Μήνας: Σεπτεμβρίου 2018

Σωρεία «λαθών»…

Και το Νοσοκομείο της Πρέβεζας
στο υπερταμείο!

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Τα «λάθη» της Κυβέρνησης που σχετίζονται με την υπαγωγή και δημόσιων νοσοκομείων στο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων δεν έχουν τελειωμό.

Μετά την αποκάλυψη ότι τα Νοσοκομεία Γεννηματάς και Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης, το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου καθώς και τα παλιά νοσοκομεία με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Άρτας, η ιστοσελίδα atpreveza.gr αποκαλύπτει ότι ανάμεσα στα 12 κτίρια και εκτάσεις της Πρέβεζας που παραχωρήθηκαν στο υπερταμείο είναι και το Νομαρχιακό Νοσοκομείο της Πρέβεζας. (δείτε εδώ)

Είναι προφανές ότι ο κατάλογος των Νοσοκομείων που έχουν υπαχθεί στο υπερταμείο είναι μακρύς, απλώς χρειάζεται λίγος χρόνος προκειμένου να αποκαλυφθεί το μέγεθος του προβλήματος μετά την σκανδαλώδη απόφαση της Κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Όμως πλέον σε κανένα δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση αυτό το γεγονός, αφού φαίνεται ότι με μεγάλη ευκολία όχι μόνο νοσοκομεία αλλά και ιστορικά κτίρια και μνημεία, με τελευταίο παράδειγμα το Λευκό Πύργο, βγαίνουν στο σφυρί για «αξιοποίηση».

Τα Σωματεία των Νοσοκομείων πρέπει μέσα από τις τεχνικές τους υπηρεσίες ή αν αυτό δεν είναι δυνατό από τις υπηρεσίες κτηματολογίιου να αναζητήσουν του ΚΑΕΚ του κάθε Νοσοκομείο και να διερευνήσουν αν έχουν το Νοσοκομείο περιληφθεί στην κατάπτυστη λίστα που συνέταξε η Κυβέρνηση.

Σε κάθε περίπτωση το Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα δεν πρέπει να επιτρέψει να υλοποιηθούν τα καταστροφικά σχέδια της Κυβέρνησης και των δανειστών. Να απαιτήσει να μπει τέλος σε αυτό το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας που δεν αφορά μόνο τα Νοσοκομεία αλλά συνολικά τον φυσικό πλούτο και τις υποδομές της χώρας μας.

Advertisements

Συνεχίζουμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στην εργασιακή «ειλωτεία» και στην απασφάλιση των Ταμείων μας

Ανακοίνωση Προοδευτικής Κίνησης
Ιατρικών Επισκεπτών & Φαρμακοϋπαλλήλων

Παρά την έξοδο από το… μνημόνιο, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια νέου εμπαιγμού των εργαζομένων, των συνταξιούχων, του λαού, ο κλάδος μας συνεχίζει να δέχεται αλλεπάλληλα χτυπήματα – απόρροια των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόζει και η σημερινή κυβέρνηση. Την ίδια ώρα, κάποιοι αγρόν αγοράζουν, ή καλύτερα…. καρέκλες προσπαθούν να εξαγοράσουν αλλά και ψήφους ενόψει των εκλογών στα δύο  ασφαλιστικά μας ταμεία, το ΤΕΑΥΦΕ και το ΤΑΥΦΕ.

«Αφωνία» ή «άσφαιρα» για:

  • το πετσόκομμα των συντάξεων, που έχουν οδηγήσει το σύνολο των συνταξιούχων σε εξαθλίωση αλλά και σε αδυναμία να καλύψουν τις καθημερινές τους ανάγκες, όπως είναι τα φάρμακα,
  • τη ΣΣΕ που με ευθύνη της διοίκησης της Ομοσπονδίας μας είναι «στην κατάψυξη» εδώ και 4 χρόνια,
  • τις απολύσεις στο χώρο της ιατρικής ενημέρωσης, οι οποίες ξεπερνούν το 50% και τη μερική αντικατάσταση των απολυμένων συναδέλφων με «φθηνούς» εργαζομένους, ένα γεγονός που μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο συχνό,
  • το ότι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε περαιτέρω πτώχευση  μέσω της φορολόγησης   των εταιρικών αυτοκινήτων μας,
  • τον εργασιακό μεσαίωνα και την εργοδοτική τρομοκρατία,
  • τις απλήρωτες υπερωρίες, ένα καθημερινό γεγονός στους συναδέλφους της ιατρικής ενημέρωσης αλλά και στους συναδέλφους στις φαρμακαποθήκες, στους οποίους επιβάλλεται και εντατικοποίηση της εργασίας, η οποία δημιουργεί προϋποθέσεις σοβαρών εργατικώνατυχημάτων αλλά και γενικότερα επιβάρυνση της υγείας τους.

Για όλα αυτά, λοιπόν, ούτε λόγος, παρά μόνον λογίδρια… Μάλιστα, χωρίς καμία αιδώ, έχουν βάλει λάσπη στον ανεμιστήρα και εξαπολύουν κατηγορίες εναντίον της ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ & ΦΑΡΜΑΚΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ για την αγωνιστική της παρουσία, προσπαθώντας να καλύψουν την ανεπάρκειά τους  αλλά και τη «βροντερή απουσία» τους από τους εργατικούς αγώνες για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και την αποκατάσταση όλων των κεκτημένων που χάθηκαν και με δική τους ευθύνη, λόγω της «αφωνίας» τους.

Η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ δεν πρόκειται να τους ακολουθήσει, καθώς είναι μακριά από τον παραγοντισμό, τα «κέντρα εξουσίας», το «λεκτικό» μπρα-ντε-φερ και τη μάχη εντυπώσεων  προς άγραν ψήφων. Δηλώνει ξεκάθαρα πως παραμένει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την υπεράσπιση των  συμφερόντων των εργαζομένων, για την υπεράσπιση και τα δικαιώματα  του κλάδου, που αφορούν:

  • Στην άμεση υπογραφή της κλαδικής ΣΣΕ, που εδώ και 4 χρόνια… αναμένεται να υπογραφεί.
  • Στο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, με πλήρη δικαιώματα. Λέμε ΟΧΙ στις απολύσεις, στην επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας και στη «φθηνή» εργασία, αλλά και στις εκβιαστικές «οικειοθελείς αποχωρήσεις».
  • Στην κατάργηση του νόμου, μέσω του οποίου φορολογούμαστε για αυτοκίνητα που δε μας ανήκουν
  • Στη ρύθμιση – αναβάθμιση του επαγγέλματος του ιατρικού επισκέπτη, την ένταξη στα επαγγέλματα υγείας και τη δημιουργία Μητρώου Ιατρικών Επισκεπτών.
  • Στην ενοποίηση των ασφαλιστικών μας ταμείων, του ΤΕΑΥΦΕ και του ΤΑΥΦΕ. Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο ταμεία, μόνο και μόνο για να γίνει το ένα το «μαγαζάκι» κάποιων που εξυπηρετούν τις προσωπικές φιλοδοξίες και πελατειακές σχέσεις, και μόνον. Πέραν αυτού, σεβόμενοι την απόφαση των συναδέλφων, πιστεύουμε πως πρέπει να υπάρξει ειδική πρόνοια για τους συναδέλφους που χρόνια προσέφεραν στα Ταμεία εισφορές, αλλά τώρα είναι άνεργοι.
  • Στην ενοποίηση των Ομοσπονδιών στο φάρμακο, μακριά από σεχταρισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες. Ο κατακερματισμός των δυνάμεων δεν ωφελεί κανέναν και πολύ περισσότερο τους συναδέλφους που μας εξέλεξαν για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντά τους.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι… Είναι περισσότερο από ποτέ ξεκάθαρο πως με την αρωγή του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού, εμείς οι εργαζόμενοι πληρώνουμε τα σπασμένα της κρίσης, την ίδια περίοδο που αυξάνουν τα κέρδη τους οι επιχειρήσεις και διευρύνονται οι ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις στον κλάδο μας και στο σύνολο της κοινωνίας.

Για αυτό, κι εμείς ως ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ δηλώνουμε για μια ακόμη φορά πως συμπλέουμε με όλους όσοι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των εργαζομένων και των συνταξιούχων, το δικαίωμά μας στη μόνιμη και σταθερή εργασία και στις αξιοπρεπείς συντάξεις, συμπλέουμε με τα κοινωνικά κινήματα όπως είναι αυτό κατά των πλειστηριασμών και κατά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Καλούμε, δε, τους εργαζομένους στο φάρμακο να συντονιστούν και να οργανωθούν, μέσα από κοινές δράσεις, και με τους άλλους εργαζομένους σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και με τα άλλα πληττόμενα -από τις μνημονιακές πολιτικές- κοινωνικά στρώματα, να αντισταθούν και να παλέψουν για τα πραγματικά μας προβλήματα, που αφορούν στην πλήρη αποκατάσταση των εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων, κόντρα σε κάθε «κύμβαλον αλαλάζον» της εργοδοτικής και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας. Οι ευθύνες τους για την κατάσταση στον κλάδο μας και στα Ταμεία τους είναι πολλές και δεν κρύβονται κάτω από το χαλί, ή με όση λάσπη κι αν εκτοξεύσουν από τον ανεμιστήρα τους.

Συνεχίζονται τα «λάθη»

Και το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου
προς «αξιοποίηση»

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Συνεχίζονται τα «λάθη» στην καταχώρηση κτιρίων στον κατάλογο του υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων. Τελευταίο «θύμα» στην προσπάθεια ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας για να αποπληρωθεί το παράνομο δημόσιο χρέος είναι το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκης.

Φαίνεται ότι οι διαβεβαιώσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπ. Υγείας ότι τα κτίρια των Νοσοκομείων εξαιρούνται και δεν υπάγονται στο υπερταμείο δεν έφτασαν έγκαιρα στον υπ. Οικονομικών κ. Τσακαλώτο αλλά και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Δραγασάκη που πρόλαβαν να βάλουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους τον σχετικό πίνακα.

Εκτός και αν γνώριζαν από πριν την άποψη του υπ. Υγείας κ. Ξανθού ότι τα κτίρια αυτά δεν ξεπουλιούνται αλλά μπαίνουν απλώς στο υπερταμείο για «αξιοποίηση» και σκεπτόμενοι με επιχειρηματικά κριτήρια τα ενέταξαν στον σχετικό πίνακα.

Σύλλογος ΓΝ Άρτας: Άραγε ποιος λέει αλήθεια για το «ομήρευμα» του παλιού νοσοκομείου;

Η αλήθεια είναι ότι εμάς δεν μας εξέπληξε το περιεχόμενο και το ύφος της ανακοίνωσης του Διοικητή του Νοσοκομείου για την περίπτωση το παλιού Νοσοκομείου της πόλης. Άλλωστε, λίγες μέρες πριν, τα ίδια επιχειρήματα αναφέρονται και στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Άρτας, όπως και στις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ανά τη χώρα.

Αυτό που μας εξέπληξε είναι το γεγονός του ότι ακόμη και τώρα με πιστοποιημένη την υπαγωγή του κτηρίου και του περιβάλλοντα χώρου του παλιού Νοσοκομείου στις λίστες του Υπερταμείου, ο κύριος Διοικητής αποφασίζει να «καλύψει» για μια ακόμη φορά πολιτικά την κυβέρνησηρίχνοντας λάσπη στην λειτουργία του Συλλόγου Εργαζομένων στο Νοσοκομείο και στα ΚΥ Άρτας, του Συλλόγου που τελικά δεν κατάφερε να διαλύσει παρόλες τις παρεμβάσεις του σε όλες τις διαδικασίες, του Συλλόγου που «μιλάει» και δεν σιωπά.

Για την αποκατάσταση της αλήθειας, λοιπόν, σε όλα τα επίπεδα, θα παραθέσουμε αναλυτικά όλο το νομικό πλαίσιο με αντιγραφή των νόμων, για να μάθουμε όλοι τι ακριβώς έχει γίνει.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι ή δεν είναι το παλιό Νοσοκομείο αυτό με ΚΑΕΚ 040102505001 στην θέση με αύξων αριθμό 392 του Παραρτήματος Ι (ΦΕΚ 2317B/19-6-2018); Εμείς λέμε ότι είναι! Και αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι περιλαμβάνει το από 14/6/2018 γραπτό αίτημα του Υπερταμείου που αναφέρεται στο σημείο (ζ) της απόφασης 86/2018 του Κυβερνητικού Συμβουλίου ;;;; Εμείς λέμε τις απαιτήσεις των δανειστών! Και αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!

Στο συγκεκριμένο ΦΕΚ 2320B/19-6-2018 στην παράγραφο 2 λέει ότι από την παραχώρηση εξαιρούνται όσα εμπίπτουν στις διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 196 του ν.4389/2016.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι το παλιό Νοσοκομείο κάτι από όλα αυτά; Όχι δεν είναι! Και αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!

Επειδή όμως το Άρθρο 196 του Ν. 4389/2016 (ΦΕΚ 94Α/27-05-16) έχει πολλές παραγράφους, να δούμε τι γράφει και η παράγραφος 7;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι το παλιό Νοσοκομείο στη λίστα του ΤΑΙΠΕΔΝαι είναι! Και αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι το παλιό Νοσοκομείο στα ακίνητα που εξαιρούνται από το παράρτημα Γ από τη λίστα του ΤΑΙΠΕΔ; Όχι δεν είναι! Κι αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!

Προς επιβεβαίωση μαζί με την ανακοίνωση σας στέλνουμε και όλα τα αρχεία των νόμων και το Παράρτημα Γ των εξαιρέσεων της λίστας του ΤΑΙΠΕΔ.

Οπότε το παλιό Νοσοκομείο πέρασε «αυτοδίκαια» στις λίστες του Υπερταμείου από τις λίστες του ΤΑΙΠΕΔ και δεν εξαιρείται από καμιά διάταξη προς το παρόν!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τώρα λοιπόν ποιος λέει ψέματα και ποιος λέει την αλήθεια;;;;;

Πεδίο δόξας λαμπρό να εφαρμοστεί η παράγραφος 3 του ΦΕΚ 2320Β/19-6-2018!

Τι λέει αυτή; Ότι πρέπει να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε ο «διακάτοχος» να ζητήσει να εξαιρεθεί η περιουσία του! Οπότε επιβάλλεται να γίνουν άμεσα από την πλευρά σας όλες οι απαραίτητες ενέργειες!

Αυτό ζητάμε εμείς σαν Σύλλογος Εργαζομένων στο Νοσοκομείο και στα ΚΥ Άρτας… ως αρωγοί! Να εξαιρεθεί το παλιό Νοσοκομείο όπως και όλη η δημόσια περιουσία από τη λίστα του Υπερταμείου!

Κι αυτή είναι η μοναδική ΑΛΗΘΕΙΑ, κύριε Διοικητά!

Άρτα, 28 Σεπτέμβρη 2018
Το ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων στο Νοσοκομείο και στα ΚΥ Άρτας

Δελτίο Τύπου για τη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου ΜΕΤΑ

 

Την Κυριακή 23 Σεπτέμβρη 2018, συνεδρίασε το Γενικό Συμβούλιο του ΜΕΤΑ σε μια γεμάτη αίθουσα συνεδριάσεων στον 3ο όροφο της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Στην ανοιχτή συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου συμμετείχαν εκτός από τα μέλη των οργάνων του ΜΕΤΑ και συνδικαλιστές κι εκπρόσωποι συνδικαλιστικών παρατάξεων με τους οποίους βρισκόμαστε σε μια κοινή αγωνιστική πορεία και στον δόμο των αγώνων αλλά και στην ανάλυση, στις διαπιστώσεις και στις προθέσεις.

Παίρνοντας υπόψη το σύνολο των τοποθετήσεων και παρεμβάσεων που έγιναν στην συνεδρίαση καταδεικνύονται ως ανάγκη δύο πράγματα:

1) Η συμπόρευση όλων εκείνων των δυνάμεων που βλέπουν τα πράγματα από την ταξική σκοπιά προκειμένου να μπορέσει ο κόσμος της εργασίας να επαναποκτήσει την εμπιστοσύνη του στα συνδικάτα και στη δύναμη του αγώνα και της συλλογικής δράσης, να αποκτήσει ελπίδα και αυτοπεποίθηση και να διεκδικήσει την υπερασπίση τα συμφέροντα του στις σημερινές συνθήκες και

2) Η ανάλυση σε βάθος τόσο της σημερινής κατάστασης στη χώρα και διεθνώς όσο και του προδιαγραφόμενου μέλλοντος της εργασίας, προκειμένου να μπορέσει το συνδικαλιστικό κίνημα να παίξει το ρόλο που του αρμόζει κι όχι τον ρόλο που έχουν προετοιμάσει η εργοδοσία και οι κυβερνήσεις για αυτό.

Συνοπτικά για τα θέματα που συζητήθηκαν μπορούμε να πούμε τα εξής:

Σημερινή κατάσταση

Είναι γεγονός ότι έχουμε μπει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο με απώτατο ορίζοντα το Φθινόπωρο του 2019 που περιλαμβάνει ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές και βουλευτικές εκλογές αλλά και τα δυο μεγάλα συνέδρια του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος αυτά της ΓΣΕΕ (Μάρτης 2019) και της ΑΔΕΔΥ (Νοέμβρης 2019).

Το γεγονός ότι σε προεκλογικές περιόδους υπάρχει ένα κλίμα αναμονής οδηγεί στο να μην αξιοποιούνται πάντα οι δυνατότητες που υπάρχουν για παρέμβαση του συνδικαλιστικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος στις εξελίξεις, για να τεθούν στην προεκλογική συζήτηση τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιμείνουμε μέσα στα συνδικάτα για την ανάδειξη των προβλημάτων των εργαζομένων, για την ανάπτυξη αγώνων και για τη λύση των προβλημάτων τους. Η τακτική αυτή αποτελεί και τον ασφαλέστερο δρόμο για την απόκρουση των επίπλαστων διλημμάτων και την τοποθέτηση και κρίση των εργαζομένων με βάση την πολιτική που υπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα.

Ταυτόχρονα έχουμε μια κυβέρνηση η οποία καλλιεργεί με επιμονή εδώ και καιρό ένα κλίμα που συνοψίζεται στο « Τώρα θα βγούμε, βγαίνουμε, βγήκαμε από τα μνημόνια και επιτέλους θα εφαρμόσουμε την δική μας πολιτική» θέλοντας να αποκρύψει το γεγονός της συνεχιζόμενης πολιτικής και οικονομικής επιτροπείας, του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου της χώρας μας (στην επικαιρότητα είναι το θέμα της εκχώρησης στο υπερταμείο 10.119 ακινήτων) και της συνεχιζόμενης εφαρμογής της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής σε όλους τους τομείς που συνοδεύεται πάντα και από αυξημένη καταστολή. Γεγονός όμως που όπως φαίνεται δεν μπορεί να «κρυφτεί» είναι οι εξαγγελίες για τις ΣΣΕ, τις συντάξεις, το ασφαλιστικό, την ανεργία, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών, της ενέργειας, του νερού, της υγείας και της παιδείας, καταμαρτυρούν την εφαρμοζόμενη πολιτική. Από την απέναντι πλευρά το γενικότερο πολιτικό σκηνικό στην χώρα φαίνεται να μην προσφέρει καμιά πολιτική διέξοδο που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, αφού κυριαρχεί το μνημονιακό – νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο. Ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να εγκαθιδρύεται η παρουσία και η δημόσια παρέμβαση του εθνικισμού, του φασισμού και του ρατσισμού.

Αυτό το σκηνικό έρχεται να συμπληρώσει ένα κλίμα απογοήτευσης, έλλειψης πίστης, ελπίδας και αυτοπεποίθησης στους εργαζόμενους και στο λαό μας ότι μπορούν να ανατραπούν οι μνημονιακές πολιτικές και να ακολουθήσει μια διαφορετική πορεία η χώρα μας. Μια τεράστια κοινωνική υποχώρηση, απότοκο των πολιτικών εξελίξεων κυρίως από το 2015 και μετά.

Μπαίνουμε λοιπόν σε μια πραγματικότητα, μιας μακρόχρονης κοινωνικής διαδικασίας για τη διαμόρφωση όρων και προϋποθέσεων μιας πολιτικής ανατροπής όπου θα κυριαρχεί το κοινωνικό έναντι του γενικού πολιτικού.

Αυτό σημαίνει ότι για να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων για την πλήρη απαλλαγή από τις πολιτικές του κεφαλαίου, πρέπει ρίξουμε βάρος στα καθημερινά προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους, για να μπορούμε να μιλάμε απευθυνόμενοι μαζικά, με όρους ηγεμονίας σε ευρύτερα στρώματα που συνενώνονται στη βάση των ταξικών τους συμφερόντων, αφού εμείς πέρα από το ειδικό και το καθημερινό μπορούμε να τα συνδέομαι με την ανάγκη των γενικότερων αιτημάτων για τη διαγραφή του χρέους, τις εθνικοποιήσεις και τη ρήξη με την ΕΕ, αλλά και την ανάγκη της ενωτικής δράσης, χωρίς διαχωρισμούς, ως βασικές προϋποθέσεις για την ουσιαστική αντιμετώπιση και λύση των προβλημάτων των εργαζομένων.

Συνδικαλιστικό Κίνημα

Όπως έχουμε εκτιμήσει και στο παρελθόν, από την μια υπάρχουν δυσκολίες στην ανάπτυξη μαζικών εργατικών και κοινωνικών αγώνων, από την άλλη όμως έχουμε αγώνες, κινητοποιήσεις και δράσεις για τα ιδιαίτερα κλαδικά ή επιχειρησιακά προβλήματα των εργαζομένων, που έχουν σχέση κυρίως με αγώνες ενάντια στην εργοδοτική και κρατική αυθαιρεσία, για τη βελτίωση των όρων αμοιβής και εργασίας, πράγμα που είναι λογικό σε αυτές τις συνθήκες, καθώς ναι μεν οι εργαζόμενοι έχασαν την πίστη τους ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, όμως τα προβλήματα υπάρχουν, οξύνονται και ο αγώνας για την επιβίωση είναι δύσκολος.

Στις συνδικαλιστικές ηγεσίες κυριαρχούν οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού και μεγαλώνει η απόστασή τους από την εργατική βάση και τα πραγματικά τους προβλήματα. Με τις επιλογές τους τελευταία για την «Κοινωνική Συμμαχία» εγκαταλείπουν ακόμα και φραστικά τις έννοιες τις ταξικής πάλης, των αντιτιθέμενων ταξικών συμφερόντων και της ανειρήνευτης πάλης μεταξύ τους, αμφισβητώντας ακόμα και τη χρησιμότητα της απεργίας, υποκλινόμενοι στις δυσκολίες που υπάρχουν σήμερα.

Από την άλλη οι λεγόμενες ταξικές δυνάμεις του κινήματος είναι διάσπαρτες και ασυντόνιστες, με ανταγωνισμό μεταξύ τους και πολλές φορές για να εμφανίσουν ένα διαφορετικό στίγμα, που είναι αναγκαίο, κάνουν τις επιθυμίες τους πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να ξεκόβονται από τις πραγματικές ανάγκες και διαθέσεις των εργαζομένων και να μην επικοινωνούν και αυτές με την πλειοψηφία τους.

Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα δεν αποτελεί λύσει η διάσπαση, ο διαχωρισμός και ο ξεχωριστός δρόμος του καθένα. Η ανάγκη της συγκρότησης ενός ταξικού πόλου μέσα στο κίνημα είναι όσο ποτέ αναγκαία, όμως πρέπει να στηριχθεί με βασανιστική δουλειά στη βάση. Η απεργία στις 30 του Μάη του 2018 θα μπορούσε με όλα τα προβλήματα της να αποτελέσει μια αρχή σε αυτή την κατεύθυνση.

Στα πλαίσια αυτά πρέπει να ανοίξει διάλογος με όλες τις ταξικές συνιστώσες του κινήματος, σε μια προσπάθεια διαμόρφωσης ενός πόλου με στόχο την ανάπτυξη μαζικών τοπικών, επιχειρησιακών και κλαδικών αγώνων για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης.

Οι διεκδικήσεις μας την επόμενη περίοδο

Η τακτική του συνδικαλιστικού κινήματος την επόμενη περίοδο πρέπει να είναι διεκδικητική και όχι αμυντική για τη διατήρηση των όποιων κατακτήσεων έχουν παραμείνει. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να οργανωθούν καλά προετοιμασμένοι αγώνες με στόχο την μεγαλύτερη και ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων για:

– Την άμεση επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751€ και επαναφορά της υποχρεοτικότητας και της επεκτασιμότητας των ΣΣΕ.

– Την αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 780€ στα 860€ στον κατώτατο εισαγωγικό μισθό των δημοσίων υπαλλήλων.

– Την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και την καταβολή το Δεκέμβρη του δώρου Χριστουγέννων, για να σταματήσουν οι μαζικές δικαστικές προσφυγές.

– Την επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000€ και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ.

– Την αύξηση του επιδόματος ανεργίας  στα 600,8€ και καταβολή του σ’ όλους τους ανέργους και για όλη τη διάρκεια της ανεργίας.

– Να μη γίνει καμία νέα μείωση των συντάξεων, την κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου, την επαναφορά του τρόπου υπολογισμού με βάσει την καλύτερη 5ετεία της τελευταίας 10ετίας και αναπλήρωση στο 80%. Την επαναφορά της 35ετίας και του ορίου ηλικίας στα 60 και του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος των τριών πυλώνων με καθορισμένες εισφορές και παροχές.

– Τη μείωση του ωραρίου εργασίας άμεσα στις 37,5 ώρες εβδομαδιαίως με προοπτική το 35ωρο.

– Την κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και της εργολαβικής, ενοικιαζόμενης και εκ περιτροπής εργασία.

– Τη μετατροπή όλων των συμβάσεων ορισμένου σε αορίστου χρόνου για εργασίες και υπηρεσίες που έχουν πάγιο και σταθερό χαρακτήρα στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

– Την υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των υπηρεσιών του δημοσίου και της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας. Η επιτάχυνση των πλειστηριασμών το επόμενο διάστημα εξηγεί και το γεγονός ότι, παίρνουν και αυταρχικού χαρακτήρα μέτρα, με διώξεις και δίκες αγωνιστών.

– Τέλος είναι ανάγκη να δυναμώσει η αντιπολεμική, αντιιμπεριαλιστική πάλη και η πάλη ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό, γιατί και σύννεφα πολέμου πυκνώνουν στην περιοχή μας και οι φασίστες επανεμφανίζονται στο δρόμο.

Από το ΜΕΤΑ


ΕΔΩ για να διαβάσετε το πλήρες κείμενο της εισήγησης που έκανε ο γραμματέας του ΜΕΤΑ, Γιώργος Χαρίσης.

«…Και μας δείχνουν φωτεινό το δρόμο…»

77 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ.

eam

Του Νίκου Μπογιόπουλου
Πηγή: imerodromos.gr

Πρίν 77  χρόνια, σαν σήμερα, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941, αποφασίστηκε, στην κατεχόμενη από τα ναζιστικά στρατεύματα Αθήνα, η ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).

Η ίδρυση και η δράση του ΕΑΜ στάθηκε από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ενώθηκαν και πάλεψαν πλάι – πλάι, κάτω από τις δοξασμένες σημαίες μιας ενιαίας πατριωτικής απελευθερωτικής οργάνωσης, τόσο τεράστια πλήθη, που μετριούνταν σε εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια αγωνιστές και αγωνίστριες.

Το ΕΑΜ και ο στρατός του, ο δοξασμένος ΕΛΑΣ, έγραψαν ένα «νέο ’21».

Πολέμησαν το φασίστα Γερμανο-Ιταλό κατακτητή, χτυπήθηκαν από τον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τίμησαν μέχρι τέλους τον όρκο για «Λεύτερη Ελλάδα».

Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ.

Ήδη από τις 1 – 3 Ιούλη του 1941, κατά την 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, προσδιορίστηκε με σαφήνεια ότι το άμεσο επιτακτικό καθήκον για το Κόμμα, το λαό και τις οργανώσεις του ήταν η συγκρότηση ενός μετώπου εθνικής απελευθέρωσης.

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας – έλεγε η απόφαση της Ολομέλειας – καλεί τον ελληνικό λαό, τα κόμματα και τις οργανώσεις του, σ’ ένα εθνικό μέτωπο της απελευθέρωσης:

α) Για το διώξιμο της γερμανοϊταλικής κατοχής από την Ελλάδα.

β) Για την ανατροπή της κυβέρνησης – οργανέτου τους.

γ) Για την καθημερινή υποστήριξη και υπεράσπιση της Σοβιετικής Ενωσης.

δ) Για την υποστήριξη κάθε συνεπούς αντιφασιστικής δύναμης με όλα τα μέσα.

ε) Για το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης απ’ όλα τα κόμματα, που θ’ αποκαταστήσει τις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού, θα του εξασφαλίσει ψωμί και δουλειά, θα συγκαλέσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση και θα υπερασπιστεί την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της Ελλάδας από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική δύναμη».

Στις επαφές που έγιναν ανάμεσα στους εκπροσώπους του ΚΚΕ και τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων, το Μάη και τον Ιούνη του 1941, τα παλιά αστικά κόμματα χαρακτήρισαν «τυχοδιωκτισμό» τα σχέδια για οργάνωση αντίστασης εναντίον των κατακτητών και απέρριψαν τις προτάσεις για συνεργασία. Μόνο μερικά κόμματα και ομάδες συμφώνησαν να πραγματοποιηθεί η ενότητα για την οργάνωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αυτά ήταν: Το Αγροτικό Κόμμα, το νεοσύστατο κόμμα «Ενωση Λαϊκής Δημοκρατίας» (ΕΛΔ), με επικεφαλής τον Ηλία Τσιριμώκο και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (Χ. Χωμενίδης).

Οι εκπρόσωποι αυτών των κομμάτων προχώρησαν στις 27 Σεπτέμβρη του 1941 στην ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).

Λίγο πριν, στις αρχές Σεπτέμβρη 1941, συγκλήθηκε η 7η Ολομέλεια της ΚΕ του Κόμματος, που αποφάσισε την επιτάχυνση των διαδικασιών συγκρότησης του ΕΑΜ.

«Είναι καιρός – τονιζόταν στην απόφαση της Ολομέλειας – να περάσουμε από τη φιλολογία σε πρακτική δράση, στον τομέα αυτό. Από κάτω ίσαμε πάνω, πρέπει να αποκρυσταλλώσουμε τη συνένωση των εθνικών δυνάμεων, να τους δώσουμε οργανωτική μορφή. Η δουλειά άρχισε και θα προχωρήσει με όσους και όποιους θέλουν να δέχονται να αγωνιστούν για το ξεσκλάβωμα της χώρας».

Οι σκοποί του ΕΑΜ όπως διατυπώθηκαν στο ιδρυτικό του ήταν οι εξής:

«α) Η απελευθέρωση του Εθνους μας από τον σημερινόν ξένον ζυγόν και η απόκτησις της πλήρους ανεξαρτησίας της χώρας μας.

β) Ο σχηματισμός προσωρινής κυβερνήσεως, σκοπός της οποίας θα είναι η προκήρυξις εκλογών διά Συντακτικήν Εθνοσυνέλευσιν, με βάσιν την αναλογικήν, ίνα ο λαός αποφανθή κυριαρχικώς επί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του.

γ) Η κατοχύρωσις του κυριαρχικού τούτου δικαιώματος του ελληνικού λαού, όπως αποφανθεί περί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του, παρά πάσαν αντιδραστικήν απόπειραν, ήτις θα τείνει να επιβάλλει εις τον λαόν λύσεις αντιθέτους προς τας επιθυμίας του και η εκμηδένισης, δι’ όλων των μέσων του ΕΑΜ και των οργάνων που το αποτελούν, πάσης τοιαύτης απόπειρας».

Λίγους μήνες αργότερα, κυκλοφορεί το μνημειώδες έργο του μεγάλου Κομμουνιστή διανοητή Δημήτρη Γληνού, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, με τίτλο «Τι είναι και το θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο».

glinos_eam

Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο του βιβλίου  πιέζοντας εδώ

Το ΕΑΜ και η Εργατική Τάξη

Του Γιώργου Αλεξάτου
Πηγή: ergasianet.gr

Περίπου οχτώ δεκαετίες από την ίδρυσή του, στις 27 Σεπτεμβρίου 1941, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) παραμένει η κορυφαία μαζική πολιτική-κοινωνική οργάνωση της νεοελληνικής ιστορίας και το κίνημα που ανέπτυξε και καθοδήγησε εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει την πλέον μεγαλειώδη εισβολή των κυριαρχούμενων λαϊκών τάξεων στο ιστορικό προσκήνιο.

Ήταν ακριβώς αυτή η άμεση συμμετοχή και δράση αυτών των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που του προσέδωσε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, μοναδικά στο σύνολο των χωρών της κατεχόμενης Ευρώπης.

Χάρη στο ΕΑΜ, η ελληνική Αντίσταση δεν περιορίστηκε στις αποσπασματικές ενέργειες μικρών ομάδων αντιστασιακών, αλλά συγκρότησε έναν από τους μεγάλους λαϊκούς παρτιζάνικους στρατούς, τον ΕΛΑΣ, που μόνο με τον αντίστοιχο γιουγκοσλάβικο μπορεί να συγκριθεί, ενώ, συνάμα, η ένοπλη αντιστασιακή δράση συνδυάστηκε και με την άμεση οργάνωση και κινητοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, κάτι που απουσίαζε και από το κίνημα της γειτονικής Γιουγκοσλαβίας.

Στο γιγάντιο αυτό λαϊκό κίνημα ξεχωριστή ήταν η θέση της εργατικής τάξης. Δεν είναι τυχαίο το ότι, τον Ιούλιο 1941, δύο μήνες πριν ιδρυθεί το ΕΑΜ, είχε συγκροτηθεί το Εθνικό Εργατικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ), με πρωτοβουλία κομμουνιστών συνδικαλιστών και με τη συμμετοχή και άλλων, προερχόμενων από τον προπολεμικό συντηρητικό και σοσιαλιστικό συνδικαλιστικό χώρο.

Το ΕΕΑΜ, ως τμήμα του ΕΑΜ από τον Σεπτέμβριο 1941, σε στενή συνεργασία με την Εθνική Αλληλεγγύη και την Πανυπαλληλική Κεντρική Επιτροπή, που δρούσε στον δημοσιοϋπαλληλικό κόσμο, ήταν η κύρια δύναμη που ανταποκρίθηκε στον άμεσο στόχο της Μάχης της Επιβίωσης, κατά τον μαύρο χειμώνα του 1941-42, με τις δεκάδες χιλιάδες των νεκρών από πείνα. Η οργάνωση κινητοποιήσεων σε χώρους δουλειάς και σε εργατογειτονιές, για τη διεκδίκηση συσσιτίων και η διοργάνωση συσσιτίων με λαϊκή πρωτοβουλία, αποτέλεσαν και τη βάση για την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης του χειμαζόμενου λαϊκού κόσμου, για τη δυνατότητά του να αντισταθεί στη φασιστική κατοχή και στις τραγικές της συνέπειες.

Έχοντας κερδίσει αυτή την πρώτη μεγάλη μάχη, το ΕΕΑΜ προχώρησε στη συγκρότησή του κατά κλάδο και χώρο δουλειάς, καθώς και στη διοργάνωση απεργιακών αγώνων, ακόμη και καταλήψεων εργοστασίων (ΒΙΟ κ.ά.), που ανάγκαζαν τις κυβερνήσεις των δωσιλόγων και τις αρχές κατοχής να ικανοποιούν σειρά εργατικών αιτημάτων, μεταξύ των οποίων ήταν και η μισθοδοσία σε τρόφιμα, ρουχισμό κ.λπ., σε συνθήκες ραγδαίου πληθωρισμού, η απαγόρευση των απολύσεων κ.λπ.

Συνάμα, η εργατική τάξη, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας συμμετείχε ενεργά ή υποστήριζε το ΕΕΑΜ, έπαιρνε μέρος σε μεγάλους αγώνες για την αποτροπή της πολιτικής επιστράτευσης και την αποστολή Ελλήνων εργατών στη Γερμανία, τον Φεβρουάριο-Μάρτιο 1943, για τη ματαίωση της επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στην κεντρική Μακεδονία, τον Ιούλιο 1943, ενάντια στην τρομοκρατία και τις εκτελέσεις, στα 1943-44.

Χαρακτηριστική της σύνδεσης της εργατικής τάξης με το εαμικό αντιστασιακό κίνημα ήταν και η μαζικοποίηση των γραμμών του ΕΛΑΣ στις μεγάλες πόλεις, με το Α΄ Σώμα Στρατού στην Αθήνα και τον Πειραιά να περιλαμβάνει 18.000 μαχητές, στη μεγάλη τους πλειονότητα εργάτες (Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ, α΄ τόμος – Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1996, σ. 433). Όπως επίσης και ότι οι εργατικές συνοικίες του λεκανοπεδίου, αλλά και της Θεσσαλονίκης και των άλλων πόλεων, αποτέλεσαν κάστρα του αντιστασιακού κινήματος. Η κυριαρχία του ΕΑΜ σ’ αυτές ήταν και η αιτία για την εκδήλωση της φασιστικής βαρβαρότητας απέναντί τους, με τα Μπλόκα και τις μαζικές εκτελέσεις των κατοίκων τους.

Για την εργατική τάξη, που ήδη με τους αγώνες της περιόδου 1932-36 είχε διαμορφώσει σχέσεις εμπιστοσύνης με το ΚΚΕ, η Κατοχή υπήρξε η περίοδος της μαζικής στροφής προς τ’ αριστερά. Με τη σύνδεση των αγώνων για τα άμεσα ζητήματα που την απασχολούσαν με το γενικότερο κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης, στην προοπτική της Λαοκρατίας. Της μορφής που έπαιρνε στη λαϊκή συνείδηση η κοινωνική απελευθέρωση.

Αναμφίβολα, η εργατική τάξη ήταν εκείνη που τάχθηκε υπέρ του εαμικού κινήματος στη μεγάλη της πλειονότητα. Σε σημείο ώστε από τις αρχές του 1944 το σύνολο, σχεδόν, των συνδικαλιστικών της οργανώσεων να ελέγχεται από το ΕΕΑΜ, η Κ.Ε. του οποίου, αυτοδικαίως, ανακηρύχθηκε σε Διοίκηση της ΓΣΕΕ τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, αναγνωριζόμενη και από την κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» του Γεώργιου Παπανδρέου στο Κάιρο.

Η μαζική συμμετοχή της εργατικής τάξης στο αντιστασιακό κίνημα και η σύνδεση των αγώνων της με τον προοπτική του κοινωνικού μετασχηματισμού, είναι που προσέδωσε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εαμικού κινήματος, το οποίο αναπτύχθηκε ως ευρεία πολιτική και κοινωνική συμμαχία των κυριαρχούμενων λαϊκών τάξεων, υπό εργατική ηγεμονία. Με συνέπεια τη συσπείρωση του συνόλου των αστικών δυνάμεων και των Βρετανών πατρώνων τους, εναντίον του.

Εκεί ακριβώς έγκειται και η πολιτική ανεπάρκεια της ηγεσίας του κινήματος, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Η αδυναμία να αντιληφθεί τη διαλεκτική σχέση μεταξύ εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και κοινωνικού μετασχηματισμού, και η επιμονή στην πολιτική της εθνικής ενότητας, όταν ο αστικός κόσμος είχε ήδη επιλέξει στρατόπεδο, αποτέλεσε και τη βάση χειρισμών που οδήγησαν, μετά την Απελευθέρωση, στην ήττα του εργατικού και λαϊκού κινήματος.


Στη μνήμη του Τάσου Κατιντσάρου