Κατηγορία: Ευρωβουλή

Περιοδεία Χουντή, Τσίχλη, Δρίτσα και Σπανού στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός»

Τρίτη 9/4 στις 10:30 πμ

Advertisements

Η δική μας Ευρώπη είναι η Ανυπότακτη!

Του Άλκη Αντωνιάδη,
υποψήφιου ευρωβουλευτή με τη Λαϊκή Ενότητα-Μέτωπο Ανατροπής

Στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παραδοσιακά, η ατζέντα των ευρωεκλογών επηρεάζονταν κυρίαρχα από τις εξελίξεις της εθνικής πολιτικής και οικονομίας. Το κριτήριο της ψήφου δεν αφορούσε τόσο την προοπτική της Ευρώπης αλλά αντανακλούσε στην εσωτερική κατάσταση. Τα τελευταία, ωστόσο, χρόνια,  ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου, που υπέστησαν μνημόνια το «εθνικό» ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό με το ευρωπαϊκό. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι πια ένα  απομακρυσμένο πεδίο που απλώς θέτει τους γενικότερους κανόνες αλλά ένας μηχανισμός, που στην περίπτωση της χώρας μας, μαζί με τις μνημονιακές κυβερνήσεις, ρυθμίζει μέχρι και τις τελευταίες λεπτομέρειες του συνόλου της οικονομικο-πολιτικής ζωής. Με την έννοια αυτή ψηφίζοντας στις ευρωεκλογές του Μαΐου για τα εθνικά κόμματα, στην πραγματικότητα αποφασίζουμε άμεσα αν αποδεχόμαστε  ή όχι τις πολιτικές της λιτότητας και των μνημονίων που η Ένωση μας έχει επιβάλει.

Με το πέρασμα των χρόνων, και σε αντίθεση με τα όσα ισχυρίζονται οι θιασώτες της «ευρωπαϊκής ιδέας» ότι ο ρόλος της Ε.Ε στις εξελίξεις είναι περιορισμένος , η παρέμβαση των ευρωπαϊκών θεσμών  στα κράτη και τις κοινωνίες γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική. Από τη νεοφιλελεύθερη  συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι εκείνη της Λισαβόνας και από το Σύμφωνο Σταθερότητας μέχρι την επιβολή μνημονίων σε Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία στα χρόνια της κρίσης, η Ένωση, επιχειρεί να ορίσει, μέσω των κομματικών-κυβερνητικών της εκπροσώπων, ολοένα και περισσότερο τις τύχες των λαών  επιβάλλοντας σκληρή λιτότητα.

Όμως, η οικονομική  κρίση του 2008, που εξελίχθηκε με διαφορά φάσης και έντασης από χώρα σε χώρα, εκτός από τη φτωχοποίηση και την κοινωνική ερήμωση που προκάλεσε φανέρωσε και τα όρια της αυταπάτης των γκουρού του φιλευθερισμού περί «αέναης πορείας του ευρωπαϊκού εγχειρήματος προς την ευημερία των πολιτών» και εκτίναξε τη λαϊκή δυσφορία απέναντι στη θηλειά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η δυσφορία αυτή  εκφράστηκε τόσο με μαζικές κινητοποιήσεις (πλατείες της Ισπανίας και της Ελλάδας) όσο και με μεγάλη μείωση του ποσοστού εμπιστοσύνης των πολιτών προς την Ένωση.

Ως συνέπεια των παραπάνω, η εναντίωση των ευρωπαϊκών λαών στο νεοφιλελευθερισμό της Ε.Ε και των εθνικών κυβερνήσεων εκφράστηκε και εκφράζεται εδώ και μία περίπου δεκαετία σε μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων ή δημοψηφισμάτων όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση εισπράττει άμεσα ή έμμεσα την απόρριψη των πολιτών. Το ελληνικό, το ιταλικό και το βρετανικό δημοψήφισμα καθώς και μια σειρά εκλογικών αποτελεσμάτων που οδήγησαν στη συντριβή σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων αλλά και κομμάτων της ευρωπαϊκής δεξιάς μαρτυρούν ως προς αυτό. Με άλλα λόγια η οικονομική κρίση στην Ευρώπη έχει εξελιχθεί σε πολιτική κρίση και κρίση πολιτικής εκπροσώπησης του παραδοσιακού κομματικού συστήματος.

Με βάση, επομένως, τις εκλογικές ανακατατάξεις των τελευταίων χρόνων στην Ευρώπη γίνεται ορατό ότι ο παλιός κραταιός δικομματισμός σοσιαλδημοκρατών-δεξιάς όχι μόνο κλυδωνίζεται αλλά μοιάζει να αποτελεί ανάμνηση του παρελθόντος. Έτσι, κόμματα είτε της ριζοσπαστικής αριστεράς, είτε της ακροδεξιάς, είτε μεταπολιτικής ιδεολογικής ταυτότητας έρχονται να καλύψουν το κενό.

Η έκβαση της σύγκρουσης των κομμάτων αυτών στις εκλογές του Μάϊου θα αποτυπώσει και τους νέους συσχετισμούς που θα είναι εξαιρετικά κρίσιμοι για το μέλλον. Οι διαφορετικές κατηγορίες αυτών των κομμάτων εκφράζουν, ταυτόχρονα, και διαφορετικά πολιτικά σχέδια για την Ευρώπη και για την κάθε χώρα ξεχωριστά. Τρία είναι τα κυρίαρχα :

  • Το σχέδιο της αποδοχής του ρόλου και των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αντίθεση με τα τεχνάσματα του Πρωθυπουργού που προσπαθεί να θέσει το τεχνητό δίπολο πρόοδος vs συντήρηση, κεντρο-αριστερά vs κεντρο-δεξιά, ΣΥΡΙΖΑ vs ΝΔ, η πραγματικότητα είναι ότι τόσο τα παραδοσιακά κόμματα (Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι, Δεξιά), όσο τα κόμματα μεταπολιτικής (Κόμμα του Μακρόν), όσο και τα «αριστερά» τους δεκανίκια, τύπου ΣΥΡΙΖΑ, συμφωνούν και συμπορεύονται, με μηδαμινές μεταξύ τους διαφορές, στην κεντρική κατεύθυνση της αποδοχής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου της Ε.Ε. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον πασιφανώς ορατό ότι όχι μόνο ενσωματώθηκε στο κυρίαρχο μοντέλο αλλά ότι πλέον αποτελεί έναν από τους πιο γνήσιους εκπροσώπους του.
  • Το σχέδιο της ακροδεξιάς εκμετάλλευσης της κρίσης. Η απειλή για τους ευρωπαϊκούς λαούς είναι πλέον πιο ορατή από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Η ακροδεξιά, σε όλες τις μορφές, από την ανοιχτά φασιστική μέχρι την πιο θεσμική, επιχειρεί να διευρύνει την πρόσβασή της στα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από την κρίση.Ένα σχέδιο που εκπορεύεται από τον αρρωστημένο εθνικισμό και που μια ενδεχόμενη επικράτηση του σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα σήμαινε ένα απλό πράγμα : τους ανεξέλεγκτους εθνικούς ανταγωνισμούς και πολύ πιθανά νέες πολεμικές αναμετρήσεις.
  • Το σχέδιο των δυνάμεων της ριζοσπαστικής, ανυπότακτης Αριστεράς για ρήξη με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού. Τμήμα αυτών των δυνάμεων αποτελεί και η Λαϊκή Ενότητα που αγωνίζεται για τη ρήξη με την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι με στόχο την επιστροφή στους εθνικούς ανταγωνισμούς αλλά για μια άλλη Ευρώπη, των λαών και της αλληλεγγύης, που μπορεί να είναι εφικτή μόνο ύστερα από το γκρέμισμα της σημερινής Ε.Ε.

Ο δικός μας αγώνας είναι, ταυτόχρονα, τοπικός και διεθνής και στοχεύει να πείσει τους εργαζόμενους και τη νέα γενιά, αφενός στη χώρα μας ότι η αγανάκτηση για τις πολιτικές ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Δημοκρατίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης χρειάζεται να πάρει αριστερή κατεύθυνση και αφετέρου να συνεισφέρει στην προσπάθεια της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην Ευρώπη να ορθώσει και πάλι το ανάστημά της απέναντι στα κόμματα της αστικής τάξης και την ακροδεξιά απειλή.

Ο δικός μας αγώνας ταυτίζεται με τις μεγάλες κινηματικές παραδόσεις των ευρωπαϊκών λαών και με τους αγώνες της εργατικής τάξης και της νεολαίας για μια Ευρώπη με ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Εμπνέεται από τις ελληνικές και τις ισπανικές πλατείες, από τη δυναμική των «κίτρινων γιλέκων», από τα κινήματα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, από τις κινητοποιήσεις για την προστασία της λαϊκής κατοικίας, από την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες του πολέμου, από τις διαχρονικές διεκδικήσεις της νέας γενιάς και του φοιτητικού κινήματος,  από τα κινήματα για τη γυναικεία χειραφέτηση, για τα δικαιώματα των LGBTQ ατόμων, για το σταμάτημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και τη φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη.

Η δική μας Ευρώπη είναι η ανυπότακτη Ευρώπη που δεν χωράει μέσα στο πλαίσιο των αντικοινωνικών πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αντιστέκεται στο δρόμο και στην κάλπη απέναντι στις ευρωπαϊκές ελίτ και στους πολιτικούς της εκπροσώπους, που βάζει τις βάσεις για τα δικαιώματα των πολλών και όχι της ολιγαρχίας.

Γι’ αυτή την Ευρώπη θα ζητήσουμε την ψήφο του ελληνικού λαού στις πιο κρίσιμες ευρωεκλογές από το 1979. Γιατί σ΄ αυτές τις ευρωεκλογές η ψήφος μας έχει περισσότερο νόημα από ποτέ.

Γιατί συνεργάζομαι με τη ΛΑ.Ε – Μέτωπο Ανατροπής στις Ευρωεκλογές.

Του Βασίλη Μαυρέλου

Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι, είναι να το κάνεις. Δεν θα γράψουμε τη ζωή με ήττα! Λαϊκή Ενότητα – Μέτωπο Ανατροπής ‘’για τις άκοπες σελίδες μας’’.

” Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της. Η δική μου αριστερά δεν θέλησε τις θέσεις και τα αξιώματα. Προτίμησε το είναι από το έχειν. Γι’ αυτό και είναι ταπεινά υπερήφανη για την ανιδιοτελή προσφορά της. Η δική μου αριστερά ήταν ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απ’ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε. Η δική μου αριστερά αγαπούσε τον τόπο μου και μοχθούσε γι’ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον. Η δική μου αριστερά είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.” Τάσος Λειβαδίτης

Η οικονομική-συστημική κρίση στην Ε.Ε κι η περίοδος των τριών μνημονίων, που ακολούθησε στην χώρα, με τις αντιλαϊκές-νεοφιλελεύθερες συνταγές απ’ όλο το κυβερνητικό φάσμα, έχουν διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό. Έστρωσαν τον δρόμο για την άνοδο της ακροδεξιάς και την φασιστική απειλή.Το πολιτικό κατεστημένο εκμεταλλεύεται και καπηλεύεται τους υπαρκτούς φόβους,τις ανησυχίες και τις αγωνίες της κοινωνικής πλειοψηφίας σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Απέναντι σ’ αυτόν τον ζόφο, στη συντηρητική, κυνική και ισοπεδωτική αντίληψη ότι ”όλοι ίδιοι είναι” και ”τίποτα δεν αλλάζει ”, η στήριξη και η ενίσχυση της πολιτικής συμμαχίας και εκλογικής συνεργασίας των δυνάμεων Λαϊκή Ενότητα – Μέτωπο Ανατροπής είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαία και επιβεβλημένη.

Ένα πολιτικό και εκλογικό μέτωπο συνεργασίας αριστερών, αντισυστημικών, δημοκρατικών, προοδευτικών αντιμνημονιακών, λαϊκών δυνάμεων που θα είναι η φωνή κι ο γνήσιος εκφραστής των αγώνων, των ελπίδων και των οραμάτων μας.

Με αισθητή ριζοσπαστική παρέμβαση και δράση για την ανατροπή των αντιλαϊκών νεοφιλελεύθερων και σοσιαλφιλελεύθερων πολιτικών, του ”ακραίου κέντρου” και της ”κεντροαριστεράς”. Για να πείσει πως αυτές οι πολιτικές δεν αποτελούν μονόδρομο.

Για τη δημοκρατία, τη ζωή και το μέλλον δίνουμε μαζί την κρίσιμη μάχη των Ευρωεκλογών στις 26 Μάη με το ψηφοδέλτιο Λαϊκή Ενότητα – Μέτωπο Ανατροπής. Και θα τα καταφέρουμε.

” Είμαι πεισμένος πως, ακόμα κι όταν όλα έχουν χαθεί ή μοιάζουν να έχουν χαθεί, πρέπει ήρεμα να ξαναρχίζουμε το έργο μας από την αρχή. Είμαι πεισμένος πως πρέπει πάντα να στηριζόμαστε στον εαυτό μας και στις δικές μας δυνάμεις. Να μην περιμένουμε τίποτα από κανέναν και έτσι να μη συσσωρεύουμε απογοητεύσεις. Πως πρέπει να προγραμματίζουμε, να κάνουμε αυτό που ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε, και να ακολουθήσουμε τον δρόμο μας.” Αντόνιο Γκράμσι

Βασίλης Μαυρέλος
υποψήφιος στις ευρωεκλογές με το ψηφοδέλτιο ”Λαϊκή Ενότητα – Μέτωπο Ανατροπής”

Γεννήθηκε το 1964 στη Λαγκάδα της Χίου. Εντάχθηκε στο χώρο της Αριστεράς από το 1981. Σπούδασε παιδαγωγικά στο Ηράκλειο το 1983.

Μετεκπαιδεύτηκε στην Ειδική Αγωγή στην Αθήνα το 1996 και εκλέχθηκε στη διοίκηση του Μαρασλείου Διδασκαλείου το 1997-1998 ως εκπρόσωπος των δασκάλων.

Υπηρέτησε στη δημόσια εκπαίδευση σε σχολεία της περιφέρειας Αττικής από το 1987.Την ίδια χρονιά συμμετείχε ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα και στη συνέχεια εκλέχθηκε σε Συλλόγους Εκπαιδευτικών: πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γ.γραμματέας, αντιπρόσωπος στη ΔΟΕ και στην ΑΔΕΔΥ μέχρι το 2014.

Το 1995, 2004 και το 2007 εκλέχθηκε στη Διοίκηση της ΑΔΕΔΥ.

Από το 2007 με πολιτική και κινηματική δράση στη Χίο.

Νίκος Χουντής: Παρανομεί η κυβέρνηση που δεν μετατρέπει σε αορίστου χρόνου τις συμβάσεις χιλιάδων εργαζομένων στην Υγεία

Ο Έλληνας ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας Νίκος Χουντής, σε ερώτηση που κατέθεσε προς την Κομισιόν, αναφέρει ότι «τα τελευταία χρόνια, λόγω της απαγόρευσης των προσλήψεων, ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο σύστημα υγείας έχει μειωθεί κατά 25% και οι θέσεις εργασίας που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αντί να καλύπτονται με μόνιμο προσωπικό, καλύπτονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου», ΚΑΙ σημειώνει ότι, αυτή τη στιγμή, στο δημόσιο σύστημα υγείας εργάζονται 1200 επικουρικοί εργαζόμενοι, 3.700 εργαζόμενοι μέσω προγραμμάτων ΟΑΕΔ, αλλά και αδιευκρίνιστος αριθμός εργαζομένων μέσω συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε καθαριότητα, φύλαξη και εστίαση νοσοκομείων.

Στη συνέχεια της ερώτησής του, ο Νίκος Χουντής τονίζει ότι, όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι «έχουν υπερβεί το 24μηνο, χρόνος που αποτελεί προϋπόθεση για την μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, βάσει εθνικής νομοθεσίας (Π.Δ. 186/2003)» και σημειώνει ότι, με βάση την οδηγία 1999/70, αλλά και τις πρόσφατες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (Υπόθ. C-16/15, 14 Σεπτέμβριος 2016, Υπόθ. C-331/17, Οκτώβριος 2018), «οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου πρέπει να μετατραπούν σε αορίστου χρόνου, ακόμη και εάν η εθνική νομοθεσία το απαγορεύει».

Τέλος, καλεί την Κομισιόν να πράξει τα δέοντα, «προκειμένου η ελληνική κυβέρνηση να μετατρέψει τις ανωτέρω συμβάσεις σε αορίστου χρόνου και να καταργήσει το θεσμό των συμβασιούχων».

Η πλήρης ερώτηση του Νίκου Χουντή, έχει ως εξής:

Θέμα: Παράνομες διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου στο δημόσιο σύστημα υγείας της Ελλάδας

Τα τελευταία χρόνια, λόγω της απαγόρευσης των προσλήψεων, ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο σύστημα υγείας έχει μειωθεί κατά 25% και θέσεις εργασίας που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αντί με μόνιμο προσωπικό, καλύπτονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Πιο συγκεκριμένα, στο προσωπικό που σήμερα εργάζεται με συνεχώς ανανεούμενες συμβάσεις εργασίας περιλαμβάνονται:

α. 1200 επικουρικοί εργαζόμενοι, οι οποίοι εργάζονται από 24 μήνες έως 5 συνεχόμενα έτη.

β. 3.700 εργαζόμενοι μέσω προγραμμάτων ΟΑΕΔ, που όμως καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και έχουν υπερβεί το 24μηνο.

γ. Αδιευκρίνιστος αριθμός εργαζομένων μέσω συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε καθαριότητα, φύλαξη και εστίαση νοσοκομείων, οι οποίοι επίσης έχουν υπερβεί το 24μηνο, χρόνος που αποτελεί προϋπόθεση για την μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, βάσει εθνικής νομοθεσίας (Π.Δ. 186/2003).

Με δεδομένα τα ανωτέρω, την Οδηγία 1999/70 περί καταχρήσεως διαδοχικών συμβάσεων εργασίας και τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου[1][2]

Ερωτάται η Κομισιόν:

Μπορεί να βεβαιώσει ότι σε περίπτωση παραβίασης της νομοθεσίας, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου πρέπει να μετατραπούν σε αορίστου χρόνου, ακόμη και εάν η εθνική νομοθεσία το απαγορεύει;

Τι μέτρα προτίθεται να λάβει η Κομισιόν, προκειμένου η ελληνική κυβέρνηση να μετατρέψει τις ανωτέρω συμβάσεις σε αορίστου χρόνου και να καταργήσει το θεσμό των συμβασιούχων;

Μαύρη μέρα για «ελευθερία» του διαδικτύου. Ψηφίστηκε στο ΕΚ το Copyright

Νίκος Χουντής: «Ο αγώνας ενάντια σε κάθε μορφή λογοκρισίας και ελέγχου στο διαδίκτυο, στην ενημέρωση και στην πολιτική και κοινωνική ζωή μας, θα συνεχιστεί».

Με 348 ψήφους υπέρ, 274 κατά και 36 αποχές, πέρασε από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η Οδηγία για το Copyright, που θεσπίζει μηχανισμούς ελέγχου του διαδικτύου, προς όφελος των επιχειρηματικών συμφερόντων κολοσσών του κλάδου του ίντερνετ. Αξίζει να σημειωθεί ότι για μόλις 5 ψήφους δεν αποφασίστηκε η ψήφιση των επιμέρους άρθρων, όπως αυτό του άρθρου 13.

Με αφορμή το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Σήμερα, 348 ευρωβουλευτές ψήφισαν υπέρ στη δημιουργία μηχανισμών ελέγχου της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, στο όνομα της προστασίας των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Ψήφισαν υπέρ των ισχυρών επιχειρηματικών συμφερόντων που κερδίζουν δισεκατομμύρια, σε βάρος χρηστών και άμεσων παραγωγών.

Ο αγώνας ενάντια σε κάθε μορφή λογοκρισίας και ελέγχου στο διαδίκτυο, στην ενημέρωση και στην πολιτική και κοινωνική ζωή μας, θα συνεχιστεί».

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας μπορείτε να τα βρείτε εδώ, στις σελίδες 46-51:

https://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//NONSGML+PV+20190326+RES-RCV+DOC+PDF+V0//EL&language=EL&fbclid=IwAR3kJzAfOZ5BYSGaD-oYozxiKLLqf00UB_9Qcw2HklUzNy_NQbypZOk9VHI

Υπερψηφίστηκε τροπολογία του Ν. Χουντή για την προστασία της Αγίας Σοφίας ως ιστορικού-θρησκευτικού μνημείου, από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής, στο πλαίσιο της ετήσιας έκθεσης για την Τουρκία (2018), κατέθεσε τροπολογία για την διατήρηση της Αγίας Σοφιάςως ιστορικού-θρησκευτικού μνημείου.

Η παραπάνω τροπολογία έγινε δεκτή από την πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και θέτει φραγμό στα σχέδια μετατροπής σε τζαμί.

Ακολουθεί το κείμενο της Τροπολογίας του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας Ν.Χουντή:

Τροπολογία 6                                                                      

6.3.2019

A8-0091/6

Νικόλαος Χουντής, Martina Michels, Marie-Christine Vergiat, Emmanuel Maurel, Κώστας Χρυσόγονος, Barbara Spinelli, Helmut Scholz, Σοφία Σακοράφα, Miguel Urbán Crespo

εξ ονόματος της Ομάδας GUE/NGL

«αντιτίθεται, στο πλαίσιο αυτό, σε κάθε ακραία άποψη που προωθεί την αλλοίωση της φυσιογνωμίας του ιστορικο-θρησκευτικού μνημείου της Αγίας Σοφίας, καθώς και στη μετατροπή του σε τζαμί».

Για το Γραφείο Τύπου
13/03/2019

Νίκος Χουντής: Σε ρόλο «λαγού» ο Δραγασάκης, μιλά για κίνδυνο νέας ανακεφαλαιοποίησης

Από το 2008 έχουν δοθεί πάνω από 73 δισ. ευρώ
δημόσιο χρήμα και εγγυήσεις στις ελληνικές τράπεζες
και τώρα θέλουν και άλλα…

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ερώτηση Νίκου Χουντή (ΛΑΕ) προς Μάριο Ντράγκι (ΕΚΤ)

«Μπορείτε να αποκλείσετε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο νέας ανακεφαλαιοποίησης που θα αναγκαστεί να πληρώσει ο ελληνικός λαός;».Αυτό ρωτάει σε ερώτησή του προς τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής, με αφορμή την περίεργη δήλωση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και Υπουργού Οικονομίας & Ανάπτυξης, Γιάννη Δραγασάκη, για κίνδυνο νέας ανακεφαλαιοποίησης, λόγω κόκκινων δανείων.
Ο Νίκος Χουντήςστην ερώτησή του, ενημερώνει τον Μάριο Ντράγκιγια τη δήλωση του Υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης, και σημειώνει ότι οι ελληνικές τράπεζεςαπό το 2008 μέχρι σήμερα έχουν λάβει πάνω από 73 δισ. ευρώσε δημόσιο χρήμακαι εγγυήσειςκαι έχουν εφαρμοστεί «πλείστα σχέδια αναδιάρθρωσης-εξυγίανσης και στρατηγικές μείωσης των κόκκινων δανείων, σχεδιασμένα από τις υπηρεσίες της Κομισιόν, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ».

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει ως βοήθεια:

«-το 2008, 15 δις ευρώ σε εγγυήσεις, 8 δισ. ευρώ σε ειδικά ομόλογα και 5 δισ. ευρώ νέα κεφάλαια από το ελληνικό κράτος,

-το 2012, κεφαλαιακή ενίσχυση 40.2 δισ. ευρώ από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας,

-το 2014, κεφαλαιακή ενίσχυση 8.3 δισ. ευρώ από ιδιώτες επενδυτές, με ταυτόχρονη απαξίωση της συμμετοχής του δημοσίου,

-το 2015, 5.4 δισ. ευρώ δημόσιο χρήμα και 5.3 δισ. ευρώ ιδιωτικά κεφάλαια».
Καταλήγοντας στην ερώτησή του, ο Νίκος Χουντής ζητά από τον Πρόεδρο της ΕΚΤ να αποκλείσει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο νέας ανακεφαλαιοποίησης ελληνικών τραπεζών,λόγω κόκκινων δανείων, που θα αναγκαστεί και πάλι να πληρώσει ο ελληνικός λαός, καθώς επίσης, να σχολιάσει για ποιο λόγο έχουν «αποτύχει τα σχέδια αναδιάρθρωσης των ελληνικών τραπεζών, τα οποία συνέταξε, μεταξύ άλλων, και η ΕΚΤ».

Ακολουθεί η ερώτηση του Νίκου Χουντή (ΛΑΕ) στον Μάριο Ντράγκι (ΕΚΤ):

Σε πρόσφατη δήλωσή του, ο Υπουργός Οικονομίας υπογραμμίζει τους κινδύνους του υψηλού ποσοστού Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων και Ανοιγμάτων για τις ελληνικές τράπεζες, σημειώνοντας παράλληλα ότι «από μια κίνηση λάθος μπορεί να χρειαστεί οι τράπεζες να απαιτήσουν νέα κεφάλαια και αυτά τα νέα κεφαλαία να κληθούν πάλι να τα βάλουν οι Έλληνες φορολογούμενοι»

Οι ελληνικές τράπεζες, μέχρι σήμερα, έχουν δεχτεί ως βοήθεια:

-το 2008, 15 δις ευρώ σε εγγυήσεις, 8 δισ. ευρώ σε ειδικά ομόλογα και 5 δισ. ευρώ νέα κεφάλαια από το ελληνικό κράτος,

-το 2012, κεφαλαιακή ενίσχυση 40.2 δισ. ευρώ από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας,

-το 2014, κεφαλαιακή ενίσχυση 8.3 δισ. ευρώ από ιδιώτες επενδυτές, με ταυτόχρονη απαξίωση της συμμετοχής του δημοσίου,

-το 2015, 5.4 δισ. ευρώ δημόσιο χρήμα και 5.3 δισ. ευρώ ιδιωτικά κεφάλαια.

Παράλληλα με την οικονομική στήριξη, στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, στο πλαίσιο των Μνημονίων έχουν εφαρμοστεί πλείστα σχέδια αναδιάρθρωσης-εξυγίανσης και στρατηγικές μείωσης των κόκκινων δανείων, σχεδιασμένα από τις υπηρεσίες της Κομισιόν, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Ερωτάται ο Πρόεδρος της ΕΚΤ:

Αποκλείει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο νέας ανακεφαλαιοποίησης ελληνικών τραπεζών, λόγω κόκκινων δανείων, που θα αναγκαστεί και πάλι να πληρώσει ο ελληνικός λαός;

Για ποιο λόγο πιστεύει ότι έχουν αποτύχει τα σχέδια αναδιάρθρωσης των ελληνικών τραπεζών, τα οποία συνέταξε, μεταξύ άλλων, και η ΕΚΤ;

Το Γραφείο Τύπου
1.2.2019