Κατηγορία: Διεθνή – Εξωτερική πολιτική

Νόμος η θέληση Ερντογάν: Αναστέλλεται το άσυλο στον Τούρκο αξιωματικό

Πηγή: Iskra.gr

Μετά το αθλιέστατο κυβερνητικό υπόμνημα, που έφερε την υπογραφή του Γ. Μουζάλα και με το οποίο συλλήβδην οι “8” Τούρκοι αξιωματικοί κηρύσσονταν με απαράδεκτο τρόπο αδιαμφισβήτητοι πραξικοπηματίες, ενώ γινόταν επίκληση λόγων “εθνικής ασφαλείας” (!) που επέβαλλαν την ακύρωση του ασύλου στον Τούρκο αξιωματικό, ακολούθησε, ως ήταν αναμενόμενο, μια εξίσου “δουλική” απόφαση από την Πρόεδρο Τμήματος του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.

Η πρόεδρος του Θ΄ Τμήμα του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών Ευγενία Μυλωνοπούλου έκανε δεκτό το αίτημα του ελληνικού Δημοσίου για χορήγηση προσωρινής διαταγής και αναστέλλει προσωρινά τη χορήγηση ασύλου στον Τούρκο συγκυβερνήτη του ελικοπτέρου, με το οποίο 8 Τούρκοι στρατιωτικοί διέφυγαν στην Αλεξανδρούπολη τον Ιούλιο του 2016.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση το αίτημα γίνεται δεκτό για λόγους δημοσίου συμφέροντος, αλλά και για το συμφέρον του ίδιου του αξιωματικού. Υπενθυμίζεται ότι η αίτηση ακύρωσης θα συζητηθεί στις 15 Φεβρουαρίου.

Advertisements

Ανακοίνωση της ΚΕ του Κόμματος Τουντέχ στο Ιράν

Πηγή: katiousa.gr

Προσπαθώντας να ρίξουμε φως στις εξελίξεις των τελευταίων ημερών στο Ιράν, μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε την πρόσφατη ανακοίνωση του κόμματος Τουντέχ, χωρίς να συμμεριζόμαστε απαραίτητα όλα τα σημεία της οπτικής της και επιμέρους θέσεις της. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε πως βάζει σωστά σημεία, υπερβαίνοντας ως δίπολο τις ενδοαστικές αντιθέσεις, και παρουσιάζει σίγουρα ενδιαφέρον.

Αγαπητοί συμπατριώτες,

Η πολιτικο-οικονομική κρίση του χρεοκοπημένου θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν μεγαλώνει και βαθαίνει καθημερινά. Η επίδραση αυτής της κρίσης μπορεί να παρατηρηθεί στις ενδο-καθεστωτικές διαμάχες και τις άνευ προηγουμένου αποκαλύψεις εσωτερικών διαμαχών μεταξύ ισχυρών μερίδων, που αποκαλύπτουν το βάθος της διαφθοράς και της καταπίεσης που κυριαρχεί στο λεγόμενο “σύστημα-πρότυπο για τον κόσμο”.

Η εκτός ελέγχου φτώχεια, ένδεια, ακρίβεια και χρόνια ανεργία -που έχουν καταστρέψει τις ζωές ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού και ιδιαίτερα της νεολαίας- η εκτεταμένη καταστροφή του περιβάλλοντος, λόγω των καταστρεπτικών πολιτικών της κυρίαρχης εξουσίας, και η πλήρης οικονομική χρεοκοπία του καθεστώτος, καθώς κι η όξυνση των εξωτερικών πιέσεων στο καθεστών, έχουν αθροιστικά δημιουργήσει μια πολύ κρίσιμη και εκρηκτική κατάσταση στην κοινωνία μας. Οι ηγέτες του καθεστώτος που ζούνε μια πολυτελή ζωή με μια άνευ προηγουμένου περιουσία, την οποία έχουν συσσωρεύσει τα τελευταία 40 χρόνια έχοντας λεηλατήσει τους εθνικούς πόρους και τον πλούτο του έθνους, ζητούν από το λαό να είναι υπομονετικός και να ανεχτεί τις κακουχίες, προκειμένου να “προφυλάξει το ισλαμικό καθεστώς” – ένα καθεστώς που δεν έχει φέρει τίποτα στο έθνος μας εκτός από καταστροφή και πολιτιστική, πολιτική και οικονομική οπισθοδρόμηση. Οι τωρινοί ηγέτες έχουν δείξει στην πράξη ότι μόνος στόχος και επιθυμία τους είναι να σώσουν το παρόν, δεσποτικό καθεστώς και την απόλυτη εξουσία του σκοταδιστικού κλήρου πάνω στο έθνος μας με τίμημα οποιοδήποτε έγκλημα κι οποιαδήποτε τιμωρία.

Τις τελευταίες βδομάδες γίναμε μάρτυρες της ανεξέλεγκτης όξυνσης και δυσαρέσκειας και των άνευ προηγουμένου συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας του λαού σε πολυάριθμες πόλεις, όσο και ευρείων και εκτεταμένων εργατικών διαμαρτυριών ενάντια στην ακρίβεια, την καταπίεση και την αδικία που διαπράττουν οι κυβερνητικοί θεσμοί από την κυβέρνηση και τη βουλή (Majlis) μέχρι τη Δικαιοσύνη και τους Ισλαμοφρουρούς και την Ανώτατη Θρησκευτική Ηγεσία, εκ των οποίων όλοι προστατεύουν τα συμφέροντα των μεγαλοκαπιταλιστών. Η ακραία όξυνση της δυσαρέσκειας του λαού σε ό,τι αφορά την παρούσα κατάσταση και, κυρίως, η ετοιμότητα και προθυμία των εξοργισμένων κι απογοητευμένων μαζών να τα βάλουν με τον καταπιεστικό μηχανισμό του καθεστώτος είναι μια ένδειξη των σημαντικών εξελίξεων στο επίπεδο της ετοιμότητας των μαζών να αντισταθούν – και να διεξάγουν μια ανοιχτή πάλη ενάντια – στην εξουσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Ενάντια στους ισχυρισμούς κάποιων ηγερών των φιλο-καθεστωτικών μεταρρυθμιστών πως τέτοιες διαμαρτυρίες είναι “συνωμοσίες”, πιστεύουμε βαθιά πως η πλειονότητα των ανθρώπων του έθνους μας είναι βαθιά απογοητευμένοι με τα συνθήματα εκείνων που οι μοναδικοί τους στόχοι είναι να κάνουν κάποιες διακοσμητικές και ήσσονος σημασίας τροποποιήσεις του παρόντος καθεστώτος και τώρα απαιτούν θεμελιώδεις αλλαγές στη διακυβέρνηση της χώρας. Σήμερα μόνο εκείνοι που με κάποιον τρόπο θα ήθελαν να διατηρήσουν την παρούσα καταστροφική κατάσταση, φοβούνται την όξυνση και την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης. Η εμπειρία των δύο τελευταίων δεκαετιών και πολλές προεδρικές βουλευτικές και τοπικές εκλογές που διεξήχθησαν και χειραγωγήθηκαν υπό τον έλεγχο και τη διεύθυνση του ανώτατου ηγέτη, έχει αποδείξει ότι ο λαός ταχύτατα απομακρύνεται από τη στρατηγική της επιλογής μεταξύ κακού και χειρότερου και δεν είναι πια διατεθειμένος να υποκύψει στη χειραγώγηση των αιτημάτων του από το καθεστώς και τους φιλοκαθεστωτικούς μεταρρυθμιστές, που εν πολλοίς παίζουν το ρόλο πολιτικού μεσάζοντα αυτές τις μέρες. Η πλειονότητα των ανθρώπων της πατρίδας σήμερα θέλουν να βάλουν τέλος στο δεσποτικό, θεοκρατικό καθεστώς. Να τερματίσουν την καταπίεση και αδικία και να επιφέρουν την εγκαθίδρυση της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτά τα αιτήματα μπορούν μόνο να επιτευχθούν μόνο μέσω της κοινής πάλης όλων των εθνικών και φιλελεύθερων δυνάμεων, δίχως ξένη επέμβαση.

Αγαπητοί συμπατριώτες,

Την ίδια στιγμή, πρέπει να σημειωθεί πως στις κρίσιμες περιστάσεις της τρέχουσας επικίνδυνης τοπικής έντασης, η τοπική αντίδραση – που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ και τη δεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ – επιδιώκει να επηρεάσει αισθητά τις εξελίξεις στη χώρα μας και να αντικαταστήσει το παρόν αντιδραστικό καθεστώς με ένα άλλο αντιδραστικό καθεστώς. Τα στηρίγματα αυτών των δυνάμεων, δηλαδή, η τοπική αντίδραση, η κυβέρνηση Τραμπ κι η δεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου, υπέρ των Ιρανών μοναρχικών και εκείνων των πολιτικών ομάδων που στοχεύουν στη συνεργασία με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής και να πείσουν τα ευρωπαϊκά κράτη να επιβάλουν κυρώσεις στην ιρανική οικονομία – επιδεινώνοντας έτσι τη δυστυχία των εξαθλιωμένων και μη προνομιούχων ανθρώπων της χώρας μας – και να ενθαρρύνουν ξένα κράτη να παρέμβουν στρατιωτικά στο Ιράν, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για οποιαδήποτε αισιοδοξία σχετικά με τα μελλοντικά σχέδια μιας τέτοιου είδους “αντιπολίτευσης”. Οι προοδευτικές και φιλελεύθερες δυνάμεις του Ιράν πρέπει να αυξήσουν την παρουσία τους στο κίνημα διαμαρτυρίας των μαζών -περισσότερο παρά ποτέ- παρέχοντας κατάλληλα, φιλολαϊκά συνθήματα, προσφέροντας συνετή καθοδήγηση και βασιζόμενες στα δικαιολογημένα αιτήματα των μαζών για την κατάργηση του υπάρχοντος καταπιεστικού καθεστώτος και το τέλος της οικονομικής ένδειας, καταπίεσης, αδικίας και λεηλασίας των φυσικών και ανθρώπινων πόρων του έθνους, αποφεύγοντας ταυτόχρονα αντιδραστικά και διχαστικά συνθήματα. Δεν θα πρέπει να αφήσουμε το παρελθόν να επαναληφθεί, όταν ο ηρωικός αγώνας του έθνους για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη ναρκοθετείται από έναν εσμό αντιδραστικών καιροσκόπων που δεν πιστεύουν στα δικαιώματα του λαού ή τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Αγαπητοί συμπατριώτες,

Ο τρόπος σωτηρίας της χώρας είναι μέσω μιας ενιαίας και οργανωμένης κινητοποίησης όλων των εθνικών, αντι-δικτατορικών και φιλελεύθερων δυνάμεων για την κατάργηση του δεσποτικού και αντιλαϊκού καθεστώτος της Ανώτατης Ηγεσίας. Το κόμμα μας τρέφει την απόλυτη πεποίθηση πως το κυβερνόν πολιτικό καθεστώς στο Ιράν – ένα καθεστώς που βασίζεται στην εξουσία ενός ατόμου ως “αντιπροσώπου του Θεού επί Γης”, που βρίσκεται πάνω και πέρα από όλους τους νόμους και τους θεσμούς της εκτελεστικής εξουσίας, της νομοθετικής, της δικαστικής και του αστυνομικού και στρατιωτικού μηχανισμού – είναι ένα καθεστώς που δε μεταρρυθμίζεται, κι ένα δημοκρατικό καθεστώς που βασίζεται στο λαό δεν μπορεί να δημιουργηθεί μέσω οποιασδήποτε αναμόρφωσης του παρόντος συστήματος. Η λύση είναι η διεξαγωγή μιας ενιαίας και οργανωμένης πάλης όλων των κοινωνικών στρωμάτων – από τους εργάτες και όλο τον εργαζόμενο λαό έως τους μαχητικούς νέους, φοιτητές, γυναίκες και προοδευτικούς και φιλελεύθερους διανοούμενους – γύρω από λαϊκά συνθήματα ενάντια στην εξουσία της τυραννίας. Η εμπειρία της σύγχρονης ιστορίας μας απέδειξε ότι οι λαοί του Ιράν έχουν την ικανότητα να μεταδώσουν τη φωνή τους στα αυτιά της άρχουσας αντίδρασης. Για άλλη μια φορά, καλούμε όλες τις εθνικές, προοδευτικές και φιλελεύθερες δυνάμεις του έθνους να παραμερίσουν τις θεωρητικές και ιστορικές διαφωνίες και να κινητοποιηθούν μαζί, στο πλευρό του λαϊκού κινήματος, για να βοηθήσουνα αποτελεσματικά την πάλη -στόχος της οποίας είναι η απόρριψη της τυραννίας και η εγκαθίδρυση της εξουσίας του λαού, της ελευθερίας, της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Τουντέχ του Ιράν

29 Δεκεμβρίου 2017

Αναγνώριση της Ιερουσαλήμ: Πρελούδιο αντιδραστικών σχεδίων

Του Πάνου Πέτρου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Η αναγνώριση από την αμερικανική κυβέρνηση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ αποτελεί μια κίνηση άνευ προηγουμένου (εξαιρώντας τη θλιβερή εξαίρεση του Αλ. Τσίπρα που προ μηνών είχε γράψει σε βιβλίο επισκεπτών του Ισραήλ ευτυχής που επισκέπτεται την «ιστορική σας πρωτεύουσα»).

Το στά­τους της Ιε­ρου­σα­λήμ για ιστο­ρι­κούς, ηθι­κούς, θρη­σκευ­τι­κούς λό­γους ήταν πά­ντο­τε εξαι­ρε­τι­κά ευαί­σθη­το ζή­τη­μα. Δεν είναι τυ­χαίο ότι από το 1947, όταν δι­νό­ταν το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ιστο­ρι­κής Πα­λαι­στί­νης στους σιω­νι­στές εποί­κους, οι Με­γά­λες Δυ­νά­μεις πρό­τει­ναν «ει­δι­κό στά­τους» για την Ιε­ρου­σα­λήμ, για να εξευ­με­νί­σουν στοι­χειω­δώς τον αρα­βι­κό και μου­σουλ­μα­νι­κό κόσμο. Δεν είναι τυ­χαίο ότι η «προ­σάρ­τη­σή» της από το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ δεν ανα­γνω­ρί­στη­κε ποτέ από τις δυ­τι­κές ιμπε­ρια­λι­στι­κές πρω­τεύ­ου­σες. Δεν είναι τυ­χαίο ότι ενώ το αμε­ρι­κα­νι­κό Κο­γκρέ­σο από το 1995 έχει δώσει το πρά­σι­νο φως για ανα­γνώ­ρι­ση της Ιε­ρου­σα­λήμ ως πρω­τεύ­ου­σα του Ισ­ρα­ήλ, φρό­ντι­σε να δώσει στην εκτε­λε­στι­κή εξου­σία την επι­λο­γή να μην ενερ­γο­ποι­ή­σει την από­φα­ση «αν κρί­νει ότι υπάρ­χουν λόγοι ασφα­λεί­ας» και ότι όλοι οι Αμε­ρι­κα­νοί πρό­ε­δροι έκτο­τε είχαν επι­κα­λε­στεί τέ­τοιους λό­γους για να μην προ­χω­ρή­σουν στην αδια­νό­η­τη κί­νη­ση.

Η κί­νη­ση Τραμπ απο­τε­λεί μια θη­ριώ­δη τομή σε σχέση με τις πα­γιω­μέ­νες τα­κτι­κές του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού αλλά και γε­νι­κό­τε­ρα της «Διε­θνούς Κοι­νό­τη­τας» στο πώς χει­ρί­ζε­ται το πα­λαι­στι­νια­κό. Το κά­νουν σαφές και οι επι­κρί­σεις μέσα στο ίδιο το αμε­ρι­κα­νι­κό κρά­τος από κο­ρυ­φαί­ους αξιω­μα­τού­χους, η απο­στα­σιο­ποί­η­ση της ΕΕ από τη γραμ­μή της Ουά­σινγ­κτον, η σύ­νο­δος των μου­σουλ­μα­νι­κών κρα­τών που κα­τήγ­γει­λε την από­φα­ση Τραμπ, η υπο­χρέ­ω­ση του ίδιου του Μαχ­μούντ Αμπάς, του «αν­θρώ­που της Ουά­σινγ­κτον» στα πα­λαι­στι­νια­κά εδάφη να πει ότι οι ΗΠΑ έχα­σαν το δι­καί­ω­μα να απο­τε­λούν «δί­καιο» συμ­μέ­το­χο στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και την ει­ρη­νευ­τι­κή δια­δι­κα­σία (όχι ότι υπήρ­ξαν ποτέ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζή­τη­μα). Όλοι αυτοί δεν έχουν κά­ποιο ει­λι­κρι­νές εν­δια­φέ­ρον για τον πα­λαι­στι­νια­κό λαό, οπότε οι αντι­δρά­σεις τους δεί­χνουν φόβο απέ­να­ντι σε μια «νέα τα­κτι­κή» που βγαί­νει εκτός των συ­νη­θι­σμέ­νων (διαιώ­νι­ση της «ει­ρη­νευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας» ως φύλλο συκής, κού­φιες υπο­σχέ­σεις και συμ­βο­λι­κές-φρα­στι­κές πα­ρα­χω­ρή­σεις στους Πα­λαι­στί­νιους για λό­γους δη­μό­σιας ει­κό­νας, και κά­ποιες «κόκ­κι­νες γραμ­μές» υπό το φόβο ανε­ξέ­λεγ­κτων εκρή­ξε­ων στην πε­ριο­χή).

Τι ση­μαί­νει λοι­πόν η ανα­γνώ­ρι­ση της Ιε­ρου­σα­λήμ; Απο­κλεί­ο­ντας το σε­νά­ριο μιας απλής «απο­κο­τιάς» του Τραμπ (δε λει­τουρ­γεί έτσι ο ισχυ­ρό­τε­ρος ιμπε­ρια­λι­σμός του πλα­νή­τη), πρέ­πει να δούμε για τί ακρι­βώς αλ­λα­γή τα­κτι­κής προϊ­δε­ά­ζει αυτή η απί­στευ­τη ενέρ­γεια.

Το γε­νι­κό­τε­ρο σχέ­διο της Ουά­σινγ­κτον για τη Μέση Ανα­το­λή είναι γνω­στό. Ο Τραμπ έχει την ίδια αγω­νία με τον Ομπά­μα να «στρα­φεί στον Ει­ρη­νι­κό», όπου θα δοθεί η με­γά­λη μάχη με την Κίνα. Έχει την ίδια ανά­γκη «να κλεί­σει εκ­κρε­μό­τη­τες» στη Μέση Ανα­το­λή, για να μπο­ρέ­σει να ολο­κλη­ρω­θεί η στρο­φή χωρίς πε­ρι­σπα­σμούς. Ο Ομπά­μα το επι­χεί­ρη­σε «κα­θο­δη­γώ­ντας από το πίσω κά­θι­σμα» και επι­διώ­κο­ντας ένα δύ­σκο­λο παι­χνί­δι εξι­σορ­ρο­πή­σε­ων ανά­με­σα στις πε­ρι­φε­ρεια­κές δυ­νά­μεις. Στο τέλος της 8ε­τί­ας του, ο απο­λο­γι­σμός κρί­θη­κε αρ­νη­τι­κός (δεν ήταν άλ­λω­στε μόνο ο Τραμπ, αλλά και η Χί­λα­ρι που διεκ­δι­κού­σε το χρί­σμα πάνω σε αυτήν τη βάση, της κρι­τι­κής στην «ατολ­μία» Ομπά­μα και της πιο απο­φα­σι­στι­κής υπε­ρά­σπι­σης των αμε­ρι­κα­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων), κυ­ρί­ως λόγω της ενί­σχυ­σης του Ιράν που κυ­ριαρ­χεί από­λυ­τα πλέον σε Ιράκ-Συ­ρία, μέσω της Χεζ­μπο­λά έχει «πόδι» στην κυ­βέρ­νη­ση του Λι­βά­νου, ενώ βλέ­πει ένα φι­λι­κό προς την Τε­χε­ρά­νη αντάρ­τι­κο να αντέ­χει στην Υε­μέ­νη -στα σύ­νο­ρα με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία. Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχει φέρει πάρα πολύ κοντά τον άξονα ΗΠΑ-Ισ­ρα­ήλ-Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, με κοινό στόχο την απο­φα­σι­στι­κή ανα­χαί­τι­ση του Ιράν. Αυτό ήταν πάγια θέση του Ισ­ρα­ήλ, απο­τε­λεί εμ­μο­νή του κύ­κλου Τραμπ και είναι η μέ­γι­στη προ­τε­ραιό­τη­τα του τα­χύ­τα­τα ανερ­χό­με­νου φι­λό­δο­ξου πρί­γκι­πα Μο­χά­μεντ Μπιν Σαλ­μάν που δια­μορ­φώ­νει τη στρα­τη­γι­κή της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας. Το πα­λαι­στι­νια­κό απο­τε­λεί το μόνο εμπό­διο για να εγκα­τα­λει­φθεί κάθε πρό­σχη­μα και να επι­ση­μο­ποι­η­θεί ο γάμος Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας-Ισ­ρα­ήλ.

Ως εδώ η στρα­τη­γι­κή είναι σαφής. Μόνο που στην ίδια στρα­τη­γι­κή λο­γο­δο­τού­σαν και οι πα­λιό­τε­ροι χει­ρι­σμοί, της «ει­ρη­νευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας» κ.ο.κ. Φαι­νο­με­νι­κά η ενέρ­γεια Τραμπ τορ­πι­λί­ζει αυτόν το σχε­δια­σμό, βά­ζο­ντας φωτιά στην πε­ριο­χή. Οι προ­σω­πι­κοί-οι­κο­γε­νεια­κοί δε­σμοί με τα επι­χει­ρη­μα­τι­κά λόμπι των εποι­κι­στών, οι πο­λι­τι­κοί δε­σμοί με ένα δεξιό «χρι­στια­νο-σιω­νι­στι­κό» ρεύμα, φω­τί­ζουν την επι­λο­γή, αλλά δεν αρ­κούν. Μια τέ­τοια ενέρ­γεια που υπερ­βαί­νει τα εσκαμ­μέ­να σί­γου­ρα έχει την έγκρι­ση τμή­μα­τος έστω του αμε­ρι­κα­νι­κού βα­θέ­ως κρά­τους και εντάσ­σε­ται σε ευ­ρύ­τε­ρα σχέ­δια και υπο­λο­γι­σμούς.

Εδώ πρέ­πει να θυ­μη­θού­με μια προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση του Τραμπ (για την υλο­ποί­η­ση της οποί­ας ερ­γά­ζε­ται εντα­τι­κά ο γα­μπρός του εδώ και μήνες): για το «Ultimate Deal», που με­τα­φρά­ζε­ται και ως «η από­λυ­τη συμ­φω­νία» (δη­λα­δή η πιο πε­τυ­χη­μέ­νη) και ως «η τε­λι­κή συμ­φω­νία» (δη­λα­δή «είτε την δέ­χε­στε είτε τέλος»).

Είναι πι­θα­νό η Ουά­σινγ­κτον να εκτί­μη­σε το διε­θνή συ­σχε­τι­σμό (σάπια αρα­βι­κά κα­θε­στώ­τα, αδύ­να­μο κί­νη­μα στο δρόμο, απο­μο­νω­μέ­νη πα­λαι­στι­νια­κή αντί­στα­ση κ.ο.κ.) και να έκρι­νε ότι ο ανοι­χτός φι­λο-ισ­ραη­λι­νός τσα­μπου­κάς μπο­ρεί να πε­τύ­χει μια τε­λι­κή, αντι­δρα­στι­κή λύση. Μι­λώ­ντας για το «Ultimate Deal», λίγο καιρό πριν ο Μπιν Σαλ­μάν (που είναι σε στενή επαφή με τις ΗΠΑ) κά­λε­σε τον Αμπάς στο Ριάντ, όπου σύμ­φω­να με τα ρε­πορ­τάζ, τον πίεσε να δε­χτεί μια λύση «που κα­νέ­νας Πα­λαι­στί­νιος ηγέ­της δεν θα μπο­ρού­σε να απο­δε­χτεί». Στα ΜΜΕ εμ­φα­νί­στη­καν διά­φο­ρες εκ­δο­χές, όλες εξί­σου ανα­τρι­χια­στι­κές: «ηθική» μόνο ανα­γνώ­ρι­ση πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους, ίδρυ­ση πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους μόνο στη Γάζα (με την προ­σθή­κη τμή­μα­τος της Χερ­σο­νή­σου του Σινά) και πα­ρά­δω­ση όλων των υπό­λοι­πων εδα­φών, ίδρυ­ση «κρά­τους» χωρίς εδα­φι­κή συ­νέ­χεια, χωρίς στρα­τό, χωρίς την ανα­το­λι­κή Ιε­ρου­σα­λήμ για πρω­τεύ­ου­σα. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ανε­ξαρ­τή­τως μορ­φής, προ­βλέ­πε­ται η συ­νέ­χεια/νο­μι­μο­ποί­η­ση της κα­το­χής στη Δυ­τι­κή Όχθη, καμιά αντι­στρο­φή των εποι­κι­σμών, ακύ­ρω­ση του δι­καιώ­μα­τος επι­στρο­φής των Πα­λαι­στι­νί­ων προ­σφύ­γων.

Η ση­με­ρι­νή επί­δει­ξη πυγ­μής δύο σε­νά­ρια δεί­χνει να προ­ε­τοι­μά­ζει: α) Μια άθλια συμ­φω­νία, η οποία θα πα­ρου­σια­στεί ως «η κα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή εναλ­λα­κτι­κή» μετά τις ση­με­ρι­νές απει­λές για τα χει­ρό­τε­ρα. β) Την επι­βο­λή της χει­ρό­τε­ρης δυ­να­τής συμ­φω­νί­ας, που θα ολο­κλη­ρώ­νει ου­σια­στι­κά την απαλ­λο­τρί­ω­ση της ιστο­ρι­κής Πα­λαι­στί­νης από το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ, αφού με­τρη­θούν (στο πεδίο της πραγ­μα­τι­κής μάχης και όχι σε φρα­στι­κό) οι αντι­στά­σεις.

Για τέ­τοια εφιαλ­τι­κά σε­νά­ρια προει­δο­ποιεί η κί­νη­ση του Τραμπ. Φαι­νο­με­νι­κά, είναι μόνο μια «δια­κή­ρυ­ξη». Η πρα­κτι­κή υλο­ποί­η­ση (με­τα­φο­ρά της πρε­σβεί­ας) θέλει χρόνο και πρα­κτι­κά δεν έχει άμεσο αντί­κτυ­πο στα πα­λαι­στι­νια­κά εδάφη. Όμως πο­λι­τι­κά, έχει τε­ρά­στιο βάρος, δί­νο­ντας το «πρά­σι­νο φως» σε εξε­λί­ξεις. Αξί­ζει να θυ­μό­μα­στε, 100 χρό­νια μετά, ότι και η Δια­κή­ρυ­ξη Μπαλ­φούρ ήταν απλώς μια «δια­κή­ρυ­ξη» προ­θέ­σε­ων. Αλλά απο­τέ­λε­σε το «πρά­σι­νο φως» για όσα εγκλή­μα­τα έγι­ναν τις επό­με­νες δε­κα­ε­τί­ες…

Η υλο­ποί­η­ση όποιας εκ­δο­χής -είτε πρό­κλη­ση σύ­γκρου­σης για να τσα­κι­στούν οι αντι­στά­σεις, είτε επι­βο­λή λύσης λόγω αδύ­να­μων αντι­δρά­σε­ων- προει­δο­ποιεί για με­γά­λες εκρή­ξεις: Στην πρώτη πε­ρί­πτω­ση, ο άξο­νας ΗΠΑ-Ισ­ρα­ήλ-Σα­ου­δι­κή Αρα­βία φλερ­τά­ρει με έναν γε­νι­κευ­μέ­νο πό­λε­μο. Στη δεύ­τε­ρη, θα πρέ­πει να ολο­κλη­ρω­θεί ένα σχέ­διο σα­ρω­τι­κής εθνο­κά­θαρ­σης, ή σκλη­ρού απαρτ­χάιντ που θα γε­νι­κευ­θεί και θα «νο­μι­μο­ποι­η­θεί» σχε­δόν σε όλη την ιστο­ρι­κή Πα­λαι­στί­νη.

Είναι εφιαλ­τι­κά σε­νά­ρια που πρέ­πει να απο­τρα­πούν. Είναι επί­σης σε­νά­ρια που ακόμα κι αν δια­φη­μι­στούν ως «ορι­στι­κή λύση», δεν θα είναι. Οι εκτι­μή­σεις του διε­θνούς συ­σχε­τι­σμού ίσως απο­δει­χθούν λάθος. Ενώ όπως λένε εύ­στο­χα για τους Πα­λαι­στί­νιους, «to exist is to resist» (με το να υπάρ­χεις, αντι­στέ­κε­σαι)…

Ιντι­φά­ντα

Με την εί­δη­ση της πρό­κλη­σης Τραμπ, ξέ­σπα­σαν δια­δη­λώ­σεις στη Γάζα, τη Δυ­τι­κή Όχθη, την ίδια την Ιε­ρου­σα­λήμ. Επα­νήλ­θε η γνώ­ρι­μη ει­κό­να των νε­α­ρών Πα­λαι­στι­νί­ων να αντι­με­τω­πί­ζουν με πέ­τρες τους «αστα­κούς» των Ισ­ραη­λι­νών δυ­νά­με­ων κα­το­χής, που ήδη έχουν δο­λο­φο­νή­σει αρ­κε­τούς δια­δη­λω­τές. Αυτή η ει­κό­να, σε συν­δυα­σμό με τις εκ­κλή­σεις όλων των πα­λαι­στι­νια­κών κομ­μά­των και ορ­γα­νώ­σε­ων, έχουν επα­να­φέ­ρει ένα «φά­ντα­σμα» στην διε­θνή αρ­θρο­γρα­φία: Την Ιντι­φά­ντα.

Οι ανα­σταλ­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες για μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη είναι πολ­λοί. Όμως με­ρι­κές φορές είναι ακρι­βώς αυτό το «αρ­νη­τι­κό τοπίο» που οδη­γεί στο ξέ­σπα­σμα. Έτυχε τα ση­με­ρι­νά γε­γο­νό­τα να εξε­λίσ­σο­νται πάνω στη συ­μπλή­ρω­ση 30 χρό­νων από το ξέ­σπα­σμα της Πρώ­της Ιντι­φά­ντα. Η τότε ει­κό­να που πε­ρι­γρά­φουν οι πρω­τα­γω­νι­στές της είναι εν­δει­κτι­κή: Η PLO (Ορ­γα­νώ­ση για την Απε­λευ­θέ­ρω­ση της Πα­λαι­στί­νης) του Γιά­σερ Αρα­φάτ ήταν εξό­ρι­στη. Τα αρα­βι­κά κα­θε­στώ­τα αδια­φο­ρού­σαν πλή­ρως. Το Ισ­ρα­ήλ εδραί­ω­νε τη θέση του. Οι πρά­ξεις αντί­στα­σης τα προη­γού­με­να χρό­νια ήταν λίγες και σπο­ρα­δι­κές, ενώ οι Πα­λαι­στί­νιοι ένιω­θαν «ξε­χα­σμέ­νοι» από τον πλα­νή­τη.

Σε πεί­σμα αυτής της ει­κό­νας και εξαι­τί­ας αυτής της ει­κό­νας, ξέ­σπα­σε ένας συ­γκλο­νι­στι­κός πο­λυ­ε­τής ξε­ση­κω­μός, με εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες Πα­λαι­στί­νιους να εμπλέ­κο­νται σε άπει­ρες δρά­σεις (πε­τρο­πό­λε­μος, απερ­γί­ες, δια­δη­λώ­σεις, μποϊ­κο­τάζ, αντι­μα­θή­μα­τα κλπ) και να δη­μιουρ­γούν όρ­γα­να συ­ντο­νι­σμού του αγώνα τους, που προ­κά­λε­σαν για χρό­νια φόβο στο Ισ­ρα­ήλ. «Ήταν η μέρα που ξα­να­γεν­νη­θή­κα­με ως Πα­λαι­στί­νιοι» ή «ήταν η πρώτη φορά που δεν πε­ρι­μέ­να­με εντο­λές από την ηγε­σία της PLO» και «νιώ­θα­με ελεύ­θε­ροι» ή «βρί­σκα­με τη θέση μας στην ιστο­ρία» είναι κά­ποιες μόνο από τις πε­ρι­γρα­φές που απο­τυ­πώ­νουν τη ση­μα­σία που είχε αυτή η εξέ­γερ­ση, παρά τη στρα­τιω­τι­κή της ήττα, που κό­στι­σε χι­λιά­δες νε­κρούς, τραυ­μα­τί­ες και φυ­λα­κι­σμέ­νους.

Η Ιντι­φά­ντα -πα­ρό­λο το αν­θρώ­πι­νο κό­στος- δεν θα έχανε στρα­τιω­τι­κά. Δεν συ­νε­τρί­βη ποτέ, απλά «φυλ­λο­ρό­η­σε». Η ήττα της ήταν πο­λι­τι­κή. Αυτό που τότε ισχυ­ρί­ζο­νταν οι πιο ρι­ζο­σπα­στι­κές φωνές, σή­με­ρα είναι αυ­τα­πό­δει­κτο από τις εξε­λί­ξεις των δε­κα­ε­τί­ων που με­σο­λά­βη­σαν: οι Συμ­φω­νί­ες του Όσλο απο­τέ­λε­σαν σο­βα­ρή ήττα για το πα­λαι­στι­νια­κό κί­νη­μα και η Πα­λαι­στι­νια­κή Αρχή κα­τέ­λη­ξε να παί­ζει το ρόλο φρέ­νου/αστυ­νό­μευ­σης της αντί­στα­σης.

Σή­με­ρα το τοπίο (η ει­κό­να της PLO, η στάση των κα­θε­στώ­των, η δύ­να­μη του Ισ­ρα­ήλ, η κα­τά­στα­ση της κοι­νής γνώ­μης) δεί­χνει εξί­σου κα­τα­θλι­πτι­κό με εκεί­νο του Δε­κέμ­βρη του 1987. Η απά­ντη­ση που μπο­ρεί να αλ­λά­ξει την ει­κό­να πα­ρα­μέ­νει η ίδια με εκεί­νη του 1987.

Λίγο καιρό πριν, η ανα­το­λι­κή Ιε­ρου­σα­λήμ έζησε μια «μίνι Ιντι­φά­ντα», που μπό­ρε­σε να οδη­γή­σει το Ισ­ρα­ήλ σε ήττα -με την από­συρ­ση των δρα­κό­ντειων μέ­τρων ασφα­λεί­ας/πρό­σβα­σης στο Τέ­με­νος Αλ Ακσά, μετά από πο­λυ­ή­με­ρες δια­δη­λώ­σεις και συ­γκρού­σεις.

Ίσως πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη φορά στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν, ανοί­γει η δυ­να­τό­τη­τα μια νέα Ιντι­φά­ντα να σπά­σει τον ασφυ­κτι­κό «κορσέ» που φό­ρε­σαν στο πα­λαι­στι­νια­κό κί­νη­μα οι ίδιες οι ηγε­σί­ες του. Δεν γνω­ρί­ζου­με αν είναι όντως έτοι­μη να ξε­σπά­σει. Αλλά ξέ­ρου­με ότι είναι πιο ανα­γκαία από ποτέ. Και ότι θα χρεια­στεί όλη την άνευ όρων υπο­στή­ρι­ξή μας..

Συ­νέ­νο­χη η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση – Να τσα­κί­σου­με τη στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία με το κρά­τος-τρο­μο­κρά­τη

Με την ανα­κοί­νω­ση Τραμπ, ο Αμε­ρι­κα­νο­πα­λαι­στί­νιος αγω­νι­στής Ali Abunimah σχο­λί­α­σε ότι «Η μόνη πραγ­μα­τι­κή ει­ρη­νευ­τι­κή δια­δι­κα­σία είναι το BDS». Πράγ­μα­τι το διε­θνές κί­νη­μα για Μποϊ­κο­τάζ-Από­συρ­ση Επεν­δύ­σε­ων-Κυ­ρώ­σεις, έχει ένα απλό πρό­γραμ­μα που αντι­με­τω­πί­ζει τις βα­σι­κές «πλη­γές» πολύ πιο σο­βα­ρά από οποια­δή­πο­τε δια­πραγ­μά­τευ­ση: Τερ­μα­τι­σμός της κα­το­χής, ίσα δι­καιώ­μα­τα για τους Πα­λαι­στί­νιους που ζουν στο Ισ­ρα­ήλ, δι­καί­ω­μα επι­στρο­φής των προ­σφύ­γων. Αφή­νει στην άκρη τη μορφή της «λύσης», αλλά διεκ­δι­κώ­ντας αυτά τα βα­σι­κά δι­καιώ­μα­τα, ανοί­γει ένα δρόμο αμ­φι­σβή­τη­σης όλων των σά­πιων «λύ­σε­ων» που κυ­κλο­φο­ρούν στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Το BDS ξε­κί­νη­σε από έκ­κλη­ση των πα­λαι­στι­νια­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και έχει ανα­πτυ­χθεί ιδιαί­τε­ρα διε­θνώς. Δίνει κα­ταρ­χήν τη δυ­να­τό­τη­τα σε πολ­λούς αγω­νι­στές να εμπλα­κούν σε πο­λι­τι­κή δράση υπέρ της Πα­λαι­στί­νης στους χώ­ρους τους. Έχει πε­τύ­χει νίκες, κυ­ρί­ως σε επί­πε­δο πα­νε­πι­στη­μί­ων, αλλά και υπο­χρε­ώ­νο­ντας εται­ρί­ες να στα­μα­τή­σουν τη συ­νερ­γα­σία τους με τις ισ­ραη­λι­νές Αρχές. Βέ­βαια δεν αρκεί για να δη­μιουρ­γή­σει ένα τέ­τοιο οι­κο­νο­μι­κό «κό­στος» που θα μπο­ρεί να επι­βά­λει την υλο­ποί­η­ση των τριών αι­τη­μά­των. Αλλά έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να αυ­ξά­νει το πο­λι­τι­κό «κό­στος» που έχει η κα­το­χή, το απαρτ­χάιντ, ο εκτο­πι­σμός. Δεν είναι τυ­χαί­ος ο πα­νι­κός των Ισ­ραη­λι­νών Αρχών απέ­να­ντι στο φαι­νό­με­νο και η ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια αντε­πί­θε­σης: Ιδε­ο­λο­γι­κής («απο­νο­μι­μο­ποι­ή­στε τους απο­νο­μι­μο­ποι­η­τές») αλλά και ποι­νι­κής (όχι μόνο από το Ισ­ρα­ήλ, αλλά και από δυ­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις που διώ­κουν δρά­σεις BDS).

Η διεκ­δί­κη­ση δια­κο­πής σχέ­σε­ων με το Ισ­ρα­ήλ από τις κυ­βερ­νή­σεις, απο­τε­λεί τον κο­ρυ­φαίο στόχο στην προ­σπά­θεια απο­μό­νω­σης του κρά­τους-τρο­μο­κρά­τη, όπως και στην πε­ρί­πτω­ση της Νό­τιας Αφρι­κής, που προη­γή­θη­καν δρά­σεις μποϊ­κο­τάζ που ανέ­δει­ξαν διε­θνώς το ζή­τη­μα, δυ­σκό­λε­ψαν πο­λι­τι­κά τις κυ­βερ­νή­σεις να συ­νε­χί­σουν να δρουν ως συ­νέ­νο­χες και συ­νέ­βα­λαν στην διε­θνή απο­μό­νω­ση του Απαρτ­χάιντ.

Είναι ένας αγώ­νας που απο­κα­λύ­πτει την υπο­κρι­σία κρα­τών και θε­σμών που «κα­τα­δι­κά­ζουν» τις πα­ρα­βιά­σεις του διε­θνούς δι­καί­ου από το Ισ­ρα­ήλ, ή «ανα­γνω­ρί­ζουν» στα λόγια πα­λαι­στι­νια­κό κρά­τος, ενώ δεν κά­νουν τί­πο­τε έμπρα­κτα. Έχει ει­δι­κό βάρος στα κράτη που απο­τε­λούν τα βα­σι­κά στη­ρίγ­μα­τα του Ισ­ρα­ήλ, όπως οι ΗΠΑ, η Αυ­στρα­λία, ο Κα­να­δάς κ.λπ.

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, η Ελ­λά­δα μπήκε σε αυτό το ντρο­πια­στι­κό «κλαμπ», εξε­λισ­σό­με­νη σε στρα­τη­γι­κό σύμ­μα­χο-στή­ριγ­μα του Ισ­ρα­ήλ στην πε­ριο­χή. Αυτό υπο­χρε­ώ­νει σε ανα­βάθ­μι­ση και τη δράση της Αρι­στε­ράς και του κι­νή­μα­τος για αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη. Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ (όπως και οι προη­γού­με­νες) συμ­με­τέ­χει ενερ­γά στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό σχε­δια­σμό στην πε­ριο­χή (άξο­νας Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Αί­γυ­πτος-Ισ­ρα­ήλ).

Οι συ­χνές κοι­νές στρα­τιω­τι­κές ασκή­σεις με την φο­νι­κή μη­χα­νή του ισ­ραη­λι­νού στρα­τού σε διά­φο­ρα «σε­νά­ρια» πραγ­μα­τι­κού πο­λέ­μου που επε­ξερ­γά­ζε­ται το Τελ Αβίβ, η διαρ­κής εμ­βά­θυν­ση κι ανα­βάθ­μι­ση της στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας (με την Ελ­λά­δα να είναι η μόνη που έχει τόσο «ει­δι­κή σχέση» με τον Ισ­ραη­λι­νό στρα­τό μετά τις ΗΠΑ), τα σχέ­δια αγω­γών για «ενερ­γεια­κή τρο­φο­δό­τη­ση της Ευ­ρώ­πης» που θα ενι­σχύ­σουν κα­τα­κό­ρυ­φα τη θέση του Ισ­ρα­ήλ στην πε­ριο­χή, οι διαρ­κείς επα­φές και συ­σκέ­ψεις, η με­τα­τρο­πή της Ελ­λά­δας σε πιο έν­θερ­μου υπε­ρα­σπι­στή του Ισ­ρα­ήλ (δια­φο­ρο­ποί­η­ση στο ζή­τη­μα της σή­μαν­σης προ­ϊ­ό­ντων που προ­έρ­χο­νται από εποι­κι­σμούς στην ΕΕ, κα­τα­ψή­φι­ση ψη­φί­σμα­τος της UNESCO που επέ­κρι­νε το Ισ­ρα­ήλ για τις πρα­κτι­κές του στα κα­τε­χό­με­να εδάφη κ.λπ.) ξε­περ­νούν τα εσκαμ­μέ­να ακόμα και άλλων δυ­τι­κών ιμπε­ρια­λι­στι­κών κρα­τών που κρα­τούν κά­ποια προ­σχή­μα­τα, και πε­ρι­γρά­φουν τον από­λυ­το ορι­σμό της άμε­σης συ­νε­νο­χής.

Αν η αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη ήταν πάντα κε­ντρι­κό κα­θή­κον για την Αρι­στε­ρά, πλέον έχου­με ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρους λό­γους να στα­θού­με δίπλα στους Πα­λαι­στί­νιους αδερ­φούς μας, να στη­ρί­ξου­με τον αγώνα τους ενά­ντια στους μα­κε­λά­ρη­δες, δί­νο­ντας το δικό μας αγώνα ενά­ντια στους πρό­θυ­μους συ­νερ­γά­τες τους, για τη διά­λυ­ση αυτής της ντρο­πια­στι­κής στρα­τη­γι­κής συ­νερ­γα­σί­ας, για το τσά­κι­σμα του αντι­δρα­στι­κού άξονα Ελ­λά­δας-Κύ­πρου-Αι­γύ­πτου-Ισ­ρα­ήλ…

Η αίτηση ακύρωσης αποδεικνύει τις δεσμεύσεις απέναντι στον Ερντογάν

Δελτίο Τύπου της ΛΑ.Ε.

Η αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης της 3ης Ανεξάρτητης Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Ασύλου, που κατέθεσε άμεσα η κυβέρνηση στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, αποδεικνύει τις δεσμεύσεις, που είχε αναλάβει η κυβέρνηση Τσίπρα απέναντι στον Ερντογάν και τις οποίες προσπαθεί τώρα να διαχειρισθεί μέσω της αίτησης ακύρωσης.

Η κυβέρνηση προέβη σ’ αυτή τη συγκεκριμένη ενέργεια προτάσσοντας την προσφυγή στα δικαστήρια, παρότι γνωρίζει ότι ο Άρειος Πάγος (το ανώτερο δικαστήριο) με απόφασή του έχει αποφανθεί επί του θέματος αυτού οριστικά και αμετάκλητα.

Η Ανεξάρτητη Επιτροπή Ασύλου κατά της απόφασης, της οποίας έκανε αίτηση ακύρωσης η κυβέρνηση, έκρινε ότι η κατάσταση στην Άγκυρα είναι απαράδεκτη στο επίπεδο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ότι ο Τούρκος συγκυβερνήτης, σύμφωνα με τα στοιχεία, δεν είχε συμμετοχή στο πραξικόπημα.

Η κυβέρνηση όμως αντί να αποδεχθεί την απόφαση της Επιτροπής, προέβη στη συγκεκριμένη ενέργεια θέλοντας προφανώς να φανεί συνεπής σε προηγούμενες δεσμεύσεις της, ενώ είχε υποχρέωση να υπερασπισθεί μια στάση αρχών με βάση τα δεδομένα και την απόφαση της Ανεξάρτητης Επιτροπής Ασύλου.

Για άλλη μια φορά λοιπόν αποδεικνύεται, ότι απαιτείται από την Ελλάδα η χάραξη μιας ανεξάρτητης πορείας, βασισμένης στις αρχές του διεθνούς δικαίου και η συγκρότηση νέων σχέσεων στην εξωτερική μας πολιτική, σχέσεις ικανές και αναγκαίες να βοηθήσουν την χώρα μας, να υπερασπίζονται την ανεξαρτησία της και να στηρίζονται στην αξιοπρέπεια και στην ισοτιμία.

 

Αθήνα 31\/12/2017

Γραφείο Τύπου

Καταλονία: Προεκλογικές και μετεκλογικές αβεβαιότητες

Του Γιοζέπ Μαρία Αντέντας
Πηγή: rproject.gr

1. Η πολιτική σημασία των καταλανικών εκλογών στις 21 Δεκεμβρίου και το σκηνικό πόλωσης στο οποίο διαδραματίζονται συνυπάρχουν με μια εκλογική εκστρατεία που φαίνεται σαν επίλογος, εξελισσόμενος με ταχύτητα αντιπαραβαλλόμενη με την επιτάχυνση που βιώθηκε τις μέρες του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου. Ένας επίλογος ο οποίος, στην πραγματικότητα, είναι επίσης το καθοριστικό προοίμιο ενός επόμενου σταδίου.

Τρία με­γά­λα αι­νίγ­μα­τα θα βρουν τη λύση τους στις κάλ­πες:
– H από­λυ­τη και η σχε­τι­κή δύ­να­μη της κα­θε­μιάς από τις με­γά­λες πα­ρα­τά­ξεις που συ­γκρού­ο­νται (η πα­ρά­τα­ξη των οπα­δών της ανε­ξαρ­τη­σί­ας και αυτή που υπε­ρα­σπί­ζε­ται το άρθρο 155 του Συ­ντάγ­μα­τος).
– H κα­τεύ­θυν­ση που θα πάρει η κάθε πα­ρά­τα­ξη.
– Kι ο βαθ­μός δύ­να­μης ή αδυ­να­μί­ας, με όρους ψήφων και αριθ­μού βου­λευ­τών, του συ­να­σπι­σμού που θέλει να είναι ο τρί­τος χώρος, της Catalunya en Comu-Podem.
Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, είναι αδύ­να­το να κά­νου­με οποια­δή­πο­τε πρό­βλε­ψη, πέρα από τις εκτι­μή­σεις  των δη­μο­σκο­πή­σε­ων, οι οποί­ες, όσο τρέ­χουν, δεν είναι μόνο ένα μέσο για να μά­θου­με τη γνώμη των πο­λι­τών, αλλά και ένα μέσο δια­μόρ­φω­σής της.
Το μέλ­λον της κα­τα­λα­νι­κής πο­λι­τι­κής, του κι­νή­μα­τος ανε­ξαρ­τη­σί­ας και της Αρι­στε­ράς, αυ­το­νο­μι­στι­κής ή μη, θα εξαρ­τη­θεί από αυτό που θα προ­κύ­ψει στις 21Δ. Μέχρι τότε, τα επί­δι­κα και οι προ­κλή­σεις για τη μία ή την άλλη δύ­να­μη,  δεν είναι δυ­να­τό να προσ­διο­ρι­στούν λε­πτο­με­ρώς. Εντού­τοις, ο απο­λο­γι­σμός των γε­γο­νό­των του Σε­πτεμ­βρί­ου και του Οκτω­βρί­ου επι­τρέ­πει να επι­ση­μά­νου­με -χω­ρίς να χρειά­ζε­ται να πε­ρι­μέ­νου­με- ορι­σμέ­να βα­σι­κά ζη­τή­μα­τα τα οποία δεν είναι δυ­να­τό να πα­ρα­καμ­φθούν.

2. Στις εκλο­γές αυτές δια­κυ­βεύ­ε­ται το μέλ­λον. Κα­θό­σον όμως τα φύλλα πο­ρεί­ας δεν είναι ξε­κά­θα­ρα (με εξαί­ρε­ση αυτό του στρα­το­πέ­δου που – κα­κώς – απο­κα­λεί­ται «συ­νταγ­μα­τι­κό»), είναι πι­θα­νό το απο­τέ­λε­σμά τους να κρι­θεί σε με­γά­λο βαθμό από τον απο­λο­γι­σμό των ψη­φο­φό­ρων για το πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν και για τα πέντε χρό­νια της ανε­ξαρ­τη­σια­κής δια­δι­κα­σί­ας. Μ’ άλλα λόγια, πρό­κει­ται για την ικα­νό­τη­τα κα­θε­μιάς από τις αντι­μα­χό­με­νες εναλ­λα­κτι­κές να προ­σφέ­ρουν μιαν εξή­γη­ση και ένα συ­νε­κτι­κό ερ­μη­νευ­τι­κό πλαί­σιο αυτού που συ­νέ­βη και του στα­δί­ου στο οποίο βρι­σκό­μα­στε.
Για να λέμε την αλή­θεια, όλα τα σε­νά­ρια πο­λι­τι­κής αλ­λα­γής (εν­νο­ού­με­νης επί­σης ως μο­χλού κοι­νω­νι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού) που ηλέ­κτρι­σαν το πο­λι­τι­κό φα­ντα­σια­κό ενός με­γά­λου μέ­ρους της κα­τα­λα­νι­κής κοι­νω­νί­ας βρί­σκο­νται την πα­ρα­μο­νή αυτών των εκλο­γών, από στρα­τη­γι­κής πλευ­ράς, σε ανοι­χτή κρίση. Ούτε μια πλειο­ψη­φι­κή αλ­λα­γή στο επί­πε­δο όλου του Κρά­τους (Catalunya en Comu-Podem), ούτε η πα­νά­κεια της εύ­κο­λης ανε­ξαρ­τη­σί­ας (ERC και PDCAT), ούτε η ει­λι­κρι­νής και μα­χη­τι­κή υπό­σχε­ση να οδη­γη­θεί ως το τέρμα της η δια­δι­κα­σία ρήξης με το Κρά­τος (CUP) δεν είναι αυτή τη στιγ­μή πει­στι­κά ως σχέ­δια συ­γκε­κρι­μέ­νης και συ­γκρο­τη­μέ­νης πραγ­μα­το­ποί­η­σης. Ακόμη κι αν εδραιώ­νο­νται ως εύ­λο­γες προ­τά­σεις για την οι­κο­δό­μη­ση ενός ιδιαί­τε­ρου πο­λι­τι­κο-κοι­νω­νι­κού χώρου και ως μα­κρο­πρό­θε­σμα σε­νά­ρια.

3. Από το 2011 και 2012 συ­νυ­πήρ­ξαν δύο με­γά­λες αφη­γή­σεις και δύο προ­τά­σεις για το μέλ­λον στην κα­τα­λα­νι­κή κοι­νω­νία. Η πρώτη, ο ορί­ζο­ντας που χα­ρά­χτη­κε από το κί­νη­μα των αγα­να­κτι­σμέ­νων (15Μ) και οι με­τέ­πει­τα πο­λι­τι­κές του συ­νέ­πειες, το Podemos και  η Catalunya en Comu. Η δεύ­τε­ρη, η ανε­ξαρ­τη­σία. Αμ­φό­τε­ρες γνώ­ρι­σαν επι­τυ­χία συ­ναρ­θρώ­νο­ντας κα­θο­ρι­σμέ­να σχέ­δια αλ­λα­γής, αντι­λη­πτά ως εύ­κο­λα και ανώ­δυ­να στην υλο­ποί­η­σή τους: μια νέα πλειο­ψη­φία σε κρα­τι­κή κλί­μα­κα για την πρώτη, και η ανε­ξαρ­τη­σία της Κα­τα­λο­νί­ας, για την δεύ­τε­ρη. Όμως, αυτά τα δύο σε­νά­ρια απέ­τυ­χαν, προ­σω­ρι­νά του­λά­χι­στον, και χρειά­ζο­νται έναν και­νούρ­γιο άνεμο για να μπο­ρέ­σουν να επα­να­κάμ­ψουν εκ νέου δυ­να­μι­κά.
Από τη μια πλευ­ρά, στο παρόν σκη­νι­κό έχει εξα­φα­νι­στεί η δυ­να­τό­τη­τα να σχη­μα­τι­στεί ένας νέος κυ­βερ­νη­τι­κός συ­να­σπι­σμός στην κλί­μα­κα του Κρά­τους ο οποί­ος να προ­α­γά­γει μια πο­λι­τι­κή ρήξης με τη λι­τό­τη­τα καθώς και ένα δη­μο­ψή­φι­σμα στην Κα­τα­λο­νία που θα προ­έ­κυ­πτε από μια δια­πραγ­μά­τευ­ση. Μια τέ­τοια δυ­να­τό­τη­τα δεν δια­φαί­νε­ται βρα­χυ­πρό­θε­σμα, ούτε στην αρ­χι­κή εκ­δο­χή της (μια πλειο­ψη­φία γύρω από το Unidos Podemos), ούτε στην ανα­μορ­φω­μέ­νη κα­ρι­κα­τού­ρα της που έχει υιο­θε­τή­σει από το 2016 το Podemos (συμ­μα­χία του Unidos Podemos και του PSOE του Sanchez). Υπ’ αυτήν την έν­νοια, το «κλει­δί» που θα μπο­ρού­σε να ξε­μπλο­κά­ρει την κα­τά­στα­ση, στο οποίο ανα­φέ­ρο­νται οι εκ­πρό­σω­ποι της Catalunya en Comu-Podem μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με επι­σή­μαν­ση κά­ποιας πρό­θε­σης και λι­γό­τε­ρο με πραγ­μα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα. Αν την κα­τάλ­λη­λη εποχή  οι Comunes (οι αγω­νι­στές του συ­να­σπι­σμού Comu-Podem), αντί να πό­ντα­ραν πα­θη­τι­κά  στο ξε­φού­σκω­μα του ανε­ξαρ­τη­σια­κού κι­νή­μα­τος, είχαν υιο­θε­τή­σει μια ενερ­γη­τι­κή και επι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή υπέρ της συ­νταγ­μα­τι­κής ρήξης, συν­δυα­σμέ­νης με ένα πρό­γραμ­μα επεί­γου­σας κοι­νω­νι­κής ανά­γκης, είναι πι­θα­νό ότι δεν θα βρι­σκό­ντου­σαν σή­με­ρα στρι­μωγ­μέ­νοι πραγ­μα­τι­κά σαν σά­ντουιτς στο μέσο μιας αντι­πα­ρά­θε­σης στην οποία μο­νί­μως κα­τα­λή­γουν να πα­ρα­παί­ουν.
Από την άλλη πλευ­ρά, το σε­νά­ριο της ήρε­μης ανε­ξαρ­τη­σί­ας, που θα προ­έ­κυ­πτε από την ει­ρη­νι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση των πο­λι­τών, την πο­λι­τι­κή άσκη­σης του δι­καιώ­μα­τος της ψήφου, τη με­τά­βα­ση από μια νο­μι­μό­τη­τα σε μια άλλη και την προ­ο­δευ­τι­κή απο­σύν­δε­ση από το Κρά­τος, έχει ωμά δια­ψευ­στεί. Ο στρα­τη­γι­κός ορί­ζο­ντας (ο οποί­ος στην ουσία ήταν είτε αυτός της γα­λή­νιας ανε­ξαρ­τη­σί­ας είτε εκεί­νος της ανα­ζή­τη­σης μιας δια­πραγ­μά­τευ­σης με το Κρά­τος, βα­σι­ζό­με­νης στην κι­νη­το­ποί­η­ση των πο­λι­τών) και ο προ­σα­να­το­λι­σμός που υπο­στη­ρί­χθη­κε δη­μό­σια από την PDCAT, την ERC και την ANC έχουν κα­ταρ­ρεύ­σει. Και, ως εκ τού­του, η πο­λι­τι­κή της ίδιας της CUP, που έγκει­το στην υπο­στή­ρι­ξη της δια­δι­κα­σί­ας ωθώ­ντας την μέχρι τα άκρα, απο­δυ­να­μώ­θη­κε με τη σειρά της κι αυτή, στον βαθμό που δεν υφί­στα­ται πλέον ένα«mainstream» ανε­ξαρ­τη­σια­κό μπλοκ, με ξε­κά­θα­ρο φύλλο πο­ρεί­ας, το οποίο να σπρω­χτεί για να οδη­γη­θεί στον επι­διω­κό­με­νο στόχο. Επι­πλέ­ον, οι οφθαλ­μο­φα­νείς ανε­πάρ­κειες του επί­ση­μου ανε­ξαρ­τη­σια­κού μπλοκ φα­νε­ρώ­νουν τα όρια της πο­λι­τι­κής της CUP, η δράση της οποί­ας πε­ριο­ρί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά στο πλαί­σιο της «δια­δι­κα­σί­ας», χωρίς να προ­τεί­νει κά­ποια στρα­τη­γι­κή στη μη-ανε­ξαρ­τη­σια­κή αρι­στε­ρά και στην κοι­νω­νι­κή της βάση.

4. Η δυ­να­τό­τη­τα να κα­τα­στεί εκ νέου πι­στευ­τός κά­ποιος ορί­ζο­ντας δη­μο­κρα­τι­κής πο­λι­τι­κής αλ­λα­γής εξαρ­τά­ται από δύο δια­κρι­τές μεν, αλλά εν μέρει συν­δε­δε­μέ­νες δυ­να­μι­κές: τη δυ­να­τό­τη­τα του αυ­το­νο­μι­σμού να επα­να­προσ­διο­ρι­στεί και να ανα­προ­σα­να­το­λι­στεί προς μια κα­τεύ­θυν­ση «συ­γκρο­τη­τι­κή» και «ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα», και τη δυ­να­τό­τη­τα της αρι­στε­ράς, αυ­το­νο­μι­στι­κής και μη, να παί­ξει έναν ση­μα­ντι­κό ρόλο σε αυτή τη νέα συ­γκυ­ρία, προ­κα­λώ­ντας τη με­τα­τό­πι­ση του κέ­ντρου βά­ρους της κα­τα­λα­νι­κής πο­λι­τι­κής. Πα­ρό­λο που προς το παρόν οι συλ­λο­γι­κοί απο­λο­γι­σμοί λά­μπουν δια της απου­σί­ας τους, οι προ­κλή­σεις είναι από­λυ­τα πα­ρού­σες. Ως προς το ανε­ξαρ­τη­σια­κό κί­νη­μα, δύο παλιά ζη­τή­μα­τα πα­ρα­μέ­νουν σή­με­ρα ανα­πό­φευ­κτα: η διεύ­ρυν­ση της επιρ­ρο­ής του στην Κα­τα­λο­νία και η σύ­να­ψη συμ­μα­χιών στο υπό­λοι­πο ισπα­νι­κό Κρά­τος. Αυτό δεν είναι πραγ­μα­το­ποι­ή­σι­μο, παρά μόνο με τον συν­δυα­σμό δύο δια­δι­κα­σιών, πράγ­μα που θα συ­νε­πα­γό­ταν να εγκα­τα­λει­φθεί το ιδρυ­τι­κό πρό­τυ­πο του κι­νή­μα­τος «πρώτα η ανε­ξαρ­τη­σία και έπει­τα όλα τ’ άλλα», να επα­να­δια­τυ­πω­θούν οι στρα­τη­γι­κοί του στό­χοι και να διεκ­δι­κη­θεί από το PDCAT (και τη νέα λίστα του Puigdemont, Junts x Catalunya), η κε­ντρι­κή του θέση στην κυ­βέρ­νη­ση της Χε­νε­ρα­λι­τάτ: αυτή η διπλή δια­δι­κα­σία συ­νί­στα­ται στη σύν­δε­ση της ανε­ξαρ­τη­σια­κής αν­τζέ­ντας με τις πο­λι­τι­κές ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα και στην υπε­ρά­σπι­ση μιας συ­γκρο­τη­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας συμ­βα­τής με ένα αυ­το­νο­μι­στι­κό πε­πρω­μέ­νο και ένα συ­νο­μο­σπον­δια­κό πε­πρω­μέ­νο. Η Catalunya En Comu-Podem, από την πλευ­ρά της, αντι­με­τω­πί­ζει την αδή­ρι­τη ανά­γκη να ξα­να­βρεί την συ­γκρο­τη­τι­κή και ρη­ξια­κή της ορμή, να προ­τεί­νει μια κα­τα­λα­νι­κή ατζέ­ντα που να μην είναι υπο­ταγ­μέ­νη στις πα­θο­γέ­νειες της κλί­μα­κας του Κρά­τους και να με­τα­σχη­μα­τι­στεί σε κοι­νω­νι­κά ρι­ζω­μέ­νη δύ­να­μη, με αγω­νι­στι­κή κουλ­τού­ρα, πράγ­μα το οποίο θα προ­ϋ­πέ­θε­τε να επι­στρέ­ψει κατά με­γά­λο μέρος στον δρόμο που δια­νύ­θη­κε κατά την τα­χεία και κε­ραυ­νο­βό­λα πο­ρεία προς την θε­σμο­ποί­η­ση (institucionalizacion), όπως τον χά­ρα­ξαν οι Comunes το διά­στη­μα της σύ­ντο­μης ύπαρ­ξής τους.

5. Οι με­γά­λου εύ­ρους στρα­τη­γι­κές ανα­προ­σαρ­μο­γές δύ­σκο­λα συν­δυά­ζο­νται με το χα­ρα­κτή­ρα αμε­σό­τη­τας της εκλο­γι­κής πο­λι­τι­κής και τους πό­θους για έναν επεί­γο­ντα πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό. Είναι ανά­γκη να ανα­γνω­ρί­σου­με ότι ούτε ο αυ­το­νο­μι­σμός στις ποι­κί­λες εκ­δο­χές του ούτε οι Comunes δεν πρέ­πει να πά­ρουν αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Όμως, είτε ανα­γνω­ρί­ζε­ται είτε όχι, μια σαφής πρό­κλη­ση ανα­δύ­ε­ται προς όλους: να απο­φευ­χθεί ο τρι­πλός κίν­δυ­νος (α) του εγκλω­βι­σμού στην απα­τη­λή προ­ο­πτι­κή μιας φα­ντα­στι­κής αλ­λα­γής, (β) της πε­ρι­χα­ρά­κω­σης σε μια προ­ο­πτι­κή απο­κλει­στι­κά αμυ­ντι­κή, ή (γ) της προ­σαρ­μο­γής σε ένα εξαι­ρε­τι­κά πε­ριο­ρι­στι­κό θε­σμι­κό πλαί­σιο μιας πο­λι­τι­κής του εφι­κτού. Η επι­τυ­χής έξο­δος από αυτήν την πα­γί­δα θα επέ­τρε­πε να χα­ρά­ξου­με έναν δρόμο και να κα­θο­ρί­σου­με μια επι­θε­τι­κή και αμυ­ντι­κή στρα­τη­γι­κή ρήξης, βρα­χυ­πρό­θε­σμη και μα­κρο­πρό­θε­σμη, μο­νο­με­ρή και δι­με­ρή, εθνι­κή και κοι­νω­νι­κή, εκ­δη­μο­κρα­τι­σμού, δη­μιουρ­γί­ας θε­σμών και αντι-λι­τό­τη­τας. Δύ­σκο­λο; Αναμ­φί­βο­λα. Η ιστο­ρία όμως των λαϊ­κών κι­νη­μά­των μαρ­τυ­ρά ότι αυτό που είναι δύ­σκο­λο προ­κύ­πτει συχνά να είναι εκεί­νο που είναι ανα­γκαίο.

(με­τά­φρα­ση: Σπύ­ρος Μπε­νε­τά­τος)

Ιμπραήμ Αμπού Τουραγιά

Δολοφονήθηκε από τους Ισραηλινούς

ο ΑΜΕΑ αγωνιστής-σύμβολο της Γάζας.

Πηγή: brigada.gr

Όλοι οι αγώνες δεν μπορούν παρά να έχουν και τους νεκρούς ήρωες τους. Αυτός είναι ο στυγνός και απαράβατος κανόνας της ανθρώπινης ιστορίας. Δυστυχώς.

Και ο απελευθερωτικός αγώνας των Παλαιστινίων ενάντια στο ισραηλινό Απαρτχάιντ, μετράει ήδη χιλιάδες τέτοιους.

Ο Ιμπραήμ Αμπού Τουραγιά σε ηλικία 21 ετών, έχασε και τα δύο πόδια του κατά την διάρκεια επιδρομής της ισραηλινής αεροπορίας στο κεντρικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας το 2008. Ο αδελφός του εκείνη την εποχή, είχε δηλώσει σε γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων: «Είχε τραυματιστεί από τα πυρά ενός ισραηλινού ελικοπτέρου (…) αφού κατέβασε μια ισραηλινή σημαία και ύψωσε στη θέση της μια παλαιστινιακή σημαία, σε ένα σημείο πάνω στα σύνορα»

Έκτοτε, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο και χωρίς κάτω άκρα, δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να αγωνίζεται για τα δίκαια του λαού του. Σπρώχνοντας το καροτσάκι του, πρωτοστάτησε σχεδόν σε όλες τις διαδηλώσεις των Παλαιστινίων στα αιματοβαμμένα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας με το Ισραήλ.

Με την Παλαιστινιακή σημαία στο ένα χέρι και με το σήμα την νίκης στα δάχτυλα του άλλου, αποδείκνυε για χρόνια πως όταν η ψυχή αποζητά μανιασμένα την λευτεριά, το σώμα δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει. Η αναπηρία στην οποία τον καταδίκασαν οι σφαίρες των εισβολέων, έμοιαζε λίγη για να κάμψει τον ασίγαστο πόθο του για την ανεξαρτησία του λαού του.

Ο Ιμπραήμ κορόιδευε τον θάνατο μέσα στα μούτρα του, για εννιά ολόκληρα χρόνια.

Μέχρι την Τετάρτη.

Κατά την διάρκεια των βίαιων συγκρούσεων που ξέσπασαν στα σύνορα της Γάζας με το Ισραήλ, ο Ιμπραήμ δέχεται μία σφαίρα στο κεφάλι (σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας της Γάζας) και πέφτει νεκρός στο χώμα που τον γέννησε και που εν τέλει έδωσε την ζωή του ολόκληρη για να το δει να αναπνέει ελεύθερο.

Ήταν μόλις 29 ετών.

Σε μία μακρινή γωνιά του σύμπαντος, σε ένα απομακρυσμένο πάνθεον, όλοι οι ήρωες φόρεσαν τα καλά τους και άνοιξαν τις πόρτες για να τον υποδεχτούν. Κι ο Ιμπραήμ χαμογελαστός, με τα 29 χρόνια αγώνα να βαραίνουν τις πλάτες του, έσπρωξε το αμαξίδιο του για να βρει θέση που του αξίζει, ανάμεσα τους.

Το θρυλικό «καροτσάκι» της Γάζας, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες ανάμεσα στους Παλαιστίνιους αγωνιστές της περιοχής, δεν θα βρεθεί στην επόμενη κινητοποίηση των συμπατριωτών του.
Οι κάτοικοι της περιοχής, τον τύλιξαν με την παλαιστινιακή σημαία που τόσο λάτρεψε και τον παρέδωσαν στην αθανασία.

Ένας ακόμα αγωνιστής της Δημοκρατίας και την Ελευθερίας, έδωσε την ζωή του.

Το εκτυφλωτικό φως που εκλύθηκε από την θυσία του, ας λάμψει τον δρόμο του αγώνα όλων των Παλαιστινίων και ας διαρκέσει μέχρι την τελική τους λευτεριά.

Οι Ισραηλινές αρχές έκριναν το γεγονός της δολοφονίας του από τις στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής, ως ανάξιο σχολιασμού.