ΜΕΤΑ: Η μόνη δίκαιη και συνταγματικά ορθή λύση είναι η μετατροπή των συμβάσεων ΙΔΟΧ σε ΙΔΑΧ

Τα τελευταία 20 χρόνια, ιδιαίτερα όμως από το 2010 μέχρι σήμερα, στη μνημονιακή περίοδο δηλαδή, όπου απαγορεύτηκαν οι προσλήψεις στο Δημόσιο ή περιορίστηκε δραστικά ο αριθμός του τακτικού του προσωπικού, έχουμε τη γενίκευση των ελαστικών μορφών εργασίας, τις προσλήψεις συμβασιούχων σε δημόσιο και ΟΤΑ, αναπληρωτών δασκάλων και καθηγητών στην εκπαίδευση, επικουρικών γιατρών και άλλου προσωπικού στα νοσοκομεία ή μέσω προγραμμάτων του ΟΑΕΔ και του ΕΣΠΑ, για την κάλυψη των πάγιων και διαρκών αναγκών. Μάλιστα, τα τελευταία τρία χρόνια έχουμε σε πολλές περιπτώσεις την παράταση ή την ανανέωση αυτών των συμβάσεων, με αποτέλεσμα να υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι εργαζόμενοι που εργάζονται για πάνω από δύο και τρία χρόνια.

Ακραίες περιπτώσεις, σε καθεστώς μόνιμης εργασιακής ομηρίας, βρίσκονται οι εργαζόμενοι στο Πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι, στα ΚΔΑΠ, τα ΚΗΦΗ και στα ΕΣΠΑ (σε παιδικούς και άλλες κοινωνικές δομές) των ΟΤΑ, οι οποίοι εργάζονται μέχρι και δεκαπέντε χρόνια με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Και σε όσες περιπτώσεις προκηρύχθηκαν – μέσω ΑΣΕΠ – διαγωνισμοί για μόνιμες θέσεις, η συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων που εργάζονταν απολύθηκε, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η 3Κ/2018 για τους συμβασιούχους καθαριότητας των ΟΤΑ.

Σε ίδια και χειρότερη εργασιακή ανασφάλεια, βρίσκεται και η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όταν δεν βρίσκονται σε καθεστώς μακροχρόνιας ανεργίας. Μάλιστα βάσει του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ του υπουργείου Εργασίας, που αφορά στη ροή της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, οι ελαστικές σχέσεις (μερική απασχόληση, εκ περιτροπής, ενοικιαζόμενη εργασία, μπλοκάκια κ.λπ.) έχουν γίνει καθεστώς αφού και βάσει των τελευταίων στοιχείων για την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2018 το ποσοστό των νέων συμβάσεων πλήρους απασχόλησης είναι κάτω από το 50%.

Η πλειονότητα των εργαζομένων μερικής απασχόλησης εργάζεται περισσότερες ώρες, πολλές φορές με πλήρες ωράριο, ενώ αμείβεται και ασφαλίζεται με καθεστώς μερικής απασχόλησης. Για να μην πούμε για τις εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, που εργάζονται και δεν πληρώνονται κανονικά ή αναγκάζονται να επιστρέψουν τα δώρα, την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, τα σπαστά ωράρια κ.λπ.

Για το ΜΕΤΑ αποτελεί πρώτης προτεραιότητας ζήτημα η πάλη για την ανατροπή αυτής της εργασιακής ζούγκλας. Μάλιστα, οι εξελίξεις σε χώρες της ΕΕ (βλ. Αυστρία με την υπερψήφιση του 12ωρου εργασίας) δείχνουν ότι οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις πήραν φόρα και θέλουν να μας τα πάρουν όλα.

Το μόνο δίκαιο και σωστό αίτημα, που μπορεί να συγκεντρώσει την υποστήριξη της συντριπτικής πλειονότητας των εργαζομένων, είναι ο αγώνας για τη μετατροπή όλων των συμβάσεων – σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα – για εργασίες και ανάγκες που είναι πάγιες και διαρκείς, από ορισμένου σε αορίστου χρόνου. Οι κυβερνήσεις και οι εργοδότες δεν το θέλουν, γιατί έτσι έχουν εργαζόμενους ομήρους, «φθηνούς», χωρίς εργασιακά δικαιώματα, υποταγμένους και υπό την δαμόκλειο σπάθη της ανεργίας και της απόλυσης.

Αποτελεί κοροϊδία και όχι μόνον ο κυβερνητικός ισχυρισμός ότι υπάρχει συνταγματική απαγόρευση για τη μετατροπή των συμβάσεων από ορισμένου (ΙΔΟΧ) σε αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ) στο Δημόσιο.

Το Σύνταγμα απαγορεύει την πρόσληψη έκτακτου προσωπικού ή την παράταση συμβάσεων για την κάλυψη των πάγιων αναγκών των υπηρεσιών του Δημοσίου, οι οποίες πρέπει να γίνονται με μόνιμο προσωπικό. Η πρακτική όμως που ακολουθείται είναι διαφορετική: η συντριπτική πλειονότητα των συμβάσεων ορισμένου χρόνου ή έργου στην καθαριότητα, στη φύλαξη και στην εστίαση ή των επικουρικών και αναπληρωτών που συνάπτονται στο Δημόσιο, στα νοσοκομεία, στους ΟΤΑ και στην παιδεία, είναι συμβάσεις όχι για πρόσκαιρες ανάγκες, αλλά για πάγιες και διαρκείς.

Αντισυνταγματικό είναι αυτό και όχι η «διόρθωση» της παρανομίας και της αδικίας. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά δικαστήρια αναγνωρίζουν αυτή την παρανομία και αδικία, αποφασίζουν την μετατροπή αυτών των συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου και υποχρεώνουν τη Διοίκηση να συμμορφωθεί.

Θεωρούμε ότι τα συνδικάτα, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οφείλουν να θέσουν ως πρώτης προτεραιότητας ζήτημα την οργάνωση και το συντονισμό των αγώνων για τη μόνιμη και σταθερή εργασία, που περνά μέσα από την άμεση μετατροπή των υπαρχουσών συμβάσεων ΙΔΟΧ σε ΙΔΑΧ, την επαναπρόσληψη απολυμένων συναδέλφων, και να πάψουν να αναμασούν την κυβερνητική, εργοδοτική και νεοφιλελεύθερη «καραμέλα», ότι αυτό είναι αντισυνταγματικό ή δικαίωμα του εργοδότη.

Ιούλης 2018

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “ΜΕΤΑ: Η μόνη δίκαιη και συνταγματικά ορθή λύση είναι η μετατροπή των συμβάσεων ΙΔΟΧ σε ΙΔΑΧ

  1. Μέγα λάθος. Οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου θα πρέπει να λήγουν με το τέλος της σύμβασης. Θα πρέπει να παίρνουν σειρά και οι επόμενοι άνεργοι που θέλουν να κάνουν μια σύμβαση, γιατί με τις παρατάσεις που παίρνουν οι σημερινοί επικουρικοί αδικούνται όσοι περιμένουν.
    Το ότι πρέπει να γίνουν προσλήψεις μονίμου προσωπικού είναι άλλο. Θέλουμε , χρειαζόμαστε πολλές αλλά όχι μ αυτόν τον τρόπο.

    Μου αρέσει!

  2. Διαφωνώ απολύτως με αυτή την τοποθέτηση του ΜΕΤΑ (και πολλών άλλων παρατάξεων).
    Πρώτα απ’ όλα, μπερδεύει δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα:
    Τους συμβασιούχους ορισμένου χρόνου και επικουρικούς του Δημοσίου και ΟΤΑ, με τις πράγματι απαράδεκτες μορφές «ελαστικής εργασίας» στον ιδιωτικό τομέα (μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, μπλοκάκια, επιστροφή δώρων, 12ωρα αντί των 4ωρων που προβλέπει η σύμβαση, κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας κ.λπ.).
    Όσον αφορά το Δημόσιο, γνωρίζω αρκετές περιπτώσεις ανθρώπων που αρνήθηκαν θέσεις επικουρικού ή συμβάσεις ορισμένου χρόνου, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους:
    – Επειδή η θέση εργασίας ήταν μακριά από την μόνιμη κατοικία τους και δεν μπορούσαν «να ανοίξουν καινούργιο σπίτι» για ένα ή δύο χρόνια όπως προέβλεπε η προτεινόμενη σύμβαση,
    – Επειδή είχαν μια πιο μακροχρόνια ή πιο αποδοτική εργασία,
    – Για να ολοκληρώσουν το διδακτορικό τους ώστε να αποκτήσουν περισσότερα προσόντα για μελλοντικές προσλήψεις μονίμων,
    και χίλιους δυο ακόμη.
    Πόσο δίκαιο είναι να πεις ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ σε αυτούς τους ανθρώπους «την πατήσατε, μονιμοποιούμε όσους δέχτηκαν εκείνες τις συμβάσεις»;
    Και πόσο «άδολη» ήταν η σκέψη όσων τις δέχτηκαν; Πόσοι άραγε από αυτούς δεν σκέφτηκαν «ας χωθώ τώρα, και μετά δεν με κουνάει τίποτα, θα μείνω με τον τσαμπουκά μου»; Ή, τραβώντας το στα άκρα, πόσοι μπορεί να ήταν και «μιλημένοι»;
    Το Δημόσιο (και σίγουρα η Δημόσια Υγεία) έχει ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό που ΠΡΕΠΕΙ να καλυφθούν.
    Όμως αυτό πρέπει να γίνει με ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ των θέσεων, μέσω ΑΣΕΠ, και συμμετοχή ΟΛΩΝ των ενδιαφερομένων (προφανώς με επιπλέον μοριοδότηση των ήδη υπηρετούντων, ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης, ανάλογα με τα έτη προϋπηρεσίας τους).

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.