Μήνας: Οκτώβριος 2019

Μαν. Γλέζος: Στο πλευρό του Λαφαζάνη

Η δίωξή του στοχεύει τη δημοκρατία

Την Τετάρτη 30/10/2019 ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, οδηγείται σε δίκη για την δράση του κατά των πλειστηριασμών.

Δώδεκα άρθρα του Ποινικού Κώδικα θεώρησαν ότι παραβίασε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, για αυτή του τη δράση.

Αυτό όμως που όλοι ξέρουμε και καταλαβαίνουμε, είναι ότι αυτό που επιδιώκουν με αυτή την πολιτική δίωξη, είναι να ποινικοποιήσουν την διαμαρτυρία, την αλληλεγγύη, να μας σύρουν σε ένα καθεστώς φόβου.

Αυτή η δίωξη είναι πρωτοφανής και απαράδεκτη.

Απαράδεκτη πολιτικά και δικονομικά.

Στοχεύει στην καρδιά της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των πολιτών.

Θα πρέπει κάθε πολίτης, πέρα από οποιαδήποτε ιδεολογική, πολιτική κομματική προσέγγιση, να σταθεί στο πλευρό του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Οποιαδήποτε άλλη απόφαση πέρα από την πανηγυρική του αθώωση, θα είναι πλήγμα στο θεσμό της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

Φυσικά στέκομαι στο πλευρό του.

Γ. Σ. ΑΔΕΔΥ: Όχι στο φακέλωμα των συνδικαλιστικών οργανώσεων

Η ρύθμιση του Ν.4557/18 που υποχρεώνει τα εργατικά σωματεία να αυτοφακελώνονται στο TAXISNet, συνδέοντάς τα έμμεσα με το μαύρο χρήμα από εγκληματικές ή τρομοκρατικές οργανώσεις, είναι απαράδεκτη και πρέπει ΤΩΡΑ να αποσυρθεί. Αποτελεί τεράστια πρόκληση να αντιμετωπίζονται τα συνδικάτα ως «εγκληματικές οργανώσεις που ξεπλένουν μαύρο χρήμα ή χρηματοδοτούν την τρομοκρατία».

Είναι θρασύτατη πολιτική επιλογή να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι τα συλλογικά όργανα των εργαζομένων με τους ανθρώπους του υπόκοσμού, τους σύγχρονους δουλέμπορους, τους εμπόρους όπλων και ναρκωτικών και κάθε λογής μαφιόζους.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. θα θέσει το θέμα στην αυριανή συνάντηση που θα έχει με τον υπουργό Εργασίας, κ. Βρούτση, και θα τον  καλέσει να αναστείλει άμεσα αυτή τη διάταξη και με νομοθετική ρύθμιση να καταργήσει αυτή την «υποχρέωση» των Συνδικάτων.

Τα συνδικάτα δεν απολογούνται, ούτε δίνουν λογαριασμό σε κυβερνήσεις, κράτος και Ευρωπαϊκή Ένωση. Λογοδοτούν μόνο στα μέλη τους.

Από το Γενικό Συμβούλιο της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Σ. Ρομπόλης – Β. Μπέτσης: Το τοπίο στο ασφαλιστικό μετά τις αποφάσεις του ΣτΕ

Πηγή: ergasianet.gr

Η μνημονιακή νομοθεσία (2010-2016) στην Ελλάδα για την κοινωνική ασφάλιση δεν δημιούργησε μόνο εννοιολογικές συγχύσεις (π.χ. το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ορίζεται ως δημοσιονομικό αντί ως κοινωνικό-οικονομικό ζήτημα, η βασική σύνταξη ορίζεται ως κοινωνική-ασφαλιστική ή ως προνοιακή παροχή;). Έκανε πολλά περισσότερα. Μείωσε δραστικά τις συντάξεις, αποσύνδεσε εισφορές-παροχές, διέρρηξε τη σχέση εισφορών-ανταπόδοσης, αύξησε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης και τον χρόνο ασφάλισης, συνέβαλε στη διχοτόμηση της σύνταξης σε βασική (από το 2016 ονομάζεται εθνική) και αναλογική κ.α.

Επίσης, συντέλεσε στη μετατόπιση από την κρατική ευθύνη στην ατομική, δηλαδή στον ασφαλισμένο, με το σύστημα των νοητών ατομικών λογαριασμών. Ας προσθέσουμε και την μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων. Μια ακόμη συνέπεια της μνημονιακής νομοθεσίας ήταν η συμβολή της στον σταδιακό περιορισμό της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (18 δισ. ευρώ το 2009, 9 δισ. ευρώ το 2019) και στην κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης στην επικουρική ασφάλιση. Και δεν είναι μόνο αυτά.

Η μνημονιακή νομοθεσία συνέβαλε στη μείωση των συνταξιοδοτικών παροχών κατά 65 δισ. ευρώ (στο διάστημα 2010-2018 κατά 45% περίπου), στον καθορισμό ελάχιστων παροχών με βάση τις δημοσιονομικές δυνατότητες, στην εφαρμογή της ρήτρας του μηδενικού ελλείμματος, στην μείωση των δαπανών της φαρμακευτικής και υγειονομικής περίθαλψης και στον διοικητικό, κατά βάση, χαρακτήρα της ενοποίησης των ασφαλιστικών ταμείων.

Παράλληλα, η μνημονιακή νομοθεσία υπέταξε το κοινωνικό-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας στις ανάγκες της αποπληρωμής χρέους, καθώς και στους δημοσιονομικούς περιορισμούς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης να λειτουργεί ως μηχανισμός προσαρμογής στις κατευθύνσεις -και στις ασκούμενες πολιτικές- της εσωτερικής υποτίμησης.

Όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, η εφαρμογή των συγκεκριμένων πολιτικών επέφερε σημαντική αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ (από 13,7% του ΑΕΠ το 2009 σε 16,2% του ΑΕΠ το 2060), λόγω της απώλειας του ΑΕΠ κατά 27% μέχρι το 2016. Έτσι προέκυψε απόκλιση από την ανάγκη μίας πορείας πραγματικής εξυγίανσης, εξορθολογισμού και ανασύστασης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

To γεγονός αυτό αποδεικνύεται από την διαπίστωση ότι η μεγάλη καινοτομία της μνημονιακής ασφαλιστικής νομοθεσίας δεν ήταν η οικονομική βιωσιμότητα και η κοινωνική αποτελεσματικότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Ήταν το “ξεφλούδισμα” της κοινωνικής ασφάλισης, μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της σταδιακής μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης.

Αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας για το ασφαλιστικό

Στις συνθήκες αυτές, οι πρόσφατες (4/10/2019) αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας –σύμφωνα με έγκριτους σχολιασμούς νομικών της κοινωνικής ασφάλισης– αναφέρονται σ’ ένα τμήμα των μνημονιακών αλλαγών του Ν. 4387/2016 που κρίθηκε ως αντισυνταγματικό. Για παράδειγμα, κρίθηκαν αντισυνταγματικά:

  • Το επίπεδο εισφορών των αυτοαπασχολούμενων και των ελεύθερων επαγγελματιών.
  • Ο επανυπολογισμός των επικουρικών συντάξεων, καθώς και αυτών που αθροιζόμενες με την κύρια σύνταξη υπερέβαιναν μηνιαίως τα 1.300 ευρώ.
  • Το χαμηλό ποσοστό αναπλήρωσης της ανταποδοτικής σύνταξης, ιδιαίτερα των ασφαλισμένων με αρκετά χρόνια ασφάλισης, τους οποίους οδηγεί σε χαμηλά επίπεδα συντάξεων.

Παράλληλα, η Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας έκρινε ως συνταγματική:

  • Την υπαγωγή των ασφαλιστικών ταμείων όλων των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων στον ΕΦΚΑ.
  • Τον επανυπολογισμό των κύριων συντάξεων με βάση την απόφαση 31/12/2014 και τις μειώσεις των κύριων συντάξεων, με δεδομένο της εκπόνησης αναλογιστικών μελετών.
  • Την εγγύηση από το κράτος της χρηματοδότησης του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος σε περίπτωση προβλήματος και ανάγκης χρηματοδότησης.

Ειδικότερα, το Συμβούλιο Επικρατείας απέρριψε ως εσφαλμένη και κατά παράβαση του άρθρου 22 παρ. 5 του Συντάγματος, την απαγόρευση κάθε χρηματοδότησης των επικουρικών συντάξεων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Το επιχείρημα των δικαστών είναι ότι το κράτος έχει εγγυητική ευθύνη και σε σχέση με την επικουρική ασφάλιση, επειδή η επικουρική ασφάλιση καθιερώνεται ως υποχρεωτική και όχι ως προαιρετική, όπως ακριβώς συμβαίνει με την κύρια ασφάλιση.

Η ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης

Στην προοπτική αυτή –σύμφωνα με το Συμβούλιο Επικρατείας– απαιτείται να παρασχεθεί στο νομοθέτη η δυνατότητα (αφού λάβει γνώση της ακυρωτικής απόφασης) να προβεί σε νέα, σύμφωνη με το Σύνταγμα, ρύθμιση του ζητήματος που αφορούν οι κριθείσες ως αντισυνταγματικές διατάξεις. Κατά συνέπεια, η δημόσια συζήτηση και οι ασκούμενες κοινωνικο-ασφαλιστικές πολιτικές απαιτείται να εστιαστούν σε ένα βέλτιστο δεύτερο πυλώνα, την επικουρική ασφάλιση.

Αυτή πρέπει να στηρίζεται σε μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική, βασιζόμενη στις αρχές της κοινωνικής ασφάλισης, των συνταξιοδοτικών οικονομικών και της αναλογιστικής επιστήμης. Αυτό σημαίνει ότι ένας κεφαλαιοποιητικός δεύτερος πυλώνας, ιδιωτικά διαχειριζόμενος, έχει αποδειχτεί ότι δεν είναι πάντα αποτελεσματικός και αποδοτικός. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε χώρες που είναι λιγότερο αναπτυγμένες και στις οποίες οι κεφαλαιαγορές δεν έχουν το απαιτούμενο βάθος και την απαιτούμενη ρευστότητα.

Επομένως, η έννοια της συνταγματικότητας στο συγκεκριμένο ζήτημα σημαίνει ότι η επικουρική ασφάλιση θα πρέπει να επανασχεδιαστεί σύμφωνα με τις αρχές της κοινωνικής ασφάλισης, δηλαδή τις αρχές της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αναλογικότητας. Αυτές εμπεριέχονται σε ένα δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών με κρατική εγγύηση.

Έτσι, από την άποψη αυτή, αναδεικνύεται με τον πιο εύληπτο τρόπο, ότι η Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας δεν υπαγορεύει την ultra κεφαλαιοποίηση, την ιδιωτικοποίηση του ΕTEAEΠ (Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών), δηλαδή της επικουρικής ασφάλισης.

Τέλος, μετά τις αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας, από οικονομική άποψη η συνταξιοδοτική δαπάνη στην Ελλάδα διαμορφώνεται –σύμφωνα με εκτιμήσεις μας– σε επίπεδα κάτω του ανώτατου ορίου του 16,2% του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2020-2060.

Πιο συγκεκριμένα, το 2020 θα είναι 14,3% του ΑΕΠ (13,4% του ΑΕΠ πριν τις αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας), το 2030 12,7% του ΑΕΠ (12% του ΑΕΠ πριν τις αποφάσεις), το 2040 13,6% του ΑΕΠ (12,9% του ΑΕΠ πριν τις αποφάσεις), το 2050 13,2% του ΑΕΠ (12,5% του ΑΕΠ πριν τις αποφάσεις) και το 2060 θα είναι 12,2% του ΑΕΠ (11,5% του ΑΕΠ πριν τις αποφάσεις).

Ύψωμα 731, εκεί που τσακίστηκε η ιταλική επίθεση στην Πίνδο

Ο ήρωας ταγματάρχης που οι εθνικόφρονες έστειλαν εξορία

Του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη
Πηγή: topontiki.gr

Τις πρώτες δυόμισι ώρες της επίθεσης ρίχτηκαν 100.000 βόμβες στο μικρό ύψωμα. Κάθε δευτερόλεπτο, έπεφταν 11 βλήματα. Στο τέλος της επίθεσης το «Ύψωμα 731» είχε φαγωθεί κατά πέντε μέτρα. Είχε γίνει «Ύψωμα 726».

Γραφείο Μπενίτο Μουσολίνι, Ρώμη, αρχές Μαρτίου 1941

Ο «Ντούτσε» έκλεισε με δύναμη το μαύρο βαρύ ακουστικό τού τηλεφώνου του. Τα χέρια του έτρεμαν από την ένταση. Σηκώθηκε από το τεράστιο δρύινο γραφείο του και πήγε προς το παράθυρο. Προέταξε με τον γνωστό του τρόπο το πηγούνι του, πήρε βαθιά αναπνοή και φούσκωσε, όπως έκανε στις ομιλίες του στο πλήθος. Ύστερα, εντελώς ξαφνικά, σαν να είχε δεχτεί γροθιά στο στομάχι, ξεφούσκωσε, οι ώμοι του βάρυναν και περπάτησε άλλη μια φορά γύρω από το γραφείο του. Κάθισε βαριά στην καρέκλα. Χαμήλωσε το κεφάλι του και πέρασε τις παλάμες του επάνω από το φαλακρό κρανίο του, που είχε αρχίσει να ιδρώνει. Μόλις είχε δώσει μια βαριά υπόσχεση στον σύμμαχό του, Αδόλφο Χίτλερ: «Μέχρι το τέλος της άνοιξης θα κάνω παρέλαση στην Αθήνα».

Όταν κόπασε λίγο η οργή του, πάτησε το κουμπί ενδοσυνεννόησης με τη γραμματεία του και σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μελανοχίτωνας φρουρός χτύπησε την πόρτα και μπήκε μέσα. «Φραντσέσκο, πες να μου φέρουν έναν εσπρέσο. Ααα και πού είσαι; Πες να ετοιμάσουν το αεροπλάνο μου». Σε λίγες ώρες ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο φασίστας, ο νέος Καίσαρας, ο άνθρωπος που οραματιζόταν τη Μεσόγειο σαν «Mare Nostrum», πετούσε με προορισμό τις ιταλικές θέσεις στα σύνορα της Αλβανίας με την Ελλάδα.

Ύψωμα 731, αμπρί διοικήσεως 

Ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς, με περγαμηνές από τον μικρασιατικό πόλεμο, καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Κάτι δεν του άρεσε. Η ξαφνική σιγή των Ιταλών τον είχε βάλει σε σκέψεις. Χωρίς να φορέσει το πανωφόρι του, βγήκε έξω από το αμπρί του και άρχισε να επιθεωρεί τις θέσεις άμυνας στο ύψωμα.

Το βουνό βρισκόταν 20 χιλιόμετρα βόρεια της Κλεισούρας και είχε καταληφθεί από τον Ελληνικό Στρατό τον χειμώνα του 1941. Το συγκεκριμένο ύψωμα ήταν ένα καρφί στο «μάτι» της ιταλικής πολεμικής μηχανής. Όσο παρέμενε σε ελληνικά χέρια κάθε προσπάθεια των Ιταλών ήταν καταδικασμένη. Εάν έπεφτε, τότε άνοιγε ο δρόμος για την υπόλοιπη Ελλάδα. Είχε υψόμετρο 731 μέτρα και όπως είθισται η γεωγραφική υπηρεσία το είχε ονομάσει «Ύψωμα 731».

Ο ταγματάρχης φώναξε δυο λοχαγούς του και άρχισε να δείχνει με το δάχτυλό του διάφορα σημεία και να δίνει οδηγίες. Εκείνοι, που δεν είχαν καταλάβει για τι πράγμα μιλούσε, απλά σημείωναν και κουνούσαν καταφατικά το κεφάλι τους. «Θέλω να ενισχυθεί η άμυνα σε αυτό το αντέρεισμα. Σε αυτή τη ραχούλα να στηθεί ένα πολυβόλο που θα διασταυρώνει πυρά με εκείνο το πολυβόλο μας. Εδώ και εδώ να βάλλουν οι όλμοι μας. Και όλοι, μα όλοι να σκάψουν ορύγματα βάθους 80 εκατοστών και να μπουν μέσα για να είναι προφυλαγμένοι…».

Ο ταγματάρχης Κασλάς είχε δημιουργήσει στο μυαλό του ένα περίφημο σχέδιο άμυνας και τώρα το έστηνε όχι επί χάρτου, αλλά στην πραγματικότητα. Γνώριζε ότι οι φαντάροι και οι αξιωματικοί του ήταν διαλυμένοι και καταβεβλημένοι, όπως και εκείνος, αλλά πολύ περισσότερο γνώριζε ότι το ύψωμα δεν έπρεπε να πέσει ακόμη και εάν όλοι οι υπερασπιστές του σκοτώνονταν.

Ο ταγματάρχης Κασλάς εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε. Έφαγε μαζί με τους υπόλοιπους στρατιώτες σαν απλός φαντάρος και στη συνέχεια κλείστηκε στο αμπρί του και μελέτησε τους χάρτες. Σχεδίασε κάθε πιθανό σενάριο, καλό ή κακό, προκειμένου να μην πέσει το ύψωμα. Έφτιαξε στο μυαλό του κάθε εναλλακτική λύση για να αποτρέψει την ιταλική επίθεση. Πριν ακόμη χαράξει, βγήκε έξω σαν να ήθελε να αποτυπώσει στο μυαλό του όλη εκείνη την απίστευτη ομορφιά της πλάσης.

Λίγα λεπτά αργότερα, ξεκινούσε η περίφημη ιταλική «Εαρινή Επίθεση» με τον ίδιο τον Μουσολίνι να επιβλέπει. Τα ιταλικά κανόνια άρχισαν να ξερνούν φωτιά. Οι ελληνικές θέσεις δέχονταν ένα πρωτόγνωρο σφυροκόπημα. Θύμιζε τα «μπαράζ» του πυροβολικού στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κάθε ένα δευτερόλεπτο που περνούσε επάνω στο βουνό έσκαγαν 11 βλήματα. Καπνός, σκόνη, ουρλιαχτά, διαμελισμένα κορμιά, μυρωδιά από καμένη σάρκα, μπαρούτι, συνέθεταν ένα σκηνικό κολάσεως.

Ο Κασλάς δίπλα στον ασυρματιστή του ούρλιαζε για να ακουστεί: «Στείλε: Δεχόμαστε σφοδράν επίθεσιν. Αντέχουμε». Ο ταγματάρχης ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει τους Ιταλούς να πατήσουν στο «731». Κατάμαυρος από την κάπνα και τις λάσπες φώναξε τους αξιωματικούς του και στα γρήγορα, μέσα στο αμπρί του, έδωσε τη διαταγή του προς τους διοικητές των λόχων του 5ου τάγματος Πεζικού Τρικάλων: «Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων. Ουδείς θα κινηθή προς τα οπίσω. Εμψυχώσατε άνδρας σας και τονώσατε το ηθικόν των. Προμηνύεται λυσσώδης επίθεσις του εχθρού, η οποία οπωσδήποτε θα αποκρουσθή και θα συντριβή. Τηρήσατέ με ενήμερον τακτικής καταστάσεως. Επαναλαμβάνω, τότε μόνον θα διέλθη ο εχθρός εκ της τοποθεσίας μας, όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας».

Οι στιγμές, τα λεπτά, οι ώρες του σφοδρού βομβαρδισμού περνούσαν βασανιστικά αργά. Μέσα στα ορύγματα οι φαντάροι σιωπηλοί, δεν μπορούσαν να αντιδράσουν στις βόμβες που έσκαγαν δίπλα τους. Τα βλήματα σκορπούσαν τον θάνατο και τη θλίψη. Οι στρατιώτες έβλεπαν τους συναδέλφους και φίλους τους να κομματιάζονται, ένιωθαν το αίμα τους καυτό να τους πιτσιλάει. Και όσο συνέβαινε αυτό, τόσο η οργή τους ξεχείλιζε και έσφιγγαν περισσότερο το όπλο τους.

Ο Ιταλός διοικητής Πυροβολικού, Καβαλέρο, από την Τρεμπεσίνα, όπου ήταν τα κανόνια, σίγουρος πλέον ότι δεν είχε μείνει άνθρωπος ζωντανός έπειτα από τέτοιο βομβαρδισμό, έγνεψε στον Ντούτσε, που παρακολουθούσε από κοντά, ότι πλέον το Πεζικό μπορεί να καταλάβει το ύψωμα. Οι Ιταλοί στρατιώτες καθώς πλησίαζαν αντίκρισαν ένα θέαμα που τους έκανε να μείνουν με το στόμα ανοιχτό. Το γεμάτο δέντρα βουνό είχε μείνει φαλακρό. Τα συρματοπλέγματα είχαν καταστραφεί, τα χαρακώματα δεν υπήρχαν. Ήταν πλέον και εκείνοι σίγουροι ότι θα καταλάμβαναν εύκολα το ύψωμα.

Την ίδια στιγμή μέσα στο αμπρί του ταγματάρχη, ο ασυρματιστής, του έδωσε να διαβάσει το τηλεγράφημα από τον συνταγματάρχη Κετσέα: «Επί των θέσεών σας θ’ αμυνθήτε μέχρις εσχάτων. Η Πατρίς, η Ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμήν των όπλων».

Ο Δημήτρης Κασλάς, που δεν σταμάτησε να δίνει διαταγές, έγνεψε στον ασυρματιστή του: «Στείλε: οτιδήποτε και αν συμβή δεν θα εγκαταλείψωμεν το 731 και έχω πεποίθησιν ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί».

Η πεποίθησή του έγινε πραγματικότητα. Αν και είχαν καταστραφεί τα ελληνικά κανόνια επάνω στο ύψωμα, αν και είχαν καταστραφεί τα πυροβόλα, οι όλμοι και τα βαριά όπλα, ο Κασλάς έδωσε διαταγή προς τους φαντάρους να μην κουνηθούν από τις θέσεις τους και να μην πυροβολήσουν τους σχεδόν ακάλυπτους Ιταλούς μέχρι το σύνθημά του. Και όταν οι Ιταλοί έφτασαν κοντά, ο ταγματάρχης φώναξε «πυρ» και μια δεύτερη πύλη της κολάσεως άνοιξε, αυτή τη φορά για εκείνους.

Με χειροβομβίδες, πολυβόλα, αυτόματα, οι Έλληνες φαντάροι θέριζαν τους Ιταλούς που ακάλυπτοι δεν είχαν πού να κρυφτούν. Ήταν μια πραγματική σφαγή για τους άνδρες του Μουσολίνι. Τα νεύρα είχαν τεντωθεί τόσο, που κάποιες ομάδες Ιταλών που σήκωναν τα χέρια για να παραδοθούν εκτελέστηκαν την ίδια στιγμή.

Ο ταγματάρχης Κασλάς υπερασπίστηκε με τους στρατιώτες του το «Ύψωμα 731» με αυταπάρνηση. Η «Εαρινή Επίθεση» του Μουσολίνι έσπασε στους βράχους ενός βουνού που είχε ύψος 731 μέτρα. Τα βράδια ιταλικά αεροπλάνα πετούσαν επάνω από το καραφλό βουνό και έριχναν προκηρύξεις. Ο Κασλάς έγραψε στο ημερολόγιό του: «Προς το εσπέρας νομίζουν ότι θα κλονίσουν το ηθικόν των στρατιωτών μας, ρίπτουν δι’ αεροπλάνων χιλιάδας προκηρύξεις, καλούν τους στρατιώτας μας να ρίψουν τα όπλα και να σπεύσουν να παραδοθούν. Αι προκηρύξεις αυταί μόνον γέλωτα προσέφερον εις τους ηρωικούς οπλίτας». Ο Μουσολίνι έφευγε ταπεινωμένος. Σε λίγες εβδομάδες θα χρειαζόταν ο σύμμαχός του, ο Χίτλερ, να επέμβει για να τον σώσει από την καταστροφή.

Στον ταγματάρχη Κασλά, που κράτησε το «Ύψωμα 731» και απέκρουσε μέσα σε τρεις μέρες 18 μεγάλες επιθέσεις από Πυροβολικό, Αεροπορία, άρματα μάχης και επίλεκτες ιταλικές μονάδες πεζικού, απονεμήθηκαν τα εξής: Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας, Πολεμικός Σταυρός Γ’ Τάξεως, Αργυρούς Σταυρός του Β’ Τάγματος, Μετάλλειον στρατιωτικής αξίας Δ’ Τάξεως. Οι Ιταλοί άφησαν στους πρόποδες του υψώματος 12.000 νεκρούς.

Καλοκαίρι 1943, Βόλος, χωριό Πουρί 

Ο ήρωας ταγματάρχης του «731» είχε επιστρέψει στην ησυχία τού χωριού του. Καθημερινά ασχολούνταν με τις αγροτικές δουλειές, αλλά κάτι μέσα του δεν τον άφηνε να κοιμηθεί και να ησυχάσει. «Πρέπει να βγω στο βουνό. Πρέπει να πολεμήσω τους κατακτητές», σκεφτόταν και μια μέρα παρουσιάστηκε στον ΕΛΑΣ. Εντάχθηκε στη XVI Μεραρχία. Οι οργανωτικές του ικανότητες, η οξύνοιά του, το θάρρος του και η τακτική του στις μάχες δεν άργησαν να τον φέρουν ως στρατιωτικό διοικητή του 52ου Συντάγματος.

Οι μάχες που έδωσε φορώντας το… δίκοχο του ΕΛΑΣ ήταν πολλές. Έδρασε κυρίως στην περιοχή της κοιλάδας του Σπερχειού και σε κάθε σύγκρουση που είχε με τα γερμανικά στρατεύματα άφηνε πίσω του μόνο νεκρούς στρατιώτες που φορούσαν τις στολές με τη νεκροκεφαλή και τους δυο κεραυνούς στο πέτο.

Μερικές από αυτές εναντίον του κατακτητή αλλά και των ντόπιων συνεργατών του: στο Βλάσδο (Μοσχάτο) Καρδίτσης στις 7 Μαρτίου 1944, στον Μεσενικόλα Καρδίτσης στις 18 Μαρτίου 1944, στο Παλιούρι Φθιώτιδος στις 12 Απριλίου 1944, στην περιοχή Μακρακώμης – Σπερχειάδος από τις 11-14 Ιουνίου και στις 18 Ιουνίου 1944. Απέκρουσε με πείσμα και έκανε να πληρώσουν ακριβά οι Γερμανοί τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις τους εναντίον των ανταρτών, στην κοιλάδα του Σπερχειού στις 7-20 Αυγούστου 1944. Έλαβε μέρος στη μάχη στο Λιανοκλάδι την 1η Σεπτεμβρίου 1944 και στις μάχες στην περιοχή Δομοκού στις 18-20 Οκτωβρίου 1944.

Επίσης οργάνωσε διάφορα σαμποτάζ κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής που συνέδεε την Αθήνα με τη Βόρεια Ελλάδα, σε συνεργασία με Άγγλους κομάντος υπό τον Άγγλο ταγματάρχη Τζον Μόλγκαν από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο του 1944.

19 Δεκεμβρίου 1944, Πάρνηθα, Χασιά Αττικής

Το κρύο περνούσε τα πανωφόρια και τα αμπέχονα, και έφτανε μέχρι το κόκαλο. Οι άνδρες του 52ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ βρίσκονταν κρυμμένοι με πλήρη εξάρτυση και πολεμοφόδια στο δάσος της Πάρνηθας. Ήταν όλοι τους μπαρουτοκαπνισμένοι και ετοιμοπόλεμοι. Περίμεναν απλά τη διαταγή από το αρχηγείο και θα κατέβαιναν από το Περιστέρι και τις άλλες δυτικές συνοικίες. Η κατάληψη της Αθήνας και η εξολόθρευση όλων των συνεργατών των Γερμανών που απολάμβαναν την κάλυψη της κυβέρνησης και κοιμόντουσαν σε ξενοδοχεία, δίχως να τους ενοχλεί κανείς, θα ήταν ζήτημα ωρών.

Ο στρατιωτικός διοικητής του 52ου Δημήτρης Κασλάς κοίταζε από ψηλά τα φώτα της πόλης που άναβαν και τους καπνούς από τις διάφορες συνοικίες όπου μαίνονταν οι μάχες. «Μα είναι δυνατόν. Μας έχουν εδώ από τις 30 Νοεμβρίου και αντί να μας αμολήσουν, αφήνουν τον εφεδρικό ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ της Αθήνας να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Μα τι κάνουν; Κοιμούνται τέλος πάντων; Δεν βλέπουν ότι μας πετσοκόβουν εκεί κάτω; Τι κάνουμε εδώ;». Ο λοχαγός του ΕΛΑΣ που κάπνιζε το τσιγάρο του δίπλα από τον Κασλά δεν περίμενε απάντηση. Την ήξερε. Έσβησε την καύτρα με το σαλιωμένο δάχτυλό του και γύρισε πίσω.

Μια απλή διαταγή και η ροή της ιστορίας θα είχε αλλάξει. Μια διαταγή που δεν δόθηκε στην ώρα της. Όταν έφτασε στον Κασλά και σε άλλους μπαρουτοκαπνισμένους διοικητές του ΕΛΑΣ, οι Άγγλοι είχαν γίνει ήδη κύριοι των κομβικών σημείων της πόλης, αποβίβαζαν συνέχεια στρατό από τον Πειραιά και την Ελευσίνα, και η ρομαντική περιπέτεια του βασανισμένου λαού για δημοκρατία είχε λάβει τέλος. Εκείνος ο πόλεμος ήταν προδιαγεγραμμένο από την αρχή να χαθεί.

Επίλογος

Ο ήρωας ταγματάρχης του «731», ο άνθρωπος που απέκρουσε τα στρατεύματα της Ιταλίας στο ύψωμα που δεν έπρεπε να πέσει, δεν ήταν ήρωας. Η «εθνικόφρων κυβέρνηση» τον θεώρησε προδότη, Βούλγαρο, συμμορίτη, κατσαπλιά. Οι συνεργάτες των Γερμανών, αλλά και οι άκαπνοι στρατιωτικοί που περνούσαν τον χρόνο τους στα μπορντέλα και τα καφενεία της Μέσης Ανατολής, όταν ο Κασλάς πολεμούσε τους κατακτητές, επέστρεψαν με τη βοήθεια των συμμάχων στα πράγματα και τον έκριναν ως «ανεπαρκή». Το υπουργείο Στρατιωτικών ζήτησε από τον Κασλά να απολογηθεί και να αποκηρύξει τη δράση του στον ΕΛΑΣ. Δεν το έκανε. Δεν πρόδωσε τους νεκρούς στρατιώτες του. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς υπάχθηκε στον β’ πίνακα των αξιωματικών, χαρακτηρισμένος ως «επικίνδυνος με υποψία ότι θα στελέχωνε τον ΔΣΕ». Ο δρόμος που έπρεπε να πάρει ήταν ένας: Εξορία.

Τον αποστράτευσαν «αυτεπαγγέλτως». Του ξήλωσαν τα γαλόνια. Ο Κασλάς ουδέποτε υπέγραψε δήλωση μετάνοιας. Έμεινε στην εξορία επί τρία χρόνια. Το 1948 αφέθηκε υπό περιοριστικούς όρους ελεύθερος.

Τρίκαλα, 1950 

Στην πλατεία Ρήγα Φεραίου της πόλης κυκλοφορούσε άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Δυο καλοντυμένοι θαμώνες του ιστορικού καφενείου «Πανελλήνιον», που απολάμβαναν τον καφέ τους, τον είδαν να περνά και δεν του έδωσαν σημασία. Μια παρέα νεαρών, όμως, σηκώθηκε από το τραπέζι της και λίγο έλειψε να πετάξει κάτω τους καφέδες και τα νερά. Έτρεξε προς τον άγνωστο άνδρα και του έκλεισε τον δρόμο.

«Κύριε ταγματάρχα, εσείς;» του είπε ο ψηλότερος της παρέας. «Κύριε ταγματάρχα μας, κύριε Κασλά, πολεμήσαμε μαζί στο ‘‘731’’» του είπαν οι τρεις φίλοι με μια φωνή και στάθηκαν προσοχή μπροστά του. «Μας σώσατε τη ζωή. Σας ευγνωμονούμε για όσα κάνατε για εμάς. Πάντα θα σας ευγνωμονούμε. Και εμείς και τα παιδιά μας».

Ένας αραμπάς πέρασε από δίπλα τους και έκαναν στην άκρη. Ο άγνωστος άνδρας, τους κοίταξε βαθιά και τους τρεις. Ήθελε να τους χαιρετίσει, να τους αγκαλιάσει. Δεν το έκανε. Σήκωσε τον γιακά από το παλτό του, και τους είπε ευγενικά: «Συγγνώμη, κύριοι, δεν καταλαβαίνω τι λέτε. Μάλλον με μπερδεύετε με κάποιον άλλον. Κάνετε κάποιο λάθος. Καλή σας ημέρα» και απομακρύνθηκε.

Ο άγνωστος με τον υψωμένο γιακά και το καπέλο, όταν έστριψε στην πρώτη γωνία που βρήκε μπροστά του, κοντοστάθηκε να πάρει ανάσα. Έκλαψε βουβά, με αναφιλητά. Ύστερα σκούπισε τα δάκρυά του και συνέχισε τον δρόμο του. Ο άγνωστος άνδρας πέθανε το 1966. Τον πρόδωσε η καρδιά του στα 65 του χρόνια, όπως τον πρόδωσε η πατρίδα του…

Το 1985 ο Δημήτριος Κασλάς, μετά θάνατον, προήχθη σε ταξίαρχο.

Το φωτογραφικό υλικό είναι από το ψηφιακό αρχείο για τον Δημήτρη Κασλά, www.Kaslas.blogspot.gr 

Ξηλώνουν γιατρούς στον Άγιο Σάββα

Της Φωτεινής Λαμπρίδη
Πηγή: tvxs.gr

Καθώς ήμουν στην αναμονή σε ραντεβού μου στον Άγιο Σάββα, ακούω από τα μεγάφωνα κάλεσμα των εργαζομένων για γενική συνέλευση. «Δεν θα επιτρέψουμε απολύσεις συναδέλφων» έλεγε η φωνή που καλούσε στο αμφιθέατρο του αντικαρκινικού νοσοκομείου. Μετά από λίγη ώρα μιλούσα με τον πρόεδρο του σωματείου εργαζομένων Κώστα Καταραχιά.

«Ο διοικητής του νοσοκομείου αποφάσισε αιφνιδιαστικά, χωρίς καμία προηγούμενη συνεννόηση με τις διευθύνσεις, να στείλει έγγραφο στην υγειονομική περιφέρεια, το οποίο έγραφε ότι δεν χρειάζεται από τους 22 επικουρικούς τους 12. Οι συνάδελφοι αυτοί είναι γιατροί που τους χρειάζεται το νοσοκομείο με ειδικότητες όπως ογκολόγοι» εξηγεί στο Τvxs.gr

O πρόεδρος του σωματείου και ακτινολόγος είναι μάλιστα ένας από τους γιατρούς που θέλει η διοίκηση να παύσει. Δεν είναι παράνομο τον ρωτάω; «Όχι γιατί είμαι συμβασιούχος» απαντά και προσθέτει πως το σωματείο έχει ενοχλήσει τον διοικητή καθώς έχει δραστηριοποιηθεί σε σχέση με θέματα εργαζομένων πολλών ειδικοτήτων όπως σεκιούριτι και υπαλλήλους καθαριότητας.

Μιλώντας με τους εργαζόμενους στο αμφιθέατρο, μαθαίνουμε ότι ήδη λείπουν 60 γιατροί και συνταξιοδοτούνται 11. Στην ερώτηση μας αν έχουν απευθυνθεί στο υπουργείο υγείας ο Κ. Καταραχιάς λέει: «Την Τετάρτη την ημέρα της απεργίας μιλήσαμε με τον υφυπουργό τον κο Κοντοζαμάνη. Τι μας είπε; Ότι δεν έχει σχέδιο. Είναι 287 επικουρικοί που λήγουν μέχρι τον Γενάρη οι συμβάσεις τους και το υπουργείο δεν έχει σχέδιο, κάνουν οι διοικητές ότι νομίζουν ή αλλιώς να τους βγάλουν από τη  δύσκολη θέση γιατί ξέρουμε τα σχέδια τους για την υγεία. Εδώ δεν εκταμιεύουν τα ποσά ολόκληρα. Καλύπτουν μέρα τη μέρα τα οικονομικά κενά».

Στο Αμφιθέατρο γίνεται λόγος για τις χρόνιες ελλείψεις προσωπικού στα νοσοκομεία. «Μετά τις μεγάλες περικοπές του ’12 είμαστε ήδη σε οριακή κατάσταση» λέει εργαζόμενη που παίρνει τον λόγο και κάνει λόγο για χρόνια ομηρεία των συμβασιούχων. Ένας συνάδελφος της επιμένει ότι η διοίκηση δεν δίνει στοιχεία στο σωματείο ενώ είναι υποχρεωμένη. Ενώ περίμεναν από ώρα σε ώρα τον διοικητή εκείνος δεν φάνηκε. Λίγο αργότερα, εργαζόμενοι του φώναζαν στο προαύλιο «Κύριε Δενδράμη δεν έρχεστε να ακούσετε τους εργαζόμενους έ; Οι απολύσεις δεν θα περάσουν»

Λίγο πριν το τέλος, ο πρόεδρος του σωματείου είπε πως οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν την επόμενη Τετάρτη με τη συμμετοχή κι άλλων σωματείων.

Η Δυτική Αθήνα χρειάζεται ένα νέο Δημόσιο Νοσοκομείο

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της Δυτικής Αθήνας αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα προκειμένου να έχουν πρόσβαση στις Δημόσιες δομές υγείας και πρώτα από όλα στο μοναδικό νοσοκομείο της περιοχής, το Αττικό.

Αυτό έχει ως συνέπεια την ταλαιπωρία των πολιτών όταν αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας αφού αναγκάζονται να μετακινηθούν είτε στα Νοσοκομεία του Πειραιά είτε να αναμένουν στις ουρές στα τμήματα επειγόντων περιστατικών του Αττικού και να νοσηλεύονται σε ράντζα και στους διαδρόμους.

Οι εργατογειτονιές της Δυτικής Αθήνας φαίνεται ότι δεν αποτέλεσαν ούτε αποτελούν και σήμερα προτεραιότητα για τις κυβερνήσεις με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας σχεδιασμός προκειμένου να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες των πολιτών που ζουν σε αυτή την περιοχή.

Μάλιστα την μνημονιακή περίοδο έβαλαν λουκέτο ακόμα και στο μικρό νοσοκομείο της Δυτικής Αθήνας στην Αγία Βαρβάρα το οποίο από τότε δεν κατάφερε να επανέλθει ουσιαστικά σε κανονική λειτουργία.

Ακόμα και το Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης που διαθέτει τεράστιους χώρους και υποδομές, σε ένα μεγάλο βαθμό παραμένει αναξιοποίητο ενώ αρκετά κτήρια σε αυτό είναι ουσιαστικά κλειστά παρουσιάζοντας εικόνα εγκατάλειψης.

Οι περισσότερες δημοτικές αρχές της Περιοχής ποτέ δεν έθεσαν ως προτεραιότητα την ανάπτυξη και στελέχωση των δημόσιων δομών υγείας προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες των πολιτών της περιοχής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι άφησαν στην τύχη τους τα τοπικά κέντρα υγείας που υπολειτουργούν κάτω από το βάρος των ελλείψεων στη στελέχωση και τις υποδομές. Έκλεισαν όμως τα μάτια όταν στις περιοχές τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι ανέπτυσσαν τεράστια συγκροτήματα που δραστηριοποιούνται στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας με ιδιαίτερη έμφαση στις διαγνωστικές εξετάσεις. Περιορίστηκαν στην ανάπτυξη των λεγόμενων δημοτικών ιατρείων που λειτουργούν έξω από τις δομές του ΕΣΥ με βασικό στόχο την προσκόμιση μέσα από αυτά μιας εκλογικής πελατείας στους τοπικούς άρχοντες.

Δεν είναι τυχαίο ότι καμία δημοτική αρχή δεν έχει θέσει ως αίτημα την ανάπτυξη νέου νοσοκομείου στην Δυτική Αθήνα που θα περιόριζε σημαντικά την ταλαιπωρία που σήμερα αντιμετωπίζουν οι δημότες τους και θα κάλυπτε ένα μεγάλο μέρος των αναγκών σε νοσοκομειακή περίθαλψη.

Το ΜΕΤΑ Υγειονομικών θεωρεί ότι είναι άμεση ανάγκη οι αγωνιστικές δημοτικές παρατάξεις και τα εργατικά σωματεία της Δυτικής Αθήνας να θέσουν επιτακτικά το αίτημα για την ανάπτυξη νέων δημόσιων δομών υγείας και στελέχωση των ήδη υπαρχουσών με στόχο να καλυφθούν πλήρως οι ανάγκες των πολιτών και χωρίς να βάζουν το χέρι στην τσέπη.

Να απαιτήσουν:

Την 24ωρη λειτουργία των Κέντρων Υγείας, την στελέχωση με προσωπικό, την εξασφάλιση της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής και την ανάπτυξη νέων δραστηριοτήτων σε αυτά προκειμένου οι πολίτες να μην καταφεύγουν στον αδηφάγο ιδιωτικό τομέα και αιμορραγούν οικονομικά.

Την επαναλειτουργία του Νοσοκομείου Δυτικής Αθήνας, την ενίσχυση με προσωπικό καθώς και την αξιοποίηση των εγκαταστάσεων του Εθνικού Κέντρου Αποκατάστασης με την ανάπτυξη νέων τμημάτων και δραστηριοτήτων, την ανάπτυξη των κλειστών τμημάτων και την ενίσχυση του Αττικού με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού προκειμένου με αυτά τα μέτρα να καλυφθεί έστω και ένα μικρό μέρος των αναγκών των πολιτών.

Τέλος να απαιτήσουν ΤΩΡΑ να υπάρξει σχεδιασμός και χρηματοδότηση για την ανάπτυξη άμεσα ενός νέου νοσοκομείου στην Δυτική Αθήνα που θα συμβάλει αποφασιστικά στην κάλυψη των αναγκών των πολιτών σε νοσοκομειακή φροντίδα.

ΛΑ.Ε: Όλοι-όλες στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον δικαζόμενο Λαφαζάνη

Τετάρτη 9 π.μ., Ευελπίδων

Η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ καταγγέλλει την παραπομπή σε δίκη του Παναγιώτη Λαφαζάνη στις 30.10.2019 για παράβαση  άρθρων  του Ποινικού Κώδικα εξαιτίας της δράσης του στα πλαίσια του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς.

Η πρωτοφανής πολιτική δίωξη του Παναγιώτη Λαφαζάνη που έχει ασκηθεί μετά από μήνυση Λιβεριανού fund με έδρα την Μονρόβια της Λιβερίας με τον ισχυρισμό της παρεμπόδισης πλειστηριασμού, παραπέμπει σε άλλες σκοτεινές εποχές, και αναδεικνύει δυστυχώς το γεγονός, ότι και σήμερα τα δημοκρατικά δικαιώματα στη χώρα μας αμφισβητούνται και η κινηματική και πολιτική δράση ενάντια στα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας διώκεται.

Η προστασία όμως των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων μας αφορά όλους. Αφορά κάθε δημοκρατικό πολίτη.

Η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την δίωξη και παραπομπή του Παναγιώτη Λαφαζάνη και άλλων αγωνιστών που έχουν παραπεμθεί για τον ίδιο λόγο και καλεί  σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τετάρτη 30.10.2019 9.00  π.μ. στη Σχολή Ευελπίδων (Δ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών κτίριο 7 αίθουσα 1).

Η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ καλεί όλες τις πολιτικές δυνάμεις, τους κοινωνικούς φορείς τις συνδικαλιστικές οργανώσεις τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης να πάρουν θέση καταδικάζοντας την δίωξη που αποτελεί ουσιαστικά δημοκρατική εκτροπή.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 30/10 στις 9.00 π.μ.

ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

( Δ’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών – κτήριο 7 – αίθουσα 1)