Κατηγορία: Οικονομία

Τρίτη αξιολόγηση: Τσεκούρι σε επιδόματα και ουσιαστική κατάργηση απεργίας

Πηγή: Iskra.gr

Για να κλείσει εγκαίρως η τρίτη αξιολόγηση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα πρέπει να εφαρμόσει σκληρά μέτρα, που θα οδηγούν αφενός σε περικοπές οικογενειακών και αναπηρικών επιδομάτων και αφετέρου στην κατάργηση υφιστάμενων εργασιακών και συνδικαλστικών δικαιωμάτων.

Σκοπός του οικονομικού επιτελείου είναι η τρίτη αξιολόγηση να ξεκινήσει εντός του Σεπτεμβρίου και να ολοκληρωθεί μέχρι το Eurogroup της 4ης Δεκεμβρίου. Για να καταστεί αυτό εφικτό η κυβέρνηση θα πρέπει να υλοποιήσει 35 βασικά προαπαιτούμενα μέσα στις επόμενες 100 ημέρες.

Συνολικά έως το τέλος του προγράμματος εκκρεμεί η νομοθέτηση και εφαρμογή 113 προαπαιτούμενων μέτρωνμε την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών να θεωρεί εφικτό πως τα 90 εξ αυτών (35+55) θα έχουν εφαρμοστεί έως το τέλος Δεκεμβρίου.

Στα βασικά προαπαιτούμενα των επόμενων 100 ημερών περιλαμβάνονται οι περικοπές, στα οικογενειακά επιδόματα και τα επιδόματα αναπηρίας και η κατάργηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, όπως και η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για τις απεργίες, στην κατεύθυνση της ουσιαστικής απογόρεύσης της, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Μαχαίρι στα προνοιακά, κοινωνικά και οικογενειακά επιδόματα

Στα οικογενειακά επιδόματα οι δανειστές ζητούν από την Ελλάδα να εφαρμόσει το πόρισμα της Παγκόσμιας Τράπεζας το οποίο προτείνει εναλλακτικά σενάρια. Συγκεκριμένα, προτείνεται η κατάργηση του ειδικού επιδόματος των 500 ευρώ για τις οικογένειες με 3 και άνω παιδιά, με το αιτιολογικό ότι οι οικογένειες αυτές έχουν δυσανάλογα υψηλότερες παροχές ανά παιδί σε σχέση με όσους έχουν 1 ή 2 παιδιά.

Η βασική κατεύθυνση είναι να ενισχυθεί το επίδομα για το δεύτερο παιδί με παράλληλη υποχώρηση του επιδόματος του τρίτου παιδιού. Ακόμη προτείνεται η αφαίρεση του επιδόματος τέκνου για το τρίτο και άνω παιδί από όσους έχουν υψηλό εισόδημα, η αναδιανομή του επιδόματος των 500 ευρώ σε οικογένειες με χαμηλό εισόδημα λη εναλλακτικά η θέσπιση κατώτατου ορίου για την καταβολή του επιδόματος σε δικαιούχους με εισοδήματα έως 10.000 ευρώ.

Να σημειωθεί πως το συνολικό κόστος των επιδομάτων ξεπερνά το 1,7 δισ. ευρώ και από το ποσό αυτό τα 650 εκατ. ευρώ καταβάλλονται για τα οικογενειακά επιδόματα και άλλα 700 εκατ. ευρώ για τα προνοιακά επιδόματα αναπήρων και άλλων ειδικών κατηγοριών.

Ουσιαστική κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος

ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ και ESM ζητούν αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο και στον τρόπο λήψης των αποφάσεων για την κήρυξη των απεργιακών κινητοποιήσεων. Με το ΔΝΤ μάλιστα να διεκδικεί να μην υπάρξουν βελτιωτικέςαλλαγές στο υφιστάμενο μνημονιακό καθεστώς κατεδάφισης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ακόμη και μετά τη λήξη του προγράμματος, τον Αύγουστο του 2018.

Η κυβέρνηση έχει ήδη δεσμευτεί για αλλαγές σε αντεργατική κατεύθυνση στον συνδικαλιστικό νόμο 1264/1982, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετέχει το 51% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία. Η θέσπιση του ορίου του 51% των «οικονομικά τακτοποιημένων µελών» ενός σωματείου για τη λήψη απόφασης για απεργία εκτιμάται ότι θα δημιουργήσει ιδιαίτερα προβλήματα κυρίως στα σωματεία εκείνα που έχουν πανελλαδικό χαρακτήρα λόγω της φύσης της επιχείρησης στην οποία δραστηριοποιούνται, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομεα. Πρακτικά σε αυτές τις περιπτώσεις θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο, έως αδύνατον, να ληφθεί απόφαση για απεργία, καθώς στην πράξη μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα πανελλαδικής ψηφοφορίας, αφού θα απαιτείται να στηθούν κάλπες σε όλες τις τοπικές μονάδες μιας επιχείρησης που δραστηριοποιείται σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές.

Να σημειωθεί ότι η αλλαγή του νόμου 1264/1982 αποτελεί πάγιο αίτημα του ΔΝΤ από την εποχή του πρώτου μνημονίου το 2010 και διαχρονική θρασύτατη απίτηση του ΣΕΒ από τότε που ψηφίστηκε, δηλαδή το 1982.

Η αφήγηση της ελληνικής κρίσης από τον Γιάνη Βαρουφάκη: Ένας μάρτυρας κατηγορίας κατά του ίδιου του εαυτού του – Πρώτο μέρος

Άρθρο-ανάλυση του Ερίκ Τουσέν

Του Ερίκ Τουσέν
Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman
Πηγή: rproject.gr

Στο τελευταίο του βιβλίο Adults in the Room ( https://livre.fnac.com/a10408204/Yanis-Varoufakis-Adults-in-the-room?Origin=fnac_google https://www.theguardian.com/books/2017/may/15/adults-in-room-battle-europes-deep-establishment-yanis-varoufakis-review ), ο Γιάνης Βαρουφάκης δίνει την δική του εκδοχή των λόγων που οδήγησαν στην ντροπιαστική συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα, τον Ιούλιο του 2015. Αναλύει ουσιαστικά την περίοδο 2009-2015 ενώ κάνει και αναφορές σε πιο μακρινές εποχές.

Με αυτό το ογκώδες βιβλίο (5550 σελίδες, στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση), ο Γιάνης Βαρουφάκης αποδεικνύει ότι είναι ταλαντούχος αφηγητής. Μερικές φορές, καταφέρνει να συγκινήσει τον αναγνώστη. Η αμεσότητα του ύφους του, επιτρέπει να ακολουθήσει κανείς με ζωντανό τρόπο την πορεία των γεγονότων.

Το πρώτο αυτό άρθρο αναφέρεται στα 4 πρώτα κεφάλαια ενός βιβλίου που περιέχει 17 κεφάλαια. Αφορά τις προτάσεις που διατύπωνε ο Βαρουφάκης πριν συμμετάσχει στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015.

Με την αποδεικτική διαδικασία που ακολουθεί ο συγγραφέας, μπορούμε ξεκάθαρα να συμπεράνουμε ότι η συμπεριφορά του και ο πολιτικο-οικονομικός προσανατολισμός που υπερασπίστηκε συνέβαλαν στην καταστροφή. Πράγματι, ο Γιάνης Βαρουφάκης διεκδικεί ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό ρόλο στην επεξεργασία της στρατηγικής που υιοθέτησε πριν την εκλογική νίκη του Ιανουαρίου του 2015 μια δράκα ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ: ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Νίκος Παππάς, κατά κύριο λόγο.

Ο Βαρουφάκης δεν δηλώνει ένοχος: είναι πεπεισμένος ότι αν ο Τσίπρας είχε πραγματικά εφαρμόσει τον προσανατολισμό που του πρότεινε και που ο Τσίπρας δέχτηκε, τέλη 2014, αυτό δεν θα είχε καταλήξει σε ήττα για τον Ελληνικό λαό.

Όμως, αντίθετα με αυτό που πιστεύει ο Βαρουφάκης, μια προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συνέβαλε στην ήττα.

Ο Βαρουφάκης εξηγεί πώς, προοδευτικά, κατάφερε να πείσει τους Τσίπρα, Παππά και Δραγασάκη να μην τηρήσουν τον προσανατολισμό που είχε υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και, μετά, το 2014. Εξηγεί ότι επεξεργάστηκε μαζί τους έναν νέο προσανατολισμό που δεν συζητήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και που ήταν διαφορετικός από αυτόν που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας τον Ιανουάριο του 2015. Ο προσανατολισμός αυτός οδηγούσε, στην καλύτερη περίπτωση, στην αποτυχία και, στην χειρότερη, στην συνθηκολόγηση.

Ο προσανατολισμός που υπερασπίστηκε ο Βαρουφάκης

Ο Βαρουφάκης παρουσιάζει περιληπτικά την συμφωνία που έκλεισε με τους Αλέξη Τσίπρα, Δραγασάκη και Παππά, τον Νοέμβρη του 2014, σε μια συνάντηση που έγινε στο σπίτι του Τσίπρα. Η συνάντηση αυτή είχε οργανωθεί από το τρίο Τσίπρα-Παππά-Δραγασάκη, με σκοπό να πειστεί ο Βαρουφάκης να δεχτεί να γίνει υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση που θα δημιουργούσε σε λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ. «Εκεί είναι που ο Αλέξης μου έκανε μια προσφορά, ήρεμα και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Δραγασάκη.   – Αν κερδίσουμε, και δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι θα κερδίσουμε, θα ήθελα να είσαι ο υπουργός οικονομικών.»[1]

Ο Βαρουφάκης δίνει περιληπτικά τα 6 μέτρα προτεραιότητας που πρότεινε στους Τσίπρα, Δραγασάκη και Παππά και που εκείνοι αποδέχτηκαν. Τα μέτρα αυτά συνεπάγονταν την παραμονή στην ευρωζώνη.

Γράφει ο Βαρουφάκης: «Θεώρησα καλό να ανακεφαλαιώσω τους κοινούς μας στόχους:

Η αναδιάρθρωση του χρέους, είναι ο πρώτος.

Δεύτερον, πρωτογενές πλεόνασμα που δεν θα υπερβαίνει το 1,5% του εθνικού εισοδήματος και όχι νέα μέτρα λιτότητας.

Τρίτον, σημαντικές μειώσεις της φορολογίας των επιχειρήσεων.

Τέταρτον, στρατηγικές ιδιωτικοποιήσεις υπό όρους που θα προστατεύουν τα εργατικά δικαιώματα και ανάκαμψη των επενδύσεων.

Πέμπτον, δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας που θα χρησιμοποιούσε τα εναπομείναντα δημόσια ενεργητικά ως εγγύηση για την δημιουργία επενδύσεων εκ των έσω και των οποίων τα μερίσματα θα διοχετεύονταν προς τα δημόσια συνταξιοδοτικά ταμεία.

Έκτον, πολιτική μ των μετοχών και της διαχείρισης των τραπεζών στην ΕΕ (…).

Για μιαν ακόμη φορά, ήταν σύμφωνοι, ακόμη πιο πεπεισμένοι»[2].

Ο Βαρουφάκης δηλώνει ευθαρσώς ότι αυτά τα μέτρα έπρεπε να αντικαταστήσουν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που ο Τσίπρας είχε παρουσιάσει τον Σεπτέμβρη του 2014.

Ιδού τι γράφει σχετικά με το πρόγραμμα αυτό:

«…βρισκόμουν στο Ώστιν όταν άκουσα στις ειδήσεις ότι ο Αλέξης είχε παρουσιάσει τις αδρές γραμμές της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, σε μιαν ομιλία στη Θεσσαλονίκη. Έκπληκτος, προμηθεύτηκα το κείμενο και το διάβασα. Ένα κύμα ναυτίας κι αγανάκτησης με έπνιξε. Κατευθείαν έπιασα δουλειά. Λιγότερο από μισή ώρα αργότερα, είχα ένα άρθρο που ο πρωθυπουργός Σαμαράς θα χρησιμοποιούσε για να επικρίνει δριμύτατα τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στο Κοινοβούλιο: «Ακόμη κι ο Βαρουφάκης, ο οικονομικός σας γκουρού, εκτιμά ότι οι υποσχέσεις σας είναι φούσκες.» Κι έτσι ήταν.

Το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» (…) υποσχόταν αυξήσεις μισθών, επιδοτήσεις, κέρδη και επενδύσεις που θα χρηματοδοτούνταν από κάποιο φανταστικό ή παράνομο μάννα εξ ουρανού. Περιλάμβανε επίσης δεσμεύσεις που δεν θα έπρεπε καν να τηρήσουμε. Τέλος, εναντιώνονταν σε οιαδήποτε λογική στρατηγική διαπραγμάτευσης για διατήρηση της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ, ενώ διαβεβαίωνε ότι έπρεπε να παραμείνει στην ευρωζώνη. Το πρόγραμμα ήταν τόσο σαθρό που δεν έκανα καν τον κόπο να το αναλύσω κριτικά, σημείο-σημείο. Ιδού τί προτίμησα να γράψω:

 «Θα προτιμούσα τόσο πολύ να διαβάσω μιαν άλλη ομιλία εκ μέρους του Αλέξη Τσίπρα! Φαντάζεστε μιαν ομιλία που θα ξεκινούσε με «Γιατί να μας ψηφίσετε;» και θα απαντούσε «Επειδή σας υποσχόμαστε τρία πράγματα: αίμα, ιδρώτα και δάκρυα!»

Αίμα, ιδρώτα και δάκρυα, ιδού τι είχε υποσχεθεί ο Τσώρτσιλ στον Βρετανικό λαό, το 1940, όταν ανέλαβε επικεφαλής της κυβέρνησης. Και γιατί; Για να κερδίσει τον πόλεμο. »[3]

Το να χρησιμοποιείς ως θετική αναφορά τον Τσώρτσιλ σε μια δημόσια κριτική που απευθύνεται στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, είναι ολόκληρη υπόθεση.

Ο Τσώρτσιλ οργάνωσε την αιματηρή καταστολή των διαδηλώσεων και των απεργιών που συντάραξαν την Ελλάδα, στα τέλη του 1944, όταν, στα πλαίσια της συμφωνίας της Γιάλτας, η Μεγάλη Βρετανία είχε πάρει τον έλεγχο της χώρας καταστέλλοντας τις κυριότερες δυνάμεις που είχαν απελευθερώσει την χώρα από την ναζιστική κατοχή.

Ας επανέλθουμε στα μέτρα που ο Βαρουφάκης δίνει περιληπτικά

  1. Αναδιάρθρωση του χρέους

(περισσότερα…)

Ο θρίαμβος της «εμπιστοσύνης»: Για την έξοδο στις αγορές

Του Δημήτρη Λένη
Πηγή: ektosgrammis.gr

Σε μια σπάνια (και ιδιαιτέρως απογοητευτική για τους εγχώριους μερακλήδες οπαδούς του) δήλωση, ο χερ Σόιμπλε είχε καλά λόγια να πει για τη χώρα μας. «Η Ελλάδα έχει πραγματοποιήσει πολλές μεταρρυθμίσεις και βρίσκεται σε καλό δρόμο», είπε ο κ. Σόιμπλε σε δημοσιογράφους μία μέρα μετά την επιστροφή της χώρας στη διεθνή αγορά χρέους.  Φυσικά (και προς μερική ικανοποίηση των ανωτέρω μερακλήδων), δεν έμεινε εκεί. Εκπρόσωπος του γερμανικού ΥΠΟΙΚ δήλωσε: «Χαιρετίζουμε έτσι το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να επιστρέψει στην αγορά βήμα βήμα […]. Τώρα θα πρέπει να εδραιώσει τη μόλις ανακτηθείσα εμπιστοσύνη, να ενισχύσει περαιτέρω τις μεταρρυθμίσεις και να ολοκληρώσει την επικείμενη τρίτη αξιολόγηση του προγράμματος έγκαιρα».

Σε αυτή τη γνώμη του δεν απέχει πολύ από την άποψη του Έλληνα ΥΠΟΙΚ Ευκλείδη Τσακαλώτου: «Η […] έξοδος εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική για να βγούμε από το μνημόνιο. Ενσωματώνει τη λύση για το χρέος που δόθηκε τον Ιούνιο και θα μας επιτρέψει να βγούμε ξανά με σοβαρό επιτόκιο στις αγορές και να μειώσουμε την επιτήρηση. […] Στο τέλος ο λαός […] θα θυμάται αν υπήρξε μια στρατηγική ως όπλο που επέτρεψε να βγει τις αγορές με στόχο να βγεις από μνημόνια κι αν σου άνοιγε τον δρόμο για επιστροφή στην εμπιστοσύνη με επενδύσεις»,  σημείωσε χαρακτηριστικά, με τα εξαιρετικά οξφορδιανά ελληνικά του, ο Υπουργός Οικονομικών.

Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε εδώ ότι ο ΥΠΟΙΚ έριξε (επιτέλους!) το πολιτικό του βάρος στην υπόθεση της «συνολικής στρατηγικής» – δείχνοντας έτσι και τη μεγάλη σοβαρότητα σε βάθος χρόνου με την οποία αντιμετωπίζονται τα ζητήματα αυτά από το κυβερνητικό επιτελείο.

Είναι προφανές κατόπιν τούτων ότι το φως στο τούνελ είναι πλέον ορατό. Σύμφωνα με τις γνώμες τόσο του Σόιμπλε όσο και του Τσακαλώτου, δεν είναι παρά ζήτημα τριών μόνο παραγόντων:

– μερικών ακόμα μικροαξιολογήσεων (η πρώτη εκ των οποίων το φθινόπωρο), μαζί φυσικά με τα συνοδευτικά τους μνημoνιάκια,

– κάποιων ακόμα «αναγκαίων» (όπως λένε και οι Γερμανοί, που είναι φίλοι μας) μεταρρυθμίσεων (συντάξεις, μισθοί, ευθανασίες κ.λπ.)

και, τελευταίο και σημαντικότερο,

– επιστροφής στη χώρα των διεθνών κεφαλαίων, εκείνης δηλαδή της συμπαθούς τάξεως των διεθνών μεγαλοκαρχαριών που είναι γνωστοί για τη συγκινητικά ακλόνητη πίστη τους στην πανανθρώπινη αξία του κέρδους ακόμα κι αν (ή μάλλον ειδικά εάν) χρειαστεί να πατήσει κανείς επί πτωμάτων.

Μάλιστα σύμφωνα με τον ΥΠΟΙΚ, βασική ιδιότητα αυτών των διεθνών επενδυτών είναι η «εμπιστοσύνη», μια μαγική οικονομική ιδιότητα συγγενική με την «ψυχολογία» και τις «προσδοκίες» των αγορών. Όλες αυτές οι ιδιότητες είναι εντελώς πραγματικές και υπαρκτές φυσικές ποσότητες. Μάλιστα, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, μονάδα μέτρησής τους είναι τα σακουλάκια νεραϊδόσκονης, μιας ουσίας εξίσου πραγματικής και μετρήσιμης με αυτές. Έτσι π.χ. αν έχεις τρία σακουλάκια νεραϊδόσκονης «εμπιστοσύνη», τότε δυστυχώς την έβαψες, φίλε· δεν φτάνει ούτε για «ζήτω». Αν έχεις όμως τριάντα, ε τότε, σύμφωνα με τον στρατηγικά σκεπτόμενο ΥΠΟΙΚ, οι «αγορές» σού ανοίγουν χαμογελώντας τις πόρτες τους, τα κεφάλαια επιστρέφουν στη χώρα χλιμιντρίζοντας από εμπιστοσύνη, κάθε κρίση τελειώνει αμέσως αν ξέρεις το μαγικό ξόρκι [σ.σ.: λες «ξου ξου ξου» και σφυρίζεις κλέφτικα], τα πουλάκια κελαηδούν χαρούμενα στα λεφτόδεντρα και –ποιος ξέρει;– ακόμα και ο σοσιαλισμός δεν πρέπει να απέχει πολύ. Αριστεροί άνθρωποι είμαστε, βρε αδερφέ.

 

Εγχώριοι μερακλήδες…

Μιλώντας για σοσιαλισμό, ιδού τι πιστεύουν για το ζήτημα οι άλλοι πρώην σοσιαλιστές: «Τον Μάρτιο-Απρίλιο του 2014 η έξοδος στις αγορές χαρακτηριζόταν από τον κ. Τσίπρα και τους συνεργούς του “στημένη θεατρική παράσταση” και “πάρτι τοκογλύφων”. Σήμερα η επανάληψη, μετά από τρία χαμένα χρόνια, εμφανίζεται ως θρίαμβος και εθνική επιτυχία. Υπήρξε άραγε έστω κάποια μικρή βελτίωση με βάση τα σημερινά πολύ καλύτερα δεδομένα της ευρωζώνης; Δυστυχώς όχι».

Για κάποιαν που γράφει σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο είναι ένα πολύ δυσάρεστο αίσθημα το αίσθημα αηδίας για τον ίδιο της τον εαυτό που νιώθει όταν είναι υποχρεωμένη να πληκτρολογήσει το εξής: «το παραπάνω απόσπασμα λέει, σε γενικές γραμμές, την αλήθεια». Κι αυτό επειδή το παραπάνω απόσπασμα το έχει γράψει με τα πράσινα γλιστερά πλοκάμια που αποκαλεί «χέρια», ο σκοτεινός άρχων του ψεύδους, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ο ίδιος. Η πραγματικότητα όμως παραμένει ότι δεν είναι πολλές οι διαφορές μεταξύ του δανεισμού της κυβέρνησης Σαμαρά πριν από τρία χρόνια και του δανεισμού αυτής της κυβέρνησης. Τα μισά εξάλλου από τα χρήματα που λάβαμε ήταν το «γύρισμα» αυτού ακριβώς του επαίσχυντου τότε δανείου.  Και τότε, όπως και τώρα, το δάνειο, με παρεμφερές επιτόκιο, είχε παρουσιαστεί ως το φως του τούνελ, η αρχή του τέλους κ.λπ. κ.λπ. Σου λέει λοιπόν: «Δηλαδή τα κάνατε όλα γης Μαδιάμ το 2015, χάσαμε τη σειρά μας και –μην το ξεχνάμε αυτό!– την εμπιστοσύνη των αγορών, μόνο και μόνο για να έρθετε εκεί που ήμασταν εμείς τρία χρόνια μετά;». Δικαιολογημένη επομένως η πικρία του Βενιζέλου – αλλά όχι μόνον αυτού.

Γιατί ως πικρία (ή ίσως απελπισία;) μπορεί να ερμηνευτεί και η αντίδραση του Τζούνιορ (του Μητσοτάκη, aka Κούλης) στα πρόσφατα πολιτικοοικονομικά τεκταινόμενα. Η Ν.Δ. μόνο αναιμικά αντέδρασε στο δάνειο, αφήνοντας το βάρος της αντιπολίτευσης στον γνωστό αντιλαϊκιστή Άδωνι, ενώ το βασικό αντιπολιτευτικό της σχήμα είναι βασισμένο στην τρομερή και αποκλειστική αποκάλυψη του (εδώ και τρεις μήνες εκδοθέντος) πονήματος του Βαρουφάκη και των διαλόγων που, με πολύ σεβασμό προς τους πρώην συντρόφους του, συμπεριέλαβε αυτός μέσα σε αυτό. (Είναι προφανές ότι αποτελεί τεκμήριο πολιτικού ήθους και σεβασμού προς τους συντρόφους σου το να κυκλοφορείς στα όργανα του κόμματος που σε έχρισε υπουργό-πρώτη-φορά-αριστερά με ένα κινητό που ηχογραφεί χωρίς οι συμμετέχοντες να το ξέρουν.) Το αντιπολιτευτικό σχήμα της Ν.Δ. λοιπόν ήταν μια σφιχτή επιλογή από διάφορες αντιλαϊκιστικές προτάσεις, όπως αίφνης η σύσταση εξεταστικής επιτροπής και ειδικού δικαστηρίου (και αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, ίσως και κρεμάλας στο Σύνταγμα) για τη διακρίβωση του αν πρόθεση της κυβέρνησης Τσίπρα-πρώτη-φορά-αριστερά ήταν να μας βγάλει από την ευρωζώνη. Προσοχή: μιλάμε για την πρόθεση και όχι για την πράξη του Grexit, η οποία εξ όσων γνωρίζουμε δυστυχώς ουδέποτε εντέλει συντελέστηκε. Διότι, όπως είναι γνωστό, είναι εντελώς αντιλαϊκιστικό το να διεξάγεις δίκες προθέσεων, όπως και δίκες ιδεολογιών εξάλλου, κατά των πολιτικών σου αντιπάλων. Οι δίκες για τετελεσμένα αδικήματα είναι τόσο πασέ (και λαϊκιστικές).

Φυσικά η καταφυγή σε αυτό το ύστατο πολιτικό υπερόπλο δικαιολογείται από την απελπισία του Τζούνιορ, που βλέπει βέβαια τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις να ανεβαίνουν, αλλά τις μεν εκλογές (που δυστυχώς δεν είναι δημοσκοπήσεις…) να απομακρύνονται, τον δε Σόιμπλε μαζί με τον Μοσκοβισί και τον «πιστό φίλο της Ελλάδας» Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ  να μοιράζουν επαίνους στον αριστερό λαϊκιστή Τσίπρα για την εφαρμογή της δικής του νεοφιλελεύθερης πολιτικής (που είναι, θυμίζουμε, αντιλαϊκιστική, να τα λέμε κι αυτά).

Κουράγιο, Τζούνιορ. Σκέψου ότι αν από τη μία είναι σκληρό να βλέπεις τους μαθητές σου να σε ξεπερνάνε, από την άλλη είναι οπωσδήποτε και μια δικαίωση.

 

… Και διεθνείς καρχαρίες

Και βέβαια, εν μέσω των πανηγυρισμών για το γύρισμα σελίδας και το τέλος της κρίσης κ.λπ. κ.λπ., υπάρχει εδώ κάτι το δυσερμήνευτο: Γιατί τελικά τα διεθνή κεφάλαια που λέγαμε πιο πάνω να ρίξουν τα λεφτά τους σε μια πλήρως χρεοκοπημένη και αφερέγγυα χώρα; Και γιατί μια χρεοκοπημένη καπιταλιστική χώρα πρέπει να ζητήσει δανεικά από τους μεγαλοκαρχαρίες και δεν μπορεί να εφαρμόσει άλλες (καπιταλιστικές) στρατηγικές;

Το δεύτερο είναι πιο εύκολο να απαντηθεί πρώτα: Λόγω της διαρκούς νεοφιλελεύθερης συνθήκης που επιβάλλει το ίδιο το ευρώ αυτόματα με την ύπαρξή του. Η εναλλακτική κεϋνσιανή αντίληψη για τη διαχείριση των οικονομικών μιας καπιταλιστικής οικονομίας θα προέκρινε για την έξοδο από την κρίση την αύξηση (και όχι τη μείωση) του δημόσιου χρέους προκειμένου να χρηματοδοτηθεί μέσω δημόσιων δαπανών η οικονομία (η σωστή έκφραση είναι «αντικυκλική δημοσιονομική τόνωση της ενεργού ζήτησης», όπως λένε οι κεϋνσιανοί με την καθόλου ξύλινη γλώσσα τους). Αυτό θα γινόταν όμως κατά προτίμηση με απευθείας «δανεισμό» από την Κεντρική Τράπεζα (αυτό που το λένε λανθασμένα «κοπή νέου χρήματος») ή με δανεισμό μεν από τις αγορές αλλά σε νόμισμα του οποίου την κυκλοφορία να την ελέγχει η κυβέρνηση η ίδια και όχι κάποιος υπερεθνικός οργανισμός, όπως η ΕΚΤ, η οποία συμπυκνώνει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. Αντίθετα λοιπόν, η ίδια η ύπαρξη του ευρώ, που είναι στην πραγματικότητα ένα σκληρό διεθνές νόμισμα, σαν ας πούμε το δολάριο, σε συνδυασμό με την αδυναμία ελέγχου της ΕΚΤ, μας υποχρεώνει από μόνη της στις πιο σκληρές μονεταριστικές, αποπληθωριστικές πολιτικές επί ποινή εξόδου από το ευρώ. Όλο μα όλο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης έχει κάποιου τύπου κεϋνσιανές ή μετακεϋνσιανές ακαδημαϊκές περγαμηνές. Αν ήταν στο χέρι τους, θα πέρναγε έστω και ένα τέτοιου τύπου μέτρο για τη χρηματοδότηση του κράτους, μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου – δεν είναι όμως στο χέρι τους. Και αυτό επειδή, όπως πολλές φορές και με διάφορες ευκαιρίες μάς έχουν οι ίδιοι διευκρινίσει, δεν είναι στις προθέσεις τους η έξοδος [σ.σ.: Τζούνιορ, χάσαμε].

Ως προς το πρώτο ερώτημα τώρα, ποιος είναι δηλαδή αυτός ο βλάκας που δίνει 3 δισ. ευρώ δανεικά στην Ελλάδα (αφού πρώτα την περιβάλει φυσικά με την «εμπιστοσύνη» του) και γιατί. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα. Από τη δική της πλευρά, η κυβέρνηση βρέθηκε εν μέσω μιας διεθνούς «τέλειας καταιγίδας», που θα λέγαμε στα αγγλικά, αν και η καταιγίδα ήταν προς το συμφέρον της (όχι όμως και το δικό μας). Μια σειρά παραγόντων στο διεθνές τοπίο συνέτειναν σε τούτη την κατεύθυνση, λες και αυτή ήταν η «συνολική στρατηγική», που θα ’λεγε και ο στρατηγικά σκεπτόμενος Τσακαλώτος.

Ο πρώτος παράγοντας είναι ότι η Ε.Ε. θέλει με κάποιον τρόπο να ξεμπλέξει το κουβάρι με το ΔΝΤ, το οποίο δεν θέλει άλλο να δανείζει τη χώρα, δείχνοντας ότι το χρέος μας είναι «βιώσιμο» (σπόιλερ: δεν είναι). Και αυτά όλα με τις γερμανικές εκλογές στο βάθος: η Μέρκελ θέλει τον Σεπτέμβρη να λέει ότι, ορίστε, πετύχαμε, ακόμα και η Ελλάδα είναι σε καλό δρόμο χωρίς ο Γερμανός φορολογούμενος να δώσει έστω κι ένα ευρώ παραπάνω.

Ας πούμε εδώ παρενθετικά ότι όπως έδειξαν πρόσφατα οι Πράσινοι με ερώτησή τους στο Μπούντεσταγκ (το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο), το γερμανικό δημόσιο, κάνοντας ένα αεροδυναμικό κόλπο που περιλάμβανε την κρατική τράπεζα KfW, όχι μόνο δεν έδωσε ευρώ, αλλά αντίθετα κατάφερε να έχει κέρδη 1,3 δισ. ευρώ από τη διαχείριση του ελληνικού χρέους.  Οι πράσινοι φυσικά το έριξαν στην ηθικολογία λέγοντας ότι «αν και νόμιμο το γερμανικό κέρδος από την ελληνική κρίση, από την πλευρά της ηθικής και της αλληλεγγύης είναι λάθος». Εντάξει, είναι λίγο καλύτεροι από τον Βουλγαράκη (κάτι που δεν λέει και πολλά), αλλά το σημαντικό εδώ για μας είναι ότι η μεταφορά πόρων από την Ελλάδα στη Γερμανία ήταν «νόμιμη» επειδή είχε τις υπογραφές των Ελλήνων ηγετών. Ρε συ Τζούνιορ, ο Τσίπρας-δεύτερη-φορά-αριστερά ήταν ένας από αυτούς (μαζί με Σαμαροβενιζέλους). Γιατί δεν σε βλέπω να ζητάς μια εξεταστικούλα; Τέλος παρένθεσης.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, της σύγκρουσης με το ΔΝΤ, εντάσσεται και η θύελλα «εμπιστοσύνης» που μας έδειξε το τελευταίο διάστημα όλος αυτός ο παρασιτικός εσμός της ευρωγραφειοκρατίας: επιβεβαιώνοντας την ικανότητα της χώρας να δανειστεί, «αποδεικνύουν» ότι το χρέος είναι βιώσιμο. Έτσι η «εμπιστοσύνη» των πολιτικών φέρνει την «εμπιστοσύνη» των κεφαλαίων, τα οποία όμως τσιμπάνε ένα διόλου άσχημο επιτόκιο ως αντάλλαγμα. Και βέβαια, να σημειώσουμε ότι η λογική είναι ότι θα ξαναδανειστούμε τουλάχιστον άλλες δύο φορές τον επόμενο χρόνο, αλλιώς τι «εμπιστοσύνη» θα μας δείξουν;

Το οποίο μας φέρνει στον δεύτερο παράγοντα, που είναι η διεθνής συγκυρία χαμηλών γενικά αποδόσεων μεγάλης ασφάλειας. Πράγματι παρά τη μερική σταθεροποίηση και ανάκαμψη των μεγάλων οικονομιών το τελευταίο διάστημα, οι κερδοφορίες δεν έχουν ανακάμψει σε ικανοποιητικά επίπεδα, οδηγώντας τα κεφάλαια σε διεθνείς χρηματιστηριακές φούσκες (ή σε φουσκωμένους, υπερσπάταλους αμυντικούς προϋπολογισμούς, όπως αυτός που ψήφισε πρόσφατα η Αμερική ). Σε αυτές τις χαμηλές αποδόσεις θα πρέπει να προσθέσουμε την πολιτική αβεβαιότητα λόγω της πολύ βαθύτερης απ’ όσο αρχικά φαινόταν πολιτικής κρίσης στις ΗΠΑ. Στην πρόσφατη ιστορία της υπερδύναμης δεν υπάρχει προηγούμενο ο πρόεδρος να είναι τόσο ανίκανος, χαοτικός και πολιτικά ηλίθιος. Η εκλογή του είναι προφανώς αποτέλεσμα βαθύτερων αντιφάσεων, όπως επίσης και αποτέλεσμα της υπερβολικής επιτυχίας του νεοφιλελεύθερου τρόπου σκέψης: το ότι είναι άλλο ο επιχειρηματίας, άλλο ο πολιτικός δεν χωράει στον νου των ταλιμπάν των αγορών και του «λιγότερου» κράτους. («Λιγότερο» σημαίνει λιγότερη πρόνοια, περισσότερη όμως αστυνόμευση.) Όπως και να έχει, είναι πολλαπλά προβληματικό για το διεθνές περιφερόμενο χρηματικό κεφάλαιο η υπερδύναμη να εμφανίζεται να μην ξέρει τι κάνει και πώς να συμβιβάσει μεταξύ τους συγκρουόμενα μονοπωλιακά συμφέροντα (που είναι και ένας από τους βασικούς ρόλους του προέδρου).

Σε αυτό το πλαίσιο, η σχετικά εγγυημένη από την Ε.Ε. (βλ και τον πρώτο παράγοντα παραπάνω) έξοδος στις αγορές, με επιτόκιο μεγαλύτερο από αυτό που έδωσαν την ίδια περίοδο ελληνικοί όμιλοι για να δανειστούν διεθνώς (η Μυτιληναίος λ.χ. στο 3,1% ), είναι καλή πηγή κερδοφορίας – ειδικά αν σκεφτούμε ότι, όταν θα λήγει το ομόλογο σε πέντε χρόνια, δεν θα έχουμε άλλες σοβαρές πληρωμές να κάνουμε, επομένως είναι σχετικά σίγουρο ότι θα το αποπληρώσουμε. Ήταν κι ένα μικρό σχετικά ποσό, άρα άξιζε μια μικρή δόση «εμπιστοσύνης». Οι έγκυρες πηγές μας την υπολογίζουν περίπου στα τέσσερα σακουλάκια νεραϊδόσκονης.

 

Η εμπιστοσύνη των λαϊκών μαζών

Και έτσι φτάνουμε στο τελικό ερώτημα. Τι ακριβώς θέλει ή ελπίζει να πετύχει η κυβέρνηση; Είναι προφανές ότι η «συνολική στρατηγική» της παραμένει ένα «βλέποντας και κάνοντας» είδος πολιτικής. Έχοντας αποφασίσει ότι οι λεονταρισμοί περί αριστεράς κ.ο.κ. οδηγούν σε έξοδο από την Ε.Ε. και ότι σε καμία περίπτωση αυτό δεν μπορεί να συμβεί, το «κοινό μας νόμισμα» την έχει εγκλωβίσει σε μια σειρά πολιτικές που απομακρύνονται ακόμα και από τον παραδοσιακό ρόλο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας: το να περνά τα πιο επώδυνα μέτρα (αυτό το κάνει), δίνοντας όμως στα λαϊκά στρώματα κάποια ψίχουλα ως αντάλλαγμα (αυτό δεν το κάνει).

Η ελπίδα τους είναι ότι κάνοντας τους καλούς μαθητές του Σόιμπλε, με τη σταθεροποίηση που –τι στο διάολο!– θα έρθει κάποια στιγμή, με την εκμετάλλευση κάποιων δευτερευουσών αντιφάσεων στο ευρωοικοδόμημα, γλύφοντας, έρποντας, με τα κέρατά τους και –μην το ξεχνάμε αυτό!– με την «εμπιστοσύνη» των αγορών, κάποια στιγμή θα είναι σε θέση να μοιράσουν περήφανα τα εν λόγω ψίχουλα, αποτέλεσμα των θυσιών του ελληνικού λαού για χάρη της δεύτερης-φοράς-αριστερά. Φρούδες ελπίδες.

Για όλον τον ευρωνότο η κρίση δεν τελείωσε ακόμη. Το υψηλό χρέος όλων των νότιων χωρών εμποδίζει την εξίσωση των νότιων ευρώ με τα βόρεια (τα επιτόκια θα είναι πάντα διαφορετικά), ειδικά σε περιόδους κυκλικών κρίσεων. Αυτό σημαίνει ότι μεσοπρόθεσμα κανόνια θα ξανασκάσουν και μακροπρόθεσμα ότι τα χρέη αυτά είναι όλα μη βιώσιμα.

Μάλιστα, θεωρητικά το χρέος θα μπορούσε να γίνει βιώσιμο αν ο νότος μπορούσε να αναπτυχθεί αρκετά γρήγορα. Δεν υπάρχουν τέτοιες πιθανότητες λόγω της γενικότερης κατάστασης· επιπλέον όμως, λόγω της ειδικής συνθήκης του κοινού νομίσματος, οι κυβερνήσεις είναι ακόμα περισσότερο δεσμευμένες. Δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν κεϋνσιανές στρατηγικές, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον πληθωρισμό για να ελαφρύνουν το χρέος και δεν μπορούν να κάνουν σοβαρά εξαγωγικά άλματα. Οι βόρειοι γείτονες (Γερμανοί και Ολλανδοί) είναι και αυτοί σφιχτοί, λόγω της ανάγκης τους να διατηρούν μεγάλα εξαγωγικά πλεονάσματα (η Γερμανία είναι στο 7% του ΑΕΠ!): πρέπει να κρατούν και αυτοί σε λιτότητα τα λαϊκά τους στρώματα, άρα και οι εξαγωγές των νότιων προς εκείνους θα παραμείνουν αναιμικές, ενώ και το ευρώ θα παραμείνει σε αποπληθωρισμό βαραίνοντας έτσι το πραγματικό φορτίο του χρέους.

Το μόνο λοιπόν που τους μένει είναι η αποτυχημένη «εσωτερική υποτίμηση», τα διαρκή μνημόνια, οι διαρκείς μειώσεις στα εργατικά εισοδήματα, η διαρκής λιτότητα. Ο… αντιλαϊκιστής Μακρόν, που τόση ευφορία προκάλεσε με την εκλογή του στο ευρωπαϊκό κέντρο, σύντομα θα υποστεί τις συνέπειες της αντιλαϊκιστικής λιτότητας που θα επιβάλει, με περαιτέρω αποδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού της Γαλλίας.

Η ποσοτική χαλάρωση, η μεγάλη ελπίδα της δεύτερη-φορά-αριστερά κυβέρνησης, πλησιάζει στο τέλος της. Η ανάπτυξη στην ευρωζώνη γενικά και στην Ελλάδα ειδικά είναι χαμηλή. Η ανεργία τεράστια (στην Ελλάδα σε ιστορικά πρωτοφανή επίπεδα). Οι τράπεζες είναι εύθραυστες (οι ευρωπαϊκές μάλιστα περισσότερο από τις ελληνικές). Σε αυτό το περιβάλλον οποιαδήποτε ελπίδα για παροχές στα λαϊκά στρώματα και σταθεροποίησης του πολιτικού σκηνικού εδώ και του ευρωοικοδομήματος έξω έχει πολύ μικρές πιθανότητες να πραγματοποιηθεί. Το μέλλον δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα.

Η μεγάλη ληστεία του πενταετούς ομολόγου και ο ενταφιασμός σχεδόν κάθε ελάφρυνσης του χρέους.

Πηγή: Iskra.gr

Την ώρα που ο Γ. Βαρουφάκης, παίζοντας ανοιχτά το παιχνίδι της ΝΔ, βγάζει “λάδι και “αθωώνει” τους Σαμαρά και Στουρνάρα, τα “κοράκια” και τα κέντρα της διεθνούς κερδοσκοπίας τρίβουν τα χέρια τους, σε μια περίοδο εκχυλίζουσης ρευστότητας και κατάρρευσης των επιτοκίων διεθνώς, για το κελεπούρι του ελληνικού πενταετούς ομολόγου, που θα τους εξασφαλίσει αποδόσεις, που στους σημερινούς καιρούς δεν έχουν δει ούτε στον ύπνο τους, οι οποίες θα φτάσουν, σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, στα 4,875%, αν και η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί να κινηθούν γύρω στο 4,5% (τελικό επιτόκιο του ομολόγου 4,625%).

Η έκδοση του ομολόγου με επιτόκιο σε αυτά τα επίπεδα, την στιγμή που ο ESM των “θεσμών” μας δάνειζε με 0,89%, αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ληστεία αρκετά πάνω από 500 εκ. ευρώ σε βάρος του χειμαζόμενου ελληνικού λαού, χώρια τα εκατομμύρια που θα τσεπώσουν σύμβουλοι και ανάδοχες τράπεζες, οι οποίες είναι και οι μεγαλύτερες ξένες τράπεζες, οι οποίες χρυσοπληρώθηκαν για να προωθήσουν στα σίγουρα το προϊόν.

Απόδειξη του βεβιασμένου της κυβερνητικής κίνησης, η οποία έγινε κυρίως ως αντιπερισπασμός γιΗ έκδοση του ομολόγου με επιτόκιο σε αυτά τα επίπεδα, την στιγμή που ο ESM των “θεσμών” μας δάνειζε με 0,89%, αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ληστεία αρκετά πάνω από 500 εκ. ευρώ σε βάρος του χειμαζόμενου ελληνικού λαού, χώρια τα εκατομμύρια που θα τσεπώσουν σύμβουλοι και ανάδοχες τράπεζες, οι οποίες είναι και οι μεγαλύτερες ξένες τράπεζες, οι οποίες χρυσοπληρώθηκαν για να προωθήσουν στα σίγουρα το προϊόν.α την αλλαγή ατζέντας και ως μια βλακώδης κίνηση στήριξης του νέου success storyήταν το γεγονός ότι έγινε την ώρα που το ΔΝΤ χαρακτήριζε ως “εξαιρετικά μη βιώσιμο το χρέος”.

Με αυτήν την κίνηση του 5-ετούς η κυβέρνηση θάβει, αντί να αξιοποιήσει την εκτίμηση του ΔΝΤ για να επιδιώξει κούρεμα του χρέους και βγαίνει στις αγορές όταν αυτή η εκτίμηση του ΔΝΤ βαραίνει αρνητικά στο επιτόκιο και τέλος και το χειρότερο, η ίδια η κυβέρνηση βγάζει τα μάτια της χώρας, δηλώνοντας, εκ των πραγμάτων, με την έξοδο στις αγορές ότι μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της, χωρίς, σχεδόν, καμιά, έστω και ανώδυνη, ελάφρυνση.

Μεγαλύτερο δώρο στην Γερμανία δεν θα μπορούσε να κάνει ο Τσίπρας!

Στην Ελλάδα με τέτοιες ληστρικές σε βάρος του λαού και της προοπτικής της χώρας εκδόσεις ομολόγων θα έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες.

Και όμως όλα τα παπαγαλάκια των μίντια, το χρηματιστικό κεφάλαιο και οι μνημονιακοί ολετήρες έχουν πέσει να αποκοιμίσουν τον ελληνικό λαό, ο οποίος, φυσικά, έχει και την δική του ευθύνη για τη νάρκωση της κοινωνίας.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη, Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε

Παν. Λαφαζάνης: Μεγάλη ληστεία σε βάρος του λαού και ανέλπιστο δώρο στην κερδοσκοπία και στην Γερμανία η έξοδος στις αγορές 

”H κυβέρνηση Τσίπρα με την συγκεκριμένη, υπό τις Γερμανικές τυμπανοκρουσίες και την θλιβερή συναίνεση της ΝΔ και όλων των μνημονιακών κολαούζων του συστήματος, έξοδο στις αγορές, προσέφερε ένα μεγάλο δώρο στην εγχώρια και διεθνή κερδοσκοπία, έκανε μια μεγάλη προσφορά στην Γερμανία, που θέλει να θάψει και την πιο ανώδυνη ελάφρυνση του χρέους, εξασφάλισε μια καλή αρπαχτή για τις ξένες Τράπεζες αναδόχους και κυρίως εκτέλεσε ένα εγκληματικό συμβόλαιο μεγάλης ληστείας σε βάρος του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού.

Το εξοργιστικό είναι ότι τα παπαγαλάκια του συστήματος πανηγυρίζουν και από πάνω για το επίτευγμα: με μια τόσο γρήγορη κίνηση, τόσοι πολλοί, να χάσουν τόσα πολλά.”

Παραθέτουμε στη συνέχεια ενδιαφέρον ρεπορτάζ από άλλες ιστοσελίδες για την έκδοση του ομολόγου:

Η έξοδος της Ελλάδος στις αγορές είναι ασύμφορη – Ακριβό επιτόκιο 4,70% και σικέ υπερκάλυψη έως 3 φορές

Η έκδοση του νέου ελληνικού 5ετούς ομολόγου είναι μια μετριότητα, δεν ενθουσιάζει….

Η έξοδος της Ελλάδος στις αγορές είναι μια μετριότητα. 
Μετριότητα για πολλούς λόγους.

1) Το επιτόκιο θα διαμορφωθεί στο 5ετές ομόλογο θα διαμορφωθεί στο 4,70%.
Στον διεθνή τύπο γίνονται αναφορές για 4,875% αλλά προέρχεται από τις πρώτες προσφορές.
Η τελική διαμόρφωση του επιτοκίου είναι 4,625%

2) Το 4,625% είναι μόλις 0,325% χαμηλότερο επιτόκιο από το παλαιό 5ετές του Σαμαρά λήξης 2019 που είχε επιτόκιο 4,95%.
Η διαφορά αυτή 0,25% δεν βελτιώνει το προφίλ βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους επί της ουσίας.

3) Για να εκδώσει το ελληνικό δημόσιο την νέα 5ετία λήξης 2022 αγοράζει το παλαιό 5ετές λήξης 2019 στο 3,15% ή 102,60 μονάδες βάσης. 
Με την κίνηση αυτή το ελληνικό δημόσιο χάρισε 144 εκατ στους κατόχους της παλαιάς 5ετίας και περίπου 30 εκατ στις ελληνικές τράπεζες αυτό το ποσό με όρους επιτοκίου είναι 0,36%. 
Άρα εάν συμψηφιστεί η απώλεια αυτή λόγω ακριβής αγοράς της παλαιάς 5ετίας το επιτόκιο διαμορφώνεται πάνω από 4,95% του Σαμαρά περίπου στο 5%.
Πρακτικά η ελληνική κυβέρνηση του Τσίπρα δανείζεται εξίσου ακριβά με τον Σαμαρά το 2014.

4) Η υπερκάλυψη είναι σικέ.
Η υπερκάλυψη στο νέο 5ετές δεν θα έχει και τόσο μεγάλη σημασία.
Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχουν δύο ειδών υπερκαλύψεις.
Α) Η μια υπερκάλυψη ορίζεται ως αυξημένη συμμετοχή των επενδυτών σε μια έκδοση αυτή η εξέλιξη οδηγεί σε μείωση του επιτοκίου λόγω αυξημένης ζήτησης.
Β) Ο άλλος τύπος υπερκάλυψης είναι τεχνικής υφής.
Εάν μια έκδοση έχει καλυφθεί και ένας επενδυτής θέλει να αγοράσει μέρος της έκδοσης επιλέγει να υποβάλλει πολλαπλάσια προσφορά ώστε να καλύψει τον στόχο του.
Π.χ. εάν ένας ξένος επενδυτής θέλει να αγοράσει 100 εκατ ευρώ ίσως να χρειαστεί να εκδηλώσει ενδιαφέρον για 500 εκατ για να πάρει τα 100 εκατ.
Αυτή η υπερκάλυψη δεν βελτιώνει το επιτόκιο και στόχο έχει να καλύψει τις επενδυτικές στρατηγικές των ενδιαφερομένων θεσμικών.
Στην ελληνική περίπτωση με το νέο 5ετές φαίνεται ότι βρισκόμαστε στην δεύτερη περίπτωση μεγάλη υπερκάλυψη 3 φορές αλλά χωρίς ουσιαστικό νόημα καθώς η μεγάλη ζήτηση δεν μεταφράζεται και σε συμπιεσμένο επιτόκιο.

5) Ποιοι θα καλύψουν την νέα έκδοση του 5ετούς ομολόγου;
Οι ελληνικές τράπεζες 890 εκατ ευρώ.

Το Κοινό Κεφάλαιο 500 εκατ ευρώ

Οι ξένοι επενδυτές – ανάδοχοι 1,6 δισεκ. ευρώ

Σύνολο 3 δισεκ.

6) Ορθά πολλοί υποστήριξαν ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να δανείζεται από τον ESM στο 0,89% και από το ΔΝΤ στο 3,80% και στην 5ετία να δανείζεται από τους ιδιώτες θεσμικούς επενδυτές 4,70%.
H Ελλάδα δανείζεται από τις αγορές με 5 φορές ακριβότερο επιτόκιο από ότι δανείζει την Ελλάδα ο ESM.
Τελικά ποιος είναι ο τοκογλύφος ο ESM ή οι αγορές; 

7) Η Ελλάδα θα υποστηρίξουν πολλοί έπρεπε να βγει στις αγορές.
Επίσης και σε άλλες χώρες οι πρώτες απόπειρες ήταν ακριβές π.χ. η Κύπρος όταν δανείστηκε στην 5ετία το 2016 πλήρωσε επιτόκιο 4,75% και μετά από ένα χρόνο πλήρωσε 2,80%.
Αυτό είναι αλήθεια αλλά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά.
Η Ελλάδα συνεχίζει να κάνει χρήση των δανείων του ESM ενώ π.χ. η Κύπρος όταν βγήκε στις αγορές είχε βγει από τα μνημόνια.
Καμία χώρα δεν δανειζόταν από τον ESM – EFSF και ταυτόχρονα έβγαινε στις αγορές για να δανειστεί από τους ιδιώτες.
Ούτε η Πορτογαλία κινήθηκε έτσι, ούτε η Ιρλανδία.

8) Η Ελλάδα στην δεύτερη απόπειρα εξόδου στις αγορές θα δανειστεί φθηνότερα.
Ναι αυτό είναι αληθές εφόσον εκδώσει 3ετία.
Η Ελλάδα έχει μια χρονική ζώνη ασφαλείας έως το 2022.
Μέχρι τότε υπάρχουν συμφωνίες για πρωτογενή πλεονάσματα και μέτρα.
Μέσα σε αυτή την χρονική ζώνη οι εκδόσεις ομολόγων είναι ασφαλείς κοινώς θα πληρωθούν.
Ωστόσο ακόμη η Ελλάδα δεν μπορεί να εκδώσει 7ετία ή κυρίως 10ετία.
Η Ελλάδα χρειάζεται ECCL πιστωτική γραμμή που θα λειτουργήσει ως μηχανισμός ασφαλείας για τις μελλοντικές εκδόσεις.

9) Τα σενάρια ότι η Ελλάδα θα μπει μετά τις γερμανικές εκλογές στο QE είναι αέρας κοπανιστός.
Η Ελλάδα δεν θα μπει στο QE γιατί η ΕΚΤ για να πάρει τέτοια απόφαση θα πρέπει να πραγματοποιήσει έκθεση βιωσιμότητας DSA με βασικό και δυσμενές σενάριο και θα πρέπει να κρίνει το χρέος βιώσιμο.
Εάν το κρίνει βιώσιμο τότε δεν χρειάζονται μέτρα αναδιάρθρωσης.
Είναι απίθανο να κριθεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος χωρίς να υπάρχουν σοβαρά μέτρα διευθέτησης του χρέους.
Το QE είναι μια πλάνη.

Πηγή: bankingnews.gr

Και μνημόνια και ιμπεριαλιστική επιτροπεία και έξοδος στις αγορές…

Του Πάνου Κοσμά
Αναδημοσίευση από το φύλλο Νο 388 της «Εργατικής Αριστεράς»

«Η Ελλάδα θα βγει αυτοδύναμα στις αγορές χωρίς πιστωτική γραμμή στήριξης με νέες δεσμεύσεις» δήλωσε πρόσφατα ο Αλέξης Τσίπρας. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να διατυπωθεί το success story της υποτιθέμενης «εξόδου από τα μνημόνια»;

Στη γε­νι­κό­τη­τά της η απάτη είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο από προ­φα­νής: όταν ισχύ­ουν αθροι­στι­κά και… διά πα­ντός το βουνό από μέτρα όλων των μνη­μο­νί­ων, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων του 3ου και 4ου που υπέ­γρα­ψε αυτή η κυ­βέρ­νη­ση (και βλέ­που­με…) και όταν η κυ­βέρ­νη­ση έχει δε­σμευ­τεί με νέα μέτρα και με πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι και το 2022, αλλά και με πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα του­λά­χι­στον 2% μέχρι και το 2060, είναι πρό­κλη­ση όχι μόνο προς τις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις που η ζωή τους συ­ντρί­βε­ται από την ακραία λι­τό­τη­τα, αλλά και προς την κοινή λο­γι­κή, να γί­νε­ται λόγος για… έξοδο από τα μνη­μό­νια.
Έξο­δος από τα μνη­μό­νια μπο­ρεί να ση­μαί­νει μόνο ένα πράγ­μα: αναί­ρε­ση όλων των μέ­τρων και πο­λι­τι­κών που θε­σπί­στη­καν και εφαρ­μό­ζο­νται στο πλαί­σιο όλων των μνη­μο­νί­ων, μαζί και της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­τρο­πεί­ας που τα κα­νο­ναρ­χεί.

«Μαύρο χιού­μορ» με την έξοδο από τη δια­δι­κα­σία για το υπερ­βο­λι­κό έλ­λειμ­μα

Σε πλήρη συ­νέ­πεια με την τα­κτι­κή της δια­στρο­φής του νο­ή­μα­τος λέ­ξε­ων, φρά­σε­ων και εξε­λί­ξε­ων, η κυ­βέρ­νη­ση πα­νη­γύ­ρι­σε την από­φα­ση της Κο­μι­σιόν περί εξό­δου από τη δια­δι­κα­σία ελέγ­χου για υπερ­βο­λι­κό έλ­λειμ­μα, που πα­ρου­σιά­στη­κε με μαύρο χιού­μορ ως «επι­βρά­βευ­ση» για τις «προ­σπά­θειες της χώρας» γε­νι­κά, αλλά και των «θυ­σιών του ελ­λη­νι­κού λαού» ιδιαί­τε­ρα. Η δια­δι­κα­σία ελέγ­χου για υπερ­βο­λι­κό έλ­λειμ­μα αφορά έλεγ­χο από την Κο­μι­σιόν για το αν μια χώρα τηρεί το κρι­τή­ριο του Μά­α­στρι­χτ για πε­ριο­ρι­σμό του ελ­λείμ­μα­τός της κάτω από το 3% του ΑΕΠ. Ακόμη και ένας μα­θη­τής δη­μο­τι­κού μπο­ρεί να κα­τα­λά­βει πως η επι­τή­ρη­ση από κουαρ­τέ­το δα­νει­στών, που κατά επί­ση­μη ομο­λο­γία κι­νεί­ται εκτός οποιου­δή­πο­τε ευ­ρω­παϊ­κού δι­καί­ου και θε­σμι­κής δια­δι­κα­σί­ας, ακόμη και οποιου­δή­πο­τε διε­θνούς δι­καί­ου, με μνη­μό­νια και σκλη­ρή επι­τρο­πεία, με διαρ­κή πα­κέ­τα μέ­τρων και διαρ­κείς εκ­βια­σμούς του τύπου «κάντε αυτά αλ­λιώς δεν θα πά­ρε­τε τη δόση», με πλήρη δα­νεια­κή εξάρ­τη­ση, κάνει τη δια­δι­κα­σία του υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος να μοιά­ζει με νε­ρο­πί­στο­λο μπρο­στά σε πυ­ρη­νι­κή κε­φα­λή.

Η υπα­γω­γή στη δια­δι­κα­σία του υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος δια­τη­ρού­νταν για λό­γους… γρα­φειο­κρα­τι­κής συ­νέ­πειας προς τις επι­τα­γές του Μά­α­στρι­χτ, αλλά κατά τα λοιπά ήταν νεκρή αφού είχε… υπερ­κα­λυ­φθεί από τη δια­δι­κα­σία της μνη­μο­νια­κής επι­τή­ρη­σης. Η έξο­δος από αυτήν είναι τόσο ανού­σια όσο και η τυ­πι­κή πα­ρα­μο­νή σε αυτήν.

Ωστό­σο τα πράγ­μα­τα είναι ακόμη χει­ρό­τε­ρα: Ότι θυ­μή­θη­καν την έξοδο από αυτήν τη δια­δι­κα­σία έναν χρόνο πριν από το «με­γά­λο ρα­ντε­βού» του 2018 (με τη λήξη του τρέ­χο­ντος χρη­μα­το­δο­τι­κού προ­γράμ­μα­τος και τη «διευ­θέ­τη­ση» του χρέ­ους) ση­μαί­νει ότι η Κο­μι­σιόν πα­ραι­τεί­ται και τυ­πι­κά από οποιον­δή­πο­τε ελεγ­κτι­κό ρόλο όσον αφορά την Ελ­λά­δα στο μέλ­λον. Ποιος λοι­πόν θα ελέγ­χει τα συμ­φω­νη­θέ­ντα πλε­ο­νά­σμα­τα 3,5% –και τους όρους επί­τευ­ξής τους– από το 2019 ως το 2022 και πάνω από 2% ως το 2060; Η λάθος (για να μην πούμε ηλί­θια) απά­ντη­ση είναι κα­νείς! Η σωστή απά­ντη­ση είναι όχι η Κο­μι­σιόν αλλά ο… ESM, με­τα­σχη­μα­τι­σμέ­νος σε «Ευ­ρω­παϊ­κό Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο».

Τέλος, για την κυ­βερ­νη­τι­κή έπαρ­ση περί εξό­δου από τα μνη­μό­νια χωρίς νέες δε­σμεύ­σεις, πα­ρα­πέ­μπου­με στην πρό­σφα­τη δή­λω­ση του κ. Σόι­μπλε, ότι η δια­δι­κα­σία για τη «διευ­θέ­τη­ση» του χρέ­ους το 2018 θα είναι ό,τι σκλη­ρό­τε­ρο έχουν ζήσει ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις μέχρι τώρα. Το «δω­ρά­κι» της «διευ­θέ­τη­σης» θα ση­μά­νει νέα «κά­τερ­γα»…

Διευ­θέ­τη­ση χρέ­ους, QE, αγο­ρές

Ο κό­σμος βομ­βαρ­δί­ζε­ται ξανά με διά­φο­ρες δυσ­νό­η­τες και… εξω­τι­κές ανα­φο­ρές: QE, spreads και απο­δό­σεις ομο­λό­γων κ.λπ. Όταν δια­στρέ­φουν αδί­στα­κτα το πε­ριε­χό­με­νο εν­νοιών και γε­γο­νό­των προ­σι­τών στον/στην κα­θέ­να/κα­θε­μιά, θα δι­στά­σουν να προ­σθέ­σουν και λίγο… ψά­ρω­μα με… έν­νοιες κύ­ρους; Χρεια­ζό­μα­στε ένα αντι-λε­ξι­κό για να βά­λου­με τα πράγ­μα­τα στη θέση τους.

Πράγ­μα­τι, οι απο­δό­σεις και τα spreads (δια­φο­ρά από­δο­σης από τα αντί­στοι­χα γερ­μα­νι­κά, που είναι τα ομό­λο­γα ανα­φο­ράς) μειώ­νο­νται, άρα οι τιμές αυ­ξά­νο­νται, άρα υπάρ­χει με­γά­λη ζή­τη­ση για ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα (αυ­ξη­μέ­νη ζή­τη­ση = αύ­ξη­ση τιμών = μεί­ω­ση απο­δό­σε­ων και spreads). Όλα αυτά όμως είναι μόνο οι ορι­σμοί, είναι ταυ­το­λο­γί­ες. Το ερώ­τη­μα είναι τι πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει ώστε τα ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα να έχουν ξαφ­νι­κά ζή­τη­ση και οι αγο­ρές να «πε­ρι­μέ­νουν πώς και πώς» τη νέα έξοδο της Ελ­λά­δας;

Πρώτα πρώτα, δεν πρό­κει­ται ει­δι­κά για εν­δια­φέ­ρον προς τα ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα. Η τάση είναι διε­θνής, όπως απέ­δει­ξε πρό­σφα­τα η υπερ­προ­σφο­ρά για αγορά ομο­λο­για­κών εκ­δό­σε­ων της Αρ­γε­ντι­νής, της Αι­γύ­πτου κ.λπ. Αυτό το άνοιγ­μα σε επεν­δύ­σεις υψη­λού ρί­σκου έχει την ερ­μη­νεία του: η αμε­ρι­κα­νι­κή και η ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία είναι σε φάση ανά­καμ­ψης –χωρίς αυτό να ση­μαί­νει ότι εξήλ­θαν από τον κύκλο της κρί­σης. Από τη μια, οι με­το­χές είναι «υπε­ρα­γο­ρα­σμέ­νες» καθώς τα χρη­μα­τι­στή­ρια με­το­χών σπάνε το ένα ιστο­ρι­κό υψηλό μετά το άλλο. Από την άλλη, το φάσμα των άμε­σων απει­λών και ρί­σκων έχει προς το παρόν απο­μα­κρυν­θεί –πα­ρό­λο που κα­νείς δεν μπο­ρεί να δια­βε­βαιώ­σει τι τέ­ξε­ται η επιού­σα. Δια­μορ­φώ­νε­ται λοι­πόν μια συ­γκυ­ρία που ευ­νο­εί επεν­δύ­σεις υψη­λό­τε­ρου ρί­σκου. Πα­ράλ­λη­λα, η πα­γκό­σμια το­κο­γλυ­φία θε­ω­ρεί πως οι εγ­γυ­ή­σεις που προ­σέ­φε­ραν και εξα­κο­λου­θούν να προ­σφέ­ρουν οι ιμπε­ρια­λι­στι­κοί θε­σμοί (όπως το ΔΝΤ) και οι ιμπε­ρια­λι­στι­κές τρόι­κες και κουαρ­τέ­τα είναι ισχυ­ρές.

Ει­δι­κά όμως για την Ελ­λά­δα, χώρα σε κα­θε­στώς ιμπε­ρια­λι­στι­κής δια­χεί­ρι­σης μιας ντε φάκτο χρε­ο­κο­πί­ας, αυτό δεν θα αρ­κού­σε. Εδώ η βου­λι­μία και η διά­θε­ση ανά­λη­ψης ρί­σκου στη­ρί­ζο­νται στα νέα δε­δο­μέ­να: έξοδο της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας από την ύφεση, ολο­κλή­ρω­ση του κύ­κλου της δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής και πα­ρα­γω­γή πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των, μα­κρο­χρό­νια «διευ­θέ­τη­ση» της σχέ­σης με­τα­ξύ προ­βλέ­ψε­ων για τους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης – δε­σμεύ­σε­ων για το ύψος των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των – πλα­φόν στο ετή­σιο ύψος των το­κο­χρε­ο­λυ­σί­ων – με­σο­πρό­θε­σμων μέ­τρων «διευ­θέ­τη­σης» του χρέ­ους. Είναι το «πα­κέ­το» του οποί­ου η ολο­κλή­ρω­ση έχει πα­ρα­πεμ­φθεί για το τέλος του τρέ­χο­ντος χρη­μα­το­δο­τι­κού προ­γράμ­μα­τος στα μέσα του 2018.

Υπ’ αυ­τούς τους όρους, η λε­γό­με­νη «ψήφος εμπι­στο­σύ­νης των αγο­ρών προς την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία» ση­μαί­νει απλά το εξής: οι αγο­ρές αι­σθά­νο­νται ασφα­λείς ώστε να μπουν σε έναν νέο κύκλο κερ­δο­σκο­πί­ας με τα ελ­λη­νι­κά κρα­τι­κά ομό­λο­γα. Μά­λι­στα βιά­ζο­νται να αξιο­ποι­ή­σουν τη συ­γκυ­ρία, γιατί γνω­ρί­ζουν πολύ καλά ότι μπο­ρεί κάλ­λι­στα σε με­ρι­κούς μήνες ή σε ένα-δύο χρό­νια να «γυ­ρί­σει» ξανά σε αρ­νη­τι­κή.

Ακρι­βό­τε­ρος δα­νει­σμός, διπλή επι­τή­ρη­ση

Όλα τα προη­γού­με­να όμως δεν ση­μαί­νουν ότι οι αγο­ρές είναι κιό­λας έτοι­μες να χρη­μα­το­δο­τή­σουν το σύ­νο­λο των δα­νεια­κών ανα­γκών του ελ­λη­νι­κού κρά­τους. Για να συμ­βεί αυτό πρέ­πει να συ­ντρέ­χει σειρά προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων: στι­βα­ρή και δια­τη­ρή­σι­μη έξο­δος της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας από την ύφεση, ολο­κλή­ρω­ση του «πα­κέ­του» των διευ­θε­τή­σε­ων που αφο­ρούν την ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­τρο­πεία στα μέσα του 2018, απο­μά­κρυν­ση των κιν­δύ­νων για μια νέα κρίση των αγο­ρών. Όχι μόνο ένας επαρ­χια­κός πλα­νό­διος «μου­σι­κός» της χρη­μα­τι­στι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας σαν τον Αλέξη Τσί­πρα, αλλά ούτε καν «διευ­θυ­ντές ορ­χή­στρας» σαν τον Ντρά­γκι και τη Λα­γκάρντ δεν μπο­ρούν να τα εγ­γυ­η­θούν όλα αυτά! Όσο για τη θε­ω­ρία ότι η έξο­δος από τη δια­δι­κα­σία του υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος είναι η εγ­γύ­η­ση προς τις αγο­ρές που ανα­πλη­ρώ­νει το QE το οποίο δεν έρ­χε­ται ακόμη, η μόνη βάση αλή­θειας που έχει είναι πως πράγ­μα­τι αυτό είναι ενός εί­δους εγ­γύ­η­ση: ότι η ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­τρο­πεία θα συ­νε­χι­στεί σε τρίτο βαθμό, με εγ­γυ­η­τή όχι το… κανίς που λέ­γε­ται Κο­μι­σιόν αλλά το με­γά­λο μα­ντρό­σκυ­λο που λέ­γε­ται ESM…

Υπ’ αυ­τούς τους όρους, δεν είναι πε­ρί­ερ­γο που οι πιο έν­θερ­μοι υπε­ρα­σπι­στές της εξό­δου της Ελ­λά­δας στις αγο­ρές είναι ο Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε και ο επι­κε­φα­λής του ESM Κλά­ους Ρέ­γκλινγκ. Γνω­ρί­ζουν κα­λύ­τε­ρα από τον Τσί­πρα ότι τα περί «εξό­δου από τα μνη­μό­νια» και «τέ­λους της επι­τρο­πεί­ας» είναι αστειό­τη­τες, επι­θυ­μούν τη διπλή επι­τή­ρη­ση τόσο από τις αγο­ρές όσο και από το κουαρ­τέ­το ή την τρόι­κα, και μόλις λόγω συ­γκυ­ρί­ας ξα­να­κλεί­σουν οι αγο­ρές έχουν πια αρ­κε­τή πείρα και έτοι­μα ερ­γα­λεία για να «πε­ρι­ποι­η­θούν ιδιαι­τέ­ρως» τον «Έλ­λη­να ασθε­νή»…
Εν κα­τα­κλεί­δι, έξο­δος στις αγο­ρές ση­μαί­νει ακρι­βό­τε­ρα δά­νεια (το επι­τό­κιο των αγο­ρών θα είναι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση υπερ­δι­πλά­σιο του επι­το­κί­ου δα­νει­σμού από το κουαρ­τέ­το), επι­πλέ­ον «μα­στί­γιο» (από τις αγο­ρές, με υπε­ρό­πλο το επι­τό­κιο δα­νει­σμού), διπλή επι­τρο­πεία (τόσο από τις αγο­ρές όσο και από εκ­προ­σώ­πους ή εκ­πρό­σω­πο του ιμπε­ρια­λι­στι­κού κουαρ­τέ­του), δια­τή­ρη­ση, εμπέ­δω­ση και διαρ­κή εμπλου­τι­σμό του μνη­μο­νια­κού κα­θε­στώ­τος στο δι­η­νε­κές…

Κυβερνητικός αντιπερισπασμός με επίσπευση της εξόδου της χώρας στην ληστεία των αγορών.

Πηγή: Iskra.gr

Η κυβέρνηση σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αλλάξει την ατζέντα και να ενισχύσει το νέο καύχημα του “Success Story” επισπεύδει, σχεδόν αιφνιδιαστικά την έξοδο για δανεισμό στις αγορές. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι θα δανεισθεί με υπέρογκο, στην πραγματικότητα ληστρικό επιτόκιο και θα περάσει σε διπλή κηδεμονία και επιτροπεία τόσο από τους θεσμούς, όσο τώρα και από τις αγορέςπου θα ζητούν, περίπου, το ίδιο σκληρά, με τιμωρία σε διαφορετική περίπτωση την ακόμα μεγαλύτερη εκτίναξη των επιτοκίων, τη συμμόρφωση της χώρας στην σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία, στην λιτότητα και την περαιτέρω απορρύθμιση των ήδη διαλυμένων εργασιακών σχέσεων.

Βιβλίο προσφορών για την έκδοση 5ετούς ομολόγου άνοιξε η ελληνική κυβέρνηση. Απευθύνεται σε κατόχους του ομολόγου λήξεως το 2019, καθώς και σε νέους επενδυτές. Οι τίτλοι θα εκδοθούν αύριο, Τρίτη, και στόχος αποτελεί επιτόκιο χαμηλότερο του 4,95%. Η εκκαθάριση τοποθετείται στην 1η Αυγούστου. Η Ελλάδα επιχειρεί την έξοδο στις αγορές μετά από τρία χρόνια απουσίας.

Όλες οι απαιτούμενες διεργασίες θα διεκπεραιωθούν από τις τράπεζες BNP Paribas, Goldman Sachs,Citigroup, Deutsche Bank και HSBC.

Η έκδοση, όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, υπόκειται στις συνθήκες της αγοράς και εξαρτάται από το «ρολάρισμα» της προηγούμενης δημοπρασίας.

Οι νέοι τίτλοι θα εκδοθούν αύριο, Τρίτη, ενώ η εκκαθάριση θα πραγματοποιηθεί την 1η Αυγούστου. Το αντληθέν ποσό εκτιμάται ότι μπορεί να υπερβεί τα 4 δισ. ευρώ.

Το βιβλίο προσφορών απευθύνεται τόσο σε νέους επενδυτές, όσο και σε κατόχους του ομολόγου λήξεως το 2019. Η τιμή εξαγοράς των προηγούμενων τίτλων, έχει οριστεί στο 102,6% της ονομαστικής αξίας του κάθε ομολόγου.

Στόχο της κυβέρνησης αποτελεί η διασφάλιση ενός επιτοκίου χαμηλότερου της έκδοσης του 2014, το οποίο είχε διαμορφωθεί στο 4,95%.

Ληστρικός δανεισμός

Έγκυροι οικονομικοί κύκλοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το γιατί, την ώρα που η Ελλάδα βρίσκεται υπό άμεση μνημονιακή επιτήρηση, τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 2018με βάση τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, και στο διάστημα αυτό μπορεί να δανείζεται από τον ESM με επιτόκιο 1,2%, καταφεύγει βεβιασμένα σε δανεισμό από τις αγορές με επιτόκιο που μπορεί να πέσει κάτω από το 4,95% αλλά θα είναι έτσι κι αλλιώς πανύψηλο και θα κοστίσει «ο κούκος αηδόνι» για τον ελληνικό λαό, σε όφελος των «κορακιών», ενώ θα χρυσοπληρωθούν ταυτόχρονα και οι τράπεζες – ανάδοχοι της έκδοσης.

Να σημειώσουμε, επίσης, ότι αυτήν την περίοδο, λόγω της υπερπροσφοράς κεφαλαίων, τα επιτόκια δανεισμού διεθνώς έχουν καταρρεύσει και οι αγορές θεωρούν ανέλπιστο «κελεπούρι» την ελληνική έξοδο με επιτόκια αρκετά πάνω από 4%, τα οποία θεωρούν, περίπου, μυθικά και όλοι θα τρέξουν να δανείσουν, αγνοώντας άπληστα βάσιμες αιτιάσεις για το ρίσκο!

Την ίδια ώρα οι ίδιοι κύκλοι επισήμαιναν την ενθάρρυνση που ασκεί το ευρωπαϊκό και ειδικά το γερμανικό κατεστημένο για να βγει, σχεδόν άρον-άρον, η Ελλάδα στις αγορές για δανεισμό.

Η ενθάρρυνση αυτή έχει την εξήγησή της.

Η Γερμανία και τα κράτη δανειστές του ESM θέλουν να βγει γρήγορα-γρήγορα η Ελλάδα στις αγορές για να επιβεβαιώσουν ότι η χώρα δεν χρειάζεται καμία ελάφρυνση χρέους, για την οποία βρίσκονται υπό πίεση και ότι η χώρα μπορεί να αποπληρώνει μόνη της, με τις δικές της δυνάμεις το χρέος της.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, βγαίνοντας στις αγορές, στέλνει στην πράξη στα αζήτητα την οποιανδήποτε ελάφρυνση του χρέους (!), την ώρα που αυτό κρίνεται «εξαιρετικά μη βιώσιμο» ακόμα και από το ΔΝΤ και θα έπρεπε να διαγραφεί.

Μια νέα πολιτική δανεισμού

Για την Ελλάδα είναι εντελώς ασύμφορη η πολιτική δανεισμού από τους «Θεσμούς», γιατί αυτός ο δανεισμός έχει ως συνέπεια να συνδέεται με μνημόνια και την μνημονιακή υποδούλωση της χώρας.

Ασύμφορος, όμως, είναι και ο δανεισμός της χώρας από τις αγορές και μάλιστα ο εξωτερικός δανεισμός, ο οποίος προκαλεί έντονη εξάρτηση και συνδέεται με «άτυπες» υπαγορεύσεις  πολιτικής και εξίσου σκληρή επιτήρηση.

Το ελληνικό Δημόσιο, αντίθετα, πρέπει να είναι πολύ φειδωλό γενικώς στον δανεισμό. Ο δανεισμός αυτός, όταν γίνεται, πρέπει να τελεί υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, πρέπει να ικανοποιεί μετρήσιμες και σαφώς προσδιορισμένες αναπτυξιακές, παραγωγικές, επενδυτικές και κρίσιμες κοινωνικές ανάγκες και, τέλος, επειδή μιλάμε για την Ελλάδα του εθνικού νομίσματος, αυτός ο απόλυτα αναγκαίος δανεισμός πρέπει να γίνεται με προνομιακό επιτόκιο από την υπό εθνικό έλεγχο Κεντρική Τράπεζα και από την εθνική αποταμίευση των Ελλήνων πολιτών, με αγορά κρατικών εγγυημένων ομολόγων.

Μόνο σε απολύτως εξαιρετικές περιπτώσεις, με ειδική αιτιολογία, υπό αυστηρό έλεγχο και αυξημένη εξουσιοδότηση θα μπορεί να πραγματοποιείται εξωτερικός δανεισμός της χώρας, ο οποίος δεν θα μπορεί να ξεπεράσει συνολικά ένα μικρό ύψος και ένα μικρό ποσοστό του συνολικού χρέους.

Αλλά στο θέμα αυτό θα επανέλθουμε σύντομα αναλυτικότερα.