Κατηγορία: Διεθνή – Εξωτερική πολιτική

Ελληνικό προτεκτοράτο: Σφαλιάρα χρέους, βατραχάνθρωποι και drones των ΗΠΑ στη Σούδα, τριμερής στην Γενεύη και ο χασάπης Νετανιάχου στη Θεσσαλονίκη.

Η κυβέρνηση προσφέρει «γην και ύδωρ» σε ΗΠΑ και Ισραήλ.

Πηγή: Iskra.gr

Στη δημιουργία σταθερής, μόνιμης βάσης βατραχανθρώπων (Navy Seals) στις εγκαταστάσεις της Σούδας έχουν, σύμφωνα με πληροφορίες, καταλήξει οι Αμερικανοί, επιλέγοντας με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο την υφιστάμενη παρουσία τους στην περιοχή.

Οι Αμερικανοί, επίσης, ζητούν πρόσβαση στην αεροπορική βάση του Καστελλίου (133 Σμηναρχία Μάχης), αίτημα το οποίο είχε διατυπωθεί και παλαιότερα (επί υπουργίας Δ. Αβραμόπουλου και Ευάγγελου Βενιζέλου). Δεν ενδιαφέρονται διόλου για την πρόταση περί δημιουργίας βάσης στην Κάρπαθο και, αντιθέτως, προτιμούν το Καστέλλι κυρίως για την στάθμευση μοίρας Drones και Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών (UAV).

Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη από καιρό να ικανοποιήσει πλήρως τα αμερικανικά αιτήματα.

Την ίδια ώρα ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις συμμετέχουν στην ψυχροπολεμική Νατοϊκή άσκηση Noble Jump στην Ρουμανία με στόχο την Ρωσία, ενώ στις 14 Ιουνίου διεξάγονται στο Τρόοδος της Κύπρου κοινή άσκηση των ειδικών δυνάμεων του Ισραήλ με την Εθνική Φρουρά της Κύπρου.

Την άλλη μέρα, 15 Ιουνίου, στη Θεσσαλονίκη λαμβάνει χώρα τριμερής συνάντηση κορυφής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, η οποία θα έχει ατζέντα όλα τα μείζονα θέματα της περιοχής και θα επισφραγίζει τον άξονα των τριών με το Ισραήλ στη θέση του ηγεμόνα.

Μόνο για τυπικούς λόγους εικόνας λείπει από την παραπάνω συνάντηση το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου, του οποίου την εκπροσώπηση στο Κατάρ ανέλαβε η μνημονιακή κυβέρνηση της Ελλάδας!

Στο μεταξύ άρον-άρον και την ατζέντα των Τουρκοκυπρίων, στη βάση ενός χειρότερου σχεδίου Ανάν, διεξάγεται στην Γενεύη, στις 28 Ιουνίου, νέα διάσκεψη κορυφής για το Κυπριακό με τη συμμετοχή και των εγγυητριών δυνάμεων.

Οι πολυεθνικές της ενέργειας, μαζί με ΗΠΑ και Ισραήλ πάνε καρότσι Κύπρο και Ελλάδα για ένα διχοτομικό και μη λειτουργικό κλείσιμο του Κυπριακού, αναγκαίο για την «ασφαλή», όπως νομίζουν, εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων.

Η κυβέρνηση δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, χάνοντας κάθε ίχνος αυτοτέλειας και μετατρέποντας την χώρα σε κάτι αρκετά χειρότερο από δορυφόρο στα νύχια του αμερικανοϊσραηλινού άξονα, που γίνεται όλο και πιο σφικτός υπό τον Trump.

Η κυβερνητική αυτή δουλοφροσύνη θέτει την χώρα ενώπιον ανυπολόγιστων κινδύνων και δυνητικών τραγικών συνεπειών.

Πρώτος κίνδυνος, να προχωρήσει η Τουρκία γρήγορα σε μονομερείς ενέργειες (πχ γεωτρήσεις στην Ανατ. Μεσόγειο), με συνέπεια ΗΠΑ και Ισραήλ να κάνουν τους «επιτήδειους ουδέτερους» για ρυθμίσεις εκτός Διεθνούς Δικαίου που θα ευνοούν απολύτως την Τουρκία.

Δεύτερος κίνδυνος, μια Ελλάδα τόσο παραδομένη σε ΗΠΑ και Ισραήλ να αρχίσει να γίνεται στόχος των εξτρεμιστών του Ισλάμ, πράγμα που για πολλούς λόγους είχαν αποφύγει επιμελώς μέχρι τώρα.

Η Ελλάδα ως δορυφόρος δεν έχει μέλλον, παρά μόνο ως κυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα με πολλαπλές, χωρίς αποκλεισμούς, σχέσεις, μεταξύ των οποίων μια ειδική συνεργασία με την Ρωσία.

Απεμπλοκή εδώ και τώρα από τις τριγωνικές, καλύτερα τετραγωνικές, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, σχέσεις.

Μια κατσαριδούλα, η μικρή Τερέζα

Του Αργύρη Μεγαλιού
Πηγή: ektosgrammis.gr

«She’s a liar, liar. You can’t trust her, no, no, no», λέει αναφερόμενο στην απερχόμενη πρωθυπουργό, Τερέζα Μέυ, ένα τραγούδι μιας άσημης λονδρέζικης καλλιτεχνικής κολεκτίβας που εκτοξεύτηκε πρόσφατα μέσα σε ελάχιστες μέρες στην κορυφή των βρετανικών charts.

Αν κάποιος ξεκινούσε σήμερα να παρακολουθεί την προεκλογική εκστρατεία για τις επικείμενες εκλογές της 8ης Ιουνίου στη Βρετανία από μηδενική βάση, χωρίς να γνωρίζει το παρασκήνιο και τις δημοσκοπήσεις, εύκολα θα μπορούσε εκ πρώτης όψεως να πιστέψει ότι πρόκειται για μια διεκπεραιωτική εκλογική διαδικασία που έρχεται να επισφραγίσει την κατάρρευση μιας λαομίσητης κυβέρνησης και να σημάνει μια γενναία, δυναμική προοδευτική στροφή.
Ο Τζέρεμυ Κόρμπυν εμφανίζεται καθημερινά σε διαδοχικές, μαζικές, δυναμικές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα, την ώρα που η Τερέζα Μέυ εμφανίζεται αποκλειστικά σε μικρές, κλειστές εκδηλώσεις, με προσεκτικά επιλεγμένο, κομματικά πιστό κοινό.
Το προεκλογικό μανιφέστο των Εργατικών περιέχει σειρά προτάσεων ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων που έχουν γίνει δεκτές με ενθουσιασμό, ενώ το αντίστοιχο μανιφέστο των Συντηρητικών έχει προκαλέσει γι’ άλλη μία φορά την κατακραυγή με τα σκληρά μέτρα λιτότητας που προαναγγέλλει.
Υπέρ του Τζέρεμυ Κόρμπυν τοποθετούνται καλλιτέχνες, επιστήμονες, εκπρόσωποι των μειονοτήτων, του κοινωνικού περιθωρίου και της νεολαίας, άνθρωποι κάθε ηλικίας που για πρώτη φορά ασχολούνται με την πολιτική – καμία τέτοια θετική είδηση δεν υπάρχει για την Τερέζα Μέυ.
Οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του Κόρμπυν γίνονται σε μεγάλο βαθμό θετικά αποδεκτές, με αποκορύφωμα το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών, στο οποίο η πρωθυπουργός αρνήθηκε να εμφανιστεί. Το κλίμα στα κοινωνικά δίκτυα είναι συντριπτικά θετικό για τους Εργατικούς και εξίσου συντριπτικά αρνητικό για τους Συντηρητικούς. Τα πάντα μοιάζουν, λίγο ή πολύ, προδιαγεγραμμένα.

Μια πιο προσεκτική ματιά όμως γρήγορα θα εντοπίσει τις παραφωνίες στην εικόνα, με πρώτες και πιο ανησυχητικές τις δηλώσεις στελεχών των Εργατικών που, άμεσα ή έμμεσα, παραδέχονται ήδη την ήττα και θέτουν εαυτούς στην πλευρά της αντιπολίτευσης. Προσπερνώντας ως φυσιολογικό τον καταιγισμό τρομοκρατίας και φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας της πλειονότητας των ΜΜΕ, θα δει τα (λίγα) μέσα που ξεφεύγουν από την κυρίαρχη γραμμή να μιλάνε για την επόμενη μέρα της ήττας και την αναπότρεπτη μετακόρμπυν εποχή στους Εργατικούς. Θα δει τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών εκλογών που κατέγραψαν αδιαμφισβήτητα την άνοδο των Συντηρητικών ακόμα και στις πιο εχθρικές γι’ αυτούς περιοχές. Και τέλος, αναγκαστικά, θα δει τις δημοσκοπήσεις, που παρά το θεαματικά γρήγορο κλείσιμο της ψαλίδας εξακολουθούν να θυμίζουν το πραγματικό επίδικο αυτών των εκλογών: την πλήρη επικράτηση των Συντηρητικών και το τσάκισμα κάθε μορφής αντιπολίτευσης, με σκοπό τη μέγιστη εκμετάλλευση της ευκαιρίας για ριζοσπαστικές κοινωνικές και οικονομικές τομές που παρέχει το Brexit, στην πιο ακραία νεοφιλελεύθερη και αντιδραστική εκδοχή τους.
(περισσότερα…)

Σύνοδος ΝΑΤΟ: Η βαθύτερη κρίση στην ιστορία του ιμπεριαλιστικού οργανισμού

Διαπρύσιος υποστηρικτής των στρατιωτικών δαπανών
ο Τσίπρας

Του Πέτρου Τσάγκαρη
Προδημοσίευση από την «Εργατική Αριστερά» αρ. φ. 385

Στα τέλη Μάη έγινε στις Βρυξέλλες η Σύνοδος Κορυφής των αρχηγών των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Τρία είναι τα βασικά συμπεράσματα από τη σύνοδο αυτή:

Πρώτον, επιβεβαιώθηκε για ακόμη μια φορά ότι ο οργανισμός αυτός συνεχίζει –σχεδόν 30 χρόνια μετά τη διάλυση του αντίπαλου οργανισμού που είχε στηθεί γύρω από τη Σοβιετική Ένωση– να αποτελεί μια στρατιωτική ιμπεριαλιστική συμμαχία που απειλεί άλλα κράτη και λαούς με πρόσχημα… την άμυνα.

Δεύτερο, διαφάνηκε για πρώτη φορά μια σοβαρή κρίση στο εσωτερικό της συμμαχίας, με τις ΗΠΑ να βρίσκονται από τη μια μεριά και τη Γερμανία και τους συμμάχους της από την άλλη. Πρόκειται για ευθεία αντανάκλαση των ενδοϊμπεριαλιστικών οικονομικών ανταγωνισμών στο εσωτερικό της «Συμμαχίας».

Τρίτον αποδείχθηκε ότι και η Ελλάδα, παρότι με «αριστερή» κυβέρνηση, παραμένει απόλυτα συνδεδεμένη με τον διαβόητο (σύμφωνα με την πολιτική φρασεολογία όλων των εκδοχών της Αριστεράς στην Ελλάδα εδώ και μισό αιώνα) οργανισμό, αλλά και προσηλωμένη στα μιλιταριστικά και ιμπεριαλιστικά ιδεώδη του.

Όσον αφορά το πρώτο συμπέρασμα, κυρίως ο Τραμπ επανέλαβε το δόγμα του ΝΑΤΟ για απειλή από τη Ρωσία αλλά και από τους πρόσφυγες/μετανάστες – και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους σύμμαχους συμφώνησαν, επιβεβαιώνοντας την παραπάνω εισαγωγή μας. Αν είναι προφανές στους αναγνώστες αυτής της εφημερίδας ότι η Δύση δεν κινδυνεύει από τους πρόσφυγες, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι δεν κινδυνεύει και από τη Ρωσία: Μετά το 1989, η Μόσχα απέσυρε πάνω από 300.000 στρατιώτες από τη Γερμανία και μετά από όλες τις άλλες χώρες της Α. Ευρώπης. Αντίθετα το ΝΑΤΟ, παρά τις συμφωνίες με τον Γκορμπατσόφ, σχεδόν διπλασιάστηκε από άποψη αριθμού μελών μέχρι σήμερα. Επί μία 25ετία ενσωμάτωνε τη μία μετά την άλλη τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας και μέχρι το 2008, είχε εντάξει 10 νέα μέλη (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Βουλγαρία, Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία). Μόνον μετά από αυτά και όταν επιχειρήθηκε η ενσωμάτωση της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ και το 2014, όταν άνοιξε η προοπτική για ενσωμάτωση και της Ουκρανίας, φτάνοντας τους πυραύλους και τα τανκς της Συμμαχίας στα ρωσικά σύνορα, μόνον τότε η Μόσχα αντέδρασε και αυτή η αντιπαράθεση οδήγησε στο αιματοκύλισμα και τη διαίρεση και στη Γεωργία και στην Α. Ουκρανία: ήταν η διαρκής επέλαση του ΝΑΤΟ και όχι η ανύπαρκτη δήθεν επικείμενη ρωσική εισβολή στην Ευρώπη αυτή που δημιούργησε το πρόβλημα και υπονόμευσε ειρήνη.

Διαφωνίες

Αυτές καθαυτές οι συζητήσεις έγιναν εν κρυπτώ, ωστόσο οι δημόσιες δηλώσεις και οι αντιδηλώσεις που έγιναν στο πλαίσιο της Συνόδου δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την ένταση και την έκταση της εσωτερικής κρίσης της συμμαχίας. Η Μέρκελ εξέφρασε αμφιβολίες για το πόσο αξιόπιστος εταίρος είναι πλέον οι ΗΠΑ. Την πρωτοφανή γερμανική επίθεση μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, απάντησε αμέσως μετά ο Τραμπ ο οποίος με ανάρτησή του στο Twitter επέκρινε τη Γερμανία για το εμπορικό της πλεόνασμα και το επίπεδο των στρατιωτικών της δαπανών. «Έχουμε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ εμπορικό έλλειμμα με τη Γερμανία, επιπλέον (οι Γερμανοί) δαπανούν ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΑ απ’ όσα θα έπρεπε για το ΝΑΤΟ και το στρατό. Πολύ κακό για τις ΗΠΑ. Αυτό θα αλλάξει», τόνισε εμφατικά και απειλητικά ο ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος. Τελικά τυπικά αποφασίστηκε η τήρηση του όρου για στρατιωτικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ, όμως αυτό είναι αμφίβολο αν θα εφαρμοστεί στην πράξη, καθώς η εμπειρία από το πρόσφατο παρελθόν δείχνει το αντίθετο: Από το 2014 που αποφασίστηκε το ποσοστό αυτό, το τηρούν μόνο πέντε από τα 28 μέλη του ΝΑΤΟ: οι ΗΠΑ, η Ελλάδα, η Βρετανία, η Πολωνία και η Εσθονία.

Η κορακομαχία συνεχίστηκε καθώς ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών, ο γνωστός Μ. Σουλτς, κατηγόρησε τον Αμερικανό πρόεδρο πως ασκεί «πολιτικό εκβιασμό αντί διεθνούς διπλωματίας», ότι είναι «ο καταστροφέας όλων των δυτικών αξιών» και ότι υπονομεύει την ειρηνική συνεργασία των κρατών η οποία βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και την ανοχή. «Οφείλει κάποιος να εναντιωθεί σε έναν τέτοιο άνθρωπο και την ιδεολογία του, (αυτή) του επανεξοπλισμού», πρόσθεσε ο Σουλτς παριστάνοντας τον πασιφιστή.

Και λέμε παριστάνοντας, γιατί την ίδια στιγμή ο υποψήφιος του SPD για την καγκελαρία ζήτησε την επέκταση της «αμυντικής» πολιτικής  της ΕΕ (έκανε λόγο για Αμυντική Ένωση) απευθυνόμενος στους υπόλοιπους Ευρωπαίους και θυμίζοντας ότι τώρα αυτό είναι εφικτό, καθώς δεν υπάρχει πια η Βρετανία που το υπονόμευε παραμένοντας πιστή στη συμμαχία της με την Ουάσιγκτον.

Η Γαλλία, που αποτελεί το στρατιωτικό μοχλό της ΕΕ, επικρότησε αυτή τη γραμμή βλέποντας το ρόλο της να αναβαθμίζεται μέσα στην ΕΕ. Συνεπικουρώντας τον Σουλτς η υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Σ. Γκουλάρ εκτίμησε ότι η σύγκρουση με τον Τραμπ συνιστά ένα «κίνητρο» για την προώθηση της «Ευρώπης της Άμυνας» -και από κοντά ακολούθησαν κι άλλοι Γάλλοι υπουργοί.

Αλλά δεν είναι μόνον η αντιπαράθεση ΕΕ-ΗΠΑ που υποσκάπτει την ενότητα του ΝΑΤΟ. Είναι και η αντιπαράθεση Γερμανίας-Τουρκίας. Οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι τεταμένες για πολλούς λόγους και το πιο πρόσφατο επεισόδιο είναι η επίσης πρωτοφανής άρνηση της Άγκυρας να επιτρέψει σε Γερμανούς βουλευτές να επισκεφτούν τα γερμανικά στρατεύματα στη βάση του Ιντσιρλίκ (βάση στρατηγική καθώς από εκεί γίνονται οι αεροπορικές επιθέσεις σε Ιράκ και Συρία) επειδή η Γερμανία έδωσε άσυλο σε Τούρκους πραξικοπηματίες. Από την πλευρά της η Γερμανία λίγες ημέρες μετά τη Σύνοδο υλοποίησε την απειλή της και αποφάσισε να μεταφέρει τους στρατιώτες της σε βάση στην Ιορδανία, ενώ μαζί με άλλες 17 χώρες της ΕΕ αντιτάχθηκε σθεναρά κατά της διεξαγωγής της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη το 2018.

Ο Τσίπρας ως «λαγός»

«Να παραμείνει ισχυρός ο ευρω-ατλαντικός δεσμός σε ένα διεθνές περιβάλλον με πολλαπλές προκλήσεις ασφάλειας ζήτησε ο πρωθυπουργός κατά την τοποθέτησή του στο περιθώριο του δείπνου εργασίας της Συνόδου Κορυφής αρχηγών κρατών χωρών μελών του ΝΑΤΟ». Αυτά ανέφεραν κυβερνητικές πηγές τις οποίες επικαλέστηκε το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο, όσον αφορά τη στάση του Τσίπρα στη Σύνοδο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός αφού αράδιασε κι άλλα ευχολόγια περί σταθερότητας της Ελλάδας, όπως ακριβώς έκαναν παλιότερα ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς, πέρασε στο ψητό βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους:

Όπως μας πληροφορεί και πάλι το ΑΠΕ-ΜΠΕ, «ο πρωθυπουργός σημείωσε πως συμμεριζόμαστε την ανάγκη δικαιότερου επιμερισμού των αμυντικών βαρών και πρόσθεσε ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει, παρά το πλαίσιο αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής, να πληροί το στόχο που ετέθη στην Ουαλία για 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες»! Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Την ώρα που άλλες αστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης προσπαθούν για τους δικούς τους λόγους να αποφύγουν τις στρατιωτικές δαπάνες, έρχεται ο Τσίπρας, ως «λαγός» και τσιράκι του Τραμπ, να επιδείξει «υπεύθυνη» στάση και να τραβήξει το αφτί σε όσους «ανεύθυνα» πριονίζουν τον μεγαλύτερο στρατιωτικό οργανισμό του δυτικού ιμπεριαλισμού. Μπορεί ο Έλληνας πρωθυπουργός να επιβάλλει θανατηφόρα χτυπήματα με τις περικοπές στους εργαζόμενους και τους απόμαχους της εργασίας με τα μνημόνιά του, όμως στις αμυντικές δαπάνες είναι ανένδοτος. Θράσος, αναισθησία, αναλγησία, κυνικότητα και πολεμοκαπηλεία, είναι λίγα μόνον από τα ουσιαστικά που αρμόζουν σε αυτόν και στην κλίκα του.

Ωστόσο στο πλαίσιο της «πολυδιάστατης» εξωτερικής πολιτικής δεν άφησε παραπονεμένο και το γερμανο-γαλλικό ιμπεριαλιστικό σχέδιο. Να τι μετέδωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, [ο Α. Τσίπρας] είπε, στηρίζουμε, στο πλαίσιο αυτό, και την ενίσχυση του αμυντικού τομέα της ΕΕ μέσω πρωτοβουλιών όπως η Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία».

Ακόμη χειρότερα ο Τσίπρας δεν έμεινε ούτε εκεί: «Επίσης είπε ότι θα εξακολουθήσουμε, με το ειδικό γεωστρατηγικό μας βάρος, να ανταποκρινόμαστε ενεργά στις επιχειρήσεις, αποστολές και δράσεις του ΝΑΤΟ». Το ποιες συνέπειες έχει αυτό το θα «ανταποκρινόμαστε ενεργά στις επιχειρήσεις, αποστολές και δράσεις του ΝΑΤΟ», η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζει πολύ καλά: ακόμη βαθύτερη εμπλοκή σε πολεμικές επιχειρήσεις που έχουν οδηγήσει σε εκατόμβες αμάχων-θυμάτων αλλά και στα αντίποινα στην καρδιά των ευρωπαϊκών πόλεων, δηλ. στα τρομοκρατικά χτυπήματα τα οποία υποτίθεται ότι το ΝΑΤΟ θέλει να αντιμετωπίσει. Αυτή η δήλωση του πρωθυπουργού αποτελεί την πιο ανεύθυνη έκθεση του πληθυσμού στην Ελλάδα σε αυτόν τον κίνδυνο αντιποίνων.

Ιστορία

Όσον αφορά τους πρόσφυγες ο Τσίπρας είχε επίσης μόνον καλά λόγια για τη βορειοατλαντική συμμαχία. «Η δραστηριότητα του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο μας έχει βοηθήσει, έχει δώσει αξιοσημείωτα αποτελέσματα και θα πρέπει να συνεχίσει υπό τη σημερινή της μορφή τόνισε ο πρωθυπουργός», αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος που θα κοιτάζει συνολικά την ιστορική περίοδο, θα βλέπει από τη μια μεριά τον δεξιό Κων/νο Καραμανλή να βγάζει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ κι από την άλλη τον «αριστερό» Τσίπρα όχι μόνο να συμμετέχει με τα μπούνια στον οργανισμό και να θεωρεί δικαιολογημένα τα λεφτά που δίνει ο ελληνικός λαός από το υστέρημά του, αλλά και να καλεί το ΝΑΤΟ να επιτηρεί τα σύνορά του και να επιχαίρει για αυτό απέναντι στον ανατολικό του γείτονα, την Τουρκία, που ζητάει την αποχώρηση του ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.
Ευτυχώς, αντίθετα με τον Τσίπρα, την ψυχή και το πρόγραμμα της Αριστεράς τα υπεράσπισαν οι χιλιάδες διαδηλωτές που βάδισαν με συνθήματα κατά του ΝΑΤΟ, του πολέμου και της ισλαμοφοβίας, έξω από τους κλειστούς και καλά φρουρούμενους τοίχους όπου ο Έλληνας πρωθυπουργός κατέθετε τις προτάσεις του για το μέλλον της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.

Έξι αμερικανόδουλα αραβικά κράτη αποφάσισαν διπλωματικό μπλόκο στο Κατάρ.

Μεγάλα ερωτηματικά για την εξέλιξη

Πηγή: Iskra.gr

Η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Υεμένη, η Λιβύη και το Μπαχρέιν ανακοίνωσαν ότι διέκοψαν τις σχέσεις τους με το Κατάρ κατηγορώντας το πλούσιο αραβικό κράτος του Κόλπου ότι υποστηρίζει την τρομοκρατία!

Η αιφνιδιαστική αυτή κίνηση των έξι ακραία αντιδραστικών και τυφλά αμερικανόδουλων αραβικών καθεστώτων προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά, ενώ προκαλεί κλίμα ψυχρού πολέμου στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και μάλλον ενισχύει παρά αποδυναμώνει τον ISIS, την Al Qaeda και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους.

Διεθνείς κύκλοι τόνιζαν ότι το πιο ενοχλητικό για τους «Έξι» και κυρίως την Σαουδική Αραβία, θεωρείται η φερόμενη προσέγγιση του Κατάρ με το Ιράν.

Η ιμπεριαλιστική Δύση θέτει τον αραβικό κόσμο μπροστά στο δίλημμα: ή καθεστώτα προτεκτοράτα ή τζιχάντ. Τρίτη λύση δεν δέχεται!

Η συντονισμένη αυτή κίνηση συνιστά δραματική κλιμάκωση μιας υποβόσκουσας διένεξης αναφορικά με την υποστήριξη που φέρεται να παρέχει το Κατάρ στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, το παλαιότερο στον κόσμο ισλαμιστικό κίνημα, και προσθέτει κατηγορίες, οι οποίες θεωρούνται και οι πιο ενοχλητικές για την Σαουδική Αραβία, ότι η Ντόχα υποστηρίζει ακόμη και την ατζέντα του περιφερειακού αντιπάλου, του Ιράν.

Πρόκειται για τη σοβαρότερη κρίση από τη δημιουργία, το 1981, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ).

Το Κατάρ εξέφρασε τη λύπη του για τη συντονισμένη απόφαση της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν να διακόψουν τις διπλωματικές σχέσεις μαζί του, μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο Jazeera TV που έχει την έδρα του στο Κατάρ.

«Τα μέτρα είναι αδικαιολόγητα και βασίζονται σε ισχυρισμούς και κατηγορίες που δεν έχουν πραγματική βάση», ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών του Κατάρ, σύμφωνα με το Jazeera TV.

Στην ανακοίνωση προστίθεται πως οι αποφάσεις αυτές «δεν θα επηρεάσουν την ομαλή διαβίωση πολιτών και κατοίκων».

Ντόμινο συνεπειών

Παρά τις διαβεβαιώσεις οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν.

Τα κράτη του Κόλπου ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν τις μεταφορικές συνδέσεις με το Κατάρ και έδωσαν στους επισκέπτες από το Κατάρ περιθώριο δύο εβδομάδων για να εγκαταλείψουν τις χώρες τους.

Η αεροπορική εταιρεία Qatar Airways ανακοίνωσε ότι αναστέλλει τις πτήσεις της προς τη Σαουδική Αραβία, ο εθνικός αερομεταφορέας της οποίας έλαβε ανάλογα μέτρα για τις πτήσεις της προς το Κατάρ μετά τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ριάντ και Ντόχα.

Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που έχουν επίσης διακόψει τις σχέσεις τους με το Κατάρ, οι εταιρείες Etihad, Emirates και flydubai ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν από αύριο Τρίτη τις πτήσεις τους προς και από το Κατάρ.

Στο μεταξύ η Saudi Arabia Airlines (Saudia) ανακοίνωσε στον επίσημο λογαριασμό της στο Twitter ότι διακόπτει όλες της τις πτήσεις προς το Κατάρ.

Η Αίγυπτος θα επιβάλει απαγόρευση σε όλες τις πτήσεις από και προς το Κατάρ από αύριο Τρίτη στις 06:00. Επίσης ο αιγυπτιακός εναέριος χώρος θα κλείσει για όλες τις πτήσεις που προέρχονται από το Κατάρ.

Την ίδια ώρα κάποιες αιγυπτιακές τράπεζες σταμάτησαν τις συναλλαγές τους με τις τράπεζες του Κατάρ, όπως ανακοίνωσαν τέσσερα πιστωτικά ιδρύματα με έδρα το Κάιρο.

Οι αιγυπτιακές αρχές δεν έχουν διευκρινίσει αν πρόκειται να διακοπούν και οι εμπορικές σχέσεις με το Κατάρ.

Στο μεταξύ ο Αιγύπτιος δισεκατομμυριούχος Ναγκίμπ Σαουίρις κάλεσε τους επιχειρηματίες της χώρας να αποσύρουν τις επενδύσεις τους από το Κατάρ και να σταματήσουν τις συναλλαγές τους με τη χώρα, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπός του.

Το Ιράν δείχνει ΗΠΑ-Σ.Αραβία

Το Ιράν κάλεσε το Κατάρ και τους γείτονές του στον Κόλπο να διεξάγουν «έναν ειλικρινή διάλογο» για να επιλύσουν τις διαφορές τους, μετά τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων πολλών αραβικών χωρών με τη Ντόχα.

«Η επίλυση των διαφορών στις χώρες της περιοχής, περιλαμβανομένων των τρεχόντων προβλημάτων μεταξύ των τριών γειτόνων του Κατάρ και της χώρας αυτής, δεν είναι εφικτή παρά μόνο μέσω πολιτικών και ειρηνικών μέσων και του ειλικρινούς διαλόγου μεταξύ των πλευρών», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο Μπαχράμ Γασεμί εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών.

«Αυτό που συμβαίνει είναι το προκαταρκτικό αποτέλεσμα του χορού των σπαθιών» δήλωσε ο Χαμίντ Αμπουταλεμπί, ο αναπληρωτής προσωπάρχης του Ιρανού προέδρου Χασάν Ροχανί, αναφερόμενος προφανώς στην πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στη Σαουδική Αραβία.

Οι ιρανικές αρχές έχουν επικρίνει την ενισχυόμενη συμμαχία μεταξύ της Ουάσινγκτον και του Ριάντ εναντίον της Τεχεράνης, επισημαίνοντας ότι θα οξύνει περαιτέρω την κρίση στη Μέση Ανατολή.

Πυρά από τους γείτονες

Η Σαουδική Αραβία κατηγόρησε το Κατάρ ότι υποστηρίζει μαχητικές οργανώσεις και διαδίδει τη βίαιη ιδεολογία τους, μια προφανής αναφορά στο κρατικό δορυφορικό δίκτυο του Κατάρ, αλ Τζαζίρα.

«Το Κατάρ εναγκαλίζεται πολλές τρομοκρατικές και σεχταριστικές οργανώσεις που έχουν στόχο να διαταράξουν τη σταθερότητα στην περιοχή, περιλαμβανομένων των Αδελφών Μουσουλμάνων, της ISIS (Ισλαμικό Κράτος) και της αλ-Κάιντα, και προωθεί διαρκώς το μήνυμα και τις μηχανορραφίες αυτών των οργανώσεων μέσω των μέσων ενημέρωσής του» μετέδωσε το κρατικό σαουδαραβικό πρακτορείο ειδήσεων SPA.

Στη δήλωση κατηγορείται επίσης το Κατάρ ότι υποστηρίζει υποστηριζόμενους από το Ιράν μαχητικούς σιίτες στην ανατολική σαουδαραβική επαρχία Κατίφ και στο Μπαχρέιν.

Μέσω του κρατικού πρακτορείου ειδήσεών της, η Αίγυπτος, η πιο πολυάνθρωπη χώρα του αραβικού κόσμου, αναφέρει πως η πολιτική του Κατάρ «απειλεί την αραβική εθνική ασφάλεια και σπέρνει τους σπόρους της σύγκρουσης και της διαίρεσης μέσα στις αραβικές κοινωνίες βάσει ενός εσκεμμένου σχεδίου που έχει στόχο την ενότητα και τα συμφέροντα του αραβικού έθνους».

Επιπλέον ο αραβικός στρατιωτικός συνασπισμός, που πραγματοποιεί επέμβαση στην Υεμένη υπό σαουδαραβική διοίκηση, ανακοίνωσε τον αποκλεισμό του Κατάρ από τον συνασπισμό αυτό εξαιτίας της «υποστήριξής του στην τρομοκρατία».

Η κυβέρνηση της Υεμένης ανακοίνωσε τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεών της με το Κατάρ, κατηγορώντας το ότι έχει σχέση με τους φιλοϊρανούς αντάρτες Χούτι και ότι στηρίζει τζιχαντιστικές οργανώσεις.

Η Υεμένη ακολουθεί το παράδειγμα της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Μπαχρέιν και τη Αιγύπτου, που ανήκουν όλες στον διεθνή συνασπισμό που μάχεται κατά των Χούτι στην Υεμένη και οι οποίες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με τη Ντόχα επειδή υποστηρίζει «την τρομοκρατία».

Σε ανακοίνωσή της η κυβέρνηση του προέδρου Αμπντ Μάνσουρ Ράμπο Χάντι προσυπογράφει την απόφαση του αραβικού συνασπισμού να αποκλείσουν το Κατάρ από τη συμμαχία τους.

Και η κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης ακολούθησε το παράδειγμα των περιφερειακών συμμάχων της διακόπτοντας τις διπλωματικές της σχέσεις με το Κατάρ, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Μοχάμεντ Ντάιρι.

Η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι δίνει διορία 48 ωρών στον πρεσβευτή του Κατάρ για να εγκαταλείψει τη χώρα, δήλωσε ο εκπρόσωπος του αιγυπτιακού υπουργείου Εξωτερικών. Παράλληλα το Κάιρο ζήτησε από τον επιτετραμμένο του στο Κατάρ να επιστρέψει στη χώρα σε διάστημα 48 ωρών.

Εξάλλου, οι Μαλδίβες ανακοίνωσαν ότι διακόπτουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ. «Οι Μαλδίβες έλαβαν την απόφαση αυτή εξαιτίας της σφοδρής τους αντίθεσης στις δραστηριότητες που ενθαρρύνουν την τρομοκρατία και τον εξτρεμισμό», ανακοίνωσε η κυβέρνηση του μικρού αυτού κράτους στον Ινδικό Ωκεανό.

To χρονικό της κρίσης των χωρών του Κόλπου με το Κατάρ – Διχασμένοι οι Άραβες

Τα βασικά γεγονότα που οδήγησαν στην κρίση μεταξύ του Κατάρ και των γειτονικών του χωρών του Κόλπου είναι τα εξής, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων:
20 Μαΐου: Το Κατάρ ανακοινώνει ότι είναι θύμα μιας “ψευδούς” εκστρατείας που τον κατηγορεί ότι “στηρίζει” την τρομοκρατία, λίγο πριν την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Donald Trump στη Σαουδική Αραβία.
21 Μαΐου: Ο εμίρης του Κατάρ σέιχ Tamim bin Hamad Al Thani συνομιλεί με τον Trump στο Ριάντ.
24 Μαΐου: Το Κατάρ ανακοινώνει ότι το πρακτορείο ειδήσεων της χώρας “δέχθηκε κυβερνοεπίθεση από μια άγνωστη οντότητα” και ότι “ψευδείς” δηλώσεις αποδόθηκαν στον εμίρη της χώρας.
Μεταξύ των θεμάτων στα οποία φέρεται να αναφέρθηκε ο εμίρης είναι το Ιράν, η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι.
Τις δηλώσεις αυτές διέψευσε η Ντόχα, ενώ ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε έρευνα για την κυβερνοπειρατεία, όμως παρόλα αυτά τα μέσα ενημέρωσης του Κόλπου τις μεταδίδουν.
25 Μαΐου: “Το Κατάρ διχάζει τους Άραβες” είναι ο τίτλος της εφημερίδας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων al Bayane, ενώ η σαουδαραβική εφημερίδα Al Hayat γράφει ότι οι δηλώσεις που αποδίδονται στον Al Thani “προκάλεσαν αγανάκτηση σε μεγάλη κλίμακα”.
25 Μαΐου: Ο υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ καταγγέλλει “εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης εχθρική προς το κράτος του Κατάρ”, την οποία το εμιράτο “θα αντιμετωπίσει”.
28 Μαΐου: Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Επιράτων, δηλώνει ότι οι μοναρχίες του Κόλπου “περνούν μια νέα, μεγάλη κρίση” και καλεί το Κατάρ, χωρίς να το αναφέρει ονομαστικά, “να αλλάξει στάση και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και τη διαφάνεια”.
2 Ιουνίου: Επίσημη πηγή από τη Ντόχα αναφέρει ότι Αμερικανοί ερευνητές του FBI βοηθούν το Κατάρ να εντοπίσει την προέλευση “της κυβερνοπειρατίας”.
5 Ιουνίου: Η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος, η Υεμένη και η κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης διακόπτουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, κατηγορώντας το ότι στηρίζει “την τρομοκρατία”.

Αναβαθμίζεται η αμερικάνικη βάση της Σούδας με κομμάτι του Incirlik.

H Ελλάδα του Τσίπρα πολιτικό στρατιωτικό πιόνι των ΗΠΑ

Πηγή: Iskra.gr

Δεν είναι μόνο ότι ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα Geoff Pyatt συμπεριφέρεται χειρότερα και πιο εξευτελιστικά σε βάρος της χώρας μας από τον αλήστου μνήμης Αμερικανό μεταπολεμικό πρέσβη στην Αθήνα John Emil Peurifoy (βλέπε εδώ).

To πλέον τραγικό είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα–Καμμένου–Κοτζιά, όχι μόνο σιωπά απέναντι στις ωμές επεμβάσεις του πρέσβη στη ζωή της χώρας αλλά και ακολουθεί δουλικότατα τις υποδείξεις του.

Η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, από τη μια έχει καταντήσει πολιτικοστρατιωτικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ και από την άλλη τελεί υπό την Γερμανική οικονομική αποικιοποίηση, πληρώντας, ταυτόχρονα, και τα αντιτιθέμενα συχνά συμφέροντα ΗΠΑ και Γερμανίας.

Δεν πέρασε μια βδομάδα από τότε που ο Geoff Pyatt με συνέντευξη του στο Βήμα της περασμένης Κυριακής «ευλογούσε την κυβέρνηση Τσίπρα» και ζητούσε την επέκταση της αμερικάνικης βάσης της Σούδας και η Καθημερινή της Κυριακής (21/5) έρχεται με ρεπορτάζ της να επιβεβαιώσει ότι η αμερικανονατοϊκή βάση της Σούδας, μια από τις πιο μεγάλες και πιο στρατηγικές βάσεις των ΗΠΑ στο εξωτερικό, προχωρά σε αναβάθμιση και επέκταση των δραστηριοτήτων της με την ταυτόχρονη μεταφορά κομματιών της βάσης του Incirlik στην Τουρκία.

Η Τουρκία, με δυο λόγια, αποστασιοποιείται για δικούς της λόγους, κάθε άλλο βέβαια παρά αντιϊμπεριαλιστικούς, από τους αμερικάνικους σχεδιασμούς στην περιοχή και η Ελλάδα του Τσίπρα αναλαμβάνει δουλοπρεπέστατα το ρόλο του ασπόνδυλου πιονιού του αμερικανο-ισραηλινού άξονα στην περιοχή, επωμιζόμενη όλους τους κινδύνους από τους πολεμικούς σχεδιασμούς τους, που καταστρέφουν χώρες και λαούς και καθιστούν την Ελλάδα έρμαιο απειλών, εκβιασμών και ενδεχόμενων στρατιωτικών περιπετειών.

Το κατάντημα είναι ότι η Ελλάδα, δίνοντας γη και ύδωρ στις ΗΠΑ, αντί να έχει τη συνδρομή τους στα κρίσιμα εθνικά θέματα, δέχεται συνεχείς πισώπλατες μαχαιριές και υποχρεώνεται στην πράξη να ακολουθεί ασύμφορη αντιρωσική πολιτική.

Το μόνο «αντάλλαγμα» που φαίνεται να ζητά η Ελλάδα είναι η παροχή, με το αζημίωτο, κάποιων οπλικών συστημάτων, αμφίβολης χρησιμότητας αλλά και πολύ αμφίβολης παράδοσης.

Μετά το 4ο φρικτό μνημόνιο, η Ελλάδα εισέρχεται και σε σκληρό πολιτικοστρατιωτικό μνημόνιο, ως διπλά κατεχόμενη χώρα.

Η ανάγκη μιας συνολικής ανατροπής τίθεται ως ζήτημα ζωής και θανάτου για τη χώρα.

Βασίλης Τέτσης

Χαρακτηριστικά σε ρεπορτάζ της Καθημερινής της Κυριακής του Βασίλη Νέδου, αναφέρονται τα εξής:

Τα σενάρια περαιτέρω ανάδειξης και μεγαλύτερης αξιοποίησης των νατοϊκών εγκαταστάσεων της Σούδας από τις αμερικανικές δυνάμεις αναθερμαίνει η συνεχιζόμενη κρίση ανάμεσα στην Τουρκία και στους συμμάχους της σχετικά με τη χρήση της βάσης του Ιντσιρλίκ στα νοτιοανατολικά της χώρας.

Πηγές αναφέρουν στην «Κ» ότι επί πρακτικού επιπέδου η βάση της Σούδας ήδη χρησιμοποιείται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν και, μάλιστα, επεκτείνεται διαρκώς.

Ένα σκέλος της πολύ έντονης αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα αυτήν την εποχή είναι οι πολύ πυκνές συνεκπαιδεύσεις που πραγματοποιούν μονάδες των ΗΠΑ με ελληνικές ειδικές δυνάμεις και όχι μόνο.

Σε πολιτικό – αλλά και ουσιαστικό – επίπεδο απομένει η ανανέωση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defence Cooperation Agreement -MDCA) για πέντε – ή και περισσότερα – χρόνια, αντί της ετήσιας ισχύος που έχει αυτήν την στιγμή.

Στις ελληνοαμερικανικές επαφές που πραγματοποιούνται διαρκώς, σε πολλαπλά επίπεδα, τους τελευταίους μήνες η διάθεση για ανανέωση της συμφωνίας, και μάλιστα για περισσότερα του ενός χρόνια, επαναλαμβάνεται διαρκώς.

Ελληνίδα μετανάστρια ψήφισε Τραμπ και… απέλασαν τον σύζυγό της!

Πηγή: info-war.gr

Στο προσκήνιο επανήλθε η περίπτωση της Ελληνίδας μετανάστριας Ελένης Μπεριστάιν, η οποία ψήφισε Τραμπ και λίγες εβδομάδες αργότερα είδε τις αμερικανικές αρχές να απευλαύνουν τον σύζυγό της Ρομπέρτο στο Μεξικό.

Η εκπομπή 60 minutes αφιέρωσε μακροσκελές αφιέρωμα στην οικογένεια και τους φίλους της Ελένης, η οποία βρέθηκε στις ΗΠΑ σε ηλικία 16 ετών.

Ο σύζυγός της, μεξικανικής καταγωγής, εισήλθε παράτυπα στις ΗΠΑ πριν από περίπου δύο δεκαετίες αλλά κατάφερε σύντομα να διακριθεί στην τοπική κοινωνία της Ιντιάνα, όταν έγινε ιδιοκτήτης του εστιατορίου στο οποίο εργαζόταν.

Ο Ρομπέρτο είχε λευκό ποινικό μητρώο αλλά οι αρχές έφτασαν στα ίχνη του όταν πριν από χρόνια πέρασε κατά λάθος από τα σύνορα του Καναδά.

Το ζευγάρι είχε τρία παιδιά. Τον Δημήτρη, την Γιασμίν και την Μαρία.

Οι αμερικανικές αρχές αύξησαν δραματικά τις συλλήψεις παράτυπων μεταναστών για τις 100 πρώτες ημέρες της προεδρίας Τραμπ, καθώς η απομάκρυνση ξένων υπηκόων αποτελούσε βασική προεκλογική υπόσχεση.

Στους πρώτους τρεις μήνες διακυβέρνησης συνελήφθησαν 21.000 μετανάστες που δεν διέθεταν άδεια παραμονής.

Ο Τραμπ βέβαια θα χρειαστεί πολύ δουλειά ακόμη για να φτάσει το ιστορικό ρεκόρ των 2 εκατομμυρίων απελάσεων που είχε πετύχει ο (ήσυχος) Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.

 

Ο Μακρόν ετοιμάζεται για επίθεση, η Λεπέν καιροφυλακτεί.

Ώρα απαντήσεων από το κίνημα και την Αριστερά.

Του Πάνου Πέτρου
Πηγή: rproject.gr

Ο  Μακρόν επικράτησε με άνεση τελικά στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, κερδίζοντας άλλα 12 εκατομμύρια περίπου ψήφους σε σχέση με τον πρώτο γύρο. Τα φιλελεύθερα ΜΜΕ και σύσσωμο το «ακραίο κέντρο» διεθνώς έσπευσαν να πανηγυρίσουν για τη νίκη της «δημοκρατίας» ενάντια στο «λαϊκισμό». Οι πανηγυρισμοί τους είναι κούφιοι.

Αφε­νός, είναι οι τε­λευ­ταί­οι που δι­καιού­νται να μι­λούν για «δη­μο­κρα­τία». Ή για να το θέ­σου­με κα­λύ­τε­ρα, είναι βα­θύ­τα­τα απο­κα­λυ­πτι­κό το τι εν­νο­εί αυτός ο συρ­φε­τός ως «δη­μο­κρα­τία», όταν εκ­πρό­σω­πός της είναι ο γιά­πης πρώην υπάλ­λη­λος των Ρό­τσιλντ, που απο­τε­λεί την επι­το­μή της «με­τα-δη­μο­κρα­τί­ας».

Αφε­τέ­ρου, γιατί η άνετη νίκη του Μα­κρόν δεν απο­τε­λεί τη «λαϊκή εντο­λή» την οποία φα­ντα­σιώ­νο­νται. Σύμ­φω­να με τις πε­ρισ­σό­τε­ρες έρευ­νες, του­λά­χι­στον το 40% (ως και 65%) των ψη­φο­φό­ρων του δη­λώ­νει ότι τον ψή­φι­σε «κλεί­νο­ντας τη μύτη του», για να στεί­λει μή­νυ­μα ενά­ντια στη Λεπέν. Άλλο πολύ ση­μα­ντι­κό πο­σο­στό πί­στε­ψε στην «ανα­νέ­ω­ση που θα φέρει ενά­ντια στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα» και είναι θέμα χρό­νου να ανα­κα­λύ­ψει ότι ο «αντι-συ­στη­μι­κός» Μα­κρόν είναι σαρξ εκ της σαρ­κός και της οι­κο­νο­μι­κής και της πο­λι­τι­κής ελίτ ταυ­τό­χρο­να. Το πο­σο­στό που τον ψή­φι­σε «για το πρό­γραμ­μά του» είναι θλι­βε­ρό. Τα πε­ρί­που 4 εκα­τομ­μύ­ρια άκυρα και λευκά (από 1 εκα­τομ­μύ­ριο στον πρώτο γύρο) είναι ένα ηχηρό μή­νυ­μα. Η αύ­ξη­ση της απο­χής κατά 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο (από 10.600.000 σε 12.100.000) είναι πρω­το­φα­νής σε δεύ­τε­ρο γύρο, όπου η τάση ήταν πά­ντο­τε είτε η συμ­με­το­χή να μένει ίδια, είτε να αυ­ξά­νε­ται ελα­φρά (ενώ ει­δι­κά το 2002, η συμ­με­το­χή είχε αυ­ξη­θεί κα­τα­κό­ρυ­φα, για να ψη­φί­σει τον Σιράκ απέ­να­ντι στον πα­τέ­ρα Λεπέν).

Αν ο Μα­κρόν είναι ο νι­κη­τής, αλλά «λα­βω­μέ­νος» και με σο­βα­ρούς λό­γους να προ­βλη­μα­τί­ζε­ται, πε­ρί­που το ίδιο ισχύ­ει και για τη Λεπέν. Ξε­κι­νώ­ντας από το γε­γο­νός ότι έχει χτί­σει μια σχε­τι­κά «συ­μπα­γή» εκλο­γι­κή βάση, πήγε ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα, πε­τυ­χαί­νο­ντας κάτι εξαι­ρε­τι­κά ανη­συ­χη­τι­κό. Να προ­σελ­κύ­σει άλλα 3 εκα­τομ­μύ­ρια ψη­φο­φό­ρους υπέρ της στον δεύ­τε­ρο γύρο. Αυτή είναι μια πραγ­μα­τι­κά ανη­συ­χη­τι­κή δια­φο­ρά σε σχέση με την τύχη του πα­τέ­ρα της το 2002. Είχε να αντλή­σει από μια δε­ξα­με­νή που ήταν εξαρ­χής κοντά της, τους 1.700.000 ψη­φο­φό­ρους του Ντι­πόν («σκλη­ρός δε­ξιός γκω­λι­κός», ευ­ρω­σπε­πτι­κι­στής, που κά­λε­σε σε υπο­στή­ρι­ξη στη Λεπέν στο δεύ­τε­ρο γύρο). Μπό­ρε­σε να απο­σπά­σει τμήμα των ψη­φο­φό­ρων της πα­ρα­δο­σια­κής Δε­ξιάς (σύμ­φω­να με τις πρώ­τες έρευ­νες, ένα 20% των ψη­φο­φό­ρων του Φι­γιόν). Ανα­δει­κνύ­ε­ται λοι­πόν ένα σο­βα­ρό ρεύμα «σκλη­ρής Δε­ξιάς» έτοι­μο να στρα­φεί προς την ακρο­δε­ξιά, αν οι συν­θή­κες το επι­βά­λουν/επι­τρέ­πουν, που δεν απο­κλεί­ε­ται να αυ­ξη­θεί στο μέλ­λον.

Παρ’ όλα αυτά, η συσ­σώ­ρευ­ση πολ­λών ευ­νοϊ­κών πα­ρα­γό­ντων (κα­τάρ­ρευ­ση πα­ρα­δο­σια­κών κομ­μά­των, τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις και τρο­μο­ϋ­στε­ρία, ρα­τσι­σμός απέ­να­ντι στο προ­σφυ­γι­κό, λαϊκή απέ­χθεια για τον Μα­κρόν) και οι με­γά­λες προσ­δο­κί­ες («του­λά­χι­στον 40%», ενώ τε­λι­κά παίρ­νει 34% και αυτό επί των έγκυ­ρων, χωρίς να υπο­λο­γί­ζε­ται το 11,5% των άκυ­ρων/λευ­κών) έχουν κάνει τα ίδια τα στε­λέ­χη του FN να αντι­με­τω­πί­ζουν το σκορ ως «κα­θή­λω­ση», και ήδη από την επό­με­νη μέρα άρ­χι­σαν οι συ­ζη­τή­σεις για τις αι­τί­ες, τις προ­ο­πτι­κές και το τι πρέ­πει να αλ­λά­ξει. Οι πρώ­τες τρο­χιο­δει­κτι­κές δη­λώ­σεις δεί­χνουν μια αντι­πα­ρά­θε­ση με­τα­ξύ όσων θέ­λουν να συ­νε­χί­σει η «απο-το­ξι­κο­ποί­η­ση» του FN (ακόμα και με αλ­λα­γή ονό­μα­τος) για να «σπά­σει το τα­βά­νι» και των «σκλη­ρών» που βρί­σκουν την ευ­και­ρία να επι­τε­θούν στη στρα­τη­γι­κή «απο-το­ξι­κο­ποί­η­σης» για το ότι δεν απέ­φε­ρε τε­λι­κά τα με­γά­λα οφέλη που υπο­σχό­ταν.

Η Αρι­στε­ρά είχε να πε­ρά­σει από συ­μπλη­γά­δες: Τη χυ­δαία επί­θε­ση του συ­στή­μα­τος γύρω από τον Μα­κρόν σε όποιον δεν τον στη­ρί­ξει ως «αντι­δη­μο­κρά­τη» και την προ­σπά­θεια της Λεπέν να εμ­φα­νι­στεί ως η μόνη «αντι­συ­στη­μι­κή» επι­λο­γή. Με εξαί­ρε­ση τη σπου­δή του ΚΚΓ να στη­ρί­ξει Μα­κρόν από την πρώτη μέρα, οι άλλες δυ­νά­μεις κα­τόρ­θω­σαν να χα­ρά­ξουν μια αξιο­πρε­πή πο­ρεία που σε επί­πε­δο κε­ντρι­κού πο­λι­τι­κού στίγ­μα­τος «απο­νο­μι­μο­ποιού­σε» την επι­λο­γή FN, παίρ­νο­ντας τις ανα­γκαί­ες απο­στά­σεις από τη στοί­χι­ση πίσω από τον Μα­κρόν. Ο «λαός της Αρι­στε­ράς» προ­φα­νώς έκανε διά­φο­ρες επι­λο­γές μπρο­στά στην κάλπη, με ένα τμήμα να ψη­φί­ζει τον Μα­κρόν «κλεί­νο­ντας τη μύτη του» και ένα άλλο να τρο­φο­δο­τεί το ρεύμα άκυ­ρο-λευ­κό-απο­χή.

Πρό­κει­ται για δύο δια­φο­ρε­τι­κές συ­ζη­τή­σεις (που έγι­ναν με­τα­ξύ των δύο γύρων). Η πρώτη αφο­ρού­σε την πίεση του Μα­κρόν και της Λεπέν να εξα­φα­νί­σουν πο­λι­τι­κά την Αρι­στε­ρά και το πώς στέ­κο­νται οι ορ­γα­νω­μέ­νες δυ­νά­μεις απέ­να­ντι σε αυτή την πίεση. Η δεύ­τε­ρη αφο­ρού­σε μια συ­ζή­τη­ση με­τα­ξύ συ­ντρό­φων για το πώς θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ο κα­θέ­νας την ψήφο του στο δεύ­τε­ρο γύρο, με δε­δο­μέ­νη τη συμ­φω­νία σε δύο βα­σι­κά ζη­τή­μα­τα: την πλήρη αντί­θε­ση στο Εθνι­κό Μέ­τω­πο και την κα­τα­νό­η­ση ότι η νίκη του Μα­κρόν δεν θα είναι λύση, αλλά θα στρώ­σει το δρόμο στη Λεπέν, αν δεν συ­να­ντή­σει ισχυ­ρή αντί­στα­ση από τα αρι­στε­ρά.

Αυτός ο λαός θα έχει να δρά­σει πλέον ενω­μέ­να.

Πρώτο, στην πάλη ενά­ντια στον Μα­κρόν. Ο οποί­ος μετά τη νίκη του μί­λη­σε ενά­ντια «στα άκρα» (και όχι ενά­ντια στο φα­σι­σμό). Ο οποί­ος ετοι­μά­ζε­ται να εξα­πο­λύ­σει τη «θα­τσε­ρι­κή επα­νά­στα­ση» και δέ­χε­ται ήδη εν­δια­φέ­ρου­σες συμ­βου­λές από τους «Financial Times», οι οποί­οι στο ίδιο άρθρο που είναι διαν­θι­σμέ­νο με ύμνους στη «δη­μο­κρα­τία» και κα­ταγ­γε­λί­ες για το «τε­ρά­στιο δη­μό­σιο», κα­τα­λή­γουν με ει­λι­κρι­νή τα­ξι­κό κυ­νι­σμό: «Το πρό­βλη­μα της αντί­στα­σης στους δρό­μους θα είναι πραγ­μα­τι­κό και θα πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί. Μια άμεση αύ­ξη­ση μι­σθών στους αστυ­νο­μι­κούς, πολ­λοί εκ των οποί­ων θα ψή­φι­σαν Λεπέν, ίσως είναι εν­δε­δειγ­μέ­νη»!

Δεύ­τε­ρο, στην πάλη ενά­ντια στο Εθνι­κό Μέ­τω­πο. Ο προ­βλη­μα­τι­σμός για το «τι κά­νου­με στο δεύ­τε­ρο γύρο» προ­έ­κυ­ψε εξαι­τί­ας όσων ΔΕΝ έγι­ναν όλα τα προη­γού­με­να χρό­νια. Ανε­ξαρ­τή­τως «εκλο­γι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς» στο δεύ­τε­ρο γύρο, όλοι οφεί­λουν να κά­νουν πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα ενά­ντια στον ρα­τσι­σμό και το φα­σι­σμό τα επό­με­να χρό­νια, για να μην ξα­να­βρε­θούν στην ίδια θέση σε 5 χρό­νια. Το FN απο­τε­λεί πλέον μια απει­λή που είναι αδύ­να­τον και εγκλη­μα­τι­κό να υπο­τι­μη­θεί.

Τρίτο, στις επερ­χό­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές, που θα κρί­νουν πολλά και θα ορι­στι­κο­ποι­ή­σουν συ­μπε­ρά­σμα­τα (και για την Αρι­στε­ρά και για το Εθνι­κό Μέ­τω­πο, αλλά και για τις δια­θέ­σεις και τους συ­σχε­τι­σμούς στο «ακραίο κέ­ντρο»). Αλλά σε αυτό το ζή­τη­μα θα επα­νέλ­θου­με ανα­λυ­τι­κά.

Το βα­σι­κό ζη­τού­με­νο είναι η κα­τα­γρα­φή ενός «τρί­του πόλου» να μην πε­ριο­ρι­στεί στο εκλο­γι­κό πεδίο, αλλά να απο­τε­λέ­σει δύ­να­μη στο κοι­νω­νι­κό. Στην ανά­πτυ­ξη αγώ­νων ενά­ντια στον Μα­κρόν και ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό και το φα­σι­σμό την επό­με­νη πε­ντα­ε­τία θα κρι­θούν πολλά, ανά­με­σά τους το αν θα επα­λη­θευ­τεί το διά­ση­μο Μα­κρόν 2017 = Λεπέν 2022.

Οι δια­δη­λώ­σεις των μα­θη­τών με­τα­ξύ των δύο γύρων, η Πρω­το­μα­γιά «ενά­ντια στο Εθνι­κό Μέ­τω­πο και τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές», η κι­νη­το­ποί­η­ση κά­ποιων συν­δι­κά­των την επο­μέ­νη της εκλο­γής Μα­κρόν για το «κα­λω­σό­ρι­σμα» δεί­χνουν ένα δρόμο. Εκεί θα κρι­θούν όλοι το επό­με­νο διά­στη­μα. Πα­ρα­φρά­ζο­ντας τον Ντου­ρού­τι: Όποιος ψή­φι­σε Μα­κρόν και δεν πα­λέ­ψει ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­σή του και το φα­σι­σμό, είναι για μας βλα­βε­ρός. Το ίδιο βλα­βε­ρός είναι και όποιος απεί­χε από τις εκλο­γές και δεν πα­λέ­ψει ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­σή του και το φα­σι­σμό.