Κατηγορία: Πολιτική

Συνέντευξη Λαφαζάνη: Σε εκλογές με υπόδικη την ηγεσία της ΛΑΕ

Ο Παν. Λαφαζάνης έδωσε συνέντευξη στα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου και στον Δημ. Μανιάτη.

1. Κληθήκατε για άλλη μια φορά σε απολογία με αφορμή τη δράση σας στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών, από το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, με τις κατηγορίες τέλεσης μιας σειράς αδικημάτων. Γιατί θεωρείτε πολιτική την δίωξη σας;

ΑΠ: Όταν διώκεσαι γιατί αγωνίζεσαι χωρίς κουκούλες, ειρηνικά, για να αποτρέψεις παράνομους και αδιαφανείς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και λαϊκής περιουσίας, τότε η δίωξη που υφίστασαι γι’ αυτόν τον αγώνα είναι ο απόλυτος ορισμός της πολιτικής δίωξης.

Έχω σε βάρος μου πέντε δικογραφίες με άθλιες κατηγορίες που αφορούν τον μισό Ποινικό Κώδικα, μέχρι και οπλοφορία και ρίψη εκρηκτικών μου φορτώνουν γελοιωδέστατα οι αθλιέστατοι κυβερνώντες. Και ο χειρότερος κακοποιός σε αυτή τη χώρα δεν έχει εις βάρος του τόσες πολλές διώξεις και κατηγορίες, που αθροιστικά μπορεί να μου κοστίσουν, περίπου, δεκαπέντε χρόνια φυλακή.

Η Ελλάδα είναι η χώρα των θαυμάτων. Όταν κάποιοι μένουν πιστοί στις αρχές τους και στην λαϊκή εντολή τιμωρούνται και μένουν εκτός Βουλής, για να θριαμβεύσουν οι ψεύτες και τα μνημονιακά συνεταιράκια τους, η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ κλπ. Όσοι πολιτικοί, ολιγάρχες και αξιωματούχοι κλέβουν ασύστολα σε αυτή τη χώρα, διαθέτουν, σχεδόν, ασυλία, αν δεν επιβραβεύονται και κυβερνούν εσαεί. Όσοι είναι έντιμοι και αγωνίζονται για ιερά δικαιώματα και στοιχειώδη δικαιοσύνη στιγματίζονταιδιώκονται και κινδυνεύουν με σίδερα. Αυτή η πλήρης αναστροφή αξιών και κανόνων βρίσκεται στη ρίζα της κακοδαιμονίας της χώρας μας, για την οποία συχνά συνυπεύθυνη είναι με την ψήφο του και μεγάλο μέρος πολιτών.

2. Υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες; Και τι σημαίνει ενόψει εκλογών να έχετε μια τέτοια δικαστική περιπέτεια εσείς και άλλα στελέχη της ΛΑ.Ε;

ΑΠ: Οι διώξεις σε βάρος μου και σε βάρος ηγετικών στελεχών της ΛΑ.Ε και αγωνιστών έχουν σχεδιαστεί μέσα στο Μαξίμου, με απόφαση και πλήρη γνώση του Αλ. Τσίπρα και του στενού επιτελείου του και με στόχο την πολιτική εξόντωσή μου και την εξαφάνιση της ΛΑ.Ε πράγμα που είναι διακαής πόθος του συστήματος, γιατί βλέπει στην κινηματική λογική της ΛΑ.Ε, την εναλλακτική της πρόταση και την ενωτική δημοκρατική αντιμνημονιακήπολιτική της και τη μόνη ουσιαστική αντιπολίτευση και την κύρια απειλή απέναντί του. Στη σημερινή Βουλή δεν υφίσταται πραγματική αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ και Το κατεστημένο δεν θέλει να υπάρξει και στην επόμενη.

Αν οι διώξεις σε βάρος μας σχεδιάστηκαν από το Μαξίμου, εκτελέστηκαν στην πράξη από το παρακρατικό όργανο του Τσίπρα και του επιτελείου του, που, άκουσον-άκουσον, είναι το τμήμα της Γενικής Ασφάλειας για την «Προστασία του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

Ξανά η Ασφάλεια, στις μέρες μας, «προστατεύει» το πολίτευμά μας! Με δυο λόγια, το «παρακράτος» προστατεύει το κράτος και η «μνημονιακή χούντα» τη δημοκρατία.

Και ενώ έχουν ξεκινήσει δικαστικές διώξεις, αυτές δεν ξεκαθαρίζονται και σέρνονται ως δικαστική ομηρία δική μου και ηγετικών στελεχών της ΛΑ.Ε και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο.

Μόνο σε δημοκρατίες «αλά Τούρκα» συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, να πηγαίνουμε σε εκλογές με υπόδικα δημοκρατικά κόμματα. Αυτά συνιστούν πρώτου μεγέθους πολιτική ανωμαλίανόθευση των εκλογών και κατάλυση της ήδη κλινικά νεκρής ελληνικής δημοκρατίας.

3. Τελικά η Κυβέρνηση ελέγχει την Δικαιοσύνη, την χειραγωγεί;

ΑΠ: Η Δικαιοσύνη έχει ένα μεγάλο διαχρονικό δίδυμο πρόβλημα. Πρώτον, είναι, με κάποιες εξαιρέσεις, βαθιά συστημική, βαθιά συντηρητική και συχνά ακραία αντιδραστική. Είναι ιδιαίτερα φιλική και συχνά εξόφθαλμα και σκανδαλωδώς χαριστική προς τους ισχυρούς, αλλά ιδιαίτερα σκληρή, περιφρονητική, άτεγκτη και πολλές φορές ανυπόφορα άδικη απέναντι στους φτωχούς και αδύνατους, ιδιαίτερα αν έχουν απέναντί τους κατεστημένα συμφέροντα ή τις Αρχές και την Ασφάλεια. Δεύτερον, η Δικαιοσύνη είναι κατά τεκμήριο δουλική προς την εξουσία και μάλιστα τόσο περισσότερο δουλική, όσο πιο υποτελής, φιλοολιγαρχική και ξενόδουλη είναι η εκάστοτε εξουσία. Οι όποιες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Προχτές επισκέφθηκα την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την κ. Ξένη Δημητρίου και της έθεσα πρώτον, το θέμα της μήνυσης που καταθέσαμε ως ΛΑ.Ε πριν τρία χρόνια (!) για το μέγα σκάνδαλο της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, η οποία μήνυση ούτε στο αρχείο μπαίνει, ούτε προωθείται και έχει μπει στην πράξη στο ψυγείο. Οι λόγοι είναι ευνόητοι. Της έθεσα επίσης την ανάγκη να προχωρήσουν τάχιστα οι εισαγγελικές παραγγελίες και είτε να πάμε για τις διώξεις σε βάρος μας στο ακροατήριο, πριν τις εκλογές, είτε οι διώξεις ως αβάσιμες και μετά συγγνώμης να τεθούν στο αρχείο. Λογικά αιτήματα και έτσι είπε πως τα αντιμετωπίζει η κ. Ξένη Δημητρίου. Μετά από λίγες μέρες έλαβα με εντολή της Εισαγγελίας και νέα κλήση απολογίας από την αμαρτωλή Διεύθυνση Ασφαλείας και βροχή ήρθαν και έρχονται οι νέες κλήσεις για απολογία στους συναγωνιστές μας.

Τα συμπεράσματα δικά σας και για την ελληνική δικαιοσύνη και για το ελληνικό κράτος-παρακράτος.

4. Στα υπόλοιπα. Πώς βλέπετε να εξελίσσεται η προστασία της α’ κατοικίας; Θα πάμε σε μπαράζ πλειστηριασμών φτωχών νοικοκυριών ή σε ένα προστατευτικό πλαίσιο;

ΑΠ: Ο νόμος Κατσέλη, ο οποίος ίσχυε μέχρι τώρα, ήταν διάτρητος, όδευε από το κακό στο χειρότερο και τελευταία ελάχιστες δικαστικές αποφάσεις δικαίωναν τους ανήμπορους δανειολήπτες.

Τώρα, με την συμφωνία κυβέρνησης-τραπεζών καταργείται και αυτός ο διάτρητος νόμος Κατσέλη και μαζί του και τα τελευταία, σχεδόν, ίχνη προστασίας των σπιτιών των δανειοληπτών και των μικρών περιουσιακών στοιχείων τους.

Ακολουθεί ένα τσουνάμι πλειστηριασμών και εξώσεων και αυτό είναι ένας βασικός λόγος που έχει εξαπολυθεί πογκρόμ δικαστικών διώξεων σε βάρος μας. Θέλουν να τρομοκρατήσουν τους πολίτες για να ανακόψουν, ματαίως, ευρείες κοινωνικές αντιδράσεις.

5. Κύριε Λαφαζάνη θα δούμε κοινό πολιτικό και εκλογικό μέτωπο με πυρήνα την ΛΑ.Ε και άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς;

ΑΠ: Αποτελεί υπέρτατο εθνικό και κοινωνικό καθήκον αυτή την ώρα και ενόψει των εκλογών, να συγκροτηθεί, έστω και την ύστατη στιγμή, ένα μεγάλο πολιτικό και εκλογικό μέτωπο όλων, χωρίς καμία εξαίρεση, των αριστερών, των προοδευτικών, των πατριωτικών, των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Όσες δυνάμεις αρνούνται και γυρίζουν, με διάφορες προφάσεις, την πλάτη σε αυτό το μέτωπο και όσες θέτουν προσχηματικούς όρους και προϋποθέσεις για να αρνηθούν τη διαμόρφωσή του, προσφέρουν, εκ των πραγμάτων, ανεξαρτήτως δικαιολογιών, ανέλπιστες υπηρεσίες στις δυνάμεις όλων των αποχρώσεων του σημερινού νεοαποικιακού συστήματος εξανδραποδισμού της χώρας και εκμετάλλευσης του λαού μας.

Οι καιροί ου μενετοί.

Για το Γραφείο Τύπου
02/03/2019

Advertisements

Ο καπιταλισμός λειτουργεί ενάντια στην πλειονότητα, λέει ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου «hedge fund»

Πηγή: ergasianet.gr

Ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί για την πλειονότητα των πολιτών, παραδέχθηκε ο ιδρυτής της «Bridgewater Associates», του μεγαλύτερου hedge fund στον κόσμο. «Αυτή είναι η πραγματικότητα», ανέφερε ο Ray Dalio, θρυλικός επενδυτής με πλούτο άνω των 18 δισ. δολαρίων.

Μιλώντας από το Λος Άντζελες (σύμφωνα με βίντεο που δημοσιοποίησε ο ίδιος), σχολίασε για μία ακόμη φορά την τεράστια οικονομική ανισότητα στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες. Μάλιστα, εκτίμησε ότι η κατάσταση θα γίνει χειρότερη μελλοντικά!

«Σήμερα, το κορυφαίο 1% των πιο πλουσίων ανθρώπων κατέχει πλούτο ίσο με το κατώτατο 90%. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα μεγάλο γιγαντιαίο χάσμα πλούτου. Αυτό τελευταία φορά παρατηρήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’30», είπε.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στην έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας ΗΠΑ, η οποία δείχνει ότι το 40% των ενηλίκων στη χώρα δεν μπορεί να βρει 400 δολάρια σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. «Αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος. Αυτό είναι ένα ζήτημα», σχολίασε.

Πολιτική απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας της Λαϊκής Ενότητας

Διαβάστε ακόμη:
Δήλωση μελών της ΠΓ της ΛΑΕ εδώ

Στην πρόσφατη (6/11/2018) συνεδρίασή της, η Π.Γ συζήτησε και αποφάσισε:

1. Για τις απεργιακές κινητοποιήσεις που έχουν αποφασίσει τα συνδικάτα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, στις 14 και 28 Νοεμβρίου. Επαναβεβαιώθηκε η πολιτική στήριξη της ΛΑ.Ε στα εργατικά αιτήματα και επισημαίνεται η ανάγκη για τη δημιουργία ισχυρού κοινωνικού και πολιτικού ταξικού μετώπου ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόζονται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ με την ουσιαστική συναίνεση και της μνημονιακής αντιπολίτευσης.

2. Συζήτησε για την παρουσία της ΛΑ.Ε στις εκδηλώσεις για τα 45 χρόνια απ’ την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την επίκαιρη πάλη για την Ειρήνη, τη μάχη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον ρόλο των ΗΠΑ και σήμερα, την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Το σύνθημα “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία” και “Έξω οι ΗΠΑ” παραμένει επίκαιρο λόγω των μνημονίων, της λιτότητας και της πρόσδεσης της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική πολιτική του ευρωατλαντικού άξονα. Πιάνουμε ξανά το νήμα του αγώνα ενάντια στη χούντα και το φασισμό σε μία εποχή που νοσταλγοί τέτοιων καθεστώτων που αναπτύσσονται στην Ευρώπη – και όχι μόνο – και σε κάποιες περιπτώσεις βρίσκονται και στις κυβερνήσεις των χωρών τους.

3. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στην εισήγησή του στην Πολιτική Γραμματεία αναφέρθηκε στην παρουσία του στο διαδικτυακό κανάλι «Επανελλήνισις» και την εκπομπή «Σπαρτιάτες» και επανέλαβε αυτοκριτικά ότι ήταν λάθος του το γεγονός ότι δεν ζήτησε να πληροφορηθεί την πολιτικο-ιδεολογική ταυτότητα του καναλιού, την οποία εάν γνώριζε θα είχε αποφύγει την εκεί παρουσία του.

Η Πολιτική Γραμματεία τόνισε την ανάγκη λήψης μέτρων για την περαιτέρω συλλογική επεξεργασία της επικοινωνιακής πολιτικής και παρουσίας των στελεχών του μετώπου και της υπεράσπισης του δικαιώματος της ΛΑ.Ε για ισότιμη εμφάνιση στα μέσα ενημέρωσης με όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Βεβαίως το ατυχές αυτό γεγονός, πέρα από την καλοπροαίρετη κριτική που προκάλεσε, έγινε αντιληπτό ως ανέλπιστη ευκαιρία και αφορμή για να ενταθεί, από κυβερνητικά και κατεστημένα κέντρα, η επίθεση στην ΛΑ.Ε και προσωπικά στον γραμματέα της.

Η Π.Γ. επισημαίνει πως η αναγνώριση λαθών αποτελεί πράξη πολιτικής γενναιότητας που δυστυχώς δεν συνηθίζεται στις μέρες μας, ιδίως από εκείνους που είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στη μνημονιακή ταξική ληστεία και στο ξεπούλημα της χώρας. Έχει όμως αξιακή σημασία για όσους και όσες είναι αριστεροί/ες.

Η ΠΓ της ΛΑΕ υπογραμμίζει ότι η ΛΑΕ αποτελεί μέτωπο δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς και ο προσανατολισμός της αφορά σε συμμαχίες με προτεραιότητα στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής, κινηματικής αριστεράς στη βάση ενός μεταβατικού προγράμματος φιλολαϊκής εργατικής διεξόδου από την κρίση, όπως με σαφήνεια περιγράφεται στο προγραμματικό της πλαίσιο και στις αποφάσεις των οργάνων της.

Επίσης, στην ίδια προγραμματική βάση απευθύνεται για μετωπική συμπόρευση και σε δημοκρατικές, πατριωτικές και αντιμνημονιακές δυνάμεις και συλλογικότητες, που έχουν να επιδείξουν δημοκρατική προσήλωση και αντιμνημονιακή συνέπεια, δεν αντιπαρατίθενται σε βασικές αρχές και αξίες μας, δεν αναπαράγουν εθνικιστικές αντιλήψεις και δεν υιοθετούν επικίνδυνες αντιπροσφυγικές απόψεις.

Η ΛΑ.Ε έχει σταθερό προσανατολισμό στον αντιφασιστικό αγώνα, και με την πολιτική της δράση είναι απέναντι στην ακροδεξιά που αποτελεί δεκανίκι της πολιτικής του κεφαλαίου και προβάλλει σαν ανάχωμα της ριζοσπαστικής έκφρασης του λαού σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Η Λαϊκή Ενότητα, παρά τις διώξεις που υφίστανται ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και άλλοι αγωνιστές, θα συνεχίσει σταθερά και αταλάντευτα τον αγώνα για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης μνημονιακής πολιτικής.

Γλέζος: “Είμαι με τον Λαφαζάνη και θα κατέβουμε μαζί στις εκλογές”

Μόλις συμπλήρωσε τα 96 του χρόνια, μίλησε με αφορμή την ταινία «Ο τελευταίος Παρτιζάνος» – οδηγίες αντίστασης από τον Μανώλη Γλέζο»
Τι είπε για τη συμφωνία με τα Σκόπια, τον Στάλιν και το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας
Τι είπε για τη δικαιοσύνη και τη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Πηγή: Iskra.gr

Με αφορμή το ντοκιμαντέρ «Ο τελευταίος Παρτιζάνος» – οδηγίες αντίστασης από το Μανώλη Γλέζο του Ανδρέα Χατζηπατέρα, ο Μανώλης Γλέζος παραχώρησε μία μοναδική συνέντευξη Τύπου, όπου μίλησε για τον Αλέξη Τσίπρα, το μακεδονικό, την ακροδεξιά αλλά και την αντίσταση.

Ο ανήσυχος, αιρετικός και μονίμως διαφωνών, Μανώλης Γλέζος, ο οποίος, μόλις συμπλήρωσε τα 96 του χρόνια, παραχώρησε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

Το protothema.gr τον ρώτησε για τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα και την πολιτική του και εκείνος απάντησε: «Η Ελλάδα δεν είναι ο Τσίπρας», προσθέτοντας:

«Εγώ είμαι στην ομάδα του Λαφαζάνη και θα κατέβουμε στις εκλογές για να διεκδικήσουμε την ψήφο του ελληνικού λαού».

Ο Μανώλης Γλέζος, ένα σύμβολο αντίστασης, δεν παρέλειψε να δώσει τη δική του πρόταση στην οικονομική κρίση της Ελλάδας, τονίζοντας:

«Αν όλοι οι βουλευτές, οι πολιτικοί και οι υπουργοί φέρουν τα λεφτά τους πίσω και οι 15 εκατ. Έλληνες ομογενείς σ’ όλο τον κόσμο στείλουν από 1.000 ευρώ στους συγγενείς τους, τότε μ’ αυτές τις καταθέσεις μπορεί να ξεπεραστεί μεγάλο κομμάτι της οικονομικής κρίσης», συμπληρώνοντας: «Αν κάνουμε όλοι μας το χρέος μας απέναντι στην πατρίδα θα τα ξεπεράσουμε όλα. Εγώ μεγάλωσα στην Απείρανθο σε ένα μέρος, όπου μάθαμε όλοι να λέμε “όχι” στις εντολές των ανωτέρων», προσθέτοντας:

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για την ακροδεξιά και ποια είναι η γνώμη του γι’ αυτήν, ο Μανώλης Γλέζος απάντησε: «Νομίζω ότι είναι υπερβολές, η μόνη κάθαρση που δεν έγινε είναι στο δικαστικό σώμα. Υπάρχουν φασιστικά στοιχεία στο δικαστικό σώμα, γι’ αυτό δεν έχει γίνει ακόμα η δίκη της Χρυσής Αυγής για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα».

Σε ερώτηση του protothema.gr για το θα υπάρξει σοσιαλισμός τα επόμενα 10, 50, 100 χρόνια, ο Μανώλης Γλέζος απάντησε:

«Όταν πήγε ο κήρυκας των Θηβαίων πήγε στην Αθήνα και ρώτησε ποιος είναι ο τύραννος εδώ, του απάντησαν ότι η Αθήνα δεν είχε τυράννους. Επειδή είμαι θαλασσινός, η ιστορία έχει πολλούς κάβους και θα τον περάσουμε και αυτόν τον κάβο». (εννοώντας, φυσικά, ότι κάποια στιγμή θα έρθει και ο σοσιαλισμός).

Σε άλλη ερώτηση του protothema.gr σχετικά με το αν η Σοβιετική Ένωση ήταν σοσιαλιστική χώρα, ο Μανώλης Γλέζος απάντησε:

«Πολλά από όσα έγιναν εκεί δεν έγιναν με τη θέληση του σοβιετικού λαού. Σας θυμίζω την ιστορία του Ιωάννη Πασαλίδη, που επί Λένιν ήταν υπουργός Εξωτερικών της Γεωργίας. Ο Στάλιν είχε δώσει εντολή στους στρατιώτες να τον εκτελέσουν, όμως ο Λένιν τον εμπόδισε. Ο Πασαλίδης έφυγε από την Γεωργία, δραπέτευσε και πήγε στη Γερμανία κι όταν τον ξαναπήρε ο Στάλιν να επιστρέψει στο πόστο του εκείνος του είπε ότι όσο είσαι εσύ στη Σοβιετική Ένωση εγώ δεν πρόκειται να έρθω».

Ερωτηθείς για το Μακεδονικό, ο Μανώλης Γλέζος απάντησε: «Ο αδερφός της μάνας μου ήταν Μακεδονομάχος και μάλιστα είχε τραυματιστεί στον αγώνα του για τη Μακεδονία. Τα Σκόπια μπορούσαν να ζητήσουν να ονομαστούν Ελλάδα. Πού στηρίζονται όμως; Δεν υπάρχει καμία ιστορική συνέχεια με τους κατοίκους της περιοχής αυτής».

Όσο για την αντίσταση στη γερμανική κατοχή, ο Μανώλης Γλέζος έδωσε τη δική του απάντηση:

«Η Ελλάδα αντιστάθηκε 217 μέρες και η επόμενη ήταν η Νορβηγία με 60 μέρες. Με είχαν καλέσει στο μουσείο αντίστασης στην Κοπεγχάγη. Σε μία μεγάλη αίθουσα υπήρχε ένα άλογο. Φανταστείτε ότι για τους Δανούς, σύμβολο αντίστασης ήταν ο βασιλιάς τους που έκανε βόλτα κάθε μέρα στο βασιλικό κήπο, ενώ βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή».

Σύμφωνα με τον Μανώλη Γλέζο τέσσερα είναι τα στοιχεία που συνθέτουν ένα έθνος.

«Αυτά είναι η γλώσσα του, οι παραδόσεις του και μέσα στις παραδόσεις βάζω και την εκκλησία, η άμεση δημοκρατία όπως κάναμε παλιά, στην αρχαία Αθήνα και η στάση του κλήρου. Αυτοί οι παράγοντες έσωσαν το έθνος».

Σε ερώτηση σχετικά με το αν ο Αντώνης Μοσχοβάκης (σ.σ. υπήρξε ιστορικός και κριτικός κινηματογράφου στην Αυγή και την Ελευθεροτυπία), ήταν στην ομάδα που κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, μαζί με τον Μανώλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα, ο κ.Γλέζος απάντησε:

«Ο Αντώνης Μοσχοβάκης είναι ο πατέρας σας. Στο ραντεβού που έγινε εκείνη την ημέρα στην πλατεία ήταν και ο Αντώνης Μοσχοβάκης και όταν του είπαμε ότι σχεδιάζουμε να κατεβάσουμε τη σημαία εκείνος είπε ότι δεν καταλαβαίνει την αξία αυτού του εγχειρήματος και για ποιο λόγο το κάνουμε αυτό. Εμείς του είπαμε να μείνει έξω ώστε αν σκοτωθούμε να είναι μάρτυρας αυτής της αντιστασιακής πράξης» και πρόσθεσε: «Η ιδέα μας ήρθε επειδή ακούσαμε τον Χίτλερ να λέει ότι τώρα η Ευρώπη είναι ελεύθερη από τη γερμανική κατοχή και εγώ είπα: Τώρα θα σου δείξουμε εμείς αν η Ευρώπη είναι ελεύθερη».

Ερωτηθείς αν επί υπουργίας της Μελίνας Μερκούρη οι αρχαιολόγοι εμπόδισαν την ανασκαφή σε μία μυκηναϊκή κρήνη όπου ο Μανώλης Γλέζος είχε πετάξει τη σημαία, ο ίδιος απάντησε: «Δεν είναι έτσι. Επειδή το έδαφος που στηρίζεται η Ακρόπολη είναι σχιστολιθικό, το έδαφος είναι ευάλωτο σε κάθε ανασκαφή. Εγώ εμπόδισα την Μελίνα να συνεχίσει τις ανασκαφές για να μην πέσει η Ακρόπολη. Άλλωστε εκτιμώ ότι οι Γερμανοί βρήκαν τη σημαία και την πήραν μαζί τους».

Η ταινία «Ο τελευταίος Παρτιζάνος» – οδηγίες αντίστασης από τον Μανώλη Γλέζο θα προβληθεί στους κινηματογράφους στις 25 Οκτωβρίου.

Παν. Λαφαζάνης: «Ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ παραδόθηκε απολύτως στην χειρότερης μορφής παρακμιακή Πασοκοδεξιά».

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Αλέξης Τσίπρας αφού εξευτέλισε τον ιστορικό ΣΥΡΙΖΑ, πετάει σιγά-σιγά
από την κυβέρνηση, ως στημένες λεμονόκουπες, ακόμα και όσα ιστορικά
στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τον προσκύνησαν και τον ακολούθησαν στην μνημονιακή
προδοσία του.

Ο Αλ. Τσίπρας έκανε τον κυβερνητικό ανασχηματισμό μόνο και μόνο για να
κατασκευάσει μια κυβέρνηση ιδιωτικής του χρήσης, αναθέτοντας σε
«φερέφωνα» και σε ανθρώπους της γενιάς του και του «χεριού» του τα πιο
κρίσιμα υπουργεία.

Πολύ σύντομα, όμως, θα διαπιστώσει ότι και αυτοί που θεωρεί
«ελεγχόμενους» και «ακίνδυνους» θα αποδειχθούν, εξίσου με τον ίδιο,
αδίστακτα και άπληστα πολιτικά «τερατάκια», που τα διακατέχει ο
πολιτικός κυνισμός, η αφιλία και η αναρρίχηση τους χωρίς κανένα φραγμό
αρχών και αξιοπιστίας.

Όλη, όμως, την ουσία του κυβερνητικού ανασχηματισμού αντιπροσωπεύουν
ανακυκλωμένα μνημονιακά πρόσωπα όπως η Κατ. Παπακώστα, η Μαριλίζα
Ξενογιαννακοπούλου, η Μυρσίνη Ζορμπά, ο Μάρκος Μπόλαρης κ.ά. Ο Αλ.
Τσίπρας και ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ γλείφουν εκεί που έφτυναν με
αποτυχημένες «μεταγραφές» από τις καταστροφικές κυβερνήσεις Σημίτη,
Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου.

Ο Αλ. Τσίπρας, βλέποντας την κυβέρνησή του να πνέει τα λοίσθια,
προσπαθεί να την διασώσει με την απόλυτη παράδοσή της στην πιο
κακόγουστη και υπαλληλική Πασοκοδεξιά, η οποία όλα τα σφάζει και όλα τα
μαχαιρώνει.

Μετά απ’ αυτόν τον ανασχηματισμό, ακόμα και αυτά τα τεχνητά πολιτικά
σύνορα ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ – Ποτάμι και ΝΔ έχουν καταρρεύσει
πλήρως και ο «βασιλιάς» ενός μακάβριου, ολιγαρχικού και ξενόδουλου
πολιτικού συστήματος αποδεικνύεται γυμνός.

Σήμερα όσο ποτέ η χώρα χρειάζεται μια μεγάλη και ριζοσπαστική
δημοκρατική ανατροπή για την επαναθεμελίωση, την ανεξαρτησία, την
ανασυγκρότηση και τον μετασχηματισμό της.

Η μοναδική εγγύηση για ένα τέτοιο εγχείρημα είναι η ισχυρή «Λαϊκή
Ενότητα» με την ενωτική της πρόταση και το εναλλακτικό της πρόγραμμα για
να υπάρξει πραγματική πολιτική και κινηματική αντιπολίτευση στην Βουλή
και στην κοινωνία σε πρώτη φάση και για τη νίκη της ανατροπής και μιας
διαφορετικής διακυβέρνησης στην συνέχεια.

Για το γραφείο Τύπου
29/8/2018

Δεν υπάρχει «αριστερή στροφή» μέσα στη μνημονιακή συνέχεια

Του Αντώνη Νταβανέλου
Πηγή: rproject.gr

Η προσπάθεια του Αλ. Τσίπρα και του επιτελείου του να δημαγωγήσουν περί μιας κάποιας «αριστερής στροφής» αποδεικνύει ότι διαισθάνονται ότι η βασική αιτία της επερχόμενης ήττας είναι οι απώλειές τους από τα αριστερά.

Και δι­καί­ως: Οι μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές, που στα­θε­ρά και ατα­λά­ντευ­τα ακο­λού­θη­σαν μετά το κα­λο­καί­ρι του 2015, είχαν ως απο­τέ­λε­σμα τη συμ­φι­λί­ω­ση με τους «θε­σμούς» των δα­νει­στών και τις «οι­κο­γέ­νειες» της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης –γε­γο­νός που εξη­γεί τη μα­κροη­μέ­ρευ­ση του Αλ. Τσί­πρα στο Μα­ξί­μου– αλλά επί­σης την απο­γο­ή­τευ­ση, την απο­στρο­φή, ακόμα και την οργή στις γραμ­μές των ερ­γα­ζό­με­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων –γε­γο­νός που οδη­γεί τον Αλ. Τσί­πρα και την ομάδα των φι­λό­δο­ξων τα­κτι­κι­στών γύρω του στην επι­κίν­δυ­νη θέση της στυμ­μέ­νης λε­μο­νό­κου­πας.

Το επι­τε­λείο Τσί­πρα γνω­ρί­ζει ότι η απο­φυ­γή μιας «στρα­τη­γι­κής ήττας»  –δη­λα­δή εκλο­γι­κών πο­σο­στών που θα τους στε­ρούν πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο και θα θέ­τουν αντι­κει­με­νι­κά ζή­τη­μα ηγε­σί­ας μέσα στις γραμ­μές του ό,τι απο­μεί­νει από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ– ταυ­τί­ζε­ται με τη συ­γκρά­τη­ση των διαρ­ρο­ών από τα αρι­στε­ρά. Αυτή η εκτί­μη­ση εξη­γεί όλες τις τε­λευ­ταί­ες κι­νή­σεις τους.

Μόνο που «αρι­στε­ρή στρο­φή» δεν γί­νε­ται μέσα στη συ­νέ­χεια της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής, με την οποία ο Αλ. Τσί­πρας έχει δε­σμευ­τεί απο­λύ­τως και σαφώς. Γι’ αυτό οι κι­νή­σεις του είναι σκέτα επι­κοι­νω­νια­κά τρικ, στε­ρού­νται από κάθε δυ­να­μι­σμό και πει­στι­κό­τη­τα, έχουν πε­ριο­ρι­σμέ­να ακρο­α­τή­ρια και δεν προ­κα­λούν εν­θου­σια­σμό και συ­σπεί­ρω­ση ούτε με­τα­ξύ των στε­λε­χών της ΚΕ του κόμ­μα­τός του. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν συν­δυά­ζο­νται με πρά­ξεις που ενι­σχύ­ουν την εντύ­πω­ση ότι η δη­μα­γω­γία περί «αρι­στε­ρού προ­σή­μου» θα οδη­γεί σε πρα­κτι­κή ακόμα πιο δε­ξιάς δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Το δί­πο­λο με τις αλ­λα­γές στο κόμμα και τον ανα­σχη­μα­τι­σμό στην κυ­βέρ­νη­ση είναι ένα τέ­τοιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα.

Η με­τά­θε­ση του Π. Σκουρ­λέ­τη στην ηγε­σία του κόμ­μα­τος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα έχει μη­δε­νι­κά πο­λι­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα. Γιατί το κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι ένας νε­κρο­ζώ­ντα­νος ορ­γα­νι­σμός εδώ και πολύ καιρό. Οι ορ­γα­νώ­σεις του φυ­το­ζω­ούν, η πα­ρέμ­βα­σή του μέσα στον κόσμο και μέσα στα κι­νή­μα­τα είναι απο­λύ­τως ασύμ­βα­τη με την υπο­στή­ρι­ξη της κυ­βέρ­νη­σης και του μνη­μο­νί­ου, τα στε­λέ­χη του έχουν σε πρω­το­φα­νή βαθμό απορ­ρο­φη­θεί στις κυ­βερ­νη­τι­κές και κρα­τι­κές θέ­σεις. Αυτή την πα­ρά­λυ­ση του κομ­μα­τι­κού ορ­γα­νι­σμού επέ­βα­λε η ηγε­τι­κή ομάδα Τσί­πρα –που επι­δί­ω­ξε συ­νει­δη­τά να κα­τα­στεί ανε­ξέ­λεγ­κτη– και από αυτή την «κα­τά­κτη­ση» δεν προ­τί­θε­ται να με­τα­κι­νη­θεί. Γι’ αυτό άλ­λω­στε ο Αλ. Τσί­πρας εγκω­μί­α­σε προ­κλη­τι­κά τη θη­τεία του Π. Ρήγα, βά­ζο­ντας έτσι τα «όρια» στο νέο Γραμ­μα­τέα της ΚΕ, γι’ αυτό (μαζί με τον Ν. Παππά και τον Γ. Μπα­λά­φα) υπο­γράμ­μι­σαν στην ΚΕ που «εξέ­λε­ξε» τον Σκουρ­λέ­τη ότι τα ανοίγ­μα­τα και οι κομ­μα­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες οφεί­λουν να απευ­θύ­νο­νται κυ­ρί­ως στους «άστε­γους» σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες, δε­ξιούς και άλ­λους αστέ­ρες της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και της επι­τυ­χη­μέ­νης κοι­νω­νι­κής ζωής, που θα μπο­ρούν να κου­βα­λή­σουν ψή­φους. Μόνο που με τους και­ρο­σκό­πους πα­ρά­γο­ντες ποτέ και που­θε­νά δεν έχτι­σε κά­ποιος κόμμα. Και ήταν εντυ­πω­σια­κό ότι σε αυτή την ΚΕ δεν υπήρ­ξε ο πα­ρα­μι­κρός αντί­λο­γος από τα αρι­στε­ρά, η πα­ρα­μι­κρή φωνή δια­μαρ­τυ­ρί­ας, η στοι­χειώ­δης πρό­τα­ση για άλλο δρόμο, πα­ρό­τι είναι γνω­στό ότι υπάρ­χουν πάνω από 53 χι­λιά­δες λόγοι για να αντι­πα­ρα­τε­θεί κα­νείς ανοι­χτά πλέον με τον Τσί­πρα, την πο­λι­τι­κή του και τα απο­τε­λέ­σμα­τα που αυτή οσο­νού­πω θα κα­τα­γρά­ψει για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Αν όμως η με­τά­θε­ση Σκουρ­λέ­τη στο κόμμα δεν θα έχει απο­τε­λέ­σμα­τα για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν ισχύ­ει το ίδιο για τη σύν­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης. Την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές δεν είναι γνω­στές οι τε­λι­κές απο­φά­σεις Τσί­πρα για τον ανα­σχη­μα­τι­σμό. Όμως τα δε­δο­μέ­να είναι προ­φα­νή: ο Βού­τσης είναι στο Προ­ε­δρείο της Βου­λής, ο Φίλης «φα­γώ­θη­κε» λόγω της φωνής του Κυ­ρί­ου, ο Σκουρ­λέ­της θα κα­τοι­κο­ε­δρεύ­ει στην Κου­μουν­δού­ρου. Η πα­παν­δρεϊ­κή πα­ρά­δο­ση που λέει ότι «η κυ­βέρ­νη­ση είναι το παν – το κόμμα είναι το τί­πο­τα» σπρώ­χνει τον Τσί­πρα να εκ­κα­θα­ρί­ζει το κυ­βερ­νη­τι­κό σχήμα από όποιον θα μπο­ρού­σε έστω και να ψελ­λί­σει κάτι δια­φο­ρε­τι­κό, από όποιον θυ­μά­ται τι ήταν πριν το 2015, από όποιον συ­ντη­ρεί έστω και ως προ­σχή­μα­τα αυτά που ο πρω­θυ­πουρ­γός θε­ω­ρεί ως «βα­ρί­δια» που του θυ­μί­ζουν τα «αρι­στε­ρο­χώ­ρια». Το απο­τέ­λε­σμα –για το οποίο έχουν με­γά­λες ευ­θύ­νες και οι ενα­πο­μεί­να­ντες τάχα «ρι­ζο­σπά­στες» στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ– είναι η πρω­το­φα­νής ενί­σχυ­ση της ομά­δας του Τσί­πρα μέσα στην κυ­βέρ­νη­ση. Με το ελεύ­θε­ρο να δια­λέ­ξει συ­νερ­γά­τες από το σωρό των σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρων του πα­παν­δρεϊ­σμού, των «εντί­μων» της κα­ρα­μαν­λι­κής Δε­ξιάς, των πο­τα­μί­σιων της αγο­ράς και της προ­ό­δου, ορ­γα­νώ­νο­ντας ανε­μπό­δι­στα την πο­ρεία προς το Κέ­ντρο. Στους σω­μα­το­φύ­λα­κες αυτής της πο­λι­τι­κής θα ήταν χρή­σι­μο να θυ­μί­σει κα­νείς την τε­λι­κή τύχη του Μέ­νιου Κου­τσό­γιωρ­γα. Όσο για την κυ­βέρ­νη­ση, αυτή πλέον θα έχει ως «αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα» τον Ευ­κλεί­δη Τσα­κα­λώ­το, που έχει ανα­λά­βει όλο το κό­στος των μνη­μο­νια­κών συμ­βι­βα­σμών και έχει επι­λέ­ξει ως άμυνα το ανεκ­δι­ή­γη­το «όλοι μαζί τα κά­να­με».

Αυτή η κυ­βέρ­νη­ση και αυτό το κόμμα δεν έχουν καμιά ελ­πί­δα όχι απε­γκλω­βι­σμού, αλλά ούτε με­τριο­πα­θούς απο­στα­σιο­ποί­η­σης από τη μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή. Δεν έχουν καμιά ελ­πί­δα να εμπνεύ­σουν ξανά ένα τμήμα της κοι­νω­νι­κής βάσης στην οποία κά­πο­τε στη­ρί­χτη­καν. Γι’ αυτό βα­δί­ζουν με τα­χύ­τη­τα προς μια ατι­μω­τι­κή και δια­λυ­τι­κή ήττα. Το κα­θή­κον της αντί­στα­σης σε αυτό που έρ­χε­ται, πέ­φτει στις πλά­τες όσων αντι­στέ­κο­νται σε αυτό που ήδη ζή­σα­με στις άθλιες μέρες του μνη­μο­νί­ου 3.

Αστάθεια και αβεβαιότητα στο πολιτικό σκηνικό

Τα επικοινωνιακά τρικ του Μαξίµου
αδυνατούν να αντιστρέψουν το τοπίο

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Ο επικοινωνιακός και πολιτικός µηχανισµός του Αλ. Τσίπρα έχει ριχθεί σε µια νέα σταυροφορία: µε παράδειγµα το πότε θα εφαρµοστεί η περικοπή στις παλαιές-καταβαλλόµενες συντάξεις, να αποδείξει ότι το τυπικό τέλος των µνηµονίων τον ερχόµενο Αύγουστο θα παρέχει ένα «βαθµό ελευθερίας» στην κυβέρνηση για να εφαρµόσει (τάχα) µια πιο φιλολαϊκή-φιλεργατική πολιτική, την οποία (δήθεν) επιθυµεί, αλλά αδυνατεί να την εφαρµόσει, εµποδιζόµενη από το µνηµόνιο 3 (που η ίδια υπέγραψε).

Η ένταση στη σταυροφορία αυτή είναι εύκολα εξηγήσιµη. Όλοι οι δηµοσκόποι συµφωνούν ότι αν η περικοπή στις καταβαλλόµενες συντάξεις «συµβεί» πριν τις επερχόµενες εκλογές, τότε αυτή θα λειτουργήσει ως η χαριστική βολή στη φθίνουσα εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας τέλος στις ελπίδες του επιτελείου του Τσίπρα για µια πολιτική ήττα (που από καιρό θεωρείται αναπόφευκτη) που θα αφήνει όµως περιθώρια παραµονής σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Κυρ. Μητσοτάκης επείγεται να συγκεκριµενοποιήσει τις απώλειες στις καταβαλλόµενες συντάξεις, να τις χρεώσει στον Αλ. Τσίπρα και να αποφύγει την κληρονοµιά µιας ακόµα καυτής πατάτας.

Όµως οι πιθανότητες επιτυχίας αυτής της νέας επικοινωνιακής σταυροφορίας του Μαξίµου είναι ελάχιστες. Γιατί σπάνια συνωστίζονται τόσα πολλά ψέµατα σε έναν ισχυρισµό.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να χτίσει φιλολαϊκό προφίλ, δηλώνοντας ότι παλεύει για το πότε –και όχι για το εάν!– θα περικοπούν οι καταβαλλόµενες συντάξεις. Στη σηµερινή κατάσταση των συνταξιούχων ακόµα και αυτό είναι µια ανάσα, αλλά ήδη οι «παλαιοί» συνταξιούχοι γνωρίζουν πόση είναι η «προσωπική διαφορά», δηλαδή γνωρίζουν τι θα τους συµβεί αργά ή γρήγορα.

Επίσης, αυτό το τρικ δεν είναι καθόλου, µα καθόλου, αρκετό για να κατευνάσει το θυµό απέναντι στον νόµο Κατρούγκαλου. Γιατί, για παράδειγµα, για τους «νέους» συνταξιούχους οι περικοπές έχουν ήδη συντελεστεί. Γιατί, επίσης, αυτό το νεοφιλελεύθερο αντιασφαλιστικό τερατούργηµα έχει θεσµοθετήσει (για πρώτη φορά στην ιστορία του ασφαλιστικού) ότι σε ένα δηµόσιο και υποχρεωτικό σύστηµα µε καθορισµένες εισφορές για τους ασφαλισµένους, οι παροχές του συστήµατος δεν είναι ούτε καθορισµένες, ούτε εγγυηµένες, ούτε υποχρεωτικές: ο νόµος Κατρούγκαλου λέει ότι στο µέλλον οι συντάξεις θα είναι ευθέως ανάλογες της οικονοµικής δυνατότητας των ταµείων, αποκλείοντας και απαγορεύοντας κάθε άλλη χρηµατοδότηση και ενίσχυση. Και όσοι γνωρίζουν την ιστορία του ασφαλιστικού, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο διαβρωτικό για τους συνταξιούχους από την ανασφάλεια για το µέλλον.

Όµως θα υπάρχουν «βαθµοί ελευθερίας» στην κυβερνητική πολιτική µετά τις 21 Αυγούστου; Η απάντηση είναι απλά και καθαρή. Αν δεν ανατραπούν οι συµφωνίες, όχι! Η κυβέρνηση έχει υπογράψει ότι οι 450 µνηµονιακές αντιµεταρρυθµίσεις και οι πάνω από 32.000 µνηµονιακές «ρυθµίσεις» καθορίζονται από την αρχή της µη-αναστρεψιµότητας (irreversability), δηλαδή δεν επιτρέπεται ούτε να αγγιχθούν από όποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αν αυτή κινείται µέσα στα πλαίσια σεβασµού των µνηµονίων. Η κυβέρνηση έχει επίσης δεχθεί την «ενισχυµένη επιτήρηση», µε τους τρίµηνους ελέγχους από την τρόικα και τους αυτοµατισµούς επιβολής πρόσθετων µέτρων, εάν και όταν διαπιστωθεί χαλαρότητα.

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία της αναµέτρησης µε τον Μητσοτάκη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ετοιµάζεται να χτίσει µια κάπως συνολική διαχωριστική γραµµή µε την ηγεσία της ΝΔ, κάνοντας λόγο για αντίθεση στον νεοφιλελευθερισµό. Πρόκειται για φάρσα. Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσµευτεί σε ένα πρωτοφανές κύµα ιδιωτικοποιήσεων, που περιλαµβάνει τη ΔΕΗ και το νερό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Γιατί, αν συγκρίνει κανείς το εργασιακό νοµοσχέδιο της Αχτσιόγλου µε τα αντίστοιχα της εποχής Σηµίτη, θα µπορούσε να καταλήξει στο συµπέρασµα ότι ο Πρωτόπαπας ήταν ένας… έξαλλος αντικαπιταλιστής.

Η κατάπτωση δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ µέσα στη συζήτηση της διεθνούς Αριστεράς έχει γίνει συνώνυµο της προδοσίας. Σύµφωνα µε τον «Economist», τα µέλη και τα στελέχη του Εργατικού Κόµµατος στη Βρετανία συζητούν για τον κίνδυνο της «συριζοποίησης», εκφράζοντας τις αµφιβολίες τους για το αν ο Τζέρεµι Κόρµπιν θα παραµείνει πιστός στις βασικές προεκλογικές δεσµεύσεις του. Ενόψει των ευρωεκλογών του 2019, η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, οι Ποδέµος στην Ισπανία, το Μπλόκο στην Πορτογαλία, η Κοκκινοπράσινη Συµµαχία στη Δανία κ.ά. ετοιµάζουν κοινή λίστα σε ρήξη µε το Ευρωπαϊκό Κόµµα της Αριστεράς, δηλώνοντας ότι δεν αντέχουν να εκτεθούν στην ίδια λίστα µε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όµως η πολιτική φθορά δεν περιορίζεται στο κόµµα του Τσίπρα. Σε ελάχιστο χρόνο στο ΚΙΝ.ΑΛ. είχαµε τη ρήξη των πασοκογενών µε το Ποτάµι, και τη Φώφη Γεννηµατά να αναθέτει την εκπροσώπηση του κόµµατός της στον Τύπο, στον… Σταµάτη Μαλέλη, στον γερόλυκο της ιδιωτικής TV και της δηµοσιογραφίας των «παραθύρων».

Στο κόµµα του Καµµένου, η διατήρηση της εθνο-λαϊκιστικής δηµαγωγίας µαζί µε τη στήριξη της κυβέρνησης αποδεικνύεται αδύνατη. Οι αποχωρήσεις γίνονται καθηµερινό φαινόµενο, ενώ ο Δ. Καµµένος ανακοινώνει νέο πατριωτικό-δεξιό κόµµα µαζί µε τον… Μπαλτάκο. Και οι δηµοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι ΑΝΕΛ αποχαιρετούν την κοινοβουλευτική παρουσία.

Ακόµα και στη ΝΔ, που µοιάζει σαν ο σίγουρος νικητής των επόµενων εκλογών, τα πράγµατα δεν είναι ρόδινα. Ο ελιγµός του Μητσοτάκη προς τον ακροδεξιό εθνικισµό, αγκαλιάζοντας τα συλλαλητήρια των «µακεδονοµάχων», ελάχιστα εκλογικά οφέλη έφερε στη ΝΔ: Σύµφωνα µε τις δηµοσκοπήσεις αυτή «τσίµπησε» ένα ελάχιστο ποσοστό, της τάξης του 0,4%. Όµως έφερε σηµαντικά πολιτικά προβλήµατα, ακόµα και προβλήµατα στρατηγικής και φυσιογνωµίας. Σε βαθµό που έκαναν τον γνωστό «φιλελεύθερο» αναλυτή Ν. Μαρατζίδη να δηλώνει ότι στην Ελλάδα σήµερα ο αποσαθρωτικός κίνδυνος µιας Νέας Δεξιάς (εθνικιστικής-χριστιανικής-ρατσιστικής, µε πρότυπο τον Ούρµπαν και τον Σαλβίνι) προκύπτει κυρίως από το εσωτερικό της ΝΔ, φωτογραφίζοντας τις απόψεις των Γεωργιάδη-Βορίδη και πίσω τους τον Αντώνη Σαµαρά.

Αυτή η εικόνα αστάθειας και αβεβαιότητας θα ενισχυθεί από τους τρανταγµούς που έρχονται: τη ρατσιστική συµφωνία της ΕΕ για τους πρόσφυγες, τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ µε τους στρατηγικούς επαναπροσανατολισµούς της «συµµαχίας», το ξεδίπλωµα του εµπορικού πολέµου µεταξύ ΗΠΑ και όλων κ.ο.κ.

Άλλωστε η αστάθεια είναι ιδιαίτερα διευρυµένη. Πριν στεγνώσει το µελάνι των ειδήσεων για την κρίση στην Ισπανία και στην Ιταλία, έχουµε κυβερνητική κρίση στη Βρετανία και στην Αργεντινή ξαναζούν το έργο των αντι-ΔΝΤ διαδηλώσεων και απεργιών (πού να ’ναι εκείνα τα παιδιά που προέβλεπαν τη «µεσοπρόθεσµη» σταθεροποίηση του συστήµατος και συνακόλουθα το τέλος των πολιτικών κρίσεων;).

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ο πιο ουσιαστικός παράγοντας θα είναι η ανεξάρτητη παρέµβαση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στο κίνηµα και στον πολιτικό αγώνα. Με καθαρές απόψεις, στρατηγική και προγραµµατικές επιλογές. Αλλά ταυτόχρονα και δύναµη, επιρροή, µαζικότητα, που στις µέρες µας δεν χτίζονται παρά µε σαφή ενωτική-µετωπική διάθεση και πολιτική.