Μήνας: Μαΐου 2018

Φεστιβάλ Unity 2018. Ξεκινάμε!

Το Φεστιβάλ Unity 2018

της νεολαίας της Λαϊκής Ενότητας

στις 22-23 Ιουνίου στην Γεωπονική Σχολή

 

Πέρασαν κιόλας δώδεκα σχεδόν μήνες, γεμάτοι αγώνες και διεκδικήσεις! Δώδεκα μήνες που βρεθήκαμε στους δρόμους. Και σήμερα συναντιόμαστε ξανά για να ξεκινήσουμε ένα ακόμα όμορφο ταξίδι: τη διοργάνωση του φεστιβάλ μας, Unity.

Μετά την περσινή, πετυχημένη πρώτη διοργάνωση, φέτος επιστρέφουμε με ακόμα περισσότερη όρεξη για να οργανώσουμε ένα πολιτικό και πολιτιστικό διήμερο με συζητήσεις και μουσικές.

Επιδίωξή μας είναι να δημιουργήσουμε ένα νέο τόπο συνάντησης για νέους και νέες, εργαζόμενους/-ες, άνεργες και ανέργους, ντόπιους, πρόσφυγες και μετανάστες, για κινήματα κι ανθρώπους που θέλουν να συζητήσουν, να διασκεδάσουν, να δημιουργήσουν.

Το Unity αποτελεί μία πρωτοβουλία του κόσμου της Λαϊκής Ενότητας και της ριζοσπαστικής αριστεράς με στόχο να γίνει υπόθεση καθενός και καθεμίας που αναζητά μια συλλογική διέξοδο και έναν άλλο τρόπο να συζητά, να διασκεδάζει, να αγωνίζεται.

Πού και πότε;

Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί το διήμερο 22-23 Ιουνίου στην Γεωπονική Σχολή. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων και των συναυλιών, καθώς και περισσότερες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν πολύ σύντομα.

Οι μέρες πλησιάζουν…

Στοιχεία Επικοινωνίας:

Email: info@unityfest.gr
Τηλ.: 210 3800 067

Fax: 210 3800015

Instagram: https://www.instagram.com/unity_festival

Advertisements

«Τρόμος και αθλιότητα στο τρίτο Ράιχ» από το Τμήμα Πολιτισμού της Λαϊκής Ενότητας.

Κυριακή 3/6 στις 20:00

Studio Μαυρομιχάλη
(Μαυρομιχάλη 34)

Το Τμήμα Πολιστισμού της ΛΑΕ σας καλεί στο θεατρικό αναλόγιο τριών μονόπρακτων του Μπέρτολτ Μπρεχτ ( «Ο σταυρός με την κιμωλία», «Γυρεύοντας την δικαιοσύνη», «Ο σπιούνος») από το έργο «Τρόμος και αθλιότητα στο Τρίτο Ράιχ» που θα παρουσιάσουν την Κυριακή 3 Ιουνίου και ώρα 20:00 στο Studio Μαυρομιχάλη (Μαυρομιχάλη 134) η Μάνια Παπαδημητρίου και οι συνεργάτες της.

Την παρουσίαση θα ακολουθήσει συζήτηση που θα ανοίξει με εισήγηση για το έργο του Μπρεχτ από τη Νάντια Βαλαβάνη και παρέμβαση του Αλέκου Αλαβάνου και της Δέσποινας Σπανού.

Είσοδος ελεύθερη

Τμήμα Πολιτισμού
29/05/2018

Αντί για μόνιμες προσλήψεις, προεκλογική ρύθμιση για λίστες επικουρικών

Η Κυβέρνηση αφαιρεί χρήματα από τους προϋπολογισμούς των Νοσοκομείων για να διευρύνει τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Το Υπ. Υγείας κάνει ότι μπορεί προκειμένου να διευρύνει τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις στα Νοσοκομεία, απομυζώντας μάλιστα χρήματα από τους πενιχρούς προϋπολογισμούς τους.

Με ρύθμιση που ψήφισε η Βουλή (δείτε εδώ)  αλλάζει τη διαδικασία επιλογής για την πρόσληψη επικουρικών εργαζομένων δίνοντας τη δυνατότητα οι διοικήσεις των Νοσοκομείων με χρήματα από τους προϋπολογισμούς των Νοσοκομείων να προχωρούν σε προσλήψεις επικουρικών.

Για το σκοπό αυτό δημιουργεί λίστες επικουρικών στις ΥΠΕ σε μια σειρά ειδικότητες, από τις οποίες το κάθε νοσοκομείο μπορεί να αντλεί προσωπικό.

Η μοριοδότηση αυτού του προσωπικού περνά αποκλειστικά στα χέρια των ΥΠΕ, ενώ το ΑΣΕΠ έρχεται εκ των υστέρων να τις επικυρώσει, γεννώντας έτσι εύλογα ερωτηματικά για την αξιοπιστία και την εγκυρότητα αυτών των επιλογών.

Στη σχετική ρύθμιση υπάρχει πρόβλεψη η οποία καθορίζει ότι το προσωπικό αυτό δεν μπορεί να υπερβεί το 24μηνο γεγονός που δείχνει ξεκάθαρα ότι το Υπ. Υγείας και η Κυβέρνηση δεν επιδιώκει αυτό το προσωπικό να αποκτήσει μόνιμη εργασία.

Τέλος η πληρωμή αυτού του προσωπικού θα γίνει από τους πετσοκομμένους προϋπολογισμούς των Νοσοκομείων αφαιρώντας σημαντικά κονδύλια από αυτά που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για τις λειτουργικές τους ανάγκες. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι ήδη από τους προϋπολογισμούς των Νοσοκομείων χρησιμοποιείται έως και το 40% των χρημάτων τους για την πληρωμή ελαστικά εργαζομένων (επικουρικοί, συμβασιούχοι σε υποστηρικτικές υπηρεσίες, συνεργεία) ενώ αυτά θα έπρεπε να διατίθενται για τις λειτουργικές τους δαπάνες (φάρμακα, αναλώσιμα, σίτιση εξοπλισμός κλπ).

Είναι προφανές ότι η ρύθμιση αυτή, πέρα από το γεγονός ότι έχει καθαρά προεκλογικό χαρακτήρα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαφάνιση των μόνιμων προσλήψεων, μαύρες τρύπες στους προϋπολογισμούς, και την διεύρυνση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων.

ΥΓ. Η Κυβέρνηση για το 2018 δεν έχει προγραμματίσει ούτε μια πρόσληψη μόνιμου προσωπικού για τα Νοσοκομεία. Αυτό τα λέει όλα.

Κινητοποίηση την Παρασκευή 1η Ιουνίου στην 7η ΥΠΕ από τους εργαζόμενους του Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου

Ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων του Νοσοκομείου.

Παράσταση διαμαρτυρίας θα πραγματοποιήσουν την Παρασκευή 1η Ιουνίου στις 11 το πρωί στα γραφεία της 7ης ΥΠΕ στο Ηράκλειο οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες εργασίας που επικρατούν στο Νοσοκομείο, το οποίο θεωρείται το πιο υποστελεχωμένο Νοσοκομείο της Κρήτης και ένα από τα πιο υποστελεχωμένα Νοσοκομεία της χώρας.

Η παράσταση διαμαρτυρίας γίνεται κατόπιν απόφασης της γενικής συνέλευσης του Συλλόγου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου που είχε εγκρίνει το παρακάτω κείμενο:

Οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου δεν αντέχουμε άλλο την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με την έλλειψη προσωπικού σε όλα τα τμήματα και υπηρεσίες του ΓΝΑΝ και με τη μη τήρηση των κανόνων της εργασιακής νομοθεσίας στο Νοσοκομείο μας.

Τα τελευταία χρόνια ενώ σε κάποια θέματα έχει βελτιωθεί η κατάσταση (επάρκεια υλικών, φαρμάκων κλπ), στο θέμα της στελέχωσης του Νοσοκομείου όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση αλλά έχει επιδεινωθεί. Αυτό φαίνεται και από την εξέλιξη του αριθμού των μόνιμων εργαζόμενων του Νοσοκομείου: Ιανουάριος 2012: 375 εργαζόμενοι, Ιανουάριος 2015: 256 εργαζόμενοι, Ιανουάριος 2018: 245 εργαζόμενοι. Το ποσοστό των κενών οργανικών θέσεων είναι 46% Η επιδείνωση της κατάστασης φαίνεται και από τον τεράστιο αριθμό των οφειλόμενων ημερών άδειας και ρεπό σε κάθε εργαζόμενο που δεν έχει μειωθεί, αλλά έχει αυξηθεί.

Και δυστυχώς ενώ επικρατεί αυτή η κατάσταση, η διοίκηση του Νοσοκομείου προχωρά σε αυταρχικές και πιεστικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες που δημιουργούν περεταίρω αναστάτωση και ένταση στους εργαζόμενους και στο Νοσοκομείο

Δεν αντέχουμε άλλο.

Ζητούμε να τηρείται  η εργασιακή νομοθεσία για την οκτάωρη εργασία, για τα 2 ρεπό την εβδομάδα, για τη χορήγηση της κανονικής άδειας στο ίδιο έτος, για την 11ωρη ανάπαυση ανάμεσα σε 2 βάρδιες.

Ζητούμε να μπορούμε να πάρουμε τις άδειες και τα ρεπό μας, να μπορούμε να ξεκουραζόμαστε, να μπορούμε να δουλεύουμε με ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και με επαρκή στελέχωση των τμημάτων και των κλινικών, ώστε να παρέχουμε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας τους ασθενείς.

Ζητούμε να αλλάξει ο αυταρχικός τρόπος διοίκησης του Νοσοκομείου.

Ζητούμε το Νοσοκομείο να δουλέψει σύμφωνα με τις δυνατότητες του εναπομείναντος προσωπικού (όπως αυτές ορίζονται από τη νομοθεσία και τον οργανισμό), διαφορετικά κινδυνεύουν και οι εργαζόμενοι και οι ασθενείς.

Διεκδικούμε :

  • Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού
  • Μονιμοποίηση των συμβασιούχων
  • βελτίωση της κτιριακής κατάστασης και του εξοπλισμού του Νοσοκομείου
  • αύξηση του προϋπολογισμού  σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες

Το τελευταίο διάστημα η τοπική κοινωνία και οι φορείς με τη συμμετοχή τους στη συγκέντρωση για το Νοσοκομείο Αγ. Νικολάου (σε εποχές δύσκολες για τη συμμετοχή σε συλλογικές διεκδικήσεις) έδειξαν ότι στηρίζουν τον αγώνα μας για επαρκή στελέχωση του Νοσοκομείου. Παρόλαυτα η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας δεν έχουν ανταποκριθεί ούτε στα αιτήματα για βελτίωση της στελέχωσης, αλλά ούτε καν για καθορισμό συνάντησης για το θέμα.

Συνεπώς αποτελεί για μας μονόδρομο η συνέχιση των κινητοποιήσεων μέχρι να ικανοποιηθούν τα παραπάνω αιτήματα.

Προχωρούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στα Γραφεία της 7ης ΥΠΕ Κρήτης την Παρασκευή 1/6/2018

ΔΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΝΑΝ.

Μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες σε όλη τη χώρα ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές.

Επείγουσα ανάγκη η επαναθεμελίωση
του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Πηγή: Iskra.gr

Οι εργαζόμενοι της χώρας μας πήραν σήμερα στα δικά τους χέρια, γυρίζοντας την πλάτη τους στον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό των πλειοψηφιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, την υπόθεση της 24ωρης πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.

Απέργησαν από το πρωί σε όλη τη χώρα και συμμετείχαν μαζικά και δυναμικά σε αγωνιστικές συγκεντρώσεις και πορείες για τα πραγματικά αιτήματα της τάξης τους, για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, με επίκεντρο την κατάργηση των μνημονίων και όλου του μνημονιακού καθεστώτος, το σταμάτημα της αρπαγής της Λαϊκής κατοικίας και περιουσίας, τον τερματισμό της μείωσης μισθών, συντάξεων και της φορολεηλασίας τους, για μέτρα μείωσης της ανεργίας και στήριξης των ανέργων.

Στην Αθήνα αγωνιστική, δυναμική και πολύχρωμη απεργιακή συγκέντρωση, πραγματοποίησαν πολλές πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις από όλο το φάσμα, του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα στις 10:30πμ., στην Πατησίων μπροστά από το Πολυτεχνείο.

Σε αυτή τη συγκέντρωση συμμετείχε και η ΛΑΕ με μαζικό μπλοκ διαδηλωτών, το ΜΕΤΑ, αλλά και άλλες αριστερές πολιτικές οργανώσεις. H συγκέντρωση μετατράπηκε εν συνεχεία σε πορεία, που μέσω Σταδίου και εν συνεχεία Πανεπιστημίου κατάληξε στο Σύνταγμα.

Η συγκέντρωση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έγινε χωρίς μαζικότητα και κυρίως χωρίς κανένα αγωνιστικό παλμό στην πλατεία Κλαυθμώνος, στις 11 πμ, ενώ το ΠΑΜΕ ως συνήθως έκανε τη δική του συγκέντρωση στην Ομόνοια και εν συνεχεία πορεία στο Σύνταγμα.

Συμμετοχή στην πανελλαδική πανελλαδική απεργία είχαν και εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση και οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης. Με προσωπικό ασφαλείας λειτούργησαν τα νοσοκομεία, ενώ στην 24ωρη κινητοποίηση συμμετείχαν και οι εργαζόμενοι στον τύπο και τα ΜΜΕ από τις 6πμ της Τετάρτης έως τις 6 πμ της Πέμπτης 31 Μαΐου.

Την Πέμπτη 31/5 απεργία στα λεωφορεία και στάση εργασίας στο Μετρό.

Την Πέμπτη τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ θα είναι ακινητοποιημένα όλη την ημέρα λόγω της 24ωρης απεργίας, που εξήγγειλαν οι εργαζόμενοί αντιδρώντας στο κλείσιμο του αμαξοστασίου Ελληνικού και στη συρρίκνωση του συγκοινωνιακού έργου. Την ίδια μέρα το Μετρό (γραμμές 2 και 3) θα κινηθεί μεταξύ 9:00 – 21:00 λόγω στάσεων εργασίας των εργαζομένων ενώ ο ηλεκτρικός θα ακινητοποιηθεί από τις 5πμ έως τις 8 πμ.

Οι εργαζόμενοι με ανακοίνωσή τους καταγγέλλουν ότι «στην μεθοδευμένη από τις μνημονιακές κυβερνήσεις απαξίωση των δομών, των υποδομών, την τραγική κατάσταση από την έλλειψη προσωπικού, υλικών ,ανταλλακτικών και αναλωσίμων έρχεται να προστεθεί και η μνημονιακή επιταγή εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας και των αστικών συγκοινωνιών σε ιδιωτικά συμφέροντα μέσω του υπερταμείου ιδιωτικοποιήσεων.»

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται επειγόντως ανασυγκρότηση

Με αφορμή τον τρόπο που προκηρύχτηκε και πραγματοποιήθηκε αυτή η απεργία έμπειρα και δοκιμασμένα στον ταξικό αγώνα συνδικαλιστικά στελέχη έλεγαν στην iskra ότι οι συνεπείς αγωνιστικές δυνάμεις θα πρέπει να προβληματιστούν, να σχεδιάσουν και να δράσουν από κοινού για την αναζωογόνηση, την ανασυγκρότηση και επαναθεμελίωση του εργατικούσυνδικαλιστικού κινήματος. Επίσης ότι αυτό το καθήκον είναι επείγον και χρειάζεται η προσπάθεια να ξεκινήσει ΤΩΡΑ χωρίς χρονοτριβή, πριν η νεοφιλελεύθερη μημονιακή επίθεση σαρώσει όλα τα εργασιακά δικαιώματα.

Για ένα νέο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που με νέες μορφές μαζικής, ενωτικής και αποτελεσματικής δράσης στη βάση των υπαρκτών εργατικών προβλημάτων θα ξετρομάζειαπό την εργοδοτική αυθαιρεσία και θα απεγκλωβίζει από την εργοδοτική επιρροή τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, θα συσπειρώνει και τους ανέργους και θα ενεργοποιεί αγωνιστικά τους εργαζόμενους τους δημόσιου τομέα πέραν και έξω από την προσκόλληση και τις εξαρτήσεις από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα αυτό που απαιτείται είναι η μισθωτή εργασία και το ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα να παίξουν ένα ηγεμονικό και πρωτοπόρο ρόλο για τη συγκρότηση και ανάπτυξη ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ενάντια στα μνημόνια, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και στη μνημονιακή «αντιπολίτευση». Ενός μετώπου, που θα ανατρέψει τις μνημονιακές πολιτικές και ταυτόχρονα θα προβάλλει και θα επιβάλλει μια εναλλακτική πολιτική πρόταση στον αντίποδα των μνημονίων, της λιτότητας, της επιτροπείας και του ευρωμονόδρομου.

Η ιταλική ταραντέλα και τα ντέφια του ευρώ

Του Γιάννη Νικολόπουλου
Πηγή: redtopia.gr

Η ταραντέλα είναι ένας χορός της Ιταλίας, ο οποίος χορεύεται σε γρήγορο ρυθμό και με την συνοδεία κρουστών οργάνων, ενώ οι χορευτές κρατούν και χτυπούν ντέφια στη διάρκεια των βημάτων και μπερδεύονται αναμεταξύ τους, μιμούμενοι τους σπασμούς κάποιου που βρίσκεται σε διονυσιακή έκσταση.

Η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία θυμίζει έναν τέτοιο χορό – η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση αλληλομπερδέματος και έκστασης, μόνο που αυτή τη φορά τα ντέφια, τα κρατούν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο, η Φρανκφούρτη και το Στρασβούργο. Τα γεγονότα είναι φαντάζομαι γνωστά οπότε θα προχωρήσουμε σε ορισμένες παρατηρήσεις.

Παρατήρηση 1η : Δεν υπάρχει κάποιος νεφελώδης «ευρωσκεπτικισμός» που θα οδηγήσει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τις υποτελείς τάξεις έξω από την κατάσταση μόνιμης έκτακτης ανάγκης, πολεμικού καπιταλισμού και κινεζοποίησης των εργαζομένων. Δεν υφίσταται τέτοια πολιτική πρόταση – υφίστανται οι αντικατοπτρισμοί των χρεοκοπημένων αστικών κομμάτων της δεξιάς και της ακροδεξιάς που ντρέπονται να πουν το όνομά τους.

Ντρέπονται να πουν ανοικτά και καθαρά ότι είναι κομμάτι του προβλήματος, κομμάτι της προηγούμενης κατάστασης, τμήμα της διαφθοράς και της βίας και στην περίπτωση της Ιταλίας, τμήμα της μαφίας του παρασκηνίου. Ντρέπονται να πουν ότι είναι νεοφιλελεύθεροι και ρατσιστές ή ανοικτά φασίστες. Και η όποια Αριστερά πολεμάει εναντίον του καπιταλισμού και της ΕΕ δεν έχει καμιά δουλειά είτε να συνδιαλέγεται είτε να υποστηρίζει τέτοιες κυβερνήσεις και κομματικούς σχηματισμούς, συντηρώντας στα μάτια και τα αυτιά των εκλογικών σωμάτων και των μαζών έναν φαύλο κύκλο πολιτικής εκπροσώπησης και τις βολικές για το σύστημα αυταπάτες ότι η λύση στην καπιταλιστική κρίση θα έρθει (πάλι!;μπουχτίσαμε!) από τα δεξιά – που βαφτίζονται ρεαλιστές και κέντρο – και τα άκρα δεξιά – που βαφτίζονται «αντισυστημικοί» και «ευρωσκεπτικιστές».

Παρατήρηση 2η : Η Ευρωπαϊκή Ένωση (και σε δεύτερο χρόνο, η Ευρωζώνη) έμαθαν όχι μόνο να ζουν αλλά να πριμοδοτούν κυβερνήσεις με ακροδεξιές συνιστώσες και εκατοντάδες σκελετούς στο ντουλάπι. Παραδείγματα; Άφθονα – η Ελλάδα του 2011, όταν ο ΛάΟΣ του Καρατζαφέρη έγινε δεκανίκι του τραπεζίτη Παπαδήμου στην πρωθυπουργία. Νωρίτερα, και έως σήμερα, η Ουγγαρία του Όρμπαν. Αργότερα, ξανά η Ελλάδα, με τους ΑΝΕΛ στη συγκυβέρνηση προ και κυρίως μετά του τρίτου μνημονίου. Στο μεσοδιάστημα, η Αυστρία του αριστούχου χωρίς πτυχίο επαγγελματία σκιέρ Κουρτς (καγκελάριος όνομα και πράμα, μιας και στα γερμανικά το επίθετο σημαίνει Μικρούλης) με τους νοσταλγούς του Άνσλους σε καίρια υπουργεία. Σχεδόν σταθερά, η Ισπανία της κομματικής συμμορίας του Λαϊκού Κόμματος που καταδικάζεται για διαφθορά στις δικαστικές αίθουσες. Η ίδια η κήρυκας της αγίας διαφάνειας και της καθαγιαστικής λιτότητας Γερμανία που ΄χε υπουργό Οικονομικών και τώρα πρόεδρο της Μπούντενσταγκ, τον υπεύθυνο για τα μαύρα ταμεία των Χριστιανοδημοκρατών επί Κολ – ναι, ο Σόιμπλε είναι αυτός. Ακόμη και το Μπρέξιτ θα έρθει να κουμπώσει στις μεθοδεύσεις και τις προτεραιότητες των αντιδραστικών πτερύγων του Συντηρητικού Κόμματος της Βρετανίας.

Τι μύγα τσε-τσε τσίμπησε τον Ματαρέλα και τις Βρυξέλλες,όταν μάλιστα ο προτεινόμενος Κόντε (όχι ο προπονητής της Τσέλσι, ο άλλος, ο κύριος καθηγητής με το μισό βιογραφικό, πλαστό και ατεκμηρίωτο, ένα ακόμη δείγμα της…αξιοπιστίας του «ευρωσκεπτικισμού») διαρρήγνυε τα ιμάτιά του ότι δεν ετίθετο θέμα σύγκρουσης μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών – πολλώ δε μάλλον Ρώμης – Βερολίνου – μόλις θα σχημάτιζε κυβέρνηση; Τι δεν άντεχαν στον άξονα Βρυξέλλες – Βερολίνο, που άντεξαν σε άλλες περιπτώσεις; Την προδιαγεγραμμένη ιταλική kolotoumba;

Παρατήρηση 3η : Η κίνηση Ματαρέλα να μην δεχθεί τον «ευρωσκεπτικιστή» Σαβόνα στο υπουργείο Οικονομικών, παρά τα όσα λέγονται, είναι μέσα στις αυξημένες αρμοδιότητες της ιταλικής Προεδρίας,στο «ημιπροεδρικό» μοντέλο που ακολουθείται στη γείτονα. Τραβηγμένη, από τα μαλλιά, εφαρμογή του ιταλικού συντάγματος, αλλά υπαρκτή διάστασή του. Ακόμη και πρωθυπουργό μπορεί να απορρίψει, αν εκτιμά ότι δεν απολαμβάνει (προκαταβολικά) την εμπιστοσύνη της ιταλικής Βουλής. Ακόμη και πρωθυπουργό μπορεί να διαλέξει όπως τώρα με τον Κοταρέλι. Όπως απολύτως υπαρκτή είναι και η συνταγματοποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας, που πρώτη η Ιταλία έβαλε στον καταστατικό της χάρτη. Με άλλα λόγια, δημοκρατία δεν το λες, δικτατορία δεν είναι ακριβώς, τι στο διάολο είναι αυτό το υβρίδιο, και μάλιστα με εμφανείς τις προθέσεις να επεκταθεί το μοντελάκι αυτό και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν να αναθεωρήσουν τα συντάγματά τους (για ποιον χτυπά η καμπάνα;) μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Παρατήρηση 4η : Από την άλλη, ο Ματαρέλα έκανε «ήρωες» κατά λάθος τους «ευρωσκεπτικιστές», που θα κατέβουν στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές και αν γίνουν, με σημαία την ακύρωση της κυβερνητικής τους συνεργασίας. Λεγκαλιστές Λομβαρδοί και πεντάστεροι αντισυστημικοί καβάλα στο κύμα της… τρέλας του Ματαρέλα. Δεν μας άφησε ο πρόεδρος να σώσουμε την Ιταλία «μας», κάτι τέτοιο! Οπότε ας προετοιμαζόμαστε για το επόμενο «σοκ» στις επόμενες κάλπες.

Παρατήρηση 5η : Αν είσαι πρώην διευθυντής, πρώην στέλεχος, πρώην κάτι σε τράπεζα, την ΕΚΤ ή το ΔΝΤ ή την Παγκόσμια Τράπεζα, και έχεις θέσει εαυτόν πρώτα σε αργία ή διδασκαλία σε πανεπιστήμιο – από αυτά που έχουν συνδεθεί με την αγορά… – και μετά στην διάθεση της ΕΕ για τη διάσωσή της, έχεις κάνει την τύχη σου στην Ευρώπη του σήμερα – τουλάχιστον βουλευτής Επικρατείας, όπως η «δικιά μας», Έλενα Παναρίτη. Πρωθυπουργός, πάντως είναι, και μετά τον Κοταρέλι, μια σίγουρη δουλειά, για το ευρώ και την Ευρώπη, ρε γαμώτο!

Παρατήρηση 6η και τελευταία : Ορισμένοι ευρώπληκτοι, κρατικοδίαιτοι και ΕΣΠΑτρεφόμενοι νεοφιλελεύθεροι της Ελλάδας, γνωστοί επί χρήμασι ευρωπαϊστές, έσπευσαν να υποκλιθούν στον Ματαρέλα και το…μεγαλείο της κίνησής του. Να είχαμε έναν το 2015!, λένε και κολλάει η γλώσσα τους. Προφανώς εννοούν πριν το δημοψήφισμα, που ακόμη τους καίει τα σωθικά, τους τσουρουφλίζει το μυαλό και τους έχει κάνει τεράστια ζημιά στην ψυχολογία.

Γιατί μετά το δημοψήφισμα είχαν όχι έναν αλλά τουλάχιστον τρεις «Ματαρέλα» κατά δήλωσή τους – τον ίδιο τον Παυλόπουλο, τον Στουρνάρα (που είχε, λέει, και έτοιμο το… τείχος προστασίας, το firewall, για να μην βγει η Ελλάδα από το ευρώ) και βέβαια τον ίδιο τον Τσίπρα. Άρα, προς τί αυτή η ξαφνική λατρεία προς Κυρηνάλιο μεριά; Ας έκαναν μια βόλτα στην Ηρώδου Αττικού για να δούν τα είδωλά τους, που χορεύουν σαν αρκούδες στα ντέφια και τις προσταγές του ευρώ.

Δύο ανεπιθύμητοι ήρωες.

«Είναι τεράστιο ψεύδος ότι ο Γλέζος κατέβασε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη! Διότι, όλοι οι στρατοί του κόσμου κάνουν υποστολή της σημαίας με τη δύση του ηλίου». 

«Χρυσή Αυγή», 24.10.2012


Του Δημήτρη Ψαρρά
Πηγή: efsyn.gr

Πριν από 77 χρόνια, τη νύχτα της 30ής προς την 31η Μαΐου, δύο Ελληνες νέοι, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος (Λάκης) Σάντας, κατέβαζαν από την Ακρόπολη τη σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό των γερμανικών δυνάμεων κατοχής.

Η πράξη αυτή, που θεωρήθηκε από τις πρώτες και πάντως πιο ηρωικές αυθόρμητες αντιδράσεις των λαών της Ευρώπης, έχει προ πολλού τεκμηριωθεί απολύτως και αποτελεί μία φωτεινή σελίδα στην ιστορία της εθνικής αντίστασης της περιόδου 1941-1944.

Παρά το γεγονός ότι είναι προσιτά στον καθένα τα αδιάσειστα στοιχεία που επιβεβαιώνουν το ιστορικό αυτό συμβάν, ακούγονται ακόμα και σήμερα φωνές αμφισβήτησης.

Τρία τέταρτα του αιώνα μετά την παράτολμη πράξη, είναι πολλοί εκείνοι που αδυνατούν να την πιστέψουν και είναι έτοιμοι να αποδεχτούν κάθε σχετική αμφισβήτηση που διακινούν οι κάθε λογής παραγωγοί «πατριωτικών» αστικών μύθων.

Βλέπετε, δεν ταιριάζει στα στερεότυπα της εποχής να αναλαμβάνουν την πρώτη ηρωική πατριωτική πράξη της κατοχής δύο αριστεροί νέοι!

Και ειδικά ο Γλέζος, ο οποίος επί δεκαετίες υπήρξε ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς, καθόταν στο στομάχι των προπαγανδιστών (και της σημερινής Δεξιάς), που βάσιζαν τη ρητορεία τους στον «ανθελληνισμό» και τον «αντιπατριωτισμό» του ΚΚΕ, της ΕΔΑ και της μεταπολιτευτικής Αριστεράς.

Επί δεκαετίες η αμφισβήτηση της πράξης στηριζόταν σε πανομοιότυπους συλλογισμούς: 


Το συνηθέστερο επιχείρημα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να κατέβασαν νύχτα τη σημαία, εφόσον οι σημαίες μετά τη δύση υποστέλλονται. Συνεπώς πρόκειται για ψέματα.

Παραλλαγή αυτού του επιχειρήματος είναι ότι το μόνο που μπορεί να έγινε ήταν να κλάπηκε η σημαία από κάπου όπου ήταν φυλαγμένη.
Αλλά αυτό δεν συνάδει με τις αφηγήσεις των δύο πρωταγωνιστών, οπότε και πάλι πρόκειται για ψέμα.


Αυτό το επιχείρημα που συνεχώς αναπαράγεται είναι βέβαια αστείο.

Η ανακοίνωση που εκδόθηκε από τις γερμανικές αρχές την επομένη και δημοσιεύτηκε υποχρεωτικά σε όλο τον ελεγχόμενο Τύπο, όχι μόνο επιβεβαιώνει την ηρωική πράξη, αλλά μιλά ρητά για την «κυματίζουσα επί της Ακροπόλεως γερμανική πολεμική σημαία».

Σε διπλανές στήλες δημοσιεύουμε την ανακοίνωση που υπογράφει ο «φρούραρχος». Οπότε καταρρέει το επιχείρημα.

Εκτός αν στο «κόλπο» για την ηρωοποίηση της Αριστεράς ήταν και οι ναζί.

Μάλιστα αυτή η ανακοίνωση αναφέρεται και σε άλλες αυθόρμητες αντιδράσεις του ελληνικού λαού εναντίον των δυνάμεων κατοχής, περιγράφοντας έτσι το κλίμα μέσα στο οποίο οι δύο νέοι πήραν την απόφασή τους.


Μπορεί όντως κάποιοι να κατέβασαν τη γερμανική σημαία – λένε κάποιοι άλλοι – , αλλά πώς ξέρουμε ότι αυτοί ήταν ο Γλέζος και ο Σάντας; Μπορεί οι δύο να εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός για να προσποριστούν τη δόξα.


Αυτό το επιχείρημα είναι πολύ πρόσφατο. Όπως θα δούμε παρακάτω, δεν το αποτόλμησε ούτε ο Μανιαδάκης, ο οποίος τη δεκαετία του 1950 είχε αναλάβει εργολαβικά να αμαυρώσει την ηρωική πράξη.

Αλλά κι αυτό το επιχείρημα καταρρέει, εφόσον η αποκάλυψη έγινε πολύ νωρίς, στις εφημερίδες του Μαρτίου του 1945, σε μια εποχή που θα μπορούσε οποιοσδήποτε να διεκδικήσει την πατρότητα του εγχειρήματος αν έβλεπε ότι το σφετερίζονται κάποιοι αμέτοχοι.

Και μάλιστα η αποκάλυψη προβλήθηκε και από τις εφημερίδες της Δεξιάς, παρά το γεγονός ότι ο διχασμός με την Αριστερά είχε ήδη βαθύνει, εφόσον βρισκόμαστε στην περίοδο αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.


Το σημείο υποχώρησης των «αρνητών» είναι ότι εν πάση περιπτώσει αν έγινε κάτι από τους Γλέζο και Σάντα, αυτό δεν μπορεί να πιστωθεί στην Αριστερά, εφόσον οι δύο νέοι ήταν μέλη της μεταξικής οργάνωσης νεολαίας, της ΕΟΝ.


Πρόκειται για ένα παραπειστικό επιχείρημα που χρησιμοποιείται για πολλούς γνωστούς αριστερούς της περιόδου, λ.χ. τον Μίκη Θεοδωράκη.

Αλλά η ένταξη των μαθητών στην ΕΟΝ ήταν υποχρεωτική και δεν υποδήλωνε πολιτικά «πιστεύω».

Όσο για τους βαθμοφόρους της μεταξικής οργάνωσης, αυτοί ή εξαφανίστηκαν μετά την κατάληψη της χώρας από τον στρατό του Τρίτου Ράιχ ή συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις.


Τελευταίο καταφύγιο όσων επιχειρούν να αμφισβητήσουν το ιστορικό γεγονός είναι ότι πρόκειται για προπαγανδιστικό δημιούργημα της Αριστεράς.

Υποτίθεται, μάλιστα, ότι η προπαγάνδα της Αριστεράς έχει συγκαλύψει μια άλλη ηρωική πράξη, δηλαδή την αυτοκτονία του εύζωνα Κωνσταντίνου Κουκίδη, ο οποίος τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και έπεσε από τον βράχο της Ακρόπολης μόλις εισήλθαν τα γερμανικά στρατεύματα στην Αθήνα.


Όπως έχει αποδειχτεί, αυτό δεν συνέβη ποτέ, ενώ και το πρόσωπο Κουκίδης με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υπήρξε ποτέ. Πρόκειται για έναν «ήρωα-φάντασμα» (Ιός, «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 22.10.2000).

Μπορεί να τον τίμησε η ελληνική πολιτεία τον Οκτώβριο του 2000, αλλά όπως απολογήθηκε κατά τη σχετική τελετή ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, «τιμάμε τον Κουκίδη, παρά το ότι η ιστορική έρευνα δεν απέδωσε επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή του και για την πράξη του αυτή».

Ο τότε δήμαρχος της πρωτεύουσας πρόσθεσε με παιδική αφέλεια: «Το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε ο εύζωνας Κουκίδης. Το ερώτημα είναι αν εμείς οι σημερινοί Ελληνες θέλουμε να υπάρξει».

Όλα αυτά μπορεί κανείς να τα διαβάσει σε εκατοντάδες ιστοσελίδες ως «επιβεβαιωμένα» ιστορικά γεγονότα που υποτίθεται ότι ανατρέπουν μια διεθνώς αναγνωρισμένη ηρωική πράξη.

Και όπως συμβαίνει με όλους τους αστικούς μύθους, έτσι και στην περίπτωση της σημαίας, όσο περισσότερα τεκμήρια εισφέρει η ιστορική έρευνα τόσο πιο καχύποπτοι γίνονται εκείνοι που ούτως ή άλλως αδυνατούν να πιστέψουν ότι κάποιοι αποτόλμησαν αυτό που κανείς δεν θα επιχειρούσε σήμερα.

⤊ Τεκμήρια μιας ηρωικής πράξης: η ανακοίνωση του γερμανικού Φρουραρχείου («Ελεύθερον Βήμα», 1/6/1941) και κάτω, το πρώτο μεταπολεμικό δημοσίευμα για την ταυτότητα των δραστών («Ελευθερία», 25/3/1945)⤋

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ, αλλά σκοπός μας δεν είναι να συνοψίσουμε τις αποδείξεις για το ιστορικό γεγονός, αλλά να εξετάσουμε τις συνθήκες και τους λόγους που επιτρέπουν επί τόσες δεκαετίες να διαχέονται αυτά τα τερατώδη ψέματα μόνο και μόνο για να συκοφαντήσουν τους εμβληματικούς αγωνιστές της εθνικής αντίστασης, αλλά και να αμαυρώσουν την ιστορία της Αριστεράς.

Και κυρίως σκοπός μας είναι να αποκαλύψουμε ποιοι είναι εκείνοι που τα διακινούν.

Γιατί, όπως «όλοι θέλουμε να υπάρχει ο Κουκίδης», έτσι και πολλοί δεν θέλουν να υπάρχει η πράξη του Γλέζου και του Σάντα.

Η επιχείρηση αμφισβήτησης

Η πολεμική σημαία του Ράιχ στην Ακρόπολη (Μάιος 1941)
Η πολεμική σημαία του Ράιχ στην Ακρόπολη (Μάιος 1941)

Όπως θα περίμενε κανείς, ο πρώτος που δεν μπορεί να χωνέψει την πράξη του Γλέζου και του Σάντα είναι η ναζιστική Χρυσή Αυγή.

Στην εφημερίδα της οργάνωσης δημοσιεύονται συχνά κείμενα που επαναλαμβάνουν τους ισχυρισμούς που παραθέσαμε πιο πάνω.

Εντελώς ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την αναδημοσίευση το 2008 ενός κειμένου που κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο, σύμφωνα με το οποίο υπήρξε το γεγονός, αλλά δεν ήταν ο Γλέζος και ο Σάντας που πραγματοποίησαν την παράτολμη ενέργεια («Γλέζος-Σάντας: Ήρωες ή ήρωες κατά δήλωσή τους;», εφ. «Χρυσή Αυγή», 4.6.2008).

Στην ίδια κατεύθυνση υπάρχουν και άλλα δημοσιεύματα, όπως εκείνο κάποιου Φίλιππου Κρομμύδα, όπου επαναλαμβάνεται το «επιχείρημα» ότι «τη νύχτα δεν υπάρχουν αναπεπταμένες στρατιωτικές σημαίες» και ότι «η μόνη σημαία που κατέβασε ο Γλέζος είναι η ελληνική από τη Μακεδονία», κ.λπ. («Ποια σημαία κατέβασαν από την Ακρόπολη;», εφ. «Χρυσή Αυγή», 11.5.2011).

Και μετά την είσοδο της ναζιστικής οργάνωσης στη Βουλή, τον Οκτώβριο του 2012, θα διαβάσουμε νέο ιστορικό πόνημα, όπου επαναλαμβάνονται τα ίδια:

«Είναι τεράστιο ψεύδος ότι ο Γλέζος κατέβασε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη! Αυτό ήταν αδύνατον! Διότι, όλοι οι στρατοί του κόσμου κάνουν έπαρση σημαίας τις πρωινές ώρες και υποστολή με την δύση του ηλίου. Αποκλείεται, λοιπόν, ο γερμανικός στρατός της εποχής εκείνης να μην είχε υποστείλει την σημαία. Άρα, οι Γλέζος και Σάντας ανέβηκαν ανενόχλητοι στην αφύλακτη Ακρόπολη τη νύχτα και αφήρεσαν (έκλεψαν) τη γερμανική σημαία από κάποιο κουτί, εντός του οποίου ήταν τοποθετημένη και διπλωμένη. Πού είναι, λοιπόν, ο ηρωισμός των;» (Γ.Δημητρακόπουλος, «Ο αντεθνικός βίος και η πολιτεία του κομμουνιστού Μ. Γλέζου»,24.10.2012).

Η επίθεση αυτή των ναζιστών οφειλόταν στο γεγονός ότι με δηλώσεις του ο Μ. Γλέζος είχε καταγγείλει τη Χρυσή Αυγή ως «ένα κόμμα στην ουσία του αντεθνικό, με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης, που δεν διστάζει να βυσσοδομεί χυδαία, εκμεταλλευόμενο τα ένστικτα μιας κοινωνίας που καταρρέει» (23.10.2012).

Είχε απαντήσει αυθημερόν με το γνωστό του ύφος ο υπαρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης Χρήστος Παππάς:

«Τιμή μας και καμάρι μας να μας υβρίζει ένας Γλέζος. Δεν τιμάω και δεν έχω σε καμία υπόληψη τον υμνητή του Χότζα, τον καταδικασμένο από την ελληνική δικαιοσύνη εγκληματία σταλινικό Μανώλη Γλέζο. Το δυστύχημα είναι ότι αυτός ο εσχατόγερος όπως και ο εσχατόγερος της Δεξιάς Κώστας Μητσοτάκης θα κηδευτούν με λεφτά που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός (δημοσία δαπάνη)».

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης με ένα τουίτ έδωσε μια πειστική ερμηνεία για το μίσος που ξεχειλίζει από τη δήλωση του ναζιστή βουλευτή:

«Το χυδαίο παραλήρημα της Χρυσής Αυγής εναντίον του Μανώλη Γλέζου έχει εξήγηση: δεν μπορούν να του συγχωρήσουν ότι κατέβασε τη σημαία τους από την Ακρόπολη!» 

Και είναι αλήθεια ότι ο μόνος που ανάρτησε σε ελληνικό έδαφος τη γερμανική πολεμική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό μετά την απελευθέρωση είναι η ίδια η Χρυσή Αυγή, όπως έχει αποκαλύψει η «Εφ.Συν.»:

➤ είτε σε τελετές μύησης των νέων μελών («Οι ναζιστές αυτοκαρφώνονται», «Εφ.Συν.», 24.6.2014)

➤ είτε στις συναυλίες μίσους με ξένους ομοϊδεάτες τους («Χ.Α.: Ζήτω οι κατακτητές μας!», «Εφ.Συν.», 22.1.2015).
(περισσότερα…)