Κατηγορία: Διεθνή – Εξωτερική πολιτική

Νέα δολοφονική επίθεση στην Καταλονία, μετά το μακελειό με τους 13 νεκρούς.

Κλιμακώνεται ο τυφλός πόλεμος του ISIS στην Δύση.

Πηγή: Iskra.gr
(οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Τον πιο κεντρικό δρόμο της Βαρκελώνης επέλεξε δολοφονική ομάδα του ψευδώνυμου “ισλαμικού κράτους” για να επιτεθεί με φορτηγό και να σκοτώσει εν ψυχρώ 13 ανυποψίαστους ανθρώπους, τραυματίζοντας 150, εκ των οποίων αρκετοί σε κρίσιμη κατάσταση.

Λίγες ώρες αργότερα στην κωμόπολη Κάμπριλς, περίπου 200 χλμ. από την Βαρκελώνη, 5 άντρες, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, παρέσυραν και τραυμάτισαν πεζούς πριν να πέσουν νεκροί από τα πυρά των αστυνομικών, με τις δύο επιθέσεις μάλλον να συσχετίζονται.

Όλα δείχνουν ότι την ίδια ώρα που το ψευδώνυμο “ισλαμικό κράτος” χάνει τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, την ίδια ώρα κλιμακώνει ένα νέο ιδιόμορφο, πρωτοφανή, ανορθόδοξο και τυφλό είδος πολέμου στην καρδιά της Δύσης με στόχο απλούς ανυποψίαστους ανθρώπους.

Αυτό το νέο είδος του απεχθούς ανορθόδοξου πολέμου, χωρίς κανόνες και χωρίς διακριτές γραμμές, που ο ISIS έχει εξαπόλυση ενάντια σε πολίτες των Δυτικών κοινωνιών, με κανένα τρόπο δεν πλήττει τις πολιτικές ηγετικές ελίτ της Δύσης.

Αντίθετα, οι νεοαποικιακές ιμπεριαλιστικές ηγεσίες των Δυτικών χωρών  αξιοποιούν κυνικά αυτές τις τυφλές δολοφονικές επιθέσεις του ISIS για να ενισχύουν την εξουσία τους, για να συντηρητικοποιούν τους πολίτες, για να σπέρνουν τον τρόμο και τον φόβο στις Δυτικές κοινωνίες και να ενδυναμώνουν τον έλεγχο των πολιτών, τον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία.

Πολιτικά, για τον Δυτικό Ιμπεριαλισμό οι επιθέσεις του ISIS συνιστούν, εκ των πραγμάτων, «βούτυρο στο ψωμί του», αν και οι κίνδυνοι να ανατιναχτούν διασυνοριακές και κοινωνικές σχέσεις στην ευρύτερη περιοχή, από την Ευρώπη ως τη Μέση Ανατολή, είναι υπαρκτοί με ενδεχόμενες εφιαλτικές παρενέργειες.

Αυτήν την ώρα Μέση Ανατολή, Βόρειος Αφρική και Ευρώπη ζουν τα επίχειρα των ασύγγνωστων άπληστων πολέμων που εξαπέλυσε η Δύση τις τελευταίες δεκαετίες ενάντια στις Αραβομουσουλμανικές χώρες.

Η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως μια ριζική αλλαγή πορείας, αν δεν θέλει σταδιακά να βυθιστεί στο χάος, στην ανασφάλεια και στους ατέλειωτους πολέμους.

Σημειώσεις για την πολιτική της Αριστεράς στην Κύπρο και την ανατολική Μεσόγειο.

Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, η ανατολική Μεσόγειος είναι αυτήν τη στιγμή η πιο «θερμή» και επικίνδυνη περιοχή του πλανήτη.

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από το φύλλο Νο 388 της «Εργατικής Αριστεράς»

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στα ανοιχτά της Κύπρου «συνωστίζονται» απέναντι στο τουρκικό ερευνητικό σκάφος Barbaros και τα 2-3 πολεμικά πλοία που το συνοδεύουν, γαλλικές φρεγάτες υποστήριξης της έρευνας της Total, αμερικανικά, ελληνικά και αιγυπτιακά πολεμικά πλοία, ενώ ο εναέριος χώρος της περιοχής έχει «δεσμευτεί» από την πολεμική αεροπορία του Ισραήλ. Για όσους βιάζονται να μετρήσουν «στιγμιαία» το συσχετισμό δύναμης, θυμίζουμε ότι η Τουρκία ταυτόχρονα με τον απόπλου του Barbaros ανακοίνωσε τη συμφωνία προμήθειας υπερσύγχρονων συστοιχιών πυραύλων S400, επισημοποιώντας μια σοβαρότατη κλιμάκωση στη σύσφιξη των στρατιωτικών σχέσεών της με τη Ρωσία του Πούτιν. Ο κίνδυνος συντεταγμένης πορείας προς πολεμική περιπέτεια ή της «διολίσθησης» προς αυτήν την καταστροφή μέσα από ένα «ατύχημα» είναι προφανής. Όσοι δεν το πιστεύουν ας ρίξουν μια ματιά στο χάρτη, εκεί που κάποτε βρισκόταν η Συρία…

Αυτή η πυριτιδαποθήκη δημιουργείται από τη σύνθεση δύο μεγάλων ζητημάτων: του Κυπριακού και της σύγκρουσης για τη μοιρασιά των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου (ΑΟΖ):

1. Όσοι προσέγγισαν τις εξελίξεις σχετικά με το Κυπριακό κάνοντας λόγο για «ένα νέο σχέδιο Ανάν», δηλώνοντας μια εκ προοιμίου «απορριπτική» πολιτική απέναντι στο ενδεχόμενο μιας συμφωνίας επανένωσης του νησιού, σήμερα αποδεικνύονται εκτός τόπου και –κυρίως– χρόνου.

1α. Η ελληνική και η ελληνοκυπριακή πλευρά μπήκαν στη διαπραγμάτευση με σαφή στόχο: να ανατρέψουν τα αποτελέσματα του πολέμου του ’74 με διπλωματικά μέσα. Ο Ν. Κοτζιάς δήλωσε προσερχόμενος στο Κραν Μοντανά ότι η κατάργηση των εγγυήσεων και η απόσυρση του τουρκικού στρατού θα ήταν αδιανόητο ακόμα και να τεθούν στο τραπέζι μέχρι και πριν από δύο χρόνια. Αυτή είναι μια μείζων διαφορά με τις διαπραγματεύσεις της εποχής Ανάν.

Η διαφορά αυτή «χτίστηκε» μέσα από μεγάλες αλλαγές στο συσχετισμό δύναμης στην περιοχή: Αφενός τη συγκρότηση του «άξονα» Ελλάδα – Κύπρος – Αίγυπτος – Ισραήλ, με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αφετέρου τη ρήξη των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας του Ερντογάν και των δυτικών Μεγάλων Δυνάμεων που σταδιακά συνδυάζεται με τη μετατόπιση της Τουρκίας μετά το (νατοϊκής έμπνευσης) πραξικόπημα προς τη Ρωσία.

1β. Η τουρκική πλευρά στο Κραν Μοντανά, κατανοώντας τις αλλαγές στο συσχετισμό δύναμης, αποδέχθηκε τη διαπραγμάτευση επί των εγγυήσεων και της αποχώρησης του στρατού της, ελπίζοντας σε χρονοδιαγράμματα και την παρουσία της στο «μηχανισμό ελέγχου» της υλοποίησης των αποφάσεων. Εκεί βρέθηκε μποστά σε νέα «έπληξη»: Η ελληνική πρόταση, με την υποστήριξη της ΕΕ, του γ.γ. του ΟΗΕ, των Βρετανών (και δι’ αυτών, των ΗΠΑ), ανέθετε το «μηχανισμό ελέγχου» των αποφάσεων σε δύναμη υπό την εποπτεία της… ΕΕ. Το σταδιακό «σβήσιμο» του εγγυητικού ρόλου και της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στο νησί ανετίθετο στον διεθνή ιμπεριαλιστικό θεσμό όπου η Τουρκία δεν συμμετέχει και απέναντί του βρίσκεται σε καλπάζουσα πορεία επιδείνωσης σχέσεων (βλ. «επεισόδια» με Γερμανία, Ολλανδία κ.ο.κ.).

Αυτή ήταν η πραγματική αιτία του «ναυαγίου» στο Κραν Μοντανά. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Ν. Κοτζιάς κατά την επιστροφή του από την Ελβετία, στο Κραν Μοντανά υπήρξαν δύο αντιτιθέμενα στρατόπεδα: η Τουρκία και όλοι οι άλλοι μαζί.

1γ. Η αίσθηση υπεροχής οδήγησε σε κλιμάκωση των απαιτήσεων και σχετικά με το χαρακτήρα ενός πιθανώς ενοποιημένου κράτους στην Κύπρο. Ο Ν. Κοτζιάς δήλωσε ότι δεν πρόκειται να υπογράψει τίποτε λιγότερο από τη μετατροπή της Κύπρου σε «φυσιολογικό κράτος», όπου, ως γνωστόν, οι αποφάσεις λαμβάνονται με την αρχή της πλειοψηφίας. Μόνο που η Κύπρος δεν είναι «φυσιολογικό κράτος»: συγκροτείται από μια πλειοψηφική και μια μειοψηφική κοινότητα και –με ευθύνη των εθνικιστών και των δύο πλευρών– μεταξύ των κοινοτήτων έχει κυλήσει αίμα. Η μόνη πραγματικά δημοκρατική λύση σε ανάλογα προβλήματα διεθνώς είναι η (τάχα μη φυσιολογική) πρόνοια για ειδικές «προστασίες» της μειοψηφίας.

Ανήκουμε σε αυτούς που είναι καχύποπτοι απέναντι στις λύσεις από τα πάνω. Ελπίζουμε σε κινήσεις αποκατάστασης της εμπιστοσύνης «από τα κάτω», από την κοινή δράση των εργαζομένων, του λαού, της Αριστεράς. Όμως αυτήν τη στιγμή, η εκ προοιμίου απόρριψη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) από το ΚΚΕ, αλλά και η στάση άλλων που χρόνια αποδέχονταν τη ΔΔΟ (π.χ. στο Συνασπισμό) ενώ σήμερα «στρίβουν» σε μια γενικόλογη απορριπτικότητα, είναι πολιτική στάση που ρίχνει νερό στο μύλο των εθνικιστών στην Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ αφήνει απολύτως ελεύθερη την πρωτοβουλία κινήσεων στις κυβερνήσεις Τσίπρα-Αναστασιάδη για ελιγμούς κατά βούληση.

1δ. Η στάση αυτή είναι «τυφλή». Η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή πλευρά έχουν, αν πιεστούν δραματικά, μια διέξοδο επικίνδυνη μεν, αλλά διέξοδο: το σενάριο «Κριμαίας», δηλαδή την προσχώρηση της τουρκοκυπριακής Βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, ύστερα από ένα εικονικό ή ένα αυθεντικό δημοψήφισμα. Και τότε ο πόλεμος θα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την επικαιρότητα…

1ε. Η εξέλιξη αυτή έχει μια παράπλευρη πολιτική συνέπεια. Ο Ν. Κοτζιάς από «δαίμονας» που τάχα προετοίμαζε ένα νέο σχέδιο Ανάν έχει μετατραπεί σε «είδωλο» των απορριπτικών δημοσιογράφων αλλά και όλων των παραγόντων του «πατριωτικού χώρου», πασοκικής, δεξιάς ή ακροδεξιάς προέλευσης. Ο πειρασμός για τον ίδιο τον Τσίπρα είναι μεγάλος: να αναζητήσει διέξοδο στην κατάρρευση του κόμματός του μέσα από μια επικίνδυνη «στροφή» σε εθνικοπατριωτική πολιτική. Ήδη σε βιβλιοπαρουσιάσεις «εθνικού περιεχομένου» (όπως του Θ. Καρυώτη…) εμφανίζεται ένα φάσμα αμερικανόφιλων, παραδοσιακών «πατριωτών», παλαιού πασοκισμού και σημαντικού τμήματος του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται δεν είναι φρόνιμο να υποτιμάται…

2. Αυτή η σύνθετη κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο με το άνοιγμα της γεωπολιτικής των υδρογονανθράκων και τη διεκδίκηση των ΑΟΖ.

Πολλοί μιλούν για εφαρμογή κάποιου Διεθνούς Δικαίου των Θαλασσών. Πρόκειται για αφέλεια. Είναι αποτέλεσμα του γυμνού συσχετισμού δύναμης. Όχι τυχαία, οι χάρτες των ΑΟΖ δόθηκαν στη δημοσιότητα από το κράτος του Ισραήλ και στη συνέχεια «αναγνωρίστηκαν» από την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το ελληνικό κράτος (επί Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαρά και Α. Τσίπρα) δεν έχει επισήμως αναγνωρίσει αυτήν την κατανομή και δεν έχει επιλέξει να κηρύξει την ελληνική ΑΟΖ. Ο «εθνικόφρων-ειδικός» Θ. Καρυώτης έχει εξηγήσει από τις στήλες της «Καθημερινής» το γιατί: θα ήταν, λέει, εθνικό έγκλημα, γιατί θα έδινε στην Τουρκία τη δυνατότητα να καταφύγει στη Χάγη, ελπίζοντας βάσιμα σε δύο βασικές ανατροπές: α) την προφανή ανισοκατανομή 93%-7% μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο ευρύτερο Αιγαίο, β) την αναγνώριση της «μεγάλης ΑΟΖ» του Καστελόριζου, που στρατηγικά είναι κρίσιμη: γιατί διασφαλίζει τη γεωγραφική συνέχεια Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας. Αντί λοιπόν του δρόμου του διεθνούς δικαίου, ανάλογοι καθηγητάδες προτείνουν το δρόμο της δημιουργίας τετελεσμένων με την έναρξη ερευνών, γεωτρήσεων και την προώθηση του μεγάλου σχεδίου του αγωγού East Med.

2α. Η δημιουργία τετελεσμένων είναι αυτό που ήδη συμβαίνει στην ανατολική Μεσόγειο. Η παρουσία κολοσσών όπως η Exxon Mobil, η Total και η Enic, η στρατιωτική κινητοποίηση των ΗΠΑ, της Γαλλίας και η «επαγρύπνηση» του Ισραήλ, δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες σχετικά με το ποιος υποστηρίζει ποιον. Ο λεγόμενος «πατριωτικός χώρος», που για πολλά χρόνια καμωνόταν έναν κάποιον αντιιμπεριαλισμό, σήμερα βρίσκεται στην ουρά των ΗΠΑ, της ΕΕ, του κράτους του Ισραήλ.

2β. Όταν εκκρεμούν μεγάλες καταστροφές, όπως ένας πόλεμος, η ευθυγράμμιση με τις Μεγάλες Δυνάμεις δεν αποτελεί ασφαλές καταφύγιο. Θυμίζουμε ότι το 1918-22, όταν οι ιμπεριαλιστές ολοκλήρωσαν την κατάκτηση των περιοχών της Μέσης Ανατολής που πραγματικά τους ενδιέφεραν, άφησαν σύξυλο τον ελληνικό στρατό που είχε πλέον να υποχωρήσει ατάκτως από τα βάθη της Ανατολίας, τερματίζοντας αιματηρά μια εκστρατεία στην οποία δεν πίστευαν ούτε οι στρατηγοί του…

2γ. Η λογική της αντιπαράθεσης είναι η κλιμάκωση. Στο Αιγαίο υπήρξε ήδη «θερμό επεισόδιο» με πρωταγωνιστή την ελληνική πλευρά στα ανοιχτά της Ρόδου. Η απαίτηση για έλεγχο σε εμπορικό πλοίο, που είχε αποπλεύσει από τουρκικό λιμάνι και έπλεε προς τουρκικό λιμάνι, έθεσε ευθέως όχι μόνο την άρση του καθεστώτος «αβλαβούς διέλευσης», αλλά στην ουσία το ζήτημα του ναυτικού αποκλεισμού. Καμιά χώρα, ιδιαίτερα μάλιστα με μεγάλη και οικονομικά αναπτυγμένη ακτογραμμή, δεν είναι δυνατόν να αποδεχθεί ειρηνικά μια τέτοια εξέλιξη. Στο Αιγαίο παίζουν με τη φωτιά.

3. Σε αυτές τις συνθήκες, απόλυτη προτεραιότητα της Αριστεράς οφείλει να είναι η αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική πολιτική.

Η για λόγους αρχής επιλογή της ειρήνης –και συνακόλουθα η πολιτική συμφιλίωσης και αλληλεγγύης με όλους τους γείτονες– ταιριάζει με την αναγκαία προτεραιότητα του ταξικού στοιχείου στην πολιτική της Αριστεράς για την αντιμετώπιση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Κάθε υποχώρηση από αυτόν τον προσανατολισμό είναι καταδικασμένη να γενικευτεί ως υποχώρηση εφ’ όλης της ύλης.

Μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί πολιτικά η κυβέρνηση Τσίπρα, η κυβέρνηση των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής επιτροπείας, η κυβέρνηση που διαθέτει στις τάξεις της υπουργούς αδίστακτου τυχοδιωκτισμού όπως ο Καμμένος και ο Κοτζιάς.

Παιχνίδια πολέμου με τις πλάτες των ιμπεριλιαστών.

Το editorial της «Εργατικής Αριστεράς»
που κυκλοφορεί αύριο 19/7
Πηγή: rproject.gr

Στα ανοιχτά της Κύπρου, ένας πρωτοφανούς εύρους ιμπεριαλιστικός «συνασπισμός» κάνει επίδειξη δύναμης.

Αε­ρο­πλα­νο­φό­ρα των ΗΠΑ, ετοι­μο­πό­λε­μες φρε­γά­τες της Γαλ­λί­ας, πλοία του δι­κτα­το­ρι­κού κα­θε­στώ­τος του Σίσι στην Αί­γυ­πτο και η αε­ρο­πο­ρία του Ισ­ρα­ήλ, «υπο­στη­ρί­ζουν» θερμά το γε­ω­τρύ­πα­νο της Total που, πρώτο, ξε­κι­νά­ει το με­γά­λο σχέ­διο αξιο­ποί­η­σης των υδρο­γο­ναν­θρά­κων της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου.

Η υπουρ­γός Εθνι­κής Άμυ­νας της Γαλ­λί­ας επι­σκέ­πτε­ται την Κύπρο για να υπο­γραμ­μί­σει ότι η Total δεν είναι μόνη, ότι πίσω της στέ­κει «αλ­λη­λέγ­γυο» το γαλ­λι­κό κρά­τος.

Στο συ­νο­λι­κό σχέ­διο συμ­με­τέ­χουν όλοι οι ενερ­γεια­κοί «κο­λοσ­σοί» της Δύσης: Πέρα από τη γαλ­λι­κή Total, η αμε­ρι­κα­νι­κή Exxon Mobil, η ιτα­λι­κή Eni κ.ο.κ. Και ασφα­λώς στο πλευ­ρό τους το σύ­νο­λο των δυ­τι­κών Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων, οι ΗΠΑ και η ΕΕ μαζί.

Το σχέ­διο αφορά στην ενερ­γεια­κή «απε­ξάρ­τη­ση» της ΕΕ από το ρω­σι­κό φυ­σι­κό αέριο, μέσω της αξιο­ποί­η­σης των κοι­τα­σμά­των στα «οι­κό­πε­δα» του Ισ­ρα­ήλ, του κοι­τά­σμα­τος Zhor στην αι­γυ­πτια­κή ΑΟΖ και των πι­θα­νο­λο­γού­με­νων (αλλά όχι βε­βαιω­μέ­νων) κοι­τα­σμά­των στα ανοι­χτά της Κύ­πρου και νο­τιο­α­να­το­λι­κά της Κρή­της. Γι’ αυτό συν­δέ­ε­ται με την από­φα­ση να προ­χω­ρή­σει ο πα­νά­κρι­βος (και αμ­φι­λε­γό­με­νης ασφά­λειας μιας και δια­σχί­ζει μια ιδιαι­τέ­ρως σει­σμο­γε­νή πε­ριο­χή) υπο­θα­λάσ­σιος αγω­γός East Med, που πα­ρα­κάμ­πτει την Τουρ­κία.

Αυτό το σχέ­διο, αλλά και τα πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα που από καιρό ση­μα­δεύ­ουν τις σχέ­σεις με­τα­ξύ της Τουρ­κί­ας του Ερ­ντο­γάν και των δυ­τι­κών Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων, είναι η βάση για την ερ­μη­νεία μιας με­γά­λης αλ­λα­γής που πλέον εκ­δη­λώ­νε­ται ολο­φά­νε­ρα στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο: τη στρο­φή των ΗΠΑ και της ΕΕ σε μια πο­λι­τι­κή απο­μό­νω­σης και υπο­βάθ­μι­σης του ρόλου της Τουρ­κί­ας στην πε­ριο­χή.

Αυτά είχαν φανεί και νω­ρί­τε­ρα, στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για το κυ­πρια­κό στο Κραν Μο­ντα­νά, όπου – όπως δή­λω­σε επι­στρέ­φο­ντας ο Ν. Κο­τζιάς – ο ΟΗΕ, η ΕΕ, οι ΗΠΑ, η Βρε­τα­νία, υπο­στή­ρι­ξαν ομό­θυ­μα τις ελ­λη­νι­κές θέ­σεις. Οι «απορ­ρι­πτι­κοί» στην Κύπρο και στην Ελ­λά­δα, που κά­πο­τε δια­γκω­νί­ζο­νταν σε συν­θή­μα­τα ενά­ντια στους «ευ­ρω­λι­γού­ρη­δες», σή­με­ρα με­τα­τρέ­πο­νται στους πιο έν­θερ­μους υπο­στη­ρι­κτές της «αξιο­ποί­η­σης» της έντα­ξης της Κύ­πρου στην ΕΕ…

Η κυ­βέρ­νη­ση των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ–ΑΝΕΛ συμ­με­τέ­χει με θέρμη στην άνευ όρων υπο­στή­ρι­ξη αυτού του σχε­δί­ου, ελ­πί­ζο­ντας ότι θα βρει ένα «εθνι­κό» αντί­δο­το στην κα­τάρ­ρευ­ση της επιρ­ρο­ής τους που έχει επι­φέ­ρει το μνη­μό­νιο 3.

Είναι ένας δρό­μος εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νος, που παί­ζει στα ζάρια το ζή­τη­μα της ει­ρή­νης στην πε­ριο­χή.

Δεν γνω­ρί­ζου­με αν το κα­θε­στώς Ερ­ντο­γάν – διά­τρη­το από τις εσω­τε­ρι­κές αντι­φά­σεις που προ­κα­λεί η αντι­λαϊ­κή και αντι­δη­μο­κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή του –  θα αντέ­ξει σε αυτή την εξέ­λι­ξη ή θα ανα­τρα­πεί. Δεν γνω­ρί­ζου­με αν θα το δια­δε­χθεί μια υπά­κουη φι­λο-δυ­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση, ή ένα χάος ανά­λο­γο με του Ιράκ ή της Συ­ρί­ας. Όμως η ιστο­ρία δεί­χνει ότι δεν είναι εύ­κο­λο μια χώρα να ανε­χθεί ει­ρη­νι­κά μια τόσο ση­μα­ντι­κή υπο­βάθ­μι­σή της.

Δεν γνω­ρί­ζου­με αν τα κοι­τά­σμα­τα φυ­σι­κού αε­ρί­ου και πε­τρε­λαί­ου είναι τόσο ση­μα­ντι­κά όσο λέ­γε­ται, ούτε αν είναι πράγ­μα­τι εξο­ρύ­ξι­μα και αξιο­ποι­ή­σι­μα. Αυτό που γνω­ρί­ζου­με είναι ότι, αν η εκ­με­τάλ­λευ­σή τους απο­φα­σι­στεί, τε­λι­κά, τότε τη με­ρί­δα του λέ­ο­ντος θα πά­ρουν οι εται­ρί­ες–«κο­λοσ­σοί» που έχουν ανα­λά­βει τη δου­λειά.

Το υπό­λοι­πο μικρό μέρος, του­λά­χι­στον όσον αφορά την Κύπρο και την Ελ­λά­δα, θα πάει στο τρύ­πιο βα­ρέ­λι του χρέ­ους και όχι στην ικα­νο­ποί­η­ση λαϊ­κών ανα­γκών.

Δεν γνω­ρί­ζου­με αν οι Με­γά­λες Δυ­νά­μεις θα πα­ρα­μεί­νουν στην επί­δει­ξη δύ­να­μης ή αν θα προ­χω­ρή­σουν σε πιο σκλη­ρή και πιο «θερμή» πο­λι­τι­κή απέ­να­ντι στην Τουρ­κία. Γνω­ρί­ζου­με όμως από την ιστο­ρία του 1922 ότι, όταν οι ιμπε­ρια­λι­στές κα­το­χυ­ρώ­νουν τα κέρδη τους, δεν δι­στά­ζουν μετά να απο­σύ­ρο­νται «δια­κρι­τι­κά» και να αφή­νουν τους ντό­πιους να αλ­λη­λο­σφα­γούν ανε­νό­χλη­τοι…

Αυτό που γνω­ρί­ζου­με είναι ότι η υπε­ρά­σπι­ση της ει­ρή­νης, η από­λυ­τη άρ­νη­ση στον πό­λε­μο, είναι μεί­ζων αρχή για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τις λαϊ­κές τά­ξεις. Είναι η μόνη θέση που συν­δυά­ζε­ται με την υπε­ρά­σπι­ση των τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων τους.

Στην Κύπρο και στη θά­λασ­σα της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα, με την υπο­στή­ρι­ξη των ιμπε­ρια­λι­στι­κών Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων, παί­ζει ολο­φά­νε­ρα παι­χνί­δια με τη φωτιά.

Ελληνικό προτεκτοράτο: Σφαλιάρα χρέους, βατραχάνθρωποι και drones των ΗΠΑ στη Σούδα, τριμερής στην Γενεύη και ο χασάπης Νετανιάχου στη Θεσσαλονίκη.

Η κυβέρνηση προσφέρει «γην και ύδωρ» σε ΗΠΑ και Ισραήλ.

Πηγή: Iskra.gr

Στη δημιουργία σταθερής, μόνιμης βάσης βατραχανθρώπων (Navy Seals) στις εγκαταστάσεις της Σούδας έχουν, σύμφωνα με πληροφορίες, καταλήξει οι Αμερικανοί, επιλέγοντας με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο την υφιστάμενη παρουσία τους στην περιοχή.

Οι Αμερικανοί, επίσης, ζητούν πρόσβαση στην αεροπορική βάση του Καστελλίου (133 Σμηναρχία Μάχης), αίτημα το οποίο είχε διατυπωθεί και παλαιότερα (επί υπουργίας Δ. Αβραμόπουλου και Ευάγγελου Βενιζέλου). Δεν ενδιαφέρονται διόλου για την πρόταση περί δημιουργίας βάσης στην Κάρπαθο και, αντιθέτως, προτιμούν το Καστέλλι κυρίως για την στάθμευση μοίρας Drones και Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών (UAV).

Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη από καιρό να ικανοποιήσει πλήρως τα αμερικανικά αιτήματα.

Την ίδια ώρα ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις συμμετέχουν στην ψυχροπολεμική Νατοϊκή άσκηση Noble Jump στην Ρουμανία με στόχο την Ρωσία, ενώ στις 14 Ιουνίου διεξάγονται στο Τρόοδος της Κύπρου κοινή άσκηση των ειδικών δυνάμεων του Ισραήλ με την Εθνική Φρουρά της Κύπρου.

Την άλλη μέρα, 15 Ιουνίου, στη Θεσσαλονίκη λαμβάνει χώρα τριμερής συνάντηση κορυφής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, η οποία θα έχει ατζέντα όλα τα μείζονα θέματα της περιοχής και θα επισφραγίζει τον άξονα των τριών με το Ισραήλ στη θέση του ηγεμόνα.

Μόνο για τυπικούς λόγους εικόνας λείπει από την παραπάνω συνάντηση το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου, του οποίου την εκπροσώπηση στο Κατάρ ανέλαβε η μνημονιακή κυβέρνηση της Ελλάδας!

Στο μεταξύ άρον-άρον και την ατζέντα των Τουρκοκυπρίων, στη βάση ενός χειρότερου σχεδίου Ανάν, διεξάγεται στην Γενεύη, στις 28 Ιουνίου, νέα διάσκεψη κορυφής για το Κυπριακό με τη συμμετοχή και των εγγυητριών δυνάμεων.

Οι πολυεθνικές της ενέργειας, μαζί με ΗΠΑ και Ισραήλ πάνε καρότσι Κύπρο και Ελλάδα για ένα διχοτομικό και μη λειτουργικό κλείσιμο του Κυπριακού, αναγκαίο για την «ασφαλή», όπως νομίζουν, εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων.

Η κυβέρνηση δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, χάνοντας κάθε ίχνος αυτοτέλειας και μετατρέποντας την χώρα σε κάτι αρκετά χειρότερο από δορυφόρο στα νύχια του αμερικανοϊσραηλινού άξονα, που γίνεται όλο και πιο σφικτός υπό τον Trump.

Η κυβερνητική αυτή δουλοφροσύνη θέτει την χώρα ενώπιον ανυπολόγιστων κινδύνων και δυνητικών τραγικών συνεπειών.

Πρώτος κίνδυνος, να προχωρήσει η Τουρκία γρήγορα σε μονομερείς ενέργειες (πχ γεωτρήσεις στην Ανατ. Μεσόγειο), με συνέπεια ΗΠΑ και Ισραήλ να κάνουν τους «επιτήδειους ουδέτερους» για ρυθμίσεις εκτός Διεθνούς Δικαίου που θα ευνοούν απολύτως την Τουρκία.

Δεύτερος κίνδυνος, μια Ελλάδα τόσο παραδομένη σε ΗΠΑ και Ισραήλ να αρχίσει να γίνεται στόχος των εξτρεμιστών του Ισλάμ, πράγμα που για πολλούς λόγους είχαν αποφύγει επιμελώς μέχρι τώρα.

Η Ελλάδα ως δορυφόρος δεν έχει μέλλον, παρά μόνο ως κυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα με πολλαπλές, χωρίς αποκλεισμούς, σχέσεις, μεταξύ των οποίων μια ειδική συνεργασία με την Ρωσία.

Απεμπλοκή εδώ και τώρα από τις τριγωνικές, καλύτερα τετραγωνικές, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, σχέσεις.

Μια κατσαριδούλα, η μικρή Τερέζα

Του Αργύρη Μεγαλιού
Πηγή: ektosgrammis.gr

«She’s a liar, liar. You can’t trust her, no, no, no», λέει αναφερόμενο στην απερχόμενη πρωθυπουργό, Τερέζα Μέυ, ένα τραγούδι μιας άσημης λονδρέζικης καλλιτεχνικής κολεκτίβας που εκτοξεύτηκε πρόσφατα μέσα σε ελάχιστες μέρες στην κορυφή των βρετανικών charts.

Αν κάποιος ξεκινούσε σήμερα να παρακολουθεί την προεκλογική εκστρατεία για τις επικείμενες εκλογές της 8ης Ιουνίου στη Βρετανία από μηδενική βάση, χωρίς να γνωρίζει το παρασκήνιο και τις δημοσκοπήσεις, εύκολα θα μπορούσε εκ πρώτης όψεως να πιστέψει ότι πρόκειται για μια διεκπεραιωτική εκλογική διαδικασία που έρχεται να επισφραγίσει την κατάρρευση μιας λαομίσητης κυβέρνησης και να σημάνει μια γενναία, δυναμική προοδευτική στροφή.
Ο Τζέρεμυ Κόρμπυν εμφανίζεται καθημερινά σε διαδοχικές, μαζικές, δυναμικές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα, την ώρα που η Τερέζα Μέυ εμφανίζεται αποκλειστικά σε μικρές, κλειστές εκδηλώσεις, με προσεκτικά επιλεγμένο, κομματικά πιστό κοινό.
Το προεκλογικό μανιφέστο των Εργατικών περιέχει σειρά προτάσεων ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων που έχουν γίνει δεκτές με ενθουσιασμό, ενώ το αντίστοιχο μανιφέστο των Συντηρητικών έχει προκαλέσει γι’ άλλη μία φορά την κατακραυγή με τα σκληρά μέτρα λιτότητας που προαναγγέλλει.
Υπέρ του Τζέρεμυ Κόρμπυν τοποθετούνται καλλιτέχνες, επιστήμονες, εκπρόσωποι των μειονοτήτων, του κοινωνικού περιθωρίου και της νεολαίας, άνθρωποι κάθε ηλικίας που για πρώτη φορά ασχολούνται με την πολιτική – καμία τέτοια θετική είδηση δεν υπάρχει για την Τερέζα Μέυ.
Οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του Κόρμπυν γίνονται σε μεγάλο βαθμό θετικά αποδεκτές, με αποκορύφωμα το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών, στο οποίο η πρωθυπουργός αρνήθηκε να εμφανιστεί. Το κλίμα στα κοινωνικά δίκτυα είναι συντριπτικά θετικό για τους Εργατικούς και εξίσου συντριπτικά αρνητικό για τους Συντηρητικούς. Τα πάντα μοιάζουν, λίγο ή πολύ, προδιαγεγραμμένα.

Μια πιο προσεκτική ματιά όμως γρήγορα θα εντοπίσει τις παραφωνίες στην εικόνα, με πρώτες και πιο ανησυχητικές τις δηλώσεις στελεχών των Εργατικών που, άμεσα ή έμμεσα, παραδέχονται ήδη την ήττα και θέτουν εαυτούς στην πλευρά της αντιπολίτευσης. Προσπερνώντας ως φυσιολογικό τον καταιγισμό τρομοκρατίας και φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας της πλειονότητας των ΜΜΕ, θα δει τα (λίγα) μέσα που ξεφεύγουν από την κυρίαρχη γραμμή να μιλάνε για την επόμενη μέρα της ήττας και την αναπότρεπτη μετακόρμπυν εποχή στους Εργατικούς. Θα δει τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών εκλογών που κατέγραψαν αδιαμφισβήτητα την άνοδο των Συντηρητικών ακόμα και στις πιο εχθρικές γι’ αυτούς περιοχές. Και τέλος, αναγκαστικά, θα δει τις δημοσκοπήσεις, που παρά το θεαματικά γρήγορο κλείσιμο της ψαλίδας εξακολουθούν να θυμίζουν το πραγματικό επίδικο αυτών των εκλογών: την πλήρη επικράτηση των Συντηρητικών και το τσάκισμα κάθε μορφής αντιπολίτευσης, με σκοπό τη μέγιστη εκμετάλλευση της ευκαιρίας για ριζοσπαστικές κοινωνικές και οικονομικές τομές που παρέχει το Brexit, στην πιο ακραία νεοφιλελεύθερη και αντιδραστική εκδοχή τους.
(περισσότερα…)

Σύνοδος ΝΑΤΟ: Η βαθύτερη κρίση στην ιστορία του ιμπεριαλιστικού οργανισμού

Διαπρύσιος υποστηρικτής των στρατιωτικών δαπανών
ο Τσίπρας

Του Πέτρου Τσάγκαρη
Προδημοσίευση από την «Εργατική Αριστερά» αρ. φ. 385

Στα τέλη Μάη έγινε στις Βρυξέλλες η Σύνοδος Κορυφής των αρχηγών των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Τρία είναι τα βασικά συμπεράσματα από τη σύνοδο αυτή:

Πρώτον, επιβεβαιώθηκε για ακόμη μια φορά ότι ο οργανισμός αυτός συνεχίζει –σχεδόν 30 χρόνια μετά τη διάλυση του αντίπαλου οργανισμού που είχε στηθεί γύρω από τη Σοβιετική Ένωση– να αποτελεί μια στρατιωτική ιμπεριαλιστική συμμαχία που απειλεί άλλα κράτη και λαούς με πρόσχημα… την άμυνα.

Δεύτερο, διαφάνηκε για πρώτη φορά μια σοβαρή κρίση στο εσωτερικό της συμμαχίας, με τις ΗΠΑ να βρίσκονται από τη μια μεριά και τη Γερμανία και τους συμμάχους της από την άλλη. Πρόκειται για ευθεία αντανάκλαση των ενδοϊμπεριαλιστικών οικονομικών ανταγωνισμών στο εσωτερικό της «Συμμαχίας».

Τρίτον αποδείχθηκε ότι και η Ελλάδα, παρότι με «αριστερή» κυβέρνηση, παραμένει απόλυτα συνδεδεμένη με τον διαβόητο (σύμφωνα με την πολιτική φρασεολογία όλων των εκδοχών της Αριστεράς στην Ελλάδα εδώ και μισό αιώνα) οργανισμό, αλλά και προσηλωμένη στα μιλιταριστικά και ιμπεριαλιστικά ιδεώδη του.

Όσον αφορά το πρώτο συμπέρασμα, κυρίως ο Τραμπ επανέλαβε το δόγμα του ΝΑΤΟ για απειλή από τη Ρωσία αλλά και από τους πρόσφυγες/μετανάστες – και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους σύμμαχους συμφώνησαν, επιβεβαιώνοντας την παραπάνω εισαγωγή μας. Αν είναι προφανές στους αναγνώστες αυτής της εφημερίδας ότι η Δύση δεν κινδυνεύει από τους πρόσφυγες, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι δεν κινδυνεύει και από τη Ρωσία: Μετά το 1989, η Μόσχα απέσυρε πάνω από 300.000 στρατιώτες από τη Γερμανία και μετά από όλες τις άλλες χώρες της Α. Ευρώπης. Αντίθετα το ΝΑΤΟ, παρά τις συμφωνίες με τον Γκορμπατσόφ, σχεδόν διπλασιάστηκε από άποψη αριθμού μελών μέχρι σήμερα. Επί μία 25ετία ενσωμάτωνε τη μία μετά την άλλη τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας και μέχρι το 2008, είχε εντάξει 10 νέα μέλη (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Βουλγαρία, Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία). Μόνον μετά από αυτά και όταν επιχειρήθηκε η ενσωμάτωση της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ και το 2014, όταν άνοιξε η προοπτική για ενσωμάτωση και της Ουκρανίας, φτάνοντας τους πυραύλους και τα τανκς της Συμμαχίας στα ρωσικά σύνορα, μόνον τότε η Μόσχα αντέδρασε και αυτή η αντιπαράθεση οδήγησε στο αιματοκύλισμα και τη διαίρεση και στη Γεωργία και στην Α. Ουκρανία: ήταν η διαρκής επέλαση του ΝΑΤΟ και όχι η ανύπαρκτη δήθεν επικείμενη ρωσική εισβολή στην Ευρώπη αυτή που δημιούργησε το πρόβλημα και υπονόμευσε ειρήνη.

Διαφωνίες

Αυτές καθαυτές οι συζητήσεις έγιναν εν κρυπτώ, ωστόσο οι δημόσιες δηλώσεις και οι αντιδηλώσεις που έγιναν στο πλαίσιο της Συνόδου δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την ένταση και την έκταση της εσωτερικής κρίσης της συμμαχίας. Η Μέρκελ εξέφρασε αμφιβολίες για το πόσο αξιόπιστος εταίρος είναι πλέον οι ΗΠΑ. Την πρωτοφανή γερμανική επίθεση μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, απάντησε αμέσως μετά ο Τραμπ ο οποίος με ανάρτησή του στο Twitter επέκρινε τη Γερμανία για το εμπορικό της πλεόνασμα και το επίπεδο των στρατιωτικών της δαπανών. «Έχουμε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ εμπορικό έλλειμμα με τη Γερμανία, επιπλέον (οι Γερμανοί) δαπανούν ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΑ απ’ όσα θα έπρεπε για το ΝΑΤΟ και το στρατό. Πολύ κακό για τις ΗΠΑ. Αυτό θα αλλάξει», τόνισε εμφατικά και απειλητικά ο ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος. Τελικά τυπικά αποφασίστηκε η τήρηση του όρου για στρατιωτικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ, όμως αυτό είναι αμφίβολο αν θα εφαρμοστεί στην πράξη, καθώς η εμπειρία από το πρόσφατο παρελθόν δείχνει το αντίθετο: Από το 2014 που αποφασίστηκε το ποσοστό αυτό, το τηρούν μόνο πέντε από τα 28 μέλη του ΝΑΤΟ: οι ΗΠΑ, η Ελλάδα, η Βρετανία, η Πολωνία και η Εσθονία.

Η κορακομαχία συνεχίστηκε καθώς ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών, ο γνωστός Μ. Σουλτς, κατηγόρησε τον Αμερικανό πρόεδρο πως ασκεί «πολιτικό εκβιασμό αντί διεθνούς διπλωματίας», ότι είναι «ο καταστροφέας όλων των δυτικών αξιών» και ότι υπονομεύει την ειρηνική συνεργασία των κρατών η οποία βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και την ανοχή. «Οφείλει κάποιος να εναντιωθεί σε έναν τέτοιο άνθρωπο και την ιδεολογία του, (αυτή) του επανεξοπλισμού», πρόσθεσε ο Σουλτς παριστάνοντας τον πασιφιστή.

Και λέμε παριστάνοντας, γιατί την ίδια στιγμή ο υποψήφιος του SPD για την καγκελαρία ζήτησε την επέκταση της «αμυντικής» πολιτικής  της ΕΕ (έκανε λόγο για Αμυντική Ένωση) απευθυνόμενος στους υπόλοιπους Ευρωπαίους και θυμίζοντας ότι τώρα αυτό είναι εφικτό, καθώς δεν υπάρχει πια η Βρετανία που το υπονόμευε παραμένοντας πιστή στη συμμαχία της με την Ουάσιγκτον.

Η Γαλλία, που αποτελεί το στρατιωτικό μοχλό της ΕΕ, επικρότησε αυτή τη γραμμή βλέποντας το ρόλο της να αναβαθμίζεται μέσα στην ΕΕ. Συνεπικουρώντας τον Σουλτς η υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Σ. Γκουλάρ εκτίμησε ότι η σύγκρουση με τον Τραμπ συνιστά ένα «κίνητρο» για την προώθηση της «Ευρώπης της Άμυνας» -και από κοντά ακολούθησαν κι άλλοι Γάλλοι υπουργοί.

Αλλά δεν είναι μόνον η αντιπαράθεση ΕΕ-ΗΠΑ που υποσκάπτει την ενότητα του ΝΑΤΟ. Είναι και η αντιπαράθεση Γερμανίας-Τουρκίας. Οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι τεταμένες για πολλούς λόγους και το πιο πρόσφατο επεισόδιο είναι η επίσης πρωτοφανής άρνηση της Άγκυρας να επιτρέψει σε Γερμανούς βουλευτές να επισκεφτούν τα γερμανικά στρατεύματα στη βάση του Ιντσιρλίκ (βάση στρατηγική καθώς από εκεί γίνονται οι αεροπορικές επιθέσεις σε Ιράκ και Συρία) επειδή η Γερμανία έδωσε άσυλο σε Τούρκους πραξικοπηματίες. Από την πλευρά της η Γερμανία λίγες ημέρες μετά τη Σύνοδο υλοποίησε την απειλή της και αποφάσισε να μεταφέρει τους στρατιώτες της σε βάση στην Ιορδανία, ενώ μαζί με άλλες 17 χώρες της ΕΕ αντιτάχθηκε σθεναρά κατά της διεξαγωγής της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη το 2018.

Ο Τσίπρας ως «λαγός»

«Να παραμείνει ισχυρός ο ευρω-ατλαντικός δεσμός σε ένα διεθνές περιβάλλον με πολλαπλές προκλήσεις ασφάλειας ζήτησε ο πρωθυπουργός κατά την τοποθέτησή του στο περιθώριο του δείπνου εργασίας της Συνόδου Κορυφής αρχηγών κρατών χωρών μελών του ΝΑΤΟ». Αυτά ανέφεραν κυβερνητικές πηγές τις οποίες επικαλέστηκε το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο, όσον αφορά τη στάση του Τσίπρα στη Σύνοδο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός αφού αράδιασε κι άλλα ευχολόγια περί σταθερότητας της Ελλάδας, όπως ακριβώς έκαναν παλιότερα ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς, πέρασε στο ψητό βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους:

Όπως μας πληροφορεί και πάλι το ΑΠΕ-ΜΠΕ, «ο πρωθυπουργός σημείωσε πως συμμεριζόμαστε την ανάγκη δικαιότερου επιμερισμού των αμυντικών βαρών και πρόσθεσε ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει, παρά το πλαίσιο αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής, να πληροί το στόχο που ετέθη στην Ουαλία για 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες»! Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Την ώρα που άλλες αστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης προσπαθούν για τους δικούς τους λόγους να αποφύγουν τις στρατιωτικές δαπάνες, έρχεται ο Τσίπρας, ως «λαγός» και τσιράκι του Τραμπ, να επιδείξει «υπεύθυνη» στάση και να τραβήξει το αφτί σε όσους «ανεύθυνα» πριονίζουν τον μεγαλύτερο στρατιωτικό οργανισμό του δυτικού ιμπεριαλισμού. Μπορεί ο Έλληνας πρωθυπουργός να επιβάλλει θανατηφόρα χτυπήματα με τις περικοπές στους εργαζόμενους και τους απόμαχους της εργασίας με τα μνημόνιά του, όμως στις αμυντικές δαπάνες είναι ανένδοτος. Θράσος, αναισθησία, αναλγησία, κυνικότητα και πολεμοκαπηλεία, είναι λίγα μόνον από τα ουσιαστικά που αρμόζουν σε αυτόν και στην κλίκα του.

Ωστόσο στο πλαίσιο της «πολυδιάστατης» εξωτερικής πολιτικής δεν άφησε παραπονεμένο και το γερμανο-γαλλικό ιμπεριαλιστικό σχέδιο. Να τι μετέδωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, [ο Α. Τσίπρας] είπε, στηρίζουμε, στο πλαίσιο αυτό, και την ενίσχυση του αμυντικού τομέα της ΕΕ μέσω πρωτοβουλιών όπως η Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία».

Ακόμη χειρότερα ο Τσίπρας δεν έμεινε ούτε εκεί: «Επίσης είπε ότι θα εξακολουθήσουμε, με το ειδικό γεωστρατηγικό μας βάρος, να ανταποκρινόμαστε ενεργά στις επιχειρήσεις, αποστολές και δράσεις του ΝΑΤΟ». Το ποιες συνέπειες έχει αυτό το θα «ανταποκρινόμαστε ενεργά στις επιχειρήσεις, αποστολές και δράσεις του ΝΑΤΟ», η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζει πολύ καλά: ακόμη βαθύτερη εμπλοκή σε πολεμικές επιχειρήσεις που έχουν οδηγήσει σε εκατόμβες αμάχων-θυμάτων αλλά και στα αντίποινα στην καρδιά των ευρωπαϊκών πόλεων, δηλ. στα τρομοκρατικά χτυπήματα τα οποία υποτίθεται ότι το ΝΑΤΟ θέλει να αντιμετωπίσει. Αυτή η δήλωση του πρωθυπουργού αποτελεί την πιο ανεύθυνη έκθεση του πληθυσμού στην Ελλάδα σε αυτόν τον κίνδυνο αντιποίνων.

Ιστορία

Όσον αφορά τους πρόσφυγες ο Τσίπρας είχε επίσης μόνον καλά λόγια για τη βορειοατλαντική συμμαχία. «Η δραστηριότητα του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο μας έχει βοηθήσει, έχει δώσει αξιοσημείωτα αποτελέσματα και θα πρέπει να συνεχίσει υπό τη σημερινή της μορφή τόνισε ο πρωθυπουργός», αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος που θα κοιτάζει συνολικά την ιστορική περίοδο, θα βλέπει από τη μια μεριά τον δεξιό Κων/νο Καραμανλή να βγάζει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ κι από την άλλη τον «αριστερό» Τσίπρα όχι μόνο να συμμετέχει με τα μπούνια στον οργανισμό και να θεωρεί δικαιολογημένα τα λεφτά που δίνει ο ελληνικός λαός από το υστέρημά του, αλλά και να καλεί το ΝΑΤΟ να επιτηρεί τα σύνορά του και να επιχαίρει για αυτό απέναντι στον ανατολικό του γείτονα, την Τουρκία, που ζητάει την αποχώρηση του ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.
Ευτυχώς, αντίθετα με τον Τσίπρα, την ψυχή και το πρόγραμμα της Αριστεράς τα υπεράσπισαν οι χιλιάδες διαδηλωτές που βάδισαν με συνθήματα κατά του ΝΑΤΟ, του πολέμου και της ισλαμοφοβίας, έξω από τους κλειστούς και καλά φρουρούμενους τοίχους όπου ο Έλληνας πρωθυπουργός κατέθετε τις προτάσεις του για το μέλλον της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.

Έξι αμερικανόδουλα αραβικά κράτη αποφάσισαν διπλωματικό μπλόκο στο Κατάρ.

Μεγάλα ερωτηματικά για την εξέλιξη

Πηγή: Iskra.gr

Η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Υεμένη, η Λιβύη και το Μπαχρέιν ανακοίνωσαν ότι διέκοψαν τις σχέσεις τους με το Κατάρ κατηγορώντας το πλούσιο αραβικό κράτος του Κόλπου ότι υποστηρίζει την τρομοκρατία!

Η αιφνιδιαστική αυτή κίνηση των έξι ακραία αντιδραστικών και τυφλά αμερικανόδουλων αραβικών καθεστώτων προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά, ενώ προκαλεί κλίμα ψυχρού πολέμου στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και μάλλον ενισχύει παρά αποδυναμώνει τον ISIS, την Al Qaeda και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους.

Διεθνείς κύκλοι τόνιζαν ότι το πιο ενοχλητικό για τους «Έξι» και κυρίως την Σαουδική Αραβία, θεωρείται η φερόμενη προσέγγιση του Κατάρ με το Ιράν.

Η ιμπεριαλιστική Δύση θέτει τον αραβικό κόσμο μπροστά στο δίλημμα: ή καθεστώτα προτεκτοράτα ή τζιχάντ. Τρίτη λύση δεν δέχεται!

Η συντονισμένη αυτή κίνηση συνιστά δραματική κλιμάκωση μιας υποβόσκουσας διένεξης αναφορικά με την υποστήριξη που φέρεται να παρέχει το Κατάρ στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, το παλαιότερο στον κόσμο ισλαμιστικό κίνημα, και προσθέτει κατηγορίες, οι οποίες θεωρούνται και οι πιο ενοχλητικές για την Σαουδική Αραβία, ότι η Ντόχα υποστηρίζει ακόμη και την ατζέντα του περιφερειακού αντιπάλου, του Ιράν.

Πρόκειται για τη σοβαρότερη κρίση από τη δημιουργία, το 1981, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ).

Το Κατάρ εξέφρασε τη λύπη του για τη συντονισμένη απόφαση της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν να διακόψουν τις διπλωματικές σχέσεις μαζί του, μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο Jazeera TV που έχει την έδρα του στο Κατάρ.

«Τα μέτρα είναι αδικαιολόγητα και βασίζονται σε ισχυρισμούς και κατηγορίες που δεν έχουν πραγματική βάση», ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών του Κατάρ, σύμφωνα με το Jazeera TV.

Στην ανακοίνωση προστίθεται πως οι αποφάσεις αυτές «δεν θα επηρεάσουν την ομαλή διαβίωση πολιτών και κατοίκων».

Ντόμινο συνεπειών

Παρά τις διαβεβαιώσεις οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν.

Τα κράτη του Κόλπου ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν τις μεταφορικές συνδέσεις με το Κατάρ και έδωσαν στους επισκέπτες από το Κατάρ περιθώριο δύο εβδομάδων για να εγκαταλείψουν τις χώρες τους.

Η αεροπορική εταιρεία Qatar Airways ανακοίνωσε ότι αναστέλλει τις πτήσεις της προς τη Σαουδική Αραβία, ο εθνικός αερομεταφορέας της οποίας έλαβε ανάλογα μέτρα για τις πτήσεις της προς το Κατάρ μετά τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ριάντ και Ντόχα.

Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που έχουν επίσης διακόψει τις σχέσεις τους με το Κατάρ, οι εταιρείες Etihad, Emirates και flydubai ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν από αύριο Τρίτη τις πτήσεις τους προς και από το Κατάρ.

Στο μεταξύ η Saudi Arabia Airlines (Saudia) ανακοίνωσε στον επίσημο λογαριασμό της στο Twitter ότι διακόπτει όλες της τις πτήσεις προς το Κατάρ.

Η Αίγυπτος θα επιβάλει απαγόρευση σε όλες τις πτήσεις από και προς το Κατάρ από αύριο Τρίτη στις 06:00. Επίσης ο αιγυπτιακός εναέριος χώρος θα κλείσει για όλες τις πτήσεις που προέρχονται από το Κατάρ.

Την ίδια ώρα κάποιες αιγυπτιακές τράπεζες σταμάτησαν τις συναλλαγές τους με τις τράπεζες του Κατάρ, όπως ανακοίνωσαν τέσσερα πιστωτικά ιδρύματα με έδρα το Κάιρο.

Οι αιγυπτιακές αρχές δεν έχουν διευκρινίσει αν πρόκειται να διακοπούν και οι εμπορικές σχέσεις με το Κατάρ.

Στο μεταξύ ο Αιγύπτιος δισεκατομμυριούχος Ναγκίμπ Σαουίρις κάλεσε τους επιχειρηματίες της χώρας να αποσύρουν τις επενδύσεις τους από το Κατάρ και να σταματήσουν τις συναλλαγές τους με τη χώρα, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπός του.

Το Ιράν δείχνει ΗΠΑ-Σ.Αραβία

Το Ιράν κάλεσε το Κατάρ και τους γείτονές του στον Κόλπο να διεξάγουν «έναν ειλικρινή διάλογο» για να επιλύσουν τις διαφορές τους, μετά τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων πολλών αραβικών χωρών με τη Ντόχα.

«Η επίλυση των διαφορών στις χώρες της περιοχής, περιλαμβανομένων των τρεχόντων προβλημάτων μεταξύ των τριών γειτόνων του Κατάρ και της χώρας αυτής, δεν είναι εφικτή παρά μόνο μέσω πολιτικών και ειρηνικών μέσων και του ειλικρινούς διαλόγου μεταξύ των πλευρών», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο Μπαχράμ Γασεμί εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών.

«Αυτό που συμβαίνει είναι το προκαταρκτικό αποτέλεσμα του χορού των σπαθιών» δήλωσε ο Χαμίντ Αμπουταλεμπί, ο αναπληρωτής προσωπάρχης του Ιρανού προέδρου Χασάν Ροχανί, αναφερόμενος προφανώς στην πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στη Σαουδική Αραβία.

Οι ιρανικές αρχές έχουν επικρίνει την ενισχυόμενη συμμαχία μεταξύ της Ουάσινγκτον και του Ριάντ εναντίον της Τεχεράνης, επισημαίνοντας ότι θα οξύνει περαιτέρω την κρίση στη Μέση Ανατολή.

Πυρά από τους γείτονες

Η Σαουδική Αραβία κατηγόρησε το Κατάρ ότι υποστηρίζει μαχητικές οργανώσεις και διαδίδει τη βίαιη ιδεολογία τους, μια προφανής αναφορά στο κρατικό δορυφορικό δίκτυο του Κατάρ, αλ Τζαζίρα.

«Το Κατάρ εναγκαλίζεται πολλές τρομοκρατικές και σεχταριστικές οργανώσεις που έχουν στόχο να διαταράξουν τη σταθερότητα στην περιοχή, περιλαμβανομένων των Αδελφών Μουσουλμάνων, της ISIS (Ισλαμικό Κράτος) και της αλ-Κάιντα, και προωθεί διαρκώς το μήνυμα και τις μηχανορραφίες αυτών των οργανώσεων μέσω των μέσων ενημέρωσής του» μετέδωσε το κρατικό σαουδαραβικό πρακτορείο ειδήσεων SPA.

Στη δήλωση κατηγορείται επίσης το Κατάρ ότι υποστηρίζει υποστηριζόμενους από το Ιράν μαχητικούς σιίτες στην ανατολική σαουδαραβική επαρχία Κατίφ και στο Μπαχρέιν.

Μέσω του κρατικού πρακτορείου ειδήσεών της, η Αίγυπτος, η πιο πολυάνθρωπη χώρα του αραβικού κόσμου, αναφέρει πως η πολιτική του Κατάρ «απειλεί την αραβική εθνική ασφάλεια και σπέρνει τους σπόρους της σύγκρουσης και της διαίρεσης μέσα στις αραβικές κοινωνίες βάσει ενός εσκεμμένου σχεδίου που έχει στόχο την ενότητα και τα συμφέροντα του αραβικού έθνους».

Επιπλέον ο αραβικός στρατιωτικός συνασπισμός, που πραγματοποιεί επέμβαση στην Υεμένη υπό σαουδαραβική διοίκηση, ανακοίνωσε τον αποκλεισμό του Κατάρ από τον συνασπισμό αυτό εξαιτίας της «υποστήριξής του στην τρομοκρατία».

Η κυβέρνηση της Υεμένης ανακοίνωσε τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεών της με το Κατάρ, κατηγορώντας το ότι έχει σχέση με τους φιλοϊρανούς αντάρτες Χούτι και ότι στηρίζει τζιχαντιστικές οργανώσεις.

Η Υεμένη ακολουθεί το παράδειγμα της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Μπαχρέιν και τη Αιγύπτου, που ανήκουν όλες στον διεθνή συνασπισμό που μάχεται κατά των Χούτι στην Υεμένη και οι οποίες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με τη Ντόχα επειδή υποστηρίζει «την τρομοκρατία».

Σε ανακοίνωσή της η κυβέρνηση του προέδρου Αμπντ Μάνσουρ Ράμπο Χάντι προσυπογράφει την απόφαση του αραβικού συνασπισμού να αποκλείσουν το Κατάρ από τη συμμαχία τους.

Και η κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης ακολούθησε το παράδειγμα των περιφερειακών συμμάχων της διακόπτοντας τις διπλωματικές της σχέσεις με το Κατάρ, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Μοχάμεντ Ντάιρι.

Η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι δίνει διορία 48 ωρών στον πρεσβευτή του Κατάρ για να εγκαταλείψει τη χώρα, δήλωσε ο εκπρόσωπος του αιγυπτιακού υπουργείου Εξωτερικών. Παράλληλα το Κάιρο ζήτησε από τον επιτετραμμένο του στο Κατάρ να επιστρέψει στη χώρα σε διάστημα 48 ωρών.

Εξάλλου, οι Μαλδίβες ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ. «Οι Μαλδίβες έλαβαν την απόφαση αυτή εξαιτίας της σφοδρής τους αντίθεσης στις δραστηριότητες που ενθαρρύνουν την τρομοκρατία και τον εξτρεμισμό», ανακοίνωσε η κυβέρνηση του μικρού αυτού κράτους στον Ινδικό Ωκεανό.

To χρονικό της κρίσης των χωρών του Κόλπου με το Κατάρ – Διχασμένοι οι Άραβες

Τα βασικά γεγονότα που οδήγησαν στην κρίση μεταξύ του Κατάρ και των γειτονικών του χωρών του Κόλπου είναι τα εξής, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων:
20 Μαΐου: Το Κατάρ ανακοινώνει ότι είναι θύμα μιας “ψευδούς” εκστρατείας που τον κατηγορεί ότι “στηρίζει” την τρομοκρατία, λίγο πριν την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Donald Trump στη Σαουδική Αραβία.
21 Μαΐου: Ο εμίρης του Κατάρ σέιχ Tamim bin Hamad Al Thani συνομιλεί με τον Trump στο Ριάντ.
24 Μαΐου: Το Κατάρ ανακοινώνει ότι το πρακτορείο ειδήσεων της χώρας “δέχθηκε κυβερνοεπίθεση από μια άγνωστη οντότητα” και ότι “ψευδείς” δηλώσεις αποδόθηκαν στον εμίρη της χώρας.
Μεταξύ των θεμάτων στα οποία φέρεται να αναφέρθηκε ο εμίρης είναι το Ιράν, η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι.
Τις δηλώσεις αυτές διέψευσε η Ντόχα, ενώ ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε έρευνα για την κυβερνοπειρατεία, όμως παρόλα αυτά τα μέσα ενημέρωσης του Κόλπου τις μεταδίδουν.
25 Μαΐου: “Το Κατάρ διχάζει τους Άραβες” είναι ο τίτλος της εφημερίδας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων al Bayane, ενώ η σαουδαραβική εφημερίδα Al Hayat γράφει ότι οι δηλώσεις που αποδίδονται στον Al Thani “προκάλεσαν αγανάκτηση σε μεγάλη κλίμακα”.
25 Μαΐου: Ο υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ καταγγέλλει “εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης εχθρική προς το κράτος του Κατάρ”, την οποία το εμιράτο “θα αντιμετωπίσει”.
28 Μαΐου: Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Επιράτων, δηλώνει ότι οι μοναρχίες του Κόλπου “περνούν μια νέα, μεγάλη κρίση” και καλεί το Κατάρ, χωρίς να το αναφέρει ονομαστικά, “να αλλάξει στάση και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και τη διαφάνεια”.
2 Ιουνίου: Επίσημη πηγή από τη Ντόχα αναφέρει ότι Αμερικανοί ερευνητές του FBI βοηθούν το Κατάρ να εντοπίσει την προέλευση “της κυβερνοπειρατίας”.
5 Ιουνίου: Η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος, η Υεμένη και η κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης διακόπτουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, κατηγορώντας το ότι στηρίζει “την τρομοκρατία”.