Κατηγορία: Αντιφασιστικά-Αντιρατσιστικά

Όχι άλλοι νεκροί πρόσφυγες στο Αιγαίο, όχι άλλες παράνομες απελάσεις στον Έβρο!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Όχι άλλοι νεκροί πρόσφυγες στο Αιγαίο,
όχι άλλες παράνομες απελάσεις στον Έβρο!

Το νέο προσφυγικό ναυάγιο στα ανοιχτά της Μυτιλήνης, με μέχρι στιγμής επτά θύματα στα οποία συμπεριλαμβάνονται και δύο παιδιά, είναι αποτέλεσμα της αντιπροσφυγικής συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας που θωρακίζει τα κλειστά σύνορα, εξαναγκάζοντας τους πρόσφυγες να επιλέγουν τους πιο επικίνδυνους δρόμους διαφυγής από τη μοίρα του πολέμου, της καταστροφής και της πείνας, που πυροδότησαν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολεμικές επιχειρήσεις.

Η πολιτική αυτή, στην οποία έχουν συμφωνήσει από κοινού όλα τα μνημονιακά κόμματα, είναι ρατσιστική και εγκληματική. Στον αντίποδα όσων ισχυρίζονται, ενισχύει στην πραγματικότητα το  trafficking και τους διακινητές, συμβαδίζοντας με τις παράνομες απελάσεις στην περιοχή του Έβρου από στρατιωτικά, αστυνομικά και παραστρατιωτικά σώματα.

Παράλληλα, παρέχει νομιμοποίηση σε κανιβαλικές αντιλήψεις που γιγαντώνουν την ακροδεξιά, μεταθέτοντας την ευθύνη από τους θύτες στα θύματα για τη μεταβολή του Αιγαίου σε πλωτό νεκροταφείο.

Όχι άλλοι νεκροί πρόσφυγες στο Αιγαίο, όχι άλλες παράνομες απελάσεις στον Έβρο!

Η Λαϊκή Ενότητα, μαζί με τις δυνάμεις του αντιρατσιστικού και του αντιφασιστικού κινήματος, απαιτεί την κατάργηση της αντιπροσφυγικής συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας και την κατοχύρωση νομίμων και ασφαλών δρόμων διέλευσης για ΟΛΟΥΣ τους πρόσφυγες προς τις χώρες όπου επιθυμούν να ζήσουν. Απαιτεί την απόσυρση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της FRONTEX από το Αιγαίο, την ενίσχυση των μέτρων διάσωσης, και την επαναφορά σε ισχύ της καταργημένης στην πράξη διεθνούς Συνθήκης της Γενεύης. Απαιτεί την πλήρη και ισότιμη κοινωνική ένταξη των προσφύγων στα κράτη και στις κοινωνίες υποδοχής τους. Παλεύει για τον τερματισμό των ιμπεριαλιστικών πολέμων που εξαναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον πλανήτη σε μετανάστευση και προσφυγιά.

Γραφείο Τύπου της Λαϊκής Ενότητας,
11/06/2019

Advertisements

«Δεν θα αφήσετε ούτε γάτα»

Η εντολή για τη σφαγή στο Δίστομο

10 Ιουνίου 1944

Πηγή: mixanitoyxronou.gr

Το καλοκαίρι του 1944 οι Γερμανοί είχαν αποδυναμωθεί αρκετά. Εκτός από τις μάχες, είχαν αρχίσει να χάνουν και την ψυχραιμία τους.

Έτσι, μπροστά στην απειλή των αντάρτικων δυνάμεων, χτυπούσαν τα χωριά και σκότωναν τους ανυπεράσπιστους κατοίκους ως αντίποινα.
Ένας από τους στόχους τους ήταν και το Δίστομο, το οποίο βρισκόταν σε μια νευραλγική θέση μεταξύ Ελικώνα και Παρνασσού, όπου δρούσαν αντάρτες.

Στις 10 Ιουνίου δυνάμεις των Ες Ες ξεκίνησαν την πορεία τους προς το χωριό ντυμένοι μαυραγορίτες.
Είχαν επιτάξει δύο ελληνικά φορτηγά και χρησιμοποίησαν τα ρούχα, αλλά και τον οπλισμό που βρήκαν για να προκαλέσουν τους αντάρτες.

Στην πορεία ενώθηκαν με άλλα 60 αυτοκίνητα γεμάτα Γερμανούς και άρχισαν να σκορπούν τον θάνατο. Σκότωσαν 5 αγρότες και συνέλαβαν άλλους 12. Λίγο αργότερα μπήκαν στο Δίστομο και ξεκίνησαν την αναζήτηση ανταρτών, αλλά και το πλιάτσικο σε σπίτια και μαγαζιά. Όταν τελείωσαν, άρχισαν να κατευθύνονται προς το διπλανό χωριό. Εκεί μια ομάδα 11 ανταρτών προσπάθησε να αντισταθεί.

Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων του χωριού στη «Μηχανή του Χρόνου», ακολούθησε μάχη που κράτησε περίπου 2 ώρες, κατά την οποία σκοτώθηκαν περίπου 40 Γερμανοί και χτυπήθηκε ο επικεφαλής των δυνάμεων τους. Οι αντάρτες όμως υποχώρησαν γιατί δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους πολυάριθμους άνδρες της Βέρμαχτ. Οι Γερμανοί επέστρεψαν στο Δίστομο και λίγο αργότερα ο επικεφαλής τους ξεψύχησε.

Τα τελευταία του λόγια, σύμφωνα με τις μαρτυρίες ήταν: «Δεν θα αφήσετε ούτε γάτα».
Οι άντρες του υπάκουσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις εντολές. Ο απολογισμός της σφαγής του Διστόμου είναι 220 άμαχοι. Ανάμεσά τους παιδιά, γυναίκες και βρέφη.

Σε μια περίπτωση, οι σφαγείς σκότωσαν ένα μωρό με την ξιφολόγχη και χάραξαν τον αγκυλωτό σταυρό στο πρόσωπό του.

Το έγκλημα, όπως συνέβη και σε άλλα μαρτυρικά χωριά στην Ελλάδα, έμεινε ατιμώρητο. Μάλιστα ο αντισυνταγματάρχης Κάρλ Σύμερς πριν από το Δίστομο είχε αιματοκυλήσει την  Κλεισούρα στην Καστοριά με 280 νεκρούς.

Δείτε το σχετικό βίντεο της «Μηχανής του Χρόνου» με συγκλονιστικές μαρτυρίες επιζώντων, που αν και ήταν τότε παιδιά, οι σκηνές της σφαγής έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη τους, εδώ.

Δείτε ακόμη:   ΕΡΤ: Η σφαγή στο Δίστομο – 10 Ιουνίου 1944

Το πρόγραμμα της 13ης Αντιρατσιστικής Γιορτής

Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

15-16 Ιούνη

Στις 15 και 16 Ιούνη, η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» και το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστώνδιοργανώνουν στην ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256) την 13 Αντιρατσιστική Γιορτή, την οποία στηρίζει και το ΜΕΤΑ.

Στον αύλιο χώρο της Σχολής Καλών Τεχνών, θα στηθούν περίπτερα µεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων, αντιρατσιστικών και αντιφασιστικών κινήσεων, LGBTQI και γυναικείων οργανώσεων, εργατικών σωµατείων, εντύπων και διαδικτυακών ΜΜΕ, λαϊκών συνελεύσεων, πρωτοβουλιών αντίστασης, τοπικών συλλογικοτήτων και οργανώσεων νεολαίας. Επίσης, θα λειτουργήσουν βιβλιοπωλείo, ταβέρνα, και µπαρ.

Πρόσβαση/Πληροφορίες: Με τρένο και 10 λεπτά περπάτηµα: Από τον Σταθµό Ηλεκτρικού της Καλλιθέας. Με τα Λεωφορεία: 049 & 914 µε αφετηρία την πλατεία Κοτζιά, στάση ΑΣΚΤ. Νυχτερινό Λεωφορείο 500 (Πειραιάς – Κηφισιά), στάση ΗΣΑΠ Καλλιθέας.

Είσοδος ενίσχυσης: 5 ευρώ για κάθε ηµέρα. Μειωµένη διήµερη είσοδος ενίσχυσης 8 ευρώ. Είσοδος ελεύθερη για τους ανέργους, ντόπιους ή πρόσφυγες/µετανάστες.

Για να διαβάσετε αναλυτικά το πρόγραμμα, πατήστε εδώ.

 

Γρηγόρης Λαμπράκης

56 χρόνια από την δολοφονική επίθεση.

Γρηγόρης Λαμπράκης

Πηγή: sansimera.gr

Γιατρός, αθλητής, πολιτικός, μα πάνω απ’ όλα αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Ειρήνης. Γεννήθηκε στην Κερασίτσα Αρκαδίας στις 3 Απριλίου 1912. Μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του μετέβη στην Αθήνα και εισήλθε στην Ιατρική. Από τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και αναδείχθηκε δέκα φορές βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος, ενώ επί 23 χρόνια (1936-1959) κατείχε το πανελλήνιο ρεκόρ του αγωνίσματος.

Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Το 1943 ίδρυσε την «Ένωση των Ελλήνων Αθλητών» και διοργάνωσε αγώνες, από τα έσοδα των οποίων τροφοδοτούσε τα λαϊκά συσσίτια. Μετά την απελευθέρωση ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική και το 1950 αναγορεύθηκε υφηγητής στην έδρα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας.

Στις εκλογές «της βίας και της νοθείας», όπως έμεινε στην ιστορία η εκλογική διαδικασία της 29ης Οκτωβρίου 1961, πολιτεύθηκε με το ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος), έναν συνασπισμό αριστερών δυνάμεων με επικεφαλής την ΕΔΑ και εξελέγη βουλευτής Πειραιά. Τον ίδιο χρόνο δραστηριοποιήθηκε στο ειρηνιστικό κίνημα και με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε η «Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη» (ΕΕΔΥΕ).

Στις 21 Απριλίου 1963 η ΕΕΔΥΕ διοργάνωσε Πορεία Ειρήνης από τον Μαραθώνα στην Αθήνα. Η αστυνομία απαγόρευσε την πορεία και συνέλαβε πολλούς από τους διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και τον Μίκη Θεοδωράκη. Ο Λαμπράκης, προστατευόμενος από τη βουλευτική του ασυλία, πραγματοποίησε μόνος την πορεία, κρατώντας ένα μικρό πανό με το σύμβολο της ειρήνης. Αμέσως μετά συνελήφθη από την αστυνομία.

Στις 22 Μαΐου 1963 ο Γρηγόρης Λαμπράκης παρέστη και μίλησε σε εκδήλωση για την ειρήνη στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος της εκδήλωσης δέχθηκε δολοφονική επίθεση σε κεντρικό δρόμο της πόλης από τρίκυκλο, στο οποίο επέβαιναν οι ακροδεξιοί Σπύρος Γκοτζαμάνης και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης. Τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε στις 27 Μαΐου 1963, σε ηλικία 51 ετών. Ο θάνατός του προκάλεσε αγανάκτηση στην κοινή γνώμη, οξύτατη πολιτική κρίση, αλλά και διεθνή κατακραυγή.

Την επομένη ένα πλήθος 500.000 ανθρώπων συγκεντρώθηκε στο Α’ Νεκροταφείο για το «Ύστατο Χαίρε». Γρήγορα, η συγκέντρωση μετατράπηκε σε διαδήλωση καταδίκης της δεξιάς κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Παλατιού.

Φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας Λαμπράκη ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης, αλλά η δικαστική έρευνα που διεξήγαγαν ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας και ο νεαρός ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης έφεραν στο φως σχέσεις των αρχών με ένα ακροδεξιό παρακράτος. Ο ανακριτής Σαρτζετάκης απήγγειλε, μάλιστα, κατηγορίες και εναντίον ανώτατων αξιωματικών της Χωροφυλακής. Οι φυσικοί αυτουργοί καταδικάσθηκαν τον Δεκέμβριο του 1966 σε πολυετή φυλάκιση και απελευθερώθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Η δολοφονία Λαμπράκη επιτάχυνε τις πολιτικές εξελίξεις. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αφού διερωτήθηκε «ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;» εγκατέλειψε την πρωθυπουργία και την πολιτική τον Ιούνιο του 1963 και αποσύρθηκε στο Παρίσι. Χιλιάδες νέοι ίδρυσαν τον πολιτικό οργανισμό «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη», που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο προοδευτικό κίνημα της δεκαετίας του ’60. Πρώτος γραμματέας της οργάνωσης ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Η ζωή και ο θάνατος του Γρηγόρη Λαμπράκη ενέπνευσε τον συγγραφέα Βασίλη Βασιλικό στο περίφημο πολιτικό του μυθιστόρημα με τον τίτλο Ζ. Το 1969 μεταφέρεται με μεγάλη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, με πρωταγωνιστές τους Υβ Μοντάν, Ζαν Λουί Τρεντινιάν και Ειρήνη Παπά.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης με την προσωπικότητα και τη δράση του παραμένει και σήμερα ένα σύμβολο της Δημοκρατίας και του αγωνιζόμενου ανθρώπου κατά της πολιτικής καταπίεσης.

Ας πάρουμε πράγματι θέση ενάντια στην ακροδεξιά και το ρατσισμό

Του Δημήτρη Σαραφιανού,
υποψήφιου ευρωβουλευτή με την Λαϊκή Ενότητα-Μέτωπο Ανατροπής

Το κείμενο αποτελεί την παρέμβαση του Δημήτρη Σαραφιανού στη συνέντευξη τύπου που οργανώθηκε από το Ελληνικό φόρουμ Μεταναστών και άλλες αντιρατσιστικές οργανώσεις στα πλαίσια της καμπάνιας «ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ» απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και των διακρίσεων.

Η ακροδεξιά ατζέντα αποκρυσταλλώνεται σήμερα στην πολιτική και τις συνθήκες της ΕΕ. Η Ευρώπη φρούριο που στηρίζει ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οδηγεί στο ξερίζωμα χιλιάδων ανθρώπων από τις εστίες τους, υψώνει ταυτόχρονα στα σύνορά της ένα τείχος αποτροπής: με στρατόπεδα συγκέντρωσης (είτε τύπου hot spot στα νησιά είτε κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα τύπου Αμυγδαλέζας και Κορίνθου),     με εθνοτικούς διαχωρισμούς ανάλογα την καταγωγή των προσφύγων, με επιβολή διαφορετικού καθεστώτος στους πρόσφυγες που παραμένουν στα νησιά από το καθεστώς όσων κατάφεραν να εισέλθουν στην ενδοχώρα, με δημιουργία γκέτο στα νησιά, με φράχτες, frontex, ΝΑΤΟ και Γερμανούς αστυνομικούς, με παράνομες επαναπροωθήσεις στον Εβρο για τις οποίες καμία έρευνα δεν διεξάγεται, με άτυπες ελληνογερμανικές συμφωνίες μη εφαρμογής των διατάξεων για την οικογενειακή επανένωση (συμφωνίες που θεώρησε νόμιμες ο Επίτροπος Μεταναστευτικής Πολιτικής Αβραμόπουλος, όπως αποκαλύφθηκε με ερωτήσεις του ευρωβουλευτή της ΛΑΕ Νίκου Χουντή), με αλλαγή της σύνθεσης των Επιτροπών Ασύλων, προκειμένου να κριθεί ότι η Τουρκία είναι ασφαλής χώρα και ότι το πέρασμα από την Τουρκία δημιουργεί επαρκή σύνδεσμο του πρόσφυγα με αυτή επιτρέποντας την επαναπροώθησή του. Το πλαίσιο αυτό, που έχει θεσμοποιηθεί με τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας και παραβιάζει κατάφωρα τη συνθήκη της Γενεύης, επεκτείνεται σε μια σειρά άλλες χώρες, όπως το ασφαλές Αφγανιστάν, η ασφαλής Λιβύη κλπ

Όμως οι ρυθμίσεις αυτές αποτελούν μέρος μόνο της συνολικής αντιμεταναστευτικής νομοθεσίας της ΕΕ που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την οδηγία 2008/115 για την επιβολή 18μηνης κράτησης στους μετανάστες, των οποίων το μόνο αδίκημα ήταν ότι διεκδίκησαν μια καλύτερη μοίρα στον ήλιο της σκληρής εκμετάλλευσης και το Σύμφωνο Μετανάστευσης (γνωστό και ως Σύμφωνο Σαρκοζύ-Παυλόπουλου) που απαγορεύει τις μαζικές διαδικασίες νομιμοποίησης των μεταναστών. Η τελευταία έκτακτη διαδικασία νομιμοποίησης στην Ελλάδα έγινε το 2005 και παρά το ότι έχουν περάσει τέσσερα χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προβλεφθεί καμία πάγια ρύθμιση που να καθιερώνει διαδικασία νομιμοποίησης, δεν καθιερώνονται ίσα δικαιώματα στην εργασία, δεν επαναφέρεται καν το δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές, ενώ τα παιδιά της δεύτερης γενιάς στερούνται του δικαιώματος να ενταχθούν ομαλά στην ελληνική κοινωνία.

Πρόσφυγες και μετανάστες τελούν σε ένα καθεστώς εξαίρεσης, σε ένα χώρο όπου το δίκαιο απουσιάζει, τραγικό σύμβολο της οποίας ήταν, είναι και θα είναι το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αν τα ανωτέρω συνδυασθούν με τη διαμόρφωση χώρων εξαίρεσης σε μια σειρά άλλων τομέων, όπως π.χ. η «αντιτρομοκρατική νομοθεσία» που διαμορφώνει ένα παραποινικό κώδικα, μια παραποινική δικονομία και πλέον και ένα παρασωφρονιστικό κώδικα που παρανόμως στερεί δικαιώματα σε κρατουμένους, καταλαβαίνουμε ότι επί κυβερνήσεως της «αριστεράς» υιοθετείται και εφαρμόζεται πλήρως η ακροδεξιά ατζέντα. Είναι παντελώς λάθος η αντίληψη ότι η υιοθέτηση της ατζέντας αυτής από το επίσημο πολιτικό σύστημα ενσωματώνει τις ακροδεξιές αντιλήψεις προκειμένου να μην εκφράζονται από ακραίες ναζιστικές οργανώσεις. Συμβαίνει ιστορικά ακριβώς το αντίθετο: η υιοθέτηση της ατζέντας αυτής ενισχύει τους ακροδεξιούς εκφραστές και η ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυσή τους επιβάλλει ακόμα μεγαλύτερη υιοθέτηση όψεων της ατζέντας τους (κανονικός φαύλος κύκλος από τον οποίο δεν ξεφεύγει το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών).

Εκτός όμως από την ενίσχυση των πολιτικών φορέων της ακροδεξιάς αυτός ο κατακερματισμός των εργαζομένων και των πιο φτωχών στρωμάτων σε ντόπιους, μειονοτικούς, πρόσφυγες και μετανάστες και η προσπάθεια να στραφεί ο ένας εναντίον του άλλου, ποτίζει την κοινωνία με το δηλητήριο του ρατσισμού και τη φοβία ενάντια σε κάθε «διαφορετικό». Όταν τα θεσμικά όργανα και ιδίως η αστυνομία αναπαράγει στο έπακρο αυτή την αντιμετώπιση, δικαιολογώντας τη μάλιστα με επιχειρήματα τύπου «αυτός είναι ο νόμιμος τρόπος δράσης της αστυνομίας και αν σας αρέσει» τότε φαινόμενα όπως η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου θα εμφανίζονται συχνότερα. Αλλωστε και το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της και η ατιμωρησία των αστυνομικών καλά κρατεί. Ας μη μας παραξενεύει λοιπόν η συνεργασία αστυνομίας (και ιδίως των ειδικών μονάδων καταστολής)-Χρυσής Αυγής που άλλωστε συμπορεύονται στην ίδια φορά της βίας: της βίας ενάντια στην κοινωνία.

Στα πλαίσια αυτά είναι επικίνδυνες οι προταθείσες αλλαγές στον ποινικό κώδικα, που ξηλώνουν τα εργαλεία καταπολέμησης των ρατσιστικών αδικημάτων, όπως τα άρθρα 81Α και 361Β ΠΚ, ενώ αντίθετα ποινικοποιούν τις συγκεντρώσεις ενάντια στις φασιστικές συνάξεις, ακόμα και όταν δεν διαταράσσεται η κοινή ειρήνη.

Όμως η πολιτική και οι συνθήκες της ΕΕ ενισχύουν την ακροδεξιά ατζέντα και με άλλους τρόπους. Ως είναι γνωστό το Δικαστήριο της ΕΕ αρνήθηκε να κρίνει την νομιμότητα της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας θεωρώντας ότι αποτελεί συμφωνία των επιμέρους κρατών με την Τουρκία, αν και τα ίδια τα όργανα της ΕΕ, όπως η Διεύθυνση Μετανάστευσης έστελνε στην Ελλάδα εντολές για το πώς πρέπει να εφαρμοσθεί η συμφωνία. Το παράδειγμα αυτό δεν είναι το μόνο. Μέσα στα πλαίσια της ΕΕ δημιουργούνται ολοένα και περισσότερα όργανα, τα οποία θεωρούνται ανέλεγκτα, παρά το ότι με τις αποφάσεις τους επηρεάζουν τις ζωές των ευρωπαίων πολιτών (όπως το Eurogroup, o ESM κ.α.). Αλλά και οι συνθήκες που επιβάλλουν επιτροπεία από απομακρυσμένα από τη λαϊκή νομιμοποίηση όργανα, όπως η έγκριση των προϋπολογισμών των κρατών μελών από την Επιτροπή ή οι αυτόματοι κόφτες και η επιβολή προστίμων όταν η οικονομική πολιτική μιας χώρας δεν ακολουθεί πλήρως τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας ή ακόμα περισσότερο η πλήρης απαξίωση των δημοψηφισμάτων, διαμορφώνει στα λαϊκά στρώματα μια αίσθηση ανημπόριας, αδυναμίας επιρροής των αποφάσεων για τη ζωή τους. Είναι μικρό το βήμα από το σημείο αυτό μέχρι την ανάθεση των ελπίδων τους σε έναν δυναμικό ηγέτη, σε έναν ακροδεξιό αρχηγό.

Η συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας μέσα στην ΟΝΕ και την ΕΕ, η ιδεολογική κατίσχυση ενός τέτοιου ευρωμονόδρομου, η αναγκαστική άσκηση ίδιων πολιτικών από φορείς που θέλουν να λέγονται σοσιαλδημοκρατικοί ή πολλώ δε μάλλον αριστεροί, ενισχύει την ακροδεξιά και αυτή είναι η ρίζα του φαινομένου που βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη. Αν θέλουμε λοιπόν να σταματήσουν να ξεβράζονται πτώματα παιδιών στις ακτές μας, αν θέλουμε να συγκρουστούμε πράγματι με την ακροδεξιά και το ρατσισμό, πρέπει να συγκρουστούμε και με την ακροδεξιά ατζέντα και με τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο. Το χρωστάμε στα θύματα του φασισμού. Το χρωστάμε για να μην θρηνήσουμε κι άλλα θύματα.

Να τελειώνουμε πια με την εγκληματική ναζιστική οργάνωση «Χρυσή Αυγή»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Να τελειώνουμε πια με την εγκληματική ναζιστική οργάνωση «Χρυσή Αυγή»

Είναι πρόκληση για κάθε δημοκράτη πολίτη να βλέπουμε πάλι τα τέρατα της «Χρυσής Αυγής», που δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα και τον Σαχζάντ Λουκμάν, που επιτέθηκαν και συνεχίζουν να επιτίθενται με ρόπαλα, σιδερολοστούς και μαχαίρια ενάντια σε μετανάστες, αντιφασίστες και συνδικαλιστές, να αντιμετωπίζονται με τα προνόμια «κανονικού»  κόμματος  και να τους παρέχεται δημόσιος χώρος και τηλεοπτικός χρόνος για να διασπείρουν το μίσος της ναζιστικής ιδεολογίας από την οποία εμφορούνται.

Η παραχώρηση δημόσιων «βημάτων» για την προβολή των θέσεων της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής» δεν είναι μόνο προσβολή στη μνήμη των χιλιάδων νεκρών των αντιφασιστικών αγώνων που έδωσε ο λαός μας, αλλά είναι και πολιτικά επικίνδυνη. Αποτελεί «ξέπλυμα» για τη «Χρυσή Αυγή», για τα εγκλήματά της και κρατική νομιμοποίηση των πρακτικών διάχυσης του ρατσιστικού και εθνικιστικού μίσους στην κοινωνία.  Πρακτικών που εμπνέονται από τα ναζιστικά «τάγματα εφόδου»  που έφεραν τον Χίτλερ στην εξουσία, οδηγώντας συνολικά την Ευρώπη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και που σήμερα επανέρχονται ως απειλή για τις κοινωνίες και τα κράτη της Ευρώπης, καθώς το όχημα της ακροδεξιάς και του ρατσισμού αποτελεί μία από τις  πιθανές εναλλακτικές του συστήματος και του κεφαλαίου, για να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές αντιστάσεις και να διατηρήσει τις καταστροφικές πολιτικές της υπερλιτότητας, για τις οποίες η χώρα μας αποτελεί πειραματόζωο.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ φέρει τεράστια ευθύνη για την συνεχιζόμενη τεράστια καθυστέρηση στη δίκη της «Χρυσής Αυγής», που επιτρέπει, απαράδεκτα, στον υπόδικο Κασσιδιάρη και στον κάθε «Κασσιδιάρη»  να έχουν «βήμα» για να στοχοποιούν προσφυγόπουλα, να οργανώνουν επιθέσεις ενάντια σε πρόσφυγες και μετανάστες και να μολύνουν με το δηλητήριο του ρατσισμού και του ναζισμού την κοινωνία και τη νεολαία. Που επιτρέπει στον δολοφόνο Ρουπακιά και στα στελέχη της «Χρυσής Αυγής» να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Η Λαϊκή Ενότητα στηρίζει κάθε αγώνα του αντιφασιστικού κινήματος ενάντια στη «Χρυσή Αυγή». Γιατί η θέση των εγκληματικών ναζιστικών τεράτων της «Χρυσής Αυγής» είναι αποκλειστικά στη φυλακή.

Επιτροπή Δικαιωμάτων Λαϊκής Ενότητας

Γραφείο Τύπου της Λαϊκής Ενότητας,
17/05/2019

Η αντιφασιστική νίκη των λαών

9η Μαΐου 1945

Του Γιώργου Πετρόπουλου
Πηγή: efsyn.gr

Από το 1945 και μετά η 9η Μαΐου καθιερώθηκε ως η μέρα της νίκης των λαών κατά του φασισμού.

Όχι τυχαία, καθώς αυτή την ημέρα συνθηκολόγησε άνευ όρων η ναζιστική Γερμανία και τελείωσε οριστικά, για την Ευρώπη, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Σ’ εκείνη την -ταπεινωτική για τη ναζιστική Γερμανία και θριαμβευτική για τους συμμάχους- τελετή, εκ μέρους των χωρών της αντιχιτλερικής συμμαχίας παρόντες ήταν: από μέρους της ΕΣΣΔ ο στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκοφ, από μέρους της Αγγλίας ο στρατάρχης της αεροπορίας Α. Τέντερ, από τις ΗΠΑ ο στρατηγός Κ. Σπάατς και από μέρους της Γαλλίας ο στρατηγός Ντε Λατρ ντε Τασινί.

Το φασιστικό τέρας υποκύπτει

Ο στρατάρχης Ζούκοφ περιγράφει στα απομνημονεύματά του το ιστορικό γεγονός με κάθε λεπτομέρεια:

Ώρα 24η ακριβώς -γράφει ο Ζούκοφ- μπήκαμε στην αίθουσα. Άρχιζε η 9η Μαΐου 1945. Όλοι καθίσαμε στο τραπέζι που ήταν στον τοίχο, όπου υπήρχαν οι κρατικές σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας.

– Εμείς, οι αντιπρόσωποι της Ανωτάτης Διοίκησης των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Ανωτάτης Διοίκησης των συμμαχικών στρατευμάτων, είπα ανοίγοντας τη συνεδρίαση, είμεθα εξουσιοδοτημένοι από τις κυβερνήσεις του αντιχιτλερικού συνασπισμού να δεχτούμε την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας από τη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση. Καλέσατε στην αίθουσα τους αντιπροσώπους της Γερμανικής Γενικής Διοίκησης.

Όλοι οι παριστάμενοι γύρισαν τα κεφάλια τους προς την πόρτα. Πρώτος, χωρίς να βιάζεται και προσπαθώντας να διατηρήσει φαινομενική ηρεμία, πέρασε το κατώφλι ο στρατάρχης Κάιτελ, δεξί χέρι του Χίτλερ. Σήκωσε το χέρι με τη στραταρχική του ράβδο, χαιρετίζοντας τους αντιπροσώπους της Ανωτάτης Διοίκησης των σοβιετικών και συμμαχικών στρατευμάτων. Μετά τον Κάιτελ μπήκε ο στρατηγός Στουμπφ. Ανάστημα λίγο κάτω του μέτριου, με μάτια γεμάτα κακία και αδυναμία. Ταυτόχρονα μπήκε ο ναύαρχος Φον Φρίντεμπουργκ που έμοιαζε πρόωρα γερασμένος.

Απευθύνθηκα στη γερμανική αντιπροσωπεία:

– Έχετε στα χέρια σας την πράξη τής άνευ όρων παράδοσης, την μελετήσατε και είσθε εξουσιοδοτημένοι να υπογράψετε την πράξη αυτή;

– Μάλιστα, τη μελετήσαμε και είμαστε έτοιμοι να την υπογράψουμε, απάντησε με υπόκωφη φωνή ο στρατάρχης Κάιτελ, δίνοντάς μας το ντοκουμέντο που είχε υπογράψει ο ναύαρχος Ντένιτς. Το ντοκουμέντο αυτό έλεγε ότι ο Κάιτελ, ο Φον Φρίντεμπουργκ και ο Στουμπφ είναι εξουσιοδοτημένοι να υπογράψουν την πράξη τής άνευ όρων παράδοσης.

Ήταν κάθε άλλο παρά ο υπερφίαλος εκείνος Κάιτελ, ο οποίος δεχόταν την παράδοση της νικημένης Γαλλίας. Τώρα φαινόταν τσακισμένος, αν και προσπαθούσε να κρατήσει κάποια πόζα.

Αφού σηκώθηκα, είπα τα εξής:

– Προτείνω στη γερμανική αντιπροσωπεία να πλησιάσει εδώ, στο τραπέζι. Εδώ θα υπογράψετε την πράξη τής άνευ όρων παράδοσης της Γερμανίας.

Ο Κάιτελ σηκώθηκε γρήγορα από τη θέση του, ρίχνοντας σε μας μια εχθρική ματιά, ύστερα κατέβασε τα μάτια και, παίρνοντας αργά από το τραπέζι τη στραταρχική ράβδο του, προχώρησε με αβέβαιο βήμα προς το τραπέζι μας. Το μονόκλ τού έπεσε και κρεμάστηκε στο κορδόνι. Το πρόσωπό του γέμισε με κόκκινες κηλίδες.

Μαζί του πλησίασαν στο τραπέζι ο στρατηγός Στουμπφ, ο ναύαρχος Φον Φρίντεμπουργκ και οι Γερμανοί αξιωματικοί που τους συνόδευαν. Αφού διόρθωσε το μονόκλ, ο Κάιτελ κάθισε στην άκρη του τραπεζιού και με τρεμάμενο ελαφρά χέρι και χωρίς να βιάζεται υπέγραψε πέντε αντίτυπα της πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας.

Μετά έθεσαν τις υπογραφές τους οι Στουμπφ και Φρίντεμπουργκ. Μετά την υπογραφή της πράξης, ο Κάιτελ σηκώθηκε από το τραπέζι, φόρεσε το δεξί γάντι του και προσπάθησε πάλι να επιδείξει το στρατιωτικό του παράστημα, αλλά δεν τα κατάφερε και γύρισε ήσυχα πίσω στο τραπέζι του.

Στις 9 Μαΐου 1945 ώρα 0.43′, η υπογραφή της πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας είχε τελειώσει.

Ένας κόσμος γεμάτος ελπίδα

Η συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας γέμισε με ελπίδα ολόκληρο τον πλανήτη ότι ο μεταπολεμικός κόσμος θα ήταν ένας κόσμος που θα κυριαρχούσε η ειρήνη, η δημοκρατία και η ελευθερία.

Την ελπίδα αυτή αποτύπωναν στα μεταξύ τους μηνύματα και οι ηγέτες της αντιχιτλερικής συμμαχίας.

«Σας διαβιβάζω εγκάρδιον χαιρετισμόν με την ευκαιρίαν της λαμπράς νίκης που εσημειώσατε εκδιώξαντες τους επιδρομείς από το έδαφός σας και συντρίψαντες την ναζιστικήν τυραννίαν. Πιστεύω σταθερώς ότι από την φιλίαν και την αμοιβαίαν κατανόησιν μεταξύ του βρετανικού λαού και του ρωσικού λαού εξαρτάται το μέλλον τής ανθρωπότητος…» έγραφε, σε μήνυμα που έστειλε στις 9 Μαΐου 1945 προς τον Ι. Β. Στάλιν, τον Κόκκινο Στρατό και τον σοβιετικό λαό, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουιν. Τσόρτσιλ.

«Εκφράζω την βεβαιότητα διά την εις το μέλλον επιτυχή εξέλιξιν, κατά την μεταπολεμικήν περίοδον, των φιλικών σχέσεων που ανεπτύχθησαν μεταξύ των χωρών μας κατά την περίοδον του πολέμου»,
απαντούσε την άλλη μέρα ο Στάλιν.

Στο δικό του μήνυμα προς τον σοβιετικό ηγέτη ο Αμερικανός πρόεδρος Χ. Τρούμαν σημείωνε:
«Εκτιμώμεν μεγάλως την μεγαλειώδη συμβολήν της πανισχύρου Σοβιετικής Ενώσεως εις την υπόθεσιν του πολιτισμού και της ελευθερίας. Διεδηλώσατε την ικανότητα ενός φιλελευθέρου και εις ύψιστον βαθμόν ανδρείου λαού να συντρίψη τας κακάς δυνάμεις της βαρβαρότητος, οσονδήποτε ισχυραί και αν είναι αύται.»

Ο Στάλιν απαντούσε:
«Ο κοινός αγών των σοβιετικών, αμερικανικών και βρετανικών στρατιών εναντίον των Γερμανών επιδρομέων, ολοκληρωθείς με την πλήρη συντριβήν και ήτταν τους, θα καταχωρισθή εις την Ιστορίαν ως υπόδειγμα συνεργασίας των λαών μας.»

Η Ιστορία βέβαια δεν ακολούθησε ούτε τον δρόμο των ελπίδων ούτε τον δρόμο των ευχών. Στη συνέχεια ήρθε ο ψυχρός πόλεμος και πόλεμοι ξεσπούσαν διαρκώς σε περιφερειακό επίπεδο.

Ο πλανήτης όμως κατάφερε να ζήσει τα τελευταία 70 χρόνια χωρίς Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται για μια νίκη των λαών που εδραιώθηκε με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και διατηρείται, ακόμα κι αν σήμερα απειλείται από την οικονομική κρίση, την αναβίωση του φασισμού, του ρατσισμού, του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και της περιστολής των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Υπό αυτή την έννοια η 9η Μαΐου είναι ένα ιστορικό ορόσημο που σήμερα δείχνει στους λαούς πως πρέπει να βρίσκονται σε εγρήγορση, ώστε να μην επιτρέψουν την αναβίωση του φασισμού, να προστατεύσουν την ειρήνη και όσα κατέκτησαν στη διάρκειά της, τις δημοκρατικές τους ελευθερίες και τα δικαιώματα.