Κατηγορία: Πολιτική

Η αφήγηση της ελληνικής κρίσης από τον Γιάνη Βαρουφάκη: Ένας μάρτυρας κατηγορίας κατά του ίδιου του εαυτού του – Πρώτο μέρος

Άρθρο-ανάλυση του Ερίκ Τουσέν

Του Ερίκ Τουσέν
Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman
Πηγή: rproject.gr

Στο τελευταίο του βιβλίο Adults in the Room ( https://livre.fnac.com/a10408204/Yanis-Varoufakis-Adults-in-the-room?Origin=fnac_google https://www.theguardian.com/books/2017/may/15/adults-in-room-battle-europes-deep-establishment-yanis-varoufakis-review ), ο Γιάνης Βαρουφάκης δίνει την δική του εκδοχή των λόγων που οδήγησαν στην ντροπιαστική συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα, τον Ιούλιο του 2015. Αναλύει ουσιαστικά την περίοδο 2009-2015 ενώ κάνει και αναφορές σε πιο μακρινές εποχές.

Με αυτό το ογκώδες βιβλίο (5550 σελίδες, στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση), ο Γιάνης Βαρουφάκης αποδεικνύει ότι είναι ταλαντούχος αφηγητής. Μερικές φορές, καταφέρνει να συγκινήσει τον αναγνώστη. Η αμεσότητα του ύφους του, επιτρέπει να ακολουθήσει κανείς με ζωντανό τρόπο την πορεία των γεγονότων.

Το πρώτο αυτό άρθρο αναφέρεται στα 4 πρώτα κεφάλαια ενός βιβλίου που περιέχει 17 κεφάλαια. Αφορά τις προτάσεις που διατύπωνε ο Βαρουφάκης πριν συμμετάσχει στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015.

Με την αποδεικτική διαδικασία που ακολουθεί ο συγγραφέας, μπορούμε ξεκάθαρα να συμπεράνουμε ότι η συμπεριφορά του και ο πολιτικο-οικονομικός προσανατολισμός που υπερασπίστηκε συνέβαλαν στην καταστροφή. Πράγματι, ο Γιάνης Βαρουφάκης διεκδικεί ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό ρόλο στην επεξεργασία της στρατηγικής που υιοθέτησε πριν την εκλογική νίκη του Ιανουαρίου του 2015 μια δράκα ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ: ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Νίκος Παππάς, κατά κύριο λόγο.

Ο Βαρουφάκης δεν δηλώνει ένοχος: είναι πεπεισμένος ότι αν ο Τσίπρας είχε πραγματικά εφαρμόσει τον προσανατολισμό που του πρότεινε και που ο Τσίπρας δέχτηκε, τέλη 2014, αυτό δεν θα είχε καταλήξει σε ήττα για τον Ελληνικό λαό.

Όμως, αντίθετα με αυτό που πιστεύει ο Βαρουφάκης, μια προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συνέβαλε στην ήττα.

Ο Βαρουφάκης εξηγεί πώς, προοδευτικά, κατάφερε να πείσει τους Τσίπρα, Παππά και Δραγασάκη να μην τηρήσουν τον προσανατολισμό που είχε υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και, μετά, το 2014. Εξηγεί ότι επεξεργάστηκε μαζί τους έναν νέο προσανατολισμό που δεν συζητήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και που ήταν διαφορετικός από αυτόν που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας τον Ιανουάριο του 2015. Ο προσανατολισμός αυτός οδηγούσε, στην καλύτερη περίπτωση, στην αποτυχία και, στην χειρότερη, στην συνθηκολόγηση.

Ο προσανατολισμός που υπερασπίστηκε ο Βαρουφάκης

Ο Βαρουφάκης παρουσιάζει περιληπτικά την συμφωνία που έκλεισε με τους Αλέξη Τσίπρα, Δραγασάκη και Παππά, τον Νοέμβρη του 2014, σε μια συνάντηση που έγινε στο σπίτι του Τσίπρα. Η συνάντηση αυτή είχε οργανωθεί από το τρίο Τσίπρα-Παππά-Δραγασάκη, με σκοπό να πειστεί ο Βαρουφάκης να δεχτεί να γίνει υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση που θα δημιουργούσε σε λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ. «Εκεί είναι που ο Αλέξης μου έκανε μια προσφορά, ήρεμα και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Δραγασάκη.   – Αν κερδίσουμε, και δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι θα κερδίσουμε, θα ήθελα να είσαι ο υπουργός οικονομικών.»[1]

Ο Βαρουφάκης δίνει περιληπτικά τα 6 μέτρα προτεραιότητας που πρότεινε στους Τσίπρα, Δραγασάκη και Παππά και που εκείνοι αποδέχτηκαν. Τα μέτρα αυτά συνεπάγονταν την παραμονή στην ευρωζώνη.

Γράφει ο Βαρουφάκης: «Θεώρησα καλό να ανακεφαλαιώσω τους κοινούς μας στόχους:

Η αναδιάρθρωση του χρέους, είναι ο πρώτος.

Δεύτερον, πρωτογενές πλεόνασμα που δεν θα υπερβαίνει το 1,5% του εθνικού εισοδήματος και όχι νέα μέτρα λιτότητας.

Τρίτον, σημαντικές μειώσεις της φορολογίας των επιχειρήσεων.

Τέταρτον, στρατηγικές ιδιωτικοποιήσεις υπό όρους που θα προστατεύουν τα εργατικά δικαιώματα και ανάκαμψη των επενδύσεων.

Πέμπτον, δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας που θα χρησιμοποιούσε τα εναπομείναντα δημόσια ενεργητικά ως εγγύηση για την δημιουργία επενδύσεων εκ των έσω και των οποίων τα μερίσματα θα διοχετεύονταν προς τα δημόσια συνταξιοδοτικά ταμεία.

Έκτον, πολιτική μ των μετοχών και της διαχείρισης των τραπεζών στην ΕΕ (…).

Για μιαν ακόμη φορά, ήταν σύμφωνοι, ακόμη πιο πεπεισμένοι»[2].

Ο Βαρουφάκης δηλώνει ευθαρσώς ότι αυτά τα μέτρα έπρεπε να αντικαταστήσουν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που ο Τσίπρας είχε παρουσιάσει τον Σεπτέμβρη του 2014.

Ιδού τι γράφει σχετικά με το πρόγραμμα αυτό:

«…βρισκόμουν στο Ώστιν όταν άκουσα στις ειδήσεις ότι ο Αλέξης είχε παρουσιάσει τις αδρές γραμμές της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, σε μιαν ομιλία στη Θεσσαλονίκη. Έκπληκτος, προμηθεύτηκα το κείμενο και το διάβασα. Ένα κύμα ναυτίας κι αγανάκτησης με έπνιξε. Κατευθείαν έπιασα δουλειά. Λιγότερο από μισή ώρα αργότερα, είχα ένα άρθρο που ο πρωθυπουργός Σαμαράς θα χρησιμοποιούσε για να επικρίνει δριμύτατα τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στο Κοινοβούλιο: «Ακόμη κι ο Βαρουφάκης, ο οικονομικός σας γκουρού, εκτιμά ότι οι υποσχέσεις σας είναι φούσκες.» Κι έτσι ήταν.

Το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» (…) υποσχόταν αυξήσεις μισθών, επιδοτήσεις, κέρδη και επενδύσεις που θα χρηματοδοτούνταν από κάποιο φανταστικό ή παράνομο μάννα εξ ουρανού. Περιλάμβανε επίσης δεσμεύσεις που δεν θα έπρεπε καν να τηρήσουμε. Τέλος, εναντιώνονταν σε οιαδήποτε λογική στρατηγική διαπραγμάτευσης για διατήρηση της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ, ενώ διαβεβαίωνε ότι έπρεπε να παραμείνει στην ευρωζώνη. Το πρόγραμμα ήταν τόσο σαθρό που δεν έκανα καν τον κόπο να το αναλύσω κριτικά, σημείο-σημείο. Ιδού τί προτίμησα να γράψω:

 «Θα προτιμούσα τόσο πολύ να διαβάσω μιαν άλλη ομιλία εκ μέρους του Αλέξη Τσίπρα! Φαντάζεστε μιαν ομιλία που θα ξεκινούσε με «Γιατί να μας ψηφίσετε;» και θα απαντούσε «Επειδή σας υποσχόμαστε τρία πράγματα: αίμα, ιδρώτα και δάκρυα!»

Αίμα, ιδρώτα και δάκρυα, ιδού τι είχε υποσχεθεί ο Τσώρτσιλ στον Βρετανικό λαό, το 1940, όταν ανέλαβε επικεφαλής της κυβέρνησης. Και γιατί; Για να κερδίσει τον πόλεμο. »[3]

Το να χρησιμοποιείς ως θετική αναφορά τον Τσώρτσιλ σε μια δημόσια κριτική που απευθύνεται στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, είναι ολόκληρη υπόθεση.

Ο Τσώρτσιλ οργάνωσε την αιματηρή καταστολή των διαδηλώσεων και των απεργιών που συντάραξαν την Ελλάδα, στα τέλη του 1944, όταν, στα πλαίσια της συμφωνίας της Γιάλτας, η Μεγάλη Βρετανία είχε πάρει τον έλεγχο της χώρας καταστέλλοντας τις κυριότερες δυνάμεις που είχαν απελευθερώσει την χώρα από την ναζιστική κατοχή.

Ας επανέλθουμε στα μέτρα που ο Βαρουφάκης δίνει περιληπτικά

  1. Αναδιάρθρωση του χρέους

(περισσότερα…)

Παν. Λαφαζάνης: Απάτη και ληστεία του ελληνικού λαού η συγκεκριμένη έκδοση ομολόγου.

Διαβάστε ακόμη Μια “λεπτομέρεια”: Στο αποικιακό Αγγλικό δίκαιο εκδόθηκε το 5ετές νέο ομόλογο του ελληνικού κράτους

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έδωσε συνέντευξη στον «Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής» και στον Ιάσονα Πιπίνη και ανάμεσα σε άλλα τόνισε τα εξής:

«Η έκδοση του ομολόγου από την κυβέρνηση υπήρξε μια μεγάλη απάτη και μια μεγάλη ληστεία σε βάρος του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση με αυτήν την κίνηση έκανε ένα θείο δώρο στους Γερμανούς, στέλνοντας το «προδοτικό» μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμία, έστω και υποτυπώδη ελάφρυνση χρέους».

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι «το εναλλακτικό σχέδιο της εξόδου από το ευρώ κατατέθηκε από τον ίδιο, το Αριστερό Ρεύμα και μετέπειτα από την «Αριστερή Πλατφόρμα» στον τότε ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από συνεχείς συζητήσεις και αντιπαραθέσεις πολύ πριν γίνουμε κυβέρνηση, πριν ακόμα και από την άνοδό μας στην αξιωματική αντιπολίτευση.»

Οι δυο θεμελιώδεις προτάσεις που ήταν διαρκώς απέναντι στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνη που έλεγε ότι μπορούμε –υποτίθεται– να καταργήσουμε τα μνημόνια μέσα στην ευρωζώνη και εμείς που λέγαμε ότι αυτό είναι αδύνατον και ότι πρέπει η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ αν θέλει να καταργήσει τα μνημόνια και να μπει σε αναπτυξιακή πορεία. Εμείς δεν μιλάμε για εθνικό νόμισμα με νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Εμείς μιλάμε για εθνικό νόμισμα με ριζοσπαστικό πρόγραμμα».

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις για το μέτωπο τόνισε:

«Εμείς επιδιώκουμε ένα ριζοσπαστικό αντιμνημονιακό μέτωπο, το οποίο θα περιλαμβάνει όλες ανεξαιρέτως τις ριζοσπαστικές αντιμνημονιακές δυνάμεις. Απευθυνόμαστε και στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε όλο το φάσμα αυτών των δυνάμεων. Με το «Σχέδιο Β» του Αλέκου Αλαβάνου είμαστε στην ίδια κατεύθυνση και είναι εκφρασμένη η αμοιβαία βούληση για συνεργασία και θα προχωρήσουμε μαζί. Προσπάθειες κάνουμε να συμπορευθούμε και με την Ζωή Κωνσταντοπούλου και την «Πλεύση Ελευθερίας». Το τελευταίο διάστημα βλέπω ότι υπάρχει μια θετική κινητικότητα προς αυτή την κατεύθυνση από την «Πλεύση Ελευθερίας» ».

Με τι σχήμα θα πηγαίνατε στις εκλογές; Θα διαλύατε τα κόμματα σας;

«Δεν έχουμε προχωρήσει σε τέτοιου είδους συζητήσεις αλλά μπορώ να σας πω ότι κανένας δεν χρειάζεται να διαλύσει κανένα κόμμα. Αυτό που επιδιώκουμε, και είναι ρεαλιστικό, είναι να συνεργαστούμε και να διαμορφώσουμε ένα μέτωπο που θα είναι και πολιτικό και κινηματικό και εκλογικό».

Το Γραφείο Τύπου της ΛΑ.Ε

Αθήνα, 30 Ιουλίου 2017

Το διάβασα στην Αυγή.

Ή μήπως ήταν η Χρυσή Αυγή;

Του Άρη Χατζηστεφάνου
Πηγή: info-war.gr

Σε κάθε μέσο ενημέρωσης γνωρίζεις ότι υπάρχει ένα κείμενο ή μια εκπομπή με το οποίο η διεύθυνση διασχίζει τον Ρουβίκωνα. Και για την Αυγή αυτή η στιγμή ήρθε στις 15 Ιουλίου του 2017 όταν η εφημερίδα, με κείμενο του Θάνου Παπαδόπουλου, επιχείρησε να ταυτίσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό.

Επαναφέροντας τη πιο χυδαία μορφή της θεωρίας των δύο άκρων και της ταύτισης φασισμού κομμουνισμού (που όπως έχουμε εξηγήσει επιβραβεύεται και από την ΕΕ με 100.000 ευρώ) ο αρθρογράφος υποστηρίζει, καταρχάς, ότι η άκρα δεξιά και η άκρα αριστερά, είναι «κοσμικές θρησκείες» με περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές, τις οποίες δεν τις διακρίνει πολιτικό ή ταξικό μίσος.

Ο αχταρμάς στη σκέψη του είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή αλλά η συνέχεια του κειμένου θα έκανε ακόμη και τον Γεωργαλά της δικτατορίας (και πρώην σύμβουλο του κυβερνητικού εταίρου, Πάνου Καμμένου) ή τον Στάθη Καλύβα να φαντάζουν σαν γίγαντες της αριστερής διανόησης.

Γράφει μεταξύ άλλων η Αυγή: «Η Άκρα Αριστερά υποκαθιστά τον Θεό στην ιδεολογία της με το κράτος που θα εφαρμόσει την κοινωνική (ταξική) δικαιοσύνη. Το κράτος αυτό πρέπει να συγκεντρώνει όλους τους πόρους και τα αγαθά της κοινωνίας και μετά να τα κόβει σε ίσα μερίδια και να τα μοιράζει εξίσου σε όλους. Φυσικά αυτή την απλοϊκή δικαιοσύνη δεν κατόρθωσαν να την εφαρμόσουν ούτε στη σταλινική σοβιετική αυτοκρατορία. Αυτή η παιδαριώδης ταξική δικαιοσύνη ναυάγησε στα ρηχά και το μόνο που κατόρθωσε ήταν να δημιουργήσει νέες ανίκανες κυρίαρχες τάσεις, την κρατική και την κομματική νομενκλατούρα που λεηλατούσε τον πλούτο που παρήγαγε ο λαός και οι εργαζόμενες τάξεις. Έτσι οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στη διάλυση, ενώ πρόσθεσαν στα εκατομμύρια θύματα του ναζισμού και του ιμπεριαλισμού και τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού».

Τσαλαβουτώντας ανάμεσα σε ιδεολογίες και δικτάτορες χωρίς καμία συνοχή, ο συντάκτης συγχέει έναν κρατισμό, τα στοιχεία του οποίου ο ίδιος οικοδομεί στο κεφάλι του, με τον κομμουνισμό, τον οποίο ταυτίζει με τον Στάλιν προκειμένου στη συνέχεια να τον ταυτίσει με τη ναζιστική θηριωδία.

Στη συνέχεια έρχεται η στιγμή για την Αυγή να καταδικάσει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται. Η άμυνα ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος ταυτίζεται τώρα με τη φασιστική βία: «Η έχθρα για τη δημοκρατία μάλιστα μπολιάστηκε από τις θεωρίες (σχεδόν πανομοιότυπες) για τη νομιμότητα της βίας, όταν αυτή έχει… δίκαιο ή εθνικό σκοπό!»

Και φυσικά όπως κάθε ακροδεξιά εφημερίδα έτσι και η Αυγή ταυτίζει τελικά τη ναζιστική Γερμανία, που θέλησε να καταλάβει τον πλανήτη, με τη Σοβιετική Ένωση, που την σταμάτησε: «Η κάθε ακραία ιδεολογία επιδιώκει την καταστροφή της δημοκρατίας για λογαριασμό της, για να επιβάλει το δικό της καθεστώς: το φασιστικό ή σοβιετικό κράτος. Επειδή ήταν τόσο όμοια μεταξύ τους στη μεταχείριση των λαών, γι’ αυτό είχαν τόσο αβυσσαλέο μίσος μεταξύ τους».

Το άρθρο δεν θα μπορούσε να μην καταφύγει και στα πιο φθηνά τεχνάσματα της άκρας δεξιάς αλλά και του ακραίου κέντρου όταν κατηγορεί τους οπαδούς των δυο άκρων ότι σε περιόδους «εθνικής ή οικονομικής κρίσης και καταστροφής, φτάνουν ώς τους φόνους και τους εμπρησμούς όταν δεν μπορούν να φτάσουν στα κοινοβούλια του… μίσους!».

Πού αναφέρεται άραγε ο ποιητής; Στον εμπρησμό του Ράιχσταγκ; Μήπως στη Μαρφίν; Ή μήπως ο ιστορικός, πολιτικός και ιδεολογικός αχταρμάς απλώς κινεί τα δάχτυλά του στο πληκτρολόγιο.

Η απόλυτη ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ, με την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ταυτίσει το φασισμό με τον κομμουνισμό και να εξισώσει τη ναζιστική Γερμανία με τη Σοβιετική Ένωση φαίνεται ότι δίνει τους τελικούς της καρπούς. Είναι πολλά τα λεφτά και μεγάλες οι καρέκλες για να την αμφισβητήσεις.

15 Ιουλίου: Τρεις καταραμένες επέτειοι σε μια αποφράδα ημερομηνία

Πηγή: Iskra.gr

15 Ιουλίου 1965: Το βασιλικό πραξικόπημα και η αποστασία Κ. Μητσοτάκη ρίχνουν την κυβέρνηση ΓΠαπανδρέου και ανοίγουν τον δρόμο σε ακόμα πιο ανώμαλες πολιτικές εξελίξεις που καταλήγουν στην Απριλιανή χούντα.

15 Ιουλίου 1974: Η ελληνική χούντα προχωρά αδίστακτα σε στρατιωτικό πραξικόπημα ανατροπής του νόμιμου Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που οι Αμερικανοί παρομοίαζαν ως τον «Κάστρο της Μεσογείου» για την τότε αδέσμευτη πολιτική του. Αυτό το προδοτικό πραξικόπημα έδωσε την αφορμή και έστρωσε τον δρόμο στην τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο και την κατοχή μεγάλου μέρους της, την οποία συνεχίζει να πληρώνει πανάκριβα ο κυπριακός λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι και η Ελλάδα.

15 Ιουλίου 2015: Αποφράδα προδοτική μέρα για την σύγχρονη Ελλάδα. 229 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού ψήφισαν από κοινού τον βασικό νόμου του τρίτου καταστροφικού μνημονίου. 35 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έσωσαν την τιμή της Αριστεράς και της πατρίδας μας, αρνήθηκαν να προδώσουν τις δεσμεύσεις τους και το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού και καταψήφισαν στην Βουλή το τρίτο μνημόνιο (βλ. άρθρο Θανάση Πετράκου).

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μετά την καταψήφιση του τρίτου μνημονίου από τους 35 βουλευτές της, ιστορικά ιδρυτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε κανονικά να είχε πέσει, χωρίς να ψηφιστεί το τρίτο μνημόνιο.

Η προδοτική αυτή κυβέρνηση έμεινε, όμως, στην εξουσία και το τρίτο μνημόνιο ψηφίστηκε με μια κτηνώδη υπερπλειοψηφία από την Βουλή, γιατί στηρίχθηκε από κοινού απ’ όλα τα «μνημονιακά συνεταιράκια», ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, τα οποία παριστάνουν σήμερα την δήθεν αντιπολίτευση.

Τρεις πολύ μεγάλες διαχρονικά προδοσίες, την ίδια αποφράδα ημερομηνία της 15ης Ιουλίου, σημάδεψαν καταστροφικά αυτήν την χώρα και αντί να είμαστε μια χώρα πρωτόγνωρης ευημερίας το στολίδι και πρωτοπορία στην περιοχή μας και στην Ευρώπη, βρισκόμαστε σήμερα υπό αποικιακή κηδεμονία και σε εξευτελιστική θέση.

Δεν ξεχνώΔεν διαγράφωΔεν καλύπτω προδότες και «δωσίλογους» πρέπει να είναι το μήνυμα της ημέρας και της περιόδου.

‘Όχι πια άλλες προδοσίες αυτού του λαού. Στο χέρι μας είναι να μην γνωρίσει αυτός ο τόπος άλλη αποφράδα 15η Ιουλίου και καμία άλλη αποφράδα μέρα. Στο χέρι μας είναι να ανοίξουμε καινούργιους δρόμους ελευθερίαςανάπτυξηςδικαιοσύνης.

Να ενωθούμε και να ξεσηκωθούμε!

Ν.Ζ

Κείμενο υπογραφών: Το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου πιο επίκαιρο και ζωντανό από ποτέ

Άνθρωποι της πολιτικής, των γραμμάτων και της Τέχνης
για την δεύτερη επέτειο του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου.

Την Τετάρτη, 5 Ιουλίου, κλείνουν δυο χρόνια από το ιστορικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Η επέτειος του μεγάλου ΟΧΙ, του 62% του ελληνικού λαού στη μνημονιακή υποδούλωση της χώρας, στα μνημόνια της φτωχοποίησης και της καταστροφής καθώς και στις δανειακές συμβάσεις της ταπεινωτικής επιτροπείας από τους δανειστές.

Το ΟΧΙ αυτό, παρότι, με πλήρη παραβίαση του Συντάγματος και πραξικοπηματικά, προδόθηκε από την ηγεσία του μεταλλαγμένου, νεομνημονιακού πλέον, ΣΥΡΙΖΑ, που το μετάτρεψε, με τη συνεργασία και την ψήφο όλης της μνημονιακής αντιπολίτευσης, στο ΝΑΙ μίας εξευτελιστικής συνθηκολόγησης, παραμένει χαραγμένο στο νου και την καρδιά της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και της νεολαίας.

Και αυτό το ΟΧΙ είναι σήμερα όσο ποτέ ζωντανό και επίκαιρο.

Και ως τέτοιο το τιμούμε, διακηρύσσοντας τη θέλησή μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για τη δικαίωσή του.

Να το συνδέσουμε μ’ ένα μεγάλο ΝΑΙ για μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, λιτότητα και επιτροπεία, για μια Ελλάδα δημοκρατική, ανεξάρτητη και προοδευτική. Για μια Ελλάδα όπου ο λαός θα πάρει τις τύχες του στα χέρια του, όπου οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα θα γίνουν νοικοκύρηδες στον τόπο τους

Γνωρίζουμε ότι ο λαός –και ιδιαίτερα η νεολαία–, αισθάνθηκαν και εξακολουθούν να αισθάνονται βαθειά απογοήτευση από τη διάψευση των προσδοκιών τους.

Γνωρίζουμε, επίσης, ότι, κάτω από την καθημερινή προπαγανδιστική πίεση, που ουσιαστικά έχει μετατραπεί σε «πλύση εγκεφάλου», από το μνημονιακό πολιτικό μιντιακό και οικονομικό κατεστημένο, έχει καλλιεργηθεί η αντίληψη ότι «δεν γίνεται τίποτε», «δεν υπάρχει άλλη λύση» κλπ, που οδηγεί στην κινηματική και πολιτική αδράνεια.

Καλούμε τον λαό και τη νεολαία –παρά τις δυσκολίες– να μην αποδεχτούν ότι το καθεστώς της φτωχοποίησης και της υποτέλειας είναι μία κανονικότητα και μία νομοτέλεια για τη χώρα μας.

Υπάρχει άλλος δρόμος, υπάρχει εναλλακτική στα μνημόνια οικονομική και πολιτική λύση, χωρίς μνημόνια, χωρίς λιτότητα, χωρίς επιτροπεία, χωρίς τη θηλιά του δημοσίου χρέους αλλά και τη θηλιά των ιδιωτικών χρεών και των πλειστηριασμών στα πλατιά λαϊκά στρώματα, χωρίς την ευρω-υποταγή και τον ευρωμονόδρομο. Με οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο προς όφελος του λαού και της νεολαίας.

Αυτή η εναλλακτική λύση μπορεί να γίνει πράξη με τους αγώνες μας, με τους αγώνες του λαού και την ανυστερόβουλη αγωνιστική σύμπραξη και συνεργασία, όλων των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων σε ένα μεγάλο κινηματικό και πολιτικό μέτωπο και στη βάση ενός ριζοσπαστικού ανατρεπτικού προγράμματος.

Ένα τέτοιο μέτωπο μπορεί αναγεννήσει στο λαό και τη νεολαία την ελπίδα για τη μεγάλη αντιμνημονιακή ανατροπή.

Στο όνομα της μεγάλης επετείου του ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου 2015, καλούμε το λαό και τη νεολαία να πάρουν ξανά την υπόθεση των λαϊκών αγώνων και της συγκρότησης ενός μετώπου ανατροπήςτων καταστροφικών μνημονίων και των εφαρμοζόμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών στα δικά τους χέρια.

Για να ξαναπάρουμε πίσω την πατρίδα μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Το ΟΧΙ δεν ξεχάστηκε. Χάθηκε μια μάχη, ο «πόλεμος», όμως, συνεχίζεται. Ο λαός και η νεολαία δεν έχουν κανένα άλλο περιθώριο παρά η σύγκρουση αυτή, όσο δύσκολη κι αν είναι να καταλήξει νικηφόρα.

  1. Αγγελόπουλος Βένιος, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

  2. Αλαβάνος Αλέκος, Πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής

  3. Αλαβάνος Γιάννης, αγρονόμος τοπογράφος μηχανικός πρώην πρόεδρος του ΤΕΕ

  4. Αμμανατίδου-Πασχαλίδου Ευαγγελία (Λίτσα), πρώην βουλευτής

  5. Βαλαβάνη Νάντια, πρώην Υπουργός

  6. Βελισσαρίου Σίσσυ, καθηγήτρια φιλοσοφικής Αθήνας

  7. Βήχας Γιώργος, καρδιολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού

  8. Γαλάνης Νίκος, ηλεκτρολόγος μηχανικός

  9. Δελημήτρος Κωνσταντίνος, πρώην βουλευτής

  10. Διαμαντόπουλος Βαγγέλης, πρώην Βουλευτής

  11. Ζάννας Ζήσης, πρώην βουλευτής

  12. Ζαφείρης Αντρέας, εκπαιδευτικός μέλος της αντιφασιστικής επιτροπής save DONBASS

  13. Ζερβός Γιάννης, δικηγόρος

  14. Ζερδελής Ιωάννης, πρώην βουλευτής

  15. Ήσυχος Κώστας, πρώην Υπουργός

  16. Ιγγλέσης Νίκος, Δημοσιογράφος – Συγγραφέας
  17. Ιωαννίδης Ηλίας, πρώην βουλευτής

  18. Κανταράς Τάσος, Μέλος ΔΣ ΚΕΔΕ

  19. Καρανικόλας Παύλος, Επίκουρος Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου

  20. Καργόπουλος Νικόλαος, φοιτητής βιολογίας

  21. Καρναβάς Θοδωρής, Διδάκτωρ Ιατρικής- βιολόγος ερευνητής

  22. Καψάλης Αποστόλης, Διδάκτωρ εργασιακών σχέσεων – πρώην γενικός γραμματέας ΣΕΠΕ

  23. Κοσμάς Γιάννης, εργάτης – συνδικαλιστής

  24. Κουβελάκης Στάθης, Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

  25. Κουζής Γιάννης, καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων Παντείου Πανεπιστημίου

  26. Κουρής Ευάγγελος, Δικηγόρος, πρόεδρος ΣΕΥΑΕΚ

  27. Κριτσωτάκης Μιχαήλ, πρώην βουλευτής

  28. Κυρίτση Αγλαΐα, δημοσιογράφος πρώην βουλευτής

  29. Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος και συγγραφέας συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών» για την υπεράσπιση της δημοκρατίας

  30. Κώτσιας Θωμάς, πρώην βουλευτής

  31. Λαπαβίτσας Κώστας, καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, πρώην βουλευτής

  32. Λαφαζάνης Παναγιώτης, πρώην Υπουργός

  33. Λέβα Βάσω, πρώην βουλευτής

  34. Λεοντόπουλος Νίκος, πολιτικός μηχανικός

  35. Λεουτσάκος Ευστάθιος (Στάθης), πρώην βουλευτής

  36. Μαγδαληνός Νίκος, ηθοποιός

  37. Μανιάτης Γιώργος, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας

  38. Μαντάς Παναγιώτης, γιατρός διαβητολόγος

  39. Μαριόλης Θοδωρής, Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο, ΙΚΕ Δ. Μπάτσης

  40. Μαυρόπουλος Τάσος, πρώην γενικός γραμματέας Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη

  41. Μαύρος Γιάννης, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

  42. Μηλιαράκης Μανώλης, Φυσικός- δημοσιογράφος

  43. Μηνιωτή Ναταλία, Διδάκτωρ Θεατρολόγος

  44. Μπιτσάκης Ευτύχης, καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

  45. Νεγρεπόντη-Δεληβάνη Μαρία, Οικονομολόγος, τ. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη

  46. Ντασόγλου Μανώλης, Αυτοδιοικητικός

  47. Ουζουνίδου Ευγενία, πρώην βουλευτής

  48. Παλαιοχωρίτης Δημήτρης, ηθοποιός, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος

  49. Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός- σκηνοθέτης

  50. Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος

  51. Παπουλής Κώστας, εκπαιδευτικός

  52. Πετράκος Θανάσης, πρώην βουλευτής

  53. Πορτάλιου Ελένη, καθηγήτρια ΕΜΠ

  54. Πρωτονοτάριος Γιάννης, πρώην καθηγητής αντισεισμικής μηχανικής ΕΜΠ

  55. Ρωμανιάς Γιώργος, Νομικός- Εργατολόγος, πρώην γενικός γραμματέας Υπουργείου Εργασίας

  56. Σακελλαρόπουλος Σπύρος, καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου

  57. Σακούτης Νίκος, μέλος ΔΣ ΚΕΔΕ

  58. Σαμοΐλης Στέφανος, πρώην βουλευτής

  59. Σαραφιανός Δημήτρης, δικηγόρος

  60. Σκιαδόπουλος Άρης, Δημοσιογράφος

  61. Σκούμας Αθανάσιος, πρώην βουλευτής

  62. Σταθάς Γιάννης, βιομηχανικός εργάτης- πρώην βουλευτής

  63. Σταυρόπουλος Στάθης, Σκιτσογράφος – δημοσιογράφος

  64. Στενός Σήφης, Νομικός – Φιλόλογος

  65. Στρατούλης Δημήτρης, πρώην Υπουργός

  66. Σωτήρης Παναγιώτης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας

  67. Τόλιος Γιάννης, διδάκτωρ οικονομικών πρώην γενικός γραμματέας Υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης

  68. Τραυλός-Τζανετάτος Δημήτρης, ομότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών

  69. Τσανάκα Αλεξάνδρα, πρώην βουλευτής

  70. Χαραλαμπίδου Δέσποινα, πρώην βουλευτής

  71. Χελάκης Γιώργος, δημοσιογράφος

  72. Χουντής Νίκος, Ευρωβουλευτής

Δύο χρόνια μετά…

…και πάλι ΟΧΙ !

Το editorial της «Εργατικής Αριστεράς»
που κυκλοφορεί σήμερα 5/7

Δύο χρόνια μετά το ιστορικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, οι συνέπειες της προδοσίας του συγκλονιστικού ΟΧΙ των εργαζομένων και της νεολαίας από τον Αλέξη Τσίπρα, την υπ’ αυτόν ηγετική ομάδα και το στελεχικό κορμό της προεδρικής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ στοιχειώνουν τις εξελίξεις.

Οι έωλες δι­καιο­λο­γί­ες και προ­φά­σεις εν αμαρ­τί­αις για την προ­δο­σία του ΟΧΙ και τη μνη­μο­νια­κή στρο­φή και εξαλ­λα­γή έχουν δια­λυ­θεί από την αμεί­λι­κτη πο­ρεία των γε­γο­νό­των.

Ύστε­ρα από δύο αξιο­λο­γή­σεις του τρί­του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος, που ψη­φί­στη­κε τον Αύ­γου­στο του 2015, τα συ­μπε­ρά­σμα­τα είναι πλέον αδιαμ­φι­σβή­τη­τα:

Το μνη­μο­νια­κό πρό­γραμ­μα δεν έχει «κε­νούς χώ­ρους» και δεν επι­τρέ­πει «φι­λο­λαϊ­κούς πει­ρα­μα­τι­σμούς» στην υλο­ποί­η­σή του. Η αυ­τα­πά­τη –στο βαθμό και για όσους ήταν αυ­τα­πά­τη κι όχι απλό πρό­σχη­μα ή επι­κοι­νω­νια­κό τρικ– ότι τα μνη­μό­νια μπο­ρούν να ψη­φί­ζο­νται, αλλά στη συ­νέ­χεια να υλο­ποιού­νται α λα καρτ, με με­ρι­κή ή ευ­ρύ­τε­ρη ανα­τρο­πή του πε­ριε­χο­μέ­νου τους «στην πράξη», δια­λύ­θη­κε ήδη στη φάση της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης.

Στα… νύχια της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης όχι μόνο κα­τέρ­ρευ­σαν το «πα­ράλ­λη­λο πρό­γραμ­μα» και τα «ισο­δύ­να­μα μέτρα», αλλά εί­χα­με και μια γεν­ναία διεύ­ρυν­ση των αντι­λαϊ­κών μέ­τρων ενά­ντια στις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις, με την προ­σθή­κη αυτή τη φορά και των αγρο­τών και των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών.

Η δεύ­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση διέ­λυ­σε πολύ νωρίς κάθε έν­νοια «κόκ­κι­νης γραμ­μής» και «αντί­στα­σης». Σε τέ­τοιο βαθμό, ώστε ο κυ­βερ­νη­τι­κός λόγος να εγκα­τα­λεί­ψει πα­ντε­λώς ακόμη και τη συμ­βο­λι­κή ανα­φο­ρά σε κά­ποιου εί­δους φι­λο­λαϊ­κά αντι­σταθ­μί­σμα­τα και να με­τα­το­πι­στεί σε «νίκες» που πα­ρα­πέ­μπουν σε λο­γι­κή και φρα­σε­ο­λο­γία τύπου Σα­μα­ρά: «έξο­δος στις αγο­ρές», «συμ­με­το­χή στο QE», «ρύθ­μι­ση του χρέ­ους» κ.λπ. Ακόμη και η «έξο­δος από τα μνη­μό­νια» ταυ­τί­ζε­ται πλέον με την έξοδο στις αγο­ρές κι όχι με την έξοδο από το κα­θε­στώς ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­τρο­πεί­ας ούτε, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, με την έξοδο από τη λι­τό­τη­τα.

Η υπο­τα­γή στο πρό­γραμ­μα προ­σαρ­μο­γής με ακραία λι­τό­τη­τα και εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση φέρ­νει την υπο­τα­γή όχι μόνο σε ζη­τή­μα­τα δη­μο­σιο­νο­μι­κής ή ευ­ρύ­τε­ρα οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, αλλά σε όλη τη γραμ­μή. Η ακραία λι­τό­τη­τα δεν υλο­ποιεί­ται με τη συ­ναί­νε­ση των θυ­μά­των της, αλλά με αυ­ταρ­χι­σμό, κα­τα­στο­λή και «κρά­τος έκτα­κτης ανά­γκης». Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ πολύ σύ­ντο­μα υιο­θέ­τη­σε αυτό το τρί­πτυ­χο πο­λι­τι­κής, ξε­περ­νώ­ντας με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή ευ­κο­λία και τα­χύ­τη­τα «ενο­χές» και δι­σταγ­μούς. Αυ­ταρ­χι­σμός, «θε­ρα­πεία» δια­δη­λώ­σε­ων με χη­μι­κά, τρο­μο­ϋ­στε­ρία και εμ­βά­θυν­ση του «αντι­τρο­μο­κρα­τι­κού» πλαι­σί­ου, «ξέ­πλυ­μα» της Χρυ­σής Αυγής. Τώρα, στο πλαί­σιο της τρί­της αξιο­λό­γη­σης ετοι­μά­ζε­ται να υπο­γρά­ψει μέτρα που ου­σια­στι­κά κα­ταρ­γούν την απερ­γία.

Ακόμη και στο υπο­τι­θέ­με­νο «προ­νο­μια­κό» πεδίο του αντι­ρα­τσι­σμού, η υπο­γρα­φή της κα­τά­πτυ­στης συμ­φω­νί­ας ΕΕ-Τουρ­κί­ας για τους πρό­σφυ­γες οδή­γη­σε σε πλήρη υπο­τα­γή στις ρα­τσι­στι­κές πο­λι­τι­κές της Ευ­ρώ­πης-«φρού­ριο» και των στρα­το­πέ­δων κρά­τη­σης.

Όμως, εκεί που οι εξε­λί­ξεις είναι πραγ­μα­τι­κά θε­α­μα­τι­κές, είναι στον τομέα της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής: Ο βαθ­μός υπο­τα­γής στον ευ­ρω­α­τλα­ντι­σμό, το «βάθος» της συμ­με­το­χής στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό άξονα με το σιω­νι­στι­κό κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ και τη χού­ντα της Αι­γύ­πτου υπό την μπα­γκέ­τα των ΗΠΑ και με τις ευ­λο­γί­ες συ­νο­λι­κά του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού, είναι πρω­το­φα­νής όχι μόνο για την Αρι­στε­ρά, αλλά ακόμη και για το σύ­νο­λο των με­τα­πο­λι­τευ­τι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων.

Ο υπο­τι­θέ­με­νος «τα­κτι­κός συμ­βι­βα­σμός» του Ιου­λί­ου του 2015 οδη­γεί σε στρα­τη­γι­κή προ­σαρ­μο­γή. Η μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη γί­νε­ται κα­κο­ή­θης μνη­μο­νια­κή εξαλ­λα­γή. Στα μνη­μό­νια δεν μπαί­νεις και βγαί­νεις όποτε θέ­λεις, είναι δρό­μος χωρίς επι­στρο­φή. Εγκα­τα­λεί­πο­ντας τον αγώνα ενά­ντια στα μνη­μό­νια, τη λι­τό­τη­τα, τον ρα­τσι­σμό κ.λπ. και υλο­ποιώ­ντας τις πο­λι­τι­κές του αντι­πά­λου, και μά­λι­στα σε αυτή, την πρω­το­φα­νούς τα­ξι­κής σκλη­ρό­τη­τας εκ­δο­χή τους, οι συ­σχε­τι­σμοί θα γί­νο­νται διαρ­κώς δυ­σμε­νέ­στε­ροι, στο εσω­τε­ρι­κό και το εξω­τε­ρι­κό. Παίρ­νο­ντας σκλη­ρά μέτρα ενά­ντια στις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις, δεν απο­μέ­νει παρά να ανα­ζη­τη­θούν στη­ρίγ­μα­τα μόνο στους τα­ξι­κούς τους αντι­πά­λους: στο εγ­χώ­ριο και διε­θνές σύ­στη­μα. Ακόμη και έτσι, ακόμη και με συ­στη­μα­τι­κή υπο­τα­γή και ΝΑΙ σε όλα, τα στη­ρίγ­μα­τα απο­κτώ­νται πολύ δύ­σκο­λα και θυ­μί­ζουν τη ρήση του Λένιν: θυ­μί­ζουν τη «στή­ρι­ξη» που προ­σφέ­ρει η θηλιά στον κρε­μα­σμέ­νο…

Η στρα­τη­γι­κή προ­σαρ­μο­γή ολο­κλη­ρώ­νε­ται με δύο τρό­πους: Πρώτο, με το κλεί­δω­μα των πο­λι­τι­κών της ακραί­ας λι­τό­τη­τας και της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­τρο­πεί­ας σε αδια­νό­η­το βάθος χρό­νου: μέχρι το 2060. Δεύ­τε­ρο, με τη χωρίς πε­ρι­στρο­φές και ενο­χές ανά­λη­ψη της «ιδιο­κτη­σί­ας» του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος. Η κυ­βέρ­νη­ση διεκ­δι­κεί ένα «συμ­βό­λαιο επι­βί­ω­σης» της ίδιας με τις δυ­νά­μεις του εγ­χώ­ριου και διε­θνούς συ­στή­μα­τος, στο οποίο όχι μόνο δεν χω­ρά­νε τα δι­καιώ­μα­τα και οι κα­τα­κτή­σεις των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων, αλλά προ­ϋ­πο­τί­θε­ται ο σφα­για­σμός τους.

Αυτή είναι η τρα­γι­κή κα­τά­λη­ξη της επι­λο­γής «θα μεί­νου­με στην εξου­σία έστω και υπο­γρά­φο­ντας και υλο­ποιώ­ντας μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές μέχρι να δη­μιουρ­γη­θούν ευ­νοϊ­κοί όροι για να ασκή­σου­με άλλες πο­λι­τι­κές». Πολύ γρή­γο­ρα, το «δόγμα» με­τα­σχη­μα­τί­ζε­ται ως εξής: «για να μεί­νου­με στην εξου­σία και για να δια­τη­ρή­σου­με κά­ποιο ση­μα­ντι­κό πο­λι­τι­κό ρόλο, θα υιο­θε­τή­σου­με τις μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές, ώστε να μας υιο­θε­τή­σει το σύ­στη­μα»! Ο κύ­κλος ολο­κλη­ρώ­νε­ται…

Απέ­να­ντι σε αυτόν τον μνη­μο­νια­κό και ευ­ρω­α­τλα­ντι­κό κα­τή­φο­ρο, το συ­γκλο­νι­στι­κό λαϊκό ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιου­λί­ου του 2015 πα­ρα­μέ­νει πε­λώ­ριο και αξο­νι­κό όχι μόνο σαν υπό­μνη­ση και απω­θη­μέ­νη διά­θε­ση, όχι μόνο σαν σύμ­βο­λο μιας ση­μα­ντι­κής κα­μπής της λαϊ­κής ενερ­γο­ποί­η­σης και της τα­ξι­κής πάλης, αλλά και σαν ιστο­ρι­κή δυ­να­τό­τη­τα που δεν έχει εκλεί­ψει. Αν «δια­τυ­πώ­θη­κε» μια φορά με όρους μα­ζι­κής λαϊ­κής κι­νη­το­ποί­η­σης και δια­θε­σι­μό­τη­τας για ρήξη, αν απεί­λη­σε για μια φορά, έστω και πρό­σκαι­ρα, να γεί­ρει τις εξε­λί­ξεις σε συ­γκρου­σια­κές και επι­κίν­δυ­νες για το σύ­στη­μα ατρα­πούς, αν για μια φορά συ­μπύ­κνω­σε ένα πρό­γραμ­μα και μια δυ­να­τό­τη­τα ανα­τρο­πής, αυτό ση­μαί­νει ότι μπο­ρεί να ξα­να­συμ­βεί.

Και πάλι, ΟΧΙ, λοι­πόν! Είναι η ση­μαία που πρέ­πει να ξα­να­ση­κώ­σου­με, είναι το πρό­γραμ­μα και η ορ­γά­νω­ση που πρέ­πει να χτί­σου­με, είναι η ρε­βάνς που πρέ­πει να πά­ρου­με, είναι το σχέ­διο για την ανα­συ­γκρό­τη­ση και την αντε­πί­θε­ση, είναι η με­γά­λη οφει­λή απέ­να­ντι στις μα­ταιω­μέ­νες ελ­πί­δες. Οι ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις, οι αγω­νι­στές/στριες των κι­νη­μά­των αντί­στα­σης και της Αρι­στε­ράς δεν θα επι­λέ­ξουν να ζή­σουν το ζο­φε­ρό μέλ­λον ενός κα­θε­στώ­τος ακραί­ας εκ­με­τάλ­λευ­σης και στυ­γνής ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­τρο­πεί­ας!

Η ΛΑΕ μπροστά σε σημαντικές υποχρεώσεις

Της Μαρίας Μπόλαρη
Αναδημοσίευση από την «Εργατική Αριστερά», φ. 386 (21/6)

Η συμφωνία στο Eurogroup, που δρομολογεί μια μακρά περίοδο υπερ-λιτότητας, δημιουργεί για τη ριζοσπαστική Αριστερά σημαντικές υποχρεώσεις.

Υπο­χρε­ώ­σεις πα­ρέμ­βα­σης και κι­νη­μα­τι­κών πρω­το­βου­λιών με στόχο την κλι­μά­κω­ση της ερ­γα­τι­κής-λαϊ­κής αντί­στα­σης, αλλά και υπο­χρε­ώ­σεις επε­ξερ­γα­σί­ας της εναλ­λα­κτι­κής λύσης. Αυτό ση­μαί­νει πρω­το­βου­λί­ες ξε­κα­θα­ρί­σμα­τος και συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­σης του ανα­γκαί­ου με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος που πρέ­πει να προ­βλη­θεί ως «αντί­πα­λο δέος» στη μνη­μο­νια­κή δέ­σμευ­ση 40ε­τί­ας, όπως και πρω­το­βου­λί­ες συ­γκέ­ντρω­σης δυ­νά­με­ων που προ­τί­θε­νται να στη­ρί­ξουν αυτό το πρό­γραμ­μα, ώστε να γίνει στα μάτια του κό­σμου μας πει­στι­κό και υλο­ποι­ή­σι­μο.

Στο πρό­σφα­το Πο­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο της ΛΑΕ πάρ­θη­καν κά­ποιες απο­φά­σεις που ται­ριά­ζουν γάντι σε αυτή τη συ­γκυ­ρία. Είναι η ώρα της επι­μο­νής για την υλο­ποί­η­σή τους, ενά­ντια τόσο στις σει­ρή­νες της κα­λο­και­ρι­νής χα­λά­ρω­σης, όσο και ενά­ντια σε ένα κλίμα απο­θάρ­ρυν­σης του κό­σμου που καλ­λιερ­γεί ο θη­ριώ­δης χα­ρα­κτή­ρας της συμ­φω­νί­ας Τσί­πρα-ΕΕ και ΔΝΤ. Ας συ­νο­ψί­σου­με τα βα­σι­κά ση­μεία αυτών των απο­φά­σε­ων:

α. Στις 7-8 Ιούλη η ΛΑΕ ορ­γα­νώ­νει, στο χώρο του αμα­ξο­στα­σί­ου του ΗΛΠΑΠ, Πει­ραιώς και Ερμού απέ­να­ντι από το Γκάζι, για πρώτη φορά το φε­στι­βάλ της. Επι­λέ­γο­ντας σωστά, απο­φά­σι­σε να του δώσει το χα­ρα­κτή­ρα μιας διε­θνούς-διε­θνι­στι­κής συ­ζή­τη­σης, με προ­σκε­κλη­μέ­νους από την ευ­ρω­παϊ­κή ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά. Μέχρι στιγ­μής έχουν «κλεί­σει» τη συμ­με­το­χή τους ο Ερίκ Του­σέν από τη διε­θνή κα­μπά­νια ενά­ντια στο χρέος, ο Τζον Ρις από την κα­μπά­νια για Αρι­στε­ρή Έξο­δο-Lexit στη Βρε­τα­νία, ενώ ανα­μέ­νε­ται εκ­πρό­σω­πος της «Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας» κ.ά.

Μετά τις εκλο­γές στη Βρε­τα­νία και τη Γαλ­λία, η υπαρ­κτή κρίση της ΕΕ φω­τί­ζε­ται πιο συ­γκε­κρι­μέ­να: Στο κέ­ντρο της βρί­σκε­ται η λυσ­σώ­δης προ­σπά­θεια των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων να συ­νε­χί­σουν τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη επί­θε­ση, ως μο­να­δι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για αντι­με­τώ­πι­ση της διε­θνούς κρί­σης του κα­πι­τα­λι­σμού. Σε αυτή τη λαί­λα­πα εξα­κο­λου­θούν να «συ­νω­θού­νται» τόσο οι ευ­ρω­παϊ­στές συ­ντη­ρη­τι­κοί ή σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ροι (βλ. Μα­κρόν) όσο όμως και οι «ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές» ομό­λο­γοί τους (βλ. Μέι). Η ανα­ζή­τη­ση λοι­πόν της εναλ­λα­κτι­κής πο­λι­τι­κής, χωρίς να υπο­τι­μή­σει κα­θό­λου την ανα­γκαία σύ­γκρου­ση/ρήξη με την ΟΝΕ και την ΕΕ, οφεί­λει να επι­κε­ντρω­θεί ξανά στο στέ­ρεο έδα­φος της πο­λι­τι­κής έκ­φρα­σης των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων και του αντι­κα­πι­τα­λι­σμού.

Στις συ­ζη­τή­σεις αυτές θα προ­σκλη­θούν, ασφα­λώς, και εκ­πρό­σω­ποι της ντό­πιας ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, σε μια σύν­θε­ση όπου θα απει­κο­νί­ζε­ται η προ­ο­πτι­κή των πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών της ΛΑΕ.

Επί­σης οι εκ­δη­λώ­σεις θα συν­δυα­στούν με συ­ναυ­λί­ες, όπου καλά συ­γκρο­τή­μα­τα θα ανα­δει­κνύ­ουν ένα «ζωηρό» νε­ο­λαι­ί­στι­κο προ­σα­να­το­λι­σμό, αφή­νο­ντας ικα­νο­ποι­η­μέ­νους και συ­ντρό­φους πα­λιό­τε­ρων γε­νιών.

β. Στη φάση που μπαί­νου­με, οι πο­λι­τι­κές συμ­μα­χί­ες είναι σο­βα­ρή επι­λο­γή. Εμείς, πα­ρα­δο­σια­κά, έχου­με υπο­στη­ρί­ξει και συ­νε­χί­ζου­με να υπο­στη­ρί­ζου­με μια πο­λι­τι­κή ενό­τη­τας στη δράση όλων, χωρίς εξαι­ρέ­σεις, των πο­λι­τι­κών κι­νή­σε­ων, ορ­γα­νώ­σε­ων και κομ­μά­των που ανα­φέ­ρο­νται στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα και στην προ­ο­πτι­κή της σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Μας εν­δια­φέ­ρει όλο το φάσμα από το ΚΚΕ ως την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ.

Όμως στην τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία χρειά­ζε­ται μια άμεση πρω­το­βου­λία που να συ­γκε­ντρώ­νει όσους πραγ­μα­τι­κά εν­δια­φέ­ρο­νται γι’ αυτή την προ­ο­πτι­κή. Η ΛΑΕ, η Δι­κτύ­ω­ση Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, η ΑΡΚ και άλλες δυ­νά­μεις οφεί­λουν να συ­γκρο­τή­σουν έναν κοινό «χώρο», ένα Φό­ρουμ Δια­λό­γου και Συ­ντο­νι­σμού Δρά­σης της Αρι­στε­ράς. Μια τέ­τοια πρω­το­βου­λία συ­στη­μα­τι­κής κοι­νής συ­ζή­τη­σης και δρά­σης μπο­ρεί να γίνει πόλος συ­σπεί­ρω­σης ενός ευ­ρύ­τε­ρου ανέ­ντα­χτου δυ­να­μι­κού που δια­κρί­νε­ται τόσο στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους όσο και σε το­πι­κές δρά­σεις. Αν αυτό επι­τευ­χθεί, τότε τρο­πο­ποιεί και την ευ­ρύ­τε­ρη συ­ζή­τη­ση, γιατί θα απο­τε­λεί ένα σο­βα­ρό πλήγ­μα στο διά­χυ­το σε­χτα­ρι­σμό και την πα­θη­τι­κό­τη­τα.

γ. Τέλος, αλλά όχι τε­λευ­ταίο σε ση­μα­σία, είναι το ζή­τη­μα του κι­νη­μα­τι­κού συ­ντο­νι­σμού. Οι ιδέες για το Κέ­ντρο Αγώνα, για το συ­ντο­νι­σμό των το­πι­κών αντι­στά­σε­ων, για νε­ο­λαι­ί­στι­κες πρω­το­βου­λί­ες, πρέ­πει να πά­ψουν να είναι αφη­ρη­μέ­να σχέ­δια. Πρέ­πει να πά­ρουν σάρκα και οστά, να γί­νουν ζη­τή­μα­τα προ­γραμ­μα­τι­σμού ορ­γα­νώ­σε­ων βάσης και αγω­νι­στών-στριών από τα κάτω.

Ανή­κου­με σε αυ­τούς που υπο­στη­ρί­ζουν ότι η πο­λι­τι­κή κρίση πα­ρα­μέ­νει ένα ηφαί­στειο ενερ­γό και ότι η πι­θα­νό­τη­τα ανε­ξέ­λεγ­κτων πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων δεν πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί. Αυτή η εκτί­μη­ση ποτέ δεν μας οδή­γη­σε σε μια εκλο­γι­κί­στι­κη αντί­λη­ψη, σε μια τα­κτι­κή της «κάλ­πης παρά πόδας». Υπο­στη­ρί­ζου­με την ενό­τη­τα στη δράση κυ­ρί­ως για να υπε­ρα­σπί­σου­με τα συμ­φέ­ρο­ντα του κό­σμου μας. Όμως αυτή η τα­κτι­κή ήταν και είναι πάντα η κα­λύ­τε­ρη βάση για να αντι­με­τω­πι­στούν σωστά και οι προ­κλή­σεις των εκλο­γών, όποτε και αν αυτές γί­νουν.

Η πα­ρου­σί­α­ση εναλ­λα­κτι­κής λύσης στο δί­πο­λο Τσί­πρας-Μη­τσο­τά­κης έχει προ­ϋ­πο­θέ­σεις πο­λι­τι­κές, αλλά και προ­ϋ­πο­θέ­σεις σο­βα­ρό­τη­τας και μιας μί­νι­μουμ συ­γκέ­ντρω­σης δυ­νά­με­ων. Αν δεν ασχο­λη­θού­με με αυτά από τώρα, με κυ­ρί­αρ­χες τις ιε­ραρ­χή­σεις του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος αντί­στα­σης, τότε κιν­δυ­νεύ­ου­με να μεί­νου­με ευά­λω­τοι, στον αιφ­νι­δια­σμό, στη σε­χτα­ρι­στι­κή πα­θη­τι­κό­τη­τα, σε μια εκλο­γι­κί­στι­κη-δε­ξιό­στρο­φη «με­τω­πι­κή» αντί­λη­ψη ή και στο συν­δυα­σμό όλων των πα­ρα­πά­νω που θα οδη­γεί σε μια σί­γου­ρη πο­λι­τι­κή ήττα.

Η ΛΑΕ οφεί­λει να ξε­δι­πλώ­σει άμεσα τις πο­λι­τι­κές και κι­νη­μα­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες που θα απο­κλεί­ουν αυτά τα εν­δε­χό­με­να.