Κατηγορία: Οικονομία

ΟΟΣΑ: Παγκόσμια «πρωταθλήτρια» στην αύξηση φόρων η Ελλάδα

Πηγή: ergasianet.gr

Παγκόσμια «πρωταθλήτρια» στην αύξηση φόρων αναδείχθηκε η Ελλάδα κατά την περίοδο 2007-2017 ,σύμφωνα με τη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ με θέμα «Revenue Statistics 1965-2017».

Σύμφωνα με την έκθεση, οι φόροι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 8,2 ποσοστιαίες μονάδες ενώ κατά την περίοδο 2010- 2017 τα έσοδα από φόρους ανήλθαν στο 39,4% του ΑΕΠ από το 32%.

Επιπλέον τα στοιχεία του ΟΟΣΑ έδειξαν ότι, οι φόροι επί εισοδημάτων και κερδών αντιστοιχούσαν το 2017 στο 9% του ΑΕΠ και αποτελούσαν το 22,8% του συνόλου των κρατικών εσόδων.

Παράλληλα, οι φόροι σε αγαθά και υπηρεσίες έφτασαν στο 15,4% του ΑΕΠ ή στο 39,1% του συνόλου των φόρων. Πρόκειται για επιβαρύνσεις, που ούτε οι πλούσιες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γερμανία (26,2% εσόδων), η Γαλλία (24,4% εσόδων) ή η Ολλανδία (29,1% εσόδων), μπορούν να προσεγγίσουν. Μόνο η Πορτογαλία ξεπέρασε την Ελλάδα με έμμεσους φόρους στο 39,8% των συνολικών φορολογικών εσόδων.

Οι φόροι στην περιουσία εξαπλασιάστηκαν

Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ αποκαλύπτουν ότι οι φόροι στην περιουσία εξαπλασιάστηκαν. Το 2010, αντιστοιχούσαν σε μόλις 0,2% του ΑΕΠ ή περίπου 600 εκατ. ευρώ. Το 2017 οι φόροι στην ακίνητη περιουσία είναι δέκα φορές πάνω ως ποσοστό του ΑΕΠ (2,1%) ή 6 φορές πάνω σε απόλυτα μεγέθη στα 3,7 δισ.ευρώ. Στην ίδια θέση ως ποσοστό του ΑΕΠ βρέθηκαν το Βέλγιο, η Γαλλία και το Λουξεμβούργο .

Η εξέλιξη των φορολογικών επιβαρύνσεων από το 1965 και μετά έδειξε ότι, η Ελλάδα που ήταν μία από τις τρεις χώρες με την μικρότερη φορολογική επιβάρυνση βρέθηκε στην κορυφή. Το 1965, η Ελλάδα με φορολογικά έσοδα 17,1% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ ήταν 24,9%, ήταν μία από τις τρεις χώρες με τη μικρότερη φορολογική επιβάρυνση.

Αξιοσημείωτο είναι δε ότι, 20 χρόνια αργότερα, το 1995 η χώρα ήταν και πάλι κάτω από τον μέσο όρο των 34 χωρών του ΟΟΣΑ (25,2% έναντι 31,9%).

Το 2010, με την εκδήλωση της κρίσης και την έλευση των Μνημονίων, η Ελλάδα βρισκόταν στο μέσο όρο του ΟΟΣΑ με τα φορολογικά έσοδα να ανέρχονται στο 32% του ΑΕΠ. Δύο χρόνια μετά, το 2012 η φορολογική επιβάρυνση έφθασε 35,5%, το 2014 με μικρή αύξηση ανήλθε στο 35,7% του ΑΕΠ και διαμορφώθηκε στο 39,4% του ΑΕΠ το 2017.

Δείτε αναλυτικά παρακάτω τι δείχνει ο πίνακας του ΟΟΣΑ

Advertisements

Το χρέος για αρχάριους: Μια ιστορική επισκόπηση


Η εικόνα αποτυπώνει απόσπασμα από τον Κώδικα του Χαμουραμπί. Η πρώτη κωδικοποίηση νόμων στην παγκόσμια ιστορία (Βαβυλώνα, περ. 1780 π.Χ.) προέβλεπε την τακτική διαγραφή των χρεών. Πηγή: Wikimedia Commons

Του Σπύρου Μαρκέτου
Αναδημοσίευση από ergasianet.gr
Αρχική πηγή: debtfree.gr

Ένας κόσμος χρεωμένος. Τον φετινό Απρίλη το χρέος της πραγματικής οικονομίας προς τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς έφτασε το 318% του προϊόντος παγκόσμια. Μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2018 κάθε κάτοικος του πλανήτη επιβαρύνθηκε κατά μέσον όρο χίλια δολάρια, χρωστώντας πλέον 35.000 δολάρια περίπου,[1], τα οποία έχουν ήδη αυξηθεί στους μήνες που μεσολάβησαν. Το ζήτημα του χρέους, που μέχρι τη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 απασχολούσε μοναχά μερικούς ριζοσπάστες και κάποιους ειδικούς, βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο των πολιτικών συγκρούσεων, της δημόσιας προσοχής και των ιδιωτικών πονοκέφαλων.

Το χρέος είναι η αντίστροφη όψη του πλούτου των χρηματιστών, πλούτου που τώρα πια έχει τόσο πολύ αυγατίσει ώστε ορίζει την ιστορική μας περίοδο ο όρος χρηματιστικοποίηση, άγνωστος στον πολύ κόσμο ως πρόσφατα. Στην ‘εποχή των χρηματιστών’, όπως ονομάστηκε επίσης ο καιρός μας, “ο χρηματιστής πλουτίζει τόσο εντυπωσιακά ώστε γίνεται πρωταγωνιστής της καπιταλιστικής ανάπτυξης, παίρνοντας το ρόλο που είχε ως πρόσφατα ο βιομήχανος”.[2]”. Οι κάτοχοι χρηματιστικού κεφαλαίου είναι ελάχιστοι, αλλά ασκούν τεράστια εξουσία.

Χρησιμοποιούν άραγε τη δύναμή τους για το κοινό συμφέρον; Ελάχιστα παραδείγματα μας επιτρέπουν να φανταστούμε κάτι τέτοιο, ενώ από την άλλη μεριά πολλά δείχνουν το αντίθετο. Ιστορικά κρίνοντας, τέτοιες καταστάσεις πλήττουν τη δημοκρατία και φέρνουν καταστροφές. Τον εικοστό αιώνα η άρνηση των τραπεζιτών να μετριάσουν τις αξιώσεις τους οδήγησε στην άνοδο του φασισμού και στον πιο καταστροφικό πόλεμο της ιστορίας,[3], καθώς και σε πολλούς άλλους.

Ιδωμένες σε ιστορική προοπτική, οι φάσεις κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου δεν είναι κάτι νέο. Εδώ και τετρακόσια χρόνια αναγγέλλουν πως ένας κύκλος συσσώρευσης κεφαλαίου φθίνει, και δρομολογείται ξανά, μαζί με τον νέο κύκλο, η διαδικασία που ονομάζεται αλλαγή ηγεμόνα.[4]. Μια μείζων κρίση οδηγεί, συχνά αλλά όχι αναγκαία μέσα από έναν μεγάλο πόλεμο, στην αναδιοργάνωση του παγκόσμιου συστήματος και τη μετατόπιση του κέντρου βάρους του, όπου συσσωρεύονται εξουσία και πλούτος. Στην πορεία του εικοστού αιώνα οι ΗΠΑ σκαρφάλωσαν στο θρόνο του παγκόσμιου ηγεμόνα όπου νωρίτερα βρισκόταν η Βρετανία, που είχε πιο παλιά εκτοπίσει την Ολλανδία, η οποία είχε νωρίτερα αρπάξει το στέμμα της Γένοβας.[5]. Είναι αβέβαιο αν οι ΗΠΑ θα διατηρούν την ηγεμονική τους θέση όταν λήξει και η τωρινή κρίση.

Το βέβαιο για εμάς, τους κοινούς θνητούς, είναι το χρέος. Από το χρέος, όπως και από το χάρο και τους φόρους, δεν ξεφεύγουμε ποτέ. Χρωστούμε πάντοτε μέσω του κράτους, ακόμη και όταν δεν έχουμε προσωπικά χρέη για τα οποία ν’ ανησυχούμε. Το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος, χρεωμένο πάντοτε, στέλνει στους δανειστές μεγάλο μέρος των δημόσιων πόρων, εντέλει ένα κομμάτι του πλούτου που όλοι μαζί δημιουργούμε. Σε εμάς στέλνει το λογαριασμό.

Ο ιδρώτας του προσώπου μας και ο κόπος της εργασίας μας ξεπληρώνουν το δημόσιο χρέος θέλουμε δε θέλουμε, ξέρουμε δεν ξέρουμε. Τροφοδοτούν περιουσίες ολιγαρχών που ακυρώνουν τη λέξη δημοκρατία και διαλύουν το κοινωνικό κράτος. Το δημόσιο χρέος, μερικές φορές συντριπτικό, όπως στη σημερινή Ελλάδα όπου προσεγγίζει πλέον την παραγωγή δυο ολόκληρων χρόνων, από δεκαετίες τώρα κλιμακώνεται σε κάθε χώρα ξεχωριστά και στον κόσμο ολόκληρο. Χαρακτηριστικό γνώρισμα και αυτό της χρηματιστικοποίησης, που φέρνει ολοένα πιο καταστροφικές κρίσεις.

Ολοένα περισσότερος κόσμος προσέχει τέτοιες λεπτομέρειες. Πριν από δέκα χρόνια σχεδόν κανείς δεν συζητούσε το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα, λιγότερο απ’ όλους πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Σήμερα κλαίνε και οδύρονται καταγγέλλοντάς το σπαραξικάρδια. Παντού, ιδίως στη νεολαία, εξαπλώνονται συναισθήματα σαν εκείνα που είχε εκφράσει πριν από μερικά χρόνια το κίνημα Occupy Wall Street: “Ένα μόνο λέμε στους τραπεζίτες όλου του κόσμου: Δεν σας χρωστάμε τίποτε. Στους φίλους μας, στις οικογένειές μας, στην ανθρωπότητα και στον φυσικό κόσμο που στηρίζουν τη ζωή μας, σ’ αυτούς χρωστάμε τα πάντα”.[6]”.
(περισσότερα…)

Το τρίτο μνημόνιο «έφυγε», η υπερφορολόγηση μένει και αυξάνει.

Πρωταθλήτρια στους φόρους η Ελλάδα στην Ευρωζώνη.

Πρόσθετα μέτρα έως το 2022.

Πηγή: Iskra.gr
Με στοιχεία από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η υπερφορολόγηση ήταν ο κεντρικός άξονας των οικονομικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν στα χρόνια του μνημονίου – ιδιαίτερα κατά την τελευταία τριετία – και όπως φαίνεται, θα αποτελέσει το βασικό στοιχείο της μεταμνημονιακής «κανονικότητας». Κατά την οκταετία, τα φορολογικά έσοδα αναρριχήθηκαν στα υψηλότερα επίπεδα ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το 2008 οι φόροι αντιστοιχούσαν στο 20,2% του ΑΕΠ και τώρα, πλέον, προσεγγίζουν το 27%. Έτσι η Ελλάδα είναι η πρώτη μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης στην αναλογία φόρων προς ΑΕΠ, από 13η πριν από την κρίση, 2008.

Αυτή η υπερφορολόγηση έχει επιπλέον βαθύτατα ταξικό και αντιλαϊκό χαρακτήρα, αφού επιβαρύνει κυρίως τα πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα καθώς και τα μικρομεσαία εισοδήματα. Είναι χαρακτηριστική προς τούτο η εκτόξευση των έμμεσων φόρων, που πληρώνουν τα φτωχά και μικρά εισοδήματα και οι οποίοι έφτασαν το 2017 στα 35,5 δισ.ευρώ, διπλάσιο ύψος από τους άμεσους φόρους.

Η τάση της υπερφορολόγησης θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, καθώς με βάση το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που έχει καταρτίσει η κυβέρνηση, προβλέπονται πρόσθετα φορολογικά έσοδα 4,7 δισ. ευρώ έως το 2022, προκειμένου να επιτευχθούν τα υπερπλεονάσματα, μέσω των οποίων συντηρεί η κυβέρνηση το αφήγημα των παροχών. Μεταξύ άλλων, προβλέπονται η μείωση του αφορολογήτου αλλά και η έκπτωση φόρου για 6 εκατομμύρια μισθωτούς και συνταξιούχους από τα 1900 ευρώ που είναι σήμερα στα 1250 ευρώ (το έμμεσο αφορολόγητο) και η νέα αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών το 2019, επί των οποίων θα υπολογιστεί ο ΕΝΦΙΑ.

Τα μνημόνια “τελείωσαν”, η εξαθλίωση όλη δική μας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Κυβέρνηση προσπαθεί με συμβολισμούς, τσιτάτα και πανηγυρισμούς να δημιουργήσει ψεύτικο κλίμα ανακούφισης στο λαό για έξοδο τάχα από τα μνημόνια και την λιτότητα, όμως η πραγματικότητα είναι πάντα εδώ.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 48% του πληθυσμού, δηλαδή 5,1 εκατομμύρια πολίτες, ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας και 1,5 εκατομμύρια πολίτες ζούνε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Δηλαδή με εισόδημα κάτω από 182 ευρώ τον μήνα.

Υπάρχουν ψηφισμένα μέτρα για μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου, που συνεπάγονται περαιτέρω μειώσεις των εισοδημάτων ενώ οι υποσχέσεις για αύξηση του κατώτερου μισθού και συλλογικές συμβάσεις είναι μακριά από την πραγματικότητα.

Οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις επεκτείνονται σε όλους μόνο εφ’ όσον η εργοδοτική οργάνωση που τις υπογράφει, έχει για μέλη της επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται πάνω από το 51% των εργαζομένων του κλάδου, πράγμα πάρα πολύ δύσκολο. Παράλληλα η αύξηση του κατώτερου μισθού, υπό την προϋπόθεση των δυνατοτήτων της επιχείρησης, ουσιαστικά αποτελεί εμπαιγμό.

Η αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις και η μείωση των μισθών αποτελούν μνημονιακές δεσμεύσεις, που η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί παρά τις πανηγυρικές της υποσχέσεις.

Η Λαϊκή Ενότητα εξακολουθεί να διακηρύσσει πως μοναδική λύση είναι η άμεση επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας κι εθνικότητας κι η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων χωρίς προϋποθέσεις. Οτιδήποτε άλλο είναι «κούφια λόγια» και άλλη μία προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού.

Το Γραφείο Τύπου
22//08/2018

H Οδύσσεια της λιτότητας και της επιτροπείας συνεχίζεται

Αγώνας για ανάκτηση της δημοκρατίας,
της οικονομικής και νομισματικής κυριαρχίας.

Δήλωση Νίκου Χουντή, ευρωβουλευτή ΛΑΕ,
για την “έξοδο” από το τρίτο Μνημόνιο.

Με αφορμή το πανηγυρικό διάγγελμα του Πρωθυπουργού για την ολοκλήρωση του τρίτου Μνημονίου, ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Πέρασαν οκτώ χρόνια από τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου – πιθανότατα ακολουθώντας το επικοινωνιακό πρωτόκολλο του ΔΝΤ – ενημέρωνε τον ελληνικό λαό από το Καστελόριζο για την ένταξη της Ελλάδας στο καθεστώς κηδεμονίας του Μνημονίου.

Σήμερα, ο κ. Τσίπρας επέλεξε να ακολουθήσει το ίδιο πρωτόκολλο και από την Ιθάκη να ανακοινώσει τη λήξη του τρίτου προγράμματος προσαρμογής. Ενός προγράμματος που ήρθε να ολοκληρώσει την οικονομική και κοινωνική καταστροφή των προηγούμενων.

Ο ελληνικός λαός, μέσα στα οκτώ αυτά χρόνια, είδε να γίνεται πρωταγωνιστής της μεγαλύτερης οικονομικής και κοινωνικής απάτης. ΔΝΤ και Ευρωπαίοι δανειστές πλήρωσαν ακριβά για να σώσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες και επέβαλαν στον ελληνικό λαό να πληρώσει το λογαριασμό.

Έχασε τη δουλειά του, τα εισοδήματά του και την περιουσία του, ενώ η αξιοπρέπειά του δοκιμάστηκε από τη βίαιη πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Μέσα σε αυτά τα οκτώ χρόνια ο ελληνικός λαός έδωσε σπουδαίες μάχες στους δρόμους, απέναντι σε τόνους χημικών και αστυνομικής βίας, αλλά και απέναντι στην οικονομική ανέχεια και τη φτώχεια. Μέσα από τους αγώνες του γεννήθηκε ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης και μια ελπίδα για αλλαγή πολιτικής.

Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας ενταφίασε αυτή την ελπίδα όταν το 2015 επέλεξε να εκπροσωπήσει τους ηττημένους του δημοψηφίσματος, τα επιχειρηματικά συμφέροντα, ντόπια και ξένα, έναντι της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που έλεγε ένα μεγάλο ΟΧΙ στη συνέχιση της λιτότητας.

Το σημερινό διάγγελμα του κ. Τσίπρα δείχνει ποια είναι η κατάσταση και η ποιότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Πλήρως αποκομμένο από τα προβλήματα και τις αγωνίες του ελληνικού λαού, φλυαρεί πάντα για τις επόμενες μέρες και για τις “Ιθάκες”, με τον ελληνικό λαό ρημαγμένο.

Τάζει καλύτερες μέρες, ενώ είναι πλήρως υποταγμένο στη νεοφιλελεύθερη λογική που αποτιμά την επικοινωνιακή διαχείριση και την πολιτική ατάκα, υψηλότερα από τις επιπτώσεις των οικονομικών πολιτικών και την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι η συνέχιση των ίδιων πολιτικών και των ίδιων περιορισμών, δεν θα εγγυηθεί καμία λύτρωση. Η λύτρωση θα έρθει μόνο μέσα από τη συνέχιση του αγώνα για έξοδο από τη διαρκή λιτότητα και τη φυλακή του ευρώ, για την ανάκτηση της δημοκρατίας, της οικονομικής και νομισματικής κυριαρχίας».

«Έξοδος» από τα μνημόνια: Αντί για φιέστες, η κυβέρνηση ετοιμάζει διαγγέλματα που μοιάζουν με μνημόσυνο.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη,
Γραμματέα του Π.Σ. της ΛΑ.Ε.

«Η περίφημη «μεταμνημονιακή» περίοδος έχει εξελιχθεί σε φιάσκο για την κυβέρνηση και κυρίως σε μια μεγάλη τραγωδία για τον τόπο.

Το τέλος του 3ου μνημονίου δεν σημαίνει και το τέλος των μνημονίων, της λιτότητας και της ληστείας σε βάρος του ελληνικού λαού.

Αντίθετα, η λεγόμενη «μεταμνημονιακή» περίοδος θα είναι από πολλές απόψεις ακόμα σκληρότερη από τα χρόνια που η Ελλάδα και τυπικά βρισκόταν κάτω από την «μπότα» των μνημονίων.

Η λεγόμενη «έξοδος» στις αγορές, πηγή των εξωτερικών χρεών και θηλιά στο λαιμό για όλες τις εξαρτημένες χώρες, αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός.

Η Ελλάδα στην «μεταμνημονιακή» περίοδο θα ξοδεύει από τα αποθεματικά που συγκεντρώθηκαν με αίμα και θυσίες του ελληνικού λαού, για να αποπληρώνει ένα παράνομο και επονείδιστο χρέος, το οποίο είναι, ταυτόχρονα, μαύρη τρύπα και δεν πρόκειται να αποπληρωθεί ποτέ.

Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια λεηλατείται και ληστεύεται για χάρη των πιστωτών, σε όφελος των τραπεζών, που πνίγουν την οικονομία και για να κυριαρχεί μια διαπλεκόμενη ολιγαρχία.

Στην «μεταμνημονιακή» περίοδο, ο ελληνικός λαός θα περιμένει νέα περικοπή στις συντάξεις με προοπτική αυτές να καταστούν «κουπόνια» ελεημοσύνης.

Ταυτόχρονα, η παραγωγική βάση της χώρας συνεχώς διαλύεται, παρ’ ό,τι οι μισθοί και οι εργασιακές σχέσεις θυμίζουν μεσαίωνα, ενώ καλπάζουν οι πλειστηριασμοί, αρπάζοντας και τις λαϊκές περιουσίες.

Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να αλλάξει το πολιτικό κλίμα ούτε με την απελευθέρωση των δυο στρατιωτικών.

Γέλασε και το παρδαλό κατσίκι με την κυβερνητική προσπάθεια να αποδώσει την απελευθέρωση των ‘’δυο’’ στις διπλωματικές της πρωτοβουλίες.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν ανταλλάγματα και δώρα προς τον Ερντογάν για την απελευθέρωση των «δυο».

Ο χρόνος θα δείξει την αλήθεια.

Όμως, ούτε τυχόν απαράδεκτα ανταλλάγματα προς τον Ερντογάν δεν θα μπορούσαν να βγάλουν από την φυλακή τους δυο στρατιωτικούς μας.

Οι δυο στρατιωτικοί απελευθερώθηκαν, κυρίως, για να δείξει ένα θετικό πρόσωπο ο Ερντογάν προς τον κόσμο μπροστά στην σκληρή αντιπαράθεση του με τις ΗΠΑ.

Για τον Ερντογάν, η απελευθέρωση των δυο ήταν μια αναγκαστική παράπλευρη απώλεια, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ΗΠΑ από μια καλύτερη θέση για την Τουρκία και το καθεστώς του.

Τα μηνύματα και οι προκλήσεις που στέλνουν προς την χώρα μας, τόσο η λεγόμενη «μεταμνημονιακή περίοδος -μαϊμού» όσο και η απελευθέρωση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών, είναι μηνύματα και προκλήσεις για την ανάγκη μιας μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής ανατροπής στην χώρα.

Η Ελλάδα όσο ποτέ έχει ανάγκη να απαλλαγεί από μια σάπια παρακμασμένη και ξενόδουλη κυβέρνηση και από ένα σάπιοπαρακμασμένοδιεφθαρμένο και δουλικό πολιτικό κατεστημένο.

Η Ελλάδα χρειάζεται για πρώτη φορά να κατακτήσει την ανεξαρτησία της, ως προϋπόθεση για μια νέα τροχιά παραγωγικής ανασυγκρότησης και οικονομικο-κοινωνικού μετασχηματισμού.»

Το Γραφείο Τύπου
19/8/2018

ΗΠΑ: Τα αφεντικά κερδίζουν 312 φορές περισσότερα απ’ τον μέσο εργαζόμενο!

Πηγή: ergasia.net

Αστρονομικό το χάσμα ανάμεσα στις χρηματικές απολαβές των εργαζομένων και των εργοδοτών στις ΗΠΑ, όπως αποτυπώνεται σε μια έκθεση με τα κέρδη 35 κορυφαίων CEO στη χώρα.

Για την ακρίβεια, σύμφωνα με την έκθεση του Ινστιτούτου Οικονομικής Πολιτικής (Economic Policy Institute) που δημοσιεύτηκε σήμερα, οι διευθύνοντες σύμβουλοι σε 350 εταιρείες στις ΗΠΑ κέρδισαν κατά μέσο όρο πέρυσι έως και 312 φορές περισσότερα χρήματα απ’ τους εργαζόμενους.

Η αύξηση αυτή, όπως εξηγεί ο Guardian, προέκυψε μετά την αύξηση 17,6% που είδαν πέρυσι στις απολαβές τους οι επικεφαλής των μεγαλύτερων εταιρειών στις ΗΠΑ, αποκομίζοντας κατά μέσο όρο 18,9 εκατ. δολάρια την ώρα που οι μισθοί των υφισταμένων τους αυξήθηκαν μόλις κατά 0,3% το 2017.

Το χάσμα στους μισθούς έχει αυξηθεί δραματικά απ’ τη δεκαετία του ’90. Το 1965 αρκεί να σκεφτεί κανείς πως η αναλογία ανάμεσα στον μισθό ενός CEO και ενός εργαζόμενου ήταν 20 προς 1, το 1989 αυξήθηκε σε 58 προς 1 και το 2000 κορυφώθηκε με τους CEO να κερδίζουν 344 φορές περισσότερα χρήματα από ένα μέσο εργαζόμενο.

Economic Policy Institute

 

Αν και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι μισθοί των CEO έπεσαν, μετά την κρίση του 2008 άρχισαν πάλι να αυξάνονται ραγδαία. Χαρακτηριστικό είναι πως τα αφεντικά στις μεγάλες εταιρείες βγάζουν 5,5 φορές περισσότερα χρήματα απ’ τον μέσο εργαζόμενο στο πιο καλοπληρωμένο 0,1% του συνόλου.

Ενδεικτική είναι άλλωστε και η μισθολογική διαφορά στην εταιρεία McDonald’s, όπου πέρυσι ο CEO κέρδισε συνολικά 21,7 εκατ. δολάρια ενώ οι εργαζόμενοι αμείβονται κατά μέσο όρο με μόλις 7.017 δολάρια τον χρόνο. Μιλάμε για αναλογία 3.101 προς 1. Αντίστοιχα στα πολυκαταστήματα Walmart, το μέσο ετήσιο εισόδημα ήταν 19.177 δολάρια για ένα εργαζόμενο, ενώ για τον CEO 22,8 εκατ. δολάρια. Πρόκειται για αναλογία 1.188 προς 1.

Το χάσμα, ωστόσο, δεν είναι τόσο μεγάλο στις τεχνολογικές εταιρείες. Ο CEO της Amazon Τζεφ Μπέζος, που είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο αυτή τη στιγμή, κέρδισε το 2017 1,7 εκατ. δολάρια ενώ το μέσο ετήσιο εισόδημα ενός εργαζομένου στην εταιρεία του ήταν 28.446 δολάρια, δηλαδή αναλογία 59 προς 1. Αλλά και στο Facebook η αναλογία ήταν σχετικά μικρή σε σχέση με άλλες εταιρείες – κολοσσούς, καθώς ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ κέρδισε 8,8 εκατ. δολάρια την ώρα που ο εργαζόμενος είχε μέσο ετήσιο εισόδημα 240.430 δολάρια. Πρόκειται για αναλογία 37 προς 1.