Κατηγορία: Ανακοινώσεις ΜΕΤΑ

ΜΕΤΑ: Διακήρυξη για το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ

Με αγωνιστικό συνδικαλιστικό σχέδιο και νέες διεκδικήσεις να ορθώσουμε αντιστάσεις ενάντια σε κυβερνήσεις και εργοδοσία

Αγωνιζόμαστε για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος

Είμαστε απέναντι στις εργοδοτικές, κυβερνητικές, κομματικές, γραφειοκρατικές και παραγοντίστικες λογικές

Το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ συγκαλείται σε μια συγκυρία, όπου τόσο το πολιτικό, όσο και το εργασιακό περιβάλλον, δεν χαρακτηρίζονται από σταθερότητα, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα. Η οκταετία των Μνημονίων έχει αφήσει ανοιχτά τραύματα στην κοινωνία και τα εργασιακά δικαιώματα, καθώς η εργοδοσία κατάφερε να συμπιέσει το “εργατικό κόστος”, μεταφέροντας στις πλάτες των εργαζόμενων το βάρος των συνεχιζόμενων περιοριστικών πολιτικών. Σε αυτό το περιβάλλον, η ηγεσία της ΓΣΕΕ παραμένει απούσα στην ουσία του ρόλου της, αμήχανη και εγκλωβισμένη σε μια αντίληψη που υποκρύπτει την ουσιαστική αποδοχή του “μνημονιακού μονόδρομου” και την αναγκαιότητα της νεοφιλελεύθερης οικονομικής σταθεροποίησης, σε βάρος της προάσπισης των δικαιωμάτων μας. Έχοντας υποστείλει προ πολλού την όποια αγωνιστική διάθεση. Κι επιδιώκοντας απλά να βρει τις όποιες λύσεις “από κοινού” με την εργοδοσία, λες και πρόκειται για “κοινά” προβλήματα. Απομακρυνόμενη, με τον τρόπο αυτό, ακόμη περισσότερο από την οργανωμένη βάση των εργαζομένων και τις πραγματικές ανάγκες και αγωνίες τους.

Από το “τέλος” των μνημονίων στην μόνιμη ασφυκτική εποπτεία

Μέσα στα 8 χρόνια των τριών Μνημονίων συντελέστηκε μια τεράστια επίθεση στην κοινωνία και την εργατική τάξη. Οι βασικές επιδιώξεις του κεφαλαίου για ξήλωμα του θεσμικού πλαισίου προστασίας της εργασίας και της κοινωνικής ασφάλισης, ικανοποιήθηκαν και με το παραπάνω. Η λιτότητα διαρκείας συνδυάστηκε με την σημαντική υποβάθμιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων και την άνοδο της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, με συνακόλουθο την δημιουργία ενός “εφεδρικού στρατού ανέργων”, που λειτουργεί ως μοχλός περαιτέρω συμπίεσης των εργασιακών σχέσεων και ανακύκλωσης των εργαζομένων σε ελαστικές μορφές απασχόλησης. Καταστροφική επίθεση δέχτηκε και η δημόσια περιουσία, με βίαιη εκποίηση στρατηγικών επιχειρήσεων, και ξεπούλημα όλων των ασημικών μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.

Τα ψευδεπίγραφα πανηγύρια από το καλοκαίρι του 2018 μέχρι σήμερα, στα οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί ανεπιτυχώς να προπαγανδίσει το δήθεν “τέλος” των Μνημονίων, δεν μπορούν να διαστρέψουν την πραγματικότητα. Στον βωμό της λήξης των προγραμμάτων στήριξης, η χώρα προσδέθηκε σε ένα μόνιμο καθεστώς αυστηρής επιτήρησης, που ουσιαστικά επιβάλει την απαρέγκλιτη εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών για τις επόμενες δεκαετίες. Διασφαλίζοντας έτσι, ότι θα υπάρχουν σημαντικά πλεονάσματα κάθε χρόνο, σε βάρος των κοινωνικών και παραγωγικών αναγκών, ώστε να αποπληρώνονται οι πιστωτές της χώρας.

Αποτελεί πολιτική αγυρτεία η θέση, ότι μπορεί δήθεν να εφαρμοστεί διαφορετικό μείγμα πολιτικής εν μέσω επιτήρησης. Η ανατροπή του παγιωμένου μνημονιακού καθεστώτος παραμένει για μας βασικός στόχος της συνδικαλιστικής δράσης, που πρέπει να συνενώνει όλα τα τμήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Στην κατεύθυνση αυτή, υποστηρίζουμε τη λύση του ζητήματος του δημόσιου χρέους με το μοναδικό τρόπο που είναι προς όφελος των εργατικών συμφερόντων, δηλαδή τη μονομερή διαγραφή του, εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Όπως επίσης, και τις συνέπειες που αυτή η λύση επιφέρει, όπως την εθνικοποίηση και τον εργατικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να τελεσφορήσει όσο η χώρα βρίσκεται προσδεδεμένη στην ευρωζώνη και το ευρωενωσιακό πλαίσιο, αλλά και ενταγμένη σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, που κινδυνεύουν να την εμπλέξουν ακόμη και σε πολεμικές περιπέτειες.

Οι ευφάνταστες αφηγήσεις δεν κρύβουν την οδυνηρή πραγματικότητα

Όλα τα παραπάνω γίνονται αντιληπτά με οδυνηρό τρόπο από την πλειοψηφία των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα. Η έννοια της εργασιακής ασφάλειας υπάρχει μόνο σε όρους φαντασιακού στην συντριπτική πλειοψηφία της παραγωγής, ενώ και στα μέχρι πρότινος “κάστρα” των θεσμικών “κεκτημένων”, η ασφάλεια έχει δώσει την θέση της στην ανησυχία.

Κυρίαρχο μοντέλο εργασίας είναι πλέον οι ελαστικές μορφές, ενώ σε καθεστώς μηδενικού ελέγχου, η εργοδοτική αυθαιρεσία καλπάζει, με “μαύρη”, αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία, με συνεχή ανακύκλωση εργαζομένων, με καταπάτηση κάθε έννοιας ωραρίου, υπερωριών και συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας, με διακρίσεις σε βάρος γυναικών και καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων, με εργοδοτική τρομοκρατία, έξαρση των εργατικών ατυχημάτων και με κατάργηση στην πράξη θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα.

Στην κατάσταση αυτή συνεπικουρεί και η καθηλωμένη σε υψηλά επίπεδα ανεργία. Όσο κι αν η κυβέρνηση προπαγανδίζει την μείωσή της σε ποσοστά κάτω του 20%, η τεχνητή αυτή αριθμητική αναφορά δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός, ότι σε συντριπτικό βαθμό οι νέες θέσεις εργασίας αφορούν ελαστική απασχόληση, συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή οιονεί αυτοαπασχόληση (“μπλοκάκι”). Ενώ μεγάλος αριθμός νέων επιλέγει ως λύση την μετανάστευση, γεγονός που και αυτό βελτιώνει τεχνητά τους δείκτες ανεργίας. Καμία κοινωνική ανάκαμψη, όμως, δεν μπορεί να βασιστεί σε δουλειές 6μήνου ή 8μήνου, με τους παραπάνω μάλιστα όρους.

Όπως επίσης, καμία κοινωνική ανάκαμψη δεν μπορεί να βασιστεί σε όρους φτώχειας των εργαζόμενων. Μπορεί εν μέσω προεκλογικής περιόδου η κυβέρνηση να νομοθέτησε την αύξηση του βασικού μισθού στα 650 ευρώ, δεν παύει, ωστόσο, το όλο ζήτημα να παραμένει εντός του μνημονιακού πλαισίου. Ο βασικός μισθός συνεχίζει να καθορίζεται με υπουργική απόφαση και όχι με συλλογική διαπραγμάτευση και υπογραφή ΕΓΣΣΕ, ενώ και το ύψος του δεν επέστρεψε στα προ μνημονίων επίπεδα, δηλαδή στα 751 ευρώ.

Ενώ και στο επίπεδο των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, οι κυβερνητικές εξαγγελίες απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Δεν επανέρχονται οι διατάξεις που κατάργησαν τις κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ, μηδενίζοντας το κοντέρ των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των προηγούμενων 40 χρόνων και κυρίως, δεν επανέρχονται, η υπογραφή νέων ΣΣΕ και η υποχρεωτική εφαρμογή και επεκτασιμότητά τους οι οποίες πλέον ουσιαστικά κρίνονται από τις διαθέσεις των εργοδοτών.

Η κατάσταση αυτή ουδεμία σχέση έχει με “σταθερότητα” ή “κανονικότητα”. Ή μάλλον, περιγράφει επακριβώς την κανονικότητα που οραματίζεται το κεφάλαιο. Μια κανονικότητα, που στον έναν ή άλλο βαθμό υπηρετείται από τις κυβερνήσεις της διαχείρισης. Την ίδια στιγμή, η ηγεσία της ΓΣΕΕ αδυνατεί ή αποφεύγει να αντιδράσει, θεωρώντας την συγκεκριμένη κατάσταση ως ένα αποδεκτό επίπεδο βάσης, πάνω στο οποίο επιδιώκει να συνεννοηθεί με την εργοδοσία για μια ειρηνική συνδιαχείριση, που υπηρετεί πλήρως τα συμφέροντα του κεφαλαίου για άμεση και φτηνή κερδοφορία, την ίδια ώρα που βουλιάζει τους εργαζόμενους όλο και περισσότερο στην απόγνωση. Χαρακτηρίζοντας οποιαδήποτε πρόταση για την διεκδίκηση μιας άλλης κατάστασης, ως “ουτοπίες” και “εκτός πραγματικότητας κουβέντες”.

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ επιλέγει “συμμάχους” αντί των εργαζομένων

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ εγκατέλειψε πλέον και τα προσχήματα. Άφησε στην άκρη ακόμη και τις προσχηματικές κακοσχεδιασμένες απεργίες, ισχυρίζεται ότι οι κινητοποιήσεις δεν έχουν νόημα, ενώ συντάχθηκε ανοιχτά με τις μνημονιακές δυνάμεις και το μπλοκ του “ΝΑΙ” στο δημοσψήφισμα τον Ιούλη του 2015.

Η εξαγγελία και η συγκρότηση της λεγόμενης “κοινωνικής συμμαχίας” από κοινού με την εργοδοσία για το δήθεν “καλό της πατρίδας”, δείχνει ότι η συνδικαλιστική ηγεσία δεν βρίσκεται απλά εγκλωβισμένη στις ιδεολογικές της αντιλήψεις, αλλά επιχειρεί πλέον να δώσει στρατηγικά χαρακτηριστικά στην υπηρέτηση του σχεδιασμού του κεφαλαίου, όσο και την απαρέγκλιτη εφαρμογή των απαιτήσεων των πιστωτών της χώρας.

Ο σχεδιασμός της αυτός, έχει οδηγήσει την ηγεσία της ΓΣΕΕ στην ολοκληρωτική πια απομάκρυνση από το σώμα της εργατικής τάξης που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Το μόνο που φαίνεται να την ενδιαφέρει, είναι η αναπαραγωγή των συσχετισμών, ώστε απρόσκοπτα η στενή γραφειοκρατική κορυφή να εξακολουθήσει να λειτουργεί ως κύριος παράγοντας της λογικής της “συνδιαχείρισης”, από κοινού με κυβερνήσεις και εργοδοσία.

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ βρίσκεται ενθουσιωδώς παρούσα στα διάφορα συστημικά “φόρα” ως συνομιλητής, συνδιαμορφωτής και άλλοτε απολογητής της κυρίαρχης πολιτικής. Ταυτόχρονα, βρίσκεται εκκωφαντικά απούσα από τον οποιονδήποτε αγώνα. Φροντίζει, φυσικά, να ρίξει 1-2 “τουφεκιές” στον αέρα, για να διατηρήσει ένα φύλο συκής, αν και τις υπονομεύει ακόμα και αυτές όσο μπορεί. Η –ουσιαστικά απεργοσπαστική – επιλογή της να κηρύξει απεργία σε άλλη ημερομηνία από αυτήν που είχαν εξαγγείλει η ΑΔΕΔΥ και ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, και την πρότεινε και το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, το Δεκέμβρη του 2018, είναι από τις πιο χαρακτηριστικές. Απουσιάζει, ωστόσο, στη λογική της, ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός, που θα συντόνιζε δυναμικό κλάδων, που θα έθετε με ισχυρούς όρους ενοποιητικά για την τάξη αιτήματα, που θα απαντούσε με αποφασιστικό τρόπο στις πολιτικές εξόντωσης της εργασίας και της κοινωνίας. Απεναντίας, επιδιώκει να επιβάλλει ένα “αγωνιστικό σιωπητήριο”, αποφεύγοντας ακόμη και να στηρίξει ζωντανές κινητοποιήσεις που ξεπηδούν σποραδικά σε τοπικό ή κλαδικό επίπεδο.

Η επιλογή αυτή εξηγεί εν μέρει το αγωνιστικό έλλειμμα που εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια. Δεν μπορεί, ακόμη, να παραγραφεί το γεγονός, ότι η γραφειοκρατικοποίηση και η μόνιμη εγκατάσταση “παραγόντων” στις ηγεσίες των συνδικάτων έχει δημιουργήσει τεράστια απόσταση με την οργανωμένη βάση τους, με αποτέλεσμα τα κινηματικά αντανακλαστικά να υποχωρούν. Ενώ, επιπρόσθετα, οι ελπίδες που μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης εναπόθεσε στην πολιτική αλλαγή του 2015, διαψεύστηκαν με ωμό και απόλυτο τρόπο, συντελώντας έτσι σε μια γενικευμένη αίσθηση απογοήτευσης, και τελικά μη αγώνα.

Αντί, λοιπόν, η ηγεσία της ΓΣΕΕ να περάσει σε μια συνδικαλιστική αντεπίθεση, ενώνοντας επιμέρους αγώνες, παράγοντας αιτήματα και φτιάχνοντας πλατύ πανεργατικό μέτωπο, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Επιμένει να εκπροσωπεί μια μικρή μειοψηφία της μισθωτής εργασίας, αφήνοντας στο περιθώριο τους “εκτός των τειχών” εργαζόμενους και τους ανέργους, αρκούμενη σε μια μίζερη συνδικαλιστική πυκνότητα που στον ιδιωτικό τομέα μετά βίας φτάνει στο 10%. Αποφεύγει όσο μπορεί τον αγωνιστικό συντονισμό ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Και εσχάτως μπαίνει μπροστάρης σε βασικές επιλογές του κεφαλαίου, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ίδρυσης επαγγελματικών ταμείων.

Να απαντήσουμε με σχέδιο υπέρ των δικών μας συμφερόντων

Για το ΜΕΤΑ είναι καθαρό, ότι η στρατηγική κατεύθυνση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ λειτουργεί βλαπτικά για τα συμφέροντα των εργαζομένων. Η ανατροπή της κατεύθυνσης αυτής αποτελεί την βασική προϋπόθεση, ώστε σε κεντρικό συνδικαλιστικό επίπεδο να μπορέσει να στηριχτεί μια νέα, δυναμική, προωθητική διεκδικητική ατζέντα, που θα βάζει ως πρώτα τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζόμενων.

Ως κεντρικά αιτήματα στην κατεύθυνση αυτή θέτουμε τα εξής:

  • Άμεση αύξηση του βασικού μισθού στα €751 και αντίστοιχα αυξήσεις στους μισθούς, τα μεροκάματα και τις συντάξεις που να καλύπτουν ένα μέρος των απωλειών των προηγούμενων χρόνων.
  • Διαμόρφωσή του βασικού μισθού από δω και πέρα μέσα από ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των εργατικών και των εργοδοτικών οργανώσεων για την υπογραφή ΕΓΣΣΕ.
  • Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού των €751, δηλαδή στα €600. Καταβολή του σε όλους τους ανέργους και για όλο το διάστημα της ανεργίας,.
  • Σταδιακή αποκατάσταση όλων των συντάξεων, κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου και όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, επαναφορά του κοινωνικού και αλληλέγγυου συστήματος των καθορισμένων εισφορών και παροχών και μείωση των χρόνων και της ηλικίας συνταξιοδότησης. Άρνηση του νεοφιλελεύθερου πλαισίου για ιδιωτικό πυλώνα στην κοινωνική ασφάλιση. Άρνηση, επίσης, των επαγγελματικών ταμείων, τα οποία δεν λειτουργούν αναδιανεμητικά και δεν είναι κοινωνική ασφάλιση.
  • Κατάργηση της διάταξης για τη μείωση του αφορολόγητου και άμεση επαναφορά του στα €12.000. Άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ.
  • Σταθερή και μόνιμη εργασία με αντιμετώπιση της ελαστικοποίησης της εργασίας. Να μπει φραγμός στην ενοικίαση εργαζομένων, τις εξωτερικές εργολαβίες, την stand by, την εκ περιτροπής, την “κοινωφελή” εργασία και την οιονεί αυτοαπασχόληση.
  • Μείωση του ωραρίου εργασίας– αρχικά στις 37,50 με προοπτική τις 35 ως και 30 ώρες την εβδομάδα – χωρίς μείωση αποδοχών και δικαιωμάτων, για να μειωθεί η ανεργία και να ωφεληθεί και η Εργατική Τάξη από την γενικευμένη εφαρμογή των νέων τεχνολογιών και της πληροφορικής σ’ όλη την αλυσίδα της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά και για να αντιμετωπιστεί έμπρακτα η προοπτική απώλειας χιλιάδων θέσεων εργασίας λόγω της επέκτασης ψηφιοποιημένων και ρομποτικών μοντέλων.
  • Υποχρέωση της εργοδοσίας για εφαρμογή προγραμμάτων επανεκπαίδευσης και απορρόφησης των εργαζομένων σε κλάδους τεχνολογικής αιχμής, ώστε να μην χάνονται θέσεις εργασίας.
  • Ένταση της συνδικαλιστικής παρέμβασης και των θεσμικών ελέγχων σε κλάδους όπου εγνωσμένα υπάρχει συνεχής καταστρατήγηση της εργατικής νομοθεσίας και συνθήκες υπερεντατικοποίησης, όπως ο επισιτισμός και τουρισμός, τα τηλεφωνικά κέντρα, το λιανεμπόριο, τα αεροδρόμια κ.α.
  • Αντιμετώπιση της αύξησης των εργατικών ατυχημάτων με αύξηση ελέγχων, θέσπιση της υποχρέωσης του εργοδότη για παροχή Μέσων Ατομικής Προστασίας και συντήρηση του μηχανολογικού εξοπλισμού. Πύκνωση των ελέγχων από γιατρούς και μηχανικούς εργασίας.
  • Αγωνιζόμαστε ενάντια στη γυναικεία καταπίεση και εκμετάλλευση, στη δουλειά και στο σπίτι, ενάντια στον υπαρκτό σεξισμό. Αντιμετώπιση των αισχρών πρακτικών διάκρισης σε βάρος των γυναικών, είτε μισθολογικά, είτε σε όρους προσωπικής ζωής, μητρότητας κλπ.
  • Περιφρούρηση των δικαιωμάτων και προστασία από την εκμετάλλευση για κάθε καταπιεσμένη ομάδα στα πλαίσια της εργατικής τάξης, όπως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες.
  • Αντιστεκόμαστε στον πόλεμο, τον εθνικισμό και τον φασισμό. Κοινοί αγώνες των εργαζομένων, με αλληλεγγύη ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, φυλής, εθνικότητας και θρησκείας.
Για την αλλαγή προτύπου στην ΓΣΕΕ και τα συνδικάτα

Μια τέτοια προωθητική διεκδικητική ατζέντα δεν μπορεί, προφανώς, να υπηρετηθεί από την υπάρχουσα κατάσταση στην ΓΣΕΕ. Πέρα από τα ζητήματα στρατηγικής, τα οποία ήδη αναλύθηκαν, η ηγεσία της ΓΣΕΕ χαρακτηρίζεται από προσκόλληση στο παρωχημένο και αντιδραστικό μοντέλο του εργοδοτικού, κυβερνητικού, κομματικού, γραφειοκρατικού και παραγοντικού συνδικαλισμού. Το οποίο, αν μη τι άλλο, λειτουργεί στενά για την αναπαραγωγή του, απονευρώνοντας στην πράξη την οποιαδήποτε συνδικαλιστική λειτουργία, αποτρέποντας την ανάπτυξη ισχυρού κοινωνικού δυναμικού και αποτελεσματικού αγωνιστικού σχεδιασμού.

Χωρίς κινηματικό και αγωνιστικό δυναμικό, ωστόσο, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να προωθήσουν αποτελεσματικά τις διεκδικήσεις τους. Για το λόγο αυτό, είναι ζήτημα κομβικής σημασίας να υπάρξει ένα νέο συνεκτικό σχέδιο για την αναζωπύρωση του δυναμικού αυτού. Αντί για σπασμωδικές κινήσεις – “τουφεκιές”, χρειαζόμαστε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό σε βάθος χρόνου, με ποικίλες αγωνιστικές μορφές, με ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο επίπεδο, με στοχευμένη έμφαση σε συγκεκριμένες διεκδικήσεις, αλλά και με σύνδεση με ευρύτερα ζητήματα – προβλήματα. Η λογική της εργασιακής ειρήνης έχει πια ξοφλήσει. Είναι στα χέρια μας, και ταυτόχρονα καθήκον μας, να χτίσουμε τις νέες αντιστάσεις.

Για να συμβεί αυτό, το πρώτο που χρειάζεται είναι να αποκτήσουμε μια ΓΣΕΕ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ. Κι εδώ, το 37ο Συνέδριο καλείται απαιτήσει την απογραφειοκρατικοποίηση της συνδικαλιστικής λειτουργίας στο κορυφαίο επίπεδο, όσο και παντού. Να ζητήσει τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων, την εκκαθάριση και ψηφιοποίηση των μητρώων, την διαφάνεια στην λειτουργία και την ενίσχυση των διαδικασιών βάσης. Να θέσει ως στόχο την οργάνωση μαζικών σχεδιασμένων αγώνων με συντονισμούς σε κλαδικού και τοπικό επίπεδο, ιδιαίτερα εκεί όπου εμφανίζεται δυναμική από τους εργαζόμενους, ή έξαρση της αυθαιρεσίας και της εκμετάλλευσης από την εργοδοσία. Να αποφασίσει ότι το μέτωπο της εργατικής τάξης είναι ένα και ξεκάθαρο, κόντρα σε κάθε λογική αναζήτησης διαταξικών “συμμάχων”. Απέναντί μας έχουμε τις κυβερνήσεις, τους εργοδότες και το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο. Απέναντί τους στοιχίζουμε τους αγώνες μας για τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας.

Ως ΜΕΤΑ θεωρούμε, ότι όλα τα παραπάνω υπηρετούνται μέσα από ενωτικές λογικές στην βάση της εργατικής τάξης. Για τον λόγο αυτό απαιτείται η άμεση ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε ταξική βάση. Με άρση του αναχρονιστικού οργανωτικού διαχωρισμού ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, και συγκρότηση συνδικάτων σε κλαδική ή/και τοπική βάση. Ο περιορισμός του κατακερματισμού και η ενοποίηση της οργάνωσης της εργατικής τάξης μπορεί να αναδείξει ένα δυναμικό τέτοιο, που θα αποτελέσει πραγματικό φόβητρο για τους αντίπαλούς της. Θέτοντας τα αιτήματα και τα δικαιώματά μας σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο διεκδίκησης. Και οδηγώντας, τελικά, την πύκνωση του εργατικού αγώνα σε μία προοπτική επιτέλους δικαίωσης των αιτημάτων και των αναγκών της εργατικής τάξης.

Μάρτης 2019

 

ΕΔΩ η διακήρυξη σε μορφή docx και ΕΔΩ σε μορφή pdf.

Advertisements

ΜΕΤΑ: Όλοι στην κινητοποίηση για τον 13ο – 14ο μισθό και για το Ανθυγιεινό

Τρίτη 5 Μάρτη και ώρα 12.30
στο υπ. Οικονομικών

Η κυβέρνηση όλη την προηγούμενη περίοδο προσπάθησε να πείσει τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό ότι, ο συμβιβασμός που έκανε με τους δανειστές και την ΕΕ, οδήγησε στη διάσωση της ελληνικής οικονομίας από την καταστροφή και στην έξοδο της χώρας μας από τα μνημόνια, και ότι τώρα πια υπάρχουν προοπτικές που ανοίγονται για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων!

Η κυβέρνηση ψεύδεται, αφού όχι μόνο τίποτα ουσιαστικά δεν άλλαξε από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν με το 1ο και 2ο μνημόνιο, αντίθετα με την ψήφιση του 3ου μνημονίου, συνεχίστηκαν οι ίδιες πολιτικές, εφαρμόστηκαν ακόμη και μέτρα που προέβλεπαν τα δύο πρώτα μνημόνια, και καθυστέρησαν λόγω της αντίστασης και των αγώνων των εργαζομένων από το 2010 έως το 2015 να εφαρμοστούν.

Η κορωνίδα της κυβερνητικής ομολογίας ότι υιοθέτησε πλήρως τη συνέχεια των μνημονιακών πολιτικών είναι το γεγονός ότι στο σκεπτικό της έφεσης του ελληνικού δημοσίου ενάντια στην καταβολή των αναδρομικών του 13ου και 14ου μισθού στους συνταξιούχους, αναφέρεται ότι οι περικοπές αυτές «…ψηφίστηκαν και εφαρμόστηκαν για το δημόσιο συμφέρον, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση ταυτίζεται με το συμφέρον των πολιτών, αφού η ενδεχόμενη πλήρης κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας εξαιτίας της διεθνούς οικονομικής κρίσης, θα συμπαρέσυρε και σε πλήρη κατάρρευση και τα νοικοκυριά όλων των Ελλήνων πολιτών» και ότι είναι «συμβατές με το Σύνταγμα», καθώς και τη δεύτερη «μεταμνημονιακή» επιθεώρηση εκπροσώπων των θεσμών που έγινε πριν λίγες μέρες σχετικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας και την τήρηση των δεσμεύσεων και της δημοσιονομικής πειθαρχίας που έχουν συμφωνηθεί.

Η στάση της κυβέρνησης δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού και προσμονής για χορήγηση του 13ου και 14ου μισθού με δικαστικές αποφάσεις. Αφού και τα δικαστήρια με αποφάσεις τους που εκδόθηκαν μέχρι τώρα, κρίνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πως είναι δίκαιο το αίτημα των εργαζομένων, απαιτείται πολιτική λύση τώρα. Κι αυτή η λύση θα κερδηθεί μόνο μέσα από τους αγώνες. Είναι αποδεδειγμένα ο μόνος δρόμος που φέρνει αποτελέσματα προς όφελος των εργαζομένων.

Η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και η αναδρομική καταβολή τους αφορά εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους του δημοσίου και τους συνταξιούχους. Η διατήρηση και επέκταση του ανθυγιεινού επιδόματος αφορά, επίσης, δεκάδες χιλιάδες συναδέλφους μας. Συνεπώς αποτελεί αδήριτη ανάγκη η μαζική συμμετοχή όλων των εργαζομένων και συνταξιούχων στις κινητοποιήσεις. Η μαζική συμμετοχή θα στείλει ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση να προχωρήσει τώρα με πολιτική απόφαση στην άμεση επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και την αναδρομική τους καταβολή που απαιτούν οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο καθώς και στη διατήρηση και επέκταση του ανθυγιεινού επιδόματος.

Παράλληλα η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ οφείλει να εγκαταλείψει τις αποσπασματικές ενέργειες και να προχωρήσει σε σχεδιασμό αγωνιστικών κινητοποιήσεων με συνέχεια και κλιμάκωση μέχρι την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων και συνταξιούχων.

Το ΜΕΤΑ καλεί όλους τους εργαζόμενους να συμμετέχουν μαζικά στη στάση εργασίας, την Τρίτη 5 Μαρτίου 2019 από τις 12.00 μ.μ. έως τη λήξη του ωραρίου και στη συγκέντρωση που θα γίνει την ίδια μέρα στις 12.30 μ.μ. στο Υπουργείο Οικονομικών (Νίκης 5-7, Αθήνα) για να διεκδικήσουμε:

  • Τη χορήγηση του 13ου και του 14ου μισθού από 01/01/13 σε όλους τους Δημοσίους Υπαλλήλους με πολιτική απόφαση της κυβέρνησης.

  • Την άμεση επανανομοθέτηση του 13ου και του 14ου μισθού στα επίπεδα του 2010 (ένας μισθός τα Χριστούγεννα, ½ μισθού το Πάσχα, ½ μισθού επίδομα αδείας), πριν τις περικοπές των μνημονίων.

  • Την άμεση ρύθμιση για τα ΒΑΕ και το επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας ΤΩΡΑ, με βάση τις προτάσεις μας. Καμία παράταση της εκκρεμότητας για τη μετεκλογική περίοδο.

Εκλογές ΕΙΝΑΠ–ΟΕΝΓΕ: Στις 26/2 ψηφίζουμε-στηρίζουμε Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή

Του Αντώνη Καραβά

Το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή μαζικό ενωτικό σχήμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που  απαρτίζεται από την ΑΡΣΙ (Αριστερή Συνεργασία Ιατρών), το Νυστέρι, την ΡΕΙ (Ριζοσπαστική Ενότητα Ιατρών -ΜΕΤΑ) και ανεξάρτητες/τους συναδέλφισσες/φους, συμμετέχει στις εκλογές για την ΕΙΝΑΠ που θα διεξαχθούν σε όλα τα νοσοκομεία της Αθήνας και του Πειραιά στις 26 Φλεβάρη.

Το μήνυμα για την ανάγκη ενωτικής αντίστασης και ανατροπής της μνημονιακής  πολιτικής της κυβέρνησης και της  νεοφιλελεύθερης αντιπολίτευσης, καθώς και του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που τη στηρίζει πρέπει να είναι ακόμα πιο  ισχυρό και σε αυτές τις εκλογές.

Οι συναδέλφισσες και οι συνάδελφοι ιδιαίτερα οι επικουρικοί  και οι ειδικευόμενοι γιατροί πρέπει να γυρίσουν την πλάτη  στην κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – και στην κυβερνητική παράταξη Μέτωπο που την στηρίζει ανοιχτά- γιατί εφαρμόζει στην πράξη δεξιά μνημονιακή πολιτική, ενισχύει την ρουσφετολογική πολιτική μέσα από την ομηρία των επικουρικών γιατρών, την απογοήτευση και την φυγή στο εξωτερικό για τους νέους ειδικευόμενους, την απομάκρυνση από τη συλλογική πάλη και διεκδίκηση και απαξιώνει τις αριστερές ιδέες.

Καλούμε τις συναδέλφισσες και τους συνάδελφους να  αποδυναμώσουν την παράταξη της ΔΗΚΝΙ που πρόσκειται στην νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά ΝΔ των Μητσοτάκη -Γεωργιάδη  που υποστηρίζει ανοιχτά και φανατικά τα συμφέροντα του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου στην υγεία, την πολιτική των περικοπών και των μνημονίων.

Κι αυτό πρέπει να το κάνουν όχι με την αποχή αλλά με την μαζική συμμετοχή  στις εκλογές και  την  στήριξη στο Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή για να δώσουν  νέα ώθηση και  δύναμη για  αγώνες κόντρα στα μνημόνια, τα ματωμένα πλεονάσματα και στα επιχειρηματικά συμφέροντα στην υγεία και την κοινωνία.

Για να ενισχυθεί η πολιτική της ενωτικής ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής αριστερής  της ανυπακοής και  της αντίστασης, για να παλέψουμε από καλύτερες θέσεις την επόμενη ημέρα των εκλογών  για ένα μαχητικό μαζικό κίνημα μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις επιτροπές αγώνα, τις γενικές συνελεύσεις και το συντονισμό τους, ικανό να συγκρουστεί και να ανατρέψει τα μέτρα της  αντεργατικής πολιτικής.

Διεκδικούμε:

Δημόσια Δωρεάν υψηλού επιπέδου υγεία για κάθε κάτοικο της χώραςγια κάθεάνεργοανασφάλιστο και μετανάστηΚοινός αγώνας σε εργασιακούς χώρους καιγειτονιές για ελεύθερη δωρεάν πρόσβαση  στην υγεία για όλους

Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στα νοσοκομεία. Κατάργηση του θεσμού των επικουρικών, των  εκτάκτων και όλων των μορφών της ελαστικής και ενοικιαζόμενης εργασίας. Καμία απόλυση επικουρικού γιατρού και και συμβασιούχου στα νοσοκομεία.  Να μετατραπούν όλες οι συμβάσεις σε αορίστου χρόνου. Να  προκηρυχτούν όλες οι κενές θέσεις των γιατρών στο βαθμό του επιμελητή Β.

Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας με καθολική ισότιμη πρόσβαση όλων των κατοίκωνσε γιατρούς όλων των ειδικοτήτωνΜαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στακέντρα υγείαςνα αναπληρωθούν τώρα οι χιλιάδες απολύσεις από το νόμοΓεωργιάδη.

Αυξήσεις στους μισθούςτα ωρομίσθια των εφημεριώντις συντάξεις και τα επιδόματα.

Ανθρώπινα ωράρια με  μείωση του εργάσιμου χρόνου χωρίς μείωση αποδοχών καιδικαιωμάτων. Το  δικαίωμα στο ρεπό μετά από ενεργή εφημερία να διεκδικηθεί και να κατοχυρωθεί παντού.

Πραγματικό 48ωρο με πρωινό τακτικό ωράριο 6ωρο – 5θήμερο  – 30ωρο και μία εφημερία την εβδομάδα με ρεπό μετά την εφημερία.

Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και του νόμου Κατρούγκαλου

Μέτρα για την ενίσχυση της γυναίκας συναδέλφου που εκτός από τα επιστημονικά και εργασιακά καθήκοντα αναλαμβάνουν και τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις ελλέίψεις κοινωνικών δομών στήριξης για να φροντίσουν  οικογένεια και σπίτι. Όχι στον σεξισμό και τις διακρίσεις στο χώρο δουλειάς

Συντασσόμαστε με το λαϊκό αντιπολεμικό κίνημα, Καταγγέλλουμε στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και  την απόλυτη πρόσδεση της Ελλάδας στις επιβουλές του Τραμπ και  του ΝΑΤΟ. Διεκδικούμε ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες, να καταργηθεί η ρατσιστική συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας-ΕΕ.

Απαιτούμε  την απόλυτη καταδίκη των φασιστών – δολοφόνων της Χρυσής Αυγής

 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙΕΣ της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΙΑΤΡΩΝΜΕΤΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ

 με το ψηφοδέλτιο του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή

 

Καραβάς Αντώνης του ΙωάννηΕιδικός ΠαθολόγοςΓ.ΝΑθήνας

Μπέλτσιος Μιχάλης του Γεωργίου,ΟρθοπεδικόςΘριάσιο

Τοσονίδου Δέσποινα του ΘεόφιλουΑκτινοδιαγνώστριαΑσκληπιείο Βούλας

Τσερωτάς Παναγιώτης του ΝικολάουΑκτινοδιαγνωστήςΕυαγγελισμός

Φαράντος Χαράλαμπος του ΙωάννηΧειρουργόςΓ.ΝΑθήνας

Φόρτης Θανάσης του ΑναστασίουΕιδικός ΠαθολόγοςΑσκληπιείο Βούλας

Χαμόδρακα Ευτυχία του ΣταύρουΚαρδιολόγοςΑσκληπιείο Βούλας

Μπαράζ κινητοποιήσεων προτείνει το ΜΕΤΑ για τον 13ο και 14ο μισθό

Το ΜΕΤΑ επανέφερε στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ (Τρίτη 05-02-19) την πρόταση που κατέθεσε στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ (16-01-19) για προγραμματισμό κινητοποιήσεων το αμέσως επόμενο διάστημα, με αίτημα την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και την αναδρομική καταβολή τους.

Το παραπάνω αίτημα συμπεριλαμβάνεται στο διεκδικητικό πλαίσιο της ΑΔΕΔΥ. Αποτελεί, συνεπώς, υποχρέωση της να προχωρήσει στην αγωνιστική και οργανωμένη από το συνδικαλιστικό κίνημα διεκδίκηση, αντί των προσφυγών στα δικαστήρια.

Είναι γνωστό ότι το τελευταίο διάστημα οι Ομοσπονδίες, τα Σωματεία και όλοι οι εργαζόμενοι του Δημοσίου βομβαρδίζονται από δικηγορικά γραφεία προς άγραν πελατείας, ενώ πρωτοσέλιδα εφημερίδων και τηλεοπτικά δελτία διαφημίζουν τις δικαστικές αποφάσεις, που έχουν εκδοθεί ή είναι υπό έκδοση. Επομένως, είναι επιτακτική ανάγκη η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ να οργανώσει τη διεκδίκηση των μισθολογικών απωλειών των εργαζομένων του Δημοσίου, το συντομότερο δυνατόν.

Συνεκτιμώντας τη συζήτηση που έγινε στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ και επειδή το επόμενο διάστημα είναι κρίσιμο για το τι θα γίνει, αναφορικά με αυτό το υπερώριμο αίτημα των εργαζομένων και των συνταξιούχων, το ΜΕΤΑ προτείνει τα παρακάτω:

– Έκδοση αφίσας με σύνθημα «Με αγώνα διεκδικούμε την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού».

– Ανακοίνωση – κάλεσμα προς τους συναδέλφους για τη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις.

– Πρόγραμμα επαναλαμβανόμενων αγωνιστικών – απεργιακών κινητοποιήσεων:

1ο βήμαΠανελλαδική στάση εργασίας την Πέμπτη 28/02/19 με απεργιακά συλλαλητήρια στη 1μμ. στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις σε συνεργασία με τις Οργανώσεις των συνταξιούχων. Στην Αθήνα, η πορεία θα καταλήξει στο Υπουργείο Οικονομικών.

2ο βήμαΠανελλαδική στάση εργασίας την Πέμπτη 14/03/19.

3ο βήμαΣυλλαλητήρια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το Σάββατο 30/03/19 με πορεία προς το Μέγαρο Μαξίμου.

4ο βήμα24ωρη Πανελλαδική Απεργία την Πέμπτη 11/04/19.

Συλλαλητήριο για τη μόνιμη & σταθερή εργασία στις 12 Φλεβάρη

Ανακοίνωση τού ΜΕΤΑ

Η κυβέρνηση, με την πολιτική της και συνεχίζοντας την πεπατημένη που ακολουθείται όλα τα χρόνια, δημιουργεί για χιλιάδες συμβασιούχους ένα καθεστώς ομηρίας και ανασφάλειας, γιατί, ενόψει των εθνικών εκλογών, εκτιμά ότι αυτοί και οι οικογένειές τους θα αποτελέσουν την εν δυνάμει εκλογική της πελατεία.

Η κυβέρνηση, ως ένας σύγχρονος «Μαυρογιαλούρος», εκμεταλλεύεται τις δυσκολίες της καθημερινής επιβίωσης των εργαζομένων και τη μεγάλη ανεργία και ανακοινώνει διαγωνισμούς και προσλήψεις που -σε πολλές των περιπτώσεων- η προκήρυξή τους ή η ολοκλήρωσή τους υπερβαίνουν την κοινοβουλευτική της θητεία, θέτοντας το δίλημμα «ψηφίστε με» για να διοριστείτε στο Δημόσιο!

Στο πλαίσιο αυτό, και με αφορμή τη συζήτηση για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, πάρθηκε πρωτοβουλία Σωματείων, για κινητοποιήσεις, με αίτημα την αναθεώρηση του Άρθρου 103 του Συντάγματος.

Ως ΜΕΤΑ εξαρχής δηλώνουμε ότι είμαστε υπέρ της Αναθεώρησης του συγκεκριμένου άρθρου, γιατί επιβάλλεται να προβλέπεται ότι, όταν υπάρχει καταχρηστική παραβίαση των διατάξεων που ορίζουν ότι για τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες του Δημοσίου προσλαμβάνεται μόνιμο και όχι έκτακτο προσωπικό, να μετατρέπονται οι συμβάσεις αυτόματα σε Αορίστου Χρόνου.

Ωστόσο, εκφράζουμε τις επιφυλάξεις μας για τη σκοπιμότητα της άμεσης συνδικαλιστικής – διεκδικητικής ανάδειξης του αιτήματος, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί κλίμα αναμονής και παραπομπής τού αιτήματος, της ΕΔΩ και ΤΩΡΑ μονιμοποίησης των χιλιάδων σημερινών συμβασιούχων, στις μετεκλογικές καλένδες και στη διαδικασία συζήτησης και ολοκλήρωσης των υπό Αναθεώρηση άρθρων του Συντάγματος. Η συζήτηση αυτή θα γίνει στην επόμενη βουλή και έτσι θα ενταχθεί ένα αίτημα ζωής και επιβίωσης χιλιάδων εργαζομένων στις προεκλογικές σκοπιμότητες των κομμάτων.

Ταυτόχρονα, φοβούμαστε ότι η ένταξη στα αναθεωρητέα άρθρα του Συντάγματος και του Άρθρου 103, μπορεί να οδηγήσει στην επί τα χείρω Αναθεώρησή του, καθώς οι πολιτικοί συσχετισμοί σήμερα είναι αρνητικοί, και μπορεί να τεθεί επί τάπητος ακόμη και η κατάργηση της μονιμότητας και η περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο.

Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν πρέπει να υποτάξει τη δράση και τα αιτήματά του στις όποιες προεκλογικές σκοπιμότητες των κομμάτων. Οφείλει να προτάξει ως αίτημα άμεσης διεκδίκησης τη μετατροπή όλων των συμβάσεων Ιδιωτικού Δικαίου Ορισμένου Χρόνου (ΙΔΟΧ), που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, σε Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ).

Το μεγάλο εμπόδιο σήμερα δεν είναι το Σύνταγμα, αλλά οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούνται και οδηγούν στη συρρίκνωση του κράτους και στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση όλων των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών. Η κυβέρνηση προφασίζεται ότι υπάρχει συνταγματική απαγόρευση που δεν επιτρέπει την μετατροπή των συμβάσεων Ορισμένου Χρόνου σε Αορίστου Χρόνου. Αποκρύπτει όμως σκόπιμα ότι η ίδια συστηματικά και καταχρηστικά χρησιμοποιεί τις συμβάσεις Ορισμένου Χρόνου για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών που και αυτό απαγορεύει το Σύνταγμα, και μάλιστα αρκετές φορές πάνω και από το επιτρεπόμενο όριο. Για το λόγο αυτό, τα ελληνικά δικαστήρια σε πολλές περιπτώσεις δικαιώνουν συμβασιούχους και μετατρέπουν τις συμβάσεις τους σε Αορίστου Χρόνου.

Το αίτημα για μόνιμες και σταθερές εργασιακές σχέσεις δεν αφορά όμως μόνο στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και σε όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Δεν πρέπει να αφήσουμε τους εργοδότες να αυξάνουν τα κέρδη τους, να κρατούν σε ομηρία και ανασφάλεια τους εργαζόμενους, να τους τρομοκρατούν και να τους απολύουν χωρίς αποζημίωση, και για το λόγο αυτό παλεύουμε για την κατάργηση των συμβάσεων Ορισμένου Χρόνου για τις πάγιες ανάγκες των επιχειρήσεων και τη μετατροπή τους σε Αορίστου Χρόνου, καθώς και για την κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής εργασίας (μερική απασχόληση, ενοικιαζόμενη, εκ περιτροπής εργασία κτλ.).

Με βάση τις παραπάνω εκτιμήσεις, το ΜΕΤΑ καλεί όλα τα Σωματεία να συντονίσουν τη δράση τους και να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής στο συλλαλητήριο που καλούν για τις 12 Φλεβάρη 2019 πάνω από εκατό πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Σωματεία του δημόσιου τομέα, με αιτήματα:

– άμεση, πριν από τις εκλογές, μετατροπή όλων των συμβάσεων ΙΔΟΧ, στο Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ, τα Νοσοκομεία, τους ΟΤΑ και τα σχολεία, που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε ΙΔΑΧ.

– κατάργηση του θεσμού των εκτάκτων, για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών και

– κάλυψη από δω και πέρα όλων των αναγκών του Δημοσίου με την ανοιχτή προκήρυξη των θέσεων και με διαφανείς και αξιοκρατικές διαδικασίες, για να δίνεται η δυνατότητα σε όλους όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν στους διαγωνισμούς, για την πρόσληψή τους στο Δημόσιο.

Ανακοίνωση ΜΕΤΑ Υγειονομικών για την αυριανή στάση εργασίας στο Δημόσιο, για ΒΑΕ, ανθυγιεινό

Δεν θα αφήσουμε το ανθυγιεινό επίδομα και τα ΒΑΕ
στο έλεος των μνημονίων και της κυβέρνησης

Με την μισθοδοσία του Μαρτίου να προωθείται για υλοποίηση στις 15 Φεβρουαρίου, είναι ξεκάθαρο ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία αποτελεί και την καταληκτική ημερομηνία για την συνέχεια της χορήγησης του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας, όπως καθορίζει ο νόμος 4512/2018.

Η Κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει το θέμα του επιδόματος σε ένα κακοστημένο σήριαλ ακόμα και για να το εκμεταλλευτεί προεκλογικά προφανώς με κάποια παράταση, αφού λίγες μέρες πριν την καταληκτική ημερομηνία δεν προκύπτει από πουθενά ότι γίνονται ενέργειες προκειμένου να «βγει καπνός». Ενώ οι ημέρες που απομένουν είναι ελάχιστος χρόνος προκειμένου να προωθηθεί η οποιαδήποτε νέα ρύθμιση.

Μέχρι στιγμής το μόνο που είναι γνωστό είναι το πόρισμα της επιτροπής (που με μεγάλη δυσκολία δόθηκε στην ΑΔΕΔΥ και τις Ομοσπονδίες) το οποίο δεν έχει προσδιορίσει τίποτα από όλα αυτά. Αντίθετα, το «μπαλάκι» από την επιτροπή έχει πεταχτεί στα Υπουργεία που έπρεπε να δώσουν προτάσεις μέχρι τα μέσα του Ιανουαρίου.

Με ψηφισμένη την ρύθμιση που από τον Μάρτιο 2019 καταργεί όλη την νομοθεσία και τις διατάξεις της καταβολής του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας, το «3ο παραδοτέο» όπως διατυπώνεται στο πόρισμα της επιτροπής, είναι σίγουρο ότι θα χρησιμοποιηθεί και θα επηρεάσει και το καθεστώς ασφάλισης των ΒΑΕ.

Με τον χρόνο να κυλά επικίνδυνα και την ανησυχία των εργαζομένων να μεγαλώνει, με τις όποιες κινήσεις, αν γίνονται, να γίνονται μυστικά χωρίς καμία ενημέρωση των συνδικάτων και των εργαζομένων και προκειμένου οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα να μην βρεθούν μπροστά σε δυσάρεστες αποφάσεις που θα οδηγούν σε περικοπή ή περιορισμό του επιδόματος χωρίς να έχουν τα χρονικά περιθώρια να αντιδράσουν, χρειάζεται η συνέχεια των αγωνιστικών κινητοποιήσεων με συντονισμό όλων των εργαζομένων στο δημόσιο και σαφώς με μεγαλύτερη ένταση.

Απαιτούμε:                                    

Άμεση ρύθμιση και την συνέχεια της καταβολής του Επιδόματος Επικίνδυνης και Ανθυγιεινής Εργασίας στους δικαιούχους.

Επέκταση του Επιδόματος Επικίνδυνης και Ανθυγιεινής Εργασίας και σε άλλες κατηγορίες και ειδικότητες

Επέκταση του θεσμού των Β.Α.Ε. στους εργαζόμενους του Δημοσίου

Νομοθετική ρύθμιση για τον μη συμψηφισμό του Επιδόματος Επικίνδυνης και Ανθυγιεινής Εργασίας με την προσωπική διαφορά του Ν.4354/2015.

Καμιά περικοπή του Επιδόματος Επικίνδυνης και Ανθυγιεινής Εργασίας στις θεσμοθετημένες ημέρες αναρρωτικής άδειας.

Γιατροί Εργασίας και Τεχνικοί Ασφαλείας σε όλους τους χώρους εργασίας.

Επέκταση της αρμοδιότητας του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε.) στο Δημόσιο Τομέα.

Νομοθετική αναγνώριση του Εργατικού Ατυχήματος και της Επαγγελματικής Ασθένειας.

Το ΜΕΤΑ Υγειονομικών καλεί τους εργαζόμενους στην υγεία να συμμετάσχουν μαζικά στη ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ που έχει προκηρύξει η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. την Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2019, από τις 11:00 το πρωί έως τη λήξη του ωραρίου και στην Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στις 12:00 έξω από το Υπουργείο Οικονομικών (Νίκης 5-7).

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Απόφαση Γενικού Συμβουλίου ΜΕΤΑ

Εκτιμήσεις και συμπεράσματα
από την ευρεία σύσκεψη
των συνδικαλιστών του ΜΕΤΑ
27 Γενάρη 2019

Α. Η πολιτική κατάσταση της τρέχουσας περιόδου

Η κυβέρνηση όλη την προηγούμενη περίοδο προσπάθησε να πείσει τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό ότι, ο συμβιβασμός που έκανε με τους δανειστές και την ΕΕ, οδήγησε στη διάσωση της ελληνικής οικονομίας από την καταστροφή και στην έξοδο της χώρας μας από τα μνημόνια, και ότι τώρα πια υπάρχουν προοπτικές που ανοίγονται για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων!

Η κυβέρνηση ψεύδεται, αφού όχι μόνο τίποτα ουσιαστικά δεν άλλαξε από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν με το 1ο και 2ο μνημόνιο, αντίθετα με την ψήφιση του 3ου μνημονίου, συνεχίστηκαν οι ίδιες πολιτικές, εφαρμόστηκαν ακόμη και μέτρα που προέβλεπαν τα δύο πρώτα μνημόνια, και καθυστέρησαν λόγω της αντίστασης και των αγώνων των εργαζομένων από το 2010 έως το 2015 να εφαρμοστούν.

Πολιτική δεν άλλαξαν η τρόικα και οι λεγόμενοι θεσμοί. Πολιτική άλλαξε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μετά την μετατροπή του ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, συμμορφώθηκε «προς τα υποδείξεις» και εφάρμοσε όλα όσα μέχρι τότε κατάγγελλε!

Η κορωνίδα της κυβερνητικής ομολογίας ότι υιοθέτησε πλήρως τη συνέχεια των μνημονιακών πολιτικών είναι το γεγονός ότι στο σκεπτικό της έφεσης του ελληνικού δημοσίου ενάντια στην καταβολή των αναδρομικών του 13ου και 14ου μισθού στους συνταξιούχους, αναφέρεται ότι οι περικοπές αυτές «ψηφίστηκαν και εφαρμόστηκαν για το δημόσιο συμφέρον, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση ταυτίζεται με το συμφέρον των πολιτών, αφού η ενδεχόμενη πλήρης κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας εξαιτίας της διεθνούς οικονομικής κρίσης, θα συμπαρέσυρε και σε πλήρη κατάρρευση και τα νοικοκυριά όλων των Ελλήνων πολιτών» και ότι είναι «συμβατές με το Σύνταγμα», καθώς και η δεύτερη «μεταμνημονιακή» επιθεώρηση εκπροσώπων των θεσμών που έγινε πριν λίγες μέρες σχετικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας και της τήρησης των δεσμεύσεων και της δημοσιονομικής πειθαρχίας που έχουν συμφωνηθεί.

Πιο συγκεκριμένα στο στόχαστρο των δανειστών βρέθηκαν το τραπεζικό σύστημα και κυρίως το νέο πλαίσιο «προστασίας» της πρώτης κατοικίας και το νέο σχήμα διαχείρισης των κόκκινων δανείων, καθώς και η καθυστέρηση στις ιδιωτικοποιήσεις και στην αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τους ιδιώτες και τις επιχειρήσεις, η πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού και η δημοσιονομική «επικινδυνότητα»!!!! των εκκρεμών δικαστικών αποφάσεων για τις περικοπές των δώρων, των μισθών και των συντάξεων!

Η αναμενόμενη αύξηση του κατώτατου μισθού (υπογράφηκε η απόφαση για αύξηση από 1ης Φλεβάρη στα 650€) όπως και η επέκταση και η «υποχρεωτική» εφαρμογή των κλαδικών ΣΣΕ γίνονται στο πλαίσιο των μνημονιακών δεσμεύσεων. Δεν επανέρχεται ο μισθός στα 751€ και κυρίως δεν αλλάζει ο τρόπος και η διαδικασία διαμόρφωσής του από δω και πέρα, ο οποίος θα γίνεται με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και όχι μέσα από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και την υπογραφή ΕΓΣΣΕ μεταξύ της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών οργανώσεων. Δεν επανέρχονται οι διατάξεις που κατάργησαν τις κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ, μηδενίζοντας το κοντέρ των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των τελευταίων 40 χρόνων και κυρίως, δεν επανέρχονται, η υπογραφή νέων ΣΣΕ και η υποχρεωτική εφαρμογή και επεκτασιμότητά τους οι οποίες πλέον ουσιαστικά κρίνονται από τις διαθέσεις των εργοδοτών.
(περισσότερα…)