­τή­ρια. Όµως αυτές οι φωνές είναι ισχυ­ρές και µέσα στο κόµµα της ΝΔ. Η «κα­ρα­µαν­λι­κή» πτέ­ρυ­γα – τις σχέ­σεις της οποί­ας µε την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συ­µβο­λί­ζει ο Πρ. Παυ­λό­που­λος και ο Πα­παγ­γε­λό­που­λος – επι­µέ­νει ότι στο τέλος της πε­ριό­δου αυτής, θα εξα­κο­λου­θού­µε να εί­µα­στε σε συν­θή­κες κα­θε­στω­τι­κής κρί­σης. Και τις συν­θή­κες αυτές δεν θα µπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί παρά µια οι­κου­µε­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, που θα κα­τα­γρά­φει στο εσω­τε­ρι­κό της την αλ­λα­γή στο συ­σχε­τι­σµό δύ­να­µης (την ήττα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), αλλά θα συ­γκε­ντρώ­νει ευ­ρύ­τε­ρες δυ­νά­µεις (µε­τα­ξύ των οποί­ων και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ…) µε στόχο τη δια­τή­ρη­ση του κλί­µα­τος κοι­νω­νι­κής ει­ρή­νης. Μια κυ­βέρ­νη­ση στην κο­ρυ­φή της οποί­ας δεν θα µπο­ρού­σε να στα­θεί άλλος, πέραν του… Κ. Κα­ρα­µαν­λή!

Χρο­νιά πο­λι­τι­κών συ­γκρού­σε­ων

Όπως ήδη φαί­νε­ται στις σε­λί­δες του Τύπου, πίσω από αυ­τούς τους αλ­λη­λο­συ­γκρουό­µε­νους και αλ­λη­λο­δια­πλε­κό­µε­νους σχε­δια­σµούς «συ­νω­θού­νται» οµά­δες, όµι­λοι και οι­κο­γέ­νειες ντό­πιων κα­πι­τα­λι­στών, µε αλ­λη­λο­συ­γκρουό­µε­να συ­µφέ­ρο­ντα και οξύ­τα­τους αντα­γω­νι­σµούς µε­τα­ξύ τους. Πρό­κει­ται για στοι­χείο που θα κάνει την αστά­θεια µε­γα­λύ­τε­ρη και το απο­τέ­λε­σµα απρό­βλε­πτο.

Η χρο­νιά που βρί­σκε­ται µπρο­στά µας θα είναι ακόµα µια χρο­νι­κά οι­κο­νο­µι­κής και κοι­νω­νι­κής κρί­σης, µια χρο­νιά πο­λι­τι­κών συ­γκρού­σε­ων, µε επί­δι­κο το συ­σχε­τι­σµό κατά την «επό­µε­νη µέρα», µετά τη λήξη του «προ­γρά­µµα­τος» του 3ου µνη­µο­νί­ου, του προ­γρά­µµα­τος που υπέ­γρα­ψε ο Τσί­πρας το κα­λο­καί­ρι του 2015 προ­δί­δο­ντας τη µε­γά­λη δυ­να­µι­κή του δη­µο­ψη­φί­σµα­τος.

Από τη σκο­πιά των συ­µφε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­µέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων, αυτή η χρο­νιά έχει δύο προ­τε­ραιό­τη­τες:

Την ανά­πτυ­ξη των αγώ­νων αντί­στα­σης, του µα­ζι­κού κι­νή­µα­τος από τα κάτω, ενά­ντια στους κυ­βερ­νη­τι­κούς σχε­δια­σµούς. Η πάλη κατά των πλει­στη­ρια­σµών δεί­χνει ήδη µια κα­τεύ­θυν­ση, που θα πρέ­πει να διευ­ρυν­θεί στο µέ­τω­πο κατά των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων (ΔΕΗ, δη­µό­σιοι χώροι κ.ο.κ.) αλλά και στους ερ­γα­σια­κούς χώ­ρους και στη νε­ο­λαία.

Όµως, ταυ­τό­χρο­να, θα είναι ανα­γκαία η συ­γκρό­τη­ση στο πεδίο της πο­λι­τι­κής απά­ντη­σης. Η διεκ­δί­κη­ση του κό­σµου που ήλ­πι­σε στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και σή­µε­ρα απο­γοη­τεύ­ε­ται-ορ­γί­ζε­ται αλλά και ανα­ζη­τά εναλ­λα­κτι­κή λύση, είναι κρί­σι­µο κα­θή­κον για όλες τις δυ­νά­µεις της αντι­µνη­µο­νια­κής, ρι­ζο­σπα­στι­κής, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Που οφεί­λουν να δώ­σουν µια «µε­τω­πι­κή» απά­ντη­ση τόσο στα κοινά κα­θή­κο­ντα του κα­θη­µε­ρι­νού πο­λι­τι­κού αγώνα, όσο και στο ζή­τη­µα της κρί­σι­µης πο­λι­τι­κής ανα­µέ­τρη­σης που έρ­χε­ται.

Με αυτά τα κα­θή­κο­ντα, σε συν­θή­κες όπου οι δυ­σκο­λί­ες και οι αντι­φά­σεις είναι συ­νυ­φα­σµέ­νες µε τις δυ­να­τό­τη­τες διε­ξό­δου, θα ανα­µε­τρη­θού­µε όλοι.