Κατηγορία: Γενικά θέματα

Καθαρές κουβέντες, σε πλαστές αντιπαραθέσεις και ερωτήματα

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Μια αντιπαράθεση, η οποία σκοπεύει να συγκαλύψει τους πραγματικούς υπευθύνους για το τεράστιο σκάνδαλο με χαριστικούς βαθμούς σε αποφοίτους από ιδιωτικά ΤΕΕ, έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ και την διοίκηση της ΟΙΕΛΕ.

Η μεν διοίκηση της ΟΙΕΛΕ καταγγέλλει την πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ ότι επιχειρεί να συγκαλύψει το σκάνδαλο. Η δε πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ, από τη μια πλευρά κάνει ότι δεν βλέπει, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο, από την άλλη οξύνει την κόντρα, προχωρώντας αυθαίρετα και χωρίς αποφάσεις οργάνων σε αγωγή εναντίον της ΟΙΕΛΕ. Στην αντιπαράθεση έχει εμπλακεί και η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΡΜΑ-ΠΟΕΔΗΝ και ΑΡΚΙ-ΑΔΕΔΥ), προκειμένου να αποσείσει τις ευθύνες της κυβέρνησης που με τις αποφάσεις της ξεπλένει ουσιαστικά τους βασικούς υπευθύνους του σκανδάλου.

Οι όποιες αντιπαραθέσεις εντός του συνδικαλιστικού κινήματος δε λύνονται στις δικαστικές αίθουσες, ούτε με αλληλοκατηγορίες και χαρακτηρισμούς χαμηλού επιπέδου. Είναι πρακτικές απαράδεκτες που δε συνάδουν με όσα πρεσβεύει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Είναι προφανές ότι αμφότερα τα μέρη ελάχιστα ενδιαφέρονται για την ουσία της υπόθεσης – αντίθετα, το καθένα από την πλευρά του υπηρετεί μικροκομματικά συμφέροντα.

Ως ΜΕΤΑ, εδώ και δεκαπέντε μήνες (από τις 26 Μαΐου 2016) έχουμε πάρει ξεκάθαρη θέση με σχετικό σχόλιο που δημοσιεύσαμε στη σελίδα μας. Ως εκ τούτου, την πρόσφατη πρόκληση γνωστού φιλοκυβερνητικού μέσου να… πάρουμε θέση, την αντιπαρερχόμαστε με μια απλή σύσταση να μας διαβάζουν περισσότερο και καλύτερα. Όμως, με την ευκαιρία, θα θέλαμε να απευθύνουμε μερικά ερωτήματα στην ηγεσία του ΑΡΜΑτος και της ΑΡΚΙ:

1. Πού βρίσκονται σήμερα αυτοί που οργάνωσαν τις πλαστογραφίες και τις χαριστικές βαθμολογίες, σχολάρχες και κρατικοί αξιωματούχοι; Μήπως κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς να έχουν διαβεί ούτε μια μέρα την πόρτα των φυλακών (έστω του κρατητηρίου); Αληθεύει ότι κάποιοι από αυτούς ζουν και βασιλεύουν και δραστηριοποιούνται ξανά στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης;

2. Εάν, όπως ισχυρίζονται, τα πτυχία είναι πλαστά, τότε η κυβέρνηση με τις εξετάσεις τι κάνει εκτός από το να ξεπλένει και να νομιμοποιεί την πλαστογραφία;

3. Γιατί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταργεί το θεσμό των ιδιωτικών ΙΕΚ που αποτελεί σίγουρα το υπόβαθρο για τέτοιες καταστάσεις;

Προφανώς, η σιωπή τους στις ανακοινώσεις που εκδίδουν για να καταγγείλουν την πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ, έχει έναν και μοναδικό λόγο. Την πρόσδεσή τους στο… άρμα του μνημονιακού κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Τους υπενθυμίζουμε, τέλος, την ανακοίνωση του ΜΕΤΑ για το θέμα που έχει δημοσιευτεί από τις 26-5-2016 στην ιστοσελίδα μας:

Η πλαστογραφία αποτελεί έγκλημα διαρκείας και δεν παραγράφεται.

Σχόλιο του ΜΕΤΑ για τα πλαστά πτυχία

Αυτές τις μέρες άνοιξε ξανά η συζήτηση για τους εργαζόμενους που προσλήφθηκαν στο δημόσιο με πλαστά πτυχία. Την αφορμή την έδωσε η ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας, αλλά και οι διαρροές στον τύπο γύρω από τα απολυτήρια ιδιωτικών σχολών Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης που έκλεισαν λόγω παρατυπιών και παραβάσεων την δεκαετία του 2000.

Σύμφωνα με αυτά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, περίπου 2.500 τίτλοι σπουδών έχουν βρεθεί προβληματικοί και το υπουργείο Παιδείας προσανατολίζεται στο να θέσει σε εφαρμογή τον νόμο ν.3577/2007 που ψηφίστηκε επί υπουργίας Γιαννάκου, μέχρι τώρα δεν εφαρμόστηκε και που ουσιαστικά νομιμοποιεί τα απολυτήρια αυτά μέσω «ειδικών εξετάσεων», έχοντας σαν βάση ένα σκεπτικό που λέει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους παράνομους από τους παράτυπους τίτλους σπουδών. Έτσι επιλέγει να ξαναστείλει όλους τους κατόχους τέτοιων απολυτηρίων στο «καθαρτήριο» ειδικού τύπου εξετάσεων και να τους κάνει όλους και «τυπικούς» και «νόμιμους». Εδώ να σημειωθεί ότι στην πλειονότητά τους αυτοί οι τίτλοι σπουδών έχουν χρησιμοποιηθεί σε διαγωνισμούς διορισμού στο δημόσιο που είχαν σαν κύριο προσόν επιλογής τον βαθμό του απολυτηρίου. Με τις «ειδικές εξετάσεις», κύριε Φίλη, θα εξασφαλίσετε στους κατόχους τους ίδιους βαθμούς ή ακόμα και την κατοχή του τίτλου; Αν όχι, τότε όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι προφανώς και δεν θα είναι «διοριστέοι»! Τότε πού αποσκοπείτε;

Πού αποσκοπεί το υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση με αυτή την κίνηση;

Πρώτον, θα εμπεδωθεί στην κοινωνία ότι και με «πλαστά», «παράνομα» και «παράτυπα» απολυτήρια – ας τα πει όπως θέλει ο καθένας – οι δημόσιοι υπάλληλοι συνεχίζουν να παραμένουν στην εργασία. Άλλωστε ο κοινωνικός αυτοματισμός πάει χέρι-χέρι με τα μνημόνια κι είναι δοκιμασμένη συνταγή τα προηγούμενα χρόνια, γιατί να την αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση! Έτσι όταν έρθει η ώρα των απολύσεων (γιατί κι αυτό χέρι-χέρι πάει με τα μνημόνια) τότε δεν θα υπάρχει κανείς σύμμαχος στον κοινωνικό ορίζοντα για αυτούς τους «κακούς εργαζόμενους» και μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά, χωρίς ενδοιασμούς και δεύτερες σκέψεις.

Δεύτερον, δεν θα γίνει καμιά ουσιαστική συζήτηση και δεν θα υπάρξει και καμιά επίπτωση για όλους αυτούς, μικρούς, μεσαίους και μεγάλους που είχαν «στήσει» επί δεκαετίες τέτοιου τύπου παραμάγαζα και πουλώντας ελπίδες, εκδούλευση κι απολυτήρια όπως φαίνεται, χρησιμοποιούσαν το δημόσιο- από το υπουργείο Παιδείας, την διοίκηση των δευτεροβάθμιων μέχρι και τον διορισμό, για να μεγαλώσουν την πελατειακή τους βάση.

Όταν ξεκινούσε στις αρχές του μνημονίου η διαδικασία του ελέγχου πλαστότητας των πτυχίων στο δημόσιο από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, κανείς μας δεν φανταζόταν το εύρος και το μέγεθος. Όσο θράσος και να ΄χει κάποιος, δύσκολα μόνος του πλαστογραφεί επίσημα έγγραφα και τα καταθέτει για να διοριστεί. Οι τότε κρατούντες όμως γνώριζαν πολύ καλά και γνώριζαν γιατί προφανώς και «συμμετείχαν» στις διαδικασίες του διορισμού. Κι οι σημερινοί κυβερνώντες έρχονται να τους βάλουν στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, να τους ξαναβαφτίσουν και να τους «καθαρίσουν», με τέτοιου είδους αποφάσεις. Κι οι «κακοί» της ιστορίας θα είναι πάλι οι δημόσιοι υπάλληλοι που πια εκτός από «τεμπέληδες» θα είναι και «πλαστογράφοι».

Τρίτον, δεν θα αναδειχθεί ο τρόπος που λειτουργεί η ιδιωτική εκπαίδευση στη χώρα. Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν ήταν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν θα είχαν όλοι απολυτήριο βαθμό είκοσι.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν θα μπορούσες να εργάζεσαι στη μια άκρη της Ελλάδας και παράλληλα να είσαι και μαθητής στην Γ’ Λυκείου στην άλλη άκρη.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο, δεν θα είχες εσύ κι άλλοι τρεις συμμαθητές σου τον ίδιο αριθμό μητρώου στο απολυτήριο.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν θα είχε «χαθεί» το μητρώο και τα στοιχεία των μαθητών και
• Σε κανέναν δημόσιο σχολείο δεν θα «αγόραζες» το απολυτήριο σου.

Πέρα από αυτά, κι επειδή στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μιλάμε για αρχικό απολυτήριο στην τραγικά μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, αλλά για δεύτερο απολυτήριο, θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς και για ποιον λόγο ένας άνθρωπος επιλέγει να ξαναπάει σε ιδιωτικό επαγγελματικό λύκειο για να πάρει ξανά απολυτήριο λυκείου. Τι το χρειάζεται κάποιος το απολυτήριο με είκοσι; Η «φάμπρικα» των απολυτηρίων με είκοσι ήταν άλλωστε γνωστή στους μυημένους και σ΄ αυτούς που χρησιμοποιούσαν το κράτος πελατειακά. Αυτός είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης και δη της ιδιωτικής, λοιπόν στη χώρα μας;

Αυτές οι παράμετροι λοιπόν πρέπει να ανοίξουν ξανά στην συζήτηση κι όχι αυτή να διεξάγεται με όρους τηλεοπτικών εκπομπών ψυχαγωγικού περιεχομένου. Και να είναι σίγουρη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ ότι θα μας βρει όλους απέναντι σε αυτό. Κανένας εργαζόμενος στο δημόσιο και κανένα συνδικαλιστικό όργανο δεν πρόκειται να «καλύψει» και να υπερασπιστεί φαινόμενα διαφθοράς κι απάτης κι ούτε να δείξει ανοχή. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να συνεχίσει το ίδιο παραμύθι του κοινωνικού αυτοματισμού που χωρίζει την κοινωνία σε ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, σε «καλούς» και «κακούς».

Το δημόσιο διοικείται από τους πολιτικούς προϊσταμένους του και από την εκάστοτε κυβέρνηση, δεν αυτοκυβερνάται. Κι ως γνωστόν, η διαφθορά, ο γάμος και το ταγκό θέλουν δύο, δεν γίνεται αλλιώς, δεν «χορεύονται» από έναν. Κι αν σχεδιάζει απολύσεις η κυβέρνηση (άλλωστε στην αξιολόγηση του Αυγούστου του 2014 υπήρχαν, κι αυτήν και πιο βάρβαρη πολιτική υλοποιεί σήμερα με το 3ο μνημόνιο) να μην κάνει όνειρα ότι με τέτοιες μεθόδους θα απομονώσει τους ΔΥ και θα τους δώσει βορά στην κοινωνία. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή ο Γιώργος Χαλυβίδης

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή, ο αγωνιστής και συνδικαλιστικό στέλεχος του υγειονομικού κινήματος  Γιώργος Χαλυβίδης.

Ο Γιώργος Χαλυβίδης εργαζόταν στο Νοσοκομείο Δράμας ως Κοινωνικός Λειτουργός και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός από τους συναδέλφους του. Οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Δράμας τον τίμησαν για τη δράση του και τον είχαν εκλέξει πρόεδρο του Σωματείου τους. Μέσα από τις γραμμές του Σωματείου αγωνίστηκε για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργαζομένων και του Νοσοκομείου.

Ήταν εκλεγμένο μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕΔΗΝ από τον Φεβρουάριο του 2015.

Η Γραμματεία του ΜΕΤΑ Υγειονομικών εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένειά του και τους οικείους του.

Η κηδεία του Γιώργου Χαλυβίδη θα γίνει την Κυριακή 20 Αυγούστου στις 4 μ.μ. στην Δράμα.

Δυσοίωνες δημογραφικές εκτιμήσεις για την Ελλάδα.

Τι δείχνει νέα μελέτη

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Συνεχώς φθίνουσα πορεία θα ακολουθήσει ο πληθυσμός της Ελλάδας έως τα μέσα του αιώνα μας, εξαιτίας των αρνητικών δημογραφικών εξελίξεων στη χώρα μας.

Αυτό προβλέπει μια νέα μελέτη του Ινστιτούτου του Βερολίνου για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη *, η οποία αναλύει γενικότερα το δημογραφικό μέλλον της Ευρώπης και αναδεικνύει ανάμικτες τάσεις, τόσο θετικές όσο και αρνητικές.

Η μελέτη επισημαίνει ότι μεταξύ 2011-2016 η Ελλάδα έχασε σχεδόν το 3% του πληθυσμού της, μεταξύ άλλων λόγω της γέννησης λιγότερων παιδιών εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Προβλέπει ότι από περίπου 10,8 εκατομμύρια το 2016, ο πληθυσμός της χώρας μας θα μειωθεί στα 9,9 εκατομμύρια έως το 2030 και στα 8,9 εκατομμύρια έως το 2050, με συνέπεια να υποστεί μια πρόσθετη μείωση κατά περίπου 18%.

Με δείκτη ολικής γονιμότητας 1,33 (ο προβλεπόμενος μέσος αριθμών παιδιών ανά γυναίκα), η Ελλάδα έχει σήμερα σχεδόν τη χαμηλότερη επίδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η μελέτη επισημαίνει ότι εξαιτίας, κυρίως, του μικρού αριθμού παιδιών που γεννιούνται στη χώρα μας (περίπου 90.000 ετησίως), η Ελλάδα έχει πλέον έναν από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς στην Ευρώπη, καθώς πάνω από το ένα πέμπτο των κατοίκων της (το 21%) είναι άνω των 65 ετών. Μόνον η Ιταλία στην Ευρώπη έχει υψηλότερο ποσοστό ηλικιωμένων.

Οι Γερμανοί ερευνητές προβλέπουν ότι, με βάση τις έως τώρα δημογραφικές τάσεις, η Ελλάδα είναι πιθανό πως θα έχει τη χειρότερη σε όλη την Ευρώπη αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους έως το 2050.

Κι εδώ το χάσμα Βορρά – Νότου

Σύμφωνα με την έκθεση, η Ευρώπη είναι δημογραφικά διαιρεμένη. Στο βορρά, στη δύση και στο κέντρο της ηπείρου υπάρχουν σχετικά υψηλοί δείκτες γονιμότητας και μετανάστευσης που διασφαλίζουν την ανάπτυξη των πληθυσμού στο προβλεπτό μέλλον. Αντίθετα, η νότια και η ανατολική Ευρώπη καταγράφουν επιταχυνόμενη γήρανση και απώλειες πληθυσμού.

Η Ευρώπη είναι στην κυριολεξία μια «γηραιά» ήπειρος, έχοντας πληθυσμό κατά μέσο όρο πιο γερασμένο από τις άλλες ηπείρους.

Σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν περίπου 32 συνταξιούχοι για κάθε 100 εργαζόμενους 20 έως 64 ετών, δηλαδή περίπου τρεις εργαζόμενοι αντιστοιχούν σε ένα συνταξιούχο. Αυτή η αναλογία προβλέπεται να πέσει όμως σε δύο εργαζόμενους ανά συνταξιούχο έως τα μέσα του 21ού αιώνα.

Η μελέτη εκτιμά ότι έως το 2050 η υψηλότερη μέση ηλικία του πληθυσμού, μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, θα υπάρχει στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, δύο χώρες που επίσης θα γνωρίσουν και συρρίκνωση του πληθυσμού τους, εκτός από τη γήρανση. Όπως επισημαίνεται, η μόνιμη εγκατάσταση και η επιτυχής ενσωμάτωση περισσότερων μεταναστών μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο σε αυτές τις δύο αρνητικές τάσεις.

Οι ερευνητές προτείνουν ακόμη μέτρα στήριξης των γεννήσεων και των εργαζομένων μητέρων, καθώς επίσης κρατικές πολιτικές γενικότερα που να διευκολύνουν τους γονείς να συνδυάζουν τη δουλειά με την οικογένεια.

Τονίζεται ότι ουσιαστικά σήμερα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες οι γυναίκες αποκτούν λιγότερα παιδιά από όσα απαιτούνται για να μείνει σταθερός ο πληθυσμός τους χωρίς τη βοήθεια των μεταναστών. Για να συμβεί μια τέτοια σταθεροποίηση, χρειάζεται ένας δείκτης γονιμότητας περίπου 2,3 παιδιών ανά γυναίκα, αλλά σήμερα ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28 κρατών μελών είναι μόνο 1,58 παιδιά ανά γυναίκα.

Αν οι Ευρωπαίες συνεχίσουν να γεννούν κατά μέσο όρο περίπου 1,5 παιδιά σε βάθος χρόνου, τότε ο πληθυσμός της Ευρώπης θα μειωνόταν στο μισό μέσα στα επόμενα 65 χρόνια, εφόσον όμως υπήρχε μηδενική μετανάστευση και αμετάβλητο προσδόκιμο ζωής. Επειδή όμως καμία από αυτές τις δύο τελευταίες υποθέσεις δεν είναι ρεαλιστική, οι Γερμανοί δημογράφοι θεωρούν ότι, για να σταθεροποιηθεί ο ευρωπαϊκός πληθυσμός, αρκεί ένας μέσος δείκτης γονιμότητας 1,6 έως 1,8 παιδιών ανά γυναίκα, κάτι που δεν απέχει πολύ από τον τωρινό δείκτη (1,58).

Στην κορυφή της ευρωπαϊκής γονιμότητας σήμερα βρίσκεται η Γαλλία με δείκτη γέννησης σχεδόν δύο παιδιών (1,96) ανά γυναίκα. Η Ιρλανδία, η Βρετανία, η Σουηδία και η Δανία έχουν επίσης σχετικά υψηλό δείκτη γονιμότητας.

Αντίθετα, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική στο Νότο, καθώς Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Κύπρος έχουν το χαμηλότερο δείκτη γονιμότητας, γύρω στα 1,3 παιδιά ανά γυναίκα. Η διαίρεση αυτή της Ευρώπης δεν έχει αλλάξει εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Και λιγότεροι και πιο γέροι

Η μελέτη επισημαίνει ότι ειδικά ο ευρωπαϊκός Νότος συνδυάζει την πληθυσμιακή συρρίκνωση και την πληθυσμιακή γήρανση. Σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, ολοένα περισσότεροι εγκαταλείπουν την αγορά εργασίας για να βγουν στη σύνταξη, από ό,τι νέοι άνθρωποι εισέρχονται στην αγορά εργασίας ως εργαζόμενοι.

Στις χώρες με χαμηλό δείκτη γονιμότητας όπως η Ελλάδα, αυτή η διαδικασία και το άνοιγμα της «ψαλίδας» εργαζομένων-συνταξιούχων συμβαίνει πιο γρήγορα από ό,τι σε βορειότερες χώρες. Γι’ αυτό, κατά την μελέτη, οι νότιες χώρες στο μέλλον θα έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες να χρηματοδοτήσουν τα συνταξιοδοτικά συστήματα και να διατηρήσουν το τωρινό επίπεδο των κοινωνικών παροχών τους.

Η μελέτη εκτιμά ότι – με εξαίρεση το Λουξεμβούργο – σε όλες τις άλλες χώρες οι συντάξεις θα υποστούν μείωση στο μέλλον σε σχέση με τους μισθούς. Αυτό θα έχει συνέπεια να αυξηθεί ο κίνδυνος φτώχειας για τους ηλικιωμένους.

Οι Γερμανοί ερευνητές επισημαίνουν ότι οι βόρειες σκανδιναβικές χώρες όπως η Σουηδία και η Φινλανδία ήταν οι πρώτες όπου πριν μερικές δεκαετίες ο δείκτης γονιμότητας στην Ευρώπη έπεσε κάτω από τα δύο παιδιά ανά γυναίκα. Σήμερα όμως είναι οι ίδιες χώρες που έχουν αναστρέψει την τάση γεννήσεων λιγότερων παιδιών και έχουν πλέον ικανοποιητικά επίπεδα γονιμότητας – πρόκειται για μία «επιστροφή στα παλιά» που δεν έχουν (ακόμη τουλάχιστον) καταφέρει οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Μια σειρά κοινωνικών, οικονομικών και ψυχολογικών παραγόντων συνδυάζονται και ωθούν τα ζευγάρια ιδίως του Νότου να μην κάνουν τόσα παιδιά όσο στο παρελθόν: μειωμένο διαθέσιμο εισόδημα, επιθυμία προσωπικής ελευθερίας, επιδίωξη επαγγελματικής καριέρας, υψηλά ποσοστά διαζυγίων, σχετική απομυθοποίηση του γάμου και της οικογένειας κ.α.

Η Ιταλία είναι η χώρα στην Ευρώπη όπου οι γυναίκες έχουν την μεγαλύτερη μέση ηλικία, όταν κάνουν το πρώτο παιδί τους: σχεδόν στα 31 τους. Σε χώρες όπως η Ισπανία ελάχιστα νεαρά ζευγάρια έχουν την οικονομική δυνατότητα να στήσουν το δικό τους νοικοκυριό και να κάνουν παιδί πριν από την ηλικία των 30 ετών. Και όσο καθυστερεί η δημιουργία οικογένειας, τόσο μειώνεται ο αριθμός των παιδιών που θα γεννήσει μια γυναίκα και κατά συνέπεια ο πληθυσμός μιας χώρας.

Η συνεισφορά των μεταναστών

Η μελέτη αναφέρει ότι μέχρι στιγμής σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία οι μετανάστες δεν έχουν αυξήσει σημαντικά τον πληθυσμό, έχοντας συμβάλει το πολύ κατά 0,1% στους εθνικούς δείκτες γονιμότητας. Όμως, αν ο αριθμός τους αυξηθεί στο μέλλον και με δεδομένο ότι γεννάνε συνήθως περισσότερα παιδιά, η συμβολή τους αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια τόσο στην αύξηση του πληθυσμού όσο και στη συγκράτηση της γήρανσης.

Με βάση τις αναλύσεις της Eurostat, εκτιμάται ότι τουλάχιστον τα δύο τρίτα των χωρών της Ευρώπης θα χρειασθούν τη συνεισφορά των μεταναστών από μη ευρωπαϊκές χώρες για να υπάρξει δημογραφική σταθερότητα στην Ευρώπη έως το 2050.

Μια άλλη διαίρεση υπάρχει μεταξύ Δύσης-Ανατολής, όσον αφορά το προσδόκιμο ζωής. Περισσότερο από όλους στην Ευρώπη ζουν οι άνθρωποι στη βόρεια Ιταλία, στη βόρεια Ισπανία, στις παράκτιες περιοχές της Γαλλίας, καθώς και σε τμήματα της Ελβετίας και της Νορβηγίας. Τις πιο σύντομες ζωές έχουν οι άνθρωποι στην ανατολική και πρώην σοσιαλιστική Ευρώπη, με χειρότερες τη Λιθουανία και τη Βουλγαρία. Στην Ελλάδα το μέσο προσδόκιμο ζωής ανεξαρτήτως φύλου είναι τα 81,1 έτη, ενώ στην Κύπρο τα 81,8 έτη.

Η Κύπρος

Όσον αφορά ειδικότερα την Κύπρο, η μελέτη εκτιμά ότι ο πληθυσμός της, από περίπου 0,85 εκατομμύρια το 2016 (αυξημένος κατά 14% έναντι του 2006), εκτιμάται ότι θα αυξηθεί περαιτέρω στα 0,9 εκατομμύρια το 2030 και σχεδόν στο ένα εκατομμύριο το 2050, κυρίως χάρη στη μετανάστευση, καθώς και στο ότι κάθε χρόνο περισσότεροι άνθρωποι γεννιούνται από ό,τι πεθαίνουν (ενώ στην Ελλάδα συμβαίνει πια το αντίθετο).

Από την άλλη, ο δείκτης γονιμότητας στην Κύπρο (1,32 παιδιά ανά γυναίκα το 2015) είναι εξίσου χαμηλός με αυτόν της Ελλάδας, με συνέπεια, σύμφωνα με τη μελέτη, έως τα μέσα της δεκαετίας του 2030 και στην Κύπρο ο αριθμός των θανάτων πιθανώς να ξεπερνά πλέον τον αριθμό των γεννήσεων.

*Το Ινστιτούτο του Βερολίνου για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη είναι μία ανεξάρτητη, μη κερδοσκοπική δεξαμενή σκέψης, που δημιουργήθηκε το 2000.

Κυκλοφόρησε το τεύχος Νο8 (καλοκαίρι 2017) της τριμηνιαίας σοσιαλιστικής διεθνιστικής επιθεώρησης «ΚΟΚΚΙΝΟ»

Εν μέσω όξυνσης των διεθνών ανταγωνισμών που παίρνουν όλο και περισσότερο πολεμική μορφή, συνεχίζουμε την ανάλυση του φαινομένου, ειδικά στην περιοχή μας. Οι φύση και οι διεκδικήσεις του ελληνικού καπιταλισμού, η νέα «Μεγάλη Ιδέα» του, οι ΑΟΖ, η στήριξή του από τον δυτικό και ισραηλινό ιμπεριαλισμό, δημιουργούν επικίνδυνες για την ειρήνη επιπλοκές. Ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται το άρθρο του Π. Τσάγκαρη «Ο υπο-ιμπεριαλισμός και οι ΑΟΖ».

Απαραίτητη θεωρήσαμε την αναφορά στην εσωτερική πολιτική και οικονομική κατάσταση, μετά το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης και την κυβερνητική μυθολογία για τέλος της «επιτροπείας». Το άρθρο του Π. Κοσμά για την «αναπτυξιακή φάση της χρεοκοπίας» εμβαθύνει στη σχέση της «επιτροπείας» με τα συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας τάξης και των κυβερνητικών της κομμάτων.

Σε αυτό το τεύχος συνεχίζουμε τη συζήτηση για την σύγχρονη ακροδεξιά: το άρθρο του  ντι Ριόν για το χαρακτήρα του κόμματος Λεπέν, τα όρια και τις αιτίες της «αποδαιμονοποίησής» του.

Επίσης, συνεχίζουμε το αφιέρωμα στα 100 χρόνια από το 1917 με δύο ακόμη άρθρα. Πρώτο, για τις δοκιμασίες της πρόωρης ιουλιανής εξέγερσης και του στρατιωτικού πραξικοπήματος που έπρεπε να περάσουν η επανάσταση και οι μπολσεβίκοι πριν πάρουν την εξουσία. Δεύτερο, για την γυναικεία και σεξουαλική απελευθέρωση που έφερε ο Οκτώβρης, τις δυσκολίες που συνάντησε, την ανατροπή που έφερε η σταλινική αντεπανάσταση και σε αυτά τα ζητήματα.

Χτίζοντας το πέρασμα από το ’17 στο σήμερα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το άρθρο του Ντ. Μπρόντερ για τον Τολιάτι, ουσιαστικά για τον ιταλικό δρόμο ανασκευής του Οκτώβρη, που καθόρισε τη μοίρα του Ιταλικού ΚΚ ως τη διάλυσή του.

Με τα 70 χρόνια από το άνοιγμα της Μακρονήσου ως τόπου εξορίας ασχολείται το άρθρο του Δ. Κατσορίδα, ενώ ο Γ. Λεχουρίτης αναπτύσσει την μαρξιστική θεωρία για την αλλοτρίωση.

Το τεύχος τελειώνει με τις βιβλιοκριτικές τριών σημαντικών νέων εκδόσεων. Της θετικής έκπληξης από τη Σύγχρονη Εποχή με τη συλλογή κειμένων «Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα», από τους Λούξεμπουργκ, Τσέτκιν, Λίμπκνεχτ, Μέρινγκ. Και τα βιβλία των εκδόσεων RedMarks για το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος (του Ε. Τουσέν) και για τις Εργοστασιακές Επιτροπές και τον Εργατικό Έλεγχο στην Πετρούπολη το 1917 (του Ντ. Μαντέλ), τα οποία κυκλοφορούν για πρώτη φορά στα ελληνικά.

Στη συνέχεια, παραθέτουμε τα περιεχόμενα του τεύχους.

Καλή ανάγνωση!

Πέτρος Τσάγκαρης

Ο υπο-ιμπεριαλισμός και οι ΑΟΖ

Πάνος Κοσμάς

Η «αναπτυξιακή» φάση της ελληνικής χρεοκοπίας

Μπερτόλ ντι Ριόν 

Τι κόμμα είναι το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν;

—–

Αφιέρωμα: 1917

Βασίλης Μορέλλας

Οι απόκρημνες γέφυρες προς τον Οκτώβρη

Κατερίνα Παρδάλη

Το 1917, οι γυναίκες και η σεξουαλική απελευθέρωση

—————–

Ντέιβιντ Μπρόντερ 

Αποτιμώντας τον Τολιάτι

Δημήτρης Κατσορίδας

70 χρόνια από το άνοιγμα της Μακρονήσου

Γιώργος Λεχουρίτης

Η Θεωρία του Μαρξ για την «αλλοτρίωση»

——————————-

Βιβλιοκριτική

Παναγιώτης Λίλλης

Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα

Το Δημόσιο Χρέος

Εργοστασιακές επιτροπές  και εργατικός έλεγχος στην Πετρούπολη το 1917

Απίστευτο και όμως αληθινό!

«Τα αναμενόμενα αποτελέσματα περιλαμβάνουν:
• αυξημένη αίσθηση του ανήκειν στις κοινωνίες της ΕΕ μεταξύ των νέων που διατρέχουν κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης
• μείωση του κινδύνου ριζοσπαστικοποίησής τους.»

Ολόκληρο το έγγραφο εδώ.

Απορία δική μας: Γιατί δεν τους πυροβολούν απλώς;

Ενισχύστε το Ινστιτούτο «Κομμούνα»

Η Κομμούνα κλείνει σε λίγο για το καλοκαίρι έχοντας συμπληρώσει τους πρώτους οκτώ μήνες λειτουργίας.  Στους οκτώ αυτούς μήνες έγιναν δεκάδες συζητήσεις και οργανωμένα σεμινάρια στον χώρο της Κομμούνας με θέματα που αφορούσαν την πολιτική, την οικονομία, την ιστορία και τον πολιτισμό. Έγιναν εκθέσεις ζωγραφικής και σκίτσου, παρουσιάσεις βιβλίων, μουσικές και ποιητικές  βραδιές, προβολές ταινιών. Εκδόθηκαν 4 πολύ σημαντικά βιβλία. Πέρασαν άνθρωποι από πολύ διαφορετικούς χώρους της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, σε μια προσπάθεια η Κομμούνα να χωρέσει τους πάντες και να είναι κοινή αφετηρία, στο πνεύμα της ιστορικής Κομμούνας.

Πέρα από όσους πλαισιώνουν συστηματικά τον χώρο μας, η λίστα των ανθρώπων που μίλησαν κάτω από την τοιχογραφία του Ταρντί περιλαμβάνει την Ελένη Πορτάλιου, τον Στάθη Κουβελάκη, τον Κώστα Γαγανάκη, τον Μιχάλη Κουντούρη, τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου, τη Χρυσάνθη Αυλάμη, τον Ερίκ Τουσέν, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, τον Περική Μποζινάκη, την Τέτη Θεοδώρου, τον Τάκη Μαστρογιαννόπουλο, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Νίκο Κοκκομέλη, τον Ορέστη Τάτση, τον Ηλία Ιωακείμογλου, τον Νίκο Κατσιαούνη, τον Γιάννη Μηλιό, τον Κωνσταντίνο Τζαμιώτη, την Τασούλα Βερβενιώτη, τον Γιώργο Σταματόπουλο, τη Μαρία Ουζούνη, τον Χάιμε Παστόρ, τον Δημήτρη Μαριόλη, τον Αντώνη Νικολόπουλο (Soloup), τον Μάριο Λώλο, τον Τάσο Κωστόπουλο, τον Προκόπη Παπαστράτη, τον Σταύρο Τομπάζο και δεκάδες άλλους καλλιτέχνες, καθηγητές, θεωρητικούς, δημοσιογράφους, ιστορικούς, οικονομολόγους, που έχουν κάτι σημαντικό να πουν.

Φυσικά η Κομμούνα, ως εναλλακτικός πολυχώρος της Aριστεράς, δεν έχει άλλα έσοδα και βασίζεται αποκλειστικά στον αναγνώστη, στους επισκέπτες και στους φίλους της.

Για να συνεχίσει η Κομμούνα να προσφέρει μπορείτε να συνεισφέρετε οποιοδήποτε ποσό στον λογαριασμό που ακολουθεί ή να γίνετε μέλος με 50 ευρώ τον χρόνο ή 5 ευρώ το μήνα. Ως μέλος, έχετε επιπλέον έκπτωση στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Redmarks, λαμβάνετε ειδικό δελτίο με τις εκδηλώσεις και κείμενα ειδικού ενδιαφέροντος, ενώ ταυτόχρονα έχετε πρόσβαση σε υλικό από εκδηλώσεις που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη.

Οδηγίες:

Για να γίνετε μέλος, μπορείτε είτε να κάνετε κατάθεση 50,00€ (ετήσια συνδρομή) είτε να δώσετε πάγια εντολή για 5,00€ το μήνα στον τραπεζικό λογαριασμό της Κομμούνας. Μην ξεχάσετε να στείλτε το αποδεικτικό κατάθεσης στο e-mail info@kommouna.gr ή με φαξ στο 210-3303566, με την ένδειξη «Κάρτα Φίλων Κομμούνας» και τα στοιχεία επικοινωνίας σας.

Ο Αριθμός Λογαριασμού του Ινστιτούτου είναι 118/001635-75 (Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος)

Το IBAN του Ινστιτούτου: GR1001101180000011800163575

Στοιχεία Επικοινωνίας:

Ονοματεπώνυμο ……………

E-mail (για την αποστολή του ενημερωτικού δελτίου και πρόσβαση στο υλικό των εκδηλώσεων) ………….

Τηλέφωνο …………….

Ο Μίκης έφτασε τα 92. Η Ελλάδα υποκλίνεται, χρόνια πολλά!

Πηγή: Iskra.gr

Ο Μίκης σήμερα έχει γενέθλια, πατώντας τα 92 χρόνια.

Μίκη σου ευχόμαστε μαζί με την Ελλάδα και όλο τον ελληνικό λαό χρόνια πολλά.

Αυτός ο τόπος σε ευχαριστεί για την μεγάλη και ανεκτίμητη πολιτιστική και πολιτική προσφορά σου.

Σε ευχαριστεί γιατί και σήμερα, σε καιρούς προδοσίας και παραίτησης, δεν θέλγεσαι από τις σειρήνες που θέλουν να σε καταστήσουν ακίνδυνο μουσειακό είδος αλλά και τώρα, παρά την κλονισμένη υγεία σου, δεν κάνεις πίσω αλλά μπαίνεις μαχητής μπροστά, αρνείσαι τα φωτοστέφανα ενός σάπιου και υπόδουλου πολιτικού συστήματος, δίνεις κουράγιο και ελπίδα και στέλνεις μηνύματα αντίστασης, αγώνα και λευτεριάς.

Χρόνια πολλά Μίκη και σύντομα τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση. Κα συ θα ζεις, να χαρείς εκείνη την στιγμή που θα σταματήσουν να εξουσιάζουν δωσίλογοι και εκμεταλλευτές αυτήν την όμορφη χώρα με την μεγάλη ιστορία.