Μήνας: Μαΐου 2018

Μάης ’68 στην «Κομμούνα»: 50 χρόνια από την παγκόσμια εξέγερση

5 Μάη – 2 Ιούνη: Συζητήσεις / Προβολές / Μουσικά αφιερώματα / Εκθέσεις

Πρόγραμμα Συζητήσεων
Σάββατο 5 Μάη

7:30μμ Η «Κληρονομιά» του ’68 
Αντώνης Νταβανέλος (περιοδικό «κόκκινο», ΠΓ ΛΑΕ)
Γιάννης Μηλιός (Περιοδικό «Θέσεις»)
Κυριακή 6 Μάη
12μμ Το κίνημα στην Αμερική
Πάνος Πέτρου (Εφημερίδα «Εργατική Αριστερά»)
Άρης Τόλιος (ΠΣ ΛΑΕ)
5:00μμ Το Βιετνάμ & οι αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες
Σωτήρης Μάρταλης (Ινστιτούτο «Κομμούνα»)
Αναστασία Σταυροπούλου (ΑΡΑΣ)
Σάββατο 19 Μάη
7:30μμ Ο Γαλλικός Μάης
Νικόλας Κολυτάς (Εφημερίδα «Εργατική Αριστερά»)
Χρήστος Σταυρακάκης (Ινστιτούτο «Κομμούνα»)
Δημήτρης Κουσουρής (Ιστορικός)
Κυριακή 20 Μάη
12μ Το «καυτό» Ιταλικό Φθινόπωρο
Πανάγος Λίλλης (Περιοδικό «Κόκκινο»)
Παναγιώτης Σωτήρης («Εκτός Γραμμής», ΠΓ ΛΑΕ)
5:00μμ Ο Μάης ’68 & η απελευθέρωση γυναικών και ΛΟΑΤ
Έλενα Λεχρή Κοτρώνη (Αντισεξιστική ομάδα ΔΕΑ)
Ιωάννα Κασάπη (Ερευνήτρια αρχειονόμος-ιστορικός)

Κατερίνα Σεργίδου (Ινστιτούτο «Κομμούνα»)
Πέμπτη 31 Μάη 
7:30μμ Ο αντίκτυπος του Μάη στην Ισπανία
Manuel Gari (Anticapitalistas – Ισπανία)
Παρασκευή 1 Ιούνη
7:30μμ Ο Μάης στην Ανατολική Ευρώπη
Σωτήρης Μάρταλης (Ινστιτούτο «Κομμούνα»)
Σάββατο 2 Ιούνη
3:00μμ Κίνα & Πολιτιστική Επανάσταση
Πέτρος Τσάγκαρης (Εφημερίδα «Εργατική Αριστερά»)
Γιώργος Καλαμπόκας («Εκτός Γραμμής»)
7:30μμ Η επαναστατική Αριστερά του ’68
Αντώνης Νταβανέλος (Περιοδικό «Κόκκινο», ΠΓ ΛΑΕ)
Πρόγραμμα Προβολών (όλες οι προβολές ξεκινούν στις 8μμ)
Τρίτη 8 Μάη: «Φράουλες και αίμα»
Παρασκευή 18 Μάη: «Μεγάλες νύχτες, μικρά πρωινά»
Τρίτη 22 Μάη: «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο» (Α’ μέρος)
Τρίτη 29 Μάη: «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο» (Β’ μέρος)

Μεγάλες πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις και πορείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη

Πηγή: Iskra.gr

Με αγωνιστικές πολύχρωμες και μαζικές συγκεντρώσεις και πορείες στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας γιορτάστηκε με ταξικό, αντιμνημονιακό, αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό  περιεχόμενο η φετινή Πρωτομαγιά.

Στην Αθήνα έγιναν προσυγκεντρώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες στα Χαυτεία (ΛΑΕ, ΜΕΤΑ),  στο Μουσείο (συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων – ΑΝΤΑΡΣΥΑ), την πλατεία Κλαυθμώνος (ΕΚΑ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ) καθώς και συγκέντρωση – συναυλία του ΠΑΜΕ στην Πλατεία Συντάγματος.

Σε όλα τα μπλοκ διαδηλωτών κυριάρχησαν συνθήματα ενάντια στα μνημόνια, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, στα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα, στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ καθώς και ενάντια στον πόλεμο και τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλίας στην ΣΥΡΙΑ.

Στην προσυγκέντρωση στα Χαυτεία συμμετείχε ιδιαίτερα μαζικό και μαχητικό μπλοκ διαδηλωτών μελών και φίλων της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, με επικεφαλής τον Γραμματέα του Πολιτικού Συμβουλίου της Παναγιώτη Λαφαζάνη. 

Ιδιαίτερα φέτος οι τρεις συγκεντρώσεις και προσυγκεντρώσεις στα Χαυτεία, στο Σύνταγμα και στο Μουσείο συνενώθηκαν, εκ των πραγμάτων, στο δρόμο, παρά την εμμονή του ΚΚΕ σε πρακτικές περιχαράκωσης, σε μία ενιαία μεγάλη αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική πορεία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ με κυρίαρχα συνθήματα: “Λευτεριά, δημοκρατία εθνική ανεξαρτησία”, «Οργή λαού ξεσηκωμός παντού, να διώξουμε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ», «Με μέτωπο λαέ σήκω και πολέμα, ΕΕ και ΔΝΤ σου πίνουνε το αίμα», «Ελλάδα – Κύπρος – Παλαιστίνη, Αμερικάνος δεν θα μείνει», «Έξω οι βάσεις του θανάτου».

Συνδικαλιστικά στελέχη που πρόσκεινται στη ΛΑ.Ε, ανέφεραν στην ISKRA, μετά την ολοκλήρωση των πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων, ότι η φετινή εργατική Πρωτομαγιά πρέπει να είναι η αγωνιστική αφετηρία του εργατικού και λαϊκού κινήματος, για ένα νέο γύρο ενωτικών και κλιμακούμενων κινητοποιήσεων, ενάντια στις αντιλαϊκές κυβερνητικές μνημονιακές πολιτικές, που πρέπει και μπορούν να πάρουν τη μορφή πανεργατικού – παλλαϊκού ξεσηκωμού.

Ανέφεραν, επίσης, ότι οι ταξικές – αγωνιστικές – ενωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις, με αφετηρία τις πρωτομαγιάτικες εργατικές κινητοποιήσεις, μπορούν και πρέπει να εργαστούν σχεδιασμένα, μεθοδικά, επίμονα και σκληρά για την αναζωογόνηση, την ταξική ανασυγκρότηση και επαναθεμελίωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και για την ανάκτηση της αγωνιστικής αξιοπιστίας του, ώστε να το σέβονται οι εργαζόμενοι και να το φοβούνται οι ταξικοί του αντίπαλοι.

«Αιματηρά» εξιτήρια από νοσοκομεία–επιχειρήσεις φέρνει το νέο σύστημα κοστολόγησης

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Η κυβέρνηση με την έκδοση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης με την οποία προχωρά  στην πιλοτική εφαρμογή νέου συστήματος κοστολόγησης των υπηρεσιών σε 19 Νοσοκομεία, έρχεται να υλοποιήσει μνημονιακές δεσμεύσεις και να ανοίξει το δρόμο για την αντιμετώπιση των Νοσοκομείων σαν επιχειρηματικές μονάδες.

Σύμφωνα με τις νομοθετικές ρυθμίσεις του Νόμου 4286/14 με τον οποίο συστάθηκε η ΕΣΑΝ Α.Ε. η οποία αναλαμβάνει την υλοποίηση αυτού του σχεδίου σε συνδυασμό με το νόμο 4486/17 με τον οποίο μετονομάστηκε η εν λόγω εταιρία σε ΚΕ.ΤΕ.Κ.Ν.Υ. Α.Ε,  τα Νοσοκομεία θα αποζημιώνονται τόσο από τα ασφαλιστικά ταμεία όσο και από τον κρατικό προϋπολογισμό σύμφωνα με το νέο σύστημα κοστολόγησης των υπηρεσιών με την εισαγωγή των θεραπευτικών πρωτοκόλλων και τον συνυπολογισμό όλων των δαπανών.

Σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του 42886/14 και του 4486/17 τα Νοσοκομεία θα αντιμετωπίζονται ως επιχειρηματικές μονάδες και θα χρηματοδοτούνται από τα ασφαλιστικά ταμεία και το κράτος με βασικό κριτήριο την μείωση του κόστους. Το ρόλο του καθορισμού των κριτηρίων βάση των οποίων θα χρηματοδοτούνται τα Νοσοκομεία αναλαβαίνει το ΚΕ.ΤΕ.Κ.Ν.Υ. Α.Ε η οποία θα μπορεί ουσιαστικά να διατηρήσει εν ζωή  ή και μέσω οικονομικού στραγγαλισμού να «εξαφανίσει» κάποιο νοσοκομείο.

Έχουμε επισημάνει σε παλιότερα δημοσιεύματα όταν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις δημιουργούσαν την ΕΣΑΝ Α.Ε. ότι επιχειρείται η εισαγωγή ενός νέου μοντέλου χρηματοδότησης των Νοσοκομείων. Στόχος δεν είναι η κάλυψη των αναγκών σε υπηρεσίες υγείας των πολιτών αλλά η μείωση έως την εξαφάνιση των κρατικών δαπανών για την υγεία, η μεταφορά του κόστους μέσω των ασφαλιστικών εισφορών στις τσέπες των πολιτών και ο περιορισμός του κόστους λειτουργίας των Νοσοκομείων.

Βέβαια το σχέδιο αυτό έχει ήδη μπει σε εφαρμογή αφού όλα τα τελευταία χρόνια η κρατική χρηματοδότηση προς τα νοσοκομεία μειώνεται δραματικά και την ίδια ώρα την ανάγκη σε χρηματοδότηση έρχονται να καλύψουν τα ασφαλιστικά ταμεία μέσω της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών.

Η πολιτική αυτή έχει τις ρίζες της σε αντίστοιχα μέτρα που έλαβαν πρώτα από όλους οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες στις ΗΠΑ προκειμένου να διατηρήσουν την κερδοφορία τους ενώ το σύστημα επεκτάθηκε σε μια σειρά χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η εμπειρία από την εφαρμογή αυτού του μέτρου στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες δείχνει ότι τα νοσοκομεία, στην προσπάθεια συμπίεσης του κόστους προκειμένου να εξασφαλίσουν υψηλότερη βαθμολόγηση οπότε και χρηματοδότηση, προχωρούν σε πρόωρα εξιτήρια. Με αυτή την πρακτική συχνά ο ασθενής επανεισάγεται λόγω επιπλοκών με νέα διάγνωση αυξάνοντας τα κέρδη στο νοσοκομείο. Ταυτόχρονα τα νοσοκομεία προσανατολίζονται σε παθήσεις που εξασφαλίζουν υψηλή χρηματοδότηση και αποφέρουν μεγαλύτερο κέρδος.

Είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο δημοσίευμα ότι «Το μάρμαρο θα το πληρώσουν νοσοκομεία και κλινικές με ελλιπή στελέχωση και υποδομές, άρα και δυνατότητες, καθώς και αυτά που παρουσιάζουν μειωμένη πληρότητα αφού μαζί με τα λειτουργικά έξοδα αλλά το εργατικό «κόστος» θα εμφανίζουν υψηλό λειτουργικό «κόστος». Στην κατηγορία αυτή είναι αρκετά περιφερειακά νοσοκομεία που ήδη βρίσκονται στο στόχαστρο της συγκυβέρνησης και της τρόικα για να οδηγηθούν στο λουκέτο».

Τονίζαμε τότε ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις για να διασκεδάσουν τις αρνητικές εντυπώσεις από την εφαρμογή αυτούς του τρόπου τιμολόγησης προβλέπουν στο σχετικό νομοθετικό πλαίσιο ότι «Σε περιπτώσεις αμοιβών ιατρικών υπηρεσιών νοσοκομείων ως προς τις οποίες συντρέχουν ειδικά χαρακτηριστικά (γεωγραφικά κριτήρια, παρατεταμένο ωράριο λειτουργίας κλπ) προβλέπεται η καθιέρωση δια νόμου πρόσθετων οικονομικών ενισχύσεων».

Μπορεί η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ με το νόμο 4416/17 να άλλαξε το όνομα της ΕΣΑΝ μετονομάζοντάς την σε ΚΕ.ΤΕ.Κ.Ν.Υ όμως διατήρησε τον πυρήνα των προηγούμενων μνημονιακών νομοθετικών ρυθμίσεων για την κοστολόγηση των υπηρεσιών. Βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε «ανέβει στα κάγκελα» καταγγέλλοντας την ΕΣΑΝ ΑΕ και ζητώντας την κατάργησή της. Σήμερα βεβαίως όλα αυτά τα ξέχασαν αφού η προσχώρησή τους στις μνημονιακές πολιτικές τους επιβάλει την υλοποίηση όλων αυτών των αντιλαϊκών μέτρων.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να παρέμβει και να αποτρέψει την εφαρμογή αυτού του αντιλαϊκού μέτρου που υποβαθμίζει τις υπηρεσίες υγείας, μεταθέτει νέα βάρη στις πλάτες του λαού και θέτει υπό αμφισβήτηση την ύπαρξη αρκετών δημόσιων νοσοκομείων.

Μια αφήγηση για την Πρωτομαγιά του 1944.

Από συνέντευξη του Γιάννη Βόγλη στο tvxs το 2010

Θα πω μια πραγματική ιστορία. Μικρός μεγάλωσα στο Βύρωνα, σε ένα ύψωμα. Εκεί ακούγαμε κάθε μέρα τα μυδράλια από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και από τις ριπές υπολογίζαμε περίπου πόσες ήταν οι εκτελέσεις.
Την Κυριακή την 1η του Μάη του 1944, έγινε η μεγάλη εκτέλεση των 200.
Αυτή η εκτέλεση κράτησε σχεδόν ολόκληρη την ημέρα. Όλος ο κόσμος ήταν στις πόρτες και στα παράθυρα. Νεκρική σιγή. Δεν μιλούσε κανείς. Κάποτε τα μυδράλια σταμάτησαν. Προς στο σούρουπο, από κάτω στο δρόμο φάνηκαν κάποιες μικρές φλογίτσες που ανέβαιναν. Όσο η πορεία ανέβαινε πλήθαινε, γιατί ο κόσμος έβγαινε από τα σπίτια του και ακολουθούσε.
Κρατούσαν μικρά δαδιά. Τότε δεν υπήρχαν κεριά. Ακολουθήσαμε κι εμείς. Φτάσαμε σ’ ένα πλάτωμα που ήταν ένα μεγάλο σταυροδρόμι.
Από όλους τους δρόμους ερχόταν κόσμος με δαδιά αναμμένα. Εκεί σιωπηλά γονατίσαμε και με σκυφτό το κεφάλι, ψάλλαμε, το «Πέσατε θύματα, αδέλφια μου εσείς». Αυτή η ενότητα, και αυτή η ομοψυχία που υπήρχε, ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά με το σήμερα.
Η ουσία, είναι μία τώρα, να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα αφυπνιστεί ο κόσμος, και θα κατέβει πραγματικά στους δρόμους να διεκδικήσει αυτό που του ανήκει. Γιατί αυτό πρέπει να γίνει. Δεν έχουμε καμία άλλη λύση. Δεν θα μας λυπηθεί κανένας, δεν θα φροντίσει κανένας για μας, παρά μόνο εάν διεκδικήσουμε. Πρέπει να απαιτούμε, και όχι να επαιτούμε…

Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Πηγή: tvxs.gr

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο

Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα.

Ως γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών και στο σοσιαλιστικό κίνημα, η Πρωτομαγιά αποτελεί μία τεράστιας σημασίας επίσημη γιορτή για χώρες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η Κούβα και τα πρώην Σοβιετικά κράτη. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν συνήθως μεγαλειώδεις λαϊκές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Η σοβιετική Πρωτομαγιά σημαδευόταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.

Στη Βραζιλία, η μέρα των εργατών είναι επίσημη γιορτή που γιορτάζεται από τα συνδικάτα με ολοήμερες εκδηλώσεις.

Στην Ιαπωνία, παρά το γεγονός ότι η Πρωτομαγιά δεν έχει οριστεί επίσημα ως εθνική αργία από την κυβέρνηση, επειδή ημερολογιακά συμπίπτει με τη λεγόμενη χρυσή εβδομάδα των αργιών, είτε δίνεται από του εργοδότες ως αργία είτε λαμβάνεται ως άδεια άνευ αποδοχών από την πλειονότητα των Ιαπώνων. Σκοπός δεν είναι η συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις για τον εορτασμό της ημέρας, αλλά συνήθως, η προσωπική ξεκούραση. Συνήθως, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα διοργανώνουν πορείες και κινητοποιήσεις στο Τόκιο.

Στο Νεπάλ, η Πρωτομαγιά αναγνωρίστηκε ως εθνική αργία το 2007, παρότι γιορτάζεται στη χώρα από το 1963.

Η γερμανική Πρωτομαγιά αποτελεί μία σημαντική ημέρα, όπου παραδοσιακά τονίζεται η πολιτική σημασία την ημέρας στις περισσότερες περιοχές της και αναφέρεται συνήθως ως «Ημέρα των Εργατών». Μαζικές ετήσιες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Βερολίνο, οι μεγαλύτερες από τις οποίες διοργανώνονται από εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα.

Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς είναι οι μοναδικές χώρες στις οποίες ως Ημέρα της Εργασίας δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Το 1894, ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του Kοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.

Η ελληνική Πρωτομαγιά

Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για θύματα εργατικών ατυχημάτων. Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Η κωλυσιεργία του προέδρου της Βουλής να το εκφωνήσει προκάλεσε τη μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, με εντολή του προέδρου, για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.

Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ´αυτούς τον Μπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία.

Tην ίδια χρονιά, στην Αθήνα, αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν. Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Η Αστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Αποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», όπου τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η Πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919 σε 12 πόλεις πανελλαδικά, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Σήμερα, βάσει νόμου, οι αργίες διακρίνονται σε αυτές που έχουν καθοριστεί ως ημέρες υποχρεωτικής αργίας, κατά τις οποίες απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική εν γένει δραστηριότητα, καθώς βέβαια και η απασχόληση των μισθωτών, και ως ημέρες προαιρετικής αργίας, στις οποίες επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη η λειτουργία της επιχείρησης και η απασχόληση ή μη των μισθωτών που απασχολούνται από αυτόν.

Η 1η Μαΐου αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες.