Κατηγορία: Ανακοινώσεις Λαϊκής Ενότητας

Οι γυναίκες καλούνται εκ νέου να διεκδικήσουν δικαιώματα και να αγωνιστούν για πραγματική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη

Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας, για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας.

163 χρόνια μετά την 8η Μαρτίου του 1857, μετά την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία απεργία εργαζόμενων γυναικών (με κεντρικά αιτήματα-μεταξύ άλλων-τη μείωση των ωρών εργασίας, την ίση αμοιβή με τους άνδρες και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας), η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας βρίσκει τις γυναίκες στην Ελλάδα, για μία ακόμη χρονιά, σε άκρως δυσμενή οικονομικά και κοινωνικά θέση.

Η συνέχιση της εφαρμογής των πολιτικών λιτότητας και από την ΝΔ και η συνεχιζόμενη εφαρμογή των μνημονιακών νόμων, αυξάνει τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και ιδιαίτερα των γυναικών, οι οποίες υφίστανται τις συνέπειες των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της υποβάθμισης του κοινωνικού κράτους σε ακραίο βαθμό.

Οι εργαζόμενες, οι ελεύθερες επαγγελματίες, οι νέες, οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, οι μητέρες, οι άνεργες, οι συνταξιούχες, διαπιστώνουν καθημερινά την υποβάθμιση των δικαιωμάτων τους και την ανατροπή κατακτήσεων των προηγούμενων 10ετιών.

Οι συντηρητικές κυβερνήσεις σε παγκόσμια κλίμακα και τα μνημονιακά κόμματα στην Ελλάδα παρουσιάζουν ως επιτυχία το γεγονός ότι οι γυναίκες καταλαμβάνουν ηγετικές θέσεις σε οργανισμούς, εταιρείες ή κυβερνητικά σχήματα, αποκρύπτοντας όμως το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών λόγω των ασκούμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών παγκοσμίως, στερούνται της δυνατότητας όχι μόνο να αναπτύξουν τις ικανότητες τους αλλά και σε μεγάλο βαθμό να εξασφαλίσουν αξιοπρεπές επίπεδο ζωής.

Ιδιαίτερα οι γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες, όχι μόνο αντιμετωπίζουν τα γνωστά προβλήματα επιβίωσης, αλλά έρχονται αντιμέτωπες και με τον φόβο και το μίσος απέναντι στους ξένους, που εκπορεύεται από την άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς μνημονιακούς εκφραστές της, οι οποίοι επιδιώκουν έναν γενικότερο κοινωνικό συντηρητισμό, που έρχεται σε σύγκρουση με τις πρόσφατες κατακτήσεις των γυναικών.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι αγώνες των γυναικών σήμερα αντικειμενικά έρχονται σε αντίθεση με τον ξενοφοβικό λαϊκισμό ξεπερνώντας τα κλασικά γυναικεία προβλήματα.

Σήμερα και ενώ το κεφάλαιο εξαπολύει την πιο βάρβαρη επίθεση των τελευταίων ετών σε βάρος της εργατικής τάξης, η γυναίκα βρίσκεται πάλι στο στόχαστρο.

Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ανέργων στον ΟΑΕΔ, τον Ιανουάριο του 2020 το ποσοστό των ανέργων γυναικών είναι στο 62,58% ενώ το αντίστοιχο των ανδρών στο 37,42%!!!

Η αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, η οποία έχει γενικευθεί με αποτέλεσμα οι ελαστικές μορφές εργασίας να αποτελούν το 57%, θίγει περισσότερο τις γυναίκες, οι οποίες ειδικά στον ιδιωτικό τομέα υφίστανται και μειώσεις μισθών και περισσότερες απολύσεις. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ του Ιανουαρίου 2020 από τις 17,318 απολύσεις που καταγράφηκαν, η πλειονότητα είναι γυναίκες στην ηλικιακή ομάδα 30-44 ετών. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι, όταν μια γυναίκα στον ιδιωτικό τομέα μείνει έγκυος, στις περισσότερες περιπτώσεις συνεπάγεται και απόλυση.

Η πανηγυρική διακήρυξη της Κυβέρνησης γα στήριξη της μητρότητας με την χορήγηση επιδόματος γέννησης παιδιού (με προϋποθέσεις) μόνο ως «ασπιρίνη στον καρκίνο» μπορεί να θεωρηθεί, αφού δεν επιλύονται όλα τα σοβαρά προβλήματα, όπως η ανεργία, και οι πολύ χαμηλοί μισθοί που αναγκάζουν πολλούς νέους να μεταναστεύουν και για όσους μένουν η δημιουργία οικογένειας και απόκτησης παιδιού είναι σχεδόν απαγορευτική.

Εκτός από τα εργασιακά και οικονομικά προβλήματα, η γυναίκα υφίσταται σε μεγαλύτερο βαθμό την ενδοοικογενειακή βία ή τη βία στο στενό συγγενικό ή φιλικό περίγυρο, καθώς και την σεξουαλική παρενόχληση, ειδικά σε περιόδους όπως η τρέχουσα, όπου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και της εργασιακής ανασφάλειας, το φαινόμενο αυτό διογκώνεται.

Μεταξύ άλλων, αποτέλεσμα του διαρκούς αυξανόμενου κύματος προσφύγων και μεταναστών, τόσο λόγω των πολεμικών εστιών, όσο και της φτώχειας, είναι η παράλληλη, τα τελευταία χρόνια, γιγάντωση του trafficking, το οποίο αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πληγές, παγκοσμίως, με θύματα κυρίως τις γυναίκες.

Η Λαϊκή Ενότητα, με αφορμή την 8η Μαρτίου 2020, απευθύνει θερμό χαιρετισμό σε όλες τις γυναίκες. Οι γυναίκες διεκδικούν και δικαιούνται ίσα δικαιώματα στην εργασία, στην επαγγελματική εξέλιξη, στο Κράτος Πρόνοιας, στην ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Οι γυναίκες λοιπόν, σήμερα, πρέπει να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε πραγματική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη, αντλώντας αυτοπεποίθηση από την ιστορική εμπειρία, που είναι γεμάτη από κοινωνικούς αγώνες στους οποίους πρωτοστατήσαμε διαχρονικά και δηλώνουμε ότι θα σταθούμε ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα μας, και καταδικάζουν τόσο εμάς, όσο και τις μελλοντικές γενιές.

Στις 8 Μάρτη, διοργανώνονται κινητοποιήσεις από τις γυναίκες σε όλα τα μέρη του κόσμου. Στα πλαίσια αυτά, η Λαϊκή Ενότητα στηρίζει τις κινητοποιήσεις που διοργανώνονται από κοινωνικούς φορείς σε όλη την Ελλάδα και καλεί σε μαζική συμμετοχή.

8 Μάρτη 2020

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

Το γραφείο τύπου Λαϊκής Ενότητας
05/03/2020

Η κυβέρνηση εγκληματεί σε βάρος των προσφύγων

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η κυβέρνηση εγκληματεί σε βάρος των προσφύγων

Η Λαϊκή Ενότητα καταδικάζει με τον πιο απόλυτο τρόπο την ρατσιστική κατασταλτική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο προσφυγικό. Πρόκειται για μια αδιανόητη τιμωρητική πολιτική που επιρρίπτει ευθύνες στους ίδιους πρόσφυγες για τις απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν.

Η ΝΔ έχει υιοθετήσει πλήρως το δόγμα «κάντε τους τον βίο αβίωτο» και τις αποκρουστικές απόψεις των πιο ακροδεξιών στελεχών της. Με υποκρισία που περισσεύει, προσπαθεί, μάλιστα, με την βοήθεια των μεγάλων ΜΜΕ που την στηρίζουν, να καλύψει τις ρατσιστικές πολιτικές της με έναν δήθεν «ανθρωπιστικό» μανδύα καταγγελίας των απάνθρωπων συνθηκών που, πράγματι, βιώνουν συνεχώς εδώ και χρόνια οι πρόσφυγες στα νησιά. Την ίδια ώρα που εξαγγέλλει πλωτά αντιπροσφυγικά φράγματα στο Αιγαίο, που θα έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των προσφυγικών πνιγμών.  Ενώ προετοιμάζει κλειστά στρατόπεδα – φυλακές  και ταχείες απελάσεις για ανθρώπους που το μόνο «έγκλημα» τους είναι ότι προσπαθούν να ζήσουν, καθώς  οι χώρες τους βομβαρδίζονται και καταστρέφονται  από ιμπεριαλιστικούς πολέμους και πολιτικές που τροφοδοτούν την προσφυγιά και την διαπλανητική ακραία φτώχεια. Πολέμους στους οποίους σχεδιάζει να ενισχύσει την συμμετοχή της, παραδίδοντας νέες βάσεις στο ΝΑΤΟ για την διεξαγωγή τους.

Εκμεταλλεύεται έτσι τις πολιτικές κοινωνικού αποκλεισμού και εγκλωβισμού των προσφύγων που ασκήθηκαν και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ,  για να ενθαρρύνει  έναν ρατσισμό «αγανακτισμένων» που της είναι χρήσιμος για την τεχνητή διαίρεση της κοινωνίας και την περαιτέρω καλλιέργεια της αντίληψης του αναλώσιμου ανθρώπου.  Για να συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες για τον συνεχιζόμενο εγκλωβισμό των προσφύγων στη χώρα μας στο πλαίσιο της αποδοχής και της εφαρμογής των Κανονισμών του Δουβλίνου, που έχουν μεταβάλει την χώρα μας σε τοποτηρητή των αντιπροσφυγικών πολιτικών της ΕΕ.

Η Λαϊκή Ενότητα  εκφράζει την αλληλεγγύη της στους πρόσφυγες της Λέσβου, που αντιμετώπισαν μια άγρια καταστολή όταν διαδήλωσαν ειρηνικά κατά των συνθηκών διαβίωσης τους και των ακροδεξιών, ρατσιστικών σχεδίων της κυβέρνησης: η διεκδίκηση μιας ζωής με αξιοπρέπεια και ασφάλεια δεν αποτελεί «κατάχρηση φιλοξενίας», είναι υποχρέωση του κάθε ανθρώπου να αγωνίζεται για τα δικαιώματά του.

Η ΛΑ.Ε. παλεύει, στο πλαίσιο του συνολικού αντιρατσιστικού κινήματος, για τον τερματισμό του εγκλωβισμού των προσφύγων στα νησιά, με την αποδέσμευση της Ελλάδας από τους Κανονισμούς του Δουβλίνου. Για την κατάργηση της επονείδιστης συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας, που νομιμοποιεί τις αποτρεπτικές πολιτικές της Ευρώπης – Φρούριο και ευθύνεται για τους μαζικούς πνιγμούς στο Αιγαίο.  Απαιτεί την καθιέρωση διαύλων ελεύθερης μετακίνησης των προσφύγων προς τις χώρες της Ευρώπης στις οποίες επιθυμούν να ζήσουν, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας. Απαιτούμε την εφαρμογή της συνθήκης της Γενεύης για τους πρόσφυγες.

Απαιτεί αξιοπρεπείς δομές στέγασης των προσφύγων στην ενδοχώρα, εντός του κοινωνικού ιστού των πόλεων και την ισότιμη πρόσβαση τους στην κοινωνική ζωή, στην υγεία, την παιδεία και την εργασία.

Απαιτεί την κατάργηση των hot spots και τον κέντρων κράτησης προσφύγων. Θα παλέψουμε για ανάκληση κάθε σχεδίου φυλάκισης των προσφύγων σε κλειστά κέντρα διαβίωσης.

Παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για ένα μεγάλο αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, που αποτελεί την μόνη απάντηση στις συνθήκες που δημιουργούν την προσφυγιά.

Επιτροπή Δικαιωμάτων ΛΑ.Ε
5/2/2020

Απόφαση Π.Γ. της ΛΑΕ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Απόφαση  Π.Γ. της ΛΑΕ

 Μετά τις εκλογές το πολιτικό σκηνικό έχει σταθεροποιηθεί, ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ προχωρά σε επιθετικά νεοφιλελεύθερα μέτρα. Βασικές πλευρές της στρατηγικής της είναι η προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και η παραχώρηση πλήρους ασυδοσίας στις ιδιωτικές επενδύσεις με την άρση κάθε ρυθμιστικού προστατευτικού πλαισίου, αλλά και η καθήλωση των εργατικών μισθών μέσα από την περαιτέρω εκθεμελίωση των εργατικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, προχωρά σε μέτρα μακροπρόθεσμης σταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος και στεγανοποίησής του από την έκφραση των λαϊκών συμφερόντων (εκλογικός νόμος, επιτελικό κράτος, αναδιάρθρωση στην αυτοδιοίκηση κ.λπ.).

Η κυβερνητική πολιτική χαρακτηρίζεται επίσης από την όξυνση του κρατικού αυταρχισμού και της καταστολής. Από τη μία πλευρά, θέλουν να διαμορφώσουν ένα κλίμα τρομοκρατίας απέναντι στην έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Από την άλλη, δεδομένου ότι η πολιτική τους δεν εμπεριέχει καμία παραχώρηση στις λαϊκές τάξεις, επιδιώκουν να συσπειρώσουν το κοινωνικό τους μπλοκ γύρω από το ιδεολόγημα του «νόμου, της τάξης και της ασφάλειας».

Σημαντικό στοιχείο είναι οι αναδιαρθρώσεις στην παιδεία και το χτύπημα του νεολαιίστικου και φοιτητικού κινήματος. Τα μέτρα που προωθούνται έχουν κυρίως πειθαρχικό χαρακτήρα και στόχο την αποδυνάμωση του κινήματος της νεολαίας, αφού η αστική τάξη έχει επίγνωση ότι οι αγώνες της νεολαίας έχουν αποτελέσει παράγοντα αποσταθεροποίησης και φθοράς των κυβερνητικών πολιτικών, με ευρύτερη κοινωνική αντανάκλαση.

Η πολιτική στρατηγική της Ν.Δ. υποστηρίζεται από το σύνολο της αστικής τάξης και των μηχανισμών της, που επιδιώκουν να πάρουν μία συνολικότερη ρεβάνς από το λαϊκό κίνημα.

Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να σταθεροποιείται ως ο δεύτερος, «προοδευτικός πόλος» του πολιτικού σκηνικού. Δεν μπορεί ούτε θέλει να αποτελέσει αντιπολίτευση στην πολιτική της Ν.Δ. Η μνημονιακή πολιτική που άσκησε, η ταύτισή του με τις επιδιώξεις της ΕΕ και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, του στερούν κάθε αξιοπιστία. Όμως, παράλληλα, κατόρθωσε να εγκλωβίσει μεγάλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων στη λογική του μικρότερου κακού. Επομένως, απαιτείται σοβαρή και επίμονη προσπάθεια στην εκλογική του βάση για να οριοθετηθεί η πολιτική του επιρροή.

Η ΛΑΕ ηττήθηκε και στις βουλευτικές εκλογές και στις ευρωεκλογές. Συμπιέστηκε εκλογικά ασφυκτικά από την κυριαρχία του δικομματικού διλήμματος και από τη στρατηγική του φόβου «Τσίπρας ή Μητσοτάκης», στην οποία επένδυσε εκλογικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπόρεσε να εμπνεύσει το λαό για ένα άλλο δρόμο ανατροπής και ρήξης, παρά την αξιόλογη αγωνιστική προσπάθειά της επί 4 χρόνια. Αυτό οφείλεται και στο φόβο, που καλλιεργήθηκε από τις κυρίαρχες συστημικές δυνάμεις στα λαϊκά στρώματα, απέναντι σε πολιτικές που προκαλούν συγκρούσεις και ανατροπές.

Υπήρξαν, όμως, και πολλοί υποκειμενικοί παράγοντες, που αφορούν την ίδια τη ΛΑΕ, και την οδήγησαν στην εκλογική ήττα.

Η ΛΑΕ είχε σοβαρά προβλήματα αποσαφήνισης πολιτικής ταυτότητας και φυσιογνωμίας, δημόσιας εικόνας, προσανατολισμού της τακτικής της, συσπείρωσης και συνοχής των δυνάμεών της. Ο δημόσιος λόγος της ήταν μη αποτελεσματικός, συχνά μόνο καταγγελτικός και μονόπλευρος, χωρίς ολοκληρωμένη διατύπωση εναλλακτικών προτάσεών μας.

Ενώ το ακροατήριό μας, από το 2015 και μετά, ήταν βασικά οι δυσαρεστημένοι και αποστασιοποιημένοι από το ΣΥΡΙΖΑ, δεν διευκολύναμε την προσέλκυσή τους σ’ εμάς. Χάσαμε την ικανότητα να ασκούμε μαζική – συσπειρωτική πολιτική. Πολλές φορές κυριάρχησε στο δημόσιο λόγο και στις πρακτικές μας ο σεχταρισμός και κυρίως η ψευδαίσθηση περί επικείμενης κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ και του δικομματισμού, που στρέβλωναν την δουλειά μας, η οποία έπρεπε να προσανατολιστεί σε πιο δομημένη και επίμονη πολιτική, οργανωτική και κινηματική παρέμβαση. Στο μέτωπο του αντιιμπεριαλισμού δεν μπορέσαμε να συνδυάσουμε την προβολή των θέσεων μας με την αναγκαία ένταση της αντιπαράθεσης με τον εθνικιστικό χώρο, που δρούσε με στόχο τη συγκρότηση ακροδεξιού πολιτικού ρεύματος.

Η ανυπότακτη Αριστερά στο σύνολό της συμπιέστηκε εκλογικά. Συνολικά εμφανίζεται μια συντηρητική μετατόπιση της εκλογικής συμπεριφοράς των πολιτών. Το ΚΚΕ παραμένει στάσιμο ή και οριακά μειωμένο εκλογικά και περιχαρακωμένο από τις άλλες αριστερές δυνάμεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε κι αυτή σοβαρή εκλογική συρρίκνωση και συνεχίζει να αρνείται την ενότητα μέσα στην αριστερά και στο μαζικό κίνημα.

Με την ψευδαίσθηση που δημιούργησε το πολιτικοεκδοτικό κατεστημένο μετά τον Αύγουστο του 2018 ότι η Ελλάδα βγήκε από τα μνημόνια και μπροστά στον κίνδυνο να επανέλθει η ΝΔ, το μεγαλύτερο τμήμα των αριστερών πολιτών επέλεξε να επιστρέψει την ψήφο του στον ΣΥΡΙΖΑ ή την ανώδυνη  κριτική του ΜΕΡΑ25, ή να παραμείνει στο άκυρο – λευκό – αποχή  ως μορφή μιας – αδιέξοδης τελικά – διαμαρτυρίας.

Με βάση τα παραπάνω, σε συνδυασμό, κυρίως, με την αγωνιστική άπνοια που υπήρχε στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, το λαϊκό ακροατήριο, που απευθυνόταν η πρόταση της ΛΑΕ και των άλλων δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς περιορίστηκε δραματικά.

Μεγάλη επίδραση είχε στη συνείδηση λαϊκών στρωμάτων η δεκάχρονη λεηλασία τους, η απογοήτευσή τους από την στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησε σε παθητικότητα και σε προσαρμογή των προσδοκιών τους στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο.

Η ΛΑΕ και οι άλλες αριστερές δυνάμεις πλήρωσαν πολιτικά τις μνημονιακές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ, που τις προωθούσε στο όνομα μίας δήθεν Αριστερής κυβέρνησης, συκοφαντώντας έτσι το σύνολο της Αριστεράς. Επίσης, πλήρωσαν εκλογικά την πολυδιάσπαση των αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων, που έδινε το άλλοθι σε πολλούς ταλαντευόμενους ψηφοφόρους να αποδεχτούν τα δικομματικά διλήμματα και να ψηφίσουν πιο εύκολα το ΣΥΡΙΖΑ.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι απαραίτητη η συστηματική προσπάθεια για την επανεμφάνιση λαϊκών αντιστάσεων, αλλά και για την συγκρότηση ενός ευρύτερου χώρου της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Μας χρειάζεται μία αριστερά, που δεν θα ακολουθεί βραδυπορώντας ένα παγκόσμιο καπιταλισμό, που παρά τις κρίσεις του εξακολουθεί να αναπτύσσεται. Μία επαναθεμελιωμένη, με σύγχρονους όρους, Αριστερά, που να γίνει εκ νέου απειλητική για το καπιταλιστικό σύστημα με νέο ανατρεπτικό πολιτικό σχέδιο και πειστική εναλλακτική πρόταση.

Η ΛΑΕ έχει ως στόχο να συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις της στην συγκρότηση ενός νέου πολύ ευρύτερου πολιτικού σχήματος – χώρου – μετώπου της αριστεράς, ώστε να καλυφτεί το πολιτικό κενό, που υπάρχει στο χώρο της σύγχρονης, Ριζοσπαστικής, Αριστεράς, ύστερα μάλιστα από την ακόμη μεγαλύτερη μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά. Αυτό μπορεί να γίνει με τη συσπείρωση, με βάση κοινό μεταβατικό ριζοσπαστικό πρόγραμμα, όλων των δυνάμεων οργανωμένων ή ανένταχτων που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντάς του κριτική από τα αριστερά, και δεν εκπροσωπούνται σε κοινοβουλευτικά κόμματα, άλλων δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, αγωνιστών από τα κινήματα, την τέχνη τον πολιτισμό και τη διανόηση.

Η δημιουργία ενός μόνιμου χώρου διαλόγου και κοινής δράσης της αριστεράς και ανοιχτές διαδικασίες – συζητήσεις σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο θα συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση. Η ΛΑΕ θα συμμετέχει και θα συμβάλλει σε πρωτοβουλίες συγκρότησης χώρου διαλόγου της ριζοσπαστικής αριστεράς με τα χαρακτηριστικά αυτά.

Παράλληλα, θα συμβάλλουμε στην ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων για την απόκρουση των εφαρμοζόμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, όχι μόνο γιατί έτσι μπορούμε να υπερασπίσουμε αποτελεσματικότερα τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά και γιατί μόνο μέσα από αυτούς μπορεί να προκύψει νέα ριζοσπαστικοποίηση με αριστερό, προοδευτικό πρόσημο και νέες ευκαιρίες αναγέννησης της Αριστεράς.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι αναγκαία η ενίσχυση κοινής δράσης με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στο κίνημα της νεολαίας και στ’ άλλα κοινωνικά κινήματα.

Η ΛΑΕ θα παρέμβει στα βασικά κοινωνικά μέτωπα της περιόδου: ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό και στην αστυνομική καταστολή, στη νέα κατεδάφιση εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του ενεργειακού πλούτου, τη διάλυση των κοινωνικών υποδομών, την ιδιωτικοποίηση διαχείρισης των απορριμμάτων και της ύδρευσης, τις fast track επενδύσεις. Στο μέτωπο της εκπαίδευσης, στηρίζοντας τις κινητοποιήσεις της φοιτητικής και σπουδάζουσας νεολαίας. Για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος, των ελεύθερων δημόσιων χώρων, ενάντια στις εξορύξεις, την εγκληματική διαχείριση των αποβλήτων, τις αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές. Για την υπεράσπιση των λαϊκών νοικοκυριών, ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και στις αποκοπές ηλεκτρικού ρεύματος. Για την στήριξη των ανέργων και την αντιμετώπιση της ανεργίας, για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις. Για τη συγκρότηση ενός μαζικού και ενωτικού αντιπολεμικού κινήματος με αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, ενάντια στον πόλεμο, στο ΝΑΤΟ και τον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό, για την απεμπλοκή της Ελλάδας από τον επιθετικό άξονα συνεργασίας της με Ισραήλ-Αίγυπτο, για την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων από τη χώρα. Για αλληλεγγύη με ταξικά χαρακτηριστικά στους πρόσφυγες και μετανάστες.

Για να μπορέσει η ΛΑΕ να προωθήσει αποτελεσματικά την παρέμβασή της είναι απαραίτητη η ανασυγκρότησή της. Με την επανεκκίνηση των διαδικασιών των ΠΕ. Με την έναρξη βαθιάς ουσιαστικής συζήτησης για τον απολογισμό της πολιτικής της από το 2015 και μετά, αλλά, κυρίως για την επόμενη μέρα της ριζοσπαστικής αριστεράς και του κοινωνικού κινήματος. Με την διεξαγωγή Πανελλαδικής συνάντησης, που θα συγκεφαλαιώσει την πολιτική συζήτηση.

Γραφείο Τύπου Λαϊκής Ενότητας
4/2/2020

Βαθύτατα ταξικός και ακραία αντιλαϊκός ο προϋπολογισμός της Νέας Δημοκρατίας για το 2020

Φοροελαφρύνσεις στο μεγάλο κεφάλαιο,
φοροεπιβαρύνσεις στον λαό

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βαθύτατα ταξικός και ακραία αντιλαϊκός ο προϋπολογισμός της Νέας Δημοκρατίας για το 2020

Φοροελαφρύνσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, φοροεπιβαρύνσεις στον λαό

Ο προϋπολογισμός της Νέας Δημοκρατίας που συζητείται στην Βουλή για το 2020, αποδεικνύει για άλλη μια φορά τον νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό της και την σταθερή κατεύθυνση της στην εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου.

Παρά την επικοινωνιακή διαχείριση και τα ψέμματα εκ μέρους των στελεχών της, που υπόσχονται μειώσεις και ελαφρύνσεις φόρων για όλους, η αλήθεια είναι ότι οι φοροαπαλλαγές αφορούν μόνο το μεγάλο κεφάλαιο, ενώ για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού προβλέπονται αυξήσεις φόρων, μέσω διαφόρων τρόπων, και μειώσεις κοινωνικών δαπανών.

Οι πρόσθετες φοροελαφρύνσεις στις επιχειρήσεις φτάνουν περίπου στα 650 εκατομμύρια, ενώ ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων θα αυξηθεί κατά 325 εκατομμύρια, ο ΦΠΑ που αφορά την λαϊκή κατανάλωση θα αυξηθεί κατά 470 εκατομμύρια και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης κατά 88 εκατομμύρια.

Μεγάλες μειώσεις θα υπάρξουν στις κοινωνικές παροχές και στα κονδύλια για υγεία, παιδεία και κοινωνική μέριμνα.

Επίσης οι υποσχέσεις για αυξήσεις στις συντάξεις δεν προκύπτουν από τον προϋπολογισμό, αφού το σχετικό κονδύλι όχι μόνο δεν είναι αυξημένο αλλά αντιθέτως είναι μειωμένο κατά 192 εκατομμύρια σε σχέση με πέρσι!

Συνολικά ο προϋπολογισμός της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει την σκληρή λιτότητα των προηγουμένων κυβερνήσεων για τον λαό, ενώ ενισχύει τις φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο.

Η μόνος δρόμος είναι η ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων, που μπορεί να φέρουν την ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών και την χάραξη μιας νέας πορείας για το λαό και τον τόπο με ειρήνη, ευημερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Γραφείο Τύπου Λαϊκής Ενότητας
17/12/2019

Η επέτειος της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου έναυσμα για νέους αγώνες ενάντια στην κρατική καταστολή

Όλοι και όλες στη διαδήλωση τής 6/12
στις 6μμ, στα Προπύλαια

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η επέτειος της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου έναυσμα για νέους αγώνες ενάντια στην κρατική καταστολή. Όλοι και όλες στη διαδήλωση της 6/12, στις 6μμ, στα Προπύλαια.

Η 11η επέτειος από την εν ψυχρώ δολοφονία στα Εξάρχεια του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, η οποία πυροδότησε την νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη 2008,  βρίσκει τον δολοφόνο του να κυκλοφορεί ελεύθερος και αμετανόητος. Βρίσκει την αστυνομοκρατία στο απόγειο της και τα πολιτικά και εργατικά δικαιώματα να δέχονται μια ανελέητη επίθεση.

Πατώντας και σε νόμους που ψήφισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που άνοιξε το δρόμο για την όξυνση της καταστολής, απανωτά νομοθετήματα της ΝΔ έχουν καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο, καθιερώσει το ηλεκτρονικό φακέλωμα των συνδικαλιστών, συρρικνώσει το δικαίωμα στις απεργίες, ώστε να κρίνονται «καταχρηστικές και παράνομες». Οι επιθέσεις των ΜΑΤ σε βάρος απεργών, φοιτητών και μαθητών, είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη του υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη». Ο νέος Ποινικός Κώδικας οξύνει τον αυταρχισμό, ενώ οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου απαλλάσσονται από τις ποινές για αδικήματα που πλήττουν το δημόσιο συμφέρον. Έπεται το νομοσχέδιο για τον δραστικό περιορισμό των διαδηλώσεων.

Ιδιαίτερη επίθεση δέχεται η νεολαία, με συλλήψεις, ξεγυμνώματα και ξυλοδαρμούς ακόμα και στους χώρους ψυχαγωγίας και διασκέδασης της. Την ίδια ώρα τα δημόσια πανεπιστήμια και τα σχολεία υποβαθμίζονται και η κυβέρνηση επιχειρεί μέσω τιμωρητικών μέτρων, όπως οι διαγραφές, να πειθαρχήσει τη νεολαία, να καταργήσει τις ζωντανές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, να διαλύσει τα πτυχία και να συνδέσει άμεσα την εκπαίδευση με τους «κανόνες της αγοράς», τσακίζοντας το επαγγελματικό μέλλον των νέων και την ευρύτερη μόρφωση τους.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, ανάμεσα τους και μικρά παιδιά, βιώνουν τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό, ενώ αποβάλλονται από το σύστημα της υγείας και της παιδείας, μέσω εγκυκλίων που απαγορεύουν την περίθαλψη τους και την πρόσβαση τους στα σχολεία αν δεν διαθέτουν ΑΜΚΑ, ο οποίος δεν τους χορηγείται.

Στο όνομα της «πάταξης της εγκληματικότητας» η αστυνομία δρα ως δύναμη κατοχής σε ολόκληρες γειτονιές, όπως στα Εξάρχεια, συλλαμβάνει όποιον/α θέλει και βασανίζει,  φωνάζοντας ότι «εδώ έχουμε χούντα». Την ίδια στιγμή η πραγματική εγκληματικότητα και οι ναρκέμποροι του θανάτου καλά κρατούν και παραμένουν ανενόχλητοι, αποκαλύπτοντας ότι πραγματικός στόχος της κατασταλτικής όξυνσης είναι οι αγώνες και η κοινωνική αλληλεγγύη.

Την ίδια ώρα, οι εργασιακές σχέσεις ελαστικοποιούνται ακόμα περισσότερο, το εργοδοτικό «δικαίωμα» γίνεται ασύδοτο και όλο και περισσότεροι άνθρωποι, όλων των ηλικιών, αναζητούν τροφή από τα σκουπίδια.

Όλη αυτή η επιχείρηση κρατικής τρομοκρατίας ενορχηστρώνεται για να προκαταλάβει τις κοινωνικές εξεγέρσεις που είναι αναπόφευκτες, καθώς μαζικά συλλαλητήρια με μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας στέλνουν το μήνυμα ότι  οι πληττόμενες λαϊκές τάξεις δεν πρόκειται να μείνουν απαθείς.

Η 11η επέτειος από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου δεν είναι απλώς μία εκδήλωση μνήμης. Είναι έναυσμα για μαζική αντίσταση ενάντια στην κρατική καταστολή και στις πολιτικές που μας εξαθλιώνουν όλους και όλες. Αποτελεί μια τραγική υπενθύμιση ότι ο κρατικός αυταρχισμός, η χρόνια αστυνομική αυθαιρεσία και η καταπάτηση των δημοκρατικών ελευθεριών δεν έχουν όρια, εάν δεν βρουν απέναντι  ένα μαζικό αγώνα της κοινωνίας. Οι εκτελεστές της στρατηγικής της έντασης δε δίστασαν να δολοφονήσουν εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί.

Στο πρόσωπο του Αλέξη, του Παύλου Φύσσα, του Σ. Λουκμάν και τόσων θυμάτων του κρατικού αυταρχισμού και των φασιστών συμμάχων του στοχοποιούνται όλοι οι νέοι και οι νέες, οι αδύναμοι, οι εργαζόμενοι. Απάντησή μας θα είναι ανυποχώρητοι αγώνες για τα δημοκρατικά και κοινωνικά κεκτημένα.

Γραφείο Τύπου Λαϊκής Ενότητας
5/12/2019

ΛΑ.Ε: Αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος με σκοπό τη σταθερότητα του συστήματος και την προστασία των αντιλαϊκών πολιτικών από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος με σκοπό τη σταθερότητα του συστήματος και την προστασία των αντιλαϊκών πολιτικών από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα

Εννέα άρθρα του Συντάγματος αναθεωρούνται από την τρέχουσα Αναθεωρητική Βουλή μετά και τη σημερινή ψηφοφορία.

Συνολικά, ο χαρακτήρας της αναθεώρησης είναι αντιδραστικός και φέρει τη σφραγίδα του δυσμενούς συσχετισμού της δύναμης που κατέγραψαν οι τελευταίες εκλογές και της επιθετικής πολιτικής της ΝΔ.

Βασικός σκοπός της αναθεώρησης είναι η μακροπρόθεσμη θωράκιση του πολιτικού συστήματος απέναντι στις λαϊκές αντιδράσεις και ο περιορισμός των δημοκρατικών δικλείδων. Όπως επίσημα ανακοίνωσε η ΝΔ η αναθεωρητική πρότασή της στηρίζεται μεταξύ άλλων στον άξονα της «πολιτικής κανονικότητας και ισορροπίας των θεσμών»!

Κεντρικό χαρακτήρα στην αναθεωρητική διαδικασία έχει η αναθεώρηση του άρθρου 32 παρ. 4 Σ που πέρασε με 158 «ναι» έναντι 139 «όχι». Με την νέα συνταγματική διάταξη αποσυνδέεται η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διαδικασία διάλυσης της Βουλής και προκήρυξης εκλογών. Η πρόταση αυτή, παρότι δεν στηρίχτηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ για λόγους «αντιπολιτευτικούς» και επιμέρους διαφορών, αποτελεί ουσιαστικά μια κοινή πρόταση των μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων, η δε πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η άμεση εκλογή του ΠτΔ από το εκλογικό σώμα, σε περίπτωση αποτυχίας των κοινοβουλευτικών ψηφοφοριών.

Η αναθεωρημένη διάταξη θωρακίζει τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος και μάλιστα ανεξάρτητα από τους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς, όπως διαμορφώνονται σε συγκυρίες ανόδου των λαϊκών αντιστάσεων.

Όπως έμπρακτα φάνηκε το Δεκέμβριο 2014 με την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, και ανεξάρτητα της θλιβερής εξέλιξης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και της προδοσίας απ΄αυτήν του λαϊκού ΟΧΙ,  οι λαϊκές κινητοποιήσεις μπορούν να επεμβαίνουν στο πολιτικό σκηνικό, οξύνοντας αντιθέσεις και ανατρέποντας αντιλαϊκές κυβερνήσεις.

Με τις πολιτειακές παρεμβάσεις επιδιώκουν τη συντηρητική σκλήρυνση του πολιτικού συστήματος και την απομάκρυνση του λαϊκού παράγοντα από τις πολιτικές και θεσμικές διαδικασίες. Προετοιμάζουν ακόμη μεγαλύτερες τομές στο μέλλον, με τη διακηρυγμένη βούληση της ΝΔ για την ενίσχυση του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του ΠτΔ, με σκοπό την αναίρεση πλευρών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Σε αυτό άλλωστε το αποτέλεσμα συντείνει, όπως προκύπτει από άλλα πολιτειακά συστήματα όπως αυτό της Γαλλίας και η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για την άμεση εκλογή του ΠτΔ, αυξάνοντας τη νομιμοποίηση ενός μονοπρόσωπου και λιγότερο διαπερατού οργάνου.

Επίσης, με περισσό θράσος τα κόμματα των μνημονίων παρουσιάζουν ως σημαντικό έργο την με ευρεία πλειοψηφία αναθεώρηση των άρθρων 86 περί ευθύνης Υπουργών και 62 περί βουλευτικής ασυλίας, συνδεδεμένης με τα αδικήματα που άπτονται των βουλευτικών καθηκόντων. Η αναθεώρηση αυτή, που αποτελεί προσπάθεια ελάχιστης αποκατάστασης του κοινού περί δικαίου αισθήματος ιδιαίτερα, μετά από μια δεκαετία τεράστιων λαϊκών αγώνων, στερείται πραγματικής σημασίας όσο συντηρείται το αντιδραστικό πολιτικό κατεστημένο των ίδιων δυνάμεων.

Πρώτον όπως δείχνει η εμπειρία και η πολύχρονη ατιμωρησία κεντρικών πολιτικών προσώπων για την καταλήστευση του δημοσίου και των λαϊκών στρωμάτων, ουδέποτε θα ενεργοποιηθούν τέτοιες διαδικασίες, ενώ είναι δεδομένες οι προσβάσεις των δυνάμεων αυτών στο δικαστικό μηχανισμό.

Το κυριότερο όμως είναι όμως ότι πίσω από αυτές τις αλλαγές, προσπαθούν να αποκρύψουν ότι η καταλήστευση του λαού είναι δομικό στοιχείο της πολιτικής τους και θα συνεχιστεί εντονότερη, όσο δεν ανατρέπεται από τους λαϊκούς αγώνες.

Επιπλέον, ακόμη πιο κοντά στην καθαρή κομματική επιλογή, έρχεται ο ορισμός των μελών των Ανεξάρτητων Αρχών, μετά την αναθεώρηση του άρθρου 101Α Σ, δηλαδή με τη μείωση του πλειοψηφικού μέτρου που απαιτείται για τη συγκρότησή τους από τα 4/5 στα 3/5.

Χωρίς καμία ντροπή, η ΝΔ παρουσιάζει την αναθεώρηση του άρθρου 21 παρ. 1 για την καθιέρωση του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος» ως δήθεν πολιτική κοινωνικής προστασίας. Αυτοί που οδήγησαν το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση, που τσάκισαν κάθε δικαίωμα στο μισθό, την πρόσβαση στην υγεία, που έβγαλαν στο σφυρί τα σπίτια των εργαζομένων, και «συνταγματοποίησαν» τις περικοπές μισθών και συντάξεων στο βωμό της «δημοσιονομικής ανάγκης» για αποπληρωμή του ληστρικού χρέους, παρουσιάζουν τα ψίχουλα ως κοινωνική πολιτική.

Κανένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα αξιοπρεπούς διαβίωσης δε διασφαλίζει αυτή η διάταξη, που αντίθετα νομιμοποιεί τη διάλυση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας και θεσμοθετεί τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική της αντικατάστασης των κοινωνικών δικαιωμάτων με την α λα καρτ επιδοματική πολιτική με «ψίχουλα».

Παράλληλα, παρουσιάζουν ως δήθεν «δημοκρατικά αντίβαρα» διατάξεις όπως την αναθεώρηση του άρθρου 73 για τη λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία (τη δυνατότητα εισαγωγής νομοσχεδίων προς ψήφιση με 500.000 υπογραφές πολιτών).

Προσπαθούν έτσι, να αποκρύψουν την αναίρεση των δημοκρατικών κεκτημένων του πολιτειακού συστήματος, ενώ η μακροπρόθεσμη επιδίωξη των δυνάμεων αυτών είναι ο περιορισμός πλευρών της άμεσης δημοκρατίας και ιδίως των δημοψηφισμάτων και η υποκατάστασή τους με τέτοιες διαδικασίες, που μετατρέπουν τους πολίτες από ενεργό παράγοντα ρύθμισης των πολιτικών εξελίξεων σε «ομάδα πίεσης» που θα μπορεί να παρεμβαίνει στο πολιτικό σκηνικό με περιορισμένους και εξαιρετικούς όρους, όπως η συλλογή του απαιτούμενου αριθμού υπογραφών και θεσμικούς περιορισμούς στην εισαγωγή συγκεκριμένων προτάσεων νόμου.

Η εμπειρία του μεγάλου ΟΧΙ του λαού στο Δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 αλλά και μια σειρά δημοψηφίσματα σε όλη την Ευρώπη στα χρόνια της κρίσης, έδειξαν ότι όταν ο λαϊκός παράγοντας καλείται να παρέμβει σε κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα άμεσα έχει τη δύναμη να βάζει εμπόδια στην καταστροφική πολιτική τους.

Συνεπώς, απώτερο στόχο των πολιτειακών μεταβολών θα αποτελέσει για τις κατεστημένες δυνάμεις ο περιορισμός των μορφών ζωντανής και ενεργής έκφρασης των λαϊκών τάξεων.

Η αναθεώρηση του Συντάγματος εντάσσεται και αυτή στο συνολικότερο πλαίσιο αυταρχικής θωράκισης του κρατικού μηχανισμού που προωθεί επιθετικά η κυβέρνηση της ΝΔ σε όλα τα πεδία, μέσω της πολιτειακής σκλήρυνσης, του νέου ποινικού κώδικα, της όξυνσης, της καταστολής και της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να κατοχυρώσει προϋποθέσεις για να προωθήσει στη συνέχεια όλες τις όψεις της αντιδραστικής ατζέντας της, που ακόμη συναντά φραγμούς, που έχουν βάλει οι μεγάλοι λαϊκοί αγώνες, όπως η αναθεώρηση του άρθρου 16 για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων ή ο περιορισμός των πόρων των ΟΤΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί πραγματική αντιπολίτευση σε αυτές τις στοχεύσεις.

Αντίθετα, φέρει τεράστια ευθύνη που άνοιξε την αναθεωρητική διαδικασία κατά την κυβερνητική θητεία του και επέτρεψε στην ΝΔ να υπερψηφίσει τις διατάξεις, που ήθελε με 151 ψήφους.

Η Λαϊκή Ενότητα θα πρωτοστατήσει στους αγώνες για τα κοινωνικά δικαιώματα και την επέκταση των δημοκρατικών ελευθεριών και εγγυήσεων. Μόνη αντιπολίτευση είναι οι λαϊκοί αγώνες, η ενεργοποίηση των εργαζομένων και της νεολαίας και η ενίσχυση της ριζοσπαστικής Αριστεράς για τη διεκδίκηση των συμφερόντων του λαού και των δημοκρατικών κεκτημένων. Ο λαϊκός παράγοντας και η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να επέμβει κρίσιμα και να σπάσει τους θεσμικούς και αυταρχικούς αποκλεισμούς που χτίζονται σε βάρος του.

Γραφείο Τύπου Λαϊκής Ενότητας

27/11/2019

Το Πολυτεχνείο ζει. Όχι στη λιτότητα και στον αυταρχισμό – Εμπρός για τις εξεγέρσεις της εποχής μας!

Όλες/οι στην πορεία στις 17 Νοέμβρη για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Πολυτεχνείο ζει. Όχι στη λιτότητα και στον αυταρχισμό

 Εμπρός για τις εξεγέρσεις της εποχής μας!

 Όλες/οι στην πορεία στις 17 Νοέμβρη για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

 Ο φετινός αγωνιστικός γιορτασμός της 46ης επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου βρίσκει τη χώρα με κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία χωρίς ενδοιασμούς και με τις πιο ακραίες αυταρχικές μεθόδους, προχωρά στην εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου και αντικοινωνικού προγράμματός της, έχοντας αποδεχτεί πλήρως τις δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έναντι των δανειστών και των δυνάμεων του κεφαλαίου, για πολιτικές μόνιμης λιτότητας, τεράστιων πλεονασμάτων και αυστηρής εποπτείας από αυτούς μέχρι το 2060.

Η πολιτική της εμπλουτίζει τις βασικές κατευθύνσεις της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με μέτρα που κλιμακώνουν την εργασιακή κατεδάφιση, αναδιανείμουν συνεχώς τον πλούτο υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας, του λαού και της νεολαίας, ξεπουλούν ότι απέμεινε από τη δημόσια περιουσία και τα κοινωνικά αγαθά, εντείνουν τους πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών και τις αποκοπές ηλεκτρικού ρεύματος σε φτωχοποιημένα λαϊκά νοικοκυριά.

Οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΝΔ στην οικονομία συνοδεύονται από αντιδραστικές πρακτικές ωμού αυταρχισμού και ακραίας καταστολής. Λίγες ημέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου, πάνοπλες δυνάμεις των ΜΑΤ εισέβαλαν στην ΑΣΟΕΕ εγκλωβίζοντας 300 φοιτητές και συνεχίζουν με ένα κύμα συλλήψεων, ξυλοδαρμού και κατατρομοκράτησης των φοιτητών. Με την κατάργηση και παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου και τη βίαιη αστυνομική καταστολή του φοιτητικού κινήματος επιχειρούν τη φίμωση των μαχητικών διεκδικήσεων της νεολαίας.

Την ίδια στιγμή, από την πρώτη μέρα της εκλογής της, η κυβέρνηση υλοποιεί ρατσιστικό πογκρόμ σε βάρος των προσφύγων και των μεταναστών και μια εκδικητική επιχείρηση καταστολής της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, μετατρέποντας την περιοχή των Εξαρχείων σε αστυνομοκρατούμενη ζώνη. Αξιοποιεί την ακροδεξιά που ιστορικά αποτελεί την «σιδερένια φτέρνα» και τον «Δούρειο Ίππο» για την υλοποίηση των πιο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων, και σπέρνει το ρατσιστικό δηλητήριο.

Ταυτόχρονα με νέες συμφωνίες ενισχύει τη στήριξη των σχεδιασμών του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού. Ο ιμπεριαλισμός, οι ΗΠΑ με την αμέριστη στήριξη της ΕΕ, έχει οργανώσει μια σειρά πραξικοπήματα σε βάρος των λαών της Λατινικής Αμερικής στη Βολιβία, τη Βενεζουέλα, ενώ στην άλλη άκρη του κόσμου, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος συνεχίζει να ξεριζώνει το Συριακό λαό και ενορχηστρώνει το αιματοκύλισμα του κουρδικού λαού αφήνοντας πέρασμα στην επιθετικότητα Ερντογάν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, η τωρινή και η προηγούμενη, στηρίζουν ξεδιάντροπα τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, προτείνοντας χείρα βοηθείας στο αιματοκύλισμα των λαών.

Από την μεγάλη ΕΑΜική αντίσταση έως το ’73 στην ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου και μέχρι τις σύγχρονες λαϊκές εξεγέρσεις του Δεκέμβρη του 2008, τις παλλαϊκές και μαχητικές  αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις και το περήφανο και προδομένο ΟΧΙ του λαού στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, ένα κοινό κόκκινο νήμα διαπερνούσε τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Τα αδικαίωτα αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη, πραγματική δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησίαΚι αυτά παραμένουν και σήμερα όσο ποτέ επίκαιρα και αναγκαία.

Σήμερα αυτά τα αιτήματα μαζί με τους αγώνες για εργασία για όλους, για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, για προστασία στο περιβάλλον, στη δημόσια περιουσία και στην πρώτη κατοικία και λαϊκή περιουσία, για δημοκρατικά δικαιώματα αποτελούν τους μεγάλους επίκαιρους ανατρεπτικούς στόχους με την υλοποίηση των οποίων θα μπορέσει να ανασάνουν και να αποκτήσουν ξανά ελπίδα και μέλλον ο λαός και η νεολαία.

Είναι αλήθεια ότι οι ηρωικοί αγώνες του λαού και της νεολαίας μας έμειναν μέχρι τώρα αδικαίωτοι, παρά τις θυσίες και τις επιμέρους κατακτήσεις τους. Η εξέλιξη, όμως, αυτή δεν σημαίνει ότι πρέπει να κυριαρχήσει για πάντα η μοιρολατρία και η απογοήτευση. Αντίθετα, στη θέση της «απογοήτευσης» και του «τίποτα δεν γίνεται», οφείλουμε να βάλουμε την εξαγωγή χρήσιμων για το παρόν και το μέλλον συμπερασμάτων από τα θετικά των μεγάλων αγωνιστικών εξάρσεων του λαού και της νεολαίας, αλλά και από τα αρνητικά των λαθών που τους συνόδευσαν.

Η μεγάλη παλλαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου μας διδάσκει ότι ο λαός  και η νεολαία μπορεί να αγωνιστεί και να νικήσει ακόμη και τον πιο σκληρό αντίπαλο, ακόμη και ενάντια στο κράτος της δικτατορίας, των βασανιστηρίων, των φυλακών, της εξορίας.

Μπορούμε και τώρα να αντισταθούμε και να νικήσουμε.

Αρκεί να συμβάλλουμε σε μία νέα άνθηση των κοινωνικών αγώνων στη βάση των πραγματικών προβλημάτων του λαού και της νεολαίας. Το σύνθημα του Πολυτεχνείου για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία μπορεί και πάλι να μπει στην προμετωπίδα των αγώνων και νοηματοδοτεί εκ νέου την μαζική αντίσταση των φοιτητών, των νέων που στέκονται απέναντι στα ΜΑΤ προασπιζόμενοι τις λαϊκές ελευθερίες. Αυτοί οι αγώνες μας γεμίζουν ελπίδα.

Ο αγώνας των φοιτητών ενάντια στην παραβίαση και κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, τη διάλυση του εργασιακού μέλλοντος και για ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, οι εργατικές αντιστάσεις σε εργασιακούς χώρους μπορούν και πρέπει να είναι η αφετηρία για ένα νέο κύκλο ενωτικών, μαζικών και νικηφόρων αγώνων του λαού και της νεολαίας.

Τα 46 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου ας εμπνεύσουν ανατρεπτικά, δημιουργικά κι ελπιδοφόρα τον λαό και τη νεολαία.

Ο αγώνας συνεχίζεται!

Προσυγκέντρωση ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ στις 17/11, στις 3:30 μμ στην οδό Σταδίου επί της πλατείας Κλαυθμώνος.

Γραφείο Τύπου Λαϊκής Ενότητας
14/11/2019