Κατηγορία: Πολιτική

Παν. Λαφαζάνης: «Ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ παραδόθηκε απολύτως στην χειρότερης μορφής παρακμιακή Πασοκοδεξιά».

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Αλέξης Τσίπρας αφού εξευτέλισε τον ιστορικό ΣΥΡΙΖΑ, πετάει σιγά-σιγά
από την κυβέρνηση, ως στημένες λεμονόκουπες, ακόμα και όσα ιστορικά
στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τον προσκύνησαν και τον ακολούθησαν στην μνημονιακή
προδοσία του.

Ο Αλ. Τσίπρας έκανε τον κυβερνητικό ανασχηματισμό μόνο και μόνο για να
κατασκευάσει μια κυβέρνηση ιδιωτικής του χρήσης, αναθέτοντας σε
«φερέφωνα» και σε ανθρώπους της γενιάς του και του «χεριού» του τα πιο
κρίσιμα υπουργεία.

Πολύ σύντομα, όμως, θα διαπιστώσει ότι και αυτοί που θεωρεί
«ελεγχόμενους» και «ακίνδυνους» θα αποδειχθούν, εξίσου με τον ίδιο,
αδίστακτα και άπληστα πολιτικά «τερατάκια», που τα διακατέχει ο
πολιτικός κυνισμός, η αφιλία και η αναρρίχηση τους χωρίς κανένα φραγμό
αρχών και αξιοπιστίας.

Όλη, όμως, την ουσία του κυβερνητικού ανασχηματισμού αντιπροσωπεύουν
ανακυκλωμένα μνημονιακά πρόσωπα όπως η Κατ. Παπακώστα, η Μαριλίζα
Ξενογιαννακοπούλου, η Μυρσίνη Ζορμπά, ο Μάρκος Μπόλαρης κ.ά. Ο Αλ.
Τσίπρας και ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ γλείφουν εκεί που έφτυναν με
αποτυχημένες «μεταγραφές» από τις καταστροφικές κυβερνήσεις Σημίτη,
Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου.

Ο Αλ. Τσίπρας, βλέποντας την κυβέρνησή του να πνέει τα λοίσθια,
προσπαθεί να την διασώσει με την απόλυτη παράδοσή της στην πιο
κακόγουστη και υπαλληλική Πασοκοδεξιά, η οποία όλα τα σφάζει και όλα τα
μαχαιρώνει.

Μετά απ’ αυτόν τον ανασχηματισμό, ακόμα και αυτά τα τεχνητά πολιτικά
σύνορα ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ – Ποτάμι και ΝΔ έχουν καταρρεύσει
πλήρως και ο «βασιλιάς» ενός μακάβριου, ολιγαρχικού και ξενόδουλου
πολιτικού συστήματος αποδεικνύεται γυμνός.

Σήμερα όσο ποτέ η χώρα χρειάζεται μια μεγάλη και ριζοσπαστική
δημοκρατική ανατροπή για την επαναθεμελίωση, την ανεξαρτησία, την
ανασυγκρότηση και τον μετασχηματισμό της.

Η μοναδική εγγύηση για ένα τέτοιο εγχείρημα είναι η ισχυρή «Λαϊκή
Ενότητα» με την ενωτική της πρόταση και το εναλλακτικό της πρόγραμμα για
να υπάρξει πραγματική πολιτική και κινηματική αντιπολίτευση στην Βουλή
και στην κοινωνία σε πρώτη φάση και για τη νίκη της ανατροπής και μιας
διαφορετικής διακυβέρνησης στην συνέχεια.

Για το γραφείο Τύπου
29/8/2018

Advertisements

Δεν υπάρχει «αριστερή στροφή» μέσα στη μνημονιακή συνέχεια

Του Αντώνη Νταβανέλου
Πηγή: rproject.gr

Η προσπάθεια του Αλ. Τσίπρα και του επιτελείου του να δημαγωγήσουν περί μιας κάποιας «αριστερής στροφής» αποδεικνύει ότι διαισθάνονται ότι η βασική αιτία της επερχόμενης ήττας είναι οι απώλειές τους από τα αριστερά.

Και δι­καί­ως: Οι μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές, που στα­θε­ρά και ατα­λά­ντευ­τα ακο­λού­θη­σαν μετά το κα­λο­καί­ρι του 2015, είχαν ως απο­τέ­λε­σμα τη συμ­φι­λί­ω­ση με τους «θε­σμούς» των δα­νει­στών και τις «οι­κο­γέ­νειες» της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης –γε­γο­νός που εξη­γεί τη μα­κροη­μέ­ρευ­ση του Αλ. Τσί­πρα στο Μα­ξί­μου– αλλά επί­σης την απο­γο­ή­τευ­ση, την απο­στρο­φή, ακόμα και την οργή στις γραμ­μές των ερ­γα­ζό­με­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων –γε­γο­νός που οδη­γεί τον Αλ. Τσί­πρα και την ομάδα των φι­λό­δο­ξων τα­κτι­κι­στών γύρω του στην επι­κίν­δυ­νη θέση της στυμ­μέ­νης λε­μο­νό­κου­πας.

Το επι­τε­λείο Τσί­πρα γνω­ρί­ζει ότι η απο­φυ­γή μιας «στρα­τη­γι­κής ήττας»  –δη­λα­δή εκλο­γι­κών πο­σο­στών που θα τους στε­ρούν πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο και θα θέ­τουν αντι­κει­με­νι­κά ζή­τη­μα ηγε­σί­ας μέσα στις γραμ­μές του ό,τι απο­μεί­νει από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ– ταυ­τί­ζε­ται με τη συ­γκρά­τη­ση των διαρ­ρο­ών από τα αρι­στε­ρά. Αυτή η εκτί­μη­ση εξη­γεί όλες τις τε­λευ­ταί­ες κι­νή­σεις τους.

Μόνο που «αρι­στε­ρή στρο­φή» δεν γί­νε­ται μέσα στη συ­νέ­χεια της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής, με την οποία ο Αλ. Τσί­πρας έχει δε­σμευ­τεί απο­λύ­τως και σαφώς. Γι’ αυτό οι κι­νή­σεις του είναι σκέτα επι­κοι­νω­νια­κά τρικ, στε­ρού­νται από κάθε δυ­να­μι­σμό και πει­στι­κό­τη­τα, έχουν πε­ριο­ρι­σμέ­να ακρο­α­τή­ρια και δεν προ­κα­λούν εν­θου­σια­σμό και συ­σπεί­ρω­ση ούτε με­τα­ξύ των στε­λε­χών της ΚΕ του κόμ­μα­τός του. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν συν­δυά­ζο­νται με πρά­ξεις που ενι­σχύ­ουν την εντύ­πω­ση ότι η δη­μα­γω­γία περί «αρι­στε­ρού προ­σή­μου» θα οδη­γεί σε πρα­κτι­κή ακόμα πιο δε­ξιάς δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Το δί­πο­λο με τις αλ­λα­γές στο κόμμα και τον ανα­σχη­μα­τι­σμό στην κυ­βέρ­νη­ση είναι ένα τέ­τοιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα.

Η με­τά­θε­ση του Π. Σκουρ­λέ­τη στην ηγε­σία του κόμ­μα­τος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα έχει μη­δε­νι­κά πο­λι­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα. Γιατί το κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι ένας νε­κρο­ζώ­ντα­νος ορ­γα­νι­σμός εδώ και πολύ καιρό. Οι ορ­γα­νώ­σεις του φυ­το­ζω­ούν, η πα­ρέμ­βα­σή του μέσα στον κόσμο και μέσα στα κι­νή­μα­τα είναι απο­λύ­τως ασύμ­βα­τη με την υπο­στή­ρι­ξη της κυ­βέρ­νη­σης και του μνη­μο­νί­ου, τα στε­λέ­χη του έχουν σε πρω­το­φα­νή βαθμό απορ­ρο­φη­θεί στις κυ­βερ­νη­τι­κές και κρα­τι­κές θέ­σεις. Αυτή την πα­ρά­λυ­ση του κομ­μα­τι­κού ορ­γα­νι­σμού επέ­βα­λε η ηγε­τι­κή ομάδα Τσί­πρα –που επι­δί­ω­ξε συ­νει­δη­τά να κα­τα­στεί ανε­ξέ­λεγ­κτη– και από αυτή την «κα­τά­κτη­ση» δεν προ­τί­θε­ται να με­τα­κι­νη­θεί. Γι’ αυτό άλ­λω­στε ο Αλ. Τσί­πρας εγκω­μί­α­σε προ­κλη­τι­κά τη θη­τεία του Π. Ρήγα, βά­ζο­ντας έτσι τα «όρια» στο νέο Γραμ­μα­τέα της ΚΕ, γι’ αυτό (μαζί με τον Ν. Παππά και τον Γ. Μπα­λά­φα) υπο­γράμ­μι­σαν στην ΚΕ που «εξέ­λε­ξε» τον Σκουρ­λέ­τη ότι τα ανοίγ­μα­τα και οι κομ­μα­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες οφεί­λουν να απευ­θύ­νο­νται κυ­ρί­ως στους «άστε­γους» σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες, δε­ξιούς και άλ­λους αστέ­ρες της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και της επι­τυ­χη­μέ­νης κοι­νω­νι­κής ζωής, που θα μπο­ρούν να κου­βα­λή­σουν ψή­φους. Μόνο που με τους και­ρο­σκό­πους πα­ρά­γο­ντες ποτέ και που­θε­νά δεν έχτι­σε κά­ποιος κόμμα. Και ήταν εντυ­πω­σια­κό ότι σε αυτή την ΚΕ δεν υπήρ­ξε ο πα­ρα­μι­κρός αντί­λο­γος από τα αρι­στε­ρά, η πα­ρα­μι­κρή φωνή δια­μαρ­τυ­ρί­ας, η στοι­χειώ­δης πρό­τα­ση για άλλο δρόμο, πα­ρό­τι είναι γνω­στό ότι υπάρ­χουν πάνω από 53 χι­λιά­δες λόγοι για να αντι­πα­ρα­τε­θεί κα­νείς ανοι­χτά πλέον με τον Τσί­πρα, την πο­λι­τι­κή του και τα απο­τε­λέ­σμα­τα που αυτή οσο­νού­πω θα κα­τα­γρά­ψει για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Αν όμως η με­τά­θε­ση Σκουρ­λέ­τη στο κόμμα δεν θα έχει απο­τε­λέ­σμα­τα για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν ισχύ­ει το ίδιο για τη σύν­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης. Την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές δεν είναι γνω­στές οι τε­λι­κές απο­φά­σεις Τσί­πρα για τον ανα­σχη­μα­τι­σμό. Όμως τα δε­δο­μέ­να είναι προ­φα­νή: ο Βού­τσης είναι στο Προ­ε­δρείο της Βου­λής, ο Φίλης «φα­γώ­θη­κε» λόγω της φωνής του Κυ­ρί­ου, ο Σκουρ­λέ­της θα κα­τοι­κο­ε­δρεύ­ει στην Κου­μουν­δού­ρου. Η πα­παν­δρεϊ­κή πα­ρά­δο­ση που λέει ότι «η κυ­βέρ­νη­ση είναι το παν – το κόμμα είναι το τί­πο­τα» σπρώ­χνει τον Τσί­πρα να εκ­κα­θα­ρί­ζει το κυ­βερ­νη­τι­κό σχήμα από όποιον θα μπο­ρού­σε έστω και να ψελ­λί­σει κάτι δια­φο­ρε­τι­κό, από όποιον θυ­μά­ται τι ήταν πριν το 2015, από όποιον συ­ντη­ρεί έστω και ως προ­σχή­μα­τα αυτά που ο πρω­θυ­πουρ­γός θε­ω­ρεί ως «βα­ρί­δια» που του θυ­μί­ζουν τα «αρι­στε­ρο­χώ­ρια». Το απο­τέ­λε­σμα –για το οποίο έχουν με­γά­λες ευ­θύ­νες και οι ενα­πο­μεί­να­ντες τάχα «ρι­ζο­σπά­στες» στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ– είναι η πρω­το­φα­νής ενί­σχυ­ση της ομά­δας του Τσί­πρα μέσα στην κυ­βέρ­νη­ση. Με το ελεύ­θε­ρο να δια­λέ­ξει συ­νερ­γά­τες από το σωρό των σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρων του πα­παν­δρεϊ­σμού, των «εντί­μων» της κα­ρα­μαν­λι­κής Δε­ξιάς, των πο­τα­μί­σιων της αγο­ράς και της προ­ό­δου, ορ­γα­νώ­νο­ντας ανε­μπό­δι­στα την πο­ρεία προς το Κέ­ντρο. Στους σω­μα­το­φύ­λα­κες αυτής της πο­λι­τι­κής θα ήταν χρή­σι­μο να θυ­μί­σει κα­νείς την τε­λι­κή τύχη του Μέ­νιου Κου­τσό­γιωρ­γα. Όσο για την κυ­βέρ­νη­ση, αυτή πλέον θα έχει ως «αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα» τον Ευ­κλεί­δη Τσα­κα­λώ­το, που έχει ανα­λά­βει όλο το κό­στος των μνη­μο­νια­κών συμ­βι­βα­σμών και έχει επι­λέ­ξει ως άμυνα το ανεκ­δι­ή­γη­το «όλοι μαζί τα κά­να­με».

Αυτή η κυ­βέρ­νη­ση και αυτό το κόμμα δεν έχουν καμιά ελ­πί­δα όχι απε­γκλω­βι­σμού, αλλά ούτε με­τριο­πα­θούς απο­στα­σιο­ποί­η­σης από τη μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή. Δεν έχουν καμιά ελ­πί­δα να εμπνεύ­σουν ξανά ένα τμήμα της κοι­νω­νι­κής βάσης στην οποία κά­πο­τε στη­ρί­χτη­καν. Γι’ αυτό βα­δί­ζουν με τα­χύ­τη­τα προς μια ατι­μω­τι­κή και δια­λυ­τι­κή ήττα. Το κα­θή­κον της αντί­στα­σης σε αυτό που έρ­χε­ται, πέ­φτει στις πλά­τες όσων αντι­στέ­κο­νται σε αυτό που ήδη ζή­σα­με στις άθλιες μέρες του μνη­μο­νί­ου 3.

Αστάθεια και αβεβαιότητα στο πολιτικό σκηνικό

Τα επικοινωνιακά τρικ του Μαξίµου
αδυνατούν να αντιστρέψουν το τοπίο

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Ο επικοινωνιακός και πολιτικός µηχανισµός του Αλ. Τσίπρα έχει ριχθεί σε µια νέα σταυροφορία: µε παράδειγµα το πότε θα εφαρµοστεί η περικοπή στις παλαιές-καταβαλλόµενες συντάξεις, να αποδείξει ότι το τυπικό τέλος των µνηµονίων τον ερχόµενο Αύγουστο θα παρέχει ένα «βαθµό ελευθερίας» στην κυβέρνηση για να εφαρµόσει (τάχα) µια πιο φιλολαϊκή-φιλεργατική πολιτική, την οποία (δήθεν) επιθυµεί, αλλά αδυνατεί να την εφαρµόσει, εµποδιζόµενη από το µνηµόνιο 3 (που η ίδια υπέγραψε).

Η ένταση στη σταυροφορία αυτή είναι εύκολα εξηγήσιµη. Όλοι οι δηµοσκόποι συµφωνούν ότι αν η περικοπή στις καταβαλλόµενες συντάξεις «συµβεί» πριν τις επερχόµενες εκλογές, τότε αυτή θα λειτουργήσει ως η χαριστική βολή στη φθίνουσα εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας τέλος στις ελπίδες του επιτελείου του Τσίπρα για µια πολιτική ήττα (που από καιρό θεωρείται αναπόφευκτη) που θα αφήνει όµως περιθώρια παραµονής σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Κυρ. Μητσοτάκης επείγεται να συγκεκριµενοποιήσει τις απώλειες στις καταβαλλόµενες συντάξεις, να τις χρεώσει στον Αλ. Τσίπρα και να αποφύγει την κληρονοµιά µιας ακόµα καυτής πατάτας.

Όµως οι πιθανότητες επιτυχίας αυτής της νέας επικοινωνιακής σταυροφορίας του Μαξίµου είναι ελάχιστες. Γιατί σπάνια συνωστίζονται τόσα πολλά ψέµατα σε έναν ισχυρισµό.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να χτίσει φιλολαϊκό προφίλ, δηλώνοντας ότι παλεύει για το πότε –και όχι για το εάν!– θα περικοπούν οι καταβαλλόµενες συντάξεις. Στη σηµερινή κατάσταση των συνταξιούχων ακόµα και αυτό είναι µια ανάσα, αλλά ήδη οι «παλαιοί» συνταξιούχοι γνωρίζουν πόση είναι η «προσωπική διαφορά», δηλαδή γνωρίζουν τι θα τους συµβεί αργά ή γρήγορα.

Επίσης, αυτό το τρικ δεν είναι καθόλου, µα καθόλου, αρκετό για να κατευνάσει το θυµό απέναντι στον νόµο Κατρούγκαλου. Γιατί, για παράδειγµα, για τους «νέους» συνταξιούχους οι περικοπές έχουν ήδη συντελεστεί. Γιατί, επίσης, αυτό το νεοφιλελεύθερο αντιασφαλιστικό τερατούργηµα έχει θεσµοθετήσει (για πρώτη φορά στην ιστορία του ασφαλιστικού) ότι σε ένα δηµόσιο και υποχρεωτικό σύστηµα µε καθορισµένες εισφορές για τους ασφαλισµένους, οι παροχές του συστήµατος δεν είναι ούτε καθορισµένες, ούτε εγγυηµένες, ούτε υποχρεωτικές: ο νόµος Κατρούγκαλου λέει ότι στο µέλλον οι συντάξεις θα είναι ευθέως ανάλογες της οικονοµικής δυνατότητας των ταµείων, αποκλείοντας και απαγορεύοντας κάθε άλλη χρηµατοδότηση και ενίσχυση. Και όσοι γνωρίζουν την ιστορία του ασφαλιστικού, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο διαβρωτικό για τους συνταξιούχους από την ανασφάλεια για το µέλλον.

Όµως θα υπάρχουν «βαθµοί ελευθερίας» στην κυβερνητική πολιτική µετά τις 21 Αυγούστου; Η απάντηση είναι απλά και καθαρή. Αν δεν ανατραπούν οι συµφωνίες, όχι! Η κυβέρνηση έχει υπογράψει ότι οι 450 µνηµονιακές αντιµεταρρυθµίσεις και οι πάνω από 32.000 µνηµονιακές «ρυθµίσεις» καθορίζονται από την αρχή της µη-αναστρεψιµότητας (irreversability), δηλαδή δεν επιτρέπεται ούτε να αγγιχθούν από όποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αν αυτή κινείται µέσα στα πλαίσια σεβασµού των µνηµονίων. Η κυβέρνηση έχει επίσης δεχθεί την «ενισχυµένη επιτήρηση», µε τους τρίµηνους ελέγχους από την τρόικα και τους αυτοµατισµούς επιβολής πρόσθετων µέτρων, εάν και όταν διαπιστωθεί χαλαρότητα.

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία της αναµέτρησης µε τον Μητσοτάκη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ετοιµάζεται να χτίσει µια κάπως συνολική διαχωριστική γραµµή µε την ηγεσία της ΝΔ, κάνοντας λόγο για αντίθεση στον νεοφιλελευθερισµό. Πρόκειται για φάρσα. Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσµευτεί σε ένα πρωτοφανές κύµα ιδιωτικοποιήσεων, που περιλαµβάνει τη ΔΕΗ και το νερό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Γιατί, αν συγκρίνει κανείς το εργασιακό νοµοσχέδιο της Αχτσιόγλου µε τα αντίστοιχα της εποχής Σηµίτη, θα µπορούσε να καταλήξει στο συµπέρασµα ότι ο Πρωτόπαπας ήταν ένας… έξαλλος αντικαπιταλιστής.

Η κατάπτωση δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ µέσα στη συζήτηση της διεθνούς Αριστεράς έχει γίνει συνώνυµο της προδοσίας. Σύµφωνα µε τον «Economist», τα µέλη και τα στελέχη του Εργατικού Κόµµατος στη Βρετανία συζητούν για τον κίνδυνο της «συριζοποίησης», εκφράζοντας τις αµφιβολίες τους για το αν ο Τζέρεµι Κόρµπιν θα παραµείνει πιστός στις βασικές προεκλογικές δεσµεύσεις του. Ενόψει των ευρωεκλογών του 2019, η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, οι Ποδέµος στην Ισπανία, το Μπλόκο στην Πορτογαλία, η Κοκκινοπράσινη Συµµαχία στη Δανία κ.ά. ετοιµάζουν κοινή λίστα σε ρήξη µε το Ευρωπαϊκό Κόµµα της Αριστεράς, δηλώνοντας ότι δεν αντέχουν να εκτεθούν στην ίδια λίστα µε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όµως η πολιτική φθορά δεν περιορίζεται στο κόµµα του Τσίπρα. Σε ελάχιστο χρόνο στο ΚΙΝ.ΑΛ. είχαµε τη ρήξη των πασοκογενών µε το Ποτάµι, και τη Φώφη Γεννηµατά να αναθέτει την εκπροσώπηση του κόµµατός της στον Τύπο, στον… Σταµάτη Μαλέλη, στον γερόλυκο της ιδιωτικής TV και της δηµοσιογραφίας των «παραθύρων».

Στο κόµµα του Καµµένου, η διατήρηση της εθνο-λαϊκιστικής δηµαγωγίας µαζί µε τη στήριξη της κυβέρνησης αποδεικνύεται αδύνατη. Οι αποχωρήσεις γίνονται καθηµερινό φαινόµενο, ενώ ο Δ. Καµµένος ανακοινώνει νέο πατριωτικό-δεξιό κόµµα µαζί µε τον… Μπαλτάκο. Και οι δηµοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι ΑΝΕΛ αποχαιρετούν την κοινοβουλευτική παρουσία.

Ακόµα και στη ΝΔ, που µοιάζει σαν ο σίγουρος νικητής των επόµενων εκλογών, τα πράγµατα δεν είναι ρόδινα. Ο ελιγµός του Μητσοτάκη προς τον ακροδεξιό εθνικισµό, αγκαλιάζοντας τα συλλαλητήρια των «µακεδονοµάχων», ελάχιστα εκλογικά οφέλη έφερε στη ΝΔ: Σύµφωνα µε τις δηµοσκοπήσεις αυτή «τσίµπησε» ένα ελάχιστο ποσοστό, της τάξης του 0,4%. Όµως έφερε σηµαντικά πολιτικά προβλήµατα, ακόµα και προβλήµατα στρατηγικής και φυσιογνωµίας. Σε βαθµό που έκαναν τον γνωστό «φιλελεύθερο» αναλυτή Ν. Μαρατζίδη να δηλώνει ότι στην Ελλάδα σήµερα ο αποσαθρωτικός κίνδυνος µιας Νέας Δεξιάς (εθνικιστικής-χριστιανικής-ρατσιστικής, µε πρότυπο τον Ούρµπαν και τον Σαλβίνι) προκύπτει κυρίως από το εσωτερικό της ΝΔ, φωτογραφίζοντας τις απόψεις των Γεωργιάδη-Βορίδη και πίσω τους τον Αντώνη Σαµαρά.

Αυτή η εικόνα αστάθειας και αβεβαιότητας θα ενισχυθεί από τους τρανταγµούς που έρχονται: τη ρατσιστική συµφωνία της ΕΕ για τους πρόσφυγες, τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ µε τους στρατηγικούς επαναπροσανατολισµούς της «συµµαχίας», το ξεδίπλωµα του εµπορικού πολέµου µεταξύ ΗΠΑ και όλων κ.ο.κ.

Άλλωστε η αστάθεια είναι ιδιαίτερα διευρυµένη. Πριν στεγνώσει το µελάνι των ειδήσεων για την κρίση στην Ισπανία και στην Ιταλία, έχουµε κυβερνητική κρίση στη Βρετανία και στην Αργεντινή ξαναζούν το έργο των αντι-ΔΝΤ διαδηλώσεων και απεργιών (πού να ’ναι εκείνα τα παιδιά που προέβλεπαν τη «µεσοπρόθεσµη» σταθεροποίηση του συστήµατος και συνακόλουθα το τέλος των πολιτικών κρίσεων;).

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ο πιο ουσιαστικός παράγοντας θα είναι η ανεξάρτητη παρέµβαση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στο κίνηµα και στον πολιτικό αγώνα. Με καθαρές απόψεις, στρατηγική και προγραµµατικές επιλογές. Αλλά ταυτόχρονα και δύναµη, επιρροή, µαζικότητα, που στις µέρες µας δεν χτίζονται παρά µε σαφή ενωτική-µετωπική διάθεση και πολιτική.

Μια γραβάτα, σαν τη θηλιά του κρεμασμένου

Η συμφωνία του Τσίπρα με την τρόικα για το χρέος

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε υποσχεθεί στους ομολόγους του ότι θα αλλάξει στυλ –ότι θα φορέσει γραβάτα– εάν και όταν λυθεί το πρόβλημα του χρέους και βγει η ελληνική οικονομία από τη βάρβαρη πολιτική λιτότητας των μνημονίων και την επιτήρηση από την τρόικα των δανειστών.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, ανακοινώνοντας δημοσίως στο Ζάππειο τη συμφωνία στο πρόσφατο Eurogroup στο Λουξεμβούργο, εμφανίστηκε… φορώντας γραβάτα! Ήταν μια προσπάθεια να ενισχυθεί το «μήνυμα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ότι η πολιτική της των τελευταίων χρόνων, μετά το 2015 –μια πολιτική συνέχειας και ενίσχυσης της μνημονιακής λιτότητας–  συνιστά ένα κάποιο success story, που επιτέλους οδήγησε στην έξοδο από τα μισητά μνημόνια.

Η επικοινωνιακή προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, γιατί βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από την πραγματικότητα. Πίσω από τις δημαγωγίες για το «τέλος των μνημονίων», η αλήθεια είναι η πλήρης δέσμευση στη μνημονιακή πολιτική για μια αφόρητα μακρά χρονική περίοδο, για μια ολόκληρη ιστορική εποχή.

Χρέος

Η συμφωνία στο Eurogroup υπήρξε κατώτερη του αναμενόμενου από το επιτελείο του Τσίπρα. Η «γαλλική πρόταση» (του όχι και τόσο ριζοσπάστη Μακρόν) –που συνέδεε τις πληρωμές χρέους με την πορεία της ελληνικής οικονομίας προς την «ανάπτυξη», συμπεριλαμβάνοντας «αυτοματισμούς» που θα μείωναν τις δόσεις πληρωμών, αν τα πράγματα εξελίσσονταν ομαλά– σιωπηρά εγκαταλείφθηκε.

Η απόφαση πρακτικά συνοψίζεται στην «επιμήκυνση» της υποχρέωσης πληρωμών μόνο για το ένα τρίτο του χρέους (για τα 96 δισ. ευρώ των δανείων του EFSF, στα πλαίσια του δεύτερου μνημονίου) και στη δημιουργία ενός «μαξιλαριού ρευστότητας» (cash buffer) που θα επιτρέψει στις επόμενες κυβερνήσεις, μέχρι το 2022, να πληρώσουν τις υποχρεώσεις χρέους, αν καταστεί αδύνατη η πολυδιαφημιζόμενη έξοδος στις αγορές.

Η απόφαση είναι κομμένη και ραμμένη στις επιδιώξεις των δανειστών και της ΕΕ.

Αφενός, τους επιτρέπει να ανακοινώνουν ότι, πλέον, «καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν βρίσκεται σε μνημόνιο», να ενισχύουν δηλαδή την εικόνα συνοχής του ευρωπαϊκού οικονομικού χώρου, εικόνα που πιθανώς χρειάζονται ενόψει της όξυνσης των αντιπαραθέσεων που εγκαινιάζει η πολιτική του Τραμπ προς τον προστατευτισμό και τον εμπορικό πόλεμο.

Αφετέρου, προστατεύει σχεδιασμένα και σε μεγάλο χρονικό βάθος τα συμφέροντά τους:

Η δημιουργία του μαξιλαριού ρευστότητας κρίθηκε αναγκαία και στηρίζεται στην πρόβλεψη ότι τα σχέδια των Τσίπρα-Τσακαλώτου περί γρήγορης εξόδου στις αγορές είναι απλώς υπερφίαλα.

Πριν λίγες εβδομάδες, και μετά τα επεισόδια της ιταλικής κρίσης, το επιτόκιο του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου εκτινάχθηκε στο 4,84% (περίπου όσο ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας που οδήγησε στο πρώτο μνημόνιο το 2010-2011), ενώ μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Eurogroup υποχώρησε ελαφρά, στο 4,14%, παραμένοντας ακόμα σε απαγορευτικά επίπεδα.

Το «πάγωμα» για μια δεκαετία των πληρωμών για τα 96 δισ. του EFSF (που ασφαλώς δεν αποτελεί δώρο, αφού προσθέτει μια δεκαετία επικερδών τόκων) κάνει πιο ρεαλιστικές τις υποχρεώσεις πληρωμών του υπόλοιπου χρέους, ενώ, ταυτόχρονα, οριοθετεί ένα καινούργιο ορόσημο κρίσης του ελληνικού χρέους: το 2032.

Ας το πούμε με τα λόγια της καθεστωτικής εφημερίδας «Το Βήμα», που αποδίδει την εκτίμηση σε ανώνυμους «ειδικούς»: «Το deal είναι πονηρό. Οι Γερμανοί δεν έδωσαν πολλά στην Ελλάδα, μάλλον έδωσαν τα απολύτως αναγκαία για να βγάλουν τη χώρα από τη ζώνη του κινδύνου μεσοπρόθεσμα. Θα τους ξαναχρειαστούμε το 2032, αν η οικονομία δεν ανακάμψει γρήγορα».

Έναντι αυτών, η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε τα εξής:

α) Τη δέσμευση ότι το σύνολο των μνημονιακών νόμων, ρυθμίσεων και αντιμεταρρυθμίσεων όλης της προηγούμενης οκταετίας της κρίσης θα παραμείνει σε ισχύ, χωρίς ούτε και δευτερεύουσας σημασίας τροποποιήσεις, κατά την περίοδο μετά το υποθετικό τέλος των μνημονίων. Η κατά τον Τσίπρα έξοδος από το μνημόνιο 3, οδηγεί στη μονιμοποίηση των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων των μνημονίων 1, 2 και 3 για δεκαετίες!

β) Τη δέσμευση για πρόσθετα μέτρα σκληρής λιτότητας μέσω της προνομοθετημένης περικοπής των συντάξεων το 2019, της αύξησης των φόρων κυρίως επί των φτωχών λαϊκών νοικοκυριών με την κατάργηση του αφορολόγητου από το 2020, την αύξηση του ΕΝΦΙΑ με τις «αναπροσαρμογές» των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, τη διάλυση ακόμα και της ελάχιστης κοινωνικής προστασίας με την περικοπή των προνοιακών επιδομάτων από το 2018 και, ακόμα, ένα καλπάζον πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, που εκτός από τη ΔΕΗ περιλαμβάνει το νερό στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και όλες τις εκτάσεις δημόσιας γης, που το real estate εκτιμά ως «φιλέτα».

γ) Τη δέσμευση της μελλοντικής οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής σε έναν απίστευτο δημοσιονομικό «κορσέ», που θα πιέζει διαρκώς προς μεγαλύτερο βύθισμα στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα. Η συμφωνία προβλέπει ότι όλοι οι προϋπολογισμοί μέχρι το 2022 θα διασφαλίζουν «πλεόνασμα» της τάξης του 3,5%, ενώ ως το 2060(!) θα πρέπει –κατά μέσο όρο– το ετήσιο «πλεόνασμα» να ξεπερνά το 2,2% του ΑΕΠ.

Όπως σημειώνουν ακόμα και οι φιλομνημονιακοί οικονομολόγοι, τόσο υψηλά πλεονάσματα, για τόσο μακρό χρονικό διάστημα, δεν έχει μέχρι σήμερα επιδιώξει καμιά χώρα στην οικονομική ιστορία του κόσμου.

Όμως το αυτί του Τσίπρα δεν ιδρώνει, παρά την οκταετή ελληνική εμπειρία που αποδεικνύει ότι τα «πλεονάσματα» είναι βαμμένα με το αίμα των εργατών και των φτωχών λαϊκών τάξεων. Εξίσου δεν ιδρώνουν οι δανειστές: Η συμφωνία του Eurogroup εγκαθιστά ένα δρακόντειο μηχανισμό επιτήρησης για τη διασφάλιση των πλεονασμάτων: με ανά τρίμηνο ελέγχους, με εκθέσεις συμμόρφωσης, με μηχανισμούς επιβολής πρόσθετων μέτρων, αν υπάρχουν αποκλίσεις από τους δημοσιονομικούς στόχους. Μετά το τέλος του 3ου, το 4ο μνημόνιο είναι εδώ.

Όπως σημειώσαμε παραπάνω, η όποια «ομαλή» εξέλιξη αυτής της συμφωνίας προϋποθέτει μια λιγότερο ή περισσότερο γρήγορη μετάβαση της ελληνικής οικονομίας σε καθεστώς διαρκούς ανάπτυξης. Αλλιώς, η συμφωνία προδιαγράφει τα επόμενα στάδια δραστικής παρέμβασης των δανειστών. Με πρώτο σταθμό το 2022 και δεύτερο σταθμό, με πιθανότατα πιο δραματικά χαρακτηριστικά, το 2032.

Όπως άλλωστε φέρονται να δηλώνουν τόσο η Κριστίν Λαγκάρντ του ΔΝΤ, όσο και ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ, η συμφωνία αυτή θεωρείται βιώσιμη μεσοπρόθεσμα ως το 2032 (δηλαδή να προλάβουμε να αρμέξουμε την αγελάδα όσο ακόμα μπορούμε), ενώ μακροπρόθεσμα «το ελληνικό χρέος εκτιμάται ως μη-βιώσιμο».

Το πρόβλημα όμως, πιθανότατα, θα προκύψει νωρίτερα. Γιατί η συμφωνία ούτε συμβαδίζει με τις προβλέψεις περί των προοπτικών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, ούτε διευκολύνει μια επιτάχυνσή της:

Η δέσμευση για πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ σημαίνει ότι οι δημόσιες επενδύσεις (το παραδοσιακό όπλο «ανάπτυξης» του ελληνικού καπιταλισμού) όχι μόνο δεν θα αυξηθούν, αλλά θα περικοπούν περισσότερο. Ήδη τα επιτελεία του Τσίπρα κάνουν σημαία τις επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα, τονίζοντας ότι δεν θα διστάσουν σε τίποτα προκειμένου να τις υποβοηθήσουν. Όμως, παρά τη συντριβή των μισθών και των εργατικών κατακτήσεων, οι επενδύσεις των Ελλήνων καπιταλιστών κυμαίνονται στο 30%(!) των αντίστοιχων προ της κρίσης. Ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Οικονομικών της εποχής Σημίτη, Ν. Χριστοδουλάκης, κάνει λόγο για «επενδυτικό κενό ύψους 100 δισ. ευρώ στην Ελλάδα σήμερα», αντιπροτείνοντας τη μείωση των επιδιωκόμενων πλεονασμάτων στο 1,5% του ΑΕΠ, ως πόρων που θα πρέπει, λέει, να κατευθυνθούν προς «παραγωγικές επενδύσεις», ώστε να υποβοηθηθούν οι πιθανότητες της ανάπτυξης. Ο Αλέξης Τσίπρας θα βρεθεί σύντομα αντιμέτωπος με την αξία της πάγιας προγραμματικής θέσης της Αριστεράς ότι απέναντι στο χρέος η μόνη βιώσιμη πολιτική είναι η πολιτική άρνησης και διαγραφής του.

Από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων, η συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές και την τρόικα συνιστά έναν μεγάλο κίνδυνο. Η αναγωγή των ιδιωτικών επενδύσεων (ντόπιων και διεθνών) στη μοναδική ελπίδα της κοινωνίας για πρόοδο οδηγεί στην απόλυτη υποταγή στις ορέξεις του κεφαλαίου. Ο μισθός, η σύνταξη, οι κοινωνικές δαπάνες, οι εργασιακές σχέσεις, οι περιβαλλοντικές προστασίες, οι δημόσιοι χώροι, τα κοινωνικά δικαιώματα με την πιο πλήρη έννοιά τους, θα μπουν σε ακόμα μεγαλύτερη πίεση και αμφισβήτηση. Οι «θυσίες», που θα απαιτηθούν, θα είναι ακόμα πιο βάρβαρες, ενώ το αποτέλεσμα θα εξακολουθεί να είναι ακόμα πιο αβέβαιο και από τις υποσχέσεις του μνημονίου 1 (που προέβλεπε την έξοδο από την κρίση το… 2012!).

Απέναντι σε αυτή την πολιτική, η μόνη απάντηση που αξίζει, είναι η κλιμάκωση της δράσης για την ανατροπή της.

Απέναντι σε αυτή την πολιτική, η ΝΔ και η ακροδεξιά, που βγήκαν στα κάγκελα για το μακεδονικό προσπαθώντας να δημιουργήσουν εθνικιστικό μαζικό ρεύμα, κρατούν τώρα χαμηλούς τόνους. Καταδικάζουν τις «αστοχίες» του Τσίπρα, προσπαθούν να επωφεληθούν από τη δυσαρέσκεια του κόσμου μπροστά στα επερχόμενα μέτρα, αλλά φροντίζουν να κρατούν στο απυρόβλητο τον πυρήνα της πολιτικής που οργανώνει η συμφωνία. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου ήταν πάντα για τη Δεξιά «η φωνή του Κυρίου».

Σε αυτές τις νέες συνθήκες, το βάρος της αντίστασης και της ανατροπής πέφτει και πάλι στις πλάτες της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η συνέντευξη τύπου της πρωτοβουλίας 1-1-4 για τη Συνεργασία, την Κοινή Δράση και την Ενότητα, που δόθηκε την Δευτέρα 11/06

Δελτίο Τύπου

Πραγματοποιήθηκε σήμερα, Δευτέρα, 11/06, στην αίθουσα του ΤΕΕ, Νίκης 4, στην Αθήνα, συνέντευξη τύπου της πρωτοβουλίας 1-1-4 για τη Συνεργασία, την Κοινή Δράση και την Ενότητα, στην οποίαπαρουσιάστηκε το κείμενο 10 σημείων, που υπογράφουν 114 πρόσωπα και συλλογικότητες.

Ο σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας περιγράφεται με σαφήνεια στο κείμενο των 10 σημείων: «Είμαστε βέβαιοι ότι υφίστανται οι αναγκαίες δυνάμεις για ένα τέτοιο φιλόδοξο εγχείρημα. Είναι όμως διασκορπισμένες και συχνά ανταγωνιστικές, και γι’ αυτό μειωμένης αποτελεσματικότητας. Μπορούμε να ενώσουμε τις διάσπαρτες αυτές νησίδες σε ένα πανίσχυρο Αρχιπέλαγος. Μπορούμε να αναπτερώσουμε το ηθικό του λαού και να στηρίξουμε την ηθική της αλληλεγγύης και δημιουργίας. Με αυτό το όραμα τασσόμαστε υπέρ ενός μετώπου όλων των πολιτικών και  κοινωνικών δυνάμεων που εμπνέονται και πονάνε για κοινωνική δικαιοσύνη, για μια κυρίαρχη, γνήσια δημοκρατική, ανεξάρτητη, παραγωγική και τεχνολογικά προηγμένη Ελλάδα του 21ου αιώνα. Ενός χώρου που θα λειτουργεί στη βάση του διαλόγου, της διαρκούς και ίσης πληροφόρησης, με αμεσοδημοκρατικά  χαρακτηριστικά, αξιοποιώντας κριτικά τη σύγχρονη τεχνολογία και το διαδίκτυο». (Απόσπασμα από τη Διακήρυξη των 1-1-4)

Το κείμενο αυτό υπογράφουν 114 πρόσωπα και συλλογικότητες, «μεμονωμένα πρόσωπα αλλά και πρωτοβουλίες και κινήσεις πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, οικολογικές, εκπαιδευτικές, επιστημονικές, συνεργατικές, για τα δικαιώματα».

Στη συνέντευξη τύπου, που συντόνισε η Άννα Αμπατζόγλου, υποψήφια διδάκτορας Ελληνικής Λογοτεχνίας, μίλησαν οι Αλέκος Αλαβάνος, Νάντια Βαλαβάνη, Κώστας Λαπαβίτσας, Παναγιώτης Λαφαζάνης και Μάνια Παπαδημητρίου, ενώ διαβάστηκε μήνυμα του Γρηγόρη Ζαρωτιάδη από τη Θεσσαλονίκη.

Στη συνέντευξη ανακοινώθηκε ότι στηρίζει την πρωτοβουλία ο Μανώλης Γλέζος, ο οποίος δεν μπόρεσε να παραβρεθεί γιατί βρίσκεται εκτός Αθήνας.

Στη συνέντευξη τύπου παρέμβηκαν επίσης ο Γιάννης Ζερβός, πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο Θανάσης Γούναρης, πρόεδρος Διοικούσας Επιτροπής Κόμματος Πειρατών, ο Μάκης Σταύρου, από τη Συμμαχία για τα Κοινά, ο Βαγγέλης Πισσίας, από τη Διεθνή Επιτροπή για την Ειρήνευση στη Συρία, ο Τάσος Καραγεώργος, από το Κίνημα Αλληλεγγύη Ανυπακοή Ανατροπή (ΑΛΑΝΥΑ).

Σας επισυνάπτουμε το κείμενο των 10 σημείων και τη λίστα με τους 114 που υπογράφουν.

Αθήνα, 11.06.2018

Για Επικοινωνία :
Μαρία Ισίδου 6972676741,                    Ζωή Κουμπιού 6973928776

 

 Δέκα Σημεία για τη Συνεργασία, την Κοινή Δράση και την Ενότητα – Κείμενο Υπογραφών

 «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό», ανήκουν στον λαό «και ασκούνται από τον λαό»

 Εθνικό Συμβούλιο των Αντιπροσώπων του Ελληνικού Λαού, Κορυσχάδες Ευρυτανίας, 27 Μαϊου 1944

 Εμείς, όσες κι όσοι, υπογράφουμε αυτό το κείμενο:

Πρώτο: Αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με την άγρια επίθεση ενάντια στην κοινωνία, στον κόσμο της εργασίας, στη νέα γενιά και με τον εξευτελισμό της Ελλάδας, αποτέλεσμα των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωζώνης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το τέλος του τρίτου προγράμματος δεν εγκαινιάζει καμία ανάπτυξη και απαλλαγή από το μνημονιακό καθεστώς και την ξένη κηδεμονία. Από το 2010, πέρα από το πάγιο καθεστώς εξάρτησης της σύγχρονης εποχής, οι κυβερνήσεις έχουν δεσμεύσει την Ελλάδα σε καθεστώς άμεσης επιτροπείας για δεκαετίες, σε κατάσταση στασιμότητας και αναπτυξιακής καθήλωσης. Η κρίση είναι οικονομική, κοινωνική, πολιτική, εκπαιδευτική, επικοινωνιακή, αξιακή, δηλαδή καθολική, κρίση πολιτισμού. Η πατρίδα μας βρίσκεται εν κινδύνω.

Δεύτερο: Γνωρίζουμε ότι ο τόπος μας διαθέτει άφθονες δυνατότητες ανάπτυξης και πλούτου, φτάνει να αξιοποιηθούν με αυτοπεποίθηση και όραμα οι υποδομές του που σήμερα λεηλατούνται, το διψασμένο για δημιουργία ανθρώπινο δυναμικό του, η στρατηγική γεωγραφική του θέση, ο φυσικός του πλούτος. Εμπνεόμαστε από τις παρακαταθήκες μεγάλων ιστορικών, εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού μας, από τις ιστορικές στιγμές θυσίας και ανιδιοτέλειας, από την πολύτιμη κληρονομιά δημιουργικού πνεύματος  και επινοητικότητας που μας έρχονται από το βάθος του ιστορικού  παρελθόντος αυτού του τόπου. Από την ικανότητα του λαού μας όχι απλώς να επιβιώνει με αξιοπρέπεια σε ένα διεθνές περιβάλλον, αλλά να δημιουργεί επαναστατικές καινοτομίες στους πολιτικούς θεσμούς, την επιστήμη, τα γράμματα και την τέχνη. Δεν επιτρέπουμε σε κανένα να καταδικάσει σε λήθη την ιστορική μας μνήμη.

Τρίτο: Είμαστε πεπεισμένοι ότι υπάρχει εναλλακτική λύση που θα οδηγήσει στην ανασυγκρότηση και την αναγέννηση της οικονομίας και της πατρίδας μας. Υπάρχουν συγκεκριμένες κατευθύνσεις σε εμπεριστατωμένες συλλογικές και ατομικές μελέτες, στηριγμένες στη διεθνή εμπειρία,  που μπορούν να φέρουν μια ουσιαστική υπέρβαση της ύφεσης και της επακόλουθης στασιμότητας ικανοποιώντας τις λαϊκές ανάγκες. Για μας κάθε πρόγραμμα απαιτεί τη συμμετοχή και τη σφραγίδα του λαού, που συστηματικά έχει τεθεί από τρόικα και κυβερνήσεις σε ζώνη αποκλεισμού. Οι Ελληνίδες κι Έλληνες επιστήμονες καλούνται να αξιοποιήσουν τις γνώσεις, την ερευνητική τους πείρα, τις δημιουργικές ιδέες με στόχο την ανοικοδόμηση μέσα από τα σημερινά ερείπια και την οικοδόμηση μιας νέας Ελλάδας του 21ου αιώνα.

Τέταρτο: Κρίνουμε ως άμεσα αναγκαία: Την τόνωση της ενεργού ζήτησης. Την ταχεία αποκλιμάκωση της φορολογίας, συμπεριλαμβανομένης της κατάργησης του ΕΝΦΙΑ. Την παράλληλη επεκτατική δημοσιονομική πολιτική για την ανακούφιση του λαού, κι ιδιαίτερα τη στήριξη των πλέον αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Την αύξηση των επενδύσεων στον δημόσιο, ιδιωτικό και κοινωνικό τομέα. Τη δημιουργία του απαραίτητου δημοσιονομικού χώρου με την απαλλαγή του προϋπολογισμού από τα εξοντωτικά πρωτογενή πλεονάσματα και με τη χρήση των νομισματικών εργαλείων, αποδομώντας έτσι τη λογική ότι «δεν μπορούν να υπάρξουν χρήματα». Την προώθηση, με αξιοποίηση όλων των δυνατών μέσων, μιας βαθιάς διαγραφής χρέους. Την ταχεία, με αυτόν τον τρόπο, μείωση της ανεργίας και τη δημιουργία θέσεων εργασίας με αξιοπρεπείς σχέσεις εργασίας και αμοιβής. Την εξυγίανση και αναπτυξιακή αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα σε δημόσια βάση, που θα στηρίζει τις νέες αναπτυξιακές πολιτικές. Τον σχεδιασμό μιας μεσοπρόθεσμης βιομηχανικής και αγροτικής πολιτικής για την αλλαγή της στρεβλής δομής της οικονομίας. Την ενεργή συμμετοχή της χώρας στην παγκόσμια τεχνολογική επανάσταση από την οποία είναι στην ουσία απούσα. Η παραγωγική ανασυγκρότηση προϋποθέτει τελικά την εθνικοποίηση των ΔΕΚΟ και άλλων στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

Πέμπτο: Θεωρούμε ότι οι νέες πολιτικές απαιτούν την κατάκτηση και εδραίωση της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, ώστε οι Ελληνίδες και οι Έλληνες να είμαστε με υπερηφάνεια πολίτες της Ελλάδας και με αξιοπρέπεια πολίτες της ηπείρου μας και του κόσμου. Για τον σκοπό αυτό χρειάζεται βαθιά δημοκρατική τομή στη Δημόσια Διοίκηση, με εκσυγχρονισμό, αποδοτικότητα και παραγωγικότητα, με αποτελεσματική καταπολέμηση της αναξιοκρατίας, κομματικοποίησης, διαφθοράς, διαπλοκής, ατιμωρησίας. Η εμπέδωση της λαϊκής κυριαρχίας θα στηριχτεί στη συγκρότηση Συντακτικής Συνέλευσης για την ψήφιση από τον λαό νέου Συντάγματος, που θα θέτει μεταξύ άλλων το δικαίωμα ζωής και εργασίας των πολιτών υπεράνω των απαιτήσεων των δανειστών. Η Δικαιοσύνη αντί για προνομιακό όργανο των πλουσίων, χρειάζεται βαθιές τομές για να γίνει καταφύγιο των πιο αδύναμων πολιτών. Απαιτείται η συντριπτική ήττα του σημερινού εργοδοτικού, κυβερνητικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και η εκ βάθρων αναγέννηση ενός συμμετοχικού, δημοκρατικού, ταξικού κινήματος, που η πηγή του είναι ο τόπος εργασίας.

Έκτο: Θέτουμε, ζώντας σε μια περιοχή ρευστότητας και ανασφάλειας, αμερικανικών και ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, συγκρούσεων και περιφερειακών ηγεμονισμών, στρατιωτικών εισβολών και τοπικών πολέμων, ως κεντρικό μας στόχο την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και της ασφάλειας της πατρίδας μας. Οι αρχές αυτές είναι αδιαπραγμάτευτες και δεν αποτελούν εμπόδιο αλλά προϋπόθεση της καλής γειτονίας, βασικού και μόνιμου στόχου μας. Δεν πρόκειται να δεχτούμε από κανένα υπερεθνικό οργανισμό να τίθεται υπεράνω ή να θέτει υπό αίρεση τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Η ανασυγκρότηση της οικονομίας και η ανάκαμψη του φρονήματος του λαού μας είναι κεντρικές προϋποθέσεις ώστε η χώρα μας να είναι διεθνώς σεβαστή. Αγωνιζόμαστε για την προάσπιση της ειρήνης, της εθνικής κυριαρχίας, της ισότιμης συνεργασίας και της αλληλεγγύης με τους γειτονικούς λαούς, μακριά από τους όποιους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή μας. Η παρουσία της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ δεν εγγυάται την ειρήνη ούτε την εθνική μας κυριαρχία.

Έβδομο: Είμαστε βέβαιοι ότι υφίστανται οι αναγκαίες δυνάμεις για ένα τέτοιο φιλόδοξο εγχείρημα. Είναι όμως διασκορπισμένες και συχνά ανταγωνιστικές, και γι’ αυτό μειωμένης αποτελεσματικότητας. Μπορούμε να ενώσουμε τις διάσπαρτες αυτές νησίδες σε ένα πανίσχυρο Αρχιπέλαγος. Μπορούμε να αναπτερώσουμε το ηθικό του λαού και να στηρίξουμε την ηθική της αλληλεγγύης και δημιουργίας. Με αυτό το όραμα τασσόμαστε υπέρ ενός μετώπου όλων των πολιτικών και  κοινωνικών δυνάμεων που εμπνέονται και πονάνε για κοινωνική δικαιοσύνη, για μια κυρίαρχη, γνήσια δημοκρατική, ανεξάρτητη, παραγωγική και τεχνολογικά προηγμένη Ελλάδα του 21ου αιώνα. Ενός χώρου που θα λειτουργεί στη βάση του διαλόγου, της διαρκούς και ίσης πληροφόρησης, με αμεσοδημοκρατικά  χαρακτηριστικά, αξιοποιώντας κριτικά τη σύγχρονη τεχνολογία και το διαδίκτυο.

Όγδοο: Ζούμε σε χρόνια που από τη νεολαία έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να έχει όραμα, ακόμα και να ονειρεύεται. Οι νέοι άνθρωποι σηκώνουν το βάρος της κρίσης μαζί με τη μισθωτή εργασία και τα μεσαία στρώματα. Επί μια δεκαετία η νεολαία χτυπιέται αλύπητα στην εκπαίδευση, την αγορά εργασίας και τους χώρους δουλειάς. Η χώρα μας έχει χάσει μισό εκατομμύριο εκπαιδευμένους ανθρώπους, μια ολόκληρη γενιά πτυχιούχων, που στην πιο παραγωγική τους ηλικία οδηγήθηκαν στη μετανάστευση. Μπορούμε να απελευθερώσουμε τον καταπιεσμένο δυναμισμό, την έμπνευση, τον πειραματισμό, την εφευρετικότητα, την αισιόδοξη ματιά της νέας γενιάς. Η εκπαίδευση θα γίνει η ατμομηχανή της αναγέννησης και η απασχόληση των νέων από τις πρώτες επιλογές.

Ένατο: Συνυπογράφουμε το κείμενο: Όσες και όσοι πιστεύουμε ότι οι αναγκαίες αυτές αλλαγές είναι ασυμβίβαστες με την παραμονή στην Ευρωζώνη και οδηγούν σε ρήξη με την ΕΕ. Όσες και όσοι, παράλληλα, προτάσσουν την εφαρμογή ενός προγράμματος ανασυγκρότησης και μετασχηματισμών της χώρας και είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν ν’ ανακοπεί απ’ οποιονδήποτε εκβιασμό ή τελεσίγραφο από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή οιουδήποτε άλλου. Καλούμε όλες και όλους που συμμερίζονται αυτές τις σκέψεις να ενώσουμε τις δυνάμεις μας: μεμονωμένα πρόσωπα αλλά και πρωτοβουλίες και κινήσεις πολιτικές, κοινωνικές, οικολογικές, εκπαιδευτικές, επιστημονικές, συνεργατικές, για τα δικαιώματα. Να συνδυάσουμε την ισχύ της ενότητας με το εύρος της διαφορετικότητας. Έχουμε συνείδηση  ότι, ιδιαίτερα με τη σημερινή διακυβέρνηση, έχει πληγεί σε βάθος η εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού σε κάθε πολιτική δράση για εναλλακτική λύση κι οφείλουμε να αγωνισθούμε σκληρά για να την αποκαταστήσουμε. Η μόνη εγγύηση μας γι’ αυτό θα είναι η δράση μας.

Δέκατο: Δεσμευόμαστε, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συγκέντρωσης υπογραφών, που θα είναι η πρώτη ένδειξη στήριξης και γενναίας απόφασης για την κοινή μας πρωτοβουλία, να προχωρήσουμε σε ευρείες συναντήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, προκειμένου να συζητήσουμε για τους τρόπους συνεργασίας, κοινής δράσης, αγωνιστικής παρουσίας όλων των κινήσεων και προσώπων που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία. Στο χέρι μας είναι να αποτελέσει το 2018 τομή για τη δημιουργία ενός ισχυρού ρεύματος για μια νέα λαϊκή πλειοψηφία, που θα συμβάλει στην ανακοπή και στην ανατροπή της σημερινής κατάστασης.

Για να ανοίξει ένας νέος ορίζοντας ειρηνικής επανάστασης και λυτρωτικής απελευθέρωσης του λαού μας.

1 Αλαβάνος Αλέκος Σχέδιο Β
2 Αλαβάνος Γιάννης Αγρ. τοπογράφος μηχανικός, πρώην πρόεδρος Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας
3 Αμμανατίδου Πασχαλίδου Λίτσα Επαγγελματίας, πρώην βουλευτής
4 Αμπατζόγλου Άννα Υποψήφια δρ Νεοελληνικής Φιλολογίας
5 Αναστασιάδης  Κίμων Καθηγητής του Πανεπιστημίου Δυτ. Αττικής, πρόεδρος ΜΑΧΩΜΕ
6 Ανδρεάδης Γιάνγκος Καθηγητής, συγγραφέας, σκηνοθέτης
7 Αντωνίου Μαρία Εκπαιδευτικός, δημοτική σύμβουλος Λαμίας
8 Ασπρογέρακας Κώστας Δικηγόρος, πρώην δημοτικός σύμβουλος Χαϊδαρίου
9 Βαλαβάνη  Νάντια Συγγραφέας, οικονομολόγος, πρώην βουλευτής και υπουργός
10 Βρεττάκος Ηλίας Μέλος του Δ.Σ. του Πολυκέντρου της ΑΔΕΔΥ, πρώην αντιπρόεδρος ΑΔΕΔΥ
11 Γέρου Κάτια Ηθοποιός
12 Γεωργακάκη Ροδή Δημοτική σύμβουλος Ελληνικού-Αργυρούπολης, πρώην αντιδήμαρχος
13 Γιαλαμάς Τάκης Περιφερειακός σύμβουλος Θεσσαλίας
14 Γιολδάσης Βασίλης Μέλος Περιφερειακού Συμβουλίου Ηπείρου
15 Γκιτάκος Βασίλης Αντιπρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ
16 Γλέζος Μανώλης Αγωνιστής Εθνικής Αντίστασης, πρώην βουλευτής και ευρωβουλευτής
17 Γούναρης  Θανάσης Εκπαιδευτικός, πρόεδρος της Δ.Ε. του Κόμματος των Πειρατών
18 Δελημήτρος Κώστας Φυσικός, εργαζόμενος στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην βουλευτής
19 Δερμιτζάκης Κωστής Φαρμακοποιός, πρώην βουλευτής
20 Δούκας Γιάννης Πρώην υποδιοικητής του ΙΚΑ και μέλος της Ε.Ε. της ΓΣΕΕ
21 Ζάννας Ζήσης Φαρμακοποιός, πρώην βουλευτής
22 Ζαρωτιάδης Γρηγόρης Αν. καθηγητήςτου Τμήματος  Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, μέλος του Ε.Γ. της Σοσιαλιστικής Προοπτικής
23 Ζαφείρης Ανδρέας Εκπαιδευτικός, μέλος του Δ.Σ. του  ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ
24 Ζαχαριάς Κώστας Γιατρός ΕΣΥ, πρώην βουλευτής
25 Ζερδελής Γιάννης Γιατρός, πρώην βουλευτής
26 Ζούτσος Νίκος Εκπαιδευτικός, Γ.Γ. Α’ ΕΛΜΕ, δημοτικός σύμβουλος Περιστερίου
27 Ήσυχος Κώστας Πρώην βουλευτής και υπουργός
28 Θανοπούλου Κατερίνα Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής
29 Θεοδόση Αυγή Πρώην δημοτική σύμβουλος 5ου διαμερίσματος Αθηνών, πρώην διευθύντρια Εμπορικής Τράπεζας
30 Θεοδωρόπουλος Σαράντος Δικηγόρος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Ωφειλών
31 Ιωαννίδης Ηλίας Επαγγελματίας, πρώην βουλευτής
32 Καλλιγιάννης Εμμανουήλ Εκπαιδευτικός, πρόεδρος Κόμματος  Φιλελευθέρων
33 Καλόγηρος Νίκος Εκπαιδευτικός, μέλος του ΔΣ της ΑΔΕΔΥ
34 Καλομοίρης Γρηγόρης Εκπαιδευτικός, μέλος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ
35 Καλύβης Αλέκος Πρώην αναπληρωτής πρόεδρος της ΓΣΕΕ
36 Κανταράς Τάσος Δημοτικός σύμβουλος Πολυγύρου, μέλος του Δ.Σ της ΚΕΔΕ
37 Κάντας Τέλης Πρόεδρος της Πανελληνίου Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης
38 Καραβάκος Βασίλης Εκδότης, Δημοτικός Σύμβουλος Μεταμόρφωσης
39 Καραγεώργος Λάμπρος Καρδιολόγος, δ/ντής ΕΣΥ, πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων-Κέντρων Υγείας Λάρισας, μέλος του Γ.Σ. της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας
40 Καραγιώργος Τάσος Κίνημα Αλληλεγγύη – Ανυπακοή –  Ανατροπή
41 Μοσχοχωρίτου Όλγα Δικηγόρος, Συγγραφέας
42 Κασίμης Νίκος Μαθηματικός, μέλος της Διοίκησης της ΕΣΑμεΑ, πρώην δημοτικός σύμβουλος Νέας Φιλαδέλφειας
43 Καστρίτη Κατερίνα Λογίστρια, κινήματα πόλης
44 Κατζουράκης Κυριάκος Ζωγράφος, σκηνοθέτης,  ομοτ. καθηγητής του ΑΠΘ
45 Κατίκας Παναγιώτης Αρχιτέκτων μηχανικός, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μηχανικών του Δημοσίου
46 Κολοβός Γιάννης Εκπαιδευτικός, περιφερειακός σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας
47 Κοντός Δημήτρης Φυσικός, γ. γ. της Ομοσπονδίας Τριτέκνων Ελλάδας
48 Κοροβέσης Περικλής Δημοσιογράφος, πρώην βουλευτής
49 Κοροντζής Κώστας Εκδότης
50 Κορτζίδης  Χρήστος Δημοτικός σύμβουλος Ελληνικού-Αργυρούπολης, πρώην Δήμαρχος
51 Κορφιάτης Διονύσης Πρ. πρόεδρος Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας
52 Κουβελάκης Στάθης Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Kings College, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
53 Κουμπιού Ζωή Ηλεκτρολόγος μηχανικός
54 Κουρής Βαγγέλης Δικηγόρος, πρόεδρος της Σ.Ε. Υπεράσπισης του Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο, χωρίς Βάσεις και Ξένα Στρατεύματα
55 Κούστας Κώστας Εκπαιδευτικός, περιφερειακός σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας
56 Κριτσωτάκης Μιχάλης Περιφερειακός σύμβουλος Κρήτης, πρώην βουλευτής
57 Κυδωνάκης Στέλιος Τεχνολόγος μηχανικός, μέλος του Δ.Σ της ΟΜΕ – ΟΤΕ
58 Κυρίτση Αγλαϊα Δημοσιογράφος, περιφερειακός σύμβουλος Βορείου Αιγαίου, πρώην βουλευτής
59 Κωνσταντάκης Άρης Δικηγόρος
60 Κώτσιας Θωμάς Συνταξιούχος των ΕΛΠΕ, πρώην βουλευτής Ευρυτανίας
61 Κώτσιας Σπύρος Πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας ΟΣΕ
62 Λαπαβίτσας Κώστας Οικονομολόγος, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
63 Λαφαζάνης Παναγιώτης Γραμματέας του Π.Σ της ΛΑ.Ε, πρώην βουλευτής και υπουργός
64 Λέβα Βάσω Δημοτική σύμβουλος Λαμίας, πρώην βουλευτής
65 Λεουτσάκος Στάθης Πρώην βουλευτής, αντιδήμαρχος Πειραιά και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά
66 Μαγιάκης Λευτέρης Ηλεκτρολόγος μηχανικός, δημοτικός σύμβουλος Αμαρουσίου
67 Μακρής Ανδρέας Εργαζόμενος σε νοσοκομείο, μέλος της διοίκησης της ΠΟΕΔΗΝ
68 Μανουσάκης Αρκάδης Επ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών
69 Μαντάς Παναγιώτης Γιατρός, μέλος της Δ.Ε. του ΔΗΚΚΙ
70 Ματζουράτος Δημήτρης, Πρόεδρος Συνδέσμου Ελληνοπαλαιστινιακής Φιλίας
71 Μαυρόπουλος Τάσος Δημοτικός σύμβουλος Βύρωνα, μέλος του Κινήματος κατά των Πλειστηριασμών, πρώην γ. γ. του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη
72 Μιχαλάκης Νίκος Γιατρός, πρώην βουλευτής
73 Μούζιος Παναγιώτης Ηλεκτρολόγος μηχανικός, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μηχανικών Δημοσίου
74 Μπαδογιάννης Άκης Γιατρός, μέλος του Συντονιστικού της Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού
75 Μπαρτζώκας Θανάσης Πρώην δήμαρχος Καισαριανής
76 Μυρίδης Μύρων Ομοτ. καθηγητής του ΑΠΘ
77 Νεγρεπόντη – Δελιβάνη Μαρία Πρώην πρύτανης και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
78 Νικολάου Κώστας Μέλος της Δ. Ε. του Κέντρου Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της ΓΣΕΕ (ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ)
79 Παλαιοχωρίτης Δημήτρης Ηθοποιός, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος-Ακροάματος
80 Παντάκας Δημήτρης Πολιτικός μηχανικός, μέλος του Συλλόγου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων  Αντιστασιακών ’67-’74
81 Παπαδήμας Άλκης Μαθηματικός, πρώην αντιδήμαρχος Καισαριανής
82 Παπαδημητρίου Μάνια Ηθοποιός, σκηνοθέτης
83 Παπαδόγιαννη Σοφία Κοινωνιολόγος
84 Παπαδόπουλος Κώστας Δημοτικός σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη
85 Παπακωνσταντίνου Πέτρος Δημοσιογράφος, συγγραφέας
86 Παπουλής Κώστας Πολιτικός μηχανικός, περιφερειολόγος, εκπαιδευτικός
87 Πετράκος Θανάσης Μαθηματικός, πρώην βουλευτής
88 Πισίνας Δημήτρης Οικονομολόγος, μέλος του Π.Γ. της Χριστιανικής Δημοκρατίας
89 Πολύζος Γιώργος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εμποροβιοτεχνών Αιτωλοακαρνανίας, μέλος του Δ.Σ. της  ΓΣΕΒΕΕ
90 Πριμικήρης Βασίλης Γιατρός αναισθησιολόγος, στέλεχος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας
91 Πρωτονοτάριος Γιάννης Περιφερειακός σύμβουλος Αττικής,  καθηγητής του Ε.Μ.Π.
92 Ρωμανιάς Γιώργος Εργατολόγος, πρώην γ.γ.  Κοινωνικής Ασφάλισης
93 Σακούτης Νίκος Εκπαιδευτικός, δημοτικός σύμβουλος Πετρούπολης, μέλος του ΔΣ της ΚΕΔΕ
94 Σαμοΐλης Στέφανος Αρχιτέκτων μηχανικός, πρώην βουλευτής
95 Σκούμας Θανάσης Δικηγόρος, πρώην δήμαρχος Θήβας και  βουλευτής
96 Σουλτανίδου Χριστίνα Μέλος του Κινήματος κατά των Πλειστηριασμών στη Θεσσαλονίκη
97 Σπανού Δέσποινα Νομικός, πρώην αντιπρόεδρος της  ΑΔΕΔΥ
98 Σταθάς Γιάννης Βιομηχανικός εργάτης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς, πρώην βουλευτής
99 Σταυρίδη Ηώ Διεθνολόγος, περιβαντολόγος
100 Σταυρόπουλος Τάσος Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών
101 Στρατούλης Δημήτρης Δρ Νομικής, πρώην βουλευτής και υπουργός
102 Τασόγλου Μανόλης Επαγγελματίας
103 Τζήμας Θέμης Δρ Διεθνούς Δικαίου του  ΑΠΘ
104 Τόλιος Γιάννης Συντονιστής ΜΑΧΩΜΕ, δρ Οικονομίας, πρώην γ.γ.  Βιομηχανίας
105 Τρούλος Γιάννης. Σμήναρχος ε.α
106 Τσανάκα Αλεξάνδρα Τοπογράφος μηχανικός, πρώην βουλευτής
107 Τσιαμαντάς Ηλίας Συνταξιούχος ΔΕΗ
108 Φιλιππάκης Γιώργος Δημοσιογράφος
109 Χαραλαμπάκη Κάτια Ψυχίατρος-Ψυχοθεραπεύτρια, Συντονίστρια Διευθύντρια ΕΣΥ
110 Χαραλαμπίδου Δέσποινα Περιφερειακή σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας, πρώην βουλευτής
111 Χαραλαμπίδου Κυριακή Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Νίκαιας-Ρέντη
112 Χαρίσης Γιώργος Μέλος του Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ
113 Χελάκης Γιώργος Δημοσιογράφος
114 Χουντής Νίκος Ευρωβουλευτής, πρώην βουλευτής και υπουργός

Η ώρα του λογαριασμού πλησιάζει…

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, άρχιζαν ξανά στο Χίλτον οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των εκπροσώπων του «κουαρτέτου» (Κομισιόν, ΔΝΤ, ΕΚΤ, ESM) και της κυβέρνησης Τσίπρα σχετικά με την 4η αξιολόγηση, τα αποτελέσματα της οποίας θα συζητηθούν στο Eurogroup της 24ης Μαΐου.

Το «πλαί­σιο» της δια­πραγ­μά­τευ­σης είναι γνω­στό:

• Στο πα­ρα­μύ­θι περί «εξό­δου από τα μνη­μό­νια», απλώς ο δρά­κος θα αλ­λά­ξει όνομα. Σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες στον Τύπο, το Μνη­μό­νιο 3 θα με­το­νο­μα­στεί μετά τον Αύ­γου­στο του ’18 «ερ­γα­λείο πα­ρα­κο­λού­θη­σης». Και μά­λι­στα, όπως δή­λω­σε ο πρό­ε­δρος του Eurogroup, Μάριο Σε­ντέ­νο, θα πρό­κει­ται για τούρ­μπο-ερ­γα­λείο, για ένα «ερ­γα­λείο ενι­σχυ­μέ­νης επο­πτεί­ας».

• Η «έξο­δος» δεν θα είναι χωρίς πρό­σθε­τα μέτρα λι­τό­τη­τας. Ήδη οι κυ­βερ­νη­τι­κοί πα­ρα­τρε­χά­με­νοι στα­μά­τη­σαν τις δη­μα­γω­γί­ες των πε­ρα­σμέ­νων εβδο­μά­δων περί ανα­βο­λής ή ανα­στο­λής του σφα­γεί­ου στις κα­τα­βαλ­λό­με­νες συ­ντά­ξεις και συ­γκε­ντρώ­νο­νται στην προ­σπά­θεια να πεί­σουν την κοι­νω­νία ότι η με­γά­λη μεί­ω­ση στις συ­ντά­ξεις δεν θα έχει και τόσο τρο­με­ρές συ­νέ­πειες. Ίσως τα γε­μι­στά της κ. Φω­τί­ου να είναι μια κά­ποια λύσις… Όμως το καυτό ζή­τη­μα των συ­ντά­ξε­ων δεν είναι το μο­να­δι­κό πικρό πο­τή­ρι για το επι­τε­λείο Τσί­πρα. Μέσα στο δυ­σμε­νές διε­θνές οι­κο­νο­μι­κό κλίμα (πού να είναι όλοι εκεί­νοι που διέ­βλε­παν τη «με­σο­πρό­θε­σμη στα­θε­ρο­ποί­η­ση» του συ­στή­μα­τος…) το ΔΝΤ και –κατά τα κυ­ρια­κά­τι­κα δη­μο­σιεύ­μα­τα– πάνω από 10 ευ­ρω­παϊ­κές «δα­νεί­στριες» χώρες ζη­τούν τη μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του από την 1/1/2019, προ­κρί­νο­ντας την τα­κτι­κή του σοκ στην επερ­χό­με­νη μεί­ω­ση των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών ει­σο­δη­μά­των. Και στα «ψιλά γράμ­μα­τα» κρύ­βο­νται κι άλλα: η ανα­προ­σαρ­μο­γή των αντι­κει­με­νι­κών αξιών των ακι­νή­των θα οδη­γή­σει σε αύ­ξη­ση και όχι μεί­ω­ση του ΕΝΦΙΑ για με­ρι­κές εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες νοι­κο­κυ­ριά…

• Τα κυ­βερ­νη­τι­κά φλη­να­φή­μα­τα περί της εξό­δου στις αγο­ρές για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση των με­γά­λων –από το 2019 και μετά– πλη­ρω­μών χρέ­ους (όπως τις «ορ­γά­νω­σε» η συμ­φω­νία του 2015) δεν πεί­θουν κα­νέ­ναν.

Δεν πεί­θουν την ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη, που αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι στις διε­θνείς αγο­ρές αυτήν τη στιγ­μή πνέ­ουν θυ­ελ­λώ­δεις άνε­μοι (τί­ναγ­μα στον αέρα της συμ­φω­νί­ας με το Ιράν, σκέ­ψεις-μέ­τρα και αντί­με­τρα στρο­φής στον προ­στα­τευ­τι­σμό κ.ο.κ.). Που γνω­ρί­ζει ότι τα stress tests των τρα­πε­ζών ήταν αρ­κε­τά «μούφα» και ότι ο δρό­μος των «4 συ­στη­μι­κών» πα­ρα­μέ­νει έντο­να ανη­φο­ρι­κός. Που βλέ­πει, ξαφ­νι­κά, δη­λώ­σεις διε­θνών εκτι­μη­τών να κη­ρύσ­σουν ότι «η ΔΕΗ δεν είναι βιώ­σι­μη επι­χεί­ρη­ση». Που δια­πι­στώ­νει ότι αρκεί η εκτί­μη­ση ενός διε­θνούς fund περί ανα­ξιο­πι­στί­ας στα στοι­χεία για την κερ­δο­φο­ρία μιας μι­κρής επι­χεί­ρη­σης (της Folli Follie) για να γίνει άνω-κά­τω το χρη­μα­τι­στή­ριο της Αθή­νας.

Δεν πεί­θουν όμως και τους δα­νει­στές. Που δη­λώ­νουν ότι τα μέτρα για την «ελά­φρυν­ση» του χρέ­ους –όποια και όταν ανα­κοι­νω­θούν…– θα υλο­ποιού­νται στα­δια­κά, τμη­μα­τι­κά, και υπό τη διαρ­κή προ­ϋ­πό­θε­ση της απρό­σκο­πτης «προ­ό­δου» των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Και που, ως πρώτο μέτρο στην κα­τεύ­θυν­ση αυτήν, απαι­τούν από τον Τσί­πρα να υπο­γρά­ψει «ρήτρα» μο­νι­μό­τη­τας όλων των μνη­μο­νια­κών νόμων και ρυθ­μί­σε­ων, ανα­λαμ­βά­νο­ντας έτσι την «κυ­ριό­τη­τα» όλης της αντι­δρα­στι­κής πο­λι­τι­κής από το 2010 και μετά.

Τα­κτι­κι­σμοί

Απέ­να­ντι σε αυτήν τη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ελ­πί­ζει ότι θα μπο­ρεί να επι­βιώ­σει με τα­κτι­κι­σμούς.

Μέχρι σή­με­ρα αυτή η μη­χα­νή δού­λευε. Δού­λευε αξιο­ποιώ­ντας τη βαθιά απέ­χθεια των λαϊ­κών μαζών απέ­να­ντι στη δο­κι­μα­σμέ­νη Δεξιά, δού­λευε αξιο­ποιώ­ντας τις αδυ­να­μί­ες συ­γκρό­τη­σης εναλ­λα­κτι­κής λύσης στα αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δού­λευε αξιο­ποιώ­ντας την υπο­στή­ρι­ξη των δα­νει­στών και τη φι­λι­κή «ανοχή» της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης μετά το κα­λο­καί­ρι του 2015.

Όμως, όταν μια κυ­βέρ­νη­ση μπαί­νει σε βαθιά κρίση, όταν έχει εξα­ντλή­σει όλο το από­θε­μα ψευ­δαι­σθή­σε­ων και αυ­τα­πα­τών της κοι­νω­νι­κής βάσης της, τότε η «τα­κτι­κή ικα­νό­τη­τα» αντι­στρέ­φε­ται. Τα κυ­βερ­νη­τι­κά και επι­κοι­νω­νια­κά επι­τε­λεία πιά­νουν θη­σαυ­ρούς και αυτοί με­τα­τρέ­πο­νται σε κάρ­βου­να. Η υπό­θε­ση Novartis ήταν μια προει­δο­ποί­η­ση: ακόμα και ο «πό­λε­μος κατά της δια­φθο­ράς», το πα­λιό­τε­ρα αγα­πη­μέ­νο πεδίο των αντε­πι­θέ­σε­ων του Τσί­πρα και της πα­ρέ­ας του, έχει ήδη στο­μώ­σει.

Αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αντα­να­κλά η πιο προ­σε­κτι­κή, πλέον, τα­κτι­κή της ηγε­σί­ας του ΚΙΝΑΛ υπό τη Φ. Γεν­νη­μα­τά. Εκεί που ο πα­λιός χώρος του ΠΑΣΟΚ έμοια­ζε σαν μια ευ­ρύ­χω­ρη δε­ξα­με­νή «εφε­δρειών» για τον Τσί­πρα (με το παι­χνί­δι να «στρώ­νε­ται» από πα­λιό­τε­ρες έμπει­ρες κα­ρα­βά­νες του πα­σο­κι­κού σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού), σή­με­ρα το Μα­ξί­μου δια­κι­νεί non papers που κα­λούν τη Φ. Γεν­νη­μα­τά να επι­λέ­ξει αν θα ρυ­μουλ­κη­θεί στο «προ­ο­δευ­τι­κό μέ­τω­πο» ή αν θα γίνει «μαζί με τον Ευ. Βε­νι­ζέ­λο έρ­μαιο της Δε­ξιάς», ενώ ο Στ. Θε­ο­δω­ρά­κης και οι λίγοι «πο­τα­μί­σιοι» που του απο­μέ­νουν δεν είναι αρ­κε­τοί για να αντι­σταθ­μί­σουν τα κενά.

Το βα­σι­κό πεδίο για πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία που έχει απο­μεί­νει στον Τσί­πρα είναι η επι­λο­γή του χρό­νου των εκλο­γών. Όμως, με την κα­τεύ­θυν­ση που έχουν πάρει τα πράγ­μα­τα, αυτό αφορά πε­ρισ­σό­τε­ρο την επι­λο­γή με­τα­ξύ μιας πο­λι­τι­κής ήττας (εκλο­γές το φθι­νό­πω­ρο του ’18) ή μιας πο­λι­τι­κής συ­ντρι­βής (εκλο­γές από την άνοι­ξη ως το φθι­νό­πω­ρο του 2019), αφού θα έχουν συ­γκε­κρι­με­νο­ποι­η­θεί τα σκλη­ρά συ­μπε­ρά­σμα­τα των αν­θρώ­πων για το τι επι­φυ­λάσ­σει η επό­με­νη μέρα.

Αντί­στα­ση-ανα­τρο­πή

Δεν έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία η «μα­ντε­ψιά» για το χρόνο των εκλο­γών. Το πι­θα­νό­τε­ρο είναι ότι ούτε ο ίδιος ο Τσί­πρας δεν τον γνω­ρί­ζει, έχο­ντας ήδη γίνει έρ­μαιο των εξε­λί­ξε­ων και των απο­φά­σε­ων με­γα­λύ­τε­ρων δυ­νά­με­ων.

Ση­μα­σία έχει η συ­γκέ­ντρω­ση δύ­να­μης για αντί­στα­ση και πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πής αυτής της κα­τά­στα­σης.

Είναι κα­τά­πτυ­στη η από­φα­ση της ηγε­σί­ας της ΓΣΕΕ να απα­ντή­σει σε αυτήν τη συ­γκυ­ρία με την «κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία» με τους ερ­γο­δό­τες. Τέ­τοιες πρω­το­βου­λί­ες πάντα οδη­γούν στην υπο­τα­γή του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και των συν­δι­κά­των στην ερ­γο­δο­τι­κή πο­λι­τι­κή. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν αυτό γί­νε­ται στο ξε­κί­νη­μα της δια­δι­κα­σί­ας για το πώς πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί η εποχή μετά την τυ­πι­κή και ψευ­δε­πί­γρα­φη λήξη του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος, από το κα­λο­καί­ρι του ’18.

Στις 30 Μάη, οι δυ­νά­μεις του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος οφεί­λουν να πα­ρου­σιά­σουν μια πρώτη εκ­δο­χή του προ­γράμ­μα­τος διεκ­δι­κή­σε­ων, αι­τη­μά­των, ανα­γκών για την επό­με­νη μέρα. Και να υπο­γραμ­μί­σουν αυτά τα αι­τή­μα­τα με την όσο το δυ­να­τόν πιο πε­τυ­χη­μέ­νη απερ­γία, ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­ση, ενά­ντια στους ερ­γο­δό­τες, ενά­ντια στους συμ­βι­βα­σμούς της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας. Δη­λώ­νο­ντας ότι οι δικές μας προ­ο­πτι­κές είναι στη συ­νέ­χεια και στην κλι­μά­κω­ση των αγώ­νων των συμ­βα­σιού­χων, των νο­σο­κο­μεί­ων, της εκ­παί­δευ­σης, και στη διεύ­ρυν­ση αυτών των αγώ­νων σε όλη την κοι­νω­νία.

Όμως αυτή η σύ­γκρου­ση αφορά ανα­πό­φευ­κτα και στο πο­λι­τι­κό πεδίο. Η ώρα του λο­γα­ρια­σμού έρ­χε­ται. Θα προ­σπα­θή­σουν να την πα­ρου­σιά­σουν ως δί­λημ­μα: Τσί­πρας ή Μη­τσο­τά­κης; Θα είναι απο­λύ­τως κρί­σι­μο να υπάρ­χει μα­ζι­κή, ου­σια­στι­κή, ρι­ζο­σπα­στι­κά αρι­στε­ρή εναλ­λα­κτι­κή λύση. Η μάχη για την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων –νέων και πα­λιών– θα συ­νε­χι­στεί σε νέες συν­θή­κες. Όλοι θα με­τρη­θούν από το «τι θα κά­νου­με» για να διευ­κο­λύ­νου­με τον κόσμο μας σε αυτόν τον αγώνα.

Δουλεύουν για τη μονιμοποίηση της λιτότητας

Πίσω από τους τακτικισμούς για το χρόνο των εκλογών

Του Αντώνη Νταβανέλου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Στη δημόσια συζήτηση κυριαρχεί το ερώτημα για το χρόνο των εκλογών. Η μεγάλη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ –και η προοπτική επιδείνωσης της κατάστασης για το κυβερνητικό κόμμα– είναι η πολιτική βάση για όσους εισηγούνται στον Τσίπρα «εκλογές τώρα», με στόχο να κρατήσει κάποιες δυνάμεις που θα επιτρέπουν ελπίδες για συμμετοχή στον πολιτικό ανταγωνισμό από θέση πρωταγωνιστή ή, έστω, σημαντικού παίκτη.

Όμως, αυτή τη φορά η επιλογή δεν θα γίνει «ελεύθερα» από την ομάδα Τσίπρα. Οι δανειστές –σε αντίθεση με την «κατανόηση» που έδειξαν το Σεπτέμβρη του 2015– φαίνεται ότι θεωρούν απόλυτη προτεραιότητα τη συνέχεια και τη σταθερότητα στην προώθηση του μνημονιακού προγράμματος, αδιαφορώντας για τις πολιτικές συνέπειες που θα αντιμετωπίσουν όσοι ανέλαβαν αυτή τη βρόμικη δουλειά. Στην επιλογή αυτή συγκλίνουν και ντόπιες καθεστωτικές δυνάμεις: Ο ακραιφνής νεοφιλελεύθερος Κωσταντίνος Μίχαλος ζήτησε «να σταματήσει η καραμέλα περί πρόωρων εκλογών», σημειώνοντας ότι «το μόνο που φέρνουν είναι αναστάτωση στην οικονομία» και προτείνοντας «να δούμε, επιτέλους, να υλοποιείται το Σύνταγμα που προσδιορίζει εκλογές κάθε 4 χρόνια». Όσοι, με αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζουν εκλογές τον Οκτώβρη του 2019, μοιάζουν επιφανειακά να υποστηρίζουν τον Τσίπρα. Όμως πρόκειται για δηλητηριώδη «υποστήριξη»: Η αναβολή της εκλογικής αναμέτρησης για μετά την 1/1/2019 ταυτίζεται με την ανάληψη της «πατρότητας» των προνομοθετημένων σκληρών μέτρων του μνημονίου 3 και θα έχει συνέπειες στην εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ.

Για να ξεφύγει από ανάλογα διλλήματα, ή απλώς για να χρυσώσει το χάπι, το κυβερνητικό επιτελείο επανέρχεται στο «αφήγημα» ότι το success story του Αυγούστου του 2018 μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για να «γυρίσει το πολιτικό παιχνίδι». Πρόκειται για προσπάθεια χωρίς καμιά προοπτική επιτυχίας.

Η τυπική λήξη του προγράμματος του 3ου μνημονίου, τον Αύγουστο του 2018, σε κάθε περίπτωση συνοδεύεται με βασικές υποχρεώσεις για την κυβέρνηση:

– Την παραδοχή ότι το «προνομοθετημένο πρόγραμμα» θα υλοποιηθεί στο ακέραιο και εγκαίρως. Που σημαίνει την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» στις παλιές καταβαλλόμενες συντάξεις από 1/1/2019 και τη θεσμοθέτηση της μείωσης του αφορολόγητου ποσού στα 5.685 ευρώ από 1/1/2020 (αν καμφθεί τελικά η απαίτηση του ΔΝΤ να εφαρμοστεί και αυτό από την 1/1/2019).

– Τη δέσμευση μη ανατροπής όλων των παλαιότερων αντιμεταρρυθμίσεων των μνημονίων 1, 2 και 3, πιθανότατα με «ρήτρα» που θα απαγορεύει ακόμα και δευτερεύουσας σημασίας τροποποιήσεις.

– Τη δέσμευση για τα εξωφρενικά πλεονάσματα, της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ, τουλάχιστον μέχρι το 2022.

– Την κατάθεση συγκεκριμένης-δεσμευτικής λίστας ιδιωτικοποιήσεων, που θα περιγράφει τον ετήσιο ρυθμό σε αυτό το μεγάλο πλιάτσικο.

Με αυτά τα δεδομένα θα είναι τουλάχιστον γελοία η απόπειρα της κυβέρνησης να μιλήσει για το τέλος της επιτροπείας. Το πολύ πολύ να της επιτραπεί να δηλώσει ότι περνάμε σε καθεστώς «επιτήρησης» (όπως το χαρακτήρισε ο Μοσκοβισί), για να κάνει επικοινωνιακό παιχνίδι πάνω στο αν οι «επισκέψεις» της τρόικας θα γίνονται 2 ή 4 φορές το χρόνο.

Στα Eurogroup στις 24 Μαΐου και 21 Ιουνίου, η κυβέρνηση θα περιμένει να δει τις προθέσεις των δανειστών για τα ζητήματα του χρέους. Μέχρι τώρα όλα δείχνουν ότι η συζήτηση αυτή θα περιοριστεί σε μια διασπορά των πληρωμών μέσα στο χρόνο και ίσως σε μια προστασία από ενδεχόμενη αύξηση των επιτοκίων. Όπως γράφει και ο γερμανικός Τύπος, αυτό σημαίνει ότι οι δανειστές «κλωτσάνε το τενεκεδάκι λίγο παραπέρα», αφήνοντας ανοιχτό για αργότερα το ενδεχόμενο μιας νέας «παρέμβασης».

Στην πραγματικότητα, πέρα από τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, η κυβέρνηση Τσίπρα βρίσκεται στη θέση: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Πόλεμος κατά της διαφθοράς

Σε αυτό το σημείο, το μόνο όπλο που απομένει στον ΣΥΡΙΖΑ είναι το να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες των αντιπάλων του.

Και, πράγματι, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ έχουν πολλούς σκελετούς στην ντουλάπα τους. Ασκώντας την κυβερνητική εξουσία για δεκαετίες, ταυτίστηκαν με την αθλιότητα της ντόπιας κυρίαρχης τάξης, που πρωταγωνίστησε στη φοροκλοπή, στη λεηλασία του Δημοσίου και των τραπεζών, στη μίζα και στη διαφθορά.

Όμως ο πόλεμος κατά της διαφθοράς δεν μπορεί και δεν πρόκειται να αποδώσει πολιτικά οφέλη, αν είναι εικονικός. Ο Αλ. Τσίπρας βρίσκεται στο Μαξίμου, πλέον, για 3 χρόνια. Σε αυτό το διάστημα, οι διαβόητες «λίστες» αποδείχθηκαν μη αξιοποιήσιμες από μια κυβέρνηση που στην πραγματικότητα δεν τολμά να συγκρουστεί με τους ολιγάρχες. Σε αυτό το διάστημα τα θαλασσοδάνεια των καπιταλιστών από τις τράπεζες εξακολούθησαν να γράφονται στο χιόνι. Σε αυτό το διάστημα οι ιδιωτικοποιήσεις συνέχισαν να είναι ένα θερμοκήπιο διαφθοράς. Σε αυτό το διάστημα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε, με τα πιο απίθανα προσχήματα, να υπόσχεται «φιλέτα» σε ομίλους και οικογένειες καπιταλιστών, με όρους που θα προκαλούσαν ντροπή ακόμα και στα πιο διεφθαρμένα καθεστώτα. Και, κυρίως, έχει δεσμευτεί ότι θα συνεχίσει απαρέκλιτα έτσι: Το λιμάνι του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, τα αεροδρόμια, ο ΟΠΑΠ, το Ελληνικό κ.ο.κ. έχουν ανοίξει το δρόμο για όσα σχεδιάζονται σχετικά με το ΟΑΚΑ, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ κλπ.

Αυτή η πολιτική, παρά τα υπαρκτά ανάλογα «εγκλήματα» των αντιπάλων του Αλ. Τσίπρα, στην πραγματικότητα ξεδοντιάζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στο μέτωπο της επικοινωνιακής αξιοποίησης ενός, τάχα μου, πολέμου κατά της διαφθοράς. Το ξεφούσκωμα της υπόθεσης Novartis (ενός υπαρκτού και μεγάλου σκανδάλου) είναι διδακτικό. Η κυβέρνηση προσεγγίζει με ταχύτητα το σημείο όπου ο «πόλεμος κατά της διαφθοράς» θα στραφεί εναντίον της, όπου τα σκάνδαλα θα αρχίσουν να χτυπάνε την πόρτα των στελεχών της «πρώτης φοράς Αριστερά».

Απέναντι σε όλα αυτά, η μόνη προοπτική είναι η πάλη για την ανατροπή. Πάλη για την ανατροπή στο κεντρικό σημείο, στην καρδιά της κυβερνητικής πολιτικής: ανατροπή των μνημονίων και της βάρβαρης νεοφιλελεύθερης λιτότητας. Και η πάλη αυτή αναπόφευκτα στρέφεται κατεξοχήν ενάντια σε αυτούς που σήμερα ασκούν τις μνημονιακές πολιτικές, τρέχοντας με σπασμένα φρένα προς τον πάτο του βούρκου, χωρίς όμως να ξεχνάμε ότι οι ομόλογοί τους, αυτοί της Δεξιάς και του πιο παραδοσιακού σοσιαλφιλελεύθερου «κέντρου» είναι μια από τα ίδια.