Μήνας: Ιουλίου 2018

Επειδή η υποκρισία αυτές τις ημέρες περισσεύει…

Πηγή: ergasianet.gr

Επειδή η υποκρισία αυτές τις ημέρες περισσεύει και όλα τα σφάλματα επιχειρείται να φορτωθούν στους πολίτες αναρτούμε τρία άρθρα ενδεικτικά του πως η παρούσα «αριστερή» και «οικολογική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντιμετώπισε το ζήτημα των αυθαιρέτων.

1. Η «Αυγή» το 2015 επιχαίρει γιατί κατεδάφιση στα Περιβολάκια Ραφήνας αποτράπηκε μετά από συντονισμένες προσπάθειες του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Πάντζα: Απετράπησαν οι κατεδαφίσεις στα Περιβολάκια Ραφήνας.

2. Ο οικολόγος υπουργός Γιάννης Τσιρώνης και η τροπολογία του για τα αυθαίρετα «μέχρι την κύρωση των οικείων δασικών χαρτών»: Ο οικολόγος υπουργός και η τροπολογία για τα αυθαίρετα.

3. Πώς η παρούσα κυβέρνηση επιχειρεί να ξεπεράσει το ΣτΕ ώστε να νομιμοποιήσει την αυθαίρετη δόμηση σε δάση και αιγιαλό: Νομιμοποίηση (υπό όρους) αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλό.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στις πολιτικές που καίνε τις ζωές μας.

Η ΛΑ.Ε. ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
Τρίτη (31/7), 7:30 μ.μ., Πλ. Κλαυθμώνος

 

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στις κυβερνητικές και συστημικές πολιτικές και αλληλεγγύης στην τραγωδία των πυρόπληκτων, που συνδιοργανώνουν κοινωνικοί φορείς και οργανώσεις της Αριστεράς την Τρίτη 31/7.

Όλοι όλες καλούμαστε να φωνάξουμε:

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

‘Όχι άλλοι νεκροί στον βωμό του κέρδους, των πελατειακών πρακτικών, της λιτότητας και της αδιαφορίας των κυβερνήσεων.

ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΜΑΝΔΡΑ: Το «σύστημα» καίει και πνίγει της ζωές μας.

Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης για να μην είναι υπεκφυγή, απαιτεί παραίτηση και τιμωρία.

Η συγκέντρωση θα γίνει την Τρίτη (31/7) στις 7:30 μ.μΠλατεία Κλαυθμώνος και θα ακολουθήσει πορεία στο Μέγαρο Μαξίμου.

Το Γραφείο Τύπου

29/7/2018

Μήνυμα αλληλεγγύης από το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας στον ελληνικό λαό για τις πυρκαγιές

Την αμέριστη συμπαράστασή τους και την πρόθεση να συμβάλουν με κάθε τρόπο στην ανακούφιση των πληγέντων δηλώνουν οι Τούρκοι κομμουνιστές με ανακοίνωση του TKP.

Πηγή: katiousa.gr

Τη στήριξή τους στο δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό εκφράζει με μήνυμά του το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, αναδεικνύοντας τις ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης και του καπιταλιστικού κέρδους για την τραγωδία, καλώντας τα μέλη και τους φίλους του να συνδράμουν με κάθε τρόπο τα θύματα.

Καλούμε τους φίλους και συντρόφους μας να συμπαρασταθούν στον Ελληνικό λαό!

Στη γειτονική μας χώρα την Ελλάδα, μια πυρκαγιά πήρε δεκάδες ζωές, ενώ εκατοντάδες επλήγησαν και τραυματίστηκαν από τη χειρότερη καταστροφή της δεκαετίας. Παρά τις τεράστιες προσπάθειες, η φωτιά ακόμα συνεχίζεται κι ο αριθμός των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους αυξάνεται. Παρότι οι κρατικές αρχές ισχυρίζονται πως η φωτιά μπορεί να ξεκίνησε από κάποιους ανθρώπους με μοχθηρές προθέσεις, ξέρουμε από τη χώρα μας πως σε παρόμοιες καταστροφές, τέτοιοι αναπόδεικτοι ισχυρισμοί χρησιμοποιούνται για να μετριάσουν τις αντιδράσεις των ανθρώπων.

Δεν έχουμε ακόμα επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πώς συνέβη η φωτιά. Ανεξαρτήτως όμως από το τι συνέβη, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός πως το κατεστημένα παραμένει ανοιχτή θύρα σε τέτοιες τραγωδίες. Είναι πλέον πολύ οικείο σενάριο στους λαούς και των δύο χωρών πως οι πυρκαγιές “εργαλειοποιούνται” για να μετατρέψουν δημόσια γη και ιδιοκτησία άχρηστη προς όφελος της χρήσης τους από καπιταλιστές.

Στο μεσοδιάστημα, οι απαραίτητες προφυλάξεις για την αποφυγή τέτοιων καταστροφών εγκαταλείπονται χάριν της απληστίας του κεφαλαίου για κέρδος και γιατί το κράτος πλέον δεν αναλαμβάνει την ευθύνη προστασίας των πολιτών του. Όπως είδαμε πρόσφατα στη σιδηροδρομική καταστροφή της Τουρκίας, οι ζωές των ανθρώπων υπολογίζονται μόνο σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Είναι αναγκαίο σε αυτή την πυρκαγιά να ταυτοποιήσουμε με πλήρη διαύγεια όλα τα μέτρα που πάρθηκαν και παραλείφθηκαν.

Μοιραζόμαστε τη μεγάλη θλίψη του ελληνικού λαού, και δηλώνουμε πως είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι να βοηθήσουμε και να υποστηρίξουμε τη διαδικασία επανάκαμψης με κάθε μέσο. Καλούμε όλους τους φίλους και συντρόφους να συμπαρασταθούν στον ελληνικό λαό σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας

Η Κεντρική Επιτροπή

24.7. 2018

Πώς το Μάτι έγινε παγίδα θανάτου

Ένας οικισμός μέσα στα πεύκα δίχως διεξόδους διαφυγής.

Πηγή: syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.com
(Το άρθρο εκφράζει την άποψη των συντακτών του και όχι, κατ’ ανάγκη, της ΝΕ Υγείας-Πρόνοιας. Αναρτάται χάριν της σφαιρικής ενημέρωσης για την τρέχουσα επικαιρότητα και του ενδιαφέροντός του.)

Όταν η αδηφάγα πύρινη λαίλαπα χίμηξε στο Μάτι το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου, ισχυροί άνεμοι από 9 έως και 11 μποφόρ δυτικού στεριανού ανέμου την έσπρωχναν με ορμή να κατασπαράξει τα πάντα.

Οι φλόγες κατάπιναν ό,τι συναντούσαν στο διάβα τους «τρέχοντας» με 70 χλμ την ώρα.

Δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει αυτή η συμφορά, κανένα σχέδιο δεν μπορεί να αναχαιτίσει έναν τέτοιο όλεθρο.

«Οι φλόγες πέρασαν πάνω από τα πυροσβεστικά στη Λεωφόρο Μαραθώνος και πυρπόλησαν το Μάτι», λένε οι αυτόπτες μάρτυρες.

Όμως, το μεγάλο κακό που μας βρήκε δεν δικαιολογεί την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών. Τόσων άδικα χαμένων ζωών.

Τι συνέβη

Εκατοντάδες πολίτες προσπάθησαν με τα αυτοκίνητά τους να εγκαταλείψουν το Μάτι αλλά εγκλωβίστηκαν σε φριχτό μποτιλιάρισμα στους στενούς δρόμους του οικισμού, που ιδρύθηκε ως παραθεριστικός το 1960 και από το 2000 και μετά πυκνοκατοικήθηκε δίχως κανένα σχεδιασμό, δίχως καμία πρόβλεψη για την ασφάλεια.

Αναπτύχθηκε όπως και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας άναρχα, στο «έλα μωρέ», στην «τύχη».

Και δεν αρκεί που χτίστηκε στην «τύχη» και μέσα στα πεύκα, δεν είχε ούτε διεξόδους διαφυγής. Έτσι όταν ήρθε η φωτιά έγινε παγίδα θανάτου.

Έγινε παγίδα θανάτου διότι δεν μπορούσε να εκκενωθεί.

Καθώς ολόγυρα των απελπισμένων ανθρώπων υψωνόταν η κόλαση, με τα πεύκα ως εξαιρετικά εύφλεκτα να «αρπάζουν» με μιας ως δαδιά, με ολόκληρα σπίτια να γίνονται στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά και τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα να αναφλέγονται -μαρτυρίες αναφέρουν ότι τα καύσιμα στα ντεπόζιτα ανατινάζονταν- επικράτησε πανικός.

Αλλόφρονες κάτοικοι έφευγαν από τα σπίτια τους, οι οδηγοί εγκατέλειπαν τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητά τους και όλο αυτό το πλήθος κατευθύνθηκε τρέχοντας προς την ακτή, δηλαδή προς τη μόνη διέξοδο που τους είχε απομείνει για να γλιτώσουν τον φριχτό θάνατο στις φλόγες.

Ποια ακτή;

Στο Μάτι οι ακτές δεν είναι από παντού ελεύθερα προσβάσιμες.

Ξενοδοχεία και σπίτια τις κλείνουν με μάνδρες. Είναι η «ανάπτυξη» που είχαν ως πρότυπο το 1960. Να μην υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές.

Και έτσι, από τη μία στιγμή στην άλλη, εκατοντάδες συνάνθρωποί μας βρέθηκαν να δίνουν αγώνα για τις ζωές τους, των παιδιών τους, των αγαπημένων τους προσώπων, πηδώντας πάνω από φράχτες, τρέχοντας μέσα από ακάλυπτους χώρους και κήπους για να φτάσουν στη θάλασσα.

Αλλά η πρόσβαση στη θάλασσα ήταν εξαρχής «φραγμένη».

Ποια θάλασσα;

Κάτι μικροί κόλποι και βράχια. Που κι αυτοί δεν συνεχίζουν ως κάποια ενιαία παραλία αδιάκοπα κατά μήκος της ακτής, ώστε να μπορούσαν οι άνθρωποι να κινηθούν παραλιακά πεζή ώστε να απομακρύνονταν, επειδή υπάρχουν βράχια και κτίσματα που έχουν οικοδομηθεί στην κυριολεξία μέσα στη θάλασσα και διακόπτουν την όποια παραλία.

Για αυτό και ο εφιάλτης δεν είχε τελειώσει για όσους έφτασαν και μπήκαν στο νερό.

Ο μόνος τρόπος για να σωθούν ήταν να τους πάρουν με βάρκες.

Την ίδια ώρα το «θερμικό φορτίο» που κατέβαινε από τον οικισμό τους ανάγκαζε να χώνουν τα κεφάλια τους μέσα στο νερό για να μην πάρουν φωτιά και οι ίδιοι.

Πυρομένες λαμαρίνες από αυτοκίνητα και κατασκευές εκτοξεύονταν και τους βομβάρδιζαν. Πραγματική εμπόλεμη ζώνη.

Βάρκες και σκάφη εθελοντών, που συντονίζονταν από το Λιμενικό, έσπευσαν ήδη από τις 18.00 να περισυλλέξουν τους πυρόπληκτους.

Όμως οι βάρκες και τα σκάφη δεν μπορούσαν να πλησιάσουν στα ρηχά.

Είτε γιατί δεν υπάρχουν παραλίες αλλά βράχια, είτε γιατί -ακόμα χειρότερο- τους βαρκάρηδες «έκαιγε» η φωτιά.

Τα φλεγόμενα 9 μποφόρ είχαν «ανάψει» την ατμόσφαιρα, το λεγόμενο «θερμικό φορτίο», και δεν άφηναν τους βαρκάρηδες να πλησιάσουν πιο κοντά από 50 μέτρα από την ακτή.

Οι ταλαιπωρημένοι και φοβισμένοι πολίτες, πολλοί με εγκαύματα, έπρεπε να βουτήξουν στη θάλασσα και να κολυμπήσουν προς τις λέμβους.

Τραυματίες, γέροι, παιδιά, γυναίκες, έπεφταν στη θάλασσα για να δώσουν έναν τελευταίο αγώνα με τα κύματα πριν διασωθούν από τις βάρκες που τους περίμεναν.

Γονείς με καμένες σάρκες κολυμπούσαν κρατώντας τα παιδιά τους. Να σώσουν τα παιδιά τους.

Η ευθύνη

Λέγεται στα τηλεοπτικά κανάλια ότι «το Μάτι δεν υπάρχει πια». Αλήθεια είναι.

Αλλά υπάρχει μια ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια: «Το Μάτι όπως φτιάχτηκε, όπως οικοδομήθηκε, δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει».

Ήταν εξ αρχής ένα λάθος, ένας οικισμός που ξεκίνησε ως παραθεριστικός το 1960, με τα ανύπαρκτα στάνταρ των τότε ελληνικών καθεστώτων και μετά το 2000 πυκνοκατοικήθηκε.

Όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν σκέφτηκε το εξής: Εάν αρπάξει φωτιά αυτός εδώ ο τόπος, ο ανάμεσα στα πεύκα, ο δίχως διεξόδους διαφυγής, τι θα κάνουμε;

Και ναι, οι πρώτοι που έπρεπε να το σκεφτούν ήταν οι δήμαρχοί του.

Αυτοί που ζούνε στον τόπο και τον γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα.

Προφανώς και εκ του τραγικού αποτελέσματος κανείς τους ουδέποτε αναρωτήθηκε τι θα γινόταν εάν άρπαζε φωτιά το Μάτι.

Ή, για να είμαστε ακριβείς, εάν μια ημέρα έφτανε η φωτιά μέσα στο Μάτι. Γιατί η περιοχή έχει γνωρίσει πολλές φωτιές. Μία όμως στάθηκε η μοιραία.

Η περιοχή της Νέας Μάκρης έχει ζήσει πολλές φωτιές στο παρελθόν και το αυτονόητο θα ήταν να είχαν προνοήσει. Δεν το έκαναν. Ούτε κάποιο σχέδιο είχαν.

Πεύκο το «καταραμένο δένδρο»

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν το πεύκο «καταραμένο δένδρο» και δεν το επέτρεπαν μέσα στις πόλεις.

Γιατί γνώριζαν ότι το πεύκο είναι δαδί. Είναι εμπρηστικός μηχανισμός, είναι εγγύηση ότι μια ημέρα θα μας κάψει.

Πώς εμείς οι νεοέλληνες πειστήκαμε ότι είναι ασφαλές να ζούμε ανάμεσα στα πεύκα, είναι πραγματικά απορίας άξιον.

Όχι ξανά άλλα «Μάτια»

Σήμερα θρηνούμε δεκάδες νεκρούς. Αδικοχαμένους ανθρώπους.

Αφού καταλαγιάσει ο θρήνος, η εθνική οδύνη για το κακό που μας βρήκε, έχουμε μια υποχρέωση. Να μην υπάρξουν άλλα «Μάτια». Ούτε στην Αττική, ούτε πουθενά αλλού στον τόπο μας.

Να μην υπάρξουν ποτέ ξανά τέτοιες παγίδες θανάτου.

Σε ό,τι αφορά και τα άλλα θέρετρα που υπάρχουν σαν το Μάτι, όσα δηλαδή «αναπτύχθηκαν» έτσι τις «χρυσές» δεκαετίες του 60 και στα χρόνια της Χούντας, οφείλουμε να τα γκρεμίσουμε και να τα φτιάξουμε ξανά.

Η μαρτυρία του ιδιοκτήτη του σπιτιού που βρέθηκαν οι 26 αγκαλιασμένοι νεκροί

Συγκλονίζουν τα όσα είπε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο Μάτι, στο οποίο βρέθηκαν 26 σοροί θυμάτων της πυρκαγιάς, ανθρώπων που ξεψύχησαν αγκαλιασμένοι.

«Μπήκαν οι άνθρωποι στο σπίτι, δεν μπόρεσαν να δουν την πόρτα για να κατέβουν στην παραλία και αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι.

»Ο κόσμος που κάηκε μέσα στο σπίτι μου, κάηκε γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο από που να φύγουν σε ανάλογη περίπτωση», είπε μιλώντας στον Realfm, ο κ. Φράγκος.

«Το σπίτι μου έχει πρόσβαση στην παραλία με σκάλες, κάποια κοπέλα προσπάθησε να πηδήξει από τον γκρεμό και τη χάσαμε», πρόσθεσε.

Όπως είπε μάλιστα, «οι πρώτοι 25 άνθρωποι που είμαστε μαζεμένοι και συντεταγμένοι, σώθηκαν όλοι.

»Οι επόμενοι που ήρθαν και από τον καπνό δεν είδαν την πόρτα, αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι, κάηκαν όλοι».

«Όλος αυτός ο κόσμος που κάηκε ήταν γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο σε περίπτωση ανάλογη, από πού θα φύγουν».

Σοκαριστική όμως είναι και η μαρτυρία του κ. Ποταμιάνου, στον οποίο ανήκει το διπλανό οικόπεδο:

«Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη πρόσβαση στην παραλία εκτός από σπίτι του κ. Φράγκου. Ήταν φρίκη.

»Άκουγα τις φωνές των ανθρώπων να καίγονται και λέω κάποιος να μου κλείσει τα αυτιά», δήλωσε ο κ. Ποταμιάνος

«Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρόσβαση στην παραλία αλλά είναι κλειστές οι μάντρες», πρόσθεσε.

Ήταν κλειστές οι μάνδρες. Ο δήμαρχος της περιοχής πρέπει να είναι έτοιμος να δώσει λόγο για αυτό το έγκλημα. Και θα δώσει.

Δείτε το «Μάτι» στον χάρτη της Google, όπως ήταν, για να καταλάβετε:

Δείτε το πριν και το μετά στο στενό δρομάκι

«Ποτέ δεν λάβαμε εντολή εκκένωσης οικισμών- Πάνω από 1.000 σπίτια έχουν καεί»: Ο δήμαρχος Ραφήνας «αδειάζει» τις Αρχές (vid)

Ουδέποτε δόθηκε εντολή για εκκένωση οικισμών στη Ραφήνα από τους αρμόδιους αποκάλυψε ο δήμαρχος Ραφήνας – Πικερμίου Βαγγέλης Μπουρνούς, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και ζητώντας να «μην προσπαθούν κάποιοι να μεταθέσουν ευθύνες».

«Αυτό δεν συνέβη ποτέ. Δεν επικοινώνησε κανένας μαζί μου. Η φωτιά έφτασε σε μισή ώρα στη θάλασσα. Μην προσπαθούν κάποιοι να μεταθέσουν ευθύνες», είπε ο κ. Μπουρνούς στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ερωτηθείς για το εάν η περιφερειακή σύμβουλος πολιτικής προστασίας, κυρία Τσούπρα έδωσε εντολή εκκένωσης.

Ο δήμαρχος Ραφήνας επιμένει ότι ουδέποτε συνέβη κάτι τέτοιο. «Να μου πει κάποιος ποιος μου την έδωσε», επισήμανε, υποστηρίζοντας ότι με την κυρία Τσούπρα, αν και βρέθηκαν δια ζώσης, δεν αντάλλαξαν κουβέντα και δεν κατάφεραν να μιλήσουν.

«Πάνω από 1.000 σπίτια έχουν καεί»

Παράλληλα, σύμφωνα με τον δήμαρχο, ο αριθμός των νεκρών έχει ξεπεράσει τους 60, ενώ πάνω από 1.000 σπίτια έχουν καεί. Παράλληλα, με τη συνεργασία ιδιωτικών γερανών προσπαθούν να μαζέψουν πάνω από 300 αυτοκίνητα για να γίνουν αυτοψίες και δηλώσεις από τις εταιρείες.

Την ίδια ώρα, μηχανικοί του υπουργείου Υποδομών επισκέπτονται σπίτια και πραγματοποιούν αυτοψίες.

Μαύρη μέρα για την Ελλάδα. Τεράστιες πολιτικές ευθύνες. Τραγωδία με τουλάχιστον 60 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.

Δήλωση Λαφαζάνη

Πηγή: Iskra.gr

Ξεπερνούν τους 60 οι μέχρι αυτή την ώρα εξακριβωμένοι νεκροί και σε εκατοντάδες ανέρχονται οι τραυματίες, από την καταστροφική πυρκαγιά στην ανατολική Αττική, που εξελίχθηκε σε τραγωδία.

Σύμφωνα με εκτίμηση του αντιπροέδρου του ΕΚΑΒ, Μιλτιάδη Μυλωνά, δεν έχουν καταγραφεί άνθρωποι που έχουν εγκλωβιστεί στα σπίτια τους και έχουν χάσει τη ζωή τους.

“Όλα έγιναν αστραπιαία. Υπήρξε εγκλωβισμός πυροσβεστικών οχημάτων και ασθενοφόρων. Όσοι έπεσαν στη θάλασσα δεν είχαν σημείο επιστροφής σε οδικό άξονα”, είπε ο κ. Μυλωνάς και έκανε λόγο για μια πολύ δύσκολη επιχείρηση.

Από την πλευρά του ο δήμαρχος Ραφήνας, Ευάγγελος Μπουρνούς, είχε δηλώσει νωρίτερα ότι τα θύματα θα φτάσουν τα 40, αναφερόμενος σε ολοκληρωτική καταστροφή. “Το Μάτι έχει εξαφανιστεί από τον χάρτη”, ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι έχουν καεί εκατοντάδες σπίτια στο Κόκκινο Λιμανάκι.

Από τους τραυματίες, οι 11 παραμένουν διασωληνωμένοι, σε κατάσταση κρίσιμη, ενώ αναφέρεται πως υπάρχουν 16 παιδιά με εγκαύματα και τραύματα.

Με τη συνδρομή του Λιμενικού απομακρύνθηκαν από παραλίες περισσότερα από 700 άτομα, ενώ διεξάγονται έρευνες από το Λιμενικό και το Πολεμικό Ναυτικό για ενδεχόμενο εντοπισμό και άλλων που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω θαλάσσης.

Ενώ έχει ανοίξει η εθνική οδός Αθηνών – Κορίνθου και σύμφωνα με το Γραφείο Τύπου της Πυροσβεστικής δεν υπάρχει ενεργό μέτωπο στη δυτική και την ανατολική Αττική, από αργά χθες το βράδυ έγινε γνωστό ότι έχει ζητηθεί η συνδρομή συμμαχικών χωρών. Πρόκειται για έμμεση αναγνώριση ότι δεν υπάρχουν επαρκείς δυνάμεις για την αντιμετώπιση ανάλογων κρίσιμων καταστάσεων.

Και όπως προκύπτει από την τραγωδία που έπληξε την Αττική, δεν υπήρχε ο στοιχειώδης σχεδιασμός για τέτοια καιρικά φαινόμενα. Είναι πράγματι αδιανόητος ο αιφνιδιασμός της κυβέρνησης και των αρμόδιων υπηρεσιών για μια προαναγγελθείσα καταστροφή, λόγω ανακοινωθέντων εκτάκτων καιρικών συνθηκών, πράγμα που φανερώνει πως δεν υπήρξε η ελάχιστη προετοιμασία για την αντιμετώπιση των καταστάσεων που κατέληξαν στην ανείπωτη τραγωδία.

 

Ο Παν. Λαφαζάνης Γραμματέας του Π.Σ της ΛΑ.Ε σε σχέση με την πύρινη λαίλαπα και τις φρικτές συνέπειες της έκανε την παρακάτω δήλωση:

Η πατρίδα μας περνάει μαύρες ώρες. Ανείπωτη η τραγωδία και η καταστροφή από μια πύρινη λαίλαπα, η οποία ήταν αναμενόμενη λόγω των προαναγγελθεισών εκτάκτων καιρικών συνθηκών. Βαθύτατη η οδύνη και η θλίψη μας και όλου του ελληνικού λαού για τα θύματα της τραγωδίας.

Συγχαρητήρια στους πυροσβέστες, στους εργαζόμενους της Αυτοδιοίκησης, στους εθελοντές, στους διασώστες, στους κατοίκους, τους πολίτες και όλους όσους/ες έδωσαν ηρωϊκή μάχη με τις φλόγες για να σώσουν ζωές, σπίτια και περιουσίες.

Η μάχη στα καμμένα και η μάχη με τις φλόγες συνεχίζεται και καλούμαστε ενωμένοι όλοι και όλες, με κάθε δυνατό μέσο και με κάθε δυνατό τρόπο να συντονιστούμε με τις αρμόδιες υπηρεσίες για να συνδράμουμε και να στηρίξουμε τον αγώνα για να σωθούν ζωές και να περιοριστούν οι καταστρεπτικές συνέπειες.

Οι πολιτικές ευθύνες για την εθνική και ανθρωπιστική καταστροφή είναι πελώριες αλλά δεν είναι η ώρα να αποδοθούν. Είναι ολοφάνερο, όμως, ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον αν δεν αποφασίσουμε για την παραδειγματική τιμωρία όσων διαχρονικά την «διέλυσαν» και την επαναθεμελίωση της πάνω σε βάσεις αρχών, αξιών, συνέπειας, εντιμότητας, ευθύνης, δημοκρατίας, εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

ΜΕΤΑ: Εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη για την τραγωδία με τις πυρκαγιές και τους νεκρούς στην Αττική

Οι πυρκαγιές που ξέσπασαν χθες σε περιοχές της Αττικής, δυστυχώς, είχαν δεκάδες ανθρώπινα θύματα, πέρα από τις τεράστιες υλικές ζημιές, την καταστροφή δασικών εκτάσεων και περιουσιών. Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και άλλες κυβερνήσεις στο παρελθόν, επιλέγει για μια ακόμη φορά να κάνει επικοινωνιακή πολιτική χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα και δικαιολογίες και προσπαθεί να αποποιηθεί των ευθυνών της, επικαλούμενη τις δυνάμεις της φύσης ή ακόμη και σχέδια αποσταθεροποίησης.

Όλοι τους αποσιωπούν τις επιπτώσεις των εφαρμοζόμενων μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών της λιτότητας, που στόχος τους είναι η μείωση των δημοσίων δαπανών, η περικοπή των προϋπολογισμών, ο εκμηδενισμός των προσλήψεων, η ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών, η εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών, το ξεπούλημα της δημόσιας γης στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Αποσιωπούν επίσης τη διαχρονική τους ευθύνη, για την άναρχη δόμηση μέσα σε δασικές εκτάσεις, για την έλλειψη έργων υποδομής και μέτρων αντιπυρικής προστασίας.

Η τραγωδία όμως στην Αττική, με τους δεκάδες νεκρούς αλλά και τις εκατοντάδες καμένες κατοικίες, έρχεται με όλη της την ένταση να αναδείξει την καταστροφή που έχουν επιφέρει στη χώρα και στο λαό της οι διαχρονικά εφαρμοζόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Το ΜΕΤΑ εκφράζει τη βαθιά του θλίψη και τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στις οικογένειες και στους οικείους των θυμάτων και απαιτεί από την πολιτεία να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι πυρκαγιές που βρίσκονται σε εξέλιξη, για να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα, να υπάρξει άμεση παροχή βοήθειας σ’ αυτούς που έχασαν τις περιουσίες τους και τους οικείους τους και να δρομολογηθούν έργα για την αποκατάσταση της περιοχής, για να μην έχουμε ανεξέλεγκτες καταστάσεις με τις πρώτες βροχές του Φθινοπώρου.

Το ΜΕΤΑ καλεί τους εργαζόμενους και το λαό μας να αγωνιστούν, για να μπει τέρμα στις πολιτικές που τον οδηγούν να θρηνεί τους νεκρούς του.


24-07-18

Έκτακτο κάλεσμα από το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας για αίμα και παράγωγά του

Το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας καλεί, εκτάκτως, όλους όσους μπορούν να δώσουν αίμα και παράγωγά του για τους εγκαυματίες που νοσηλεύονται στα νοσοκομεία της Αττικής. «Στις δύσκολες αυτές στιγμές ας συνεισφέρουμε όλοι όπως μπορούμε. Οι εγκαυματίες έχουν ανάγκη αίματος και παραγώγων του, σε μια εποχή με μειωμένα αποθέματα λόγω καλοκαιριού», αναφέρει σε έκτακτη ανακοίνωσή του το Κέντρο.

Το ΕΚΕΑ, συγκεκριμένα καλεί τους πολίτες να δώσουν αίμα:

  • Σε όλες τις Αιμοδοσίες της Αττικής, Χαλκίδας, Κορίνθου, 9:00 π.μ. – 2:00 μ.μ.

  • Στις Αιμοδοσίες των Νοσοκομείων: ΓΝΑ ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ, ΓΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ «ΘΡΙΑΣΙΟ», ΓΝ «Η ΕΛΠΙΣ», με εκτάκτως διευρυμένο ωράριο 9:00 π.μ. – 8:00 μ.μ.

Επίσης όπως αναφέρει το ΕΚΕΑ, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προσφέρουν αίμα σε όλη τη χώρα, στις πλησιέστερες Νοσοκομειακές Υπηρεσίες Αιμοδοσίας και να στηρίξουν την Εθελοντική Αιμοδοσία που πραγματοποιείται την Τετάρτη 1 & Πέμπτη 2 Αυγούστου στο Μετρό Συντάγματος.

Στηρίζουμε πυροσβέστες και εθελοντές. Συνδρομή όλων με κάθε τρόπο για αντιμετώπιση της πύρινης λαίλαπας.

Ζούμε χρονικό προαναγγελθείσας πύρινης καταστροφής
σε μεγάλο μέρος της Αττικής και της Κορινθίας.

Πηγή: Iskra.gr

Είναι προφανές, ότι η κυβέρνηση, όλος ο κρατικός μηχανισμός και η Αυτοδιοίκηση αντί, λόγω των αναμενόμενων έκτακτων καιρικών συνθηκών, που ευνοούσαν πυρκαγιές, να έχουν εκ των προτέρων κηρύξει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης όλες τις περιοχές του Λεκανοπεδίου  και τις γύρω από αυτές και να έχουν θέσει σε πλήρη ετοιμότητα με τη λήψη προληπτικών μέτρων όλες τις δυνάμεις και τους πολίτες, αιφνιδιάστηκαν από τις πύρινες τραγικές εξελίξεις και βρέθηκαν ανέτοιμες, έτσι, να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα με αποτελεσματικό τρόπο.

Αυτές τις ώρες οφείλουμε όλοι/-ες να στηρίξουμε και να συνδράμουμε με κάθε δυνατό τρόπο τους πυροσβέστες και τους εθελοντές και όσους/-ες από τους κατοίκους των περιοχών που πλήττονται δίνουν ηρωική μάχη για να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα και τις τραγικές συνέπειές της και πρώτα απ’ όλα να σώσουμε ζωές, διότι, δυστυχώς, φαίνεται ότι υπάρχουν απώλειες ανθρώπων και σοβαροί τραυματισμοί.

Ο Τ. Μαυρόπουλος για την πύρινη λαίλαπα

Ακολουθεί δήλωση του Τ. Μαυρόπουλου, μέλους του Π.Σ της ΛΑ.Ε, ο οποίος επικοινώνησε με τον Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας:

Ο Τάσος Μαυρόπουλος μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε και πρώην Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας Γιάννη Καπάκη και ενημερώθηκε για τις καταστροφές που έχουν προκληθεί μέχρι στιγμής από τις πυρκαγιές και τη δύσκολη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σε όλη την Ελλάδα αλλά κυρίως στην Αττική, η οποία βρίσκεται σε πύρινο κλοιό, με τις φωτιές να μαίνονται ανεξέλεγκτα.

Ο Τάσος Μαυρόπουλος τόνισε την αναγκαιότητα της πλήρους ενεργοποίησης του κρατικού μηχανισμού και δήλωσε την αμέριστη και έμπρακτη στήριξη της Λαϊκής Ενότητας στις πυροσβεστικές δυνάμεις και στους εθελοντές, που μάχονται για να ελέγξουν τις πυρκαγιές, να σώσουν ζωές, σπίτια και περιουσίες και να περιορίσουν τις καταστροφικές συνέπειες.

Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες, υποχρέωση όλων είναι η συνδρομή με κάθε δυνατό τρόπο και διευκόλυνση του έργου των πυροσβεστικών δυνάμεων και των εθελοντών για την αντιμετώπιση της πύρινης λαίλαπας.

Πώς, αλήθεια, ανατράπηκε η δικτατορία;

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Κάθε χρόνο, στην επέτειο της πτώσης της δικτατορίας στις 23 Ιούλη του 1974, οι καθεστωτικοί ιδεολογικοί και πολιτικοί μηχανισμοί χειραγώγησης δουλεύουν στο φουλ, οικοδομώντας και επανοικοδομώντας την αστική «αφήγηση» για τη δικτατορία και την πτώση της (ακόμα και η επιλογή της λέξης δεν είναι αθώα: προτιμούν την «πτώση» από το σωστότερο «ανατροπή»…).

Βα­σι­κά στοι­χεία αυτής της «αφή­γη­σης» ήταν και είναι: α) Η από­δο­ση των ευ­θυ­νών για την επι­βο­λή της δι­κτα­το­ρί­ας στους «ξέ­νους», μέσω της οποί­ας αθω­ώ­νο­νται ανα­δρο­μι­κά η ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη και το αστι­κό πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό. β) Η υπο­βάθ­μι­ση του ρόλου του αντι­δι­κτα­το­ρι­κού μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και η ερ­μη­νεία της πτώ­σης της δι­κτα­το­ρί­ας μέσω κυ­ρί­ως (ή και απο­κλει­στι­κά) της «προ­δο­σί­ας» στην Κύπρο. γ) Η συ­κο­φά­ντη­ση του με­γά­λου ερ­γα­τι­κού και λαϊ­κού κι­νή­μα­τος στην πε­ρί­ο­δο της Με­τα­πο­λί­τευ­σης, η δαι­μο­νο­ποί­η­ση των κοι­νω­νι­κών κα­τα­κτή­σε­ων εκεί­νης της πε­ριό­δου, στην οποία απο­δί­δο­νται όλα τα με­τέ­πει­τα δεινά, ακόμα και η χρε­ο­κο­πία του 2008.

Η αλή­θεια, ασφα­λώς, είναι πολύ δια­φο­ρε­τι­κή. Η δι­κτα­το­ρία της 21ης Απρι­λί­ου του ’67 υπήρ­ξε ένα κα­θε­στώς βάρ­βα­ρης κα­τα­στο­λής του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς. Όμως, η κα­τάρ­γη­ση όλων των δη­μο­κρα­τι­κών και συν­δι­κα­λι­στι­κών ελευ­θε­ριών δεν επι­βλή­θη­κε λόγω κά­ποιων ιδε­ο­λο­γι­κών εμ­μο­νών των ακρο­δε­ξιών συ­νταγ­μα­ταρ­χών: Ήταν η προ­ϋ­πό­θε­ση για να με­τα­τρα­πεί η χώρα σε «πα­ρά­δει­σο» των ανε­ξέ­λεγ­κτων επεν­δυ­τών (ντό­πιων και διε­θνών), για να επι­βλη­θεί ένα μο­ντέ­λο άγριας εκ­με­τάλ­λευ­σης των ερ­γα­τών και των αγρο­τών, για να μπει η Ελ­λά­δα σε έναν κά­ποιο δρόμο κα­πι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης. Ταυ­τό­χρο­να η δι­κτα­το­ρία ήταν ένα κα­θε­στώς τε­ρά­στιας δια­φθο­ράς, που απλώ­θη­κε από την κο­ρυ­φή ως τη βάση της κοι­νω­νί­ας, σε αντί­θε­ση με τους ση­με­ρι­νούς μύ­θους των ακρο­δε­ξιών νο­σταλ­γών της χού­ντας. Το κα­θε­στώς αυτό είχε την πλήρη υπο­στή­ρι­ξη της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, που έζησε την 7ετία ως μια πε­ρί­ο­δο χλι­δής και από­λυ­της ελευ­θε­ρί­ας δρά­σης του κε­φα­λαί­ου. Η υπο­στή­ρι­ξη των κα­πι­τα­λι­στών οδη­γού­σε στην ανοχή του αστι­κού πο­λι­τι­κού κό­σμου απέ­να­ντι στη χού­ντα: η με­γά­λη πλειο­ψη­φία των δε­ξιών και κε­ντρώ­ων πο­λι­τι­κών στε­λε­χών έζησε εκεί­νη την εποχή με­τα­ξύ των «γε­φυ­ρών» προς το κα­θε­στώς (Αβέ­ρωφ κ.ά.) ή της δια­κρι­τι­κής σιω­πής απέ­να­ντι στα εγκλή­μα­τά του (Κα­ρα­μαν­λής στο Πα­ρί­σι…), ενώ δεν έλει­ψαν αυτοί που συ­νερ­γά­στη­καν άμεσα με τους στρα­το­κρά­τες (Μαρ­κε­ζί­νης, Πι­πι­νέ­λης κ.ά.).

Με την εξά­ντλη­ση της δυ­να­μι­κής των «χρυ­σών χρό­νων» του διε­θνούς κα­πι­τα­λι­σμού, προ­σεγ­γί­ζο­ντας τη διε­θνή κρίση των αρχών της δε­κα­ε­τί­ας του ’70, ήταν κα­θα­ρό ότι το κα­θε­στώς είχε αρ­χί­σει να πα­ρα­παί­ει. Η δια­πί­στω­ση των προ­βλη­μά­των που έρ­χο­νταν και των κιν­δύ­νων για μια πιο βαθιά κα­θε­στω­τι­κή κρίση, έσπρω­χνε στε­λε­χι­κές ομά­δες της χού­ντας, αλλά και με­γά­λα τμή­μα­τα του αστι­κού πο­λι­τι­κού κό­σμου να ανοί­ξουν τις δια­δι­κα­σί­ες της «ομα­λο­ποί­η­σης», της ελεγ­χό­με­νης από τα πάνω με­τά­βα­σης προς μια αυ­στη­ρή-συ­ντη­ρη­τι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία, με βα­σι­κές προ­βλέ­ψεις να απο­κλει­στεί το εν­δε­χό­με­νο πα­ρέμ­βα­σης του κό­σμου από τα κάτω, αλλά και να δια­σφα­λι­στεί η ατι­μω­ρη­σία των χου­ντι­κών στε­λε­χών. Στην Ελ­λά­δα του 1972 είχε τεθεί σε κί­νη­ση ο μη­χα­νι­σμός ελεγ­χό­με­νης «με­τά­βα­σης» που, αρ­γό­τε­ρα, δού­λε­ψε απο­τε­λε­σμα­τι­κά στην Ισπα­νία του Φράν­κο ή στη Χιλή του Πι­νο­σέτ.

Ένα κοινό μυ­στι­κό της επο­χής είναι η προ­σχώ­ρη­ση με­γά­λου τμή­μα­τος της Αρι­στε­ράς σε αυτή την προ­ο­πτι­κή. Τόσο το ΚΚΕ εσ., υπό την ηγε­σία του Λ. Κύρ­κου, όσο και το ΚΚΕ, υπό την ηγε­σία του Χ. Φλω­ρά­κη, με δια­φο­ρές και δια­βαθ­μί­σεις με­τα­ξύ τους, συ­ντο­νί­ζο­νταν στην άποψη ότι η «ομα­λο­ποί­η­ση» ήταν μο­νό­δρο­μος.

Ο πο­λι­τι­κός ρε­α­λι­σμός της επο­χής δια­πί­στω­νε ότι δεν υπάρ­χει ο δρό­μος της ανα­τρο­πής, ότι η μο­να­δι­κή δυ­να­τό­τη­τα ήταν να «πα­ρα­με­ρι­στεί» η χού­ντα, μέσα από τη διε­θνή και κα­θε­στω­τι­κή πίεση που αυ­ξα­νό­ταν και μέσα από τη συ­ναι­νε­τι­κή πρό­θε­ση ενός τμή­μα­τος των στρα­το­κρα­τών.

Τα πράγ­μα­τα δεν έγι­ναν έτσι. Η χού­ντα ανα­τρά­πη­κε μέσα από την αλ­μα­τώ­δη ανά­πτυ­ξη ενός κι­νή­μα­τος από τα κάτω, ενός κι­νή­μα­τος που βρήκε τη δύ­να­μη να απα­ντή­σει απο­τε­λε­σμα­τι­κά σε δύο κρί­σι­μους σταθ­μούς.

Εξέ­γερ­ση

Το κί­νη­μα αντί­στα­σης έζησε μια πρώτη πε­ρί­ο­δο – από το ’67 ως τα τέλη του ’71 – όπου κυ­ριαρ­χού­σε η απο­μό­νω­ση και κέρ­δι­ζε η κα­τα­στο­λή. Ήταν η πε­ρί­ο­δος των ηρω­ι­κών προ­σπα­θειών, που στη­ρί­ζο­νταν απο­κλει­στι­κά στον ορ­γα­νω­μέ­νο κορμό των δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς και της άκρας Αρι­στε­ράς.

Όμως από τα τέλη του ’71 η κα­τά­στα­ση άλ­λα­ξε. Το φοι­τη­τι­κό κί­νη­μα – όπως σε όλο το διε­θνή «Μάη του ’68» – υπήρ­ξε ο κα­τα­λύ­της για να πάρει η αντί­στα­ση μα­ζι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Επί­σης, όπως σε όλο το διε­θνή Μάη, οι φοι­τη­τές δεν έμει­ναν απο­μο­νω­μέ­νοι: από τις κα­τα­λή­ψεις της Νο­μι­κής έγινε φα­νε­ρό ότι μια ευ­ρύ­τε­ρη νε­ο­λαι­ί­στι­κη ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση ωρί­μα­ζε και αυτό ήταν το προ­α­νά­κρου­σμα μιας ερ­γα­τι­κής και λαϊ­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης, που θα μπο­ρού­σε να δώσει σάρκα και οστά σε μια λαϊκή εξέ­γερ­ση.

Η «εσω­τε­ρι­κή μάχη» στο κί­νη­μα και στην Αρι­στε­ρά της επο­χής έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία. Διε­ξή­χθη με όρους δια­φο­ρε­τι­κούς από τις ση­με­ρι­νές αντι­πα­ρα­θέ­σεις: με έντα­ση, αλλά και με «ζε­στα­σιά», με συ­γκρού­σεις, αλλά και με συ­ντρο­φι­κό­τη­τα, που υπα­γό­ρευε η σκλη­ρό­τη­τα του αντι­πά­λου. Κάτω από την ώθηση των αυ­θόρ­μη­των δια­θέ­σε­ων επι­κρά­τη­σε η «άποψη» – πε­ρισ­σό­τε­ρο η διά­θε­ση ή η ορμή – προς την κλι­μά­κω­ση, προς την εξέ­γερ­ση του Νο­έμ­βρη του ’73. Το γε­γο­νός ότι η εξέ­γερ­ση απέ­κτη­σε με­γά­λη ερ­γα­τι­κή και λαϊκή συμ­με­το­χή, ότι το «Πο­λυ­τε­χνείο» πήρε πα­νελ­λα­δι­κή διά­στα­ση, απο­δει­κνύ­ει ότι ήταν ώριμη επι­λο­γή. Αυτή η εξέ­γερ­ση «απο­φά­σι­σε» το τέλος της δι­κτα­το­ρί­ας.

Η αστι­κή αφή­γη­ση στέ­κε­ται στη δύ­να­μη της κα­τα­στο­λής, στη στρα­τιω­τι­κή ήττα της εξέ­γερ­σης το βράδυ της 17 Νο­έμ­βρη. Είναι μια γε­λοία άποψη: Η ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση είχε ήδη πάρει με­γά­λες δια­στά­σεις, ξε­πέρ­να­γε κατά πολύ τα πα­νε­πι­στη­μια­κά τείχη. Στις γει­το­νιές και στα ερ­γο­στά­σια οι «πρω­το­βου­λί­ες» ξε­φύ­τρω­ναν με τα­χύ­τη­τα. Μέσα στις σχο­λές οι πρώην απο­μο­νω­μέ­νοι αρι­στε­ροί αγω­νι­στές-στριες είχαν πλέον για τα καλά την ηγε­μο­νία: οι «επι­τρο­πές αγώνα» συ­σπεί­ρω­ναν (μέσα σε συν­θή­κες δι­κτα­το­ρί­ας!) δε­κά­δες κατά έτος και εκα­το­ντά­δες κατά σχολή. Η χού­ντα, για να επι­βιώ­σει, κρα­τού­σε τα πα­νε­πι­στή­μια στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κλει­στά. Όμως, κά­πο­τε, θα έπρε­πε να ανοί­ξουν ξανά. Και όλοι πε­ρί­με­ναν την πρώτη «επέ­τειο» του Νο­έμ­βρη με κομ­μέ­νη την ανάσα.

Επι­στρά­τευ­ση

Η χού­ντα επέ­λε­ξε τη φυγή προς τα εμπρός: Η επι­κρά­τη­ση των «σκλη­ρών» στο εσω­τε­ρι­κό της άνοι­γε το δρόμο προς το πρα­ξι­κό­πη­μα στην Κύπρο με την προ­ο­πτι­κή της «Ένω­σης». Η ακρο­δε­ξιά, για να σώσει το το­μά­ρι της, επι­δί­ω­κε μια μεί­ζο­να «εθνι­κή επι­τυ­χία», ελ­πί­ζο­ντας να κα­λύ­ψει τα πάντα με το δη­λη­τή­ριο του εθνι­κι­σμού και τις προ­ε­τοι­μα­σί­ες για τον (πι­θα­νό­τα­το) πό­λε­μο με την Τουρ­κία.

Η αστι­κή «αφή­γη­ση» μιλά για μια χου­ντι­κή «προ­δο­σία» που έγινε ερή­μην της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης και της πο­λι­τι­κής στε­λέ­χω­σής της. Είναι ψέμα. Οι Αμε­ρι­κα­νοί, ανη­συ­χώ­ντας για τη συ­νο­χή της νο­τιο­α­να­το­λι­κής πτέ­ρυ­γας του ΝΑΤΟ, ενη­μέ­ρω­σαν διά του Κί­σιν­γκερ τους δε­ξιούς και τους κε­ντρώ­ους πο­λι­τι­κούς για τα χου­ντι­κά σχέ­δια, όπως και για τη στάση σχε­τι­κής ου­δε­τε­ρό­τη­τας που θα κρα­τού­σε η υπερ­δύ­να­μη σε μια ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή σύ­γκρου­ση. Επέ­λε­ξαν για μια ακόμα φορά να σιω­πή­σουν.

Το πρα­ξι­κό­πη­μα της ΕΟΚΑ Β΄, στη­ριγ­μέ­νο κυ­ρί­ως στα ελ­λη­νι­κά όπλα και δυ­νά­μεις στο νησί, στρά­φη­κε με δο­λο­φο­νι­κή μανία κατά των ελ­λη­νο­κύ­πριων αρι­στε­ρών, δη­μο­κρα­τών και υπο­στη­ρι­κτών του Μα­κα­ρί­ου. Ο χου­ντι­κός «πρω­θυ­πουρ­γός» Ν. Σαμ­ψών δια­κή­ρυ­ξε την πρό­θε­σή του να πε­τά­ξει, εντός μηνών, τους τουρ­κο­κύ­πριους στη θά­λασ­σα.

Όταν εκ­δη­λώ­θη­κε η τουρ­κι­κή «εγ­γυ­η­τι­κή» απά­ντη­ση με την ει­σβο­λή, η χού­ντα στην Αθήνα κή­ρυ­ξε το πρώτο βήμα προς τον πό­λε­μο, κα­λώ­ντας σε γε­νι­κή επι­στρά­τευ­ση.

Είναι ένα κο­ρυ­φαίο πα­ρά­δειγ­μα τρα­γι­κού πο­λι­τι­κού λά­θους, ενός λά­θους που πα­ρα­βί­α­ζε τον εσω­τε­ρι­κό πο­λι­τι­κό συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης: στους στρα­τώ­νες προ­σήλ­θαν «τα παι­διά με τα μαλ­λιά και με τα μαύρα ρούχα», η ερ­γα­τι­κή και λαϊκή νε­ο­λαία που ανα­γνώ­ρι­ζε ως εχθρό της το στρα­το­κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό. Οι ανα­φο­ρές από όλες τις μο­νά­δες μι­λούν για πρω­το­φα­νή πε­ρι­στα­τι­κά αυ­θά­δειας και απει­θαρ­χί­ας, για επι­θε­τι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στους αξιω­μα­τι­κούς, για το ερώ­τη­μα: «Πού ήσουν εσύ, ρε, το βράδυ του Πο­λυ­τε­χνεί­ου;». Το κύμα υπήρ­ξε αυ­θόρ­μη­το και ακα­ριαίο. Αγω­νι­στές της ΚΝΕ, του Ρήγα, της άκρας Αρι­στε­ράς, χωρίς το χρόνο για να έχουν ορ­γα­νω­μέ­νη γραμ­μή και τα­κτι­κή, πα­ρα­σέρ­νο­νταν από το κύμα «αντάρ­τι­κης» απει­θαρ­χί­ας που εκ­δή­λω­νε μια εξορ­γι­σμέ­νη ερ­γα­τι­κή και λαϊκή νε­ο­λαία. Το Επι­τε­λείο έντρο­μο δια­πί­στω­νε ότι, αν μοί­ρα­ζε όπλα σε αυτόν τον κόσμο, θα έπαι­ζε με το κε­φά­λι του. Η επι­στρά­τευ­ση και η πο­λε­μι­κή προ­ε­τοι­μα­σία κα­τέρ­ρευ­σαν και μαζί τους ανα­τρά­πη­κε η χού­ντα.

Αυτή την πε­ρί­ο­δο δεν μπο­ρεί κα­νείς να την τε­μα­χί­σει, γιατί τότε δεν θα κα­τα­λά­βει τί­πο­τα. Ο Νο­έμ­βρης, η επι­στρά­τευ­ση και ο Ιού­λης του ’74, η με­γά­λη ερ­γα­τι­κή και λαϊκή Με­τα­πο­λί­τευ­ση είναι μια ενιαία διερ­γα­σία, που αρ­χι­κά νί­κη­σε, ανα­τρέ­πο­ντας τη δι­κτα­το­ρία, ενώ θα μπο­ρού­σε να φτά­σει τις ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές κα­τα­κτή­σεις πο­λύ-πο­λύ πιο ψηλά, αν οι πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες στην Αρι­στε­ρά της επο­χής πί­στευαν πραγ­μα­τι­κά σε αυτή τη δύ­να­μη. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστο­ρία.

Σή­με­ρα αντι­με­τω­πί­ζου­με ξανά έναν Γόρ­διο Δεσμό. Η ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής λι­τό­τη­τας συν­δέ­ε­ται άρ­ρη­κτα με την αντι­με­τώ­πι­ση του ιμπε­ρια­λι­σμού, του πο­λέ­μου, του εθνι­κι­σμού και της ακρο­δε­ξιάς στη χώρα και στην πε­ριο­χή. Η μνήμη του Νο­έμ­βρη και του ’74 δεί­χνει ότι οι «δε­σμοί» που δεν λύ­νο­νται (με τις «δια­πραγ­μα­τεύ­σεις» και τους κυ­βερ­νη­τι­κούς ρε­α­λι­σμούς), μπο­ρούν να κο­πούν με την πα­ρέμ­βα­ση των μαζών από τα κάτω και με την ανε­ξάρ­τη­τη δράση της Αρι­στε­ράς.