Κατηγορία: Διεθνή – Εξωτερική πολιτική

Πού «ασκούνται βρίζοντας» οι ξένοι φαντάροι;

Του Άρη Χατζηστεφάνου
Πηγή: efsyn – infowar

Οι ρεαλιστές πολιτικοί υποστήριζαν πάντα ότι η «φιλοξενία» αμερικανικών βάσεων ενισχύει τον στρατηγικό ρόλο της χώρας υποδοχής. Στο τελευταίο του βιβλίο όμως, ο Ντέιβιντ Βάιν αποδεικνύει ότι αυξάνουν την αστάθεια και λειτουργούν σαν μαγνήτης για τη διεθνή τρομοκρατία.

Οι βάσεις διασφαλίζουν το επενδυτικό χαρτοφυλάκιο των ΗΠΑ. Πρέπει να βρίσκεσαι εκεί για να εξασφαλίσεις την παραγωγή, φτηνό εργατικό δυναμικό και πρώτες ύλες

Φίλιπ Μπέριγκαν, Αμερικανός ακτιβιστής

Ο Ντέιβιντ Βάιν είναι κυνηγός βάσεων – αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής του, όταν δεν διδάσκει Ανθρωπολογία στο American University της Ουάσινγκτον, αφιερώνει τον χρόνο του στην εξαντλητική συλλογή πληροφοριών για κάθε μία από τις 800 βάσεις που διαθέτουν οι ΗΠΑ σε τουλάχιστον 80 χώρες του πλανήτη.

Και κάθε χρόνο εκπλήσσεται και ο ίδιος με το μέγεθος των στρατιωτικών αποστολών που, όπως λέει, δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία των αυτοκρατοριών. Μόνο στη Γερμανία υπάρχουν σήμερα 174 εγκαταστάσεις του αμερικανικού στρατού, στην Ιαπωνία 113 και στη Νότια Κορέα 83.

Αν προσθέσει κανείς και τους στρατιώτες που φιλοξενούνται σε συμμαχικές βάσεις ή αναπτύσσονται για τη φύλαξη πρεσβειών και άλλων εγκαταστάσεων, συνειδητοποιεί ότι οι ΗΠΑ έχουν στρατιωτική παρουσία σε περίπου 160 χώρες. Αντίθετα, οι ΗΠΑ αποτελούν μια από τις ελάχιστες χώρες που δεν διαθέτουν ξένες βάσεις στο έδαφός τους.

To εντυπωσιακό, εξηγεί ο Ντέιβιντ Βάιν, είναι ότι οι Αμερικανοί πολίτες αγνοούν την ύπαρξη αυτών των βάσεων. «Συζητούσαμε για χρόνια για το Γκουαντάναμο» εξηγεί ο ίδιος «αλλά ούτε ένας πολιτικός ή δημοσιογράφος δεν αναρωτήθηκε γιατί οι ΗΠΑ έχουν στρατιωτική βάση στη Κούβα».

Στο βιβλίο του Base Nation περιγράφει τη λειτουργία βάσεων που θυμίζουν μεγαλουπόλεις, με δικούς τους κινηματογράφους, αλυσίδες Burger Kings, αλλά ακόμη και σχολεία (170 βάσεις διαθέτουν το δικό τους γήπεδο του γκολφ). Δίπλα τους, τα λεγόμενα «νούφαρα» (lily pad) αποτελούν λιλιπούτειες εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνται για την ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων, την απογείωση drones ή απλώς την αποθήκευση εξοπλισμού.

Αν και ο Βάιν ανήκει σε μια γενιά προοδευτικών πανεπιστημιακών και ερευνητών, συνηθίζει να βομβαρδίζει το ακροατήριό του με επιχειρήματα από τη σκληρή, ρεαλιστική σχολή των διεθνών σχέσεων.

Συλλέγοντας στοιχεία από το διαβόητο RAND (το μακρύ χέρι του Πενταγώνου στον χώρο των think tanks) αποδεικνύει ότι το γιγαντιαίο δίκτυο των αμερικανικών βάσεων δεν προσφέρει τα αναμενόμενα επιχειρησιακά πλεονεκτήματα στις ΗΠΑ, αφού η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει πλέον στις ένοπλες δυνάμεις να αναπτύσσονται σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη μέσα σε ελάχιστες ώρες.

Αντίθετα κάθε στρατιώτης που υπηρετεί στο εξωτερικό στοιχίζει επιπλέον 10.000 έως 40.000 δολάρια στους Αμερικανούς φορολογούμενους. Και οι ΗΠΑ έχουν σήμερα σχεδόν μισό εκατομμύριο στρατιωτικούς με τις οικογένειές τους σε όλο τον κόσμο.

Ενας από τους λόγους που θα μπορούσαν να εξηγήσουν το τεράστιο δίκτυο στρατιωτικών εγκαταστάσεων είναι τα κολοσσιαία κέρδη των αμερικανικών επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν την κατασκευή και την τροφοδοσία τους. Εταιρείες όπως η Dyncorp και η KBR (πρώην θυγατρική της Halliburton) συμμετέχουν στο μοίρασμα μιας πίτας 156 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που δαπανά κάθε χρόνο το Πεντάγωνο.

Πρόκειται για ένα μικρό μόνο κομμάτι της αμερικανικής στρατιωτικής οικονομίας, μέσω της οποίας το κράτος προσφέρει στους ιδιώτες εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια των Αμερικανών φορολογούμενων, οι οποίοι νομίζουν ακόμη ότι ζουν στη πιο «φιλελεύθερη» οικονομία του πλανήτη.

Σε αντίθεση, πάντως, με ό,τι υποστηρίζουν διάφοροι «μαυραγορίτες – πολιτικοί» στις χώρες που φιλοξενούν τις βάσεις, οι αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σπάνια ενισχύουν τις τοπικές οικονομίες. Οι περισσότερες δαπάνες επιστρέφουν σε αμερικανικές εταιρείες ενώ πολύ συχνά οι βάσεις καταστρέφουν «φιλέτα» της αγοράς ακινήτων, περιμετρικά των οποίων δημιουργούνται κέντρα πορνείας και εγκληματικότητας.

Οπως εξηγεί όμως ο Ντέιβιντ Βάιν στο βιβλίο του, μια αμερικανική βάση μπορεί να έχει πολύ πιο καταστροφικές συνέπειες για τις χώρες φιλοξενίας. Το Πεντάγωνο έχει κατηγορηθεί ότι μετατρέπει ολόκληρες περιοχές σε χώρους ταφής τοξικών αποβλήτων, ενώ πολύ συχνές είναι και οι διαρροές επικίνδυνων ουσιών στο περιβάλλον – χωρίς να συμπεριλαμβάνεται εδώ ο κίνδυνος από τη φύλαξη παλαιών πυρηνικών όπλων, συχνά εν αγνοία του τοπικού πληθυσμού.

Οι βάσεις όμως λειτουργούν και σαν μαγνήτης για τη δημιουργία εξτρεμιστικών κινημάτων που προχωρούν σε τρομοκρατικές επιθέσεις. Η Αλ Κάιντα, παραδείγματος χάριν, χρησιμοποιούσε την παρουσία αμερικανικών βάσεων στη Σαουδική Αραβία σαν επιχείρημα για τη στρατολόγηση νέων μελών.

Σε αντίθεση με την επιχειρηματολογία του Πενταγώνου, ότι οι βάσεις του είναι παράγοντας σταθερότητας και αποτροπής ξένων επιθέσεων, συνήθως ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Η δημιουργία στρατιωτικών εγκαταστάσεων αυξάνει την κούρσα εξοπλισμών και λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία πολεμικών συρράξεων.

Σύμφωνα με τον Βάιν η περικύκλωση της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν με αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις οδήγησε και τις τρεις χώρες σε σημαντική αύξηση των πολεμικών τους δαπανών, η οποία στη συνέχεια παρουσιάστηκε από το Πεντάγωνο σαν δικαιολογία για τη δημιουργία ακόμη περισσότερων βάσεων.

Και όλα αυτά, σημειώνει ο Ντέιβιντ Βάιν, τα λέμε χωρίς να συνυπολογίζουμε και τα 11 αμερικανικά αεροπλανοφόρα, τα οποία οι επιτελείς του Πενταγώνου αποκαλούν «τέσσερα στρέμματα κυρίαρχου αμερικανικού εδάφους».

Να ‘χαμε και εμείς έστω και ένα στρέμμα κυρίαρχου εδάφους.

Advertisements

Γυναίκα σκίζει τη μπούρκα της μετά την απελευθέρωση της Ράκα (video)

Πηγή: kar.org.gr

Είναι τα πρώτα λεπτά της ανακατάληψης της Ράκα από τα χέρια των τζιχαντιστών του ISIS.

Το κλίμα, στο βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα από το γραφείο Τύπου της πολιτοφυλακής των Κούρδων της Συρίας, είναι συγκινητικό.

Αρκετές γυναίκες πανηγυρίζουν για την ελευθερία τους, ενώ μία από αυτές πέφτει στο έδαφος, φιλάει κατόπιν με ευγνωμοσύνη τους στρατιωτικούς, και στη συνέχεια σκίζει και πετάει μακριά τη μαύρη μπούρκα της.

Καταγγελίες για αμερικάνικα πυρηνικά στον Άραξο.

Πηγή: Iskra.gr

Επικίνδυνα παιχνίδια σε βάρος της ειρήνης, της εθνικής ανεξαρτησίας και της ασφάλειας του λαού και του τόπου φαίνεται να παίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως προκύπτει από καταγγελίες ότι προετοιμάζεται η αποθήκευση αμερικάνικων πυρηνικών στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον Άραξο.

Όπως αποκαλύπτει ο “Ριζοσπάστης”, στις 26 και 28 Σεπτέμβρη έγινε σύσκεψη στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, με αντικείμενο την επισκόπηση των εργασιών για τον “εκσυγχρονισμό” της βάσης του Άραξου. Σχετική ενημέρωση από αυτή τη σύσκεψη στάλθηκε υπηρεσιακά στο υπουργείο Άμυνας, με απόρρητο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου έφερε στη δημοσιότητα η ενημερωτική ιστοσελίδα militaire.gr.

Το έγγραφο αναφέρει ότι μεταξύ των έργων που εξελίσσονται στη βάση είναι και εγκαταστάσεις για την αποθήκευση “ειδικών όπλων”, τα οποία, στη “γλώσσα” της Πολεμικής Αεροπορίας, σημαίνουν “πυρηνικά”. Για το θέμα έχει ενημερωθεί και το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, επίσης με απόρρητο έγγραφο.

Η εκτίμηση που γίνεται είναι ότι ο Άραξος προετοιμάζεται σταδιακά ή είναι έτοιμος για το ενδεχόμενο να υποδεχτεί πυρηνικά όπλα. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, στον απόηχο των εξελίξεων στη Μαύρη Θάλασσα, στην Τουρκία και ευρύτερα στη Βαλκανική και στην Ανατολική Μεσόγειο, το πρόγραμμα εργασιών στον Άραξο “τρέχει” εδώ και πολύ καιρό. Για παράδειγμα, ήδη από τον Αύγουστο του 2016 έχει αλλάξει και ενισχυθεί όλη η συρματόφραξη της μονάδας, με τις εργασίες να μεταφέρονται στη συνέχεια στο εσωτερικό της βάσης.

Σύμφωνα, εξάλλου, με το δημοσίευμα στο διαδίκτυο, που κάνει εκτενή αναφορά στις καταγγελίες του ΚΚΕ, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, οι ΗΠΑ έχουν σχεδιασμό για μεταφορά των πυρηνικών από τη βάση του Ιντσιρλίκ σε πιο “φιλικό έδαφος”, με την Ελλάδα να θεωρείται ως το πλέον κατάλληλο.

Το ενδεχόμενο αυτό γίνεται ισχυρότερο μετά το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να διαψεύσει τις καταγγελίες και να θολώσει τα νερά ως προς τις πραγματικές προθέσεις της και τις συμφωνίες που συνάπτει με τις ΗΠΑ.

Συγκεκριμένα, όταν στις 15 Σεπτεμβρίου τέθηκε το ζήτημα από τον Δημήτρη Κουτσούμπα, ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας Δημήτρης Βίτσας είπε ότι “μετά την περίοδο της δικτατορίας δεν υπάρχουν πυρηνικά όπλα στην αεροπορική βάση του Άραξου, ούτε πρόκειται να υπάρξουν, ούτε υπάρχει κάποιος σχεδιασμός, ούτε έχει κάποια σχέση με οποιοδήποτε – θα έλεγε κανένας – αμερικάνικο ειδικό συμφέρον. Άρα, αυτό να είναι καθαρό”.

Εντούτοις, η “διάψευση” δημιουργεί ακόμη περισσότερα ερωτηματικά, καθώς είναι επισήμως γνωστό ότι πυρηνικά υπήρξαν στον Άραξο και τα τελευταία απ’ αυτά απομακρύνθηκαν μόλις το 2011, όπως ενημέρωσαν οι Αμερικανοί, υποχρεώνοντας την τότε κυβέρνηση να το παραδεχτεί.

Ο πιο πρόθυμος «φίλος των Αμερικανών»

Του Αντώνη Νταβανέλου
Πηγή: rproject.gr

Με το ταξίδι στις ΗΠΑ και τους εναγκαλισμούς με τον Τραμπ (τον χυδαίο ακροδεξιό, ρατσιστή, μισογύνη, ομοφοβικό και φιλοπόλεμο πολιτικό, που ακόμα και το «σύστημα» στις ΗΠΑ αναρωτιέται αν μπορεί να αποδεχθεί ως πρόεδρο…) ο Αλέξη Τσίπρας απέδειξε ότι στη λογική του κατήφορου δεν υπάρχει πάτος.

Απέ­να­ντι στον χει­ρό­τε­ρο ένοι­κο του Λευ­κού Οίκου στην ιστο­ρία της Αμε­ρι­κής, ο Τσί­πρας αντέ­δρα­σε ως ο πιο πρό­θυ­μος και εύ­καμ­πτος πο­λι­τι­κός που ανα­δεί­χθη­κε στην Ελ­λά­δα μετά την εποχή της Με­τα­πο­λί­τευ­σης.

Δεν ανα­φε­ρό­μα­στε μόνο στα σα­λια­ρί­σμα­τα του τύπου «μας συν­δέ­ουν οι κοι­νές αρχές, της ελευ­θε­ρί­ας (!) και της δη­μο­κρα­τί­ας (!!)» που απηύ­θυ­νε ο Αλ. Τσί­πρας στον Τραμπ, στον επι­κε­φα­λής ενός μπλοκ πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων, όπου πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η Κου Κλουξ Κλαν, οι νε­ο­να­ζή­δες και οι μα­χαι­ρο­βγάλ­τες της «Εναλ­λα­κτι­κής Δε­ξιάς». Αν και αυτά έχουν την ση­μα­σία τους: γιατί ακόμα και κά­ποιοι σο­βα­ροί αστοί πο­λι­τι­κοί ηγέ­τες, επι­βε­βαί­ω­σαν σε ανά­λο­γες συ­να­ντή­σεις τα ηγε­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τους, φρο­ντί­ζο­ντας να κά­νουν με κά­ποιον τρόπο μια διά­κρι­ση ανά­με­σα στην προς το συμ­φέ­ρον «συ­νεν­νό­η­ση» και την υπεν­θύ­μι­ση μιας γε­νι­κό­τε­ρης ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κής δια­φο­ρο­ποί­η­σης. Μιας δια­φο­ρο­ποί­η­σης που θα απευ­θυ­νό­ταν στο λαό τους, αλλά και στον κόσμο στις ΗΠΑ. Δεν γνω­ρί­ζου­με αν ο Αλ. Τσί­πρας το κα­τα­νο­εί, ή αν ακόμα δια­τη­ρεί κά­ποιο σχε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον, αλλά τις μέρες αυτές το μή­νυ­μά του προς τον κόσμο του ρι­ζο­σπα­στι­σμού στις ΗΠΑ και γε­νι­κό­τε­ρα, επι­βε­βαί­ω­σε απο­λύ­τως αυτό που νω­ρί­τε­ρα είχε πει στη Θεσ­σα­λο­νί­κη: το κόμμα που γνω­ρί­ζα­τε, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν υπάρ­χει πλέον…

Τα σο­βα­ρό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα βρί­σκο­νται κυ­ρί­ως στην ουσία της πο­λι­τι­κής, στα απο­τε­λέ­σμα­τα της συ­νά­ντη­σης:

Ο Αλ. Τσί­πρας φέ­ρε­ται να πα­νη­γυ­ρί­ζει για την προ­ο­πτι­κή κά­ποιων αμε­ρι­κα­νι­κών επεν­δύ­σε­ων στην Ελ­λά­δα. Οι οποί­ες όμως εξαρ­τώ­νται από το εάν και κατά πόσο η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα θα συ­νε­χί­σει τις «σω­στές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις» όπως τις χα­ρα­κτή­ρι­σε ο Ντό­ναλντ Τραμπ. Όποιος θέλει να ενη­με­ρω­θεί για το τι ση­μαί­νουν οι α λα Τραμπ «σω­στές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», ας ρίξει μια ματιά στο εφιαλ­τι­κό τοπίο των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων στις ΗΠΑ, στην μετά τον Ρό­ναλντ Ρί­γκαν εποχή. Σε ένα τοπίο που γί­νε­ται δρα­μα­τι­κά χει­ρό­τε­ρο κατά τη δια­κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ (πχ με την από­πει­ρα ορι­στι­κής κα­τε­δά­φι­σης του συ­στή­μα­τος δη­μό­σιας πε­ρί­θαλ­ψης). Με αυ­τούς τους όρους «επεν­δύ­ουν» πλέον οι φίλοι του Τραμπ. Και σε αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση δε­σμεύ­τη­κε ο Τσί­πρας προ­κει­μέ­νου να προ­σελ­κύ­σει το αμε­ρι­κα­νι­κό εν­δια­φέ­ρον.

Σχε­τι­κά με τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με το ΔΝΤ, ο Αλ. Τσί­πρας χα­ρα­κτή­ρι­σε τις θέ­σεις του Τα­μεί­ου «ως μου­σι­κή στα αυτιά του», υπαι­νισ­σό­με­νος δυ­να­τό­τη­τες για να αξιο­ποι­η­θεί το αι­μο­στα­γές Τα­μείο σε μια προ­ο­πτι­κή «χα­λά­ρω­σης» του προ­γράμ­μα­τος επι­τή­ρη­σης, κυ­ρί­ως στο θέμα της απο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους. Μω­ραί­νει κύ­ριος…

Όμως το «ψητό» της επί­σκε­ψης βρι­σκό­ταν αλλού. Στη συ­ζή­τη­ση για τις βά­σεις, τους εξο­πλι­σμούς, την ασφά­λεια της πο­λι­τι­κής των ΗΠΑ στην πε­ριο­χή.

Και εδώ το πά­ρε-δώ­σε είναι ση­μα­ντι­κό.

Ο Αλ. Τσί­πρας απο­δέ­χθη­κε πλή­ρως την ανα­βάθ­μι­ση της στρα­τη­γι­κής βάσης των ΗΠΑ στη Σούδα και υπο­σχέ­θη­κε συ­ναί­νε­ση στο αμε­ρι­κα­νι­κό αί­τη­μα για μια ακόμα με­γά­λη βάση στον ελ­λα­δι­κό χώρο. Κατά τα αμε­ρι­κα­νι­κά τη­λε­ο­πτι­κά δί­κτυα, στη Σούδα γί­νο­νται ήδη ερ­γα­σί­ες που την προ­ε­τοι­μά­ζουν για τον ελι­με­νι­σμό αε­ρο­πλα­νο­φό­ρων πλοί­ων, ενώ οι New York Times δη­μο­σιο­ποί­η­σαν τις αμε­ρι­κα­νι­κές σκέ­ψεις για με­τα­φο­ρά στην Κρήτη των πυ­ρη­νι­κών όπλων που είναι μέχρι σή­με­ρα ανα­πτυγ­μέ­να στην τουρ­κι­κή βάση του Ιν­τσιρ­λίκ, βάση που οι Αμε­ρι­κα­νοί και το ΝΑΤΟ θε­ω­ρούν ήδη επι­σφα­λή.

Ο Τραμπ δεν είχε λό­γους να κρα­τή­σει ως μυ­στι­κό τον ρόλο αυτής της «φι­λο­ξε­νί­ας»: «την στρα­τιω­τι­κή προ­στα­σία των συμ­φε­ρό­ντων των ΗΠΑ στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, τη Μέση Ανα­το­λή και την πε­ριο­χή του Κόλ­που». Ο ελ­λα­δι­κός χώρος με­τα­τρέ­πε­ται σε ένα ανα­βαθ­μι­σμέ­νο ορ­μη­τή­ριο του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού. Και μά­λι­στα σε μιαν εποχή με εκρη­κτι­κές αντι­θέ­σεις, όπου με­γά­λα τμή­μα­τα της πε­ριο­χής είναι ήδη σε εμπό­λε­μη κα­τά­στα­ση.

Ακρι­βώς γι’ αυτό οι Αμε­ρι­κα­νοί δεν είχαν λό­γους να είναι φει­δω­λοί στα εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα που ζή­τη­σε ο Τσί­πρας. Το κό­στος του εκ­συγ­χρο­νι­σμού των F-16 φτά­νει στα 2,4 δισ. ευρώ (ένα κο­λοσ­σιαίο ποσό που θα αρ­κού­σε για να σω­θούν το ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα, και μαζί τα νο­σο­κο­μεία και τα σχο­λεία, από την κρίση όπου τα έχουν βυ­θί­σει τα μνη­μό­νια). Όμως δεν είναι μόνο αυτό: σύμ­φω­να με τον αμε­ρι­κα­νι­κό Τύπο, η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά κα­τέ­θε­σε επι­σή­μως το αί­τη­μα για προ­μή­θεια υπερ­σύγ­χρο­νων και πα­νά­κρι­βων F-35, αλλά και νέων πο­λε­μι­κών πλοί­ων, ικα­νών να «ση­κώ­σουν» πυ­ραυ­λι­κό εξο­πλι­σμό. Μέσα σε μια βαθιά κοι­νω­νι­κή και οι­κο­νο­μι­κή κρίση, μια κυ­βέρ­νη­ση τάχα μου αρι­στε­ρή, δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με τους ιμπε­ρια­λι­στές μια νέα «αγορά του αιώνα». Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες η επι­λο­γή «κα­νό­νια – όχι βού­τυ­ρο» απο­τε­λεί κυ­ριο­λε­κτι­κά βά­ναυ­ση πρό­κλη­ση για τις λαϊ­κές δυ­νά­μεις.

Οι λόγοι που ο Τραμπ κι­νεί­ται προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση είναι προ­φα­νείς: οι ΗΠΑ θέ­λουν να κλεί­σουν επει­γό­ντως την «τρύπα» που έχει ανοί­ξει στη νο­τιο­α­να­το­λι­κή πτέ­ρυ­γα του ΝΑΤΟ η με­τα­τό­πι­ση της Τουρ­κί­ας, ενι­σχύ­ο­ντας τη στρα­τιω­τι­κή πα­ρου­σία τους στον ελ­λα­δι­κό χώρο και ενι­σχύ­ο­ντας τον «άξονα» Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Αί­γυ­πτος-Ισ­ρα­ήλ. Αντί­στοι­χα ο Τσί­πρας –συ­νε­χί­ζο­ντας ασύ­στο­λα την πο­λι­τι­κή Αντ. Σα­μα­ρά- προ­σπα­θεί να αξιο­ποι­ή­σει τις «ρωγ­μές» στις σχέ­σεις ΗΠΑ-Τουρ­κί­ας, προ­κει­μέ­νου να ενι­σχύ­σει τη θέση του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην πε­ριο­χή, σε ρόλο υπο-ιμπε­ρια­λι­στι­κού χω­ρο­φύ­λα­κα. Έτσι, θε­ω­ρεί ότι θα βοη­θη­θεί ο ίδιος για να πα­ρα­μεί­νει στην εξου­σία, με μια ακραία φι­λο­α­τλα­ντι­κή, φι­λοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κή, φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στι­κή και ανα­γκα­στι­κά εθνι­κι­στι­κή στρο­φή.

Είναι μια πο­λι­τι­κή ακραία επι­κίν­δυ­νη για την ει­ρή­νη, για τις μα­κρο­πρό­θε­σμες προ­ο­πτι­κές στην πε­ριο­χή.

Ίσως τί­πο­τα άλλο δε συμ­βο­λί­ζει πιο εμ­φα­τι­κά τον εκ­φυ­λι­σμό της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, την από­λυ­τη ευ­θυ­γράμ­μι­σή της με τα «ειω­θό­τα» των αστι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων στην Ελ­λά­δα, όσο το γλοιώ­δες κλίμα των συ­να­ντή­σε­ων με­τα­ξύ Τσί­πρα και Τραμπ.

Πλήρης, ταπεινωτική και άνευ όρων παράδοση και υποταγή Τσίπρα στις ΗΠΑ

Ο πρωθυπουργός έδωσε γη και ύδωρ στον Τραμπ

Πηγή: Iskra.gr

Λίγες ώρες μετά τη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Ντόναλντ Τραμπ, όλες οι αναλύσεις για την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι πρόκειται για μια ιστορική τομή. Με την έννοια ότι ουδέποτε άλλοτε Έλληναςπρωθυπουργός  έδωσε τόσα πολλά στην υπερατλαντική υπερδύναμη, με τόσα λίγα και μάλλον πενιχρά, ανταλλάγματα.

Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη, με τις ΗΠΑ να ενδιαφέρονται ζωτικά για τη θέση τους στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Η αποτυχία των σχεδιασμών τους στη Συρία, η παρατεταμένη κρίση στις σχέσεις τους με την Τουρκία, η αναμόχλευση των αντιθέσεων με το Ιράν κ.ά., πιέζουν για την εξασφάλιση της υποστήριξης από όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες της περιοχής. Και η κυβέρνηση Τσίπρα σπεύδει ν’ ανταποκριθεί.

Όχι γιατί αυτό υποδεικνύει η έγνοια για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων, αλλά γιατί έτσι θεωρεί πως κατοχυρώνει τα ιδιοτελή συμφέροντα της παραμονής της στην εξουσία, με τη στήριξη στην εύνοια της αμερικανικής υπερδύναμης.

Όπως είναι γνωστό, στην ατζέντα των συζητήσεων του Τσίπρα στις ΗΠΑ περιλαμβάνονται καίρια ζητήματα, με κυριότερα στρατηγικά θέματα γεωπολιτικού ενδιαφέροντος και στρατιωτικής συνεργασίας, θέματα οικονομίας, επενδύσεων και ενέργειας.

Ως προς το πρώτο, επιδίωξη των ΗΠΑ είναι η αναβάθμιση της στρατιωτικής βάσης της Σούδας και ενδεχομένως η αξιοποίηση και άλλων ελληνικών εδαφών  (Καστέλι και Ανδραβίδα) για τη διευκόλυνση των αμερικανικών επεμβάσεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κάτι που φυσικά φέρνει την Ελλάδα, αυτομάτως, αντιμέτωπη με τον αραβικό και εν γένει τον ισλαμικό κόσμο, στερώντας της συμμάχους δεκαετιών.

Επιπλέον, προβλέπεται η αγορά και νέων μαχητικών αεροσκαφών, με την επιβάρυνση ενός προϋπολογισμού ανήμπορου ν’ ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις ανάγκες λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού. Η προβολή των ελληνοτουρκικών αντιθέσεων ως πρόσχημα ασφαλώς και δεν πείθει, καθώς, ούτως ή άλλως, στο πλαίσιο των συζητήσεων τίθεται και η προώθηση ενός νέου σχεδίου «τύπου Ανάν» για το ξεπούλημα της Κύπρου με τη συναίνεση Ελλάδας, Τουρκίας,   ΗΠΑ και Ε.Ε.

Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι δηλώσεις του Αμερικανού πρεσβευτή, Τζέφρι Πάιατ, στις 10 Οκτωβρίου, λίγες μέρες πριν από την αναχώρηση του Τσίπρα για τις ΗΠΑ:

«Η Ελλάδα αποτελεί πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή της. Συνεργαζόμαστε στενά, προωθώντας την ελευθερία και την ασφάλεια στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή. Είναι επίσης σημαντικό να θυμίσουμε ότι η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες, οι οποίες τηρούν απαρέγκλιτα τις δεσμεύσεις τους σε ό,τι αφορά τις δαπάνες του ΝΑΤΟ. Εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης, η Ελλάδα συνειδητοποιεί απόλυτα την ανάγκη διατήρησης ισχυρής άμυνας».

Στο πλαίσιο αυτής της κατεύθυνσης πλήρους ευθυγράμμισης με τα συμφέροντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο Τσίπρας θα επιδιώξει και την απόσπαση υποσχέσεων για επενδύσεις, δηλώνοντας αποφασισμένος να δημιουργήσει τους καλύτερους όρους για την ανεμπόδιστη από κοινωνικές, περιβαλλοντικές ή όποιες άλλες δυσχέρειες κερδοφορία του υπό επένδυση κεφαλαίου. Άλλωστε και ως προς αυτό ήταν σαφής ο Αμερικανός πρέσβης:

«Το διακύβευμα στην περίπτωση αυτή δεν αφορά μόνο την ενίσχυση των επιχειρηματικών συμφωνιών, που προκύπτουν από την αμυντική συνεργασία Ελλάδας – ΗΠΑ και από τη σταδιακή οικονομική ανάκαμψη στην Ελλάδα, αλλά και την ενίσχυση της εθνικής άμυνας της χώρας και της στήριξης των νατοϊκών αποστολών».

Ιδιαίτερο είναι το αμερικανικό ενδιαφέρον για τα ενεργειακά projects που συμβάλλουν στη διαφοροποίηση προμήθειας φυσικού αερίου, όπως ο αγωγός TAP και ο διασυνδετήριος αγωγός Ελλάδας – Βουλγαρίας IGB αλλά και το διασυνδεδεμένο με αυτό σχέδιο του τερματικού σταθμού LNG της Αλεξανδρούπολης. Ο πλωτός σταθμός επαναεριοποίησης του φυσικού αερίου (FSRU) στην Αλεξανδρούπολη καθυστερεί λόγω των προβλημάτων στην κατασκευή του IGB, ωστόσο το αμερικανικό ενδιαφέρον είναι δεδομένο, καθώς ο TAP γίνεται αντιληπτός και ως μέρος του γενικότερου σχεδιασμού απεξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι εύλογη η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη που δεν διστάζει να εκθειάσει δημοσίως την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ και τα αναμενόμενα αποτελέσματά της. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΝΔ, «η επίσκεψη του πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιείται σε μια ιδιαίτερα ευνοϊκή συγκυρία για την χώρα μας. Και είναι ευνοϊκή, διότι – παρά τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στο εσωτερικό, λόγω των ανεύθυνων επιλογών της Κυβέρνησης – η Ελλάδα παραμένει νησίδα σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, που δοκιμάζεται από μεγάλη αστάθεια. Η συγκυρία αυτή, σε συνδυασμό με τα μεγάλα προβλήματα στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας αναβαθμίζει ουσιαστικά τη διαπραγματευτική θέση της Πατρίδας μας».

Αυτή η ομοψυχία των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων όπως είναι ευνόητο τίποτα το καλό δεν προοιωνίζεται για τον τόπο και τον λαό. Με την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ μπαίνουμε σε μια ακόμη πιο κρίσιμη περίοδο με επικίνδυνες συνέπειες που ακόμη είναι πολύ νωρίς ώστε να ξέρουμε την έκτασή τους.

Η ελληνική γλώσσα ακόμη μαγεύει! Εξάγουμε λέξεις.

Η «κωλοτούμπα» τώρα έγινε διεθνής!

Πηγή: huffingtonpost.gr

Η λέξη έχει κυριαρχήσει και χαρακτηρίζει την ελληνική πολιτική σκηνή και την πλειονότητα των κομμάτων και των εκπροσώπων τους και για όσους δεν το γνωρίζουν έχει ατύπως υιοθετηθεί και στις Βρυξέλλες. Προφέρεται με λίγο ξενική προφορά στους διαδρόμους της Κομισιόν όταν θέλουν να χαρακτηρίσουν πως κάποιος έκανε πλήρη μεταστροφή από αυτά που μέχρι πρότινος υποστήριζε.

Την πληροφορία την επιβεβαιώνει και η ισπανική El Pais, καθώς φαίνεται ότι ο όρος έχει γίνει γνωστός και εκεί και μάλιστα εφαρμόζεται πολύ εύστοχα.

Kolotumba es un concepto politico griego

«Κωλοτούμπα είναι ένας πολιτικός όρος που σημαίνει στροφή 180 μοιρών. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο Αλέξις Τσίπρας έκανε αυτή τη λέξη διάσημη, αφού οδήγησε τη χώρα σε δημοψήφισμα με το ερώτημα εάν γίνεται αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας με την ΕΚΤ, την Κομισιόν και το ΔΝΤ. Παρότι η πλειονότητα ψήφισε «όχι», ο ίδιος κατέληξε να κάνει το αντίθετο από αυτό που ζήτησε ο λαός και ζήτησε τρίτο πακέτο βοήθειας. Στις Βρυξέλλες μιλάνε για την καταλανική κωλοτούμπα» αναφέρει η El Pais (στην τρίτη παράγραφο) σχολιάζοντας την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, που υπογράφηκε το βράδυ της Τρίτης από το σύνολο των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας στο περιφερειακό καταλανικό κοινοβούλιο και από τον καταλανό πρόεδρο Κάρλες Πουτζντεμόν, για να πουν λίγο αργότερα πως πρόκειται για μια «συμβολική πράξη».

puigdemont

Κατήφορος χωρίς τέλος

Το editorial της «Εργατικής Αριστεράς» που κυκλοφόρησε στις 11/10

Πηγή: rproject.gr

Το ταξίδι του Τσίπρα στις ΗΠΑ φέρνει στην επιφάνεια τις υπόγειες σχέσεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με τον αμερικανικό παράγοντα και ταυτόχρονα δημοσιοποιεί την προοπτική ραγδαίας κλιμάκωσης αυτής της σχέσης.

Εχει ση­μα­σία να θυ­μη­θού­με ότι ο Αλ. Τσί­πρας επε­δί­ω­ξε «να πάρει το δα­χτυ­λί­δι» από τις ΗΠΑ ως επερ­χό­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός, το 2014, με τη δια­βό­η­τη επί­σκε­ψη στο Τέξας, επί­σκε­ψη που έγινε εν αγνοία του κόμ­μα­τός του και χωρίς καμιά ου­σια­στι­κή ενη­μέ­ρω­ση για το πε­ριε­χό­με­νο των εκεί συ­ζη­τή­σε­ων -έστω και μετά την επί­σκε­ψη- ακόμα και στα κο­ρυ­φαία κομ­μα­τι­κά όρ­γα­να. Ήταν μια πρώτη εμ­φά­νι­ση του «πε­ρί­κλει­στου κόμ­μα­τος μέσα στο κόμμα», ου­σια­στι­κά της ομά­δας γύρω από τον Αλ. Τσί­πρα, που πα­ρου­σί­α­σε το άνοιγ­μα σχέ­σε­ων με την «δια­κυ­βέρ­νη­ση Ομπά­μα» ως τάχα αντί­βα­ρο στην πιε­στι­κή πο­λι­τι­κή της γερ­μα­νι­κής ηγε­σί­ας, μέσω της γραμ­μής Σόι­μπλε, με την απει­λή για Grexit που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πίεζε για την υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου 3.

Στη συ­νέ­χεια ο Αλ. Τσί­πρας διεύ­ρυ­νε τις σχέ­σεις του με τον «πε­ρί­γυ­ρο» του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος που πέρα από τις πο­λι­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κές ποι­κι­λί­ες του, πα­ρα­μέ­νει ένας ισχυ­ρός «πύρ­γος» του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού: το Levy Institute είχε και έχει σο­βα­ρή εκ­προ­σώ­πη­ση στην κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ενώ η ηγε­σία της ΕΥΠ δό­θη­κε στον Γ. Ρου­μπά­τη που έζησε και δού­λε­ψε επί μα­κρόν στις ΗΠΑ.

Στα χρό­νια που ακο­λού­θη­σαν το 2015, οι Π. Κα­μέ­νος και Ν. Κο­τζιάς ακο­λού­θη­σαν κατά γράμ­μα τις επι­λο­γές της υπερ­δύ­να­μης στην πε­ριο­χή: ο οι­κο­νο­μι­κός-στρα­τιω­τι­κός-δι­πλω­μα­τι­κός «άξο­νας» με το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ και τη δι­κτα­το­ρία της Αι­γύ­πτου (μια πο­λι­τι­κή που εγκαι­νί­α­σε ο Αντ. Σα­μα­ράς και ο επι­στρέ­ψας από τις ΗΠΑ ως νέο-ρε­που­μπλι­κά­νος Χρ. Λα­ζα­ρί­δης του «πα­τριω­τι­κού» Δι­κτύ­ου 21…) πα­ρέ­μει­νε ως η ναυαρ­χί­δα της δι­πλω­μα­τί­ας του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, πα­ρό­λο που αντέ­φα­σκε κραυ­γα­λέα με κά­ποια ιδε­ο­λο­γι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του κόμ­μα­τος και του κό­σμου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (όπως πχ η αλ­λη­λεγ­γύη με την Πα­λαι­στί­νη και η ανα­φο­ρά στις «πλα­τεί­ες» της αρα­βι­κής άνοι­ξης).

Σε αντάλ­λαγ­μα ο Τσί­πρας έπαιρ­νε κά­ποια νεύ­μα­τα συ­μπά­θειας από τον Ομπά­μα σχε­τι­κά με τον χει­ρι­σμό του χρέ­ους και κυ­ρί­ως την υπο­στή­ρι­ξη των ΗΠΑ στους κυ­πρια­κούς χει­ρι­σμούς για την ΑΟΖ, που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα απο­τε­λούν τμήμα του σχε­δί­ου του κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ για κυ­ριαρ­χία στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Στο με­τα­ξύ ο πλα­νή­της άναυ­δος δια­πί­στω­νε τις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες πίσω από την εκλο­γι­κή νίκη του Τραμπ: την ενί­σχυ­ση της ακρο­δε­ξιάς, τον ανοι­χτό ρα­τσι­σμό, τις εθνι­κι­στι­κές φι­λο­πό­λε­μες κραυ­γές, τον μι­λι­τα­ρι­σμό της αύ­ξη­σης των πο­λε­μι­κών δα­πα­νών, τον μι­σο­γυ­νι­σμό και την ομο­φο­βία, την άρ­νη­ση της απει­λής της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής στο όνομα των κερ­δών των πο­λυ­ε­θνι­κών κ.ο.κ.

Η αντι­δρα­στι­κή κα­μα­ρί­λα που έχει εγκα­τα­στα­θεί στον Λευκό Οίκο δεν είχε κα­νέ­να πρό­βλη­μα να συ­νε­χί­σει τις «θερ­μές σχέ­σεις» με την κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα πα­ρό­λο που αυτή (υπο­τί­θε­ται ότι) εκ­προ­σω­πού­σε μια κά­ποια ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά.

Ο νέος πρέ­σβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο Τζέ­φρι Πάιατ, έχει επι­τα­χύ­νει τη «σύ­σφι­ξη» των ελ­λη­νο-αμε­ρι­κα­νι­κών σχέ­σε­ων, αδια­φο­ρώ­ντας φυ­σι­κά για το αν αυτό έδινε κά­ποιους «πό­ντους» στην κυ­βέρ­νη­ση των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ που έβλε­πε την επιρ­ροή της να εξα­νε­μί­ζε­ται λόγω της υπο­γρα­φής του κα­τά­πτυ­στου μνη­μο­νί­ου 3. Η Πρε­σβεία, που δεν έχει δι­στά­σει στις πιο ξε­διά­ντρο­πες πο­λι­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, υπήρ­ξε πολύ «δια­κρι­τι­κή» στην τα­ρα­χώ­δη πε­ρί­ο­δο που ακο­λού­θη­σε το κα­λο­καί­ρι του 2015.

Η ερ­μη­νεία για αυτήν την έμ­με­ση αλλά ου­σια­στι­κή υπο­στή­ρι­ξη πρέ­πει να ανα­ζη­τη­θεί στην από­λυ­τη ευ­θυ­γράμ­μι­ση της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα με την αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή στην πε­ριο­χή, ευ­θυ­γράμ­μι­ση που έχει πρω­το­φα­νείς δια­στά­σεις για τις μετά το 1974 συν­θή­κες.

Το γε­γο­νός αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται από το «μενού» του τω­ρι­νού τα­ξι­διού του Τσί­πρα στις ΗΠΑ. Το κα­θε­στώς Τραμπ έχει δη­λώ­σει ότι θε­ω­ρεί προ­τε­ραιό­τη­τες την «ασφά­λεια» και τους εξο­πλι­σμούς, όπως και τις ενερ­γεια­κές επι­λο­γές.

Ο Τσί­πρας πη­γαί­νει στην Ουά­σινγ­κτον δη­λώ­νο­ντας την «δια­θε­σι­μό­τη­τα» να υπη­ρε­τή­σει αυτές τις προ­τε­ραιό­τη­τες, πα­ρέ­χο­ντας στις ΗΠΑ τη δυ­να­τό­τη­τα να κα­λυ­φθεί το κενό που δη­μιουρ­γεί στην νο­τιο­α­να­το­λι­κή πτέ­ρυ­γα του ΝΑΤΟ η σχε­τι­κή ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση της πο­ρεί­ας της Τουρ­κί­ας και η στρο­φή του Ερ­ντο­γάν προς τη Ρωσία του Πού­τιν.

Το πρώτο ση­μείο των συ­ζη­τή­σε­ων αφορά την ανα­βάθ­μι­ση της βάσης της Σού­δας, που με­τα­τρέ­πε­ται σε κομ­βι­κό ση­μείο στή­ρι­ξης των ΗΠΑ στην νο­τιο­α­να­το­λι­κή Με­σό­γειο. Κα­νείς πλέον δε δι­καιού­ται να ξεχνά τις προ­τά­σεις Κα­μέ­νου που δή­λω­νε σε ανύ­πο­πτο χρόνο ότι (αν τε­λι­κά εγκα­τα­λει­φθεί το Ιν­τσιρ­λίκ) το ελ­λη­νι­κό κρά­τος είναι πρό­θυ­μο να δια­θέ­σεις χώρο (την Κάρ­πα­θο;) για μια ακόμα με­γά­λη βάση των αμε­ρι­κα­νών σε κρί­σι­μο γε­ω­γρα­φι­κά ση­μείο: σε από­στα­ση ανα­πνο­ής από τις τουρ­κι­κές ακτές και σε ακτί­να βολής προς τη Συρία, το Λί­βα­νο, ακόμα και το Ιράν…

Ενα δεύ­τε­ρο θέμα αφορά τους εξο­πλι­σμούς. Σε συν­θή­κες βα­θιάς οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ζητά τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό του στό­λου των 155 F-16 που ήδη δια­θέ­τει, την απαρ­χή της δια­δι­κα­σί­ας προ­μή­θειας των υπερ­σύγ­χρο­νων F-35, αλλά και την προ­μή­θεια υπε­ρε­ξο­πλι­σμέ­νων πο­λε­μι­κών πλοί­ων. Πρό­κει­ται για ένα πρό­γραμ­μα πα­νά­κρι­βο, που θα χρε­ω­θεί ως το τε­λευ­ταίο σέν­τσι στον απλό κόσμο, με δια­κη­ρυγ­μέ­νο στόχο να δια­τη­ρη­θεί η εξο­πλι­στι­κή υπε­ρο­χή ένα­ντι της Τουρ­κί­ας.

Στο ζή­τη­μα της ενερ­γεια­κής δι­πλω­μα­τί­ας, ο Τσί­πρας επι­βε­βαιώ­νει την υπο­στή­ρι­ξη των αμε­ρι­κα­νι­κών επι­λο­γών ως προς τους αγω­γούς, ενώ στα πλαί­σια της γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων βάζει στο τρα­πέ­ζι τα λι­μά­νια του ελ­λα­δι­κού χώρου ως ση­μεία πι­θα­νής μελ­λο­ντι­κής ει­σό­δου των εξα­γω­γών υγρο­ποι­η­μέ­νου αμε­ρι­κα­νι­κού φυ­σι­κού αε­ρί­ου προς την Ευ­ρώ­πη, προ­σπα­θώ­ντας να ενι­σχύ­σει τις προ­ο­πτι­κές του ήδη υπαρ­κτού «καρ­τέλ» της αμε­ρι­κα­νι­κής Exxon Mobil, της γαλ­λι­κής Total και της ιτα­λι­κής Eni, με τη συμ­με­το­χή των ΕΛΠΕ.

Σε αντάλ­λαγ­μα ο Τσί­πρας δε­σμεύ­ε­ται για από­λυ­τη στή­ρι­ξη της αμε­ρι­κα­νι­κής πο­λι­τι­κής στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και στην Μέση Ανα­το­λή.

Οι αβρό­τη­τες με­τα­ξύ του Τσί­πρα και του ακρο­δε­ξιού τρα­μπού­κου που είναι επι­κε­φα­λής στη με­γα­λύ­τε­ρη ιμπε­ρια­λι­στι­κή δύ­να­μη του πλα­νή­τη, είναι ένα θλι­βε­ρό θέαμα.

Η ει­κό­να αυτή θα λει­τουρ­γή­σει ιδε­ο­λο­γι­κά. Τι αξία πχ μπο­ρεί να έχει η προ­σπά­θεια του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να απο­κτή­σει ένα «αρι­στε­ρό απο­τύ­πω­μα» μέσω του νο­μο­σχε­δί­ου για τα δι­καιώ­μα­τα των τρανς, όταν ο αρ­χη­γός του ενα­γκα­λί­ζε­ται με τον κο­ρυ­φαίο ομο­φο­βι­κό στον κόσμο;

Κυ­ρί­ως όμως πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει πο­λι­τι­κά. Η κυ­βέρ­νη­ση των Τσί­πρα-Κα­μέ­νου-Κο­τζιά έχει πάρει έναν πολύ επι­κίν­δυ­νο δρόμο: Για να δια­σω­θεί πο­λι­τι­κά και να πα­ρα­μεί­νει όσο μπο­ρεί στην εξου­σία δη­λώ­νει πρό­θυ­μη να ανα­λά­βει το ρόλο του «μα­ντρό­σκυ­λου» του ιμπε­ρια­λι­σμού στην πε­ριο­χή. Επει­δή όμως τα «μα­ντρό­σκυ­λα» ενί­ο­τε χρη­σι­μο­ποιού­νται, όλοι πρέ­πει να θυ­μό­μα­στε ότι η πε­ριο­χή έχει με­τα­τρα­πεί σε πυ­ρι­τι­δα­πο­θή­κη και ότι ο Τραμπ (όπως έδει­ξε με τους πυ­ραύ­λους στη Συρία ή με τις δη­λώ­σεις του για την Κορέα) δεν έχει πρό­βλη­μα να παί­ζει με τα σπίρ­τα.

Η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα απο­δει­κνύ­ε­ται ιδιαί­τε­ρα επι­κίν­δυ­νη όχι μόνο γιατί είναι υπο­ταγ­μέ­νη στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και στα μνη­μό­νια, αλλά γιατί επί­σης έχει εξε­λι­χθεί στην από­λυ­τη συμ­φι­λί­ω­ση με τον ιμπε­ρια­λι­σμό, με τους εθνι­κι­στι­κούς αντα­γω­νι­σμούς και κατά συ­νέ­πεια με τον κίν­δυ­νο του πο­λέ­μου.

Διαβάστε ακόμη:

Η μισή κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον! Πλήρης και άνευ όρων παράδοση της κυβέρνησης Τσίπρα στα τυχοδιωκτικά χέρια του Τραμπ και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.