Κατηγορία: Αντιφασιστικά-Αντιρατσιστικά

Οι άγνωστες αποδράσεις από το κολαστήριο του Άουσβιτς

Πώς ξέφυγαν 196 άνθρωποι
από τους θαλάμους αερίων

Πηγή: iefimerida.gr

Σάββατο απόγευμα, μέσα Ιουνίου του 1942 στο Άουσβιτς.

Ένα Steyr 220 -από τα αγαπημένα αυτοκίνητα των αξιωματικών της Βέρμαχτ- πλησιάζει την πύλη του διαβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης αιχμαλώτων των ναζί. Στο τιμόνι ένας υπολοχαγός των SS, στις θέσεις δίπλα και πίσω του τρεις υπαξιωματικοί. Η αγωνία τους εκτοξεύεται στο κατακόρυφο, θρόμβοι ιδρώτα εμφανίζεται στο μέτωπο του ενός καθώς το αυτοκίνητο σταματά μπροστά στη μπάρα. Και δικαιολογημένα, γιατί δεν είναι μέλη των SS, αλλά Πολωνοί κρατούμενοι που έκλεψαν τις στολές από αποθήκη ιματισμού κι άρπαξαν το αυτοκίνητο. Γνώριζαν καλά τι τους περίμενε αν τους έπιαναν.

Tα δευτερόλεπτα φαντάζουν αιώνες. Ο 22χρονος Κάζιμιρ Πιεχόφσκι, που φορά τη στολή του υπολοχαγού παγώνει. Θα «ξυπνήσει» μόνον όταν ένας απ’ τους συντρόφους τον σκουντά στον ώμο παρακινώντας τον «να κάνει κάτι».

-«Ξυπνήστε, ηλίθιοι!», φωνάζει προς τους φρουρούς. «Ανοίξτε, ειδάλλως θα σας εκτελέσω!»

Ένας πανικόβλητος στρατιώτης εμφανίστηκε μπροστά τους, «βάρεσε προσοχή» και σήκωσε τη μπάρα. Το αυτοκίνητο ξεκίνησε και λίγο αργότερα χάθηκε στη στροφή του δρόμου. Οι τέσσερις δραπέτες είχαν σωθεί. Κι ως εκ θαύματος όχι μόνον δεν τους ξανάπιασαν, αλλά επέζησαν του πολέμου. Ο Πιεχόφσκι «έφυγε» λίγο πριν τα Χριστούγεννα σε ηλικία 98 ετών.

Ήταν ένας από τους 196 κρατούμενους που κατάφεραν να αποδράσουν από το Άουσβιτς. Συνολικά 928 άνδρες, γυναίκες και παιδιά το αποτόλμησαν πράγμα που σημαίνει ότι μόνον μία στις πέντε απόπειρες στέφθηκε με επιτυχία.

Εξίσου συγκλονιστική είναι η ιστορία του Ταντέους Βιεζόφσκι, του πρώτου ανθρώπου που κατάφερε να γλιτώσει από το κολαστήριο.

Concentration Camps Auschwitz in Poland, April 4, 1944.

Λίγο μετά τη μεταφορά του στο Άουσβιτς τον Ιούνιο του 1940 ο 26χρονος μπαλωματής έπιασε φιλίες με μια ομάδα Πολωνών που εργάζονταν ως ηλεκτρολόγοι σε μια γερμανική εταιρεία κι ήταν μέλη μιας μυστικής αντιστασιακής οργάνωσης. Λίγες εβδομάδες αργότερα του φόρεσαν στολή ηλεκτρολόγου, διάβηκαν μαζί του την πύλη και αφού του έδωσαν χρήματα και τρόφιμα, τον ανέβασαν σε μια διερχόμενη εμπορική αμαξοστοιχία. Ο ίδιος γλίτωσε, αλλά όταν ανακαλύφθηκε η απουσία του, οι «σωτήρες» του συνελήφθησαν, τους βασάνισαν άγρια και τους φυλάκισαν στο Άουσβιτς. Μόλις ένας επέζησε. Δυστυχώς, όμως, και ο Wiejowski συνελήφθη μετά από ένα χρόνο και οι Ναζί τον σκότωσαν.

Την πονηριά του επιστράτευσε κι ένας νεαρός ζωγράφος, ονόματι Γιάν Κόμσκι για να ξεφύγει μαζί με άλλους τρεις συγκρατουμένους του. Ο ένας με στολή υπαξιωματικού των SS και πλαστή ταυτότητα συνόδευσε τους άλλους τρεις μ’ ένα κάρο προς την πύλη. Κατάφεραν να ξεγελάσουν τους φρουρούς κι όταν έφθασαν σε κοντινό χωριό μια γυναίκα-μέλος της Αντίστασης τους έδωσε ρούχα να αλλάξουν. Ο Κόμσκι χάρηκε την ελευθερία του επί 16 ημέρες μέχρι που τον έπιασαν σ’ ένα τρένο που κατευθυνόταν προς τη Βαρσοβία. Είχε προλάβει, όμως, να εφοδιαστεί με πλαστά χαρτιά κι έτσι δεν τον αναγνώρισαν ως δραπέτη, ειδάλλως θα τον εκτελούσαν επί τόπου. Τον έστειλαν, βέβαια, στο Άουσβιτς, όπου παρέμεινε μέχρι την απελευθέρωσή του στρατοπέδου. Μετά τον πόλεμο μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε στη Washington Post και πέθανε σε ηλικία 87 ετών το 2002.

Θέμα ντοκιμαντέρ έγινε η ιστορία ενός ζευγαριού ερωτευμένων που κατάφεραν να το σκάσουν από το Άουσβιτς φορώντας ο ένας στολή SS κι η αγαπημένη του τη φόρμα των κρατουμένων. Οι φρουροί τους άφησαν, αγνοώντας ότι ο άνδρας που παρίστανε ότι συνόδευε την κρατούμενη ήταν ένας Πολωνός ονόματι Γιέρζι Μπιελέτσκι, που είχε συλληφθεί το 1940.

Στη διάρκεια της κράτησής του ο Μπιελέτσκι έκανε καταναγκαστική εργασία σε μια αποθήκη σιτηρών, όπου γνώρισε κι ερωτεύτηκε τη νεαρή Σίλα Σιμπούλσκα. Οι Ναζί είχαν σκοτώσει όλους τους συγγενείς της κι η ίδια ήταν σίγουρα ότι την περίμενε ανάλογη μοίρα, αλλά ο αγαπημένος της είχε αποφασίσει να τη σώσει. Όταν απέδρασαν, κρύφτηκαν για αρκετές μέρες στην εξοχή μέχρι που βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι ενός θείου του Μπιελέτσκι. Μετά από αρκετό διάστημα, φοβούμενοι μήπως οι Ναζί ανακαλύψουν τα ίχνη τους, αποφάσισαν να χωρίσουν και να ξαναβρεθούν μετά τη λήξη του πολέμου.

Αλλά μέσα στο χάος που ακολούθησε δεν τα κατάφεραν κι η Σίλα μετανάστευσε στην Αμερική πιστεύοντας -όπως της είχαν πει- ότι ο καλός της σκοτώθηκε. Πέρασαν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες όταν το Μάιο του 1983 η γυναίκα που της καθάριζε το σπίτι στη Νέα Υόρκη, της είπε ότι μόλις είδε ένα ντοκιμαντέρ για την απίστευτη ιστορία τους κι ότι ο αγαπημένος της ζούσε στην Πολωνία. Η Σίλα πήγε και τον συνάντησε τον επόμενο μήνα. Τον ικέτεψε να παρατήσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, αλλά μάταια. Μετά από αρκετά ραντεβού επέστρεψε απογοητευμένη στη Νέα Υόρκη. Είχε ορκιστεί να μην τον ξαναδεί. Η Σίλα πέθανε το 2005 κι εκείνος έξι χρόνια αργότερα.

Όμως απ’ όλες τις συνταρακτικές αποδράσεις από το Άουσβιτς μία συγκεκριμένη αποδείχθηκε καταλυτικής σημασίας:

Δύο Εβραίοι από την Τσεχοσλοβακία, ο Ρούντολφ Βίρμπα και ο Άλφρεντ Βέτσλερ,  κρύφθηκαν κάτω από μια στοίβα ξύλα σε ένα εργοτάξιο του στρατοπέδου και όταν σταμάτησαν οι έρευνες για την εξαφάνισή τους δύο εβδομάδες αργότερα, τον Απρίλη του ‘44 το σκασαν κι ήρθαν σε επαφή με Σλοβάκους αντιστασιακούς, που τους ζήτησαν να γράψουν στο χαρί τις εμπειρίες τους από το Άουσβιτς.

Η λεπτομερέστατη περιγραφή τους για τη μεταφορά των κρατουμένων στο στρατόπεδο, τις φρικτές μεθόδους βασανισμού και εξόντωσής τους καθώς και τα σκίτσα από τους θαλάμους αερίων έφθασε στον Ερυθρό Σταυρό, το Βατικανό και τις κυβερνήσεις των συμμαχικών δυνάμεων. Η δημοσίευση του ντοκουμέντου από τον Τύπο προκάλεσε αποτροπιασμό για τις θηριωδίες των Ναζί και ώθησε τους συμμάχους να βομβαρδίσουν στόχους στην Ουγγαρία για να σκοτώσουν τους αξιωματικούς των Ναζί που ενορχήστρωναν την «εκκένωση» των Εβραίων και τη μεταφορά τους στο Άουσβιτς. Σύντομα σταμάτησαν οι απελάσεις και σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς σώθηκαν κάπου 120.000 ζωές.

Advertisements

Ιμπραήμ Αμπού Τουραγιά

Δολοφονήθηκε από τους Ισραηλινούς

ο ΑΜΕΑ αγωνιστής-σύμβολο της Γάζας.

Πηγή: brigada.gr

Όλοι οι αγώνες δεν μπορούν παρά να έχουν και τους νεκρούς ήρωες τους. Αυτός είναι ο στυγνός και απαράβατος κανόνας της ανθρώπινης ιστορίας. Δυστυχώς.

Και ο απελευθερωτικός αγώνας των Παλαιστινίων ενάντια στο ισραηλινό Απαρτχάιντ, μετράει ήδη χιλιάδες τέτοιους.

Ο Ιμπραήμ Αμπού Τουραγιά σε ηλικία 21 ετών, έχασε και τα δύο πόδια του κατά την διάρκεια επιδρομής της ισραηλινής αεροπορίας στο κεντρικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας το 2008. Ο αδελφός του εκείνη την εποχή, είχε δηλώσει σε γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων: «Είχε τραυματιστεί από τα πυρά ενός ισραηλινού ελικοπτέρου (…) αφού κατέβασε μια ισραηλινή σημαία και ύψωσε στη θέση της μια παλαιστινιακή σημαία, σε ένα σημείο πάνω στα σύνορα»

Έκτοτε, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο και χωρίς κάτω άκρα, δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να αγωνίζεται για τα δίκαια του λαού του. Σπρώχνοντας το καροτσάκι του, πρωτοστάτησε σχεδόν σε όλες τις διαδηλώσεις των Παλαιστινίων στα αιματοβαμμένα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας με το Ισραήλ.

Με την Παλαιστινιακή σημαία στο ένα χέρι και με το σήμα την νίκης στα δάχτυλα του άλλου, αποδείκνυε για χρόνια πως όταν η ψυχή αποζητά μανιασμένα την λευτεριά, το σώμα δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει. Η αναπηρία στην οποία τον καταδίκασαν οι σφαίρες των εισβολέων, έμοιαζε λίγη για να κάμψει τον ασίγαστο πόθο του για την ανεξαρτησία του λαού του.

Ο Ιμπραήμ κορόιδευε τον θάνατο μέσα στα μούτρα του, για εννιά ολόκληρα χρόνια.

Μέχρι την Τετάρτη.

Κατά την διάρκεια των βίαιων συγκρούσεων που ξέσπασαν στα σύνορα της Γάζας με το Ισραήλ, ο Ιμπραήμ δέχεται μία σφαίρα στο κεφάλι (σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας της Γάζας) και πέφτει νεκρός στο χώμα που τον γέννησε και που εν τέλει έδωσε την ζωή του ολόκληρη για να το δει να αναπνέει ελεύθερο.

Ήταν μόλις 29 ετών.

Σε μία μακρινή γωνιά του σύμπαντος, σε ένα απομακρυσμένο πάνθεον, όλοι οι ήρωες φόρεσαν τα καλά τους και άνοιξαν τις πόρτες για να τον υποδεχτούν. Κι ο Ιμπραήμ χαμογελαστός, με τα 29 χρόνια αγώνα να βαραίνουν τις πλάτες του, έσπρωξε το αμαξίδιο του για να βρει θέση που του αξίζει, ανάμεσα τους.

Το θρυλικό «καροτσάκι» της Γάζας, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες ανάμεσα στους Παλαιστίνιους αγωνιστές της περιοχής, δεν θα βρεθεί στην επόμενη κινητοποίηση των συμπατριωτών του.
Οι κάτοικοι της περιοχής, τον τύλιξαν με την παλαιστινιακή σημαία που τόσο λάτρεψε και τον παρέδωσαν στην αθανασία.

Ένας ακόμα αγωνιστής της Δημοκρατίας και την Ελευθερίας, έδωσε την ζωή του.

Το εκτυφλωτικό φως που εκλύθηκε από την θυσία του, ας λάμψει τον δρόμο του αγώνα όλων των Παλαιστινίων και ας διαρκέσει μέχρι την τελική τους λευτεριά.

Οι Ισραηλινές αρχές έκριναν το γεγονός της δολοφονίας του από τις στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής, ως ανάξιο σχολιασμού.

Η ΛΑΕ στηρίζει την κινητοποίηση για την Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη τη Δευτέρα (18/12)

Η ΛΑΕ στηρίζει και συμμετέχει στην κινητοποίηση που διοργανώνεται την Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου, κατά την παγκόσμια ημέρα του μετανάστη, από αντιρατσιστικές, μεταναστευτικές, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες.

Οι περιφερειακοί πόλεμοι και η ακραία φτώχεια και εξαθλίωση που έχουν υποθάλψει σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα του πλανήτη οι ιμπεριαλιστικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές των ΗΠΑ και της ΕΕ, εξαναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους να παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς ή της μετανάστευσης. Λαοί «θερίζονται» από την πείνα σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας, ως αποτέλεσμα της αρπαγής όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους από τις μεγάλες πολυεθνικές, που στηρίζουν απολυταρχικά καθεστώτα ή πολέμαρχους. Την ίδια ώρα, χωριά ολόκληρα εξαρτούν την επιβίωσή τους από τα χρήματα που θα στείλει ο ένας ή μία μετανάστρια που θα καταφέρει να φθάσει και να παραμείνει στην Ε.Ε.

Η Ε.Ε. όχι μόνο κρατάει τα σύνορα της κλειστά απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αλλά, με τις συμφωνίες που υλοποιεί, συμβάλλει σε εκατόμβες νεκρών μεταναστών και προσφύγων στην Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Με τις πολιτικές της αποτροπής ενισχύει την εξαθλίωση στα νησιά του Αιγαίου, ενώ χρηματοδοτεί πολέμαρχους και «αιμοδοτεί» τα φρικαλέα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συνυπογράφει και στηρίζει όλες τις ανθρωποκτόνες πολιτικές της Ε.Ε., αλλά και πρωτοστατεί για την διατήρηση της αντιπροσφυγικής/αντιμεταναστευτικής συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας, η οποία έχει μετατρέψει τα νησιά του Αιγαίου σε φυλακές για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που ζουν, επιπλέον, με τον διαρκή φόβο της απέλασής τους στην δήθεν «ασφαλή» Τουρκία.

Απαιτούμε:

Να σταματήσει η συνεργασία ΕΕ – Λιβύης για την αποτροπή της μετανάστευσης. Να σταματήσει η χρηματοδότηση των σκλαβοπάζαρων στη Λιβύη.

Να ακυρωθεί η ρατσιστική συμφωνία ΕΕ – Ελλάδας – Τουρκίας. Να κλείσουν τα στρατόπεδα στα νησιά, να μεταστεγαστούν οι πρόσφυγες των καταυλισμών της ενδοχώρας σε ενοικιαζόμενα σπίτια.

Άσυλο με πλήρη δικαιώματα των προσφύγων σε όποια χώρα της ΕΕ επιθυμούν. Να καταργηθεί η Συμφωνία του Δουβλίνου.

Έξω το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο. Να κλείσει η βάση της Σούδας. Καμιά συμμετοχή της Ελλάδας, καμία διευκόλυνση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που γεννούν την προσφυγιά.

Τη Δευτέρα 18/12, παγκόσμια μέρα του μετανάστη, ημέρα διεθνούς δράσης κατά των σκλαβοπάζαρων στη Λιβύη, στην Ελλάδα ενώνουμε τη φωνή μας με τις διεθνείς μεταναστευτικές, προσφυγικές, αντιρατσιστικές και τις οργανώσεις δικαιωμάτων και καλούμε:

• 5 μ.μ. σε συγκέντρωση μπροστά στη Βουλή

• 7 μ.μ. στην πορεία που θα ακολουθήσει στα γραφεία της ΕΕ στη Λεωφόρο Βασ. Σοφίας

Διαβάστε ακόμη:
18 Δεκέμβρη: Nα σταματήσουν τα σκλαβοπάζαρα της ΕΕ στη Λιβύη, να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Αιγαίο.

Καλάβρυτα 1943: Μια σφαγή ανεξιλέωτη.

Χαρακτικό-από-παράνομο-λεύκωμα-της-ΚατοχήςΧαρακτικό από παράνομο λεύκωμα της Κατοχής.

Του Ανδρέα Δενεζάκη
Πηγή: imerodromos.gr

Καλάβρυτα, Δευτέρα, 13 Δεκέμβρη του 1943. Η καμπάνα της Μητρόπολης άρχισε να χτυπά από τα ξημερώματα. Σε λίγο ήρθε η διαταγή να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι της πόλης στο Δημοτικό Σχολείο, έχοντας μαζί τους μια κουβέρτα και τρόφιμα για μια μέρα. Νέοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά συγκεντρώθηκαν, ανήσυχοι, στο σχολείο. Οι Γερμανοί και οι γερμανοντυμένοι συνεργάτες τους, «Έλληνες» των Ταγμάτων Ασφαλείας, προσπάθησαν να καθησυχάσουν τον κόσμο. Ό,τι είχαν να κάνουν στα Καλάβρυτα, το είχαν κάνει τις προηγούμενες μέρες. Είχαν πάρει στα χέρια τους κατάλογους με τα ονόματα των ανταρτών και των οικογενειών τους, είχαν κάψει και γκρεμίσει τα σπίτια τους, μια και δεν τους βρήκαν εκεί. Το ξενοδοχείο «Χελμός», που το είχαν χρησιμοποιήσει σαν νοσοκομείο οι αντάρτες, καταστράφηκε ολοσχερώς με πυρκαγιά. Ο Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Χρ. Παπανδρέου, ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος, ο γυμνασιάρχης Αντώνης Οικονόμου, ο καθηγητής γυμνασίου Α. Δημόπουλος, ο επιθεωρητής των δημοτικών σχολείων Θ. Παπαβασιλείου, ο διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας Μήτσος Σαμψαρέλος, και τόσοι άλλοι επιφανείς πολίτες, είχαν συνεργαστεί μαζί τους σε ότι τους ζήτησαν. Το μόνο που έμενε ήταν μια ομιλία σε όλους τους άνδρες, ξεχωριστά, από τους Γερμανούς ώστε να παραμείνουν φιλήσυχοι, νομοταγείς και να μην βοηθούν τους αντάρτες..

Το χρονικό

Γύρω στις 9 το πρωί χώρισαν τα γυναικόπαιδα από τους άνδρες πάνω των 14 και έως 65 ετών. Κλείδωσαν τα γυναικόπαιδα στο σχολείο και οδήγησαν τον ανδρικό πληθυσμό λίγο έξω από την πόλη, σε έναν μικρό λόφο, στο χωράφι του δάσκαλου Καπή. Τους έβαλαν στη μέση και έστησαν γύρω – γύρω πολυβόλα. Την ίδια ώρα άλλα τμήματα Γερμανών στρατιωτών και ταγματασφαλιτών άρχισαν να λεηλατούν και να καταστρέφουν την πόλη. Το μεσημέρι, στις 2.34 (το ιστορικό ρολόι της εκκλησίας της πόλης μένει σταματημένο μέχρι σήμερα), μια φωτοβολίδα που έπεσε από την πόλη έδωσε το σύνθημα. Η διαταγή δίνεται από επικεφαλής του αποσπάσματος Γερμανό λοχία Τένερ και οι τριανταπέντε Γερμανοί στρατιώτες που χειρίζονταν τα πολυβόλα άρχισαν να ξερνούν το θάνατο. Οι άτυχοι άντρες πέφτουν νεκροί ο ένας μετά τον άλλο. Εκατοντάδες νεκρά κορμιά σχηματίζουν έναν μεγάλο σωρό. Οι φονιάδες τελειώνουν το έργο τους με χαριστικές βολές σε ότι κινείται, ότι βογγάει ακόμα, στο ματωμένο κουβάρι. Πάνω από 650 οι νεκροί. Ορφάνεψε η πόλη. Κατάφεραν να σωθούν μόνο 13 άτομα που σκεπάστηκαν από τους νεκρούς συμπολίτες τους και θεωρήθηκαν νεκροί από τους ναζί. Σώθηκαν επίσης όσοι άκουσαν το κάλεσμα του ΕΛΑΣ και έφυγαν από τα Καλάβρυτα όταν έφτασαν οι Γερμανοί καθώς και όσοι κατάφεραν να δραπετεύσουν κατά την περίοδο της παραμονής των Γερμανών στη πόλη τις προηγούμενες μέρες.
(περισσότερα…)

Το φασιστικό παρακράτος προκαλεί

Έκτακτη ανακοίνωση της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς

Η ναζιστική οργάνωση «Κρυπτεία», με ανώνυμο τηλεφώνημα στα γραφεία της ΔΕΑ, προειδοποίησε για ένοπλα χτυπήματα κατά της οργάνωσης, των μελών της και των μελών της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό», αν δεν σταματήσουμε την «αντεθνική δράση» και την αλληλεγγύη μας προς τους «λαθρομετανάστες» και τους πρόσφυγες.

Το ανώνυμο τηλεφώνημα είναι η συνήθης μέθοδος αυτών των «γενναίων» καλόπαιδων που – υπενθυμίζουμε – ανέλαβαν πρόσφατα την ευθύνη για την επίθεση στο σπίτι του μικρού Αμίρ και ισχυρίζονται ότι βρίσκονται πίσω από νυχτερινά χτυπήματα σε βάρος μεμονωμένων ανθρώπων, κυρίως μουσουλμάνων και μεταναστών. Κατά τον ακροδεξιό Τύπο, η «Κρυπτεία» είναι μια ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση της εθνικιστικής ακροδεξιάς.

Τα μέλη της ΔΕΑ και της ΚΑΡ, όπως – είμαστε σίγουροι! – και όλοι οι άλλοι «στόχοι» που προσπαθεί να τρομοκρατήσει η «Κρυπτεία», θα συνεχίσουμε σταθερά τον αγώνα με βάση τις απόψεις και τις ιδέες μας. Έχουμε την καλύτερη «προστασία», γιατί κολυμπάμε σαν το ψάρι μέσα στο νερό στον κόσμο του εργατικού κινήματος και των λαϊκών δυνάμεων. Όμως είμαστε υποχρεωμένοι να σημειώσουμε αυτήν την κλιμάκωση της φασιστικής-παρακρατικής προκλητικότητας, που απευθύνεται πλέον απέναντι σε μιαν οργάνωση της Αριστεράς.

Με μεγαλύτερη έμφαση οφείλουμε να υπογραμμίσουμε τις ευθύνες της κυβέρνησης και των αρμόδιων κρατικών παραγόντων, που επιτρέπουν την ύπαρξη και τη δράση τέτοιων φασιστικών οργανώσεων και ανέχονται, ή κάνουν ότι αγνοούν, τις προφανείς διασυνδέσεις τους με αστυνομικούς και παρακλάδια άλλων κρατικών «υπηρεσιών». Επίσης υπογραμμίζουμε ότι η παράταση της ρατσιστικής, επίσημης κρατικής, πολιτικής απέναντι στους πρόσφυγες και στους μετανάστες όχι μόνο δεν απομονώνει, αλλά αντίθετα αποθρασύνει τους φασίστες.

Καλούμε όλους τους ανθρώπους του κινήματος και της Αριστεράς σε κλιμάκωση του αγώνα κατά του φασιστικού κινδύνου, κατά του ρατσισμού και του εθνικισμού.

8/12/2017

ΔΕΑ

Η μουσική απέναντι στο ναζισμό

29 Νοεμβρίου στις 8:30 μμ

στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ο εβραϊκής καταγωγής συνθέτης Βίκτορ Ούλμαν, ο οποίος έγραψε μουσική έγκλειστος στο στρατόπεδο Τερεζίν (δεξιά), λίγο πριν πεθάνει στον θάλαμο αερίων.

Πηγή: megaron.gr

Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τερεζίν, στην Τσεχία, έγκλειστοι συνθέτες έγραφαν μουσική, δεκάδες μουσικοί ερμήνευαν έργα κλασικής και τζαζ, δάσκαλοι οργάνωναν χορωδίες και δίδασκαν όργανα, φωνητική, αρμονία και θεωρία. Όλα είχαν στόχο – και όπλο αντίστασης – τη δημιουργία. Η συναυλία και η διάλεξη που προηγείται παρουσιάζουν τον τρόπο που στην Τερεζίν, η Τέχνη έγινε για κάποιους αντίδοτο στον τρόμο.

– Hans Krása: Θέμα και Παραλλαγές, για κουαρτέτο εγχόρδων
– Gideon Klein: Τρίο εγχόρδων, για βιολί, βιόλα και τσέλο
– Θωμάς Σλιώμης: Αόρατο τοπίο, για κουαρτέτο εγχόρδων σε τρία μέρη,
αφιερωμένο στη μνήμη των μαρτύρων του Ολοκαυτώματος

Κουαρτέτο Εγχόρδων L’ Anima
Στέλλα Τσάνη α’ βιολί, Μπρουνίλντα-Ευγενία Μάλο β’ βιολί
Ηλίας Σδούκος βιόλα, Λευκή Κολοβού βιολοντσέλο

Θα προηγηθεί διάλεξη του συνθέτη Θωμά Σλιώμη για το καλλιτεχνικό κίνημα
στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τερεζίν (1941-45).

Διαβάστε ακόμη: Τερεζίν: Η μουσική αντίσταση των κρατουμένων

Πωλείται άνθρωπος, 800 ευρώ!

Πιο φτηνά και από ένα αμάξι…

Πηγή: xekinima.org

Το CNN δημοσίευσε πρόσφατα βίντεο στο οποίο φαίνεται να γίνεται πλειστηριασμός όπου πουλιούνται άνθρωποι στη Λιβύη! Το CNN έστειλε συνεργείο με κρυφή κάμερα που παρακολούθησε μια τέτοια αγοραπωλησία ανθρώπων, που πουλιούνται ως σκλάβοι για 800 δολάρια.

Στον 21ο αιώνα, λοιπόν, αγοράζεις ένα αυτοκίνητο 1.000 κυβικών ξεκινώντας από 9-10 χιλιάδες ευρώ, μια σχετικά καλή μηχανή ξεκινώντας από 7-8 χιλιάδες ευρώ, ένα καλό παπί στις 2-3 χιλιάδες € και έναν άνθρωπο με 800 ευρώ!

Ο άνθρωπος αυτός αποτελεί ιδιοκτησία του αγοραστή! Μπορεί να τον χρησιμοποιεί όπως θέλει, για ό,τι θέλει! Αν αποφασίσει να του αφαιρέσει και τη ζωή, κανείς δεν θα το πάρει είδηση και κανείς δεν πρόκειται να ψάξει το θέμα!

Πρόσφυγες οι περισσότεροι

Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων είναι πρόσφυγες από χώρες τις Αφρικής, που προσπαθούν να περάσουν στην Ευρώπη με την ελπίδα να βρουν ένα καλύτερο μέλλον. Έχουν φύγει από τις χώρες τους λόγω πολέμων, ακραίας φτώχειας ή πολιτικών διωγμών.

Οι χώρες τους έχουν καταδικαστεί στην πείνα και στην αιματοχυσία από τον «ανεπτυγμένο» κόσμο (βασικά τις ΗΠΑ και την ΕΕ) που είναι «ανεπτυγμένος» ακριβώς γιατί μπορεί να ξεζουμίζει τους φυσικούς πόρους και το εργατικό δυναμικό του «υπανάπτυκτου» κόσμου.

Η πολιτική της ΕΕ, που απωθεί τα μεταναστευτικά ρεύματα των τελευταίων χρόνων, έχει οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να είναι εγκλωβισμένοι στη Λιβύη. 150.000 άτομα το χρόνο, αυτή την περίοδο, προσπαθούν να περάσουν με σαπιοκάραβα, ενώ πολλά από αυτά βουλιάζουν στη Μεσόγειο.

Όσοι δεν καταφέρουν να περάσουν, έχουν δώσει όλα τους τα υπάρχοντα για να πληρώσουν τα κυκλώματα διακίνησης και βρίσκονται εγκλωβισμένοι. Τους λένε ότι δεν έχουν πληρώσει αρκετά, ότι χρωστάνε τα «κόμιστρα», και τους κρατάνε σε αυτοσχέδιες φυλακές. Εκεί είτε εκβιάζουν τις οικογένειες τους (στέλνοντας βίντεο με βασανισμούς) να στείλουν χρήματα προκειμένου να τους απελευθερώσουν, είτε τους βάζουν να κάνουν καταναγκαστική εργασία, είτε τους πουλάνε ως σκλάβους εργάτες…

Οι γυναίκες πολλές φορές βιάζονται ή πωλούνται στα κυκλώματα της πορνείας.

Τα παραπάνω αποτελούν καταγγελίες από τα πιο επίσημα χείλη, τους εκπροσώπους του ΟΗΕ.

Η τρίτη πιο επικερδής παράνομη δραστηριότητα

Η διακίνηση ανθρώπων (είτε γυναικών στα κυκλώματα πορνείας, είτε παιδιών στα κυκλώματα επαιτείας, είτε εργατών- σκλάβων) είναι η τρίτη πιο επικερδής εγκληματική δραστηριότητα, μετά το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών. Ο τζίρος από το εμπόριο ανθρώπων υπολογίζεται σε 25,7 δις δολάρια. Συνολικά, 27 εκατομμύρια άνθρωποι πουλιούνται και αγοράζονται εν έτει 2017.

Υποτίθεται, με τον καπιταλισμό είχαμε βγει από την εποχή της δουλείας, και ήμασταν στην εποχή της μισθωτής εργασίας.

Όχι βέβαια ότι η μισθωτή εργασία στον καπιταλισμό είναι κάτι το ειδυλλιακό. Το αντίθετο. Οι εργαζόμενοι εξαρτώνται πλήρως από το αφεντικό τους. Είναι «ελεύθεροι» να επιλέξουν δουλειά, μόνο που όταν δεν υπάρχουν δουλειές και όταν όσες υπάρχουν είναι με παρόμοιες συνθήκες, αυτή η ελευθερία είναι μια φάρσα. Και έτσι οι εργαζόμενοι είναι «ελεύθεροι» να κάνουν απλήρωτες υπερωρίες, να γίνονται λάστιχο, να κάνουν ότι απίθανη εργασία τους πει το αφεντικό, και να λένε και ευχαριστώ. Αλλιώς, είναι «ελεύθεροι» να πεθάνουν της πείνας.

Αλλά, όταν το καπιταλιστικό σύστημα βλέπει όλα τα πράγματα στη ζωή ως «προϊόντα», γιατί να μην είναι «προϊόν» και ένας άνθρωπος;

Πουλάνε και αγοράζουνε το νερό, το έδαφος και το υπέδαφος, τα ζώα, τον αέρα (ναι, στην Κίνα πουλιέται συσκευασμένος καθαρός αέρας λόγω νέφους!). Πουλάνε την παιδεία και την Υγεία. Πουλάνε και αγοράζουνε την εργατική μας δύναμη προκειμένου να βγάλουνε κέρδος ή να διασκεδάσουνε. Γιατί λοιπόν να μην πουλάνε και να αγοράζουνε ανθρώπους;

Ο Μαρξισμός, από τη γένεσή του εξηγεί ότι η πραγματική επιλογή που αφήνει η εξέλιξη στην ανθρωπότητα είναι ή σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Όσοι νομίζουν πως ο μαρξισμός είναι «εκτός πραγματικότητας», ουτοπικός και αδιέξοδος, ας το ξανασκεφτούν.