Κατηγορία: Γενικά θέματα

Το παλαιοπωλείο των αστέγων

Το εγχείρημα ενός άστεγου
που δημιούργησε θέσεις εργασίας από το τίποτα.

Συνεισφέρουμε με ότι δεν χρειαζόμαστε πια.

Της Μαριαννίνας Πάτσα
Πηγή: doctv.gr

Πώς τα βιβλία που πετιούνται στους κάδους, δημιουργούν θέσεις εργασίας για ανθρώπους που δεν έχουν στέγη;
Με αλληλεγγύη και λίγη ευρηματικότητα.

Έτσι ο κύριος Λεωνίδας Κουρσούμης δημιούργησε «το παλαιοπωλείο των αστέγων» ώστε να προωθήσουμε όλοι βιβλία και πράγματα που δεν χρειαζόμαστε πια, εκεί που θα πιάσουν τόπο.

Όλα ξεκίνησαν όταν έμεινε ο ίδιος άνεργος και άστεγος, σε ηλικία 68 ετών. Πριν εργαζόταν σε εκδοτικό οίκο αλλά τα ένσημά του δεν έφταναν για να βγει στη σύνταξη. Ένα φιλικό του πρόσωπο του παραχώρησε προσωρινή στέγη στα Πατήσια.

Τότε άρχισε να σκέφτεται τι μπορεί να κάνει ώστε να μην βρεθεί ποτέ ξανά σε τόσο δύσκολη θέση. Έτσι του ήρθε η ιδέα του παλαιοπωλείου, μιας και ήδη έβγαζε λίγα χρήματα ψάχνοντας στους κάδους για βιβλία, τα οποία στη συνέχεια πουλούσε στο Μοναστηράκι. Και μαζί με δύο φίλους του -που επίσης αντιμετωπίζουν πρόβλημα εργασίας και στέγης- έστησε το μικρό αλληλέγγυο παλαιοπωλείο, που ζητά να του χαρίσουμε όχι μόνο βιβλία αλλά και άλλα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε πια (ρούχα και αντικείμενα), ώστε να αγαπηθούν ξανά από την αρχή, στηρίζοντας παράλληλα τρεις θέσεις εργασίας.

Βεβαίως, αν η ιδέα εξαπλωνόταν, θα μπορούσε να δημιουργήσει κι άλλες.

Το κάλεσμα λέει τα εξής: «Στηρίζουμε τους συνανθρώπους μας. Μαζεύουμε βιβλία, χρηστικά αντικείμενα, ρουχισμό κ.ά. Μπορείτε να προσφέρετε ό,τι δεν σας είναι απαραίτητο. Είναι η μαγιά για το Παλαιοπωλείο των αστέγων. Μπορείτε να φέρετε τις προσφορές σας στην αποθήκη της οδού Πειραιώς 132. Κάθε μέρα από 9 το πρωί έως 4 το απόγευμα. Σας ευχαριστώ από καρδιάς».

Info: Παλαιοπωλείο των αστέγων, Πειραιώς 132, καθημερινά 9 – 4.
Πληροφορίες: booksleonis@yahoo.gr, τηλ. 6977.239766.

Ξέρουμε τι είναι τα «ιδιωτικά» Πανεπιστήμια;

Tου Περικλή Γκόγκα*
Πηγή: huffingtonpost.gr
Αναδημοσίευση από nostimonimar.gr

1. Εισαγωγή

Ανακρίβειες

Συνήθως τα γραφόμενα στα social media δεν αποτελούν τεκμηριωμένες με γεγονότα γνώμες. Αφορούν εκτιμήσεις που τις περισσότερες φορές είναι απλά άκριτη αναπαραγωγή απόψεων άλλων και γι’ αυτό κρύβουν πολλές ανακρίβειες ή πλάνες. Το έχουμε δει πάρα πολλές φορές αυτό με fake news. Το φαινόμενο αυτό το κάνουμε όλοι μας χειρότερο όταν αναπαράγουμε άκριτα ό,τι ακούμε. Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ στο θέμα των Πανεπιστημίων. Έχουμε δει όλοι μας τις σχετικές προπαγανδιστικές εικόνες τύπου «πανεπιστήμιο στη Μποτσουάνα και στην Ελλάδα» όπως το παρακάτω:

Εντυπωσιακό φυσικά (αυτή είναι η δύναμη της εικόνας στην προπαγάνδα) αλλά αποτελεί μια στιγμιαία σύγκριση μετά από καταλήψεις αναρχικών ενός ελληνικού πανεπιστημίου που είναι στα καλύτερα του κόσμου, με ένα στην αφρικανική χώρα που έχει χαώδη διαφορά στην ακαδημαϊκή ποιότητα σε σχέση με το ελληνικό. Φαντάζομαι παρά το όμορφο γκαζόν κανείς γονέας δεν θα ήθελε το παιδί του να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Μποτσουάνα αντί στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το να δημιουργήσει κανείς προπαγανδιστικές και φυσικά παραπλανητικές εικόνες είναι το μόνο εύκολο, όπως η εικόνα που έφτιαξα παρακάτω.

Οι εικόνες είναι πραγματικές φυσικά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά το ΔΠΘ έγινε καλύτερο πανεπιστήμιο από το University of Michigan.

Τι είναι όμως το Πανεπιστήμιο;

A. Ακαδημαϊκός ρόλος

Τα πανεπιστήμια αποτελούν εργοστάσια «παραγωγής»:

νέων επιστημόνων μέσω της διδασκαλίας των καθηγητών (αλλά και των διδακτορικών φοιτητών) στους φοιτητές,

νέας γνώσης από καθηγητές και μεταπτυχιακούς φοιτητές με την διαδικασία της έρευνας.

Η γνώση που παράγεται αποτελεί έναν βασικό και σημαντικότατο πόρο και βάση της ανάπτυξης μιας χώρας τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά.

Β. Κοινωνικός ρόλος

Στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες, πέρα από το προφανές αποτέλεσμα και την συνεισφορά των πανεπιστημίων στην οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας, αυτά ταυτόχρονα επιτελούν και έναν άλλο πάρα πολύ σημαντικό ρόλο που συχνά τον παραβλέπουμε: Τα πανεπιστήμια αποτελούν τον σημαντικότερο μηχανισμό κοινωνικής κινητικότητας και οικονομικής ανόδου σε μια σύγχρονη δημοκρατία.

Δεν υπάρχει καμία αναπτυγμένη και προοδευμένη χώρα χωρίς καλά πανεπιστήμια. Δεν υπάρχει χώρα με καλά πανεπιστήμια που να μην είναι αναπτυγμένη. Άρα η σχέση ανάμεσα στα δύο είναι υπαρκτή, σημαντική και αλληλένδετη.

Στις μέρες μας γίνεται συζήτηση και πάλι, ιδιαίτερα στα social media, αλλά και στον πολιτικό κόσμο, για το θέμα που μεταφέρεται ως «ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων». Το θέμα δεν είναι καινούργιο φυσικά. Το θυμάμαι ως φοιτητής από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 να ακούγεται ως σύνθημα. Το βασικό επιχείρημα που υπάρχει είναι ότι η ίδρυσή τους θα φέρει ανταγωνισμό με τα δημόσια πανεπιστήμια και έτσι όλα θα πάνε πολύ καλύτερα.

Όμως τι είναι τα «ιδιωτικά πανεπιστήμια»; Σκεφτείτε αν εσείς γνωρίζετε κάποιο τέτοιο από το εξωτερικό. Σχεδόν σίγουρα δεν γνωρίζετε κανένα. Αυτά που θα σας έρθουν στο μυαλό θα είναι είτε δημόσια πανεπιστήμια με δίδακτρα, είτε μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Τους λόγους που δεν γνωρίζετε μάλλον κανένα, θα τους καταλάβετε στην συνέχεια.

2. Κατηγορίες Πανεπιστημίων
2.1 Κρατικά και μη-κρατικά

Η πρώτη διάκριση των πανεπιστημίων γίνεται με βάση τον φορέα τους σε κρατικά όπου ανήκουν στο δημόσιο και μη-κρατικά που μπορεί να ανήκουν σε άλλους φορείς όπως τοπική αυτοδιοίκηση (νομαρχίες και δήμοι), εκκλησία, ιδρύματα, κληροδοτήματα και φυσικά ιδιώτες. Η τοπική αυτοδιοίκηση μπαίνει εδώ στους μη-κρατικούς φορείς καθώς στην Ελλάδα τώρα δεν έχει την δυνατότητα να ιδρύσει πανεπιστήμια. Στην Εικόνα 1 βλέπουμε διαγραμματικά την κατηγοριοποίηση των πανεπιστημίων.

2.2 Με δίδακτρα ή χωρίς δίδακτρα

Επίσης εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, καθώς πάντα μιλάμε για τη διεθνή πρακτική, ότι όλα τα παραπάνω είδη πανεπιστημίων μπορεί να έχουν ή να μην έχουν δίδακτρα για τους φοιτητές τους. Τα κρατικά πανεπιστήμια μπορεί να έχουν δίδακτρα χαμηλά ή υψηλά, που μπορεί να είναι ίδια για όλους ή πολλαπλάσια για ξένους πολίτες. Δίδακτρα στα κρατικά πανεπιστήμια υπάρχουν στις περισσότερες χώρες και στην συντριπτική πλειοψηφία των κρατικών πανεπιστημίων. Άρα η ύπαρξη ή μη διδάκτρων δεν καθορίζει το αν το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο ή όχι.

2.3 Κερδοσκοπικά ή Μη-Κερδοσκοπικά Πανεπιστήμια

(περισσότερα…)

Το πρόβλημα του εκφοβισμού και της λεκτικής κακοποίησης στα νοσοκομεία

Πηγή: amna.gr

Το πρόβλημα του εκφοβισμού και της λεκτικής κακοποίησης δεν αφορά μόνο τα σχολεία, αλλά αποτελεί κοινό μυστικό πως είναι συχνό ακόμη και στα νοσοκομεία, στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες. Για πρώτη φορά παγκοσμίως, μια ελληνική επιστημονική έρευνα, που έγινε στις μονάδες εντατικής νοσηλείας νεογνών σε όλη την Ελλάδα, αποκαλύπτει ότι τουλάχιστον οι μισοί γιατροί και νοσηλευτές πέφτουν θύμα τέτοιου «μπούλινγκ» από συναδέλφους τους ή και από γονείς μωρών.        Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ. Ηλία Χατζηιωαννίδη της Δεύτερης Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «BMJ Open». Στη μελέτη συμμετείχαν επίσης οι Γιώργος Μητσιάκος, Παναγιώτα Χατζηβαλσαμά, Φώτης Βούζας και Φραντσέσκα Μπασκιάλα.

Η μελέτη που παρουσιάζει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, στην οποία απάντησαν ανώνυμα 389 εργαζόμενοι (το 40% γιατροί και το 60% νοσηλευτές), με μέση ηλικία 43 ετών, μέλη του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού από 17 ελληνικά νοσοκομεία, δείχνει ότι πρόβλημα εκφοβισμού σε κάποια στιγμή της καριέρας τους έχουν αντιμετωπίσει το 53% περίπου των γιατρών και νοσηλευτών. Από αυτούς, μόνο οι μισοί όμως (το 28%) παραδέχονται και αναγνωρίζουν ότι έπεσαν θύμα εκφοβισμού, είτε γιατί δεν έχουν σαφή επίγνωση της λεκτικής κακοποίησης, είτε γιατί αρνούνται το ρόλο του θύματος που δείχνει αδυναμία. Όπως έχουν δείξει άλλες μελέτες, είναι πιο εύκολο να αναφέρει κανείς ως μάρτυρας ένα περιστατικό εκφοβισμού για άλλον, παρά να παραδεχθεί ο ίδιος ότι του συνέβη.

Τα θύματα είναι κατά κύριο λόγο γυναίκες, καθώς επίσης νεότεροι και με μικρότερη εμπειρία γιατροί και νοσηλευτές. Οι θύτες είναι κυρίως γυναίκες ηλικίας 45 έως 54 ετών και άνδρες 45-64 ετών, συνήθως σε θέση προϊσταμένου ή ανώτερου στην ιεραρχία (το 40% των θυτών), ομότιμου συναδέλφου (26%), διευθυντή (22%) ή γονείς νεογνού (8%). Οι γιατροί ανέφεραν σε μεγαλύτερο ποσοστό ότι υπήρξαν θύματα (34%) σε σχέση με τους νοσηλευτές (23%).

Το 83% των συμμετεχόντων στην έρευνα ανέφεραν ότι υπήρξαν μάρτυρες κάποιου περιστατικού «μπούλινγκ» σε άλλους κατά το τελευταίο εξάμηνο στο νοσοκομείο. Από όσους έπεσαν θύμα, το 10% εκφοβίστηκε από άνδρα, το 38% από γυναίκα και το 52% και από τα δύο φύλα.

Από όσους παραπονέθηκαν ότι υπήρξαν θύμα, μόνο το 19% ανέφερε το περιστατικό στη διεύθυνση ή στο σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου, ενώ το 10% κινήθηκε νομικά. Όμως αρκετοί άλλοι δεν αντέδρασαν, εν μέρει φοβούμενοι τις συνέπειες για την καριέρα τους.

Οι ερευνητές έκαναν λόγο για «ενοχλητικά και υπερβολικά υψηλή συχνότητα εκφοβισμού, μολονότι τα μισά θύματα δεν θεωρούν για τους εαυτούς τους ότι υπέφεραν». Επισήμαναν επίσης «ότι η επίπτωση στην ψυχική υγεία των θυμάτων και των μαρτύρων ήταν σοβαρή».

Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, συμπεριφορές τύπου «μπούλινγκ» είναι ιδιαίτερα συχνές στον τομέα υγείας, ο οποίος έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στο χώρο εργασίας. Ανάλογα με τον ορισμό που χρησιμοποιείται για τον εκφοβισμό, έχουν αναφερθεί ποσοστά από 3% ως 44%, ενώ στους φοιτητές ιατρικής στις ΗΠΑ φθάνει το 84%. Στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας εκτιμάται ότι πάνω από το ένα τρίτο των γιατρών και νοσηλευτών έχουν τέτοιες αρνητικές ψυχολογικές εμπειρίες.

Η ελληνική μελέτη, που παρουσιάζει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, τονίζει ότι το ιατρικό «μπούλινγκ» έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο στην ψυχική υγεία του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, όσο και στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στα νοσοκομεία, καθώς τα θύματα εμφανίζουν ψυχοσωματικά προβλήματα, άγχος, κατάθλιψη, χαμηλή αυτοπεποίθηση, έλλειψη ικανοποίησης από τη δουλειά και από τη ζωή τους, στρες και αίσθηση εξάντλησης, μυοσκελετικά προβλήματα, αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο, αυτοκτονικές τάσεις, χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ κ.α.

Επίσης, ο εκφοβισμός οδηγεί σε αύξηση απουσιών από την εργασία, προβλήματα εξέλιξης στην καριέρα, μικρότερη απόδοση στα ιατρικά-νοσηλευτικά καθήκοντα. Η μελέτη τονίζει ότι «γιατροί θύματα εκφοβισμού κάνουν πιο συχνά ιατρικά λάθη» και επισημαίνει ότι στις μονάδες εντατικής νοσηλείας νεογνών, όπου το προσωπικό είναι εκτεθειμένο καθημερινά σε σημαντικό στρες, υπερβολικό φόρτο δουλειάς, εσωτερικούς ανταγωνισμούς και δύσκολες αποφάσεις ζωής ή θανάτου, το «μπούλινγκ» έρχεται να επιδεινώσει την κατάσταση περαιτέρω.

Γενικότερο το πρόβλημα στην επιστήμη και έρευνα διεθνώς

Έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια οι καταγγελίες διεθνώς για περιστατικά εκφοβισμού σε ερευνητικά ινστιτούτα και πανεπιστήμια και μάλιστα παγκόσμιας φήμης. Όπως αναφέρει το «Nature» σε σχετικό αφιέρωμα, όπου παρατίθενται παραδείγματα από διάφορες χώρες, γίνεται πλέον αντιληπτό ότι η επιστήμη έχει πρόβλημα «μπούλινγκ» και ότι το θέμα συχνά «κουκουλώνεται», σε μεγάλο βαθμό επειδή η καριέρα ενός νεότερου ερευνητή (ακόμη πιο συχνά μιας ερευνήτριας), που είναι και το σύνηθες θύμα, εξαρτάται καθοριστικά από τον προϊστάμενο ή διευθυντή του ερευνητικού εργαστηρίου, που είναι και ο συνήθης θύτης.

Αν και δεν υπάρχει ομόφωνα αποδεκτός ορισμός, σύμφωνα με τους ψυχολόγους και άλλους ειδικούς «μπούλινγκ» μεταξύ συναδέλφων θεωρείται η επαναλαμβανόμενη κακομεταχείριση κάποιου ανθρώπου, η οποία έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική ή και σωματική υγεία του. Οι βρισιές, οι προσβολές και γενικότερα η εκφοβιστική συμπεριφορά αποτελούν τις πιο συνηθισμένες μορφές εργασιακού «μπούλινγκ».

Άλλες πιο αδιόρατες μορφές είναι η κακόβουλη διασπορά φημών για συνάδελφο, η συστηματική υποτίμηση της δουλειάς και του επαγγελματικού κύρους του, η απόκρυψη πληροφοριών αναγκαίων για την εκτέλεση της εργασίας του, η μειωτική αλλαγή καθηκόντων του εργαζομένου, η υπερφόρτωσή του με μεγάλο όγκο δουλειάς κ.α. Μερικές φορές υπάρχει μια «γκρίζα» ζώνη για το ποιά συμπεριφορά συνιστά όντως εκφοβισμό. Οι ειδικοί πάντως συμφωνούν ότι οι θύτες -ιδίως οι πιο εγωκεντρικοί και εξουσιομανείς- δεν νοιάζονται για την ανάπτυξη των ικανοτήτων των υφισταμένων τους.

Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά πόσο εκτεταμένο είναι το πρόβλημα του «μπούλινγκ» στην επιστημονική κοινότητα παγκοσμίως, επειδή δεν έχει υπάρξει καμία ολοκληρωμένη έρευνα μέχρι σήμερα. Η γενική εκτίμηση είναι ότι θύμα εκφοβισμού πέφτει το ένα τέταρτο έως ένα τρίτο των ερευνητών και πανεπιστημιακών κάθε χρόνο, ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από άλλους επαγγελματικούς χώρους.

Κανείς επίσης δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν και σε ποιό βαθμό η κατάσταση χειροτερεύει από χρονιά σε χρονιά. Πάντως ο θόρυβος που ξεσήκωσε πρόσφατα το κίνημα #metoo γύρω από τον σεξισμό και τις επιθέσεις σε γυναίκες ηθοποιούς, έχει κάπως ενθαρρύνει και άλλες κατηγορίες επαγγελματιών να «σηκώσουν» το πέπλο της σιωπής.

ΜΕΤΑ Υγειονομικών: Καλή αγωνιστική χρονιά

Το ΜΕΤΑ Υγειονομικών εύχεται σε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στην Υγεία και την Πρόνοια, το 2019 να είναι μια Καλή Χρονιά με υγεία για αυτούς και τις οικογένειές τους.

Ευχόμαστε και αγωνιζόμαστε για να επικρατήσει Ειρήνη σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας, διεκδικούμε μέσα από τους αγώνες μας μεγάλες ανατροπές για να κερδίσουμε ως εργαζόμενοι όλα όσα μας ανήκουν.

Αγ. Σοφία: Κινητοποίηση για τα 40 «εγκαταλελειμμένα» παιδιά

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Στάση εργασίας και συγκέντρωση στην είσοδο του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» πραγματοποίησαν,  το πρωί της Τρίτης 11 Δεκέμβρη 2018 οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Αγ. Σοφία μετά από απόφαση του Σωματείου τους.

Οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για τη «νοσηλεία» και τις συνθήκες στις οποίες «νοσηλεύονται» 75 και πλέον παιδιά στα δύο νοσοκομεία «Η Αγία Σοφία» και «Παναγιώτης και Αγλαΐα Κυριακού» κατόπιν εισαγγελικής εντολής.

Πρόκειται για παιδιά ασυνόδευτα ή παιδιά που οι οικογένειές τους δεν μπορούν να αναλάβουν την ανατροφή τους και τα περισσότερα χρειάζονται μόνο προληπτικό έλεγχο και ο οποίος ολοκληρώνεται μέσα σε λίγες μέρες. Ωστόσο, εξαιτίας της τεράστιας έλλειψης των δομών φιλοξενίας, παραμένουν για πολλούς μήνες στις κλινικές των νοσοκομείων, γεγονός που μόνο του συνιστά μια «ξεκάθαρη μορφή κακοποίησης για τα ίδια τα παιδιά που διαβιούν χωρίς την απαραίτητη φροντίδα και προσοχή, σε ένα νοσοκομειακό περιβάλλον» που, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει τις απαραίτητες δομές που απαντούν στις ανάγκες των παιδιών.

Επιπρόσθετα δυσχεραίνεται το έργο των εργαζομένων, ενώ στις συνθήκες αυτές καταγράφονται περιστατικά βίας στο χώρο του νοσοκομείου.

Οι εργαζόμενοι έκαναν παρέμβαση στη διοίκηση των δύο νοσοκομείων με τα παραπάνω αιτήματα, ωστόσο οι απαντήσεις της διοίκησης εκτιμάται ότι δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα που υπάρχει.

ΛΑΕ: «Καταδικάζουμε τις διώξεις εναντίων των συνδικαλιστών του Ο.Α.Ε.Ε.»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Λαϊκή Ενότητα καταγγέλλει την σύλληψη των συνδικαλιστών – μελών του Δ.Σ. του Πανελληνίου Συλλόγου Εργαζομένων στον Οργανισμό Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (Ο.Α.Ε.Ε.), Βαγενά Χρήστο και Μανουρά Ελένη, εναντίον των οποίων ασκήθηκε δίωξη και παραπέμπονται σήμερα στον εισαγγελέα για να δικαστούν με την διαδικασία του αυτοφώρου και με βάση το «ιδιώνυμο», που ψήφισε πρόσφατα η Κυβέρνηση.

Το «αδίκημα» στο οποίο υπέπεσαν οι υπάλληλοι είναι ότι υλοποιώντας τις αποφάσεις του Συλλόγου τους, συμμετείχαν στην κατάληψη του παραρτήματος του Ο.Α.Ε.Ε. στο Νέο Ηράκλειο Αττικής, διεκδικώντας την πρόσληψη προσωπικού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η υποστελέχωση των Υπηρεσιών και η έλλειψη προσωπικού, έχουν ως αποτέλεσμα την τεράστια καθυστέρηση μέχρι και τέσσερα χρόνια στην καταβολή των συντάξεων.

Η Λαϊκή Ενότητα δια των στελεχών της, Δημήτρη Στρατούλη και Γιάννη Δούκα, παρενέβη για την παύση της δίωξης. Ο μεν Δημήτρης Στρατούλης στην διοίκηση του Αστυνομικού Τμήματος Νέου Ηρακλείου (έλαβε αρνητική απάντηση), ο δε Γιάννης Δούκας στην διοίκηση του ΕΦΚΑ, η οποία δήλωσε στον εκπρόσωπο της ΛΑ.Ε. ότι η σύλληψη και η δίωξη των αγωνιστών δεν έγιναν με δική της πρωτοβουλία. Καλούμε την διοίκηση του ΕΦΚΑ, αυτό να το καταθέσει και στο δικαστήριο.

Η ΛΑ.Ε. καταγγέλλει τις διώξεις των εργαζομένων, οι οποίες γίνονται στα πλαίσια της προσπάθειας εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής με κατασταλτικά μέσα.

Στηρίζει την απόφαση των συνδικαλιστικών φορέων για συγκέντρωση συμπαράστασης στα δικαστήρια της Ευελπίδων, σήμερα Δευτέρα 19/11/2018 στις 17:00 και απαιτεί από την διοίκηση του ΕΦΚΑ να παραστεί στα δικαστήρια ζητώντας την παύση της δίωξης των αγωνιστών.

Το Γραφείο Τύπου
19/11/2018

Ένας κύκλος κλείνει… Ένας νέος κύκλος αγώνων να ανοίξει

Ανακοίνωση της Αριστερής Ανασύνθεσης για τον φετινό εορτασμό του Πολυτεχνείου.

Ένας κύκλος κλείνει…
Τα προηγούμενα χρόνια ζήσαμε μία σειρά μεγάλων αγώνων ενάντια στα μνημόνια και τη λιτότητα που επέβαλαν στον ελληνικό λαό οι κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) και οι δανειστές (ΕΕ, ΔΝΤ). Οι εργαζόμενοι, η νεολαία και ο λαός μας πίστεψαν στην ελπίδα του αγώνα και της ρήξης, έδειξαν αξιοσημείωτη αντοχή σε απεργίες και πλατείες, πάλεψαν σώμα με σώμα με τις δυνάμεις καταστολής, αντιστάθηκαν στο ρατσισμό και το φασισμό. Με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015 και το μεγαλειώδες ταξικό και λαϊκό ΟΧΙ.
Δυστυχώς, οι αγώνες αυτοί προδόθηκαν από την σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ που κέρδισε τις εκλογές στηριζόμενη στις ελπίδες ενός ολόκληρου λαού. Και αποδείχθηκε ο καλύτερος συνεχιστής των μνημονίων. Ακριβώς επειδή τα εφαρμόζει πλέον έχοντας σπείρει την απογοήτευση στον αγωνιζόμενο κόσμο και κάμπτοντας τις αντιστάσεις και το φρόνημα των προηγούμενων χρόνων. Αποδείχθηκε επίσης ο καλύτερος υπηρέτης των ευρωΝΑΤΟϊκών συμφερόντων στην περιοχή και η πιο φιλική στις ΗΠΑ κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Δίνοντας γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές σε βάσεις και διευκολύνσεις, προωθώντας τη ΝΑΤΟϊκή Συμφωνία των Πρεσπών, συμμετέχοντας στην αντιδραστική συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου με το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ και την Αίγυπτο του στρατηγού δικτάτορα Σίσι.
Δυστυχώς, πλέον έχει κλείσει ο κύκλος των αντιμνημονιακών αγώνων μέχρι το 2015, με τις ελπίδες, τη συνείδηση και το περιεχόμενο που είχαν τότε. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα έδειξαν αυτοθυσία, αυταπάρνηση και επιμονή. Αλλά αποδείχθηκε ότι αυτά δεν έφταναν. Απαιτούνται νέες προγραμματικές απαντήσεις σε περιεχόμενα, τρόπους οργάνωσης, μορφές παρέμβασης.
…ένας νέος κύκλος αγώνων να ανοίξει
Σήμερα, η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι «βγαίνουμε» από τα μνημόνια. Και αυτό δημιουργεί δειλά κάποιες πρώτες προσδοκίες που μπορούν να γίνουν διεκδικήσεις και να οδηγήσουν σε νέους αγώνες. Μία νέα γενιά σε σχολεία, σχολές και εργατικούς χώρους βγαίνει σιγά σιγά στο προσκήνιο. Χωρίς την εμπειρία της προηγούμενης περιόδου, χωρίς τις νίκες, αλλά και χωρίς τις ήττες της. Μικρές κινήσεις καταλήψεων, απεργιών, εργατικών διεκδικήσεων εμφανίζονται σε αυτό το τοπίο.
Μέσα σε αυτούς τους αγώνες θα βρεθούν οι νέες απαντήσεις, θα συμπληρώσουν και θα διορθώσουν τις παλιές. Μέσα σε αυτούς τους αγώνες θα δημιουργηθούν οι νέες μορφές παρέμβασης και οι νέοι τρόποι οργάνωσης πλάϊ στους παλιούς, ολοκληρώνοντας ή ακόμα και υπερβαίνοντάς τους.
Για μία νέα Αριστερά!
Μέσα από αυτούς τους αγώνες θα προκύψει και η σύγχρονη ριζοσπαστική και κομμουνιστική αριστερά. Ενωτικά, μετωπικά, ριζοσπαστικά. Με νέες γενιές στο προσκήνιο, μαθαίνοντας από την εμπειρία και τα λάθη των προηγούμενων, τινάζοντας την παλιά σκουριά και τα κουσούρια τους. Με νέα ορμή και αυταπάρνηση στον αγώνα, με όραμα για την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση που αναζητούμε. Παλεύοντας για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια, κόντρα στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό, το φασισμό και τον πόλεμο, για την ανασύνθεση της κομμουνιστικής προοπτικής!