Μήνας: Ιουλίου 2018

Στηρίζουμε πυροσβέστες και εθελοντές. Συνδρομή όλων με κάθε τρόπο για αντιμετώπιση της πύρινης λαίλαπας.

Ζούμε χρονικό προαναγγελθείσας πύρινης καταστροφής
σε μεγάλο μέρος της Αττικής και της Κορινθίας.

Πηγή: Iskra.gr

Είναι προφανές, ότι η κυβέρνηση, όλος ο κρατικός μηχανισμός και η Αυτοδιοίκηση αντί, λόγω των αναμενόμενων έκτακτων καιρικών συνθηκών, που ευνοούσαν πυρκαγιές, να έχουν εκ των προτέρων κηρύξει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης όλες τις περιοχές του Λεκανοπεδίου  και τις γύρω από αυτές και να έχουν θέσει σε πλήρη ετοιμότητα με τη λήψη προληπτικών μέτρων όλες τις δυνάμεις και τους πολίτες, αιφνιδιάστηκαν από τις πύρινες τραγικές εξελίξεις και βρέθηκαν ανέτοιμες, έτσι, να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα με αποτελεσματικό τρόπο.

Αυτές τις ώρες οφείλουμε όλοι/-ες να στηρίξουμε και να συνδράμουμε με κάθε δυνατό τρόπο τους πυροσβέστες και τους εθελοντές και όσους/-ες από τους κατοίκους των περιοχών που πλήττονται δίνουν ηρωική μάχη για να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα και τις τραγικές συνέπειές της και πρώτα απ’ όλα να σώσουμε ζωές, διότι, δυστυχώς, φαίνεται ότι υπάρχουν απώλειες ανθρώπων και σοβαροί τραυματισμοί.

Ο Τ. Μαυρόπουλος για την πύρινη λαίλαπα

Ακολουθεί δήλωση του Τ. Μαυρόπουλου, μέλους του Π.Σ της ΛΑ.Ε, ο οποίος επικοινώνησε με τον Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας:

Ο Τάσος Μαυρόπουλος μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε και πρώην Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας Γιάννη Καπάκη και ενημερώθηκε για τις καταστροφές που έχουν προκληθεί μέχρι στιγμής από τις πυρκαγιές και τη δύσκολη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σε όλη την Ελλάδα αλλά κυρίως στην Αττική, η οποία βρίσκεται σε πύρινο κλοιό, με τις φωτιές να μαίνονται ανεξέλεγκτα.

Ο Τάσος Μαυρόπουλος τόνισε την αναγκαιότητα της πλήρους ενεργοποίησης του κρατικού μηχανισμού και δήλωσε την αμέριστη και έμπρακτη στήριξη της Λαϊκής Ενότητας στις πυροσβεστικές δυνάμεις και στους εθελοντές, που μάχονται για να ελέγξουν τις πυρκαγιές, να σώσουν ζωές, σπίτια και περιουσίες και να περιορίσουν τις καταστροφικές συνέπειες.

Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες, υποχρέωση όλων είναι η συνδρομή με κάθε δυνατό τρόπο και διευκόλυνση του έργου των πυροσβεστικών δυνάμεων και των εθελοντών για την αντιμετώπιση της πύρινης λαίλαπας.

Πώς, αλήθεια, ανατράπηκε η δικτατορία;

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Κάθε χρόνο, στην επέτειο της πτώσης της δικτατορίας στις 23 Ιούλη του 1974, οι καθεστωτικοί ιδεολογικοί και πολιτικοί μηχανισμοί χειραγώγησης δουλεύουν στο φουλ, οικοδομώντας και επανοικοδομώντας την αστική «αφήγηση» για τη δικτατορία και την πτώση της (ακόμα και η επιλογή της λέξης δεν είναι αθώα: προτιμούν την «πτώση» από το σωστότερο «ανατροπή»…).

Βα­σι­κά στοι­χεία αυτής της «αφή­γη­σης» ήταν και είναι: α) Η από­δο­ση των ευ­θυ­νών για την επι­βο­λή της δι­κτα­το­ρί­ας στους «ξέ­νους», μέσω της οποί­ας αθω­ώ­νο­νται ανα­δρο­μι­κά η ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη και το αστι­κό πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό. β) Η υπο­βάθ­μι­ση του ρόλου του αντι­δι­κτα­το­ρι­κού μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και η ερ­μη­νεία της πτώ­σης της δι­κτα­το­ρί­ας μέσω κυ­ρί­ως (ή και απο­κλει­στι­κά) της «προ­δο­σί­ας» στην Κύπρο. γ) Η συ­κο­φά­ντη­ση του με­γά­λου ερ­γα­τι­κού και λαϊ­κού κι­νή­μα­τος στην πε­ρί­ο­δο της Με­τα­πο­λί­τευ­σης, η δαι­μο­νο­ποί­η­ση των κοι­νω­νι­κών κα­τα­κτή­σε­ων εκεί­νης της πε­ριό­δου, στην οποία απο­δί­δο­νται όλα τα με­τέ­πει­τα δεινά, ακόμα και η χρε­ο­κο­πία του 2008.

Η αλή­θεια, ασφα­λώς, είναι πολύ δια­φο­ρε­τι­κή. Η δι­κτα­το­ρία της 21ης Απρι­λί­ου του ’67 υπήρ­ξε ένα κα­θε­στώς βάρ­βα­ρης κα­τα­στο­λής του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς. Όμως, η κα­τάρ­γη­ση όλων των δη­μο­κρα­τι­κών και συν­δι­κα­λι­στι­κών ελευ­θε­ριών δεν επι­βλή­θη­κε λόγω κά­ποιων ιδε­ο­λο­γι­κών εμ­μο­νών των ακρο­δε­ξιών συ­νταγ­μα­ταρ­χών: Ήταν η προ­ϋ­πό­θε­ση για να με­τα­τρα­πεί η χώρα σε «πα­ρά­δει­σο» των ανε­ξέ­λεγ­κτων επεν­δυ­τών (ντό­πιων και διε­θνών), για να επι­βλη­θεί ένα μο­ντέ­λο άγριας εκ­με­τάλ­λευ­σης των ερ­γα­τών και των αγρο­τών, για να μπει η Ελ­λά­δα σε έναν κά­ποιο δρόμο κα­πι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης. Ταυ­τό­χρο­να η δι­κτα­το­ρία ήταν ένα κα­θε­στώς τε­ρά­στιας δια­φθο­ράς, που απλώ­θη­κε από την κο­ρυ­φή ως τη βάση της κοι­νω­νί­ας, σε αντί­θε­ση με τους ση­με­ρι­νούς μύ­θους των ακρο­δε­ξιών νο­σταλ­γών της χού­ντας. Το κα­θε­στώς αυτό είχε την πλήρη υπο­στή­ρι­ξη της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, που έζησε την 7ετία ως μια πε­ρί­ο­δο χλι­δής και από­λυ­της ελευ­θε­ρί­ας δρά­σης του κε­φα­λαί­ου. Η υπο­στή­ρι­ξη των κα­πι­τα­λι­στών οδη­γού­σε στην ανοχή του αστι­κού πο­λι­τι­κού κό­σμου απέ­να­ντι στη χού­ντα: η με­γά­λη πλειο­ψη­φία των δε­ξιών και κε­ντρώ­ων πο­λι­τι­κών στε­λε­χών έζησε εκεί­νη την εποχή με­τα­ξύ των «γε­φυ­ρών» προς το κα­θε­στώς (Αβέ­ρωφ κ.ά.) ή της δια­κρι­τι­κής σιω­πής απέ­να­ντι στα εγκλή­μα­τά του (Κα­ρα­μαν­λής στο Πα­ρί­σι…), ενώ δεν έλει­ψαν αυτοί που συ­νερ­γά­στη­καν άμεσα με τους στρα­το­κρά­τες (Μαρ­κε­ζί­νης, Πι­πι­νέ­λης κ.ά.).

Με την εξά­ντλη­ση της δυ­να­μι­κής των «χρυ­σών χρό­νων» του διε­θνούς κα­πι­τα­λι­σμού, προ­σεγ­γί­ζο­ντας τη διε­θνή κρίση των αρχών της δε­κα­ε­τί­ας του ’70, ήταν κα­θα­ρό ότι το κα­θε­στώς είχε αρ­χί­σει να πα­ρα­παί­ει. Η δια­πί­στω­ση των προ­βλη­μά­των που έρ­χο­νταν και των κιν­δύ­νων για μια πιο βαθιά κα­θε­στω­τι­κή κρίση, έσπρω­χνε στε­λε­χι­κές ομά­δες της χού­ντας, αλλά και με­γά­λα τμή­μα­τα του αστι­κού πο­λι­τι­κού κό­σμου να ανοί­ξουν τις δια­δι­κα­σί­ες της «ομα­λο­ποί­η­σης», της ελεγ­χό­με­νης από τα πάνω με­τά­βα­σης προς μια αυ­στη­ρή-συ­ντη­ρη­τι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία, με βα­σι­κές προ­βλέ­ψεις να απο­κλει­στεί το εν­δε­χό­με­νο πα­ρέμ­βα­σης του κό­σμου από τα κάτω, αλλά και να δια­σφα­λι­στεί η ατι­μω­ρη­σία των χου­ντι­κών στε­λε­χών. Στην Ελ­λά­δα του 1972 είχε τεθεί σε κί­νη­ση ο μη­χα­νι­σμός ελεγ­χό­με­νης «με­τά­βα­σης» που, αρ­γό­τε­ρα, δού­λε­ψε απο­τε­λε­σμα­τι­κά στην Ισπα­νία του Φράν­κο ή στη Χιλή του Πι­νο­σέτ.

Ένα κοινό μυ­στι­κό της επο­χής είναι η προ­σχώ­ρη­ση με­γά­λου τμή­μα­τος της Αρι­στε­ράς σε αυτή την προ­ο­πτι­κή. Τόσο το ΚΚΕ εσ., υπό την ηγε­σία του Λ. Κύρ­κου, όσο και το ΚΚΕ, υπό την ηγε­σία του Χ. Φλω­ρά­κη, με δια­φο­ρές και δια­βαθ­μί­σεις με­τα­ξύ τους, συ­ντο­νί­ζο­νταν στην άποψη ότι η «ομα­λο­ποί­η­ση» ήταν μο­νό­δρο­μος.

Ο πο­λι­τι­κός ρε­α­λι­σμός της επο­χής δια­πί­στω­νε ότι δεν υπάρ­χει ο δρό­μος της ανα­τρο­πής, ότι η μο­να­δι­κή δυ­να­τό­τη­τα ήταν να «πα­ρα­με­ρι­στεί» η χού­ντα, μέσα από τη διε­θνή και κα­θε­στω­τι­κή πίεση που αυ­ξα­νό­ταν και μέσα από τη συ­ναι­νε­τι­κή πρό­θε­ση ενός τμή­μα­τος των στρα­το­κρα­τών.

Τα πράγ­μα­τα δεν έγι­ναν έτσι. Η χού­ντα ανα­τρά­πη­κε μέσα από την αλ­μα­τώ­δη ανά­πτυ­ξη ενός κι­νή­μα­τος από τα κάτω, ενός κι­νή­μα­τος που βρήκε τη δύ­να­μη να απα­ντή­σει απο­τε­λε­σμα­τι­κά σε δύο κρί­σι­μους σταθ­μούς.

Εξέ­γερ­ση

Το κί­νη­μα αντί­στα­σης έζησε μια πρώτη πε­ρί­ο­δο – από το ’67 ως τα τέλη του ’71 – όπου κυ­ριαρ­χού­σε η απο­μό­νω­ση και κέρ­δι­ζε η κα­τα­στο­λή. Ήταν η πε­ρί­ο­δος των ηρω­ι­κών προ­σπα­θειών, που στη­ρί­ζο­νταν απο­κλει­στι­κά στον ορ­γα­νω­μέ­νο κορμό των δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς και της άκρας Αρι­στε­ράς.

Όμως από τα τέλη του ’71 η κα­τά­στα­ση άλ­λα­ξε. Το φοι­τη­τι­κό κί­νη­μα – όπως σε όλο το διε­θνή «Μάη του ’68» – υπήρ­ξε ο κα­τα­λύ­της για να πάρει η αντί­στα­ση μα­ζι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Επί­σης, όπως σε όλο το διε­θνή Μάη, οι φοι­τη­τές δεν έμει­ναν απο­μο­νω­μέ­νοι: από τις κα­τα­λή­ψεις της Νο­μι­κής έγινε φα­νε­ρό ότι μια ευ­ρύ­τε­ρη νε­ο­λαι­ί­στι­κη ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση ωρί­μα­ζε και αυτό ήταν το προ­α­νά­κρου­σμα μιας ερ­γα­τι­κής και λαϊ­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης, που θα μπο­ρού­σε να δώσει σάρκα και οστά σε μια λαϊκή εξέ­γερ­ση.

Η «εσω­τε­ρι­κή μάχη» στο κί­νη­μα και στην Αρι­στε­ρά της επο­χής έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία. Διε­ξή­χθη με όρους δια­φο­ρε­τι­κούς από τις ση­με­ρι­νές αντι­πα­ρα­θέ­σεις: με έντα­ση, αλλά και με «ζε­στα­σιά», με συ­γκρού­σεις, αλλά και με συ­ντρο­φι­κό­τη­τα, που υπα­γό­ρευε η σκλη­ρό­τη­τα του αντι­πά­λου. Κάτω από την ώθηση των αυ­θόρ­μη­των δια­θέ­σε­ων επι­κρά­τη­σε η «άποψη» – πε­ρισ­σό­τε­ρο η διά­θε­ση ή η ορμή – προς την κλι­μά­κω­ση, προς την εξέ­γερ­ση του Νο­έμ­βρη του ’73. Το γε­γο­νός ότι η εξέ­γερ­ση απέ­κτη­σε με­γά­λη ερ­γα­τι­κή και λαϊκή συμ­με­το­χή, ότι το «Πο­λυ­τε­χνείο» πήρε πα­νελ­λα­δι­κή διά­στα­ση, απο­δει­κνύ­ει ότι ήταν ώριμη επι­λο­γή. Αυτή η εξέ­γερ­ση «απο­φά­σι­σε» το τέλος της δι­κτα­το­ρί­ας.

Η αστι­κή αφή­γη­ση στέ­κε­ται στη δύ­να­μη της κα­τα­στο­λής, στη στρα­τιω­τι­κή ήττα της εξέ­γερ­σης το βράδυ της 17 Νο­έμ­βρη. Είναι μια γε­λοία άποψη: Η ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση είχε ήδη πάρει με­γά­λες δια­στά­σεις, ξε­πέρ­να­γε κατά πολύ τα πα­νε­πι­στη­μια­κά τείχη. Στις γει­το­νιές και στα ερ­γο­στά­σια οι «πρω­το­βου­λί­ες» ξε­φύ­τρω­ναν με τα­χύ­τη­τα. Μέσα στις σχο­λές οι πρώην απο­μο­νω­μέ­νοι αρι­στε­ροί αγω­νι­στές-στριες είχαν πλέον για τα καλά την ηγε­μο­νία: οι «επι­τρο­πές αγώνα» συ­σπεί­ρω­ναν (μέσα σε συν­θή­κες δι­κτα­το­ρί­ας!) δε­κά­δες κατά έτος και εκα­το­ντά­δες κατά σχολή. Η χού­ντα, για να επι­βιώ­σει, κρα­τού­σε τα πα­νε­πι­στή­μια στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κλει­στά. Όμως, κά­πο­τε, θα έπρε­πε να ανοί­ξουν ξανά. Και όλοι πε­ρί­με­ναν την πρώτη «επέ­τειο» του Νο­έμ­βρη με κομ­μέ­νη την ανάσα.

Επι­στρά­τευ­ση

Η χού­ντα επέ­λε­ξε τη φυγή προς τα εμπρός: Η επι­κρά­τη­ση των «σκλη­ρών» στο εσω­τε­ρι­κό της άνοι­γε το δρόμο προς το πρα­ξι­κό­πη­μα στην Κύπρο με την προ­ο­πτι­κή της «Ένω­σης». Η ακρο­δε­ξιά, για να σώσει το το­μά­ρι της, επι­δί­ω­κε μια μεί­ζο­να «εθνι­κή επι­τυ­χία», ελ­πί­ζο­ντας να κα­λύ­ψει τα πάντα με το δη­λη­τή­ριο του εθνι­κι­σμού και τις προ­ε­τοι­μα­σί­ες για τον (πι­θα­νό­τα­το) πό­λε­μο με την Τουρ­κία.

Η αστι­κή «αφή­γη­ση» μιλά για μια χου­ντι­κή «προ­δο­σία» που έγινε ερή­μην της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης και της πο­λι­τι­κής στε­λέ­χω­σής της. Είναι ψέμα. Οι Αμε­ρι­κα­νοί, ανη­συ­χώ­ντας για τη συ­νο­χή της νο­τιο­α­να­το­λι­κής πτέ­ρυ­γας του ΝΑΤΟ, ενη­μέ­ρω­σαν διά του Κί­σιν­γκερ τους δε­ξιούς και τους κε­ντρώ­ους πο­λι­τι­κούς για τα χου­ντι­κά σχέ­δια, όπως και για τη στάση σχε­τι­κής ου­δε­τε­ρό­τη­τας που θα κρα­τού­σε η υπερ­δύ­να­μη σε μια ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή σύ­γκρου­ση. Επέ­λε­ξαν για μια ακόμα φορά να σιω­πή­σουν.

Το πρα­ξι­κό­πη­μα της ΕΟΚΑ Β΄, στη­ριγ­μέ­νο κυ­ρί­ως στα ελ­λη­νι­κά όπλα και δυ­νά­μεις στο νησί, στρά­φη­κε με δο­λο­φο­νι­κή μανία κατά των ελ­λη­νο­κύ­πριων αρι­στε­ρών, δη­μο­κρα­τών και υπο­στη­ρι­κτών του Μα­κα­ρί­ου. Ο χου­ντι­κός «πρω­θυ­πουρ­γός» Ν. Σαμ­ψών δια­κή­ρυ­ξε την πρό­θε­σή του να πε­τά­ξει, εντός μηνών, τους τουρ­κο­κύ­πριους στη θά­λασ­σα.

Όταν εκ­δη­λώ­θη­κε η τουρ­κι­κή «εγ­γυ­η­τι­κή» απά­ντη­ση με την ει­σβο­λή, η χού­ντα στην Αθήνα κή­ρυ­ξε το πρώτο βήμα προς τον πό­λε­μο, κα­λώ­ντας σε γε­νι­κή επι­στρά­τευ­ση.

Είναι ένα κο­ρυ­φαίο πα­ρά­δειγ­μα τρα­γι­κού πο­λι­τι­κού λά­θους, ενός λά­θους που πα­ρα­βί­α­ζε τον εσω­τε­ρι­κό πο­λι­τι­κό συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης: στους στρα­τώ­νες προ­σήλ­θαν «τα παι­διά με τα μαλ­λιά και με τα μαύρα ρούχα», η ερ­γα­τι­κή και λαϊκή νε­ο­λαία που ανα­γνώ­ρι­ζε ως εχθρό της το στρα­το­κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό. Οι ανα­φο­ρές από όλες τις μο­νά­δες μι­λούν για πρω­το­φα­νή πε­ρι­στα­τι­κά αυ­θά­δειας και απει­θαρ­χί­ας, για επι­θε­τι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στους αξιω­μα­τι­κούς, για το ερώ­τη­μα: «Πού ήσουν εσύ, ρε, το βράδυ του Πο­λυ­τε­χνεί­ου;». Το κύμα υπήρ­ξε αυ­θόρ­μη­το και ακα­ριαίο. Αγω­νι­στές της ΚΝΕ, του Ρήγα, της άκρας Αρι­στε­ράς, χωρίς το χρόνο για να έχουν ορ­γα­νω­μέ­νη γραμ­μή και τα­κτι­κή, πα­ρα­σέρ­νο­νταν από το κύμα «αντάρ­τι­κης» απει­θαρ­χί­ας που εκ­δή­λω­νε μια εξορ­γι­σμέ­νη ερ­γα­τι­κή και λαϊκή νε­ο­λαία. Το Επι­τε­λείο έντρο­μο δια­πί­στω­νε ότι, αν μοί­ρα­ζε όπλα σε αυτόν τον κόσμο, θα έπαι­ζε με το κε­φά­λι του. Η επι­στρά­τευ­ση και η πο­λε­μι­κή προ­ε­τοι­μα­σία κα­τέρ­ρευ­σαν και μαζί τους ανα­τρά­πη­κε η χού­ντα.

Αυτή την πε­ρί­ο­δο δεν μπο­ρεί κα­νείς να την τε­μα­χί­σει, γιατί τότε δεν θα κα­τα­λά­βει τί­πο­τα. Ο Νο­έμ­βρης, η επι­στρά­τευ­ση και ο Ιού­λης του ’74, η με­γά­λη ερ­γα­τι­κή και λαϊκή Με­τα­πο­λί­τευ­ση είναι μια ενιαία διερ­γα­σία, που αρ­χι­κά νί­κη­σε, ανα­τρέ­πο­ντας τη δι­κτα­το­ρία, ενώ θα μπο­ρού­σε να φτά­σει τις ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές κα­τα­κτή­σεις πο­λύ-πο­λύ πιο ψηλά, αν οι πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες στην Αρι­στε­ρά της επο­χής πί­στευαν πραγ­μα­τι­κά σε αυτή τη δύ­να­μη. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστο­ρία.

Σή­με­ρα αντι­με­τω­πί­ζου­με ξανά έναν Γόρ­διο Δεσμό. Η ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής λι­τό­τη­τας συν­δέ­ε­ται άρ­ρη­κτα με την αντι­με­τώ­πι­ση του ιμπε­ρια­λι­σμού, του πο­λέ­μου, του εθνι­κι­σμού και της ακρο­δε­ξιάς στη χώρα και στην πε­ριο­χή. Η μνήμη του Νο­έμ­βρη και του ’74 δεί­χνει ότι οι «δε­σμοί» που δεν λύ­νο­νται (με τις «δια­πραγ­μα­τεύ­σεις» και τους κυ­βερ­νη­τι­κούς ρε­α­λι­σμούς), μπο­ρούν να κο­πούν με την πα­ρέμ­βα­ση των μαζών από τα κάτω και με την ανε­ξάρ­τη­τη δράση της Αρι­στε­ράς.

Νοσοκομείου Θριασίου: Οριακές οι συνθήκες λειτουργίας λόγω υποστελέχωσης

Πηγή: Onmed, 902

Για οριακές συνθήκες λειτουργίας πολλών κλινικών και τμημάτων του Θριάσιου Νοσοκομείου Αττικής κάνει λόγο σε ανακοίνωσή του το Σωματείο Εργαζομένων υποστηρίζοντας ότι η αποχώρηση ενός εργαζόμενου «τινάζει στον αέρα» το πρόγραμμα και ήδη υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τις καλοκαιρινές άδειες.

Στοιχεία που παραθέτουν οι εργαζόμενοι δείχνουν ότι στη Νοσηλευτική Υπηρεσία, με βάση τον (ανεπαρκέστατο) Οργανισμό, είναι κενές 71 θέσεις νοσηλευτικού και 47 θέσεις τραυματιοφορέων και βοηθών θαλάμου.

Στη διοικητική και τεχνική υπηρεσία η πληρότητα που φαίνεται με βάση τις οργανικές θέσεις είναι εικονική, καθώς «οι κενές οργανικές θέσεις των υπηρεσιών καταργήθηκαν με μνημονιακό νόμο και οι ελλείψεις στα αντίστοιχα τμήματα καλύπτονται προσωρινά με τους πρακτικάριους».

Στο γαλακτοκομείο και στην τραπεζαρία του προσωπικού εργάζονται από τρεις μόνιμοι υπάλληλοι, που θα μειωθούν σύντομα σε δύο ανά τμήμα, αφού πρόκειται να συνταξιοδοτηθούν δύο εργαζόμενοι.

Σοβαρό κίνδυνο διακοπής λειτουργίας αντιμετωπίζει η Πνευμονολογική Κλινική. Η Αιμοδοσία έχει μόνο τρεις οργανικές θέσεις ειδικευμένων γιατρών (ο διευθυντής είναι σε μόνιμη απόσπαση), η Ωτορινολαρυγγολογική Κλινική έχει μόνο τέσσερις οργανικές θέσεις ειδικευμένων (η μία είναι κενή) κ.λπ. Παρόμοιες είναι οι ελλείψεις στις περισσότερες κλινικές.

«Η απαράδεκτη κατάσταση καλύπτεται από τους επικουρικούς, τους ειδικευόμενους γενικούς γιατρούς, τους παρατασιούχους ειδικευόμενους, ενώ συχνά 55άρηδες ειδικευμένοι αναγκάζονται να κάνουν περισσότερες εφημερίες από όταν ήταν 20 χρόνια νεότεροι».

Σημειώνουν δε ότι παρά τις υποσχέσεις περί «εκδίωξης των εργολάβων», οι εργολαβικές εταιρείες συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται δεκάδες εργολαβικούς εργαζομένους, ενώ συχνά ακόμη και για την πληρωμή των δεδουλευμένων τους χρειάζεται η παρέμβαση του σωματείου.

Οι εργαζόμενοι προβλέπουν ότι η κατάσταση που βιώνουν καθημερινά τόσο οι ίδιοι όσο και οι ασθενείς θα χειροτερέψει με τις απολύσεις των επικουρικών γιατρών (ξεκινώντας από 31 Δεκεμβρίου), καθώς και τον κίνδυνο για τους υπόλοιπους επικουρικούς και τους εργαζομένους μέσω ΟΑΕΔ και ΚΕΕΛΠΝΟ.

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και η εποχή του.

Το μνημείο του Πέτρουλα στην Σταδίου, έργο του γλύπτη Γιώργου Χουλιαρά.

Του Αλέξανδρου Χατζηκώστα.
Πηγή: tvxs.gr
από  xatzikostas.gr/ Alfavita

Στις 21 Ιούλη του 1965, το βράδυ έπεφτε νεκρός στην Αθήνα από τα χτυπήματα των αστυνομικών ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομα του γίνεται τραγούδι. Η μνήμη του τιμάται μέχρι σήμερα μαζί με άλλους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς. Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα στηριγμένο σε διάφορα αφιερώματα (π.χ ΠΟΝΤΙΚΙ, ΚΟΜΕΠ, ιστοσελίδες, βιβλία κ.α) για τη δράση του καθώς και την εποχή που αυτή πραγματοποιήθηκε.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Το 1946 η οικογένεια Πέτρουλα καταφεύγει στην Αθήνα για να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ένοπλων συμμοριών της Δεξιάς.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας εγγράφεται στο δημοτικό σχολείο της περιοχής Ακαδημία Πλάτωνος και ταυτόχρονα αρχίζει να εργάζεται και να μπαίνει στα βάσανα της καθημερινής βιοπάλης. Τελειώνοντας το δημοτικό το 1954 εγγράφεται στη Μέση Εμπορική Σχολή Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών στην πλατεία Μητροπόλεως, και μετά από τη φοίτηση τριών τάξεων εγγράφεται στη Μέση Εμπορική στην πλατεία Κουμουνδούρου, την οποία και τελειώνει το 1960. Σ` όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθεί να εργάζεται και παράλληλα να είναι άριστος μαθητής και να συμμετέχει στο μαζικό μαθητικό κίνημα.

Η τελευταία χρονιά της μαθητικής του ζωής αποτελεί βασικό σταθμό της ζωής του. Μαζί με άλλους συμμαθητές του αρνείται να γράψει έκθεση με σοβινιστικό και αντιλαϊκό περιεχόμενο. Συνειδητοποιεί την ανάγκη της οργανωμένης πάλης και εντάσσεται στην οργάνωση της Νεολαίας της ΕΔΑ. Τον Οκτώβρη του 1960 ύστερα από εξετάσεις εισάγεται στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή παίρνοντας υποτροφία 12.000 δραχμών και αρχίζοντας έτσι τη φοιτητική του σταδιοδρομία που δεν έμελλε να την ολοκληρώσει. Γρήγορα μέσα από την καθημερινή του δραστηριότητα αναδεικνύεται σαν ένα από τα πιο συνεπή και συνειδητά στελέχη του φοιτητικού κινήματος και γίνεται στέλεχος της Ν. ΕΔΑ, εκλεγμένος από τους συναδέλφους του αναλαμβάνει την καθοδήγηση της οργάνωσης της Ανωτάτης Εμπορικής ως γραμματέας της. Για πολιτικούς λόγους αποβλήθηκε για έναν χρόνο από τη σχολή.

Στους αγώνες για το 114 και το 15% αποτελεί ένα από τα βασικά καθοδηγητικά στελέχη. Τον Ιούλιο του 1962 είναι επικεφαλής ενός συνεργείου που υψώνει τη σημαία του 114 στην Ακρόπολη, στο υπουργείο Βιομηχανίας και το Πανεπιστήμιο.

«Πάλευε και μάθαινε, μάθαινε και πάλευε». Είναι η κατευθυντήρια πολιτική του φιλοσοφία. Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. ερχόταν σε σύγκρουση με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια με κύριο εκφραστή την Ε.Κ.Ο.Φ. καθώς και με το Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.

Στις εκλογικές εξορμήσεις της ΕΔΑ του 1963-64 παίρνει ενεργό μέρος στο σπάσιμο της τρομοκρατίας με τις περιοδείες των πούλμαν των νέων δημοκρατών στις επαρχίες. Αν και διαφωνούσε με τη συγχώνευση της Νεολαίας της ΕΔΑ με τη Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης ασκώντας παράλληλα κριτική σε πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές της ΕΔΑ, θα προσχωρήσει στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, και θα πάρει μέρος στο πρώτο της Ιδρυτικό Συνέδριο το Μάρτη του 1965 για να δολοφονηθεί λίγο αργότερα αγωνιζόμενος για τη δημοκρατία στη μεγάλη διαδήλωση της νεολαίας της Αθήνας στις 21 Ιουλίου 1965. Η κηδεία του μετατρέπεται σε μία τεράστια λαϊκή διαδήλωση. Να σημειώσουμε ακόμη πως στην Μεταπολίτευση και τους πρώτους μήνες του 1975 το Δ.Σ. του τότε Συλλόγου αποφάσισε να ονομάσει το Σύλλογο Φοιτητών της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών σε «Σωτήρη Πέτρουλα». Ταυτόχρονα αποφάσισε να ανακηρύξει τον Πέτρουλα επίτιμο μέλος του.

Δολοφονία με πολλά ερωτηματικά

Και τη μοιραία νύχτα της 21ης Ιουλίου χτυπημένος συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στις 10:00 το βράδυ στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α’ Βοηθειών στην Γ’ Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Αυτόματα εκτυλίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια γρήγορης ταφής – πριν καν ανατείλει ο ήλιος – και απόκρυψης της αλήθειας.
(περισσότερα…)

Η εγκύκλιος προϋπολογισμού του 2019 κόβει τις συντάξεις

Πηγή: Iskra.gr

Ξεκάθαρη εντολή κατάρτισης προϋπολογισμού των ασφαλιστικών Ταμείων με την εφαρμογή της ψηφισμένης και προβλεπόμενης από το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα μείωσης των συντάξεων δίνει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Η “εντολή” δίνεται μέσω της αναλυτικής εγκυκλίου για την κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2019 όπου από τα ανώτατα πλαφόν δαπανών που έχουν οριστεί προκύπτει ξεκάθαρα ότι η σχετική συνταξιοδοτική δαπάνη μειώνεται δραστικά σε σχέση με το 2018. 

Ειδικότερα, από τον πίνακα για τα ανώτατα όρια δαπανών του κοινωνικού προϋπολογισμού και των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης προκύπτει ότι το ανώτατο ποσό που θα δαπανήσει το δημόσιο για συντάξεις το 2019 είναι 25,48 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή προβλέπει ακριβώς και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Το αντίστοιχο φετινό ποσό δαπάνης που προβλέπεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα είναι 28,70 δισ. ευρώ, δηλαδή προβλέπεται μια μείωση της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης του δημοσίου κατά 3,22 δισ. ευρώ, βασικό συστατικό της οποίας είναι η μείωση των κύριων συντάξεων μετά τον επανυπολογισμό τους για την κατάργηση των προσωπικών διαφορών.

Σημειώνεται ότι σε κορυφαίο επίπεδο η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν θα εφαρμοστεί το 2019 το ψηφισμένο και προβλεπόμενο από το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα  μέτρο της μείωσης των κύριων συντάξεων, που θα επιφέρει εξοικονόμηση για το δημόσιο ύψους 1% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου 1,8 δισ. ευρώ. Ωστόσο, γεννιούνται ερωτήματα για το γεγονός ότι η εγκύκλιος που εκδόθηκε από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους δίνει ουσιαστικά ξεκάθαρη εντολή στα ασφαλιστικά Ταμεία να κάνουν τον προγραμματισμό τους με βάση τη μειωμένη δαπάνη για την καταβολή των συντάξεων του 2019. Μάλιστα, στην εισαγωγή της εγκυκλίου τονίζεται ότι στόχος της κατάρτισης των προϋπολογισμών των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης “είναι η επίτευξη της ακριβέστερης και σαφέστερης απεικόνισης συνολικά των εσόδων και των δαπανών, η ευχερής εξαγωγή συμπερασμάτων για την οικονομική κατάσταση των φορέων, καθώς και ο αποτελεσματικός έλεγχος των συνθηκών υπό τις οποίες χρησιμοποιούνται οι πόροι”. Και τονίζεται: “η μη τήρηση των αρχών αυτών κατά την κατάρτιση και εκτέλεση του προϋπολογισμού συνιστά ουσιώδη παράβαση της δημοσιονομικής  πειθαρχίας”.

Με άλλα λόγια, το  Γενικό Λογιστήριο του Κράτους  δίνει εντολή κατάρτισης  του προϋπολογισμού με σεβασμό στα ανώτατα όρια δαπανών που προβλέπονται από ψηφισμένες ρυθμίσεις όπως είναι το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και οι διατάξεις για μείωση των συντάξεων στο πλαίσιο της β΄ αξιολόγησης τον Μάιο του 2017.

Στην εγκύκλιο τονίζεται ότι εντός του καλοκαιριού, δηλαδή έως τις 31 Αυγούστου 2018 θα πρέπει όλοι οι δημόσιοι φορείς να έχουν αποστείλει στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους αναλυτικά τις προβλέψεις για τα έσοδα και τις δαπάνες τους.

Η εγκύκλιος κατάρτισης του προϋπολογισμού αποτελεί το πρώτο στάδιο για την κατάρτιση του προσχεδίου του προϋπολογισμού που κατατίθεται κάθε χρόνο την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου. Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν βάσει της εγκυκλίου κατάρτισης θα προβλέπεται η μείωση των συντάξεων και στο προσχέδιο του προϋπολογισμού ή θα υπάρξει μια διαφορετική εξέλιξη όπως, με προεκλογική διάθεση, υπόσχεται η κυβέρνηση.

Παραμένει μνημονιακός ο προϋπολογισμός για την υγεία και το 2019

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Η εγκύκλιος για την κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2019, που είδε το φως της δημοσιότητας, καταρρίπτει τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης για έξοδο από τα μνημόνια και για την διαμόρφωση μιας διαφορετικής πολιτικής στο χώρο της υγείας.

Τόσο τα ποσά που δίνονται από την κρατική χρηματοδότηση στις δομές υγείας όσο και τα όρια δαπανών για λειτουργικές ανάγκες διαμορφώνονται σε επίπεδα αντίστοιχα με αυτά του 2018.

Συγκεκριμένα:

– Η κρατική χρηματοδότηση το 2019 παραμένει δραματικά μειωμένη στα 931 εκατ. ευρώ.

– Τα όρια δαπανών για λειτουργικές δαπάνες καθηλωμένα στα επίπεδα του 2018 καθώς και οι δαπάνες για την κάλυψη των αναγκών για εφημερίες και πρόσθετες αμοιβές.

– Η κρατική χρηματοδότηση στον ΕΟΠΥΥ παραμένει στα τάρταρα αφού ο οργανισμός επιχορηγείται για μια ακόμα χρονιά με μόλις 100 εκατ. ευρώ, υποτίθεται για την κάλυψη των ανασφαλίστων

– Οι συνολικές δημόσιες δαπάνες για την υγεία παραμένουν καθηλωμένες κάτω από το 5%, δηλαδή κυμαίνονται  στα επίπεδα των προηγούμενων μνημονιακών ετών.

Γι’ αυτό και το «παραμύθι» της εξόδου από τα μνημόνια και της διαμόρφωσης μιας διαφορετικής πολιτικής που υποτίθεται ότι θα στοχεύει στην ουσιαστική στήριξη και ανάταξη των δομών υγείας, γκρεμίζεται από το ίδιο το σχέδιο της κατάρτισης του προϋπολογισμού. Οι μόνοι που δεν θέλουν να το αναγνωρίσουν είναι οι κυβερνητικοί παράγοντες με πρώτους από όλους την πολιτική ηγεσία του Υπ. Υγείας και πίσω από αυτούς τα συνδικαλιστικά τους «παπαγαλάκια» στα νοσοκομεία.

Για το συγκεκριμένο θέμα θα επανέλθουμε σύντομα με νέο δημοσίευμα που θα περιλαμβάνει πιο αναλυτικά στοιχεία.