Κατηγορία: Πολιτική

Απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας (9 Ιουνίου)

1. Σε όλες τις χώρες τις ΕΕ, στον ένα ή άλλο βαθμό, παρατηρείται τάση «δεξιάς μετατόπισης» (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, Ουγγαρία, Ελλάδα, κά), με διάφορες αποχρώσεις και νέες «εκπροσωπήσεις», ενώ ταυτόχρονα υπάρχει τάση μείωσης των δυνάμεων της Αριστεράς στις διάφορες εκφράσεις της. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που σταθερά προωθούν η ΕΕ και οι κυρίαρχες τάξεις σε κάθε χώρα, εντείνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, την οποίαν οι δεξιές-ακροδεξιές δυνάμεις επιχειρούν να καπηλευτούν, μετατοπίζοντας το πεδίο αντιπαράθεσης από τη νεοφιλελεύθερη «ατζέντα» και τις αντιδημοκρατικές δομές της ΕΕ-Ευρωζώνης, στο μεταναστευτικό, στο εθνικιστικό, κά.  Το αντιδραστικό ακροδεξιό ρεύμα, το οποίο εμφανίζεται ως «ευρωσκεπτικιστικό», στην πραγματικότητα αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου με τα ίδια νεοφιλελεύθερα μέσα και πολύ πιο αυταρχικές μεθόδους. Από την άλλη η μετατόπιση δυνάμεων της ευρωπαϊκής Αριστεράς σε λογικές «διαχείρισης», εντείνουν τη σύγχυση στρατηγικής και τακτικής, μειώνουν την αξιοπιστία της και ενισχύουν τον κατακερματισμό της, μια κατάσταση που αντανακλάται και στο εργατικό κίνημα.!

2. Στην Ελλάδα τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, σε συνδυασμό με αυτά των αυτοδιοικητικών εκλογών, αποτυπώνουν επίσης μία συντηρητική πολιτική, η οποία εν μέρει ήταν ορατή τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Στις ευρωεκλογές καταγράφεται σαφής άνοδος συνολικά της δεξιάς, καθώς και η αναστήλωση της Ν.Δ. ως βασικού αστικού κόμματος εξουσίας. Οι διάφοροι συνδυασμοί με δεξιό συντηρητικό πρόσημο, λαμβάνουν 52%, ένα ποσοστό από τα υψηλότερα που έχουν λάβει μεταπολιτευτικά. Αντίστοιχα, η επικράτηση της Ν.Δ. στην πλειοψηφία των περιφερειών και των δήμων, ενισχύει ακόμα περισσότερο την παρουσία της στην πολιτική σκηνή, λαμβάνοντας ειδικά υπόψη ότι οι περιφέρειες έχουν αναλάβει σημαντικό τμήμα των κρατικών λειτουργιών, αναφορικά με τον αναπτυξιακό προγραμματισμό, τις δημόσιες υποδομές και τις κοινωνικές υπηρεσίες.

3. Tο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, αποτυπώνει την καθαρή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Παραμένει βέβαια ο δεύτερος πόλος του νέου διπολισμού. Χρεώθηκε την εφαρμογή σημαντικών μνημονιακών μέτρων, τον κυνισμό της ακραίας πολιτικής του μεταστροφής, τις αντιδράσεις μερίδας του κόσμου  απέναντι στη γλοιώδη ταύτιση με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, την νατοϊκή συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και τα πλήγματα στο λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα», όπως αυτά εμφανίστηκαν στην προεκλογική περίοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως,  παρότι  είχε σημαντικές απώλειες,  διατήρησε τον κύριο όγκο των δυνάμεών του, σε επίπεδα ωστόσο  χαμηλότερα από τα αναμενόμενα. Προκηρύσσοντας βουλευτικές εκλογές για τις 7 Ιουλίου και μη έχοντας περιθώρια παραμονής στην κυβερνητική εξουσία μετά την ήττα των ευρωεκλογών, θα επιχειρήσει να αντλήσει από κάποιες εφεδρείες στα αριστερά και το κέντρο, για να ενισχυθεί εκλογικά. Υπό την απειλή της επιθετικής πολιτικής της Ν.Δ., επιχειρεί να διαμορφώσει ένα εκλογικό μπλοκ που θα του επιτρέψει να διατηρήσει μία σταθερή θέση στην πολιτική σκηνή, ως «προοδευτικός» πόλος του διπολικού σκηνικού.

Ωστόσο, το γεγονός ότι στη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε κυρίως ρόλο η διαχείριση του κρατικού μηχανισμού, ενώ ποτέ δεν κατάφερε να αναπτύξει σταθερές σχέσεις με τμήματα των λαϊκών στρωμάτων, στο συνδικαλισμό, στη νεολαία και στην τοπική αυτοδιοίκηση, διαμορφώνει ερωτηματικά για την μακροπρόθεσμη σταθερότητα του πολιτικού μπλοκ του. Σε κάθε περίπτωση η πολιτική του αξιοπιστία ως αντιπολίτευσης, θα είναι αντικειμενικά μειωμένη εξ’ αιτίας της μνημονιακής πολιτικής που εφάρμοσε, αλλά και εξαιτίας του προσανατολισμού προς μια κεντροαριστερή «προοδευτική» συμμαχία με σοσιαλφιλελεύθερα χαρακτηριστικά.   Αποτελεί κρίσιμο ερώτημα για το λαϊκό κίνημα, ποια στάση θα κρατήσει ο κόσμος που υποστήριξε εκλογικά το ΣΥΡΙΖΑ μετά από τη διαφαινόμενη εκλογική του ήττα στις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Εάν θα μπορέσει να επικοινωνήσει με τις αριστερές ριζοσπαστικές τάσεις και το κυριότερο εάν θα στηρίξει με μαζικούς όρους τις κινηματικές αντιστάσεις, που θα αναπτυχθούν απέναντι στην ιδιαίτερα επιθετική πολιτική που θα ακολουθήσει η Ν.Δ. στο ενδεχόμενο ανάληψης της κυβέρνησης.

4. Το ΚΙΝ.ΑΛ. έχει πτώση από το αποτέλεσμα του 2014, αλλά δείχνει αντοχή σε σχέση με την  πιο δυσμενή κατάστασή του πριν από δύο χρόνια, αποκομίζοντας δυνάμεις από τη φθορά και την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, ο εσωτερικός διχασμός, όπως αποτυπώνεται από την αποπομπή Βενιζέλου, μεταξύ ενός σχετικά αυτόνομου πολιτικού πόλου, ή ενός συμπληρωματικού ρόλου προς τη Ν.Δ., ενδεχόμενα ανακόπτει την όποια δυναμική. Ως προς τα άλλα ενδιάμεσα κόμματα (Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, ΑΝΕΛ, ΛΑΟΣ κ.λπ.) που λειτούργησαν σαν αναχώματα την περίοδο της κρίσης του παραδοσιακού δικομματισμού, ο ρόλος τους φαίνεται ότι εξαντλήθηκε.

5. Την ίδια στιγμή, είναι σημαντική η παρουσία της ακροδεξιάς, η οποία χαρακτηρίζεται από εσωτερική ανακατάταξη δυνάμεων. Σοβαρή πτώση για τη «Χρυσή Αυγή», άνοδος «Ελληνικής Λύσης» του Βελόπουλου, συντριβή των ΑΝ.ΕΛ. και μοριοποίηση του ΛΑΟΣ. Παραμένει εξαιρετικά ανησυχητικό το γεγονός ότι οι συνδυασμοί που έχουν φασιστικό, ακραίο δεξιό, εθνικιστικό ή και ανορθολογικό πολιτικό πλαίσιο, αθροίζουν ένα ποσοστό που φτάνει το 16 %. Πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που οφείλεται στην απονομιμοποίηση της αριστεράς, στην οποία οδήγησε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και στην αδυναμία των άλλων τάσεων της αριστεράς, να διαμορφώσουν μία ενωτική παρέμβαση η οποία να έχει αποτελέσματα ιδεολογικής ριζοσπαστικοποίησης. Σχετίζεται επίσης με βαθύτερες κοινωνικές και ιδεολογικές διεργασίες, την κυριαρχία του ατομισμού, την ανάδυση ενός καινούργιου ανορθολογισμού, την πτώση της επιρροής των συλλογικών μορφών εκπροσώπησης, συνδικάτων, κομμάτων κ.λπ.

6. Στον χώρο, ο οποίος έχει αντιμνημονιακές αναφορές, σημαντική για τα δεδομένα του, ήταν η επίδοση του ΜέΡΑ25, με ένα πρόγραμμα, που θεωρεί δεδομένη την  παραμονή στην «ευρωζώνη», στη βάση των αντιλήψεων του Βαρουφάκη του 2015, που καταλήγουν τελικά σε πλήρη αποδοχή των αξιώσεων των δανειστών και των ευρωπαϊκών θεσμών. Οι αντιλήψεις του αυτές είχαν οδηγήσει  στην συμφωνία του eurogroup στις 20 Φλεβάρη του 2015, που ουσιαστικά άνοιξε το δρόμο στο τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα. Ενόψει των επικείμενων βουλευτικών εκλογών, είναι ερώτημα αν θα αντέξει την πολιτική πίεση της πόλωσης. Υπολογίσιμη καταγραφή είχε και η «Πλεύση Ελευθερίας», η οποία επέλεξε να θέσει ως βασική κατεύθυνση την υπέρβαση του διπόλου «αριστερα-δεξιά» και η οποία επίσης θα πιεστεί στο κλίμα των επικείμενων εκλογών. Η εκλογική επίδοση του ΜΕΡΑ 25 και της «Πλεύσης Ελευθερίας» αντανακλά από τη μία πλευρά ότι υπάρχει ένα δυναμικό, το οποίο επιθυμούσε να εκφράσει αντιμνημονιακή διαμαρτυρία σε σχέση με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αυτή η διαμαρτυρία, σε μεγάλο βαθμό προσανατολίστηκε σε προσωποπαγή σχήματα με όρους μηντιακής αναγνώρισης. Η επίδοση αυτών των δύο δυνάμεων αποτυπώνει τη μετατόπιση της συνείδησης και των επιλογών του κόσμου που αναζητά ακόμα μία αντιμνημονιακή πολιτική επιλογή σε σαφώς δεξιότερη κατεύθυνση, στο έδαφος αφενός της κοινωνικής και πολιτικής ήττας και υποχώρησης μετά το 2015 και αφετέρου της αδυναμίας της ριζοσπαστικής αριστεράς να συγκροτήσει έναν αξιόπιστο και μαχητικό πολιτικό πόλο.

7. Η αριστερά συνολικά υπέστη σημαντική ήττα σε αυτές τις εκλογές. Παρά την εφαρμογή των μνημονίων και την κοινωνική πόλωση, η αντι-ΕΕ ή η αντιμνημονιακή αριστερά στις ευρωεκλογές, έλαβε ένα ποσοστό της τάξης του 8%. Τα αποτελέσματα του ΚΚΕ αναδεικνύουν υποχώρηση της επιρροής του σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2014, και πολύ περισσότερο σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2010, ενώ σε σχέση με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, εμφανίζεται στα ίδια επίπεδα ψήφων και ποσοστού. Παρά δε τις πολύ μεγάλες απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ, δεν διεύρυνε την επιρροή του. Αντίστοιχα μεγάλη ήταν η συρρίκνωση της επιρροής του στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές σε σχέση με αυτές του 2014. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την πλευρά της κατέγραψε επίσης μείωση των δυνάμεών της,  παρά την διαρροή 800.000 ψηφοφόρων από ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΕ, υποχωρώντας συγκριτικά ακόμα και με τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, ενώ πολύ σημαντική ήταν η υποχώρηση της επιρροής των κινήσεων που υποστήριξε στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Η αποδυνάμωση και ο κατακερματισμός των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, θέτουν επιτακτικά το καθήκον της αναζήτησης κατάλληλων μορφών συντονισμού των λαϊκών αντιστάσεων, απέναντι στη νέα επέλαση που ετοιμάζουν οι κυρίαρχες ελίτ, κατά των δικαιωμάτων και επιπέδου ζωής εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων.

8. Η ΛΑΕ υπέστη μία βαριά πολιτική ήττα. Αυτή η πολιτική ήττα εγείρει στρατηγικά ερωτήματα και την ανάγκη επαναθεμελίωσης συνολικά της Αριστεράς: με ποιους τρόπους είναι εφικτό στο σύγχρονο καπιταλισμό, να υπάρξει μία μαζική πολιτική παρέμβαση που να έχει πλειοψηφική αναφορά στις λαϊκές τάξεις και ταυτόχρονα να διατηρεί ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα που είτε από την μια  πλευρά να μην χαιδεύει αυτιά και να οδηγείται σε σοσιαλφιλελεύθερες στροφές όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και από την άλλη να μην παραπέμπει τις λύσεις των προβλημάτων σε ένα απροσδιόριστο μέλλον της «λαϊκής εξουσίας». Οι γενικότερες επιδόσεις πανευρωπαϊκά της ριζοσπαστικής αριστεράς (στην Ισπανία των Podemos, και στην Γαλλία της «Ανυπότακτης Γαλλίας», αλλά ειδικότερα στην Ελλάδα η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ), δείχνουν ότι το ερώτημα αυτό, έχει ορισμένα αντικειμενικά όρια. Ωστόσο το εκλογικό αποτέλεσμα της ΛΑΕ, μόνο κατά ένα  μέρος οφείλεται στα αντικειμενικά δεδομένα του συσχετισμού δυνάμεων. Θα μπορούσε να προκύψει ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, αν δεν υπήρχαν όλη την περίοδο μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, πολιτικά λάθη, λανθασμένες εκτιμήσεις,  μεγάλα οργανωτικά ελλείμματα και δημόσια παρουσία με σοβαρά προβλήματα.

9. Σημαντικό λάθος ήταν η πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως ένα κόμμα προερχόμενο από την Αριστερά, που διαχειριζόταν την κυβερνητική εξουσία υιοθετώντας και εφαρμόζοντας νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές πολιτικές, θα αποσταθεροποιούνταν γρήγορα εξαιτίας των αντιφάσεών του και θα αντιμετώπιζε άμεσα ανοιχτή πολιτική κρίση η οποία θα οδηγούσε σε εκλογές. Παρά το γεγονός, ότι η κυβέρνηση απολάμβανε την στήριξη των ιμπεριαλιστικών κέντρων, και συνάντησε στην πορεία μικρότερες κοινωνικές αντιστάσεις από τις εκτιμώμενες. Έτσι η επαναλαμβανόμενη εκτίμηση για το επικείμενο πολιτικών εξελίξεων, δημιούργησε εγκλωβισμό, σε μια εκλογικίστικη στρατηγική.

10. Ταυτόχρονα υποβαθμίστηκε και περιορίστηκε σε λίγες περιπτώσεις η κατεύθυνση, της σε βάθος ανασυγκρότησης του πολιτικού και οργανωτικού μηχανισμού και παρέμβασης των δυνάμεών μας, στους επιμέρους συνδικαλιστικούς, νεολαιίστικους και τοπικούς χώρους, δραστηριότητα, που θα εξασφάλιζε τη διατήρηση μεσοπρόθεσμα, μίας αγωνιστικής πρακτικής και ίσως κινητοποιήσεων, αλλά και τη σύνδεσή μας με τα πιο πληττόμενα κοινωνικά στρώματα. Ωστόσο δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τις παρεμβάσεις που έγιναν σε διάφορα μέτωπα, όπως στο ασφαλιστικό, εργασιακά ζητήματα, ιδιωτικοποιήσεις, ζητήματα περιβαλλοντικά (υπεράσπιση ελεύθερων χώρων, ενάντια στις εξορύξεις κ.α.) και ιδιαίτερα στο ζήτημα των πλειστηριασμών, όπου οι αντιδράσεις της κυβέρνησης και των τραπεζών έφθασαν στην άσκηση ποινικών διώξεων σε βάρος μελών της ΛΑΕ και πρώτα απ’ όλα του Π.Λαφαζάνη κά.

Συνολικά όμως αποτύχαμε να διαμορφώσουμε ένα συνεκτικό ενιαίο δημόσιο λόγο και μια ενιαία οργανωμένη παρουσία, με στόχο να συσπειρώσουμε το βασικό κοινωνικό ακροατήριο που θα μπορούσε να στηρίξει το εγχείρημα της ΛΑΕ: τον κόσμο που απέσυρε την εμπιστοσύνη και τις ελπίδες του από τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Η ΛΑΕ απέτυχε να προσελκύσει ή και να διατηρήσει στις γραμμές της ένα πολιτικό δυναμικό, το οποίο, απομακρύνθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Όλη την προηγούμενη περίοδο υπήρξε πρόβλημα προσανατολισμού της τακτικής μας, εμπλουτισμού και παρουσίασης του πολιτικού προγράμματος, εκπομπής πειστικού μηνύματος ιδίως προς τη νέα γενιά, πρόβλημα συσπείρωσης των δυνάμεών μας, καθώς και πρόβλημα συγκεντρωτισμού και σοβαρών ελλειμμάτων εσωκομματικής δημοκρατίας. Ο δημόσιος λόγος ήταν πολλές φορές μη αποτελεσματικός, ορισμένες φορές καταγγελτικός με ελλείμματα στην ολοκληρωμένη διατύπωση των δικών μας προτάσεων. Αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι το εκλογικό μας κοινό, από το 2015 και μετά, ήταν βασικά οι δυσαρεστημένοι και αποστασιοποιημένοι από το ΣΥΡΙΖΑ, εμείς με την στάση μας δεν διευκολύναμε όσο έπρεπε την προσέλκυση αυτού του τμήματος των πολιτών. Επίσης δεν αξιοποιήσαμε παρά ελάχιστα νέους και νέες συντρόφους στην δημόσια εκφορά του πολιτικού μας λόγου, προκειμένου και να αποκτήσουμε μεγαλύτερη διεισδυτικότητα στα κοινωνικά στρώματα που θέλαμε να απευθυνθούμε και να ενισχύσουμε την ανανέωση του στελεχιακού μας δυναμικού.

11. Ένα άλλο λάθος ήταν, ότι η γραμμή της ΛΑΕ που είχε επεξεργαστεί η Συνδιάσκεψη και οι αποφάσεις του Πολιτικού Συμβουλίου, θολωνόταν μερικές φορές από τις αντιφατικές τοποθετήσεις σε ορισμένα θέματα, όπως η ΝΑΤΟΙΚΗ συμφωνία των Πρεσπών, στην οποία η ΛΑΕ ήταν αντίθετη, ενώ ορισμένες φορές αυτό το θέμα παρουσιαζόταν ως κυρίαρχο σε βάρος της ανάγκης να προβάλλουμε το κοινωνικό πρόβλημα και να απευθυνθούμε  με τις θέσεις και διεκδικήσεις μας σε φτωχοποιούμενα τμήματα του λαού και τη νεολαίας. Μπροστά στο σχέδιο της ΝΔ και της ακροδεξιάς, που ξεδιπλώθηκε με τα συλλαλητήρια, στα οποία τον τόνο έδωσαν εθνικιστικές δυνάμεις, αποσκοπώντας να επιταχύνουν την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ από καθεστωτική σκοπιά, αποτύχαμε να συνδυάσουμε την αναγκαία αντινατοϊκή και αντιΕΕ αιχμή και τη θεώρηση από τη σκοπιά του λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού πατριωτισμού με την επίσης αναγκαία αντιπαράθεση με τον εθνικιστικό χώρο, που έπαιρνε τις πρωτοβουλίες του με στόχο τη συγκρότηση  ακροδεξιού πολιτικού ρεύματος. Στα εκλογικά αποτελέσματα, αποτυπώθηκε ότι η όποια αποδοκιμασία από πολίτες που θεώρησαν τη συμφωνία ως προδοσία, κατευθύνθηκε στα αυθεντικά κόμματα της δεξιάς, και δεν μπόρεσε να εκφραστεί μέσα από ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Νέα περίοδος, νέα καθήκοντα, νέοι αγώνες !

1. Τα εκλογικά αποτελέσματα, σηματοδοτούν την ολοκλήρωση ενός πολιτικού κύκλου που άνοιξε με την οξύτατη κρίση και τα συνακόλουθα Μνημόνια που εφάρμοσαν τα κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ κά. Η Ν.Δ. επανέρχεται σταθεροποιημένη στην πολιτική σκηνή, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να υποκαταστήσει το ΠΑΣΟΚ, η άκρα δεξιά εμφανίζει άνοδο, ενώ συνολικά οι δυνάμεις της αριστεράς βρίσκονται σε θέσεις υποχώρησης, σε σύγκριση με το διάστημα πριν από την έναρξη αυτού του πολιτικού κύκλου. Ωστόσο αυτό δεν συνεπάγεται μη αντιστρέψιμη πορεία. Ο ελληνικός λαός με την αγώνα του μπορεί να βάλει φρένο στα σχέδια των δεξιών και αντιδραστικών δυνάμεων και να ακυρώσει τις διαφαινόμενες τάσεις. Κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Για μια τέτοια εξέλιξη κρίσιμος είναι ο ρόλος της Αριστεράς.

Ειδικότερα το ερώτημα που προκύπτει είναι, πώς θα μπορέσει την επόμενη μέρα των εκλογών να παρέμβει αποφασιστικά η Αριστερά, και να οργανώσει κινηματικές αντιστάσεις προβάλλοντας ταυτόχρονα ένα μεταβατικό πρόγραμμα φιλολαϊκής εξόδου, ώστε να μην οδηγηθούμε σε μια ιταλοποίηση της πολιτικής σκηνής.

2. Το ερώτημα αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί μετεκλογικά, παρά τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, ανοίγονται νέα πεδία παρέμβασης και νέες προκλήσεις για την ανάταση των κοινωνικών αγώνων, που για να πετύχουν αποτελέσματα και να αντιμετωπίσουν την κατασταλτική διαχείριση του ανερχόμενου νέου κυβερνητικού κέντρου, πρέπει να υποστηριχθούν από την οργανωμένη αριστερά.

3. Η ΛΑΕ, παρά την κρίση που κατέγραψαν οι εκλογές,  διαθέτει ένα αξιόλογο σε μέγεθος και ποιότητα δυναμικό αγωνιστών και αγωνιστριών, με πείρα στους αγώνες, εκπροσωπήσεις σε συνδικαλιστικό και τοπικό επίπεδο και χρόνια ένταξης στην πολιτική αριστερά. Οι περίπου 90.000 ψήφοι που έλαβαν τα περιφερειακά σχήματα που στήριξε η ΛΑΕ, καθώς και οι σύντροφοι/σες που εξελέγησαν στα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια στις τελευταίες εκλογές, αποτελούν ένα σημαντικό πόλο αναφοράς και συσπείρωσης για την επόμενη μέρα.  Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αρκετές περιοχές έγινε εφικτή η συνάντηση ευρύτερων δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, με θετικά αποτελέσματα. Οι αυτοδιοικητικές κινήσεις που στήριξε η ΛΑΕ μόνη της ή μαζί και με άλλες δυνάμεις, μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν χώρο οργανωμένης δράσης και ανάληψης πρωτοβουλιών αντίστασης.  Για να είναι όμως εφικτή μια ανασυγκρότηση της ΛΑΕ, και στο μέτρο του δυνατού επιτυχής,  απαιτείται δημόσια και έμπρακτη αυτοκριτική, αναγνώριση των πολιτικών σφαλμάτων, υπέρβαση των αιτίων που την οδήγησαν στο σημερινό σημείο.

Με αυτή τη λογική, το Πολιτικό Συμβούλιο αποφασίζει και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για:

Α) Την αποσαφήνιση  του δημόσιου  πολιτικού στίγματος της ΛΑΕ. Με κέντρο μία  ριζοσπαστική αριστερή φυσιογνωμία και την εκφορά ενός ριζοσπαστικού, αριστερού, αντιιμπεριαλιστικού λόγου, χωρίς αντιφάσεις και ταλαντεύσεις. Ο πολιτικός λόγος και το κάλεσμα της ΛΑΕ, όπως και το πρόγραμμά της, πρέπει να απευθύνεται στους πληττόμενους από τις αντιλαϊκές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, στους εργαζόμενους, στα πλατιά λαϊκά στρώματα και στη νεολαία, στη βάση των κοινωνικών τους συμφερόντων.

Β) Η ΛΑΕ με βάση τις αποφάσεις της ιδρυτικής της συνδιάσκεψης και την πρόσφατη απόφαση του ΠΣ της για την προετοιμασία της για τις βουλευτικές εκλογές επεδίωξε με σταθερότητα και συνέπεια και πρότεινε εκλογική συνεργασία με δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και με δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις (Πλεύση Ελευθερίας), η οποία δεν προχώρησε, χωρίς δική μας ευθύνη, παρά τις συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που πήραμε. Στη συγκυρία που διαμορφώθηκε, επαναφέραμε την πρόταση της ΛΑΕ για εκλογική συνεργασία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες μάχιμες δυνάμεις της Αριστεράς, που συμπορευτήκαμε στους κοινωνικούς αγώνες και στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην οποία δεν είχαμε ανταπόκριση.

Γ) Εν όψει των βουλευτικών εκλογών, επιδιώκουμε να κάνουμε μια νέα αρχή και αυτό πρέπει να φαίνεται στην ηγετική μας ομάδα, στο δημόσιο και προγραμματικό μας λόγο, στην δημόσια έκκληση για επανα-συσπείρωση δυνάμεων, στον πολιτικό και κοινωνικο-ταξικό μας προσδιορισμό όσον αφορά αυτούς που απευθυνόμαστε.

Δ) Προχωράμε σε πρωτοβουλίες για την ανανέωση και βελτίωση της δημόσιας φυσιογνωμίας της ΛΑΕ, καθώς και του τρόπου λειτουργίας των ηγετικών οργάνων με περισσότερο συλλογικό τρόπο, με νεώτερα ηλικιακά στελέχη και μεγαλύτερο πλουραλισμό των ρευμάτων που αναγνωρίζονται στη Λαϊκή Ενότητα.

Ε) Θα συμβάλλουμε ώστε η ΛΑΕ να ξεπεράσει τις μεγάλες της αδυναμίες να αποκτήσει μεγαλύτερη συλλογικότητα στην λειτουργία και δράση της και κυρίως να επιτευχθεί η κατάκτηση συνευθύνης και κοινής προσφοράς για το εγχείρημά μας. Οι θέσεις που έχουμε διαμορφώσει στη διακήρυξη για τις ευρωεκλογές και στις αποφάσεις του Π.Σ. αποτελούν ένα ικανοποιητικό πλαίσιο στόχων για την επερχόμενη εκλογική μάχη.

Ωστόσο είναι ανάγκη να προβληθούν περισσότερο ζητήματα που έχουν σχέση με την βαθειά διαγραφή του χρέους, την αναστολή πληρωμών, τον λογιστικό έλεγχο και αλλαγή των όρων αποπληρωμής του υπόλοιπου, με κατάργηση των δεσμεύσεων του πρωτογενούς πλεονάσματος και αντίστοιχων μέτρων λιτότητας, ώστε να ανασάνει ο λαός και η χώρα. Ταυτόχρονα βασικός μας στόχος παραμένει η κατάκτηση της δημοσιονομικής και νομισματικής κυριαρχίας, καθώς και η θέση για εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών, η μη εκποίηση του δημόσιου πλούτου και ακύρωση των ΦΕΚ που μεταφέρει στο Υπερταμείου ακίνητα  του δημοσίου, το σταμάτημα πλειστηριασμών και η γενναία επαναρρύθμιση των κόκκινων δανείων, με την εκδίωξη των κερδοσκοπικών funds και τη διαγραφή των δανείων των λαϊκών στρωμάτων («σεισάχθεια»), που αδυνατούν αντικειμενικά να αποπληρώσουν.

Κεντρική μας επιδίωξη παραμένει, η λήψη άμεσων μέτρων για την αξιοπρεπή διαβίωση του λαού μας όπως: κατώτερος μισθός στα 751ευρω, επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης και μισθού, αύξηση του επιδόματος ανεργίας, σταθερή 35ωρη εργασία με κατάργηση όλων των μορφών της ελαστικής, ενοικιαζόμενης και εκ περιτροπής εργασίας. Δικαιότερο φορολογικό σύστημα, μηδενικό ΦΠΑ για είδη άμεσης ανάγκης και μείωση όλων των συντελεστών ΦΠΑ. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και αντικατάστασή του με φόρο μεγάλης περιουσίας. Αναβάθμιση του αιτήματος της διεκδίκησης των γερμανικών επανορθώσεων.

Δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ουσιαστική μείωση της ανεργίας με θεαματική αύξηση των δημοσίων επενδύσεων που δεν πρέπει να υπολογίζονται στο έλλειμμα. Κατάργηση κάθε διάταξης που ποινικοποιεί τη πολιτική και συνδικαλιστική δράση, πλήρης επαναφορά του θεσμού των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθιέρωση θεσμών εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.

Κατάκτηση λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Αποδέσμευση από τον ευρωατλαντισμό και τους ιμπεριαλιστικούς, πολιτικούς οικονομικούς και στρατιωτικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καθώς και από τον εναγκαλισμό, σε στρατιωτικό και αμυντικό επίπεδο, με το Ισραήλ. Άσκηση πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, κά.

Φυσικά απευθυνόμαστε και σε όσους/όσες δεν συμφωνούν πλήρως με το πρόγραμμά μας, αλλά αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να ακολουθηθεί άμεσα ένας άλλος δρόμος ενάντια στη διαρκή ποδηγέτηση των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων από τη χρεοκρατία, το νεοφιλελευθερισμό και τα μνημόνια διαρκείας.

Ε) Για να υπερβούμε τις χρόνιες αδυναμίες και παθογένειες, σχεδιάζουμε σύγκληση τακτικής Συνδιάσκεψης το φθινόπωρο και πολιτική δουλειά για την εμπλοκή του μεγαλύτερου δυνατού δυναμικού στις διαδικασίες εν όψει αυτής. Ορίζοντάς μας είναι η αναθεώρηση των λαθών, η οικοδόμηση μιας σύγχρονης στρατηγικής για τη ριζοσπαστική αριστερά και την πορεία της ΛΑΕ, η ανανέωση των οργάνων και η βελτίωση του συνολικού τρόπου λειτουργίας της ΛΑΕ, ώστε να διασφαλιστεί η πλατύτερη δημοκρατική και αποτελεσματική λειτουργία, στην προοπτική της ευρύτερης ενότητας και με άλλες δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το βλέμμα μας είναι προς την επόμενη μέρα της επαναθεμελίωσης της Αριστεράς, για να μπορέσει να παίξει το ρόλο της ως οργανωτής κοινωνικών αντιστάσεων και αγώνων, ως φορέας προβολής και προώθησης μεταβατικού εναλλακτικού στη λιτότητα φιλολαϊκού προγράμματος, για να μεταβληθεί ο κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός και να ανοίξει ο δρόμος στους αναγκαίους παραγωγικούς, οικολογικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς, που θα μετατρέπουν τη σοσιαλιστική προοπτική, από ουτοπικό όραμα σε ρεαλιστική κατεύθυνση. !

Το ΠΣ θεωρεί την παραίτηση του Γραμματέα του ΠΣ της ΛΑΕ, σ.Παναγιώτη Λαφαζάνη, ως πράξη πολιτικής ευθύνης. Υπογραμμίζει ότι δεν θεωρεί τον επιμερισμό ευθυνών για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ατομική υπόθεση, αλλά συλλογική, που αφορά σε διαφορετικά επίπεδα διαβάθμισης, το σύνολο των στελεχών της ΠΓ. Το όργανο αυτό διευρυμένο με τον πρώην ευρωβουλευτή Ν.Χουντή, παραμένει εν λειτουργία για να οδηγήσει τη ΛΑΕ σε συντεταγμένη Συνδιάσκεψη και να αντιμετωπίσει τις πιέσεις της άμεσης πολιτικής συγκυρίας και τις ανάγκες της εκλογικής μάχης των βουλευτικών εκλογών, με κατανομή ρόλων μεταξύ των μελών της. Η έγκριση αυτής της αυτοκριτικής, και οι αναγκαίες προσαρμογές στην πολιτική της ΛΑΕ, από το ΠΣ, προσανατολίζουν και τη στάση της ΛΑΕ στις ερχόμενες εκλογές.

Η ΠΓ θα συγκροτήσει Εκλογική Επιτροπή για την οργάνωση της εκλογικής μάχης, με χαρακτηριστικά ανανέωσης, πλουραλιστικής εκπροσώπησης και κοινωνικής αντιπροσωπευτικότητας.

Αποφασίζουμε, παρά τις ασφυκτικές χρονικές πιέσεις και τις πολιτικές και οργανωτικές δυσκολίες, τη συμμετοχή της ΛΑΕ στην εκλογική αναμέτρηση, είτε με συμμαχίες εάν προκύψουν, είτε μόνη της, με ψηφοδέλτια ανοιχτά στους αγωνιστές της Αριστεράς, των κοινωνικών αγώνων και του δημοκρατικού και προοδευτικού αντιμνημονιακού κινήματος. Να δείξουμε ότι είμαστε όρθιοι και συνεχίζουμε για να αναδείξουμε, ότι ναι, είναι απαραίτητη μια Αριστερά, ριζοσπαστική και ενωτική, που να οργανώνει την κοινή δράση στα κινήματα και τις αντιστάσεις και να προβάλλει έναν άλλο δρόμο ενάντια στα μνημόνια και τον ευρωμονόδρομο.

Σε κάθε περίπτωση η εκλογική ήττα στις ευρωεκλογές, δεν πρέπει να κλονίσει την πεποίθηση μας στα διαχρονικά οράματα και αξίες της Αριστεράς, ούτε να δημιουργήσει ψυχολογία «παραίτησης», αλλά με οδηγό την «ιστορική αισιοδοξία» και με «απόθεμα ψυχής», να υπερασπιστούμε τα ζωτικά συμφέροντα του λαού μας και της νέας γενιάς, τιμώντας ταυτόχρονα τους αγώνες και θυσίες των αγωνιστών της Αριστεράς!

Αθήνα, 9/6/2019

Advertisements

Ψήφος σε ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ είναι ψήφος στον ολοκληρωτισμό των Βρυξελλών

Δηλώσεις Παν. Λαφαζάνη,
Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε

Ο Παν. Λαφαζάνης περιόδευσε σήμερα (Δευτέρα 20 Μαΐου) στην Καλαμάτα και το βράδυ μίλησε στην πόλη με τον Νίκο Χουντή, υποψήφιο ευρωβουλευτή του ψηφοδελτίου «Λαϊκή Ενότητα – Μέτωπο Ανατροπής».

Σε δηλώσεις του από την Καλαμάτα ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Αποτελεί μεγάλη πολιτική ανοησία και δείχνει ότι εκλαμβάνουν τους πολίτες ως πολιτικούς βλάκες πρώτου μεγέθους όταν τους λένε ότι το δίλημμα των ευρωεκλογών είναι ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ.

Είτε ΣΥΡΙΖΑ είτε ΝΔ ψηφίσει κανείς είτε οποιοδήποτε άλλο μνημονιακό κόμμα ή την ακροδεξιά, ψηφίζει στην πραγματικότητα Βρυξέλλες.

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι υπάλληλοι των Βρυξελλών και τα εκτελεστικά όργανα τους στην πατρίδα μας.

Γιατί Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι υπάλληλοι του Γιούνκερ, του Βέμπερ, της Μέρκελ και του Μακρόν.

Είτε Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσει κανείς, είτε Μητσοτάκη και τη νεοφιλελεύθερη μούχλα της ΝΔ, ψηφίζει και επιβραβεύει στην ουσία τις Βρυξέλλες.

Είτε Τσίπρα είτε Μητσοτάκη ρίξει στην κάλπη, εγκρίνει, ψηφίζει και επιβραβεύει την άγρια λιτότητα των Βρυξελλών και την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων.

Είτε Τσίπρα είτε Μητσοτάκη επιλέξει:

  • Εγκρίνει και επιβραβεύει τα μνημόνια και ψηφίζει την επ’ αόριστον συνέχιση τους

  • Εγκρίνει, επιβραβεύει και ψηφίζει την περικοπή των συντάξεων μέχρι εκμηδενίσεως τους

  • Εγκρίνει, επιβραβεύει και ψηφίζει τους μαζικούς και αθρόους πλειστηριασμούς πρώτων κατοικιών και λαϊκής περιουσίας

  • Εγκρίνει, ψηφίζει και επιβραβεύει την απαράδεκτη Νατοϊκή Συμφωνία των Πρεσπών και τις επικίνδυνες για το μέλλον προεκτάσεις της

  • Εγκρίνει, ψηφίζει και επιβραβεύει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των Βρυξελλών και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην περιοχή μας και την Μ. Ανατολή

Εμείς διεκδικούμε και εκφράζουμε ως ΛΑ.Ε μια ψήφο που θα αποδοκιμάζει, θα καταγγέλλει και θα καταδικάζει την καταστροφική πολιτική και στρατηγική των Βρυξελλών για την Ευρώπη και ιδιαίτερα σε βάρος της χώρας μας.

  • Εμείς διεκδικούμε και εκφράζουμε ως ΛΑ.Ε μια ψήφο στις ευρωεκλογές που θα αμφισβητεί τον νεοφιλελευθερισμό. Μια ψήφο που θα αμφισβητεί τον ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό, τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό και την Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη

  • Εμείς διεκδικούμε μια ψήφο που θα διεκδικεί ένα διαφορετικό προοδευτικό δρόμο για μια κυρίαρχη και ανεξάρτητη Ελλάδα και μια ριζικά διαφορετική Ευρώπη, ελεύθερων, δημοκρατικών και κυρίαρχων λαών και χωρών που θα συνεργάζονται ισότιμα σε ένα δρόμο συνανάπτυξης

Με ισχυρή ΛΑ.Ε, που θα παλεύει για ένα μεγάλο μέτωπο ριζοσπαστικών, πατριωτικών και δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων, θα υπάρξει πραγματική και αποτελεσματική αντιπολίτευση στον τόπο με στόχο μια νέα λαϊκή πλειοψηφία και λαϊκή διακυβέρνηση για μια Ελλάδα κυρίαρχη, βαθιά δημοκρατική και ανεξάρτητη χωρίς ευρωατλανικά δεσμά.

Για μια Ελλάδα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της ανάπτυξης, της δικαιοσύνης και της οικολογίας με το λαό μας κυρίαρχο στην πατρίδα του.

Το Γραφείο Τύπου
20/5/2019

Μητσοτάκης: Ξεχάστε το 5θήμερο και το 8ωρο. Καιρός για… 7ήμερη εργασία!

Πηγή: ergasianet.gr

Σε μία προκλητική αναφορά για τους εργαζόμενους προέβη ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τη διακαναλική του συνέντευξη, κάνοντας λόγο για επταήμερη εργασία και αμφισβητώντας το οκτάωρο. Ο πρόεδρος της Ν.Δ., μάλιστα, ως επιχείρημα αντέτεινε το «είμαστε σε έναν κόσμο που αλλάζει».

Ειδικότερα, δημοσιογράφος ανέφερε προς τον αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης πως ο αριθμός τού ενεργού πληθυσμού τής χώρας είναι 3,6 εκατομμύρια με τους ανέργους και τους συνταξιούχους να ξεπερνούν τα πέντε εκατομμύρια. Η ερώτηση προς τον Κ. Μητσοτάκη ήταν πώς το κόμμα του θα λύσει τη δύσκολη αυτή εξίσωση.

Στην απάντησή του ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, αφού σημείωσε ορισμένες γενικότητες για την ψηφιακή εποχή και πώς μπορεί το κράτος και οι επιχειρήσεις να εκσυγχρονιστούν και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, δήλωσε: «Όταν μια επιχείρηση, αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα, συμφωνεί με τους εργαζόμενους, συμφωνεί με επιχειρησιακή σύμβαση να πάει από πενθήμερο σε επταήμερο με τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων και με πολύ καλύτερες απολαβές από ό,τι θα είχαν πριν και με αυξημένα δικαιώματα και συμφωνούν τα δύο μέρη, δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε σε έναν κόσμο που αλλάζει και εργαζόμενοι και επιχειρήσεις και κράτος να προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα».

ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΕΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ

Αυτές είναι οι απόψεις της Νέας Δημοκρατίας. Σήμερα που η εξέλιξη τής τεχνολογίας επιτρέπει τη λιγότερη εργασία και τις μεγαλύτερες απολαβές για τους εργαζόμενους, οι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου ζητούν το ακριβώς αντίθετο, για να διασφαλίσουν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη για τη τάξη τους. τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές και τους επιχειρηματίες!

Όσο και να θέλει να κρυφτεί, όσο και να μας παραμυθιάζει η ΝΔ, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί: Ψήφισε και υπηρέτησε την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων. Συγκυβερνώντας με το ΠΑΣΟΚ χτύπησε δεκάδες γενικές απεργίες και ψέκασε με χημικά εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς. Μαζί με τους συνεχιστές των μνημονικών πολιτικών, τους σημερινούς κυβερνώντες, ανάτρεψαν κατακτήσεις των εργαζόμενων εδώ και δεκαετίες.

Αντιασφαλιστικά, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπουλήματα, ανεργία, απολύσεις, ελαστικές σχέσεις εργασίας, συνδικαλιστικοί νομοί, αξιολογήσεις αντιδραστικές για τους δημοσίους υπαλλήλους, διαθεσιμότητες, κλείσιμο νοσοκομείων, κατάργηση οργανικών θέσεων προσωπικού στη δημόσια υγεία είναι μόνο μερικά από τα εγκλήματα που έκαναν τα τελευταία σχεδόν 10 χρονιά. Τα χρόνια τού εφιάλτη τού νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων.

Αυτές είναι και οι απόψεις των συνδικαλιστικών εκπρόσωπων τους. Οι παλαιές κυβερνητικές συνδικαλιστικές παρατάξεις (ΔΑΚΕΠΑΣΚΕ) άλλα και οι νέες (ΑΡΜΑΜΕΤΩΠΟ κ.λπ.) έχουν το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης από τη θέση τους, για το χάλι τού συνδικαλιστικού κινήματος σήμερα. Έχουν ευθύνη για τις σκληρές ήττες των εργαζόμενων στα χρόνια των μνημονίων, άλλα και από πολύ νωρίτερα, αφού μετέτρεψαν τα συνδικάτα σε μακρυά χεριά των κυβερνώντων. Αποσυσπείρωσαν και απογοήτευσαν τους εργαζόμενους με συνειδητό τρόπο ανοίγοντας τον δρόμο στην αντίδραση, τις απογοητεύσεις και τις ήττες. Θα το πληρώσουν όμως όταν έρθει η ώρα, διότι οι εργαζόμενοι δεν ξεχνούν, όσο και εάν προσωρινά απογοητεύονται, αποστασιοποιούνται και απέχουν!

Ψυχή βαθιά!

Μπροστά στη μάχη των ευρωεκλογών: Ενωτικά και ριζοσπαστικά ενάντια στην Ε.Ε. και την ακροδεξιά

Του Χρήστου Σταυρακάκη και της Ντίνας Σωτηριάδη,
υποψήφιων ευρωβουλευτών.
Πηγή: rproject.gr

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τη μνημονιακή συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ, και με δεδομένη την αδυναμία της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς αλλά και του κινήματος να μπλοκάρουν τη συνέχιση του μνημονιακού οδοστρωτήρα, η πολιτική μάχη των ευρωεκλογών αποκτάει ιδιαίτερη σημασία, καθώς θα είναι η πρώτη εκλογική αναμέτρηση με κεντρικά πολιτικά χαρακτηριστικά και μάλιστα λίγο πριν από τις εθνικές εκλογές στην Ελλάδα. Πέρα από την αδιατάραχτη συνέχεια της μνημονιακής επίθεσης (παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες για το «τέλος των μνημονίων») σε αυτή τη χρονική περίοδο, η κρίση στο πολιτικό επίπεδο έχει διαμορφώσει νέες πολιτικές δυναμικές στην Ευρώπη, που ενέχουν σοβαρούς κινδύνους.

«Ακραίο κέντρο» και ακροδεξιά

Στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2014, η βασική διαχωριστική πολιτική γραμμή ήταν κυρίως ανάμεσα στη συντηρητική δεξιά, ειδικά όπως αυτή εκφραζόταν μέσω της πολιτικής της κυβέρνησης Μέρκελ (συμπαρασύροντας τη σοσιαλδημοκρατία που από καιρό είχε προσχωρήσει στον ακραιφνή νεοφιλελευθερισμό) και στον ΣΥΡΙΖΑ και τους Podemos, που με αρκετά μεγάλη δυναμική επιχειρούσαν να εκφράσουν μια μαζική κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση, η οποία γεννήθηκε στις «πλατείες» και στους κοινωνικούς αγώνες για την ανατροπή της λιτότητας.

Σήμερα, μετά τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης του οικοδομήματος της Ε.Ε., το πολιτικό σκηνικό είναι πολύ διαφορετικό. Η διαχωριστική γραμμή επιχειρείται να τοποθετηθεί ανάμεσα στις δυνάμεις του «ακραίου κέντρου» (δεξιά και σοσιαλδημοκρατία) μαζί με ένα σημαντικό τμήμα του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και στις δυνάμεις της ακροδεξιάς, οι οποίες εμφανίζουν μια πολύ επικίνδυνη δυναμική.

Η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ για την ενίσχυση μιας «προοδευτικής συμμαχίας» τμήματος του ΚΕΑ, της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας, των Πράσινων και ακόμα ενός τμήματος της «δημοκρατικής» ευρωπαϊκής δεξιάς ως το «αντίδοτο» για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς είναι παραπλανητική, υποκριτική και επικίνδυνη. Οι πολιτικές των ευρωπαϊκών ελίτ τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν ως βασικούς άξονες τον σκληρό νεοφιλελευθερισμό, τον ρατσισμό και την ισλαμοφοβία, την «απέχθεια» απέναντι στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Η στρατηγική σύγκλιση των δυνάμεων του «ακραίου κέντρου» σε αυτή την πολιτική δεν αφήνει περιθώρια προβληματισμού, εάν μπορούν να αποτελέσουν οποιουδήποτε τύπου απάντηση απέναντι στην ακροδεξιά.

Αυτές οι δυνάμεις εκπροσωπούν το πολιτικό DNA του μηχανισμού της Ε.Ε., ενός μηχανισμού με εξαιρετική επιθετικότητα απέναντι στην εργατική τάξη, τους πρόσφυγες και τους/τις μετανάστες/τριες και τη νεολαία. Είναι επίσης οι πολιτικές δυνάμεις που επενδύουν στην ενίσχυση της καταστολής είτε στα «εξωτερικά σύνορα», με την αναβάθμιση και ενίσχυση της FRONTEX, είτε στη στήριξη της «εσωτερικής» κρατικής καταστολής, όπως στην περίπτωση της κυβέρνησης Μακρόν και την κινητοποίηση του στρατού για να αντιμετωπίσει τις διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, που συνεχίζουν τον αγώνα για τρεις και πλέον μήνες.

Είναι σαφές ότι αυτές οι πολιτικές (της σκληρής λιτότητας, του κοινωνικού αποκλεισμού, του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας, του αυταρχισμού και της καταστολής) έδωσαν στην ακροδεξιά τη δυνατότητα να βγει από το πολιτικό περιθώριο, υιοθετώντας κομμάτια της πολιτικής της ατζέντας. Απέναντι σε αυτό το ευρωπαϊκό πολιτικό και οικονομικό status quo, η άνοδος της ακροδεξιάς αποτελεί σοβαρό και υπολογίσιμο κίνδυνο και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί η πολιτική της ατζέντα –ή τμήμα της– να αποτελούν απάντηση για την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Επιπλέον, ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις βρίσκονται ήδη σε κυβερνητικούς θώκους, όπως στην Ιταλία, την Ουγγαρία, την Αυστρία, την Πολωνία, και η «εφαρμοσμένη» πολιτική τους μέχρι σήμερα δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας ως προς τα κοινωνικά συμφέροντα τα οποία εκπροσωπούν. Η σκληρή ρατσιστική πολιτική Σαλβίνι απέναντι σε μετανάστες/τριες και πρόσφυγες, η αντεργατική πολιτική ατζέντα του Ορμπάν, η κυβερνητική απόφαση για το 12ωρο στην Αυστρία, η απόφαση για απαγόρευση των αμβλώσεων στην Πολωνία είναι τα χειροπιαστά δείγματα της –κυβερνητικής– πολιτικής της ακροδεξιάς.

Ο ευρωσκεπτικισμός της ακροδεξιάς δεν αμφισβητεί σε κανένα επίπεδο τις πτυχές της Ε.Ε. και της πολιτικής της που πλήττουν τα λαϊκά στρώματα. Αντίθετα, αποτελεί εργαλείο λαϊκισμού για να «ψαρέψουν» ψήφους ανάμεσα στην απόλυτα δικαιολογημένη δυσπιστία και αγανάκτηση των απλών ανθρώπων απέναντι στο νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Εάν συνυπολογίσουμε την προσπάθεια του Αμερικανού Στιβ Μπάνον (δεξί χέρι του Τραμπ) να συντονίσει την κοινή εκλογική κάθοδο των ακροδεξιών δυνάμεων στις Ευρωεκλογές, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της πρόκλησης.

Η ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική αριστερά να σηκώσει το γάντι

Δυστυχώς, η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 είχε και έχει πολύ αρνητικές συνέπειες για τη ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική αριστερά στην Ευρώπη, ενώ εν μέρει αυτή η πολιτική ήττα είναι κομμάτι του παζλ της πολιτικής εξήγησης για την άνοδο της ακροδεξιάς. Παράλληλα έδειξε τα όρια μιας αριστερής πολιτικής, η οποία δεν αμφισβητεί τον πυρήνα της Ε.Ε. και της ευρωζώνης και δεν μιλά για ρήξη και έξοδο από αυτή. Η ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες και ρατσιστικές πολιτικές της Ε.Ε. από τη μία και η αποφασιστική στάση ενάντια στην ακροδεξιά και το σύνολο της πολιτικής της ατζέντας από την άλλη συνιστούν τα δύο κομβικά ζητήματα στα οποία οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς οφείλουν να απαντήσουν τόσο με την πολιτική τους καμπάνια όσο και με τις πολιτικές συμμαχίες και τις υποψηφιότητές τους.

Στο κέντρο της πολιτικής μας καμπάνιας πρέπει να είναι το κοινωνικό ζήτημα: ο μισθός, η κοινωνική ασφάλιση, η σύνταξη, η υγεία, η παιδεία, σε αντίθεση με τις πολιτικές που επιβάλλουν κάθε είδους ευρωπαϊκοί θεσμοί. Χρειάζεται να φέρουμε στο προσκήνιο της πολιτικής συζήτησης τις ανάγκες του κόσμου της δουλειάς, των γυναικών, της νεολαίας και τα αιτήματα των κοινωνικών αγώνων σε Ελλάδα και Ευρώπη ενάντια στις πολιτικές λιτότητας. Χρειάζεται, επίσης, να φέρουμε στο προσκήνιο την πάλη ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία (που στοχοποιεί τα πιο εξαθλιωμένα και αδύναμα τμήματα της κοινωνίας), ενάντια στην Ευρώπη-φρούριο που πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες/τριες στη Μεσόγειο.

Αυτά αποτελούν βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε πολιτική αξιώνει να αντιπαρατεθεί με τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε., αλλά και την ακροδεξιά, ωστόσο δεν αρκούν από μόνα τους. Ιδιαίτερα μετά το «θερμό» πολιτικό καλοκαίρι του 2015, η ελληνική εμπειρία απέδειξε ότι μια ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική πολιτική ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, από τη σκοπιά των κοινωνικών αναγκών, συνεπάγεται τη ρήξη με τους μηχανισμούς της Ε.Ε. και της ευρωζώνης και την έξοδο από αυτούς, μια ρήξη που δεν έχει καμία σχέση με τον «ακροδεξιό ευρωσκεπτικισμό» και τις συντηρητικές ιδέες εθνικής αναδίπλωσης. Αντίθετα, η αντικαπιταλιστική και διεθνιστική προοπτική για την αριστερά έγκειται στη διαρκή πάλη ενάντια στις συνθήκες και τους μηχανισμούς της Ε.Ε., επειδή έχουν τσακίσει τις ζωές των φτωχών ανθρώπων και τα δημοκρατικά δικαιώματα και όχι για κάποια ανάκτηση της ισχύος των εθνικών (αστικών) κρατών.

Η άμεση πολιτική υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων του δικού μας «κοινωνικού στρατοπέδου» αποκτάει νόημα μέσα στο όραμα και την πάλη για μια Ευρώπη χωρίς λιτότητα, χωρίς φράχτες και σύνορα, χωρίς ρατσιστικό και εθνικιστικό μίσος, με τους λαούς να μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι και δημοκρατικά για το μέλλον τους.

Απέναντι στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική βαρβαρότητα που «υπόσχεται» η Ε.Ε., αλλά και η «Ευρώπη των Εθνών» με την ακροδεξιά, σήμερα χρειάζεται μια ριζοσπαστική αριστερή απάντηση που θα αποκαλύπτει τον κοινό πυρήνα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της ακροδεξιάς, θα κινείται σε σαφώς αντι-Ε.Ε. κατεύθυνση και θα μπορεί να αποτελεί το αντίπαλο δέος και να προβάλλει το όραμα για μια Ευρώπη σοσιαλιστική.

Μια τέτοια πολιτική καμπάνια απαιτεί την πλατιά συσπείρωση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς πάνω σε μια συνεκτική πολιτική συμφωνία. Δυστυχώς, το έδαφος στο οποίο καλούμαστε να οργανώσουμε αυτή την πολιτική μάχη δεν είναι ευνοϊκό, ωστόσο υπάρχουν δυνατότητες και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή, το σχήμα «Τώρα ο Λαός» (Maintenant le Peuple) από την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, τους Podemos, το Μπλόκο της Αριστεράς στην Πορτογαλία, την Κοκκινοπράσινη Συμμαχία της Δανίας κ.ά. είναι μια συμμαχία της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής αριστεράς που κάνει καταρχήν το πολύ σημαντικό βήμα: να διαχωριστεί από το ΚΕΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ την ίδια στιγμή αποτελείται από κόμματα, οργανώσεις, μέτωπα, που, παρά τα πολιτικά τους προβλήματα, αποτελούν σημαντική εκδοχή μαζικής, ενωτικής, ριζοσπαστικής αριστεράς –πέρα από τον σεχταρισμό– και σε σύνδεση με τους κοινωνικούς αγώνες.

Επιπλέον, η πολιτική ατζέντα που έχει υιοθετήσει ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στον ρατσισμό και την ακροδεξιά, με εναντίωση στις πολιτικές της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, μπορεί να αποτελέσει ικανό πολιτικό πλαίσιο στη δεδομένη συγκυρία των ευρωεκλογών. Μια τέτοια πολιτική καμπάνια, για να είναι και πολιτικά ειλικρινής σε σχέση με τον προγραμματικό-διακηρυκτικό της λόγο, χρειάζεται υποψηφιότητες που δεν θα αναπαράγουν τον καριερισμό και τον κοινοβουλευτισμό, αλλά θα εκφράζουν τους κοινωνικούς αγώνες, τα νεολαιίστικα κινήματα, τους αγώνες των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ, την αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες/τριες. Υπάρχουν αγωνιστές και αγωνίστριες της αριστεράς που μπορούν να αναλάβουν να φέρουν σε πέρας αυτό το πολιτικό καθήκον.

Η υποτίμηση αυτής της εκλογικής μάχης στην Ελλάδα μπορεί να έχει μόνο αρνητικές συνέπειες για τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. Έχουμε την ευκαιρία με μαζικό τρόπο να ξεδιπλώσουμε μια ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική πολιτική ενάντια στο νέο δικομματισμό ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ. και ενάντια στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα της Ε.Ε. Αναμφίβολα, οι ευρωεκλογές θα έχουν και έναν χαρακτήρα «πρόβας τζενεράλε» για τις εθνικές εκλογές, και με αυτή την έννοια είναι σχεδόν αναγκαστικό να εμπλουτίσουμε την πολιτική μας επιχειρηματολογία.

Το σχεδόν διαλυτικό δίλημμα «Τσίπρας-Μητσοτάκης» ή «πρόοδος-συντηρητισμός» πρέπει να απαντηθεί δυναμικά, αποκρούοντας την κυβερνητική προπαγάνδα για την έλλειψη πολιτικής εναλλακτικής και για τον μονόδρομο της υπερψήφισης του κόμματος του Τσίπρα ως τη μόνη ρεαλιστική απάντηση απέναντι στον «ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού» Μητσοτάκη και απέναντι στην επικίνδυνη άνοδο της ακροδεξιάς.

Το δίπολο αυτό είναι επίπλαστο: ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. έχουν συγκλίνει σε επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, ενώ η έντονη προεκλογική πόλωση για το ποιος είναι είτε πιο «κοινωνικά ευαίσθητος», είτε ποιος είναι πιο «εθνικά υπεύθυνος» δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μάχη για τη νομή της κυβερνητικής εξουσίας. Η πολιτική λογική του «λιγότερου κακού» είναι εγκλωβιστική για τον κόσμο μας, ενώ το επίπεδο αυτής της πολιτικής πόλωσης είναι πολύ μακριά από τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα και το κοινωνικό πεδίο που έχει διαμορφώσει η μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα.

Αν η πολιτική απάντηση είναι να κρατήσουμε ανοιχτή τη δυνατότητα για την ύπαρξη και παρέμβαση (πολιτική και κοινωνική) μιας ενωτικής, μαζικής, ριζοσπαστικής αριστεράς, τότε οφείλουμε να δουλέψουμε σε αυτή την κατεύθυνση, καταρρίπτοντας τα κυβερνητικά ψευτοδιλήμματα και βάζοντας μπροστά μια πολιτική για τα συμφέροντα των εργαζομένων, των γυναικών, των μεταναστών/τριών, της νεολαίας. Μια πολιτική καμπάνια της ριζοσπαστικής αριστεράς για τις ευρωεκλογές οφείλει να έχει τέτοια πολιτικά χαρακτηριστικά και όχι χαρακτηριστικά μιας «καθαρής» ιδεολογικοπολιτικής καταγραφής.

Σε αυτή την κατεύθυνση δεσμευόμαστε να κινηθούμε. Μια κακή καταγραφή για τις δυνάμεις της αριστεράς στις ευρωεκλογές, σε συνδυασμό με την επιβεβαίωση της ανόδου της ακροδεξιάς, θα δημιουργήσει ένα ακόμα πιο αρνητικό πεδίο παρέμβασης, ενώ τα κεντρικά διλήμματα θα βαρύνουν ακόμη περισσότερο, τόσο στην πολιτική αριστερά όσο και στον κόσμο μας. Να αξιοποιήσουμε, λοιπόν, αυτή την ευκαιρία –εξαντλώντας κάθε δυνατότητα– στην κατεύθυνση ανασυγκρότησης της αριστεράς και του κινήματος, για να διαμορφώσουμε τους καλύτερους δυνατούς όρους παρέμβασης στο πολιτικό σκηνικό και μετά τις ευρωεκλογές.

Λαφαζάνης για πολιτικές εξελίξεις, για Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Ρωμανιά, συνεργασίες

Συνέντευξη στο AtticaTV (βίντεο)

 

nor_soft

Σφοδρά «πυρά» εναντίον του Αλέξη Τσίπρα αλλά και της ΝΔ εξαπέλυσε ο γραμματέας του Π.Σ. της «Λαϊκής Ενότητας», Παναγιώτης Λαφαζάνης, μιλώντας στην εκπομπή «Εμπράκτως» και στην τηλεοπτική συχνότητα του AtticaTV.

Κληθείς να σχολιάσει το επιχειρούμενο άνοιγμα από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ προς στελέχη της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, ο κ. Λαφαζάνης ήταν άκρως καυστικός: «Δεν υπάρχει κανένα άνοιγμα. Αυτό που παρατηρώ είναι μια πολιτική διαφθορείου, ένας απίστευτος εκμαυλισμός της κατεστημένης πολιτικής τάξης». Ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε στηλίτευσε ιδιαίτερα την επιλογή και απόφαση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Θανάση Θεοχαρόπουλου, να συμπορευτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «ο κ. Θεοχαρόπουλος εξύβριζε μέχρι πρότινος τον Αλέξη Τσίπρα και συλλήβδην τον ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε στον κ. Θεοχαρόπουλο βουλευτική καρέκλα και αυτός μιμούμενος τον μέντορα του, Φώτη Κουβέλη, ο οποίος πήρε υπουργική καρέκλα, προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ».

Ο κ. Λαφαζάνης συνέχισε τη δριμεία κριτική, λέγοντας ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί αριστερή δύναμη. Έχει μεταλλαχθεί σε βάθος και έχει εξελιχθεί στη χειρότερη δυνατή εκδοχή του ΠΑΣΟΚ», ενώ πρόσθεσε ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να βάλει φρένο στο νεοφιλελευθερισμό, γιατί είναι η ίδια που εφαρμόζει μια πιο ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, ξεπουλώντας τα πάντα στη χώρα».

Ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε έκανε λόγο επίσης για πολιτική υποτέλεια της χώρας μας στη γερμανοαμερικανοκρατία, χαρακτήρισε δε τον Αμερικανό πρέσβη, Τζέφρι Πάιατ, ως  υπερπρωθυπουργό, «αφού αυτός είναι που κάνει κουμάντο στη χώρα και ελέγχει τα νευραλγικά υπουργεία».

ΡΗΞΗ ΜΕ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ Ε.Ε.

Αναφερόμενος στην ελληνική οικονομία, ο κ. Λαφαζάνης τόνισε ότι η χώρα μας βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση ακόμα και από αυτή κατά τις περιόδους της τυπικής εφαρμογής των μνημονίων, φέρνοντας ως χαρακτηριστικά παραδείγματα το νέο νόμο για την μη προστασία της πρώτης κατοικίας, την επικείμενη μείωση του αφορολόγητου και τα δεσμευτικά για δεκαετίες πρωτογενή υπερπλεονάσματα, ενώ την ίδια ώρα η χώρα δεν έχει τα χαμηλά επιτόκια των μνημονιακών προγραμμάτων και δανείζεται ληστρικά με 4% στο δεκαετές. Πώς θα αντέξει η ελληνική οικονομία, όταν οι ρυθμοί ανάπτυξής της είναι χαμηλοί; Με τις πιέσεις και δεσμεύσεις που έχουμε, το δυσβάσταχτο χρέος και παραμένοντας εντός του ευρώ, η Ελλάδα θα είναι σε αέναη στασιμότητα ή σταμιμοανάπτυξη».

Παράλληλα, επανέλαβε την πρόταση της «Λαϊκής Ενότητας» για αντίσταση στη ΕΕ, έξοδο από την ευρωζώνη, επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και αποδέσμευση από ΕΕ, εκτιμώντας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει εντός ευρώ και “ενιαίας αγοράς”.

ΚΑΙ Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΥΙΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΠΕΡΙ “ΡΙΦΙΦΙ”

Ο Παν. Λαφαζάνης στην συνέχεια καυτηρίασε το γεγονός ότι και ο Γ. Βαρουφάκης μιλώντας για το λεγόμενο “ριφιφί στο Νομισματοκοπείο” είπε, ως συνήθως, σωρεία από ανακρίβειες και ψεύδη.

Ο Παν. Λαφαζάνης επέκρινε ειδικότερα το γεγονός ότι ο Βαρουφάκης υιοθέτησε την άποψη ότι αποτελεί “ριφιφί” προς την ΕΚΤ, ο δανεισμός τον Ιούλιο του 2015, με πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου και με το επιτόκιο της ΕΚΤ, του ελληνικού δημοσίου με μέρος των αποθεματικών των 22 δις. που είχε αποθηκεύσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο δίκτυο της Τράπεζας Ελλάδας”.

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι “ριφιφί” και ωμό εκβιασμό σε βάρος της χώρας έκανε τότε η ΕΚΤ καταδικάζοντας στην πείνα τον ελληνικό λαό. Τα 22 δις στον δίκτυο της Τράπεζας Ελλάδας είχαν αποθηκευτεί για την αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης ρευστότητας στην οικονομία. Αυτήν την έλλειψη ρευστότητας, πρότεινα να καλύψει νομίμως η κυβέρνηση με μέρος των αποθεματικών των 22 δις, προκειμένου, ταυτόχρονα, αυτή η ρευστότητα να αξιοποιηθεί ως γέφυρα για το πέρασμα στο εθνικό νόμισμα. Αυτός ήταν τότε ο μόνος τρόπος για να μην υποκύψει η Ελλάδα στον εκβιασμό, για να τιμήσει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος και να αποφύγει την καταστροφή του τρίτου μνημονίου”.

Δυστυχώς, συνέχισε ο Παν. Λαφαζάνης, ο Γιάννης Βαρουφάκης, μιλώντας για “ριφιφί”, το οποίο, μάλιστα, ο ίδιος, τάχα, απεσόβησε, “επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι, στο όνομα του ευρώ και της “ευρωπαϊκής νομιμοφροσύνης”, η μόνη δυνατή επιλογή και για τον ίδιο θα ήταν τότε το τρίτο μνημόνιο και για πάντα μνημόνιο. Όλα τα άλλα, μέσα στο ευρώ, ήταν και είναι φτηνή δημαγωγία, λαϊκισμός και κοροϊδία , πράγμα που πάντα τόνιζα και Τσίπρας, Βαρουφάκης δεν ήθελαν ούτε να τα ακούσουν προσηλωμένοι σε ένα ψευδεπίγραφο ευρωπαϊσμό.”

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Παν. Λαφαζάνης ερωτώμενος για τις βαριές κατηγορίες που εκτόξευσε σε βάρος της ΛΑ.Ε η Ζωή Κωνσταντοπούλου από τηλεοπτικό σταθμό της Λάρισας, με τις οποίες επιχείρησε να αιτιολογήσει την άρνηση της για πολιτική και εκλογική συνεργασία με την ΛΑ.Ε, ο Παν. Λαφαζάνης υπογράμμισε ότι “αυτές οι κατηγορίες είναι παντελώς ανυπόστατες και αβάσιμες.

Ο Παν. Λαφαζάνης συνέχισε λέγοντας ότι “δεν θέλει να απαντήσει σε κατηγορίες που δεν ευσταθούν και ότι δεν επιθυμεί να ανοίξει πεδίο αντιπαράθεσης με την Πλεύση Ελευθερίας”.

“Σέβομαι όλες ανεξαιρέτως τις δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις” τόνισε, “αντίπαλός της ΛΑ.Ε είναι μόνο το Σύστημα, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, η ακροδεξιά και ο φασισμός. Εμείς διεξάγουμε μονομέτωπο αγώνα ενάντια στις καταστροφικές αυτές δυνάμεις και επιδιώκουμε την συνεργασία, χωρίς να θέτουμε ειδικούς όρους και προϋποθέσεις, με όλες τις αριστερές, τις προοδευτικές, τις δημοκρατικές, πατριωτικέςαντιμνημονιακές και αντισυστημικές δυνάμεις”.

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι “έστω και στο και πέντε καλεί όλο το δημοκρατικό αντιμνημονιακό φάσμα σε ένα πλατύ μέτωπο με συλλογική ηγεσία. Ο κατακερματισμός και οι διαιρέσεις ευνοούν μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ και την ακροδεξιά, οι οποίες τρίβουν τα χέρια τους”.

Ο Παν. Λαφαζάνης συνέχισε αναφέροντας χαρακτηριστικά σε προσωπικό τόνο και για να δώσει ένα παραστατικό δείγμα των προθέσεων του, ότι ο ίδιος “δίνει λευκό χαρτί με την υπογραφή του σε όλο το εύρος των δημοκρατικών αντιμνημονιακών και αντισυστημικών δυνάμεων και ας βάλουν αυτές τους όρους και τις προϋποθέσεις που θεωρούν αναγκαίες για μια πολιτική και εκλογική συνεργασία. Θεωρώ ότι θα τοποθετηθούν, εφόσον έχουν ενωτική βούληση, με λογική και μέτρο”.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΩΜΑΝΙΑ

Ο Παν. Λαφαζάνης ερωτώμενος για την στάση του Γιώργου Ρωμανιά και την συγκρότηση ψηφοδελτίου από την “Ελλάδα όρθια”, ο Παν. Λαφαζάνης επανέλαβε τον σεβασμό και την εκτίμηση του για όλα τα πρόσωπα και τις δυνάμεις του αντιμνημονιακού χώρου και τόνισε ότι: ” Με τον Γιώργο Ρωμανιά κατεβήκαμε μαζί ως ΛΑ.Ε στις προηγούμενες εκλογές και ήταν υποψήφιος ως συνεργαζόμενος με την ΛΑ.Ε στο νομό Χανίων. Δεν καταλαβαίνω τι άλλαξε ειδικά το τελευταίο διάστημα και δεν μπορούμε να έχουμε πάλι κοινή εκλογική κάθοδο ή και να συζητήσουμε την εκλογική μας συμπόρευση ως συλλογικότητες. Επαναλαμβάνω, μόνο τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη και τς διάφορες ακροδεξιές και νεοναζιστικές αποφύσεις, ευνοεί η η κατάτμηση σε πλήθος ψηφοδελτίων του δημοκρατικού αντιμνημονιακού χώρου”.

Ο Παν. Λαφαζάνης κατέληξε ότι η ενδυνάμωση της ΛΑ.Ε σήμερα και η ενίσχυση της στις εκλογές είναι ο καλύτερος δρόμος για το πιο πλατύ μέτωπο των αντισυστημικών δυνάμεων και την ανατροπή στη βάση ενωτικής, ριζοσπαστικής αλλά και ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης”.

Συνέντευξη Λαφαζάνη: Σε εκλογές με υπόδικη την ηγεσία της ΛΑΕ

Ο Παν. Λαφαζάνης έδωσε συνέντευξη στα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου και στον Δημ. Μανιάτη.

1. Κληθήκατε για άλλη μια φορά σε απολογία με αφορμή τη δράση σας στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών, από το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, με τις κατηγορίες τέλεσης μιας σειράς αδικημάτων. Γιατί θεωρείτε πολιτική την δίωξη σας;

ΑΠ: Όταν διώκεσαι γιατί αγωνίζεσαι χωρίς κουκούλες, ειρηνικά, για να αποτρέψεις παράνομους και αδιαφανείς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και λαϊκής περιουσίας, τότε η δίωξη που υφίστασαι γι’ αυτόν τον αγώνα είναι ο απόλυτος ορισμός της πολιτικής δίωξης.

Έχω σε βάρος μου πέντε δικογραφίες με άθλιες κατηγορίες που αφορούν τον μισό Ποινικό Κώδικα, μέχρι και οπλοφορία και ρίψη εκρηκτικών μου φορτώνουν γελοιωδέστατα οι αθλιέστατοι κυβερνώντες. Και ο χειρότερος κακοποιός σε αυτή τη χώρα δεν έχει εις βάρος του τόσες πολλές διώξεις και κατηγορίες, που αθροιστικά μπορεί να μου κοστίσουν, περίπου, δεκαπέντε χρόνια φυλακή.

Η Ελλάδα είναι η χώρα των θαυμάτων. Όταν κάποιοι μένουν πιστοί στις αρχές τους και στην λαϊκή εντολή τιμωρούνται και μένουν εκτός Βουλής, για να θριαμβεύσουν οι ψεύτες και τα μνημονιακά συνεταιράκια τους, η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ κλπ. Όσοι πολιτικοί, ολιγάρχες και αξιωματούχοι κλέβουν ασύστολα σε αυτή τη χώρα, διαθέτουν, σχεδόν, ασυλία, αν δεν επιβραβεύονται και κυβερνούν εσαεί. Όσοι είναι έντιμοι και αγωνίζονται για ιερά δικαιώματα και στοιχειώδη δικαιοσύνη στιγματίζονταιδιώκονται και κινδυνεύουν με σίδερα. Αυτή η πλήρης αναστροφή αξιών και κανόνων βρίσκεται στη ρίζα της κακοδαιμονίας της χώρας μας, για την οποία συχνά συνυπεύθυνη είναι με την ψήφο του και μεγάλο μέρος πολιτών.

2. Υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες; Και τι σημαίνει ενόψει εκλογών να έχετε μια τέτοια δικαστική περιπέτεια εσείς και άλλα στελέχη της ΛΑ.Ε;

ΑΠ: Οι διώξεις σε βάρος μου και σε βάρος ηγετικών στελεχών της ΛΑ.Ε και αγωνιστών έχουν σχεδιαστεί μέσα στο Μαξίμου, με απόφαση και πλήρη γνώση του Αλ. Τσίπρα και του στενού επιτελείου του και με στόχο την πολιτική εξόντωσή μου και την εξαφάνιση της ΛΑ.Ε πράγμα που είναι διακαής πόθος του συστήματος, γιατί βλέπει στην κινηματική λογική της ΛΑ.Ε, την εναλλακτική της πρόταση και την ενωτική δημοκρατική αντιμνημονιακήπολιτική της και τη μόνη ουσιαστική αντιπολίτευση και την κύρια απειλή απέναντί του. Στη σημερινή Βουλή δεν υφίσταται πραγματική αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ και Το κατεστημένο δεν θέλει να υπάρξει και στην επόμενη.

Αν οι διώξεις σε βάρος μας σχεδιάστηκαν από το Μαξίμου, εκτελέστηκαν στην πράξη από το παρακρατικό όργανο του Τσίπρα και του επιτελείου του, που, άκουσον-άκουσον, είναι το τμήμα της Γενικής Ασφάλειας για την «Προστασία του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

Ξανά η Ασφάλεια, στις μέρες μας, «προστατεύει» το πολίτευμά μας! Με δυο λόγια, το «παρακράτος» προστατεύει το κράτος και η «μνημονιακή χούντα» τη δημοκρατία.

Και ενώ έχουν ξεκινήσει δικαστικές διώξεις, αυτές δεν ξεκαθαρίζονται και σέρνονται ως δικαστική ομηρία δική μου και ηγετικών στελεχών της ΛΑ.Ε και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο.

Μόνο σε δημοκρατίες «αλά Τούρκα» συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, να πηγαίνουμε σε εκλογές με υπόδικα δημοκρατικά κόμματα. Αυτά συνιστούν πρώτου μεγέθους πολιτική ανωμαλίανόθευση των εκλογών και κατάλυση της ήδη κλινικά νεκρής ελληνικής δημοκρατίας.

3. Τελικά η Κυβέρνηση ελέγχει την Δικαιοσύνη, την χειραγωγεί;

ΑΠ: Η Δικαιοσύνη έχει ένα μεγάλο διαχρονικό δίδυμο πρόβλημα. Πρώτον, είναι, με κάποιες εξαιρέσεις, βαθιά συστημική, βαθιά συντηρητική και συχνά ακραία αντιδραστική. Είναι ιδιαίτερα φιλική και συχνά εξόφθαλμα και σκανδαλωδώς χαριστική προς τους ισχυρούς, αλλά ιδιαίτερα σκληρή, περιφρονητική, άτεγκτη και πολλές φορές ανυπόφορα άδικη απέναντι στους φτωχούς και αδύνατους, ιδιαίτερα αν έχουν απέναντί τους κατεστημένα συμφέροντα ή τις Αρχές και την Ασφάλεια. Δεύτερον, η Δικαιοσύνη είναι κατά τεκμήριο δουλική προς την εξουσία και μάλιστα τόσο περισσότερο δουλική, όσο πιο υποτελής, φιλοολιγαρχική και ξενόδουλη είναι η εκάστοτε εξουσία. Οι όποιες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Προχτές επισκέφθηκα την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την κ. Ξένη Δημητρίου και της έθεσα πρώτον, το θέμα της μήνυσης που καταθέσαμε ως ΛΑ.Ε πριν τρία χρόνια (!) για το μέγα σκάνδαλο της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, η οποία μήνυση ούτε στο αρχείο μπαίνει, ούτε προωθείται και έχει μπει στην πράξη στο ψυγείο. Οι λόγοι είναι ευνόητοι. Της έθεσα επίσης την ανάγκη να προχωρήσουν τάχιστα οι εισαγγελικές παραγγελίες και είτε να πάμε για τις διώξεις σε βάρος μας στο ακροατήριο, πριν τις εκλογές, είτε οι διώξεις ως αβάσιμες και μετά συγγνώμης να τεθούν στο αρχείο. Λογικά αιτήματα και έτσι είπε πως τα αντιμετωπίζει η κ. Ξένη Δημητρίου. Μετά από λίγες μέρες έλαβα με εντολή της Εισαγγελίας και νέα κλήση απολογίας από την αμαρτωλή Διεύθυνση Ασφαλείας και βροχή ήρθαν και έρχονται οι νέες κλήσεις για απολογία στους συναγωνιστές μας.

Τα συμπεράσματα δικά σας και για την ελληνική δικαιοσύνη και για το ελληνικό κράτος-παρακράτος.

4. Στα υπόλοιπα. Πώς βλέπετε να εξελίσσεται η προστασία της α’ κατοικίας; Θα πάμε σε μπαράζ πλειστηριασμών φτωχών νοικοκυριών ή σε ένα προστατευτικό πλαίσιο;

ΑΠ: Ο νόμος Κατσέλη, ο οποίος ίσχυε μέχρι τώρα, ήταν διάτρητος, όδευε από το κακό στο χειρότερο και τελευταία ελάχιστες δικαστικές αποφάσεις δικαίωναν τους ανήμπορους δανειολήπτες.

Τώρα, με την συμφωνία κυβέρνησης-τραπεζών καταργείται και αυτός ο διάτρητος νόμος Κατσέλη και μαζί του και τα τελευταία, σχεδόν, ίχνη προστασίας των σπιτιών των δανειοληπτών και των μικρών περιουσιακών στοιχείων τους.

Ακολουθεί ένα τσουνάμι πλειστηριασμών και εξώσεων και αυτό είναι ένας βασικός λόγος που έχει εξαπολυθεί πογκρόμ δικαστικών διώξεων σε βάρος μας. Θέλουν να τρομοκρατήσουν τους πολίτες για να ανακόψουν, ματαίως, ευρείες κοινωνικές αντιδράσεις.

5. Κύριε Λαφαζάνη θα δούμε κοινό πολιτικό και εκλογικό μέτωπο με πυρήνα την ΛΑ.Ε και άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς;

ΑΠ: Αποτελεί υπέρτατο εθνικό και κοινωνικό καθήκον αυτή την ώρα και ενόψει των εκλογών, να συγκροτηθεί, έστω και την ύστατη στιγμή, ένα μεγάλο πολιτικό και εκλογικό μέτωπο όλων, χωρίς καμία εξαίρεση, των αριστερών, των προοδευτικών, των πατριωτικών, των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Όσες δυνάμεις αρνούνται και γυρίζουν, με διάφορες προφάσεις, την πλάτη σε αυτό το μέτωπο και όσες θέτουν προσχηματικούς όρους και προϋποθέσεις για να αρνηθούν τη διαμόρφωσή του, προσφέρουν, εκ των πραγμάτων, ανεξαρτήτως δικαιολογιών, ανέλπιστες υπηρεσίες στις δυνάμεις όλων των αποχρώσεων του σημερινού νεοαποικιακού συστήματος εξανδραποδισμού της χώρας και εκμετάλλευσης του λαού μας.

Οι καιροί ου μενετοί.

Για το Γραφείο Τύπου
02/03/2019

Ο καπιταλισμός λειτουργεί ενάντια στην πλειονότητα, λέει ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου «hedge fund»

Πηγή: ergasianet.gr

Ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί για την πλειονότητα των πολιτών, παραδέχθηκε ο ιδρυτής της «Bridgewater Associates», του μεγαλύτερου hedge fund στον κόσμο. «Αυτή είναι η πραγματικότητα», ανέφερε ο Ray Dalio, θρυλικός επενδυτής με πλούτο άνω των 18 δισ. δολαρίων.

Μιλώντας από το Λος Άντζελες (σύμφωνα με βίντεο που δημοσιοποίησε ο ίδιος), σχολίασε για μία ακόμη φορά την τεράστια οικονομική ανισότητα στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες. Μάλιστα, εκτίμησε ότι η κατάσταση θα γίνει χειρότερη μελλοντικά!

«Σήμερα, το κορυφαίο 1% των πιο πλουσίων ανθρώπων κατέχει πλούτο ίσο με το κατώτατο 90%. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα μεγάλο γιγαντιαίο χάσμα πλούτου. Αυτό τελευταία φορά παρατηρήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’30», είπε.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στην έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας ΗΠΑ, η οποία δείχνει ότι το 40% των ενηλίκων στη χώρα δεν μπορεί να βρει 400 δολάρια σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. «Αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος. Αυτό είναι ένα ζήτημα», σχολίασε.