Κατηγορία: Πολιτική

Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Αριστερού Ρεύματος

Για την οργανωτική ανασυγκρότηση του Αριστερού Ρεύματος (Α.Ρ) και την πολιτική του ισχυροποίηση. Για τη δημιουργία μετώπου ανατροπής (Η απόφαση διαμορφώθηκε πριν την τελευταία απόφαση του Eurogroup).

Η Κεντρική Επιτροπή του Αριστερού Ρεύματος (Α.Ρ.) κατέληξε στην παρακάτω απόφαση:

Το Α.Ρ. στηρίζει πλήρως την πρόσφατη απόφαση της Λαϊκής Ενότητας για τις πολιτικές εξελίξεις εκτιμώντας παράλληλα ότι:

Στις διεθνείς εξελίξεις παραμένουν και ενδυναμώνονται η επιθετικότητα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και οι μεταξύ τους αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις, στις οποίες ιδιαίτερα αναδεικνύεται η αντίθεση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό των Η.Π.Α. του D. Trump και στην ιμπεριαλιστική Γερμανική Ε.Ε. Η νέα στρατηγική Trump για τις ΗΠΑ αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια να υπηρετηθεί ο Αμερικανικός Ιμπεριαλισμός με ένα νέο πιο επιθετικό πολιτικά και οικονομικά τρόπο και με την αμφισβήτηση, εφ’ όσον οι κυρίαρχοι κύκλοι κρίνουν αναγκαίο, των μέχρι σήμερα κυριάρχων δογμάτων που δέσποζαν στις ΗΠΑ για δεκαετίες.

Στην άλλη όχθη η Γερμανία επιχειρεί να αξιοποιήσει την επικράτηση του Macron για να προωθήσει, με “παρτενέρ” την Γαλλία, μια ακόμα πιο σφικτή “ενοποίηση” στην ευρωζώνη υπό αυστηρές Γερμανικές προδιαγραφές, ως απάντηση στην βαθειά κρίση που διανύει.

Ούτε η στρατηγική Trump ούτε η Γερμανική πολιτική και η πολιτική της Ε.Ε. μπορούν να δώσουν θετική διέξοδο στην παρατεινόμενη κρίση της Ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής Δύσης και του διεθνούς καπιταλισμού. Αντίθετα, ο Δυτικός Ιμπεριαλισμός, όπως φαίνεται από τις επεμβάσεις του στην Αν. Ευρώπη, στα Βαλκάνια και την περιοχή μας και τους συνεχιζόμενους, αν όχι κλιμακούμενους, πολέμους στην Μ. Ανατολή, δυναμιτίζει περαιτέρω το κλίμα και τις εντάσεις και μεγεθύνει τους κινδύνους σε βάρος των δοκιμαζόμενων λαών, ενώ επιτείνει την παρακμή και τα δικά του αδιέξοδα.

Οι τρομοκρατικές απειλές στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ δεν μπορούν να ανακοπούν ούτε με την τρομοϋστερία και την ισλαμοφοβία, ούτε με την περαιτέρω περιστολή δικαιωμάτων ελευθεριών και την αστυνομοκρατία. Την τυφλή τρομοκρατία και τα “ασύμμετρα” πλήγματα στην Δύση τα τροφοδοτούν και τα φορτίζουν οι πόλεμοι, η ιμπεριαλιστική κατάλυση κάθε ίχνους κυριαρχίας χωρών και λαών, η καταλήστευση τους και οι κατάφωρες αδικίες σε βάρος τους.

Απέναντι σε όλες αυτές τις ιμπεριαλιστικές στρατηγικές πρέπει να ανοιχτούν ισχυρά μέτωπα για να μπορέσει να αναχαιτιστεί και να ηττηθεί η τυφλή βία των εξτρεμιστικών μουσουλμανικών οργανώσεων.

Μέσα στο νέο διεθνές πλαίσιο, η Ελλάδα, αντί να ακολουθεί παραδομένη και τυφλά, ως δορυφόρος, τους ευρωατλαντικούς και αμερικανοϊσραηλινούς σχεδιασμούς, οφείλει να ακολουθήσει μια νέα ανεξάρτητη εθνική φιλειρηνική και αντιιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική.

Στην κατεύθυνση αυτή η Ελλάδα, θα έπρεπε να προωθήσει σχεδιασμένα την πλήρη και πιστή εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας στο Αιγαίο, χωρίς υποχωρήσεις στην επιθετικότητα των κυρίαρχων κύκλων της Τουρκίας. Η Ελλάδα, επίσης, θα έπρεπε να προχωρήσει στη άμεση απομάκρυνση της αμερικανονατοϊκής βάσης της Σούδας και όλων των ξένων βάσεων από τα εδάφη μας και όχι να διαπραγματεύεται με δουλικότητα, όπως κάνει η κυβέρνηση, την επέκταση και την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας μέσω μιας μακροχρόνιας συμφωνίας παραμονής της.

Η Ελλάδα οφείλει επίσης να υπερασπιστεί σθεναρά μια λύση για το κυπριακό πρόβλημα, όχι στη βάση του απαράδεκτου και διχοτομικού σχεδίου Ανάν, αλλά σε μια κατεύθυνση που θα είχε ως θεμέλιο την απομάκρυνση όλων των ξένων στρατευμάτων και βάσεων από το νησί, την κατάργηση του νεοαποικιακού καθεστώτος των εγγυητριών δυνάμεων, την πλήρη και απόλυτη ισότητα όλων των πολιτών της Κύπρου πέρα από εθνοτικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές διαφορές και τη λήψη σε τελευταία ανάλυση των αποφάσεων στην ανεξάρτητη και κυρίαρχη Κύπρο στη βάση της δημοκρατικής αρχής της πλειοψηφίας και όχι από τρίτους ξένους παράγοντες.

Τέλος, πέραν των άλλων, η Ελλάδα αντί να διατηρεί κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας και να αναπτύσσει προνομιακές σχέσεις με την ακροδεξιά κυβέρνηση του Κίεβου, θα όφειλε να αναπτύξει μια ειδική σχέση στρατηγικής συνεργασίας με την Ρωσία στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος και του αμοιβαίου όφελους.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Η ΚΕ του Α.Ρ καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι συνομολόγησε και ψήφισε, με την ουσιαστική παρότρυνση και συναίνεση όλης της μνημονιακής ψευδο-αντιπολίτευσης και με αντισυνταγματικές πραξικοπηματικές διαδικασίες, ένα τέταρτο σκληρό μνημόνιο, που επιφέρει βαρύτατα πλήγματα στα πιο φτωχά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και στους συνταξιούχους, ενώ επιταχύνει το ξεπούλημα της χώρας και των στρατηγικών επιχειρήσεων και πρώτα απ’ όλα τον τεμαχισμό, την εκποίηση και τελικά την διάλυση της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού με τραγικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία και τον λαό μας.

Το Α.Ρ καταγγέλλει ταυτόχρονα, το φιάσκο των δήθεν διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές, αφού όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι θα παραπεμφθούν για μετά τις γερμανικές εκλογές ή και στις ελληνικές καλένδες ακόμα και τα όποια εντελώς ανεπαρκή ημίμετρα για το χρέος, αλλά και η ενδεχόμενη ένταξη της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση (QE), όσο και αν αυτή δεν πρόκειται να έχει σοβαρή θετική επενέργεια στην οικονομία.

Η κυβερνητική εμβάθυνση στην κατεύθυνση των μνημονιακών πολιτικών, με την κυβέρνηση Τσίπρα να έχει ψηφίσει ουσιαστικά δύο μνημόνια, εξωθεί τον τόπο από το κακό στο χειρότερο, χωρίς ελπίδα να ξεφύγει από την οικονομική ύφεση και στασιμότητα και στη συνεχή τραγική επιδείνωση της θέσης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Την ίδια ώρα δεν μπορεί να υπάρξει καμία θετική απάντηση για τον τόπο από την ΝΔ και τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης, αφού τόσο η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη όσο και οι άλλες δυνάμεις που έχουν αναφορά στα μνημόνια, δεν προτείνουν τίποτα άλλο από την συνέχιση της μνημονιακής υποδούλωσης της χώρας, επιχειρώντας ματαίως να δικαιολογήσουν την διαφορετικότητά τους προτείνοντας ανεδαφικές παραλλαγές των μνημονιακών δεσμεύσεων.

(περισσότερα…)

Ενεργό το ηφαίστειο της πολιτικής κρίσης

Το σύνθημα «Καθαρή λύση, που θα επιτρέπει την έξοδο στις αγορές» θυμίζει απελπιστικά Αντώνη Σαμαρά

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την «Εργατική Αριστερά», φ. 385

«Τώρα έχουμε μια κυβέρνηση που μετά από παλινδρομήσεις παίρνει πολλά και σκληρά μέτρα, που μια συντηρητική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να πάρει, και ταυτόχρονα έχουμε μια φιλελεύθερη κυβέρνηση εν αναμονή που θα είναι φιλική υπέρ της επιχειρηματικότητας. Άρα δημιουργούνται προϋποθέσεις για ευστάθεια πολλών ετών».

Ευάγγελος Μυτιληναίος (ομιλία σε συνέντευξη του ομώνυμου Ομίλου)

Η παραπάνω πολιτική εκτίμηση ενός εκ των βαρόνων της βιομηχανίας στον ελληνικό καπιταλισμό είναι ορθή μόνο εν μέρει: Μόνο σε ό,τι αφορά τον χαρακτηρισμό της πολιτικής τόσο του Τσίπρα όσο και του Μητσοτάκη. Ανάλογες εκτιμήσεις διαδεδομένες μέσα στους Έλληνες βιομήχανους (βλ. π.χ. την πρόσφατη ομιλία του προέδρου του ΣΕΒ) ερμηνεύουν τη «φιλικότητα» απέναντι στον Τσίπρα αυτού του καθοριστικού τμήματος της ντόπιας κυρίαρχης τάξης. Οι βιομήχανοι γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση Τσίπρα «παίρνει σκληρά μέτρα που καμία συντηρητική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να πάρει» και γι’ αυτό στηρίζουν, όσο μπορούν, χωρίς να φτάνουν να εκτίθενται απέναντι «στη φιλελεύθερη κυβέρνηση εν αναμονή» του Κυριάκου Μητσοτάκη, που περιμένει να ολοκληρώσει ο Τσίπρας τη δουλειά και να κληθεί πλέον αυτός να αποδείξει πόσο «φιλικός απέναντι στην επιχειρηματικότητα» μπορεί να γίνει.

Κατάρρευση

Όμως η εκτίμηση περί επικείμενης «ευστάθειας πολλών ετών» είναι βαθιά νυχτωμένη. Μια απλή απόδειξη είναι η κατάσταση που επικρατεί στο «στρατόπεδο» του Αλέξη Τσίπρα: Η αρχική εκτίμηση της κυβέρνησης ότι αποδεικνύοντας μνημονιακή προσήλωση θα ανταμειβόταν με μια κάπως ευνοϊκή συμφωνία για το χρέος ενταφιάζεται στο Eurogroup. Δεν πρόκειται μόνο για διάψευση της υπερφίαλης αισιοδοξίας (υπόσχεση γραβάτας), ούτε απλώς για υποβάθμιση προσδοκιών (από τη διεκδίκηση για «επαναδιαπραγμάτευση» του χρέους στην έκπληξη για «ελάφρυνσή» του), αλλά για πλήρη κατάρρευση της κυβερνητικής πολιτικής: Οι δανειστές δηλώνουν πλέον σε όλους τους τόνους ότι οι υπογεγραμμένες συμφωνίες σημαίνουν μνημονιακή υπερλιτότητα ως το… 2060 (!), ενώ η διαμάχη μεταξύ ΕΕ και ΔΝΤ μετατοπίζεται στις εκτιμήσεις για την αντοχή της οικονομίας στην Ελλάδα και το χρονοδιάγραμμα κατανομής των πληρωμών σε αυτόν τον ατελείωτο χρονικό ορίζοντα. Ο Β. Σόιμπλε για να υπογραμμίσει ότι από αυτή τη «διαπραγμάτευση» ο Αλ. Τσίπρας βγήκε και χαμένος και δαρμένος, δεν δίστασε να δηλώσει ότι δεν αποτελεί ευθύνη της γερμανικής ηγεσίας η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους φτωχούς και τους συνταξιούχους και όχι τους Έλληνες εφοπλιστές…

Ο Αλέξης Τσίπρας βγαίνει από αυτόν το «γύρο» σοβαρά τραυματισμένος. Δεν διαθέτει πλέον «αφήγημα» που θα επιτρέπει σοβαρές ελπίδες για επανασυσπείρωση. Το σύνθημα «Καθαρή λύση, που θα επιτρέπει την έξοδο στις αγορές» θυμίζει απελπιστικά Αντώνη Σαμαρά και δεν πρόκειται να συγκινήσει ιδιαίτερα κάποιο τμήμα της κοινωνικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα από τα «πυροτεχνήματα» της προηγούμενης ρητορικής του: τη δέσμευση ότι δεν θα εφαρμοστούν τα μέτρα που μόλις ψηφίστηκαν από τη Βουλή (!), αν δεν υπάρξει συμφωνία για το χρέος. Είναι αμφίβολο αν κάποιοι στην ΠΓ ή στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ θα τολμήσουν να χρησιμοποιήσουν αυτήν τη «δέσμευση» ενάντια, τώρα, στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Όμως η πρόσφατη παραίτηση του Χ. Γολέμη από τις στελεχικές αρμοδιότητές του στον ΣΥΡΙΖΑ υπενθυμίζει ότι όλες οι ανοχές, ακόμη και αυτές που μετράνε 53 φορές τα λόγια τους, κάποτε εξαντλούνται. Οι ισορροπίες στο κυβερνητικό κόμμα στηρίζονται πλέον στην κόψη του ξυραφιού.

Τα προβλήματα της ΝΔ

Στο στρατόπεδο της ΝΔ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει τον Τσίπρα να του στρώνει το δρόμο προς την κυβερνητική εξουσία. Παρ’ όλα αυτά, η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις δεν εμφανίζεται να αξιοποιεί την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ συγκροτώντας ένα αναμφισβήτητο ρεύμα κυβερνητικής ηγεμονίας (οι συριζικές δημοσκοπικές «πηγές» επιμένουν ότι έχει ως «ταβάνι» το 31%). Το ενδεχόμενο να χρειαστεί συμμαχίες για να συγκροτήσει εναλλακτική κυβερνητική λύση παραμένει ισχυρό και στρέφει την προσοχή στα στρατηγικά και πολιτικά προβλήματα του Κυριάκου Μητσοτάκη που, όπως είναι γνωστό, κέρδισε τις εκλογές για την αρχηγία στο κόμμα του μέσα σε μιαν ιδιαιτέρως ευνοϊκή γι’ αυτόν συγκυρία, χωρίς όμως να έχει αποκτήσει (ούτε τότε ούτε τώρα) τον έλεγχο του κόμματος. Όπου άλλοι (τόσο ο Α. Σαμαράς όσο και ο Κ. Καραμανλής) παραμένουν εξαιρετικά ισχυροί και σχετικά ανεξάρτητοι πόλοι παραγωγής πολιτικής.

Η ΝΔ ως κόμμα υπήρξε για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο «τριχοτομημένη», μεταξύ των ρευμάτων της «λαϊκής Δεξιάς», του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού» και του άκρατου νεοφιλελευθερισμού. Στα σημερινά τραντάγματα της διεθνούς κρίσης και της αναθέρμανσης των πολιτικών συγκρούσεων στο εσωτερικό του συντηρητισμού, οι διαφορές αυτές μπορεί να έρθουν ακαριαία στο προσκήνιο, τροφοδοτούμενες από οικονομικά ή γεωστρατηγικά διλήμματα. Και η ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζει πολύ αδύναμη πολιτικά για να αντιμετωπίσει τέτοια ενδεχόμενα. Σε αυτό το πέραν των δημοσκοπήσεων υπόβαθρο αναφερόταν ο Ιβάν Σαββίδης αλλά και άλλοι φίλοι της «επανενεργοποίησης Καραμανλή» όταν διατύπωναν την πρόβλεψη ότι τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα γίνει πρωθυπουργός. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η πολιτική κρίση εξακολουθεί στην Ελλάδα να είναι ένα ηφαίστειο ενεργό.

Η ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να αντιμετωπίσει αυτήν τη συγκυρία με την αυτοπεποίθηση της ανατροπής. Συγκεντρώνοντας δυνάμεις μέσα από τη σκληρή αντίσταση στα μνημόνια, παλιά και νέα. Συγκροτώντας σταθερά ένα μαζικό πολιτικό ρεύμα που θα επιχειρήσει ξανά να αντιστρέψει το συσχετισμό υπέρ του κόσμου της εργασίας και σε βάρος του κεφαλαίου και των διεθνών συμμάχων του. Οργανώνοντας την πάλη τόσο κατά του σημερινού μνημονιακού πρωθυπουργού όσο και κατά του «εν αναμονή» ομολόγου του.

Η Πολιτική Απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε

1. Διεθνείς εξελίξεις.

Στις διεθνείς εξελίξεις παραμένει και ενισχύεται ένα κλίμα αβεβαιότητας, αστάθειας, όξυνσης των αντιθέσεων, έντασης των ανταγωνισμών, αύξησης των περιφερειακών ανισορροπιών και αναζήτησης δημιουργίας νέων ισορροπιών και συσχετισμών δύναμης, με πολλά από τα κέντρα ισχύος – κυρίως οικονομικής και τεχνολογικής – να μεταφέρονται στην Ανατολική Ασία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεχόμενη την αναβάθμιση και επέκταση της αμερικανονατοϊκής βάσης της Σούδας και σιωπώντας απέναντι στις ωμές δημόσιες παρεμβάσεις του πρεσβευτή των ΗΠΑ στην εσωτερική πολιτική ζωή, ενισχύει τον αμερικανονατοϊκό έλεγχο στη χώρα μας και την εμπλέκει επικίνδυνα σε επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού στην ευρύτερη περιοχή μας.

Οι επεκτατικές, επεμβατικές, αντιδημοκρατικές και αυταρχικές διακηρύξεις και πρακτικές του καθεστώτος Ερντογάν στην Τουρκία, καθώς και η αναθεωρητική για τις διεθνείς συνθήκες ρητορική του, μπορεί να οδηγήσουν σε τυχοδιωκτισμούς, τους οποίους η χώρα μας πρέπει να προλάβει και να αντιμετωπίσει με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες.

Το διεθνές αυτό πλαίσιο επιβεβαιώνει την ανάγκη συγκρότησης και ανάπτυξης ενός φιλειρηνικού κινήματος στη χώρα μας και διεθνώς σε αντιπαράθεση με τις ψυχροπολεμικού τύπου αποφάσεις του ΝΑΤΟ και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και των προθύμων συμμάχων τους. Ταυτόχρονα η χώρα μας πρέπει να απεμπλακεί από τυχοδιωκτικά ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή μας, να κινηθεί στα πλαίσια μίας από θέση αρχής αντιπολεμικής, φιλειρηνικής και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής ισότιμων διεθνών και οικονομικών σχέσεων.

Η εκλογική επιτυχία του Μελανσόν και της “ανυπότακτης Γαλλίας” απόδειξε ότι όπου συγκροτείται η ενεργή παρουσία ενός πολιτικού ρεύματος, που προτείνει προοδευτική – αριστερή διέξοδο στην εντεινόμενη λαϊκή αντίθεση στο ευρωσύστημα και στο διάχυτο αντισυστημισμό, μπολιάζοντας την με αιτήματα και στόχους, που εκπροσωπούν τις δυνάμεις της εργασίας, τότε αυτό μπορεί να αποτρέψει την ακροδεξιά και αστικές δυνάμεις να εκμεταλλευτούν αυτή τη δυναμική αμφισβήτησης του συστήματος και να την κεφαλαιοποιήσει πολιτικά για λογαριασμό του. Επιβεβαιώνεται δηλαδή η ανάγκη συγκρότησης σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. ενός πολιτικού ρεύματος, που θα συνδέει το αίτημα της ανατροπής της λιτότητας και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με την έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ και με την επεξεργασία και προώθηση ενός μεταβατικού φιλολαϊκού αντινεοφιλελεύθερου προγράμματος μ’ ένα σύγχρονο σοσιαλιστικό ορίζοντα.

Στη χώρα μας, ακόμα και οι συστημικές δημοσκοπήσεις, οι οποίες δεν έχουν κανένα συμφέρον να «φουσκώνουν» την αντίθεση στην ευρωζώνη, υποχρεώνονται πλέον να εμφανίζουν ότι ο ελληνικός λαός γυρίζει όλο και περισσότερο την πλάτη του στο ευρώ, στην ευρωζώνη και στην ΕΕ και ότι αυτό το ρεύμα αγκαλιάζει κατά κύριο λόγο τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Αυτό το υπό διαμόρφωση λαϊκό ρεύμα έχει ανατρεπτικά για το πολιτικό σύστημα χαρακτηριστικά και η ΛΑΕ αγωνίζεται να του δώσει προοδευτική κατεύθυνση με βάση την εναλλακτική πρόταση της σε αντιπαράθεση με τον εθνικισμό της δεξιάς και άκρας δεξιάς.

2. Η Πολιτική κατάσταση μετά την ψήφιση του 4ου μνημονίου

Οι εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι αγρότες, επαγγελματίες και έμποροι, η νεολαία και όλα τα λαϊκά στρώματα δέχονται στη χώρα μας εδώ και 7 χρόνια μια πρωτοφανή επίθεση από την κυβέρνηση, τους δανειστές (ΕΕ και ΔΝΤ) και τις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Η επίθεση αυτή εντάθηκε με το νέο πακέτο μνημονιακών αντιλαϊκών μέτρων, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προώθησε στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης. Αυτό περιλαμβάνει νέα μείωση των καταβαλλόμενων κύριων και επικουρικών συντάξεων από 1-1-2019, την δραστική μείωση του αφορολόγητου, περικοπές κοινωνικών επιδομάτων, νέες σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις με αιχμή τη διάλυση και το ξεπούλημα της ΔΕΗ, νέα απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και ακόμα μεγαλύτερη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.

Πρόκειται ουσιαστικά για το 4ο μνημόνιο και μάλιστα χωρίς τη δικαιολογία νέας δανειοδότησης, που οδηγεί σε μεγαλύτερη φτωχοποίηση του λαού, σε αδιέξοδο την οικονομία και σε πιο ταπεινωτική υποτέλεια την χώρα μας. Η αντιλαϊκή αυτή επίθεση των δανειστών, της κυβέρνησης και της μνημονιακής «αντιπολίτευσης» (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ – ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ) θα έχει διάρκεια λόγω της νέας μνημονιακής δέσμευσης της χώρας μας για πολύ υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, και κατά συνέπεια συνέχιση των πολιτικών της λιτότητας, για πολλά χρόνια.

Η κυβέρνηση, παρότι, έδωσε γη και ύδωρ στους δανειστές, δεν πήρε στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 22 Μάη ούτε μέτρα δήθεν ελάφρυνσης του χρέους, που υποτίθεται ότι γι αυτό το λόγο ψήφισε το 4ο μνημόνιο, αλλά ούτε την έγκριση της 2ης αξιολόγησης και της χορήγησης της επόμενης δόσης του δανείου.

Οι επιλογές αυτές της κυβέρνησης σε συνδυασμό με τη λεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων και από το 3ο μνημόνιο, που η ίδια υπέγραψε, αλλά και από τα προηγούμενα μνημόνια, συσσωρεύουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την αποξενώνουν από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, που την στήριξαν εκλογικά στις δύο αναμετρήσεις του 2015.

Ωστόσο, η κυβέρνηση μετά την ψήφιση του 4ου μνημονίου προσπαθεί ν’ αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Να αναπτύξει μια νέα πολιτική αφήγηση για δήθεν θετικά αντίμετρα, για δήθεν μέτρα διευθέτησης του δημοσίου χρέους, ένταξη της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση, ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση, έξοδο στις αγορές, έξοδο από τα μνημόνια. Κρύβει το αντιδραστικό περιεχόμενο της προωθούμενης συνταγματικής αναθεώρησης. Μ’ αυτό τον τρόπο επιδιώκει να αντιμετωπίσει την ογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια λόγω της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών της και να κερδίσει όσο το δυνατό περισσότερο πολιτικό χρόνο.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση οξύνει την πολιτική πόλωση με τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη για δευτερεύοντα – εκτός μνημονίου – θέματα, κατηγορώντας τον ότι είναι πολιτικό υποχείριο της ακροδεξιάς του πτέρυγας και σε κάθε περίπτωση χειρότερος από τον Τσίπρα.

Παράλληλα η κυβέρνηση, μέσω του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας αλλά και άλλων τρόπων, ενισχύει τις συμμαχίες της με επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα, για να διασφαλίσει την πολιτική στήριξη τους ή τουλάχιστον την ανοχή τους και να παραμείνει και μετά τις επόμενες εκλογές ως ο ένας από τους δύο πυλώνες του συστημικού μνημονιακού δικομματισμού. Ταυτόχρονα, όμως, με αυτές τις επιλογές της εμπλέκεται και βουλιάζει στις ενδοϊμπεριαλιστικές ή ενδοαστικές αντιθέσεις, που τελικά εσωτερικοποιούνται και στην ίδια.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση με την παρουσία και τη δράση της και τον τρόπο που επιμένει να μιλάει, να παίρνει αντιλαϊκά μέτρα και να ψηφίζει και να εφαρμόζει καταστροφικά μνημόνια δήθεν στο όνομα της Αριστεράς, με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, ενισχύει μέσα στο λαό το αίσθημα απογοήτευσης, ηττοπάθειας και αγωνιστικής αδράνειας, δυσφημώντας και πλήττοντας την πολιτική αξιοπιστία των ιδεών της Αριστεράς.

H κυβέρνηση λοιπόν αξιοποιώντας όλα τα παραπάνω – και με δεδομένο ότι οι δανειστές δεν έχουν λόγο να την ρίξουν, αφού τους ικανοποιεί όλες τις απαιτήσεις – προσπαθεί να αποτρέψει κοινωνικές εκρήξεις και συνεπακόλουθη με αυτές πολιτική κρίση, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν οι αντιλαϊκές μνημονιακές πολιτικές της.

Ωστόσο, αυτός ο πολιτικός σχεδιασμός της κυβέρνησης δε μπορεί να της εξασφαλίσει τα “ήρεμα πολιτικά και κοινωνικά νερά” και τον πολιτικό χρόνο που θα επιθυμούσε. Κι αυτό, γιατί η πολιτική αφήγησή της δεν μπορεί να ακυρώσει το γεγονός ότι ήδη αυτή τη στιγμή οι συνταξιούχοι υφίστανται τις μειώσεις των συντάξεών τους, που προβλέπει ο νόμος Κατρούγκαλου, και ότι περιμένουν με βάση το 4ο μνημόνιο ακόμα μεγαλύτερες μετά την 1-1-2019. Ότι οι εργαζόμενοι συνεχώς χάνουν αγοραστική δύναμη και εργασιακά δικαιώματα. Ότι οι επαγγελματίες, έμποροι, αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι υφίστανται τις αυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών τους και περιμένουν και νέες από 1-1-2018. Ότι όλα τα λαϊκά στρώματα υφίστανται φορολεηλασία και περιμένουν ακόμα μεγαλύτερη και ότι η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται ολοκληρωτικά. Ότι η κατάργηση των κοινωνικών επιδομάτων, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, η κατάργηση της Κυριακής-Αργίας, η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η κατεδάφιση των ειδικών μισθολογίων και η κατάργηση του ΕΚΑΣ είναι μέτρα, που θα εφαρμοστούν ΤΩΡΑ.

Όλα αυτά μαζί με την προοπτική των διαρκών αξιολογήσεων, των πρωτοφανώς υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και της εξοντωτικής λιτότητας για πολλά χρόνια, και με δεδομένο ότι ούτε διεκδίκησε ούτε θα διεκδικήσει ούτε θα πάρει από τους δανειστές διαγραφή του δημοσίου χρέους – μπορεί να προκαλέσουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, που αυτή θέλει να αποφύγει.

Η επανεμφάνιση στο δρόμο ενός κοινωνικού δυναμικού τις ημέρες της ψήφισης του 4ου μνημονίου δείχνει ότι υπάρχει και μία πρώτη αναγκαία κοινωνική βάση για το σχεδιασμό και την οργάνωση ενός νέου κύκλου κοινωνικών αντιστάσεων, εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Επομένως η ΛΑΕ θα πρέπει κυρίως να κάνει ένα μεσοπρόθεσμο πολιτικό σχεδιασμό, αλλά και να είναι σε ετοιμότητα για ενδεχόμενες έκτακτες εξελίξεις, που μπορεί να προκληθούν εξαιτίας των παραπάνω λόγων.

Στη χώρα μας μετά την ψήφιση του 4ου μνημονίου διαμορφώνονται νέα στοιχεία στο πολιτικό σκηνικό.

Η ΝΔ δίνει βάρος στην εικόνα της ως δύναμη που μπορεί να κυβερνήσει αποτελεσματικότερα από τον ΣΥΡΙΖΑ στα πλαίσια των μνημονίων. Επειδή δεν έχει εναλλακτική πρόταση έναντι των μνημονίων, προβάλει την ανάγκη ενός άλλου οικονομικού μίγματος στα πλαίσια εφαρμογής τους, επικεντρώνοντας στην μείωση των φόρων, κυρίως των μεγάλων επιχειρήσεων και εισοδημάτων, καθώς και την συρρίκνωση του δημοσίου και των δημοσίων δαπανών.

Το ΠΑΣΟΚ μέσω της Δημοκρατικής Συμπαράταξης επιδιώκει μία μορφή επανασυσπείρωσης των δυνάμεων του, η οποία όμως έχει συγκεκριμένα πολιτικά όρια λόγω της απαξίωσης του αλλά και της μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ στο λεγόμενο κεντροαριστερό χώρο. Το ΠΟΤΑΜΙ και η Ένωση Κεντρώων κινούμενα πάντα μέσα στα μνημονιάκά πλαίσια παραμένουν εγκλωβισμένα σε δορυφορικό ρόλο στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ και συμπιέζονται πολιτικά ανάμεσά τους με φυγόκεντρες τάσεις είτε προς τη μία είτε προς την άλλη πλευρά είτε προς το ΠΑΣΟΚ.

Το ΚΚΕ συνεχίζει την αντιενωτική με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς πολιτική του με βάση και τις αποφάσεις του πρόσφατου 20ου συνεδρίου του.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εξακολουθεί να αρνείται την πολιτική συνεργασία με τη ΛΑΕ, αλλά και να δημιουργεί δυσκολίες στις κοινές δράσεις, τις οποίες δημοσίως δεν αρνείται. Ωστόσο, στο εσωτερικό της αναπτύσσονται και εκδηλώνονται πιο έντονα και απόψεις για κοινές κοινωνικές δράσεις, ακόμα και για συγκρότηση αριστερού πολιτικού Μετώπου.

Η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, παρά την θετική πολιτική μετατόπισή της στα θέματα του Ευρώ και της ΕΕ, δεν έχει αναπτύξει ουσιαστικές σχέσεις με το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Επίσης, δεν έχει ακόμα ανταποκριθεί δημόσια στην ανάγκη για την συγκρότηση πολιτικού μετώπου ή κατ’ ελάχιστον εκλογικής συνεργασίας με Αριστερές και αντιμνημονιακές δυνάμεις.

Η νεοναζιστική Χ.Α. πήρε πρόσφατα θέση κατά του Ευρώ, για να μην χάσει την επαφή με λαϊκά στρώματα, τα οποία διαμορφώνουν αντιευρώ και αντιΕΕ διάθεση, ώστε να στρέψει αυτή τη διάθεση σε αντιδραστική κατεύθυνση. Το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να αναπτύξει και πάλι ανοιχτές δράσεις, προχωρά σε επιθέσεις σε λαϊκές γειτονιές, με στόχο την προώθηση της φασιστικής ιδεολογίας και πολιτικής της.

Στο χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς γίνονται προσπάθειες να συγκροτηθεί ένας διακριτός πολιτικός χώρος υπέρ του εθνικού νομίσματος, χωρίς όμως αυτό να συνοδεύεται με μία ουσιαστική αλλαγή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

3. Η νέα πολιτική κατάσταση απαιτεί νέα πολιτικά καθήκοντα και νέο πολιτικό σχεδιασμό

Με βάση όλα τα παραπάνω η ΛΑΕ στον Πολιτικό της Σχεδιασμό για την επόμενη περίοδο θα έχει τις εξής προτεραιότητες:

  • Να απαντήσει στην κυρίαρχη συστημική προπαγάνδα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στα μνημόνια πολιτική. Να πείσει το λαό ότι υπάρχει μία τέτοια πολιτική, ότι αυτήν έχει επεξεργαστεί και την προβάλλει η ΛΑΕ και ότι αυτή είναι όχι μόνο ριζοσπαστική και ανατρεπτική στα μνημόνια και στον ευρωμονόδρομο, αλλά και ρεαλιστική και βιώσιμη.
  • Να πολιτικοποιήσει τη λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια από τις συνέπειες των εφαρμοζόμενων πολιτικών και να δώσει αντιμνημονιακή, προοδευτική και Αριστερή κατεύθυνση στο λαϊκό ρεύμα, που δημιουργείται κατά του Ευρώ και της ΕΕ. Κατά συνέπεια να συνεχίσει να προβάλλει τη συνολική πολιτική εναλλακτική της πρόταση, αλλά και τις επεξεργασίες και τις θέσεις της για το με ποιο τρόπο και με ποιες πολιτικές προτείνει να εφαρμοστεί η βασική προϋπόθεση για την προώθηση αυτής της πρότασης, δηλαδή την έξοδο από το Ευρώ και την σύγκρουση και ρήξη με την ΕΕ και την εγχώρια ολιγαρχία.
  • Να εργαστεί με πιο συγκεκριμένο και επιταχυνόμενο προγραμματισμό και χρονοδιάγραμμα για τη συγκρότηση του πολιτικού κινηματικού και εκλογικού μετώπου των Αριστερών, αντιμνημονιακών, δημοκρατικών και πατριωτικών δυνάμεων. Στην κατεύθυνση αυτή και προς υποβοήθηση αυτού του στόχου το ΠΣ της ΛΑΕ εξουσιοδοτεί την ΠΓ να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες, προκειμένου να συγκροτηθεί ένα σταθερό και συγκροτημένο φόρουμ διαλόγου και κοινής δράσης των δυνάμεων της Αριστεράς.
  • Να συνεχίσει την πολιτική καμπάνια της με βάση τα χαρακτηριστικά και τις μορφές, που αποφασίστηκαν στις δύο προηγούμενες συνεδριάσεις του Π.Σ. με κύριο στόχο την προβολή της συνολικής εναλλακτικής πρότασης της ΛΑΕ, αντιμετωπίζοντας με αποφασιστικότητα τις πολιτικές και οργανωτικές αδυναμίες που παρουσιάστηκαν στο σχεδιασμό και κυρίως στην πραγματοποίηση της.
  • Να παρέμβει στην συζήτηση που αυτό το διάστημα εξελίσσεται για το δημόσιο χρέος και να προβάλει μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες την πρότασή της για διαγραφή του με εργαλείο την διακοπή αποπληρωμής του.
  • Να αναπτύξει ισχυρά πολιτικά, προγραμματικά, και ιδεολογικά μέτωπα στη ΝΔ, για να ανακόψει την προσπάθειά της για σταδιακή συγκρότηση ενός κοινωνικού μπλοκ υποστήριξης της (ιδίως σε ελεύθερους επαγγελματίες, εμπόρους και αγρότες).
  • Να ενισχύσει τα ιδεολογικά της μέτωπα με την ακροδεξιά και τη φασιστική ΧΑ και να ανακόψει με όρους μαζικού λαϊκού κινήματος την προσπάθειά για επανάκαμψη της στις λαϊκές γειτονιές.
  • Να ενισχύσει επίσης τα ιδεολογικά της μέτωπα απέναντι στις σοσιαλδημοκρατικές- κεντροαριστερές εφεδρείες του συστήματος.
  • Να είναι στην πρώτη γραμμή των εργατικών και λαϊκών αγώνων για τα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα της περιόδου Να συμβάλει με τη συστηματική παρέμβαση των μελών της, με πρωτότυπες δράσεις, με την αξιοποίηση νέων μορφών κινητοποίησης του λαού και της νεολαίας, στη δημιουργία ενός πλατιού και ισχυρού λαϊκού ρεύματος για την αντιμνημονιακή ανατροπή.
  • Να αξιολογήσει την οργανωτική κατάστασή της και να πάρει μέτρα για την ριζική βελτίωσή της.
  • Να δώσει ιδιαίτερο βάρος ώστε να πετύχει το διεθνιστικό διήμερο– πολιτική γιορτή της ΛΑΕ στις 7 και 8 Ιούλη και να προετοιμάσει έγκαιρα εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης.

4. Κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες

Οι λαϊκοί και ιδιαίτερα οι εργατικοί αγώνες δεν ήταν τους τελευταίους 15 μήνες στο επίπεδο που απαιτούσε η μεγάλη αντικοινωνική επίθεση, που δέχθηκαν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, η νεολαία και όλος ο λαός. Μεγάλες αντεργατικές ανατροπές πέρασαν χωρίς να υπάρξουν εργατικές και κοινωνικές αντιδράσεις μεγάλης κλίμακας.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που όλη την προηγούμενη περίοδο θα έπρεπε να πρωτοστατεί για λαϊκό ξεσηκωμό, ήταν σε αδράνεια, υποχώρηση, κατακερματισμό.

Σε αυτό έχει συμβάλλει το κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης λόγω της μνημονιακής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ, ο διαβρωτικός ρόλος του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού αλλά και η κατάσταση πολυδιάσπασης και αντιπαραθέσεων στο χώρο της Αριστεράς και των αντιμνημονιακων δυνάμεων, που ορισμένες φορές φτάνει και τα όρια της γραφικότητας.

Βασική ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση έχουν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), κυρίως στη ΓΣΕΕ, που, με την αδράνεια την οποία επιβάλλουν στο συνδικαλιστικό κίνημα, ουσιαστικά εξυπηρετούν το πέρασμα των μνημονιακών πολιτικών.

Το ΠΑΜΕ, με την επιμονή του στις ξεχωριστές από το υπόλοιπο εργατικό κίνημα κινητοποιήσεις του ή με την πρότασή του να γίνει πανεργατική απεργία, όχι πριν, αλλά αφού κατατεθεί και αρχίσει να συζητιέται στη βουλή το 4ο μνημόνιο, έδειξε ότι δεν πιστεύει ότι αυτό θα μπορούσε να αποτραπεί από τους λαϊκούς αγώνες. Με αυτές τις πρακτικές του δεν συνέβαλε στην ενεργοποίηση του συνόλου του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και ευρύτερων τμημάτων του λαού και της νεολαίας και στην ανάπτυξη ενωτικών εργατικών και λαϊκών αγώνων. Έτσι, όμως, ούτε φοβίζεται ούτε ενοχλείται ούτε ανατρέπεται το μνημονιακό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Κατά συνέπεια ούτε η συμβιβασμένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, ούτε η ηγεσία του ΠΑΜΕ, μπόρεσαν και μπορούν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι ήθελαν και θέλουν να πάνε τη σύγκρουση με την κυβέρνηση και την μνημονιακή «αντιπολίτευση» μέχρι τέλους, δηλαδή μέχρι την ανατροπή των ίδιων και των πολιτικών τους.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ούτε οι Ομοσπονδίες, ούτε τα πρωτοβάθμια σωματεία, που έχουν αγωνιστικές πλειοψηφίες δεν ανέλαβαν όλο το προηγούμενο διάστημα αξιόπιστες αυτοτελείς πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη κινητοποιήσεων από τα κάτω.

Ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων, παρά την αγωνιστικό περιεχόμενο των αποφάσεων του, έχει περιορισμένη συνδικαλιστική απεύθυνση και εμβέλεια. Η οποιαδήποτε πρωτοβουλία του εξαντλείται σε κεντρικό επίπεδο και δεν έχει επαφή με την εργατική βάση.

Η ΑΔΕΔΥ, παρά την αλλαγή προς το χειρότερο των συσχετισμών της στο τελευταίο συνέδριό της, εξακολουθεί να παίρνει κατά βάση αποφάσεις για κινητοποιήσεις. Έχει, όμως, σοβαρό πρόβλημα μαζικοποίησής τους, αφού η ηγεσία της δεν κάνει τίποτε ουσιαστικό για την προετοιμασία τους και την ανύψωση του αγωνιστικού φρονήματος των μελών της.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, παρά τις όποιες μειοψηφικές θετικές εξαιρέσεις και προσπάθειες στο εσωτερικό του, βιώνει καταστάσεις απαξίωσης στη συνείδηση των εργαζομένων.

Στον ιδιωτικό τομέα μέλη του συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι πλέον κάτω από το 10% των εργαζομένων. Αυτό συμβαίνει λόγω μεγάλης ανασφάλειας από την υψηλή ανεργία και λόγω της μνημονιακής κατεδάφισης των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Στο δημόσιο, που υπάρχει τυπικά μεγάλη συνδικαλιστική πυκνότητα, λείπει η ουσιαστική συμμετοχή των εργαζομένων στις διαδικασίες των συνδικάτων (συνελεύσεις) και στην υλοποίηση των αποφάσεων (απεργιακές κινητοποιήσεις).

Μεγάλο και μη αντιμετωπίσιμο μέχρι σήμερα πρόβλημα είναι η απουσία της νεολαίας της επισφαλούς εργασίας, των ανέργων και των μεταναστών εργαζομένων από την συνδικαλιστική λειτουργία και δράση. Χωρίς, όμως, την ένταξή τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής των συσχετισμών και ταξικής – αγωνιστικής επαναθεμελίωσής του θα έχει περιορισμένη εμβέλεια.

Τα μεγάλα αυτά προβλήματα των συνδικάτων δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με γενικόλογες καταγγελίες και λεκτικούς αγωνιστικούς βερμπαλισμούς. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτά συνυπάρχουν με τις οικονομικές δυσκολίες των εργαζομένων, λόγω της δραστικής μείωσης των μισθών τους και της πρωτοφανούς ανεργίας.

Επισημαίνουμε με έμφαση τα φαινόμενα κρίσης και παρακμής του συνδικαλιστικού κινήματος, όχι για να του κάνουμε το πολιτικό μνημόσυνο, αλλά για να τονίσουμε την επείγουσα ανάγκη μιας καλά σχεδιασμένης, μακρόχρονης, επίμονης και σκληρής προσπάθειας για την αναζωογόνηση και την ταξική ανασυγκρότηση και επαναθεμελίωσή του και για την ανάκτηση της αγωνιστικής αξιοπιστίας του.

Οι δυνάμεις της ΛΑΕ, που δραστηριοποιούνται στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, πρέπει να εργάζονται για την αγωνιστική επαναθεμελίωσή του με βάση τις εξής αρχές και προτεραιότητες:

  • Ενίσχυση του αντιμνημονιακού χαρακτήρα των αγώνων και σύνδεσή των αιτημάτων για τα ειδικά προβλήματα των εργαζομένων με την ανάγκη προώθησης εναλλακτικής διεξόδου.
  • Να αναπτύξει μέτωπο απέναντι στον κυβερνητικό – εργοδοτικό συνδικαλισμό, που κρατάει σε ακινησία και υποταγή την εργατική τάξη.
  • Δημοκρατική και αγωνιστική αναζωογόνηση της λειτουργίας και δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων, ως βασικό κύτταρο του συνδικαλιστικού κινήματος. Ενίσχυση της συνδικαλιστικής πυκνότητας τους με την ένταξη σε αυτά των εργαζομένων “χωρίς φωνή” (ενοικιαζομένων, εργολαβικών, ελαστικά απασχολουμένων) και των νέων εργαζομένων.
  • Σχεδιασμένη, επίμονη και σταθερή δουλειά στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, τους ελαστικά απασχολούμενους, τους μετανάστες και τους ανέργους. Στήριξη υπαρχόντων πρωτοβάθμιων σωματείων και οικοδόμηση νέων σωματείων, όπου χρειάζεται.
  • Στήριξη νέων ουσιαστικά μορφών και σχημάτων οργάνωσης και δράσης, που δεν εντάσσονται στο παραδοσιακό συνδικαλιστικό επίπεδο.
  • Ενίσχυση των συντονισμών πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, διεύρυνση της συμμετοχής και απεύθυνσής τους, ώστε να συγκροτήσουν ισχυρό κέντρο αγώνα σε διάκριση από τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό, χωρίς να διασπούν την οργανωτική ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος.
  • Συμβολή στη συγκρότηση συνελεύσεων και επιτροπών αγώνα σε χώρους εργασίας – γειτονιές, σε συνεργασία με άλλες μαχόμενες συνδικαλιστικές και κινηματικές δυνάμεις.
  • Στήριξη στις συσπειρώσεις και επιτροπές ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων.
  • Προώθηση συντονισμού των εργαζομένων με τους μικρομεσαίους επαγγελματίες, αγρότες, επιστήμονες, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, καθώς και τη νεολαία, για τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής συμμαχίας, με στόχο την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών.

Οι δυνάμεις της ΛΑΕ, που δρουν στο συνδικαλιστικό κίνημα στηρίζουν πλατιές συνδικαλιστικές παρατάξεις και σχήματα, που κινούνται σε μια μαχητική ταξική, αντιμνημονιακή αντικυβερνητική δράση, σεβόμενη πλήρως την αυτονομία του κινήματος. Σε αυτές μπορούν να συμμετέχουν όλοι/ες, χωρίς εξαίρεση, οι εργαζόμενοι/ες που συμφωνούν με τις προγραμματικές αρχές τους. Δεν έχουν καμιά θέση σε αυτές τις παρατάξεις στελέχη των μνημονιακών κομμάτων και φυσικά του νεομνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία ασκούν κυβερνητικό συνδικαλισμό και εκ των πραγμάτων σηματοδοτούν αυτά τα κόμματα και τον αντεργατικό ρόλο τους.

Ιδιαίτερο ζήτημα, που πρέπει με επίμονο και ενωτικό τρόπο να προωθηθεί, αποτελεί η παραταξιακή συσπείρωση των δυνάμεών της ΛΑΕ μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με διαχωρισμό από λογικές και στελέχη που αναβιώνουν έναν νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Η ΛΑΕ θα πρέπει να ασχοληθεί με την αυτοτελή ιδεολογική και πολιτική δουλειά της μέσα στην εργατική τάξη και με τα ζητήματα θεωρίας και στρατηγικής στο εργατικό κίνημα, όπου τα σοβαρά κενά στη δουλειά μας, μας οδηγούν σε οργανωτισμό και πρακτικισμό.

Ο κατακερματισμός της Αριστεράς και των αντιμνημονιακών δυνάμεων και η απουσία μέχρι σήμερα ενός μετώπου τους, στη βάση κοινής, ριζοσπαστικής και φερέγγυας εναλλακτικής πολιτικής πρότασης τους δεν δίνει την ελπίδα στους εργαζόμενους ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος για τον οποίο αξίζει να αγωνίζονται και δεν τους εμπνέει και δεν τους ενεργοποιεί σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Επομένως η κάμψη των εργατικών και λαϊκών αγώνων χτυπά και δυνατές καμπάνες και για μας και για ολόκληρη την Αριστερά. Οι δυνάμεις της οφείλουν να συνεργαστούν στη βάση κοινού εναλλακτικού ριζοσπαστικού προγράμματος και να δώσουν μια ελπιδοφόρα και βιώσιμη εναλλακτική λύση. Αλλιώς, δεν είναι αυτονόητη η ευθύγραμμη ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων, αλλά μπορεί οι εξελίξεις να οδηγήσουν σε πισωγύρισμα, δηλαδή σε ενίσχυση της πολιτικής επιρροής της ακροδεξιάς ή της παγίωσης του μνημονιακού πολιτικού συστήματος.

Κεντρικό καθήκον μας είναι η συγκρότηση ενός ταξικού κέντρου αγώνα σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων με όλους όσοι θέλουν πραγματικά να δώσουν κοινωνικές μάχες και δεν προωθούν μια γραμμή αδράνειας, συμβιβασμού και αδιέξοδου συντεχνιασμού. Με άλλα λόγια με όλους όσοι δεν έλκονται από την πρακτική του εργοδοτικού, γραφειοκρατικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού και σε αντιπαράθεση με τη λογική της σεχταριστικής αναδίπλωσης, που αποτυπώνεται σε συγκεντρώσεις δήθεν επαναστατικής καθαρότητας. Η κρίση των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών όλα αυτά τα χρόνια άφηνε το περιθώριο στις ταξικές δυνάμεις να μπουν μπροστά και να πάρουν αυτές τα ηνία των εργατικών αγώνων. Αντί γι’ αυτό όμως τόσο η υποταγή σε γραφειοκρατικές λογικές, όσο και ο σεχταρισμός, άφησαν το χώρο στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες να διατηρήσουν το ρόλο τους και να αναπαραχθούν (τα αποτελέσματα στην ΑΔΕΔΥ, αλλά και σε άλλους εργασιακούς χώρους είναι ενδεικτικά).

5. Κοινωνικοπολιτικά μέτωπα της περιόδου

Η ΛΑΕ χρειάζεται να αναπτύξει μια ολόπλευρη και συστηματική δουλειά σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα της περιόδου (εργασιακή και ασφαλιστική κατεδάφιση, ανεργία, απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων, φοροεπιδρομή, ιδιωτικοποιήσεις, πλειστηριασμοί – κόκκινα δάνεια, προσφυγικό, νέος γύρος αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση και στην τοπική αυτοδιοίκηση, συνταγματική αναθεώρηση).

Η προσπάθειά μας για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος θα πρέπει να συνοδεύεται με την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων (πλειστηριασμοί, κομμένο ηλεκτρικό ρεύμα, διόδια κλπ), με τη στήριξη κοινωνικών ομάδων, που έχουν βαριές συνέπειες από τα μνημόνια και να συνδέεται με την ενασχόληση μας με τα τοπικά προβλήματα και τη συγκρότηση με βάση όλα αυτά αγωνιστικών αυτοδιοικητικών συσπειρώσεων και πρωτοβουλιών.

Κεντρικό καθήκον μας αυτής της περιόδου είναι η αποτροπή της διάλυσης και του ξεπουλήματος της ΔΕΗ με τη συγκρότηση ευρύτατων κοινωνικών, τοπικών και εργατικών συντονισμών και συμμαχιών, που θα οργανώσουν τις λαϊκές αντιστάσεις με αυτό το στόχο.

Αυτές οι κατευθύνσεις ειδικότερα απαιτούν :

α) Τη συγκρότηση αυτοδιοικητικών συσπειρώσεων και πρωτοβουλιών ή τη στήριξη και ενίσχυση υπαρχόντων σε κατεύθυνση αντιμνημονιακή, αντινεοφιλελεύθερη και ενιαιομετωπική, που θα απευθύνονται σε όλους όσοι θέλουν να αγωνισθούν ενάντια στην κυβερνητική μνημονιακή πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της εκμετάλλευσης του δημόσιου χώρου προς όφελος του κεφαλαίου (Ελληνικό, λιμάνια, αεροδρόμια κ.λ.π.), την διάλυση των κοινωνικών υποδομών και την πλήρη πρόσδεση της τοπικής αυτοδιοίκησης στο κράτος με τους νέους και παλιούς καλλικρατικούς νόμους. Οι δημοτικές αυτές κινήσεις θα πρέπει να αποτελούν τη βάση για τη συγκρότηση ευρύτερων πρωτοβουλιών για κεντρικά μέτωπα της περιόδου, όπως οι πλειστηριασμοί και οι εξώσεις. Το τμήμα αυτοδιοίκησης της ΛΑΕ θα οργανώσει πανελλαδική σύσκεψη των δυνάμεων μας που δρουν στην τοπική αυτοδιοίκηση, για να παρθούν αποφάσεις για την καλύτερη οργάνωση και ανάπτυξη της δουλειάς μας σ’ αυτό τον τομέα.

β) Την ανάπτυξη πολιτικών πρωτοβουλιών της νεολαίας ΛΑΕ, αλλά και ενιαιομετωπικών κινημάτων στους χώρους της νεολαίας αφενός ενάντια στην ανεργία και τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, αφετέρου ενάντια στην πλήρη απαξίωση της δημόσιας παιδείας μέσω της ιδιωτικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης (που έχει πολλές μορφές), της έντασης των ταξικών φραγμών (προπαρασκευαστικά έτη), της απαξίωσης των πτυχίων (κατάργηση επαγγελματικών δικαιωμάτων), της έντασης του αυταρχισμού. Η επιτροπή νεολαίας της ΛΑΕ θα συζητήσει για τους τρόπους και τις μορφές, που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ένταξη και ενεργή συμμετοχή της εργαζόμενης και άνεργης νεολαίας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και σε διάφορες συλλογικές κινηματικές πρωτοβουλίες και δράσεις.

Η ΛΑΕ οφείλει να ασχοληθεί πολύ συγκεκριμένα και συγκροτημένα με τις κατευθύνσεις αυτές, ασχολούμενη λεπτομερειακά με τους επιμέρους χώρους, συνδικαλιστικό, αυτοδιοίκηση, νεολαία κ.λ.π., συνθέτοντας μία πολιτική κατεύθυνση συμβατή με το συνολικό πρόγραμμά της.

γ) Η ΛΑΕ το επόμενο διάστημα χρειάζεται να αναπτύξει μέτωπο στην ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης, να συνεχίσει τη δράση της υπέρ των προσφύγων, με αιχμή τη στήριξη της εγγραφής των προσφυγόπουλων στα σχολεία.

Το άνοιγμα επίκαιρων κοινωνικών και πολιτικών μετώπων είναι απαραίτητο για να συμβάλουμε αποτελεσματικά στην ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, στην κινητοποίηση του λαού και της νεολαίας με τις πιο κατάλληλες και αποτελεσματικές κάθε φορά μορφές και ταυτόχρονα στην ενίσχυση των δυνάμεων της ΛΑΕ.

6. Για την ανάγκη οργανωτικής ανασυγκρότησης της ΛΑΕ

Προκειμένου η ΛΑΕ να μπορέσει να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις της περιόδου, να προωθήσει τους πολιτικούς της στόχους και να επικοινωνήσει σε πιο μαζική κλίμακα την εναλλακτική της πρόταση, οφείλει να αντιμετωπίσει άμεσα τα οργανωτικά της προβλήματα. Αυτά εντοπίζονται κυρίως στη συμμετοχή, τη λειτουργία, τη δράση, τον προσανατολισμό και το κλίμα που επικρατεί στις ΠΕ, αλλά και στις σοβαρές αδυναμίες της πολιτικής και οργανωτικής καθοδήγησης τους από την ΠΓ, το ΠΣ και το οργανωτικό γραφείο και στην έλλειψη και συλλογική ανάληψη ευθυνών, ελέγχου και αξιολόγησης της δουλειάς των μελών αυτών των οργάνων.

Υπάρχει ανάγκη η συμμετοχή των μελών στην λειτουργία και κυρίως στη δράση των οργανώσεων βάσης να αυξηθεί. Ο προσανατολισμός να γίνει εξωστρεφής. Να ενισχυθεί η συσπείρωση, η συλλογικότητα στον σχεδιασμό και την υλοποίηση των αποφάσεων, η συντροφική αλληλεγγύη και η αυτενέργεια των μελών. Να εξασφαλιστεί πιο αποτελεσματική πολιτική και οργανωτική καθοδήγηση, ενιαίος και συστηματικός τρόπος λειτουργίας. Βασική προϋπόθεση για να πετύχουμε τους παραπάνω στόχους είναι η οργανωτική ανασυγκρότηση της ΛΑΕ να γίνει υπόθεση των συλλογικών πολιτικών οργάνων, με την δραστηριοποίηση του συνόλου των μελών της ΠΓ και του ΠΣ.

Τα περιθώρια βελτίωσης της οργανωτικής μας κατάστασης είναι υπαρκτά. Διαθέτουμε πανελλαδικό δίκτυο τοπικών οργανώσεων, πλούσια πολιτική και κινηματική εμπειρία, στελέχη με αναγνωρισιμότητα και κύρος στις τοπικές κοινωνίες, σημαντικό αριθμό νέων σε ηλικία συντρόφων. Τα στοιχεία αυτά μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για να αντιμετωπίσουμε τα σοβαρά οργανωτικά μας κενά και τις ανεπάρκειες.

Η οργανωτική ανασυγκρότηση, με σεβασμό στη δημοκρατία, τον πλουραλισμό και την αποτελεσματικότητα, συνιστά κεντρικό πολιτικό στόχο, αφού οι οργανωτικές αδυναμίες μας αποδυναμώνουν την πολιτική παρέμβαση της ΛΑΕ, και μάλιστα σε μία συγκυρία, στην οποία οι δυνατότητες είναι μεγάλες. Η εμπειρία που έρχεται από την επαφή με τον κόσμο, όπου οι ΠΕ οργανώνουν περιοδείες, πολιτικές και ακτιβίστικες δράσεις, συγκεντρώσεις κλπ είναι ότι ο λόγος μας βρίσκει θετική ανταπόκριση. Ο κόσμος δεν πιστεύει ότι τα μνημόνια και τα κόμματα, που τα υπηρετούν μπορούν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση. Η οργή του μεγαλώνει. Αυθόρμητα τάσσεται υπέρ της εξόδου από το ευρώ και θεωρεί αναγκαία την συγκρότηση ενός πλατιού αντιμνημονιακού μετώπου.

Η οργανωτική ανασυγκρότηση της ΛΑΕ δεν μπορεί παρά να γίνει εν κινήσει, στη δράση, με σταθερή την αγωνιστική της παρουσία στο κοινωνικό-κινηματικό πεδίο, στα μεγάλα κοινωνικά μέτωπα και στους αγώνες της περιόδου και να έχει ως βασικό στόχο την ενεργοποίηση των ΠΕ και των οργανωμένων μας μελών. Σε αυτόν τον στόχο πρέπει να κατατείνει η προσπάθεια που οφείλουν να καταβάλουν το Πολιτικό Συμβούλιο, η Οργανωτική Επιτροπή και οι Νομαρχιακές Επιτροπές.

Οι ΠΕ πρέπει να σχεδιάζουν, να συζητούν, να αποφασίζουν, να εφαρμόζουν συλλογικά συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης για τον χώρο ευθύνης τους.

  • Να οργανώνουν συνελεύσεις, ανοιχτές εκδηλώσεις, περιοδείες, συσκέψεις για τα πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα της συγκυρίας και προβολής της εναλλακτικής μας πρότασης.

  • Επίσης να οργανώνουν τη δράση τους και να πρωτοστατούν τοπικά σε επιμέρους μέτωπα και τοπικά κινήματα, παρεμβαίνοντας και στα ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης.

  • Να παίρνουν ενωτικές αντιμνημονιακές πρωτοβουλίες στα μέτωπα που ανοίγονται, με στόχο την μαζικοποίηση της οργανωμένης λαϊκής αντίστασης. Δεν θέτουμε ως προαπαιτούμενο για κοινή δράση σε γειτονιές ενάντια στα μνημόνια και την κυβερνητική πολιτική την πλήρη αποδοχή της θέσης μας για την Ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά την προβάλλουμε και την ζυμώνουμε.

  • Η επαναδραστηριοποίηση αδρανοποιημένων μελών, η καταγραφή και η επαφή με ένα κύκλο πολιτικών επιρροών και φίλων, η έμφαση στην προσέλκυση ανένταχτων αγωνιστών και όσον αποστασιοποιούνται και αποχωρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, η ένταξη νέων μελών στις γραμμές μας καθώς και η οικονομική δουλειά πρέπει να αποτελούν βασικό στοιχείο του σχεδιασμού των ΠΕ.

  • Η παρουσία των στελεχών και μελών μας στις εργατικές – κοινωνικές κινητοποιήσεις, στις κεντρικές πολιτικές αλλά και τοπικές εκδηλώσεις – δράσεις της ΛΑΕ, η συμβολή όλων στην ανάδειξη των συλλογικών μας θέσεων αποτελούν βασικές υποχρεώσεις των μελών της ΛΑΕ.

  • Η συμμετοχή στον σχεδιασμό και τη δράση είναι αυτή που δίνει ουσία και περιεχόμενο στην έννοια του μέλους. Η ΛΑΕ δεν χρειάζεται μέλη, τα οποία θα παίρνουν μέρος μόνο σε εσωκομματικές εκλογικές διαδικασίες, αλλά αγωνιστές/στριες της Αριστεράς, πρωτοπόρους στον αγώνα για την ριζοσπαστική ανατροπή.

Τα μέλη του ΠΣ, εκτός των άλλων χρεώσεων, οφείλουν να στηρίξουν την οργανωτική προσπάθεια, να ενθαρρύνουν την εξωστρεφή λειτουργία και να συμβάλουν στην δραστηριοποίηση των μελών, με την παρουσία τους στις ΓΣ, στις δημόσιες εκδηλώσεις, σε κάθε είδους δράση των ΠΕ, ιδιαιτέρως σε περιοχές όπου οι οργανωμένες μας δυνάμεις είναι περιορισμένες και η δημόσια παρουσία της ΛΑΕ υποτονική. Σε συνεννόηση με την ΟΕ και τις ΝΕ τα μέλη του ΠΣ θα αναλάβουν συγκεκριμένες χρεώσεις.

Η αξιοποίηση των νέων σε ηλικία στελεχών, ιδιαίτερα όσων ταξικά εντάσσονται στις ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, τις οποίες θέλουμε πολιτικά να εκπροσωπήσουμε, τόσο για τις ανάγκες της καθοδηγητικής δουλειάς όσο και ως ομιλητές σε δημόσιες εκδηλώσεις και στην δημόσια εκπροσώπηση της ΛΑΕ, θεωρούμε ότι θα έχει θετικό αντίκτυπο στο εσωτερικό αλλά και στην δημόσια εικόνα της ΛΑΕ. Ειδικά το ζήτημα της νεολαίας είναι από τα κρισιμότερα για τη ΛΑΕ και έχει ευρύτερες επιπτώσεις για τη συνολική παρουσία της στις εργαζόμενες τάξεις. Χωρίς πολιτικές πρωτοβουλίες της ΛΑΕ για τη νεολαία και χωρίς αναβάθμιση και αναβάπτισή της σε ένα νεότερο στελεχικό δυναμικό, οι προοπτικές της ανάπτυξης της πολιτικής της επιρροής, ιδιαίτερα στη νεολαία, θα είναι δυσκολότερες.

Επίσης η συμμετοχή ως ομιλητών υποψήφιων συμμάχων μας σε ανοιχτές εκδηλώσεις των ΠΕ της ΛΑΕ θα βοηθήσει στην προώθηση του στόχου μας για συγκρότηση του πολιτικού Μετώπου.

Στο ζήτημα της δημόσιας πολιτικής εκπροσώπησης της ΛΑΕ, το ΠΣ αποφασίζει τη συγκρότηση υπεύθυνης ομάδας με κριτήρια τον πλουραλισμό (όσον αφορά την πολιτική και την κοινωνική προέλευση) και την ανανέωση. Η ομάδα αυτή θα συγκροτηθεί από την ΠΓ και θα λογοδοτεί σ’ αυτή και στο ΠΣ.

Με ευθύνη της ΠΓ και με βάση τις προβλεπόμενες διαδικασίες πρέπει να αναπληρωθούν οι θέσεις των συλλογικών οργάνων (ΠΣ και ΠΓ), που προέκυψαν από εκλογικές διαδικασίες και έχουν κενωθεί.

Η ΠΓ οφείλει να ενημερώνει με εσωτερικό σημείωμα τις ΠΕ για όλα τα θέματα, που συζητά στις συνεδριάσεις της, ενώ ο έγκαιρος κεντρικός προγραμματισμός πρωτοβουλιών και δράσεων διευκολύνει τις οργανώσεις βάσης να τις προπαγανδίσουν τοπικά, να ενημερώσουν και να κινητοποιήσουν τα μέλη τους.

Όσον αφορά την συμμετοχή των οργανώσεων στην προώθηση της πολιτική μας καμπάνιας, συνεχίζουμε αξιοποιώντας όλες τις μορφές προβολής της (μαζικό υλικό, αναλύσεις και επεξεργασίες, συγκεντρώσεις, θεματικές εκδηλώσεις και ημερίδες). Συνδυάζουμε την προσπάθεια προβολής της εναλλακτικής μας πρότασης με την δυναμική μας παρέμβαση στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα της συγκυρίας. Η καθιέρωση συγκεκριμένης ημέρας την βδομάδα για εξωστρεφή παρουσία διευκολύνει την συμμετοχή των μελών.

Αθήνα 28/05/2017

Οι πολιτικές επιπτώσεις του 4ου Μνημονίου

Του Αντώνη Νταβανέλου *

Η περί τον Αλ. Τσίπρα ηγετική ομάδα εκτιμά ότι η υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας με τους δανειστές αποτελεί το «πέρασμα του κάβου», ότι η κυβέρνηση έχει πλέον μπροστά της «ήρεμα νερά», όπου δικαιούται να περιμένει από δω και μπρος κυρίως θετικές εξελίξεις, που θα της δίνουν τη δυνατότητα για πολιτικές πρωτοβουλίες και ανάκτηση του χαμένου εδάφους.

Η κυ­βέρ­νη­ση, πράγ­μα­τι, κέρ­δι­σε κά­ποιον πο­λι­τι­κό χρόνο: τη δυ­να­τό­τη­τα να πα­ρα­μεί­νει για ένα ακόμα διά­στη­μα στην εξου­σία και να κα­τα­φύ­γει στις κάλ­πες στα τέλη του 2018, πριν αρ­χί­σει η πρα­κτι­κή εφαρ­μο­γή των σκλη­ρό­τε­ρων μέ­τρων του Μνη­μο­νί­ου 4. Όμως ακόμα και αυτή η δυ­να­τό­τη­τα είναι αστα­θής και υπο­νο­μευ­μέ­νη από την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι όλες οι «πα­ρά­με­τροι» της συμ­φω­νί­ας (οι­κο­νο­μι­κές, σχέ­σεις με­τα­ξύ ΕΕ και ΔΝΤ κ.ο.κ.) θα εξε­λι­χθούν ομαλά. Κατά τα άλλα, οι γε­νι­κό­τε­ρες αι­σιό­δο­ξες εκτι­μή­σεις στο Μα­ξί­μου είναι απο­λύ­τως κού­φιες.

Το μέλ­λον της κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα κρι­θεί σε τρία ου­σια­στι­κά πεδία.

α) Η εφαρ­μο­γή των μέ­τρων. Η αν­θε­κτι­κό­τη­τα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όπως και όλων των κομ­μά­των, κα­θο­ρί­ζε­ται από τη δύ­να­μη της σχέ­σης με τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα που (ανέ­λα­βε να) εκ­προ­σω­πεί. Το Ασφα­λι­στι­κό, όπως μας λέει η ιστο­ρία (με κο­ρυ­φαίο πα­ρά­δειγ­μα το «εκ­συγ­χρο­νι­στι­κό», πα­νί­σχυ­ρο τότε, ρεύμα του Ση­μί­τη, που μπήκε σε ιστο­ρι­κή πα­ρακ­μή μετά την αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση Γιαν­νί­τση…) είναι πα­ρά­γο­ντας κα­θο­ρι­στι­κός για τους δε­σμούς με τα ερ­γα­τι­κά-λαϊ­κά στρώ­μα­τα. Με το νόμο Κα­τρού­γκα­λου, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έκανε κα­ταρ­χήν το ίδιο με όλα τα προη­γού­με­να σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρα και δεξιά κόμ­μα­τα: μεί­ω­σε κατά 30% τις «νέες», τις μελ­λο­ντι­κές συ­ντά­ξεις. Σή­με­ρα η κοι­νω­νία κα­τα­νο­εί ότι έκανε κάτι ακόμα χει­ρό­τε­ρο: επέ­κτει­νε τις πε­ρι­κο­πές και στις «πα­λιές», στις κα­τα­βαλ­λό­με­νες συ­ντά­ξεις. Στα­δια­κά θα αρ­χί­σει να κα­τα­νο­εί ότι αυτή η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση –κατά τη γνώμη μου η χει­ρό­τε­ρη από τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση- έκανε εφι­κτή μια βαρ­βα­ρό­τη­τα: κα­ταρ­γώ­ντας όλες τις πα­λιές «θε­σμί­σεις» αφή­νει ως μόνη στα­θε­ρά στο δη­μό­σιο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα, ως μόνη εγ­γυ­η­μέ­νη «πα­ρο­χή», τη λε­γό­με­νη «εθνι­κή σύ­ντα­ξη» των 384 ευρώ. Κατά τα άλλα, αν έχει ο Θεός θα δίνει, αν δεν έχει δεν θα δίνει…

Αν σε αυτή τη βαρ­βα­ρό­τη­τα που έχει ήδη εγκα­τα­στα­θεί στο Ασφα­λι­στι­κό, προ­σθέ­σου­με την ανάλ­γη­τη πε­ρι­κο­πή των επι­δο­μά­των και τη θη­ριώ­δη φο­ρο­ε­πι­δρο­μή πάνω στα φτω­χό­τε­ρα των νοι­κο­κυ­ριών, είναι εύ­κο­λο να συ­μπε­ρά­νου­με ότι το «κλαρί» πάνω στο οποίο ο Αλ. Τσί­πρας στη­ρί­χθη­κε για να ανέ­βει στην εξου­σία το 2015 θα έχει αμε­τά­κλη­τα «πριο­νι­στεί». Και το κενό που ήδη έχει αρ­χί­σει να δη­μιουρ­γεί­ται (βλ. πχ στις δη­μο­σκο­πή­σεις) θα πρέ­πει να κα­λυ­φθεί με γρή­γο­ρη αλ­λα­γή κοι­νω­νι­κής ανα­φο­ράς. Μόνο που αυτό, ενώ είναι εύ­κο­λο για άτομα και κύ­κλους στε­λε­χών, είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο για κόμ­μα­τα και πο­λι­τι­κά ρεύ­μα­τα (η ιστο­ρία του ΠΑΣΟΚ είναι δι­δα­κτι­κή και σε αυτό το ση­μείο).

β) Το βύ­θι­σμα της κυ­βέρ­νη­σης στις εν­δο­α­στι­κές και στις εν­δοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κές αντι­θέ­σεις. Οι πιο θρα­σείς από την παρέα του Μα­ξί­μου, πα­ρου­σιά­ζουν ήδη το «μο­ντέ­λο» να ρε­φά­ρουν τις απώ­λειες στα ερ­γα­τι­κά και λαϊκά στρώ­μα­τα μέσα από μια πρω­το­φα­νή σε κυ­νι­σμό βελ­τί­ω­ση των σχέ­σε­ων με τμή­μα­τα της κυ­ρί­αρ­χης τάξης. Άλλοι γί­νο­νται οι «υπουρ­γά­ρες» του Με­λισ­σα­νί­δη και άλλοι στρώ­νουν το δρόμο στον Ιβάν Σαβ­βί­δη. Μόνο που δεν πρέ­πει να ξε­χνούν ότι αυτό το «μα­χαί­ρι» είναι δί­κο­πο: γιατί εκτός από τον Με­λισ­σα­νί­δη, υπάρ­χει και ο Μα­ρι­νά­κης (ποιος θυ­μά­ται άραγε κάτι πλού­σια γεύ­μα­τα σε ψα­ρο­τα­βέρ­νες του Πει­ραιά…) και εκτός από τον Σαβ­βί­δη υπάρ­χει και ο Βαρ­δι­νο­γιάν­νης. Στα 1989, ένας ισχυ­ρό­τε­ρος του Τσί­πρα πο­λι­τι­κός ηγέ­της κα­τέρ­ρευ­σε μέσα από μια υπό­θε­ση που ονο­μά­στη­κε τότε «σκάν­δα­λο Κο­σκω­τά»…Αν κά­ποιος δια­βά­σει τη λίστα των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων που ανέ­λα­βε να προ­ω­θή­σει το ΤΑΙ­ΠΕΔ, θα κα­τα­νο­ή­σει ότι ο Στ. Πι­τσιόρ­λας στή­νει ένα ξέ­φρε­νο πάρτι διαρ­κεί­ας. Μόνο που το πάρτι θα εμπε­ριέ­χει και ένα διαρ­κή, ανε­λέ­η­το πό­λε­μο για κυ­ριαρ­χία, με­τα­ξύ αν­θρώ­πων και ομά­δων που δεν φη­μί­ζο­νται για το ότι τη­ρούν το fair play.

Με ακόμα πιο επι­κίν­δυ­νο τρόπο, η ηγε­τι­κή ομάδα Τσί­πρα επι­χει­ρεί να παί­ξει ένα ανά­λο­γο παι­χνί­δι στο διε­θνές πεδίο. Ο Τσί­πρας επι­σκέ­πτε­ται το Πε­κί­νο και υπό­σχε­ται τα πάντα στην κι­νε­ζι­κή ηγε­σία, ζη­τώ­ντας να γίνει «κό­σμος» στο νέο «δρόμο του Με­τα­ξιού». Την ίδια ώρα οι Κα­μέ­νος και Κο­τζιάς επι­χει­ρούν να κλεί­σουν συμ­φω­νία με την κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ για τη με­τα­φο­ρά της να­τοϊ­κής βάσης του Ιν­τσιρ­λίκ στη Σούδα, ενώ διεκ­δι­κούν από την υπερ­δύ­να­μη νέους εξο­πλι­σμούς με ευ­νοϊ­κούς όρους. Όσο αυτά τα «ακρο­βα­τι­κά» μοιά­ζουν να δου­λεύ­ουν, το κλίμα πα­ρα­μέ­νει εύ­κρα­το και υγιει­νό. Όταν όμως μπλο­κά­ρουν, τότε συ­νή­θως η προ­σγεί­ω­ση είναι εξαι­ρε­τι­κά οδυ­νη­ρή. Και η ομι­λία του Αμε­ρι­κα­νού πρέ­σβη σχε­τι­κά με το εν­δε­χό­με­νο πώ­λη­σης της Εθνι­κής Ασφα­λι­στι­κής σε κι­νε­ζι­κό όμιλο, ηχεί ως προει­δο­ποί­η­ση, δεί­χνει ότι η στιγ­μή που «ο κό­μπος φτά­νει στο χτένι» δεν είναι εύ­κο­λο να ανα­στέλ­λε­ται επ’ άπει­ρον.

γ) Οι διαρ­κείς αξιο­λο­γή­σεις, με από­λυ­το κρι­τή­ριο τα πλε­ο­νά­σμα­τα, που εγκα­θι­στά η νέα συμ­φω­νία. Η κυ­βέρ­νη­ση μόλις βγαί­νει από την «πε­ρι­πέ­τεια» της 2ης αξιο­λό­γη­σης του 3ου μνη­μο­νί­ου, έχο­ντας μά­λι­στα ακόμα «κρα­τού­με­να» και εκ­κρε­μό­τη­τες. Η πε­ρι­πέ­τεια αυτή ήταν κατά πολύ μα­κρύ­τε­ρη (ο Τσα­κα­λώ­τος εκτι­μού­σε ότι θα είχε ολο­κλη­ρω­θεί πέρσι το Δε­κέμ­βρη) και αρ­κε­τά οδυ­νη­ρό­τε­ρη από τον αρ­χι­κό κυ­βερ­νη­τι­κό σχε­δια­σμό.

Το μέλ­λον που εγκα­θι­στά η νέα συμ­φω­νία είναι γε­μά­το από δια­δο­χι­κές τέ­τοιες και χει­ρό­τε­ρες πε­ρι­πέ­τειες: η κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να πάρει τη δόση για τα ομό­λο­γα Ιού­νη-Ιού­λη, να πα­ρα­μεί­νει ζω­ντα­νή μέσα στη δια­πραγ­μά­τευ­ση με­τα­ξύ ΔΝΤ και ΕΕ για το χρέος, να απο­δει­κνύ­ει διαρ­κώς την ικα­νό­τη­τα να δια­σφα­λί­ζει αι­μα­τη­ρά πλε­ο­νά­σμα­τα σε τα­κτι­κούς ελέγ­χους των δα­νει­στών. Σε κάθε στρο­φή αυτής της προ­ο­πτι­κής είναι πι­θα­νός ο εκτρο­χια­σμός, είτε από «ατύ­χη­μα» είτε από απώ­λεια ελέγ­χου, είτε από επι­δεί­νω­ση των διε­θνών οι­κο­νο­μι­κών, είτε από μα­ζι­κό ξέ­σπα­σμα οργής, είτε…

Μετά το 4ο μνη­μό­νιο δεν θα υπάρ­χουν «ήρεμα νερά» στις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Μια κυ­βέρ­νη­ση πιο αδύ­να­μη, στη­ριγ­μέ­νη σε ένα κόμμα πιο απο­σα­θρω­μέ­νο, θα έχει να εφαρ­μό­σει μια εξαι­ρε­τι­κά σκλη­ρή πο­λι­τι­κή και μια «συμ­φω­νία» με πολ­λούς-πολ­λούς απροσ­διό­ρι­στους, «αλ­γε­βρι­κούς» όρους.

Ο Τσί­πρας και η παρέα του μπο­ρεί να επι­χει­ρή­σουν να ξε­φύ­γουν απ’ αυτά τα αδιέ­ξο­δα, παίρ­νο­ντας ένα δρόμο ολο­κλη­ρω­τι­κής σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρο­ποί­η­σης, ένα δρόμο τύπου Ρέν­τσι ή Μα­κρόν αλα ελ­λη­νι­κά. Αυτή η δια­φυ­γή δεν θα «χωρά» προ­φα­νώς όλον τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ακόμα και τον ση­με­ρι­νό. Κυ­ρί­ως όμως (όπως έχει δι­δά­ξει η ιτα­λι­κή κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά) αυτή η δια­φυ­γή δεν συ­νι­στά οδό προς τη στα­θε­ρό­τη­τα και την πο­λι­τι­κή μα­κροη­μέ­ρευ­ση. Και κα­νείς δεν δι­καιού­ται να ξεχνά τη λαϊκή σοφία, όταν αυτή προει­δο­ποιεί για την προ­ο­πτι­κή της λε­μο­νό­κου­πας…

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά» που κυ­κλο­φο­ρεί

Κυβέρνηση έτοιμη να υπογράψει τα πάντα

Του Πάνου Κοσμά *
Πηγή: rproject.gr **

Δύο πολιτικά όρια ευθύνονται για το αργόσυρτο και επί μήνες ατελέσφορο των διαπραγματεύσεων για το ελληνικό μνημονιακό πρόγραμμα.

Το ένα αφορά την κυ­βέρ­νη­ση, η οποία δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται όχι τα ίδια αλλά το χρόνο από τον οποίο θα ισχύ­σει η κα­τάρ­γη­ση της προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς στις συ­ντά­ξεις – με μόνο κρι­τή­ριο την πο­λι­τι­κή της επι­βί­ω­ση. Το δεύ­τε­ρο όριο τί­θε­ται από το ΔΝΤ, που όχι μόνο απαι­τεί την υλο­ποί­η­ση του μέ­τρου για τις συ­ντά­ξεις από το 2019, αλλά επι­πλέ­ον απαι­τεί να εν­σω­μα­τω­θούν στο συ­νο­λι­κό «πα­κέ­το» της συμ­φω­νί­ας τα με­σο­πρό­θε­σμα μέτρα ελά­φρυν­σης του χρέ­ους. Το ζή­τη­μα είναι ότι ενώ η κυ­βέρ­νη­ση είναι πρό­θυ­μη να με­τα­θέ­σει το δικό της όριο, ελ­πί­ζο­ντας ότι θα σωθεί από ένα θαύμα, το ΔΝΤ δεν φαί­νε­ται δια­τε­θει­μέ­νο να με­τα­θέ­σει ούτε χι­λιο­στό το δικό του όριο. Και όπως θα δούμε πα­ρα­κά­τω, υπάρ­χουν ου­σια­στι­κοί λόγοι γι’ αυτό, τέ­τοιοι που δεν μπο­ρούν να πα­ρα­καμ­φθούν με τον… ανύ­παρ­κτο στις διε­θνείς σχέ­σεις κα­νό­να της… καλής θέ­λη­σης.      

Αν επρό­κει­το μόνο για το γε­γο­νός ότι το ΔΝΤ με τις «πα­ρά­λο­γες» απαι­τή­σεις του σπρώ­χνει την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ πέρα από τα όρια των αντο­χών της, το πράγ­μα θα είχε ήδη τε­λειώ­σει: η κυ­βέρ­νη­ση έχει απο­δεί­ξει και με το πα­ρα­πά­νω ότι είναι πρό­θυ­μη να θυ­σιά­σει όλες τις υπο­τι­θέ­με­νες «κόκ­κι­νες γραμ­μές». Το έπρα­ξε για δεύ­τε­ρη φορά σε αυτή την αξιο­λό­γη­ση σκη­νο­θε­τώ­ντας βήμα το βήμα «αντι­στά­σεις» που κα­τέρ­ρε­αν και «κόκ­κι­νες γραμ­μές» που πα­ρα­βιά­ζο­νταν, με οδηγό την επι­κοι­νω­νια­κή γραμ­μή «αντι­στε­κό­μα­στε, αλλά δεν μπο­ρού­με να ρί­ξου­με τη χώρα στα βρά­χια».

Έχουν ήδη απο­δε­χθεί σκλη­ρά μέτρα…

Επέ­δει­ξε με­γά­λη «πλα­στι­κό­τη­τα» και «ρε­α­λι­σμό», δη­λα­δή πο­λι­τι­κό αμο­ρα­λι­σμό και κυ­νι­σμό, στα ζη­τή­μα­τα ου­σί­ας, αυτά δη­λα­δή που αφο­ρούν με λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο άμεσο τρόπο τις ζωές εκα­τομ­μυ­ρί­ων ερ­γα­ζο­μέ­νων, συ­ντα­ξιού­χων, ανέρ­γων, φτω­χών:

Απο­δέ­χτη­κε δρα­μα­τι­κή μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του κάτω από τα 6.500 ευρώ, μέτρο που ρί­χνει στα δί­χτυα της εφο­ρί­ας φο­ρο­λο­γού­με­νους με συ­νο­λι­κό μη­νιαίο ει­σό­δη­μα λίγο πάνω από το επί­δο­μα ανερ­γί­ας!

Απο­δέ­χτη­κε νέα δρα­μα­τι­κή πε­ρι­κο­πή συ­ντά­ξε­ων σε πο­σο­στά πάνω από 30%, η οποία έρ­χε­ται να προ­στε­θεί στις πε­ρι­κο­πές του νόμου Κα­τρού­γκα­λου – που στη διάρ­κεια της εφαρ­μο­γής του απο­δει­κνύ­ε­ται ότι ήταν μια «επι­στη­μο­νι­κά» ορ­γα­νω­μέ­νη λη­στεία. Όταν οι συ­ντά­ξεις έχουν ανα­δει­χθεί σε μη­χα­νι­σμό επι­βί­ω­σης όχι μόνο για τους συ­ντα­ξιού­χους αλλά και για νοι­κο­κυ­ριά όπου άνερ­γα ή φτωχά μέλη επι­βιώ­νουν με τη σύ­ντα­ξη του παπ­πού και της για­γιάς…

Απο­δέ­χθη­κε την πλήρη διά­λυ­ση των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων (ομα­δι­κές απο­λύ­σεις χωρίς κυ­βερ­νη­τι­κή προ­έ­γκρι­ση, δρα­μα­τι­κοί πε­ριο­ρι­σμοί στο δι­καί­ω­μα στην απερ­γία και πα­ρο­χή δι­καιώ­μα­τος ερ­γο­δο­τι­κού λο­κά­ουτ, ανά­δει­ξη των επι­χει­ρη­σια­κών συμ­βά­σε­ων σε υπέρ­τε­ρες των κλα­δι­κών), δί­νο­ντας επι­κοι­νω­νια­κές μάχες οπι­σθο­φυ­λα­κών με το ξε­σκι­σμέ­νο φλά­μπου­ρο του «ελά­χι­στου ευ­ρω­παϊ­κού κε­κτη­μέ­νου». Διεκ­δι­κεί έτσι να είναι η κυ­βέρ­νη­ση που θα έχει την «τιμή» να υπο­γρά­ψει τα πλέον οδυ­νη­ρά αντερ­γα­τι­κά μέτρα, τα οποία εμπε­δώ­νουν το ακραίο κα­θε­στώς πλή­ρους ερ­γο­δο­τι­κής ασυ­δο­σί­ας και εκ­με­τάλ­λευ­σης της ερ­γα­σί­ας που οι­κο­δο­μεί­ται με τα μνη­μό­νια.

Απο­δέ­χθη­κε το ξε­πού­λη­μα της ΔΕΗ, αλλά και των ενα­πο­με­νου­σών δη­μό­σιων ή με ισχυ­ρή δη­μό­σια πα­ρου­σία υπο­δο­μών ενέρ­γειας. Ει­δι­κά ο κα­νι­βα­λι­σμός και το ξε­πού­λη­μα της ΔΕΗ και του ΔΕΔ­ΔΗΕ καθώς και του φυ­σι­κού αε­ρί­ου (Δια­χει­ρι­στής του Ελ­λη­νι­κού Δι­κτύ­ου Δια­νο­μής Ηλε­κτρι­κής Ενέρ­γειας) θα φέ­ρουν ανα­πό­φευ­κτα όχι μόνο πιο σκλη­ρές ει­σπρα­κτι­κές πο­λι­τι­κές αλλά και αύ­ξη­ση των τιμών του ρεύ­μα­τος και του φυ­σι­κού αε­ρί­ου, επε­κτεί­νο­ντας ση­μα­ντι­κά τον αριθ­μό των νοι­κο­κυ­ριών που δυ­σκο­λεύ­ο­νται να έχουν ή έχουν ήδη απο­κλει­στεί από την πρό­σβα­ση σε αυτές τις μορ­φές ενέρ­γειας (ενερ­γεια­κή φτώ­χεια).

…στη συ­σκευα­σία δύο μνη­μο­νί­ων

Και όχι μόνον αυτό: απο­δέ­χθη­κε την επέ­κτα­ση των μνη­μο­νί­ων για σειρά ετών, μέσα από το δρα­κό­ντειο μη­χα­νι­σμό επι­τή­ρη­σης των υψη­λών πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των 3,5%. Για όσο διά­στη­μα ισχύ­ουν τέ­τοια θη­ριώ­δη πλε­ο­νά­σμα­τα (αδια­νό­η­τα για μακρά σειρά ετών στη διε­θνή οι­κο­νο­μι­κή ιστο­ρία), η πει­θαρ­χία στη σκλη­ρή λι­τό­τη­τα είναι εξα­σφα­λι­σμέ­νη.

Ο ισχυ­ρι­σμός ότι από το 2019 η Ελ­λά­δα βγαί­νει από το μνη­μό­νιο είναι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πα­ρα­πλα­νη­τι­κός, για δύο επι­πλέ­ον λό­γους:

Πρώτο, διότι είναι χώρα υπό διε­θνή-ιμπε­ρια­λι­στι­κό οι­κο­νο­μι­κό έλεγ­χο μιας ντε­φά­κτο χρε­ο­κο­πί­ας. Αυτός είναι ο δεύ­τε­ρος μη­χα­νι­σμός πει­θάρ­χη­σης στη σκλη­ρή λι­τό­τη­τα, «κλει­δω­μέ­νος» με­τα­ξύ άλλων στην πρό­βλε­ψη του ευ­ρω­παϊ­κού Δη­μο­σιο­νο­μι­κού Συμ­φώ­νου για πα­ρα­μο­νή σε κα­θε­στώς επι­τή­ρη­σης μέχρι να απο­πλη­ρω­θεί το 75% του υπερ­βάλ­λο­ντος χρέ­ους σε σχέση με το στόχο του Μά­α­στρι­χτ (που είναι 60% του ΑΕΠ!). Και αν όλοι κά­νουν ή είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να κά­νουν τα «στρα­βά μάτια» ακόμη και για το χρέος της Ιτα­λί­ας που είναι 132% του ΑΕΠ, για την Ελ­λά­δα όπου οι εκ­θέ­σεις του ΔΝΤ μι­λούν για μεί­ω­ση του χρέ­ους κάτω από 140% το… 2060 υπό ευ­νοϊ­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις (!!!) οι πε­ρι­βό­η­τες «αγο­ρές» δεν πρό­κει­ται να κά­νουν τα «στρα­βά μάτια».

Δεύ­τε­ρο, η έξο­δος στις αγο­ρές ση­μαί­νει απλά ότι το ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο θα δα­νεί­ζε­ται πιο ακρι­βά, δη­λα­δή ότι το κό­στος ανα­χρη­μα­το­δό­τη­σης του χρέ­ους θα αυ­ξη­θεί. Το επι­τό­κιο που θα δώ­σουν οι αγο­ρές θα είναι στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση 5%, όταν τα ση­με­ρι­νά δά­νεια από τους δα­νει­στές έχουν μέσο επι­τό­κιο περί το 2,5%. Για να μην αυ­ξη­θούν απα­γο­ρευ­τι­κά τα επι­τό­κια με τα οποία οι αγο­ρές θα δα­νεί­ζουν το ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, θα πρέ­πει να υπάρ­χει «οι­κειο­θε­λής» πο­λι­τι­κή σκλη­ρής λι­τό­τη­τας – αλ­λιώς, ξανά έξο­δος από τις αγο­ρές και επι­στρο­φή στο «κλα­σι­κό» μνη­μό­νιο.

Ακόμη και με μια τέ­τοια έξοδο από τα μνη­μό­νια» όμως, όχι μόνον οι αγο­ρές αλλά και οι δα­νει­στές στο σύ­νο­λό τους, ως έχο­ντες «έν­νο­μο συμ­φέ­ρον», θα ελέγ­χουν την υλο­ποί­η­ση των στό­χων για τα θη­ριώ­δη πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα του 3,5%.

Όμως, η εί­δη­ση είναι πως δεν εί­μα­στε καν κοντά σε μια έστω τέ­τοια, δρα­κό­ντεια και «αι­μα­τη­ρή» έξοδο από τα μνη­μό­νια. Αντί­θε­τα, εί­μα­στε στα πρό­θυ­ρα της υπο­γρα­φής… δύο νέων μνη­μο­νί­ων!

Το ένα εξ αυτών θα είναι με την ευ­ρω­παϊ­κή τρόι­κα και θα ονο­μά­ζε­ται SMoU και το δεύ­τε­ρο με το ΔΝΤ και θα ονο­μά­ζε­ται MEFP. Διότι απλού­στα­τα συ­γκε­κρι­με­νο­ποιού­νται και επε­κτεί­νο­νται χρο­νι­κά πέραν του 2018 οι στό­χοι για τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα, διότι θα πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται κά­ποια μέτρα για το χρέος και διότι το ΔΝΤ τώρα θα συμ­με­τά­σχει (αν τε­λι­κά συμ­με­τά­σχει) στο πρό­γραμ­μα.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πράγ­μα­τι πολύ βά­ναυ­ση με τις κυ­βερ­νη­τι­κές αφη­γή­σεις περί εξό­δου από τα μνη­μό­νια: αν τε­λι­κά πέ­σουν οι υπο­γρα­φές, αυτό που θα συμ­βεί είναι πως η Ελ­λά­δα θα απο­τε­λέ­σει ευ­ρω­παϊ­κό και πα­γκό­σμιο φαι­νό­με­νο χώρας όπου η έξο­δος στις αγο­ρές μπο­ρεί να συν­δυα­στεί με δύο εν ισχύι μνη­μό­νια και με δρα­κό­ντειο έλεγ­χο για την υλο­ποί­η­ση θη­ριω­δών πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των, όταν οι άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες που βγή­καν από τα μνη­μό­νια υπό­κει­νται στον «τα­κτι­κό έλεγ­χο» για το έλ­λειμ­μα 3% και για τη γε­νι­κή τάση μεί­ω­σης του χρέ­ους τους.

Και παρ’ όλα αυτά, η συμ­φω­νία είναι δύ­σκο­λη

Γιατί όμως, παρ’ όλα αυτά, η συμ­φω­νία είναι δύ­σκο­λη; Διότι εί­μα­στε σε μια πολύ ευαί­σθη­τη και με­τα­βα­τι­κή διε­θνή συ­γκυ­ρία, όπου η διε­θνής πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ είναι σε τρο­χιά ση­μα­ντι­κών αλ­λα­γών που δεν έχουν ακόμη συ­γκε­κρι­με­νο­ποι­η­θεί, αλλά και διότι η ίδια η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και η Ευ­ρω­ζώ­νη υφί­στα­νται τους κλυ­δω­νι­σμούς είτε της με­τά­βα­σης στην Ευ­ρώ­πη των πολ­λών τα­χυ­τή­των είτε της αρ­γό­συρ­της απο­σύν­θε­σης. Για να το πούμε απλά: Ύστε­ρα από τη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή κρίση του 2008, τα μνη­μό­νια ήταν απαί­τη­ση των αγο­ρών, η εγ­γύ­η­ση που ζη­τού­σαν από τις κυ­ρί­αρ­χες ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­μεις για να απο­φύ­γουν το κό­στος από τις απο­τυ­χη­μέ­νες επεν­δύ­σεις τους και να συ­νε­χί­σουν να χρη­μα­το­δο­τούν το χρέος. Το μπλοκ των δα­νει­στών επι­βάλ­λο­ντας τα μνη­μό­νια, πα­ρέ­σχε αυτές τις εγ­γυ­ή­σεις στις αγο­ρές, απο­κο­μί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να πολ­λα­πλά οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά οφέλη. Τώρα, εμ­φα­νί­ζε­ται ένα άλλο πρό­βλη­μα: το στρα­τη­γι­κό αδιέ­ξο­δο στη δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης, η στρο­φή των ΗΠΑ στις εθνι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και η πο­λι­τι­κή αστά­θεια στην Ευ­ρώ­πη απαι­τούν ένα «μνη­μό­νιο» εκα­τέ­ρω­θεν εγ­γυ­ή­σε­ων ανά­με­σα στους δα­νει­στές. Δεν πρό­κει­ται απλώς για το ποια στάση θέλει ο Τραμπ να επι­βά­λει στο ΔΝΤ όσον αφορά το ελ­λη­νι­κό πρό­βλη­μα, αλλά για ένα νέο στοι­χείο της διε­θνούς συ­γκυ­ρί­ας. Γι’ αυτό, με τόσα ρίσκα ανοι­χτά όσον αφορά την εξέ­λι­ξη των διε­θνών σχέ­σε­ων, το ΔΝΤ επι­μέ­νει και στην απαί­τη­ση για θη­ριώ­δη πλε­ο­νά­σμα­τα (χωρίς στα­τι­στι­κά τρικ και με πολύ αυ­στη­ρό και ρε­α­λι­στι­κό υπο­λο­γι­σμό των στα­τι­στι­κών στοι­χεί­ων και προ­βλέ­ψε­ων) και πολύ σκλη­ρά μέτρα, αλλά και σε ελά­φρυν­ση του χρέ­ους. Η ηγε­σία Μέρ­κελ – Σόι­μπλε δεν το συ­ζη­τά αυτό πριν τις γερ­μα­νι­κές εκλο­γές, η δε ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση και ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία δεν αντέ­χουν το σύρ­σι­μο της αξιο­λό­γη­σης μέχρι και τον Οκτώ­βριο, χωρίς να δη­μιουρ­γη­θούν συν­θή­κες ανοι­χτής οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τι­κής κρί­σης.

Είναι γι’ αυτό που «μυ­ρί­ζει μπα­ρού­τι» είτε κλεί­σει άμεσα η συμ­φω­νία είτε όχι… Τα δε­δο­μέ­να τα γνω­ρί­ζουν όλοι – δεν θα τα μά­θουν στη διάρ­κεια της συ­νό­δου του ΔΝΤ στις 21-23 Απρι­λί­ου. Αρ­χί­ζο­ντας από τις 23 Απρι­λί­ου (πρώ­τος γύρος) και ορι­στι­κά στις 7 Μαΐου θα γνω­ρί­ζουν όλοι και ένα άλλο ση­μα­ντι­κό δε­δο­μέ­νο: το νέο οι­κο­δε­σπό­τη του γαλ­λι­κού Με­γά­ρου των Ηλυ­σί­ων. Κάπου εκεί θα λη­φθούν οι τε­λι­κές απο­φά­σεις.

Παρ’ όλα αυτά, όλοι συμ­φω­νούν σε μια «προ­κα­τα­βο­λή» μέ­τρων για τις συ­ντά­ξεις, το αφο­ρο­λό­γη­το και την ενέρ­γεια, που μπο­ρεί να έρ­θουν με τη μορφή εφαρ­μο­στι­κών ακόμη και μέσα στις γιορ­τές του Πάσχα. Είναι αυτό για το οποίο θα πρέ­πει να προ­ε­τοι­μά­ζο­νται σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα αντί­στα­σης, ετοι­μά­ζο­ντας μια κι­νη­μα­τι­κή και πο­λι­τι­κή απά­ντη­ση αντί­στοι­χη με τις με­γά­λες δια­κυ­βεύ­σεις των επερ­χό­με­νων δύο μνη­μο­νί­ων.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά» που κυ­κλο­φο­ρεί 

** Σκί­τσο του Πέ­τρου Ζερ­βού από την «Εφ. Συν.»

LEXIT: Tι σημαίνει αυτός ο όρος;

Πηγή: sxedio-b.gr

Lexit είναι η συντομογραφία του Left Exit, Αριστερή Έξοδος, κατά το πρότυπο του Grexit ή του Βrexit. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στον αγγλόφωνο χώρο. Οι αριστεροί υποστηρικτές της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση στον τύπο ονομάζονται Lexiteers. Η εμφάνιση ενός ειδικού όρου για τους αριστερούς οπαδούς του Brexit έχει την σημασία της, γιατί ήδη γίνεται ένας διαχωρισμός τους από την λαϊκίστικη δεξιά. Μια αξιόλογη συζήτηση έχει ξεκινήσει μέσα σε προοδευτικούς κύκλους για μια άλλη ριζοσπαστική αντίληψη διαζυγίου με τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Perry Anderson, γνωστός ανθρωπολόγος και για πολλά χρόνια εκδότης της «New Left Review» γράφει: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντικρίζεται από εμάς όπως ακριβώς έχει γίνει : μια ολιγαρχική δομή, γεμάτη από διαφθορά, οικοδομημένη πάνω στην άρνηση κάθε είδους λαϊκής κυριαρχίας, επιβάλλοντας ένα πικρό οικονομικό καθεστώς προνομίων για τους λίγους και σκληρότητας για τους πολλούς».

Η Susan Watkins σημερινή εκδότης του «New Left Review» θεωρεί ότι το πλήγμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση από την έξοδο της Μεγ. Βρετανίας είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι φαίνεται. Με ένα χτύπημα η Ευρωπαϊκή Ένωση έχασε «το 1/8 του πληθυσμού της, το 1/6 του ΑΕΠ της, το μισό απόθεμα πυρηνικών όπλων και μια ψήφο στο συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.»

Ο ακαδημαϊκός και δημοσιογράφος Alain Jonson γράφει: «Παρότι οι αριστεροί οπαδοί της αποχώρησης δεν αντέχουν τον εθνικό μηδενισμό των Ανθρώπων του Νταβός, της παγκόσμιας Ελίτ, δεν είμαστε ξενόφοβοι. Ψηφίσαμε υπέρ της εξόδου επειδή πιστεύουμε ότι είναι ουσιαστικό να στηρίξουμε τα δύο πράγματα που εκτιμούμε περισσότερο : ένα δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και μια κοινωνία με αξίες της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Φοβόμαστε ότι το αυταρχικό σχέδιο νεοφιλελεύθερης ενσωμάτωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι λίπασμα για την ακροδεξιά. Επισφραγίζοντας μια πολιτική που περιλαμβάνει την επιβολή μακρόχρονης λιτότητας και μαζικής μετανάστευσης ξεκομμένης από κάθε δημοκρατικής διαδικασίας, η Ε.Ε έχει διαρρήξει κάθε συμβόλαιο μεταξύ των εθνικών πολιτικών του συστήματος και των ψηφοφόρων τους. Αυτό ακριβώς έχει ανοίξει την πόρτα στους ακροδεξιούς λαϊκιστές που διατείνονται ότι αντιπροσωπεύουν τον λαό , ήδη θυμωμένο για την λιτότητα και για την μαζική μετανάστευση».

«Ένα μικρό κομμάτι κάθε χώρας, «οι νικητές» χρησιμοποιούν την παγκοσμιοποίηση σαν ένα διευρυμένο γήπεδο τους», υποστηρίζει ο καθηγητής κοινωνιολογίας Wolfgang Streeck. «Μία, όχι η μόνη, σημασία του Brexit είναι ότι, έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις πολυλογίες περί παγκοσμιοποίησης για όλους, το άλλο μεγάλο κομμάτι της χώρας – οι χαμένοι, οι αποκλεισμένοι και οι περιφρονημένοι – έχουν αποφασίσει μέσα στην απόγνωσή τους να κάνουν μια εθνική κίνηση: να αλλάξουν τους κανόνες με την επιστροφή στις πολιτικές του εθνικού κράτους προκειμένου να έχουν ένα ρόλο στην διαμόρφωσή τους. Αυτοί ζητούν καταφύγιο στην δημοκρατική προστασία, στην αρχή ότι ο λαός κυβερνά, στην τοπική αυτονομία, στα συλλογικά αγαθά και σε παραδόσεις ισότητας».

Οκτώ κόμματα, μια πολιτική για το ευρώ στη Βουλή.

Του Άρη Χατζηστεφάνου
Πηγή: info-war.gr

Με την εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Το ΚΚΕ, υιοθετώντας τις πιο τρομολαγνικές προπαγανδιστικές τεχνικές των νεοφιλελεύθερων κομμάτων, αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής για το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή:

«Στην περίπτωση αλλαγής νομίσματος στη χώρα μας, το λαϊκό εισόδημα θα εξανεμιστεί μέσω της υποτίμησης του νέου νομίσματος, της αισχροκέρδειας, της ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, καθώς και μέσω της μεγάλης ανατίμησης των εισαγόμενων εμπορευμάτων, στα οποία στηρίζεται όχι μόνο η κατανάλωση αλλά και η βιομηχανία. Επίσης, θα χτυπηθεί και ένα μεγάλο μέρος αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών, δανειοληπτών. Το μεγάλο κεφάλαιο είναι αυτό που θα βγει και σε αυτήν την περίπτωση κερδισμένο. Ιδιαίτερα μάλιστα ορισμένα τμήματα του κεφαλαίου θα βγουν ωφελημένα, γι’ αυτό και στήριξαν και στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη»

Οι θέσεις αυτές αποτελούν ένα ποιοτικό άλμα από την τοποθέτηση που έλεγε «τι ευρώ, τι δραχμή» και η οποία εντασσόταν σε μια γενικότερη μεσσιανική λογική (μέχρι να καταλάβουμε τα ανάκτορα και να έρθει η λαοκρατία, δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να δίνουμε μάχες για τη βελτίωση της ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας μέσα στους θεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος).

Με τις νέες του θέσεις το ΚΚΕ ταυτίζεται φραστικά με το λόμπι του ευρώ, θεωρώντας ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είναι απόλυτα καταστροφική.

Όλα τα επιχειρήματα που παρουσιάζονται έχουν καταρριφθεί από πρόσφατες μελέτες (όπως αυτή του ΕΔΕΚΟΠ ή των πρωτοβουλιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ), και δεν έχει σημασία να τα παραθέσουμε εδώ.

Σημασία έχει ότι για πρώτη φορά το σύνολο των κομμάτων που βρίσκονται στη Βουλή απορρίπτουν ένα αίτημα, που σύμφωνα με αρκετές δημοσκοπήσεις είναι πλέον κυρίαρχο στην ελληνική κοινωνία. Από την αριστερά του ΚΚΕ και την αντιδραστική σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη νεοφιλελεύθερη δεξιά της ΝΔ και την ναζιστική Χρυσή Αυγή όλοι, για τους δικούς τους, διαφορετικούς λόγους, επιθυμούν την παραμονή στο ευρώ – σε πείσμα του κλίματος που επικρατεί στους δρόμους.

Πρόκειται για μια κομβική στιγμή του ελληνικού κοινοβουλευτικού συστήματος, το οποίο δεν ενδιαφέρεται ούτε προσχηματικά να αντιπροσωπεύει τις θέσεις του ελληνικού λαού.

Η κατάσταση αυτή θα οδηγήσει αναπόδραστα σε εκρηκτικές και καταιγιστικές εξελίξεις, οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν θετικά χαρακτηριστικά (με τη μορφή κοινωνικών εκρήξεων τύπου Δεκέμβρη 2008) ή να πάρουν μια ακραία αντιδραστική μορφή.

Το παράδειγμα της Βρετανίας και της Γαλλίας, όπου ο υγιής ευρωσκεπτικισμός ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού παραχωρήθηκε από την αριστερά στην νεοφασιστική δεξιά, θα πρέπει να μας ανησυχεί. Η περίπτωση της Ελλάδας όμως αποτελούσε εξαίρεση, καθώς η αντίσταση στις πολιτικές της ΕΕ είχε πάντα προοδευτικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά και βαθιές ρίζες στους κοινωνικούς αγώνες – γεγονός που μας δίνει τη δυνατότητα να αισιοδοξούμε.

Οι εξελίξεις θα είναι σίγουρα ενδιαφέρουσες. Τουλάχιστον πέφτουν και οι τελευταίες μάσκες στο σύνολο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.