Κατηγορία: Πολιτική

Όχι στην πολιτική καταστολή, τον ρατσισμό και στο δόγμα «Νόμος και τάξις»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ «ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΣ»

Το δόγμα «νόμος και τάξις», δηλαδή τη βίαιη καταστολή σε βάρος των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, εφάρμοσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στα Εξάρχεια, εκκενώνοντας τέσσερις καταλήψεις , που στην πλειοψηφία τους στέγαζαν πρόσφυγες,  στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και μικρά παιδιά, ακόμα και βρέφη.

Καταδεικνύοντας έτσι το πως αντιλαμβάνεται την «καταπολέμηση της εγκληματικότητας»: όχι ως προστασία των δικαιωμάτων των  πολιτών ή ως καταπολέμηση συμμοριών που διακινούν σκληρά ναρκωτικά, οι οποίες άλλωστε  τελούν υπό  την ανοχή και την κάλυψη της αστυνομίας, αλλά  ως ταξική,  ρατσιστική και πολιτική  βαρβαρότητα που στρέφεται ενάντια στα θύματα των πολέμων, της φτώχειας και όσων αντιδρούν στις καταστροφικές ακραία νεοφιλελεύθερες επιλογές της.

Απαιτούμε από την κυβέρνηση την άμεση απελευθέρωση των προσφύγων που κρατούνται, την μετεγκατάστασή τους σε αξιοπρεπείς δομές φιλοξενίας και όχι σε hot spots ή κέντρα κράτησης, την ματαίωση οποιασδήποτε σχεδιαζόμενης απέλασης  στο πλαίσιο της επονείδιστης συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας και άλλων διμερών συμφωνιών.

Η Λαϊκή Ενότητα στέκεται σταθερά αλληλέγγυα στο πλευρό των προσφύγων και θα στηρίξει τις κινητοποιήσεις  που απαιτούνται  και προγραμματίζονται ενάντια στις πολιτικές καταστολής και τη ρατσιστική βαρβαρότητα.

Επιτροπή Δικαιωμάτων ΛΑ.Ε.
28/8/2019

Ανακοίνωση ΜΕΤΑ για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΝΔ

Οι πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης της ΝΔ και οι προγραμματικές της δηλώσεις στη Βουλή καταδεικνύουν την πολιτική που σκοπεύει να ακολουθήσει για την επόμενη περίοδο, κάτι βέβαια που γνωρίζαμε έτσι κι αλλιώς.

Θα κινηθεί δηλ. στο ασφυκτικό πλαίσιο που έχει συνδιαμορφωθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια με τους δανειστές και την ΕΕ, μιας δεν υπάρχει καμιά πολιτική βούληση για ρήξη ούτε βεβαίως από την παρούσα κυβέρνηση, ούτε από την απελθούσα. Ο πρωθυπουργός στην ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων τόνισε μάλιστα ότι «…Στον προϋπολογισμό για το 2020 δεν θα διαταραχθεί η δημοσιονομική ισορροπία ούτε θα αμφισβητηθούν οι στόχοι των πρωτογενών πλεονασμάτων της προηγούμενης κυβέρνησης…».

Το πακέτο των πρώτων μέτρων που εξαγγέλθηκαν ή ανακοινώθηκαν, κατά την συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στη βουλή, περιλαμβάνουν από φοροελαφρύνσεις και απαλλαγές στις επιχειρήσεις, τους εφοπλιστές και στο μεγάλο κεφάλαιο, ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων, οργανισμών και υπηρεσιών – με πρώτο θύμα τη ΔΕΗ. Επίσης, Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) και προώθηση του λεγόμενου επιτελικού κράτους, που σημαίνει, με απλά λόγια, πως οι υπηρεσίες της Υγείας, της Παιδεία, της Πρόνοιας, της Φύλαξης, της Καθαριότητας και Υποστήριξης,  της Συντήρησης και Λειτουργίας των Υποδομών των πόλεων και των υπηρεσιών, δεν έχουν θέση σε ένα επιτελικό κράτος, που η βασική του σύλληψη προϋποθέτει ένα κράτος που θα έχει μόνο υπηρεσίες που ασκούν δημόσια εξουσία.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση θέτει ως πρώτης προτεραιότητας θέματα που σχετίζονται με την ενίσχυση του «νόμου και της τάξης». Γι’ αυτό και στα πρώτα μέτρα είναι η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους με προσωπικό και μέσα, η εξαγγελία της τροποποίησης διατάξεων του κώδικα ποινικής δικονομίας, με στόχο την ενίσχυση και αυστηροποίηση των αυταρχικών του διατάξεων, τη δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας τύπου Γ’, τον περιορισμό της εισόδου μεταναστών και προσφύγων κ.λπ.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται: η εγκύκλιος Βρούτση  για την κατάργηση χορήγησης ΑΜΚΑ σε αλλοδαπούς, η κατάργηση και η υποβάθμιση των ήδη υποστελεχωμένων ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους που έχουν σχέση με την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας (ΣΕΠΕ) ή της φορολογικής νομοθεσίας (ΣΔΟΕ).

Όσον αφορά στη Δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση, η αφωνία του Πρωθυπουργού και οι γενικολογίες του υπουργού Εργασίας, κατά τις προγραμματικές δηλώσεις, αλλά και οι ωμές δηλώσεις κομματικών παραγόντων και βουλευτών της ΝΔ για το συνταξιοδοτικό – ασφαλιστικό σύστημα μας προϊδεάζουν για την πλήρη ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίησή του.

Το σίγουρο είναι ότι το επόμενο διάστημα θα έχουμε επιτάχυνση της εφαρμογής όλων των νεοφιλελεύθερων, αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που σχετίζονται με νέα προνόμια και εισφοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο, με την περαιτέρω  ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, με τις ιδιωτικοποιήσεις  και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας κ.λπ.

Ό,τι μέτρα σχετίζονται με ρυθμίσεις υπέρ των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων θα μπουν στη διαδικασίας της έγκρισης ή όχι από τους δανειστές και το μόνο σίγουρο θα είναι η παραπομπή τους στις καλένδες, όπως γίνεται τα δέκα τελευταία χρόνια απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Αντίθετα, ως ΜΕΤΑ εκτιμάμε ότι ακόμα και τα μέτρα φοροελάφρυνσης των εργοδοτών θα τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μέσα από τα ισοδύναμα που θα απατηθούν από τους δανειστές.

Η μοναδική επιλογή που έχουν οι εργαζόμενοι είναι η οργάνωση της πάλης για την απόκρουση αυτών των πολιτικών και η κινητοποίηση τους για τη διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς, στις συντάξεις και τα επιδόματα, την υπογραφή ΣΣΕ και την υποχρεωτική εφαρμογή τους και την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους.

«Ο νεοφιλελεύθερος κ. Μητσοτάκης νεοφιλελεύθερη πολιτική κάνει»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου για το πρόγραμμα της ΝΔ:

«Ο νεοφιλελεύθερος κ. Μητσοτάκης νεοφιλελεύθερη πολιτική κάνει»

Χθες, ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε τους 16 πυλώνες του προγραμματικού σχεδίου της ΝΔ.

Παρά την έντονη προσπάθεια του ίδιου αλλά και του επικοινωνιακού επιτελείου της ΝΔ, ο κ. Μητσοτάκης δεν κατόρθωσε να αποφύγει -για μία ακόμη φορά- αυτό που τελικά μοιάζει αναπόφευκτο: την επανεπιβεβαίωση του καθαρού νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού της ΝΔ συνολικά.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για τους δύο πραγματικούς άξονες στους οποίους κινείται η ΝΔ:

  • αυτόν της δουλικής εξυπηρέτησης των μεγάλων επιχειρήσεων και της εύρεσης κάθε τρόπου ενίσχυσής τους (μείωση φορολογίας, διευκολύνσεις παντός είδους κ.ά.) και
  • αυτόν της απουσίας οποιουδήποτε μέτρου, ακόμη και ενδιαφέροντος, για τα λαϊκά στρώματα που δοκιμάζονται σκληρά καθ’ όλη τη διάρκεια της μνημονιακής περιόδου.

Αλλά και οι όποιες αναφορές σε άλλους τομείς, ήταν άμεσα συνδεδεμένες με την αύξηση της ήδη προκλητικής κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων, των «επενδύσεων» όπως τις ονοματίζει ο κ. Μητσοτάκης.

Καθόλου τυχαίο επίσης δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι από το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε από τον πρόεδρο της ΝΔ, έλειπε οποιαδήποτε αναφορά για το ήδη κατεστραμμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, το οποίο η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου κατεδάφισε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσε τη χαριστική βολή.

Εξάλλου, τι να πει για αυτό όταν το πρόγραμμα της ΝΔ αναφέρει ότι θα εφαρμόσει το ασφαλιστικό σύστημα του δικτάτορα Πινοτσέτ που οδήγησε, στη Χιλή, σε μειώσεις συντάξεων έως 70%;

«Την ειμαρμένην ουδ’ αν είς εκφύγοι». Ο κ. Μητσοτάκης νεοφιλελεύθερος είναι, νεοφιλελεύθερη πολιτική κάνει.

Επομένως, οι πολίτες που θέλουν να τιμωρήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί εφάρμοσε μνημονιακές αντικοινωνικές πολιτικές, εάν ψηφίσουν τη ΝΔ, δεν θα τιμωρήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τον ίδιο τον εαυτό τους, γιατί η ΝΔ θα συνεχίσει και κλιμακώσει τις αντιλαϊκές πολιτικές.

Η πιο αποτελεσματική τιμωρητική ψήφος και προς τον ΣΥΡΙΖΑ και προς τη ΝΔ είναι η ψήφος στη ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, για να μείνει αναμμένη η σπίθα της αντίστασης και της ανατροπής αλλά και η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, ενάντια στη λιτότητα, τη φτωχοποίηση και την ταπείνωση του λαού και της νεολαίας.

Το Γραφείο Τύπου της Λαϊκής Ενότητας,
22/06/2019

Εκλογές 2019: Με την ΛΑΕ, την ανυπότακτη Αριστερά, να ανατρέψουμε τις προβλέψεις τους

Της Μαριάνας Τσίχλη,
υποψήφιας βουλευτή στον Νότιο Τομέα Αθηνών (Β3 Αθήνας) με την Λαϊκή Ενότητα

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε…

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του Μαΐου διέλυσαν με πάταγο πολλές ψευδαισθήσεις. Στην Ελλάδα, όλες οι εκφάνσεις της αριστεράς, υποχώρησαν, λιγότερο ή περισσότερο, και η επόμενη μέρα δημιουργεί προβληματισμούς στο σύνολο των δυνάμεών της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έσκισε τα μνημόνια, αλλά αποτέλεσε την πιο σταθερή και την μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση της τελευταίας δεκαετίας. Έχοντας την στήριξη των ιμπεριαλιστικών κέντρων, αλλά και του εγχώριου κεφαλαίου, επέβαλε σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα, αλλά και προσέδεσε, σε πρωτόγνωρο βαθμό για τις τελευταίες δεκαετίες, την Ελλάδα στο άρμα του ευρωατλαντισμού. Έσπειρε την ηττοπάθεια και την απογοήτευση, έπαιξε τεράστιο ρόλο στο να σιγήσουν οι αγώνες και τα κινήματαδιέσυρε το όνομα και την τιμή της αριστεράς. Με την πολιτική του, έστρωσε το δρόμο στην αναστήλωση της πιο επιθετικής, νεοφιλελεύθερης, αυταρχικής δεξιάς των τελευταίων δεκαετιών. Η πολιτική του, πέρα από την ήττα στις ευρωεκλογές, οδήγησε στο να παραδοθούν στη δεξιά όλες, πλην μίας, οι περιφέρειες της χώρας, και η πλειοψηφία των δήμων της.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ διαμόρφωσε αποτελέσματα που συσσωρεύθηκαν πάνω στα κοινωνικά και οικονομικά ερείπια που έφεραν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας οδήγησε στον τετραπλασιασμό των εργαζόμενων των 250 ευρώ και στον τριπλασιασμό των εργαζόμενων των 500-600 ευρώ. Η συνολική μείωση των εισοδημάτων των λαϊκών νοικοκυριών ξεπέρασε το 30% τα οκτώ τελευταία χρόνια. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν κερδισμένοι από την κρίση. Οι μεγάλες επιχειρήσεις, που, μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής καταστροφής, επανέφεραν την κερδοφορία τους στα προ κρίσης επίπεδα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η ήττα του στις εκλογές είναι δεδομένη ενώ, δεν χωράει καμία αυταπάτη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παίξει την επόμενη μέρα τον ρόλο κάποιας «αντιπολίτευσης» με συμμετοχή στους αγώνες και τις διεκδικήσεις, ούτε βέβαια έχουν καμία αξία λογικές χαμένης ψήφου και μικρότερου κακού. Αλλωστε η αυτοδυναμία της Ν.Δ. εξαρτάται από το δικό της ποσοστό και από το αν θα υπάρξει επτακομματική, ή οκτακομματική βουλή.

Δεν έχουν έτσι καμία βάση τα αφηγήματα της εξόδου από τα μνημόνια. Αντίθετα, βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο η μνημονιακή πολιτική να αποτελέσει μία νέα «κανονικότητα».

Η πολιτική που εξαγγέλλεται από τη ΝΔ αποτελεί επιθετική συνέχεια και υπέρβαση της πολιτικής που υλοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μέτρα που ευνοούν εξόφθαλμα το μεγάλο κεφάλαιο (όπως η μείωση της φορολογίας των μερισμάτων, ή τα κίνητρα και οι φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο), εντείνοντας ταυτόχρονα την επίθεση στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Ο Μητσοτάκης μας υπόσχεται πλήρη διαλυτοποίηση των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων (μέχρι του σημείου να προτείνει επταήμερη εργασία), ακόμα πιο σκληρές επιθέσεις στο εργατικό δίκαιο, πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών, ασφαλιστικό Πινοσέτ, ενώ κεντρικός άξονας του προγράμματος του είναι η παράδοση του δημόσιου χώρου στους «επενδυτές» σε βάρος του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής της πλειοψηφίας (βλ. εξαγγελίες για το Ελληνικό κλπ), ιδιωτικά πανεπιστήμια, ένταση της καταστολής και του αυταρχισμού.

Η Ν.Δ. αποκαθίσταται ως το βασικό αστικό κόμμα, με μία ιδιαίτερα επιθετική πολιτική για τους εργαζόμενους και τη νεολαία και θα αποτελέσει τον πιο σημαντικό αντίπαλο, την επόμενη περίοδο για το λαϊκό κίνημα και τις εργαζόμενες τάξεις.

Κανένας εργαζόμενος, κανένας νέος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβραβεύσει αυτές τις πολιτικές. Κανένας δεν πρέπει να δώσει νομιμοποίηση, ή λευκή επιταγή, στις πολιτικές κατευθύνσεις που θα φέρουν ακόμα μεγαλύτερα πλήγματα στη ζωή και το μέλλον μας.

Όμως εγώ

Δεν παραδέχτηκα την ήττα.

Από την άλλη μεριά, οι δυνάμεις της αριστεράς πλήρωσαν – δικαίως ή αδίκως – την αδυναμία τους να ανασυγκροτήσουν τους αγώνες, να διαμορφώσουν μία αξιόπιστη, ενωτική, μαζική πολιτική πρόταση.

Το σκηνικό που θα διαμορφωθεί μετά τις εκλογές, διαμορφώνει κινδύνους για την σταθεροποίηση και παγίωση μίας πολιτικής μακροπρόθεσμα καταστροφικής για τα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί έναυσμα για νέους αγώνες.

Η σκληρή, νεοφιλελεύθερη πολιτική που προαναγγέλει η Ν.Δ. του Μητσοτάκη, θα συναντήσει αντιστάσεις. Ταυτόχρονα, η υποτιθέμενη οικονομική σταθεροποίηση και η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, όχι μόνο είναι εντελώς αναιμική και ασταθής αλλά τα δομικά προβλήματά της εξακολουθούν να παραμένουν. Το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλλει η συμμετοχή στο ευρώ, η αποεπένδυση, η αποβιομηχάνιση, η μείωση του εργατικού δυναμικού με την μετανάστευση, το χρεοκοπημένο ελληνικό τραπεζικό σύστημα,  και, το κυριότερο, οι ιλιγγιώδεις πόροι και τα πλεονάσματα που απαιτούνται για την εξυπηρέτηση των μη βιώσιμων ιδιωτικών χρεών και του δημόσιου χρέους, διαμορφώνουν μία οικονομία στάσιμη και καθιστούν τα ενδεχόμενα επανεμφάνισης μίας νέας οξείας κρίσης πάντοτε υπολογίσιμα. Το ίδιο το πρόγραμμα της Ν.Δ. με την εξαίρεση της έντασης της καταστολής και την παράδοση ελεύθερων χώρων και του περιβάλλοντος στους επενδυτές, στην πραγματικότητα αποτελεί έκθεση ανεφάρμοστων ιδεών. Π.χ. αναφέρει ως στόχους την επόμενη τριετία, αύξηση επενδύσεων 65 δις ευρώ, προερχόμενων από τον ιδιωτικό τομέα, όταν τα τελευταία χρόνια, παρά την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, συνεχίζεται η αποεπένδυση.

Η σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, η οικονομική στασιμότητα, ταυτόχρονα με την  δυνατότητα να αποδεσμευθεί ένα δυναμικό που όλη την προηγούμενη περίοδο υποστήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ, στη λογική του μικρότερου κακού, διαμορφώνουν  προϋποθέσεις έντασης των κοινωνικών αγώνων την επόμενη περίοδο.

Όμως, για να αναπτυχθούν οι αγώνες και πολύ περισσότερο, για να πετύχουν αποτελέσματα, είναι απολύτως απαραίτητη μία όσο το δυνατόν πιο ισχυρή αριστερά.

Ιδίως μια αριστερά που θα μπορεί να συγκροτήσει αγώνες και κινήματα, να εμπνεύσει τον κόσμο να ξεπεράσει την απογοήτευση, μια αριστερά που θα διαθέτει ανανεωμένο και μαζικό λόγο, δυνάμεις σε εργασιακούς, κοινωνικούς και αυτοδιοικητικούς χώρους.

Μία αριστερά που θα έχει ταυτόχρονα ριζοσπαστική και ενωτική πολιτική και θα μπορεί αύριο να γίνει πόλος συσπείρωσης κοινωνικών δυνάμεων, αλλά και πολιτικών δυνάμεων, με ισότιμους, δημοκρατικούς και ειλικρινείς όρους.

Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί, τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού…

Η Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ) είναι μία πρωτοπόρα και αξιόπιστη δύναμη της αριστεράς, που δεν συμβιβάστηκε, δεν μετατοπίστηκε από τις θέσεις της, που χαρακτηρίστηκε από συνέπεια και ανιδιοτέλεια.

Σήμερα παρά τα γενικότερα και ειδικότερα αρνητικά αποτελέσματα των ευρωεκλογών, καλούμε σε υποστήριξη της ΛΑΕ, γιατί πιστεύουμε ότι έχει μία διακριτή θέση μέσα στην πολιτική σκηνή και στην ελληνική αριστερά.  Είναι η μόνη δύναμη που έχει συγκεκριμένο, αναλυτικό και εφικτό πολιτικό πρόγραμμα για τις ρήξεις που είναι απαραίτητες για να καταστεί δυνατός ένας άλλος δρόμος διεξόδου, υπέρ των συμφερόντων της πλειοψηφίας, απέναντι στις πολιτικές των μνημονίων και που υπερασπίζεται ότι αυτή η κατεύθυνση μπορεί να υλοποιηθεί σήμερα και όχι σε ένα απροσδιόριστο σοσιαλιστικό, ή αντικαπιταλιστικό μέλλον.

Το πρόγραμμα αυτό και η πολιτική της πρόταση για την αριστερά, στην πραγματικότητα συμπυκνώνει την αριστερή τάση της κοινωνικής σύγκρουσης της περιόδου του 2010 – 2015, με αποκορύφωμα το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Σήμερα επιχειρείται από πολλές πλευρές η ακύρωση αυτής της κοινωνικής διεργασίας και προοπτικής. Η αναστηλωμένη δεξιά και οι δυνάμεις γύρω της (ΚΙΝΑΛ, ακροδεξιά) αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκουν να προβάλλουν μια νέα κανονικότητα, ότι η προοπτική μίας άλλης, εναλλακτικής πολιτικής αποτελεί μία ιστορική ανορθογραφία και ότι υπήρξε λαϊκή παραπλάνηση.

Η ΛΑΕ είναι μία δύναμη, που πολιτικά εκφράζει μία διαφορετική προοπτική και ταυτόχρονα  η οποία, από την πρώτη μέρα της συγκρότησής της, το 2015, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αγώνων για την υπεράσπιση των λαϊκών κατοικιών, το ασφαλιστικό, τις συντάξεις, τα εργασιακά δικαιώματα, την προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των πολιτών, ενάντια σε κάθε είδους «επενδυτικά συμφέροντα».

Είναι ταυτόχρονα, μία δύναμη, η οποία κατανοεί ότι η διάσπαση και ο κατακερματισμός είναι μέρος του προβλήματος και καταδικάζει την αριστερά και το λαϊκό κίνημα σε αδυναμία να παράξει αποτελέσματα. Γι’ αυτό πήρε και παίρνει με διάρκεια και συνέπεια πρωτοβουλίες καλέσματος και συσπείρωσης των αριστερών, ριζοσπαστικών δυνάμεων στο κίνημα και τις πολιτικές μάχες και θα συνεχίσει με ένταση αυτή την προσπάθεια και μετά τις εκλογές.

Είναι η μόνη δύναμη της αριστεράς που μετά τις ευρωεκλογές δεν επιχείρησε την αυτοεπιβεβαίωση και την καλλιέργεια της αντίληψης ότι φταίει κάποιος άλλος, πέρα από εμάς. Έκανε βαθιά και γενναία αυτοκριτική, ξεκίνησε τη συζήτηση για τον προσδιορισμό των λαθών που έκανε τα προηγούμενα χρόνια, επιχειρεί να αλλάξει φυσιογνωμία και ηγετικό προσωπικό, αναίρεσε προβληματικά και θολά σημεία που κόστισαν.

Είναι, ακόμα, μία δύναμη που επιχειρεί μία βαθιά ανανέωση, να βγάλει στην πρώτη γραμμή νέους και νέες, γυναίκες, πραγματικούς εργαζόμενους ανθρώπους του μόχθου. Το απέδειξε στα σχήματα που στήριξε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, το απέδειξε μετά τις ευρωεκλογές με την ευρεία ανασύνθεση του δυναμικού της.

Για όλους αυτούς τους λόγους, της αντιστοιχεί να διεκδικήσει την ψήφο των εργαζόμενων και της νεολαίας, με αυτοπεποίθηση, πείσμα και με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα.

Για άλλη μια φορά, μία από τα ίδια;

Μια σειρά από δυνάμεις που διεκδικούν την ψήφο στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, και – είτε άμεσα, είτε έμμεσα – αναφέρονται στην αριστερά, δυστυχώς φαίνεται ότι λίγα κατανόησαν από την μνημονιακή δεκαετία που πέρασε, τη δεκαετία των μεγάλων πολιτικών ανατροπών, αλλά και της μεγάλης απογοήτευσης και της ήττας.

Το ΚΚΕ εξακολουθεί την ίδια πολιτική που απέχει από τις πραγματικές μάχες και που στις κρίσιμες στιγμές (με κορυφαίο παράδειγμα τη μάχη του δημοψηφίσματος του 2015) κάνει επιλογές σταθεροποίησης του συστήματος. Μάλιστα, επιχειρεί εκ των υστέρων να δικαιώσει μία πολιτική που καταπολέμησε την εναλλακτική προοπτική και διέξοδο, με την επιχειρηματολογία ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη, χωρίς τη «λαϊκή εξουσία» θα οδηγήσει σε καταστροφικά αποτελέσματα. Που αρνείται κάθε συμμαχία, στο κίνημα και στις πολιτικές μάχες. Που εγκλωβίζει στην αναμονή της «λαϊκής εξουσίας», στη λογική της απλής και αδιέξοδης διαμαρτυρίας, χωρίς καμία αντανάκλαση στο σήμερα.

Το ΜΕΡΑ25, προγραμματικά και πολιτικά, έχει μικρή σχέση με την αριστερά. Με ένα προσωποπαγή, μηντιακά κατασκευσμένο μηχανισμό και μία πολιτική πρόταση γεμάτη ιδιομορφίες και παραπλήσια με τις προτάσεις του αρχηγού του την περίοδο 2014 – 2015. Στο δίλημμα, εάν είναι αναγκαία η ρήξη και η σύγκρουση με τους μηχανισμούς των δανειστών και της ευρωζώνης, απαντά με την αδιέξοδη λογική της «σκληρής διαπραγμάτευσης» και της προοδευτικής μεταβολής στην Ευρωζώνη. Αυτή η κατεύθυνση έδειξε τα τραγικά της αποτελέσματα το 2015, με την νεοφιλελεύθερη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ. Φτάνει δε στο σημείο να προτείνει μέτρα που κινούνται σε σαφώς νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις, προτείνοντας ιδιωτικά πανεπιστήμια, ή ιδιωτικοποιήσεις με ήπιο πρόσημο, αλλά και να εντάσσει στα ψηφοδέλτιά του πρόσωπα που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την αριστερά. Άλλωστε, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον αποφασιστικό ρόλο Βαρουφάκη στην αποδοχή του χρέους με την αποδοχή της συμφωνίας της 20ης Φλεβάρη του 2015, την απόδοση των αποθεματικών για την αποπληρωμή του χρέους, την υπερψήφιση του νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που στέρησε όσους σήμερα απειλούνται με πλειστηριασμούς από βασικά τους όπλα και ενίσχυσε τις τράπεζες.

Η Πλεύση Ελευθερίας επέλεξε μία στάση που τονίζει με κάθε ευκαιρία ότι, σε συμβολικό επίπεδο, θέλει να απαλλαγεί από το «βαρίδι» της αριστεράς, αλλά και υιοθέτησε μία απαράδεκτη τοποθέτηση ανοιχτής συμμετοχής και στήριξης στα εθνικιστικά συλλαλλητήρια. Την ίδια στιγμή, συγκροτείται απολύτως προσωποκεντρικά, χωρίς καμία γείωση σε χώρους, κοινωνικά κινήματα, στη νεολαία, στις γειτονιές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παίξει κανένα ρόλο στους αγώνες της επόμενης μέρας. Ενώ, ταυτόχρονα, αρνείται κάθε συνεργασία.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει επιλέξει μία στάση απομονωτισμού, σε συνδυασμό με μία αντίληψη παραπομπής των δυνατοτήτων πάλης και νίκης του κοινωνικού κινήματος στην «αντικαπιταλιστική ανατροπή».

Δυστυχώς όλες αυτές οι αντιλήψεις είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης.

Βρισκόμαστε πράγματι σε ένα μεταίχμιο. Όσο και αν φαίνεται πιθανότατη η αποτύπωση ενός συσχετισμού πιο δύσκολου για το κίνημα και την αριστερά, οι πολιτικές που θα επιχειρήσουν να επιβάλουν το επόμενο διάστημα θα δημιουργήσουν ρωγμές.

Από αυτή τη σκοπιά, είναι απολύτως απαραίτητη η προετοιμασία για να ανταποκριθούμε στους αυριανούς αγώνες.

Η ενίσχυση της ανυπότακτης αριστεράς, της ΛΑΕ, είναι, από αυτή την άποψη, απαραίτητη για την επόμενη μέρα, για να μην κυριαρχήσουν οι δεξιές μετατοπίσεις μέσα στην αριστερά, για να αποδοκιμασθεί ο κατακερματισμός και η διάσπαση, για να μείνει ζωντανό το όραμα και η προοπτική του άλλου δρόμου, που θα ανοίξει δυνατότητες για ευρύτερες συγκρούσεις και ρήξεις.

Το ΜέΡΑ25 (και DiEM25) μέσα από το καταστατικό και το πρόγραμμά του

Της Ελένης Πορτάλιου *
Πηγή: Iskra.gr

Ύστερα από ένα σύντομο προοίμιο, όπου περιγράφεται η «χρεοδουλοπαροικία» με όρους αποκάλυψης παρά κοινωνικούς και πολιτικούς, ανακοινώνεται η δημιουργία του Μετώπου Ευρωπαϊκής Ανυπακοής – ΜέΡΑ25, που αποτελεί «το ελληνικό πατριωτικό μέτωπο των υπεύθυνα ανυπάκουων ευρωπαϊστών του πρώτου στην ιστορία δι-εθνικού πανευρωπαϊκού κινήματος για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης και της κάθε χώρας ξεχωριστά – του DiEM25».

Ο συντάκτης του κειμένου είναι φανερό ότι αγνοεί ή αποσιωπά όχι μόνο την ευρωπαϊκή και ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα της Αριστεράς, αλλά και τα σύγχρονα διεθνικά / διευρωπαϊκά κινήματα: αντιπαγκοσμιοποιητικό και πλατείες, που συγκλόνισαν τον κόσμο στο τέλος του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα. Το ΜέΡΑ είναι κομήτης εξ ουρανού. Η αυτοαναφορικότητα είναι η υπέρ πάντων αρχή όπως και το παρόν, απολύτως αποσυνδεδεμένο από τον ιστορικό χρόνο.

Παρά την πολυλογία, το καταστατικό αφήνει ασαφές το αντικείμενό του: τι ακριβώς ιδρύεται; «ΜέΡΑ25 και DiEM25 σημαίνουν το ίδιο πράγμα (ελληνικά και λατινικά) σηματοδοτώντας τον ευρωπαϊκό διεθνισμό του νέου κόμματος». Αμέσως μετά αναφέρεται ότι «το ΜέΡΑ25 αποτελεί τον ελληνικό εκλογικό βραχίονα του πανευρωπαϊκού “Κινήματος για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη”, στόχος του οποίου είναι ο εκδημοκρατισμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης γενικότερα και όλων των χωρών ειδικότερα…. Ολες οι αποφάσεις πολιτικών και δράσεων του ΜέΡΑ25 θα λαμβάνονται από τα συλλογικά του όργανα τα οποία λογοδοτούν σε όλα τα μέλη του DiEM πανευρωπαϊκά (!!). Εμβλημα του κόμματος είναι οι λέξεις ΜέΡΑ και DiΕΜ ενωμένες με ένα χελιδόνι και τον αριθμό 25».

Πάντως, ίσως για να μπει τάξη σ’ αυτό το χάος, «για τα μέλη του ΜέΡΑ υπάρχει κώδικας συντροφικής συμπεριφοράς». Κάτι θυμίζει αυτό από τα σχολεία της δεκαετίας ’50 και ’60! Κάθε μέλος του ΜέΡΑ γίνεται αυτομάτως μέλος του DiEM. Τα μέλη του ΜέΡΑ μετέχουν σε μια από τις τοπικές Ομάδες Ανυπακοής (ΟΑ). Εχουν δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι κ.λπ. Πολύ ενδιαφέρον είναι πάντως ότι «διατηρούν δικαίωμα λόγου και δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους ακόμα και αν είναι μειοψηφική (!!)». Πρωτοφανείς ελευθερίες στον δύσκολο 21ο αιώνα!

Οι Ομάδες Ανυπακοής είναι πάντως δεμένες χειροπόδαρα. «Οι ΟΑ υπόκεινται σε περιορισμούς με σημαντικότερο ότι δεν μπορούν να συνεργάζονται με άλλα κόμματα ή κινήσεις χωρίς την πρότερη συνεννόηση με την Πολιτική Γραμματεία ή να προωθούν σκοπούς ή αξίες ασυμβίβαστες με το πνεύμα της διακήρυξης του κόμματος και τις εκάστοτε εκστρατείες του. Για να διασφαλιστεί ότι οι δράσεις των ΟΑ είναι σύμφωνες με τη Διακήρυξη και για να υπάρχει ποιοτικός έλεγχος πάνω στο πώς η κοινή γνώμη θα διάκειται απέναντι στο κόμμα, τα μέλη των ΟΑ δεν μπορούν να δημοσιεύουν κείμενο / εικόνες / βίντεο / δράσεις που προορίζονται για το ευρύ κοινό χωρίς πρότερη έγκριση από την πολιτική ηγεσία».

Επιπλέον, «οι ομάδες βάσης του ΜέΡΑ25 όλων των βαθμίδων δεν επιτρέπεται να δημιουργούν δημόσιες ιστοσελίδες, ομάδες και λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς την έγκριση της Πολιτικής Γραμματείας». Τι να πει κανείς όταν όλα σχεδόν τα μέλη των κομμάτων, πολύ περισσότερο του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν ιστοσελίδες, blogs, facebook κ.λπ. και συνομιλούν ακατάπαυστα, φυσικά αλογόκριτα!

Τελικά, ένας μεταμοντέρνος ζντανοφισμός μπαίνει σφήνα στις «ανεξάντλητες πρωτοβουλίες των μελών της βάσης», όπως λέγαμε παλιά στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Οχι ότι θα υπάρξουν μαζικές πρωτοβουλίες των μελών του ΜέΡΑ που θα είναι δυνατόν να ελέγχονται αρμοδίως. Γιατί ένα κόμμα-μη κόμμα με δομή εγγενώς αυταρχική δεν μπορεί να έχει ενεργά μέλη, μόνο οπαδούς που ενοποιεί ο αρχηγός-μεσσίας.

Το πρόγραμμα του ΜέΡΑ είναι εξαντλητικό. Υποθέτει ότι θα κυβερνήσει αυτοδύναμα και είναι πανέτοιμο να μιλήσει επί παντός του επιστητού – από τις 7 θεσμικές τομές (Πρωτογενή πλεονάσματα που καταργούν τη λιτότητα, Αναδιάρθρωση Δημόσιου Χρέους, Δημόσια Εταιρεία Αναδιάρθρωσης Ατομικών Χρεών, Φορολογικοί συντελεστές, Δημόσιο Εξωτραπεζικό Σύστημα Πληρωμών, Μετατροπή ΤΑΙΠΕΔ και Υπερ-Ταμείου σε Αναπτυξιακή Τράπεζα, Σεβασμός σε μισθωτή εργασία και δημιουργική επιχειρηματικότητα) μέχρι το τελευταίο υποπρόβλημα.

Χαρακτηριστικά των δεκάδων παραδειγμάτων είναι: συνεχής καθαρισμός δασικών εκτάσεων, συντήρηση του δικτύου νερού, αντικατάσταση της παθητικής αποστήθισης από μεθόδους ενεργητικής εκμάθησης, γενικά λύκεια που προετοιμάζουν τους μαθητές για πανεπιστημιακές σπουδές, ποσοστώσεις εγχώριου περιεχομένου στα ΜΜΕ κ.λπ.

Μέσα σ’ ένα πνεύμα πολυπραγμοσύνης και επίδειξης γνώσεων προκύπτει η πλήρης σύγχυση ανάμεσα στις κυβερνητικές αρμοδιότητες και αυτές μιας δημοκρατικά συγκροτημένης δημόσιας διοίκησης. Η κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο γιατί θεσμοθετούνται Διαβουλευτικά Συμβούλια Κληρωτών και Εκλεγμένων Πολιτών (ΔΙΑΣΚΕΠ) -που θα χαράσσουν πολιτική για την παιδεία, τον πολιτισμό, τα ΜΜΕ-, όπως επίσης Συμμετοχικά Εθνικά, Περιφερειακά Συμβούλια, άσχετα με τους αυτοδιοικητικούς θεσμούς.

Το κύριο πρόβλημα με το πρόγραμμα δεν είναι πάντως αυτό. Θέλει να αγνοεί επιδεικτικά ότι η σχέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι συγκρουσιακή και οι υπαρκτοί βαθμοί ελευθερίας πολύ περιορισμένοι. Αλλωστε, ο επικεφαλής του ΜέΡΑ γνωρίζει, ως υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το 2015, ότι η Ε.Ε. δεν υποχωρεί ούτε μπροστά στα ωραία μας προγράμματα ούτε καν μπροστά στο 62% Οχι του ελληνικού λαού.

Οι βαθμοί ελευθερίας εντός Ε.Ε. -εφόσον η επιδίωξη και του ΜέΡΑ δεν είναι η έξοδος- καθορίζονται από ένα σχέδιο σύγκρουσης στα σημεία με ουσιαστικά συμμέτοχη τη λαϊκή πλειοψηφία, τους πολλούς. Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 έγκειται σε αυτό ακριβώς: στην απουσία ενός σχεδίου σύγκρουσης που θα διέθετε και εναλλακτική λύση.

Το ΜέΡΑ ως εκ των ποσοστών του δεν θα βρεθεί μπροστά σε τέτοια διλήμματα. Γι’ αυτό και πορεύεται απολύτως αυτόνομα και διακηρύσσει ό,τι θέλει.

* Η Ελένη Πορτάλιου είναι ομ. καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής Σχολής ΕΜΠ

Για την Αριστερά της επόμενης μέρας ή γιατί έχει σημασία η ενίσχυση της ΛΑΕ στις εκλογές της 7ης Ιουλίου

Του Δημήτρη Σαραφιανού,
υποψήφιου βουλευτή Α’ Αθήνας

Στις ευρωεκλογές επιβεβαιώθηκαν τα αποτελέσματα της λογικής του μονόδρομου: αν ακολουθείς δεξιά πολιτική θα έρθουν στην εξουσία οι αυθεντικοί εκφραστές της πολιτικής αυτής για να την εφαρμόσουν.

Όταν μια δύναμη κυβερνά στο όνομα της Αριστεράς και εφαρμόζει νεοφιλελεύθερη πολιτική ακολουθώντας τις επιταγές των «θεσμών», τότε η νεοφιλελεύθερη πολιτική απενοχοποιείται.

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι γνωστά: λόγω της επέκτασης των ελαστικών εργασιακών σχέσεων έχουν τετραπλασιασθεί στις 250.000 οι εργαζόμενοι των 250 ευρώ και τριπλασιάστηκαν στις 570.000 οι εργαζόμενοι των 500-600 ευρώ. Ετσι ναι μεν καταργήθηκε ο υποκατώτατος μισθός αλλά η κατάργηση αυτή δεν είχε αντίκτυπο στις εργασιακές σχέσεις και η μετανάστευση των νεων συνεχίστηκε.

Οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις,  η εγκαθίδρυση της ΤΙΝΑ ως κυρίαρχου ιδεολογικού ρεύματος, το άγχος για την καθημερινότητα της επιβίωσης και βέβαια ο κίνδυνος της έξωσης επέδρασαν και στη δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνικών αντιστάσεων.

Ετσι, εξαιτίας της λιτότητας, της κατεδάφισης εργασιακών σχέσεων και μισθών, αλλά και της έλλειψης κοινωνικών αντιστάσεων ωφελήθηκαν και αύξησαν την κερδοφορία τους οι μεγάλες επιχειρήσεις: μόνο το 2017 τα κέρδη των 1100 μεγαλυτερων επιχειρήσεων αυξήθηκαν κατά 97%, άλλων δε 16.000 κατά 65%. Τα κέρδη αυτά δεν επανεπενδύονται, ούτε οδηγούν σε αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά είτε αποθησαυρίζονται, είτε καταναλώνονται σε εισαγόμενα πολυτελή αγαθά.

Ταυτόχρονα, η νεοφιλελεύθερη πολιτική ακολουθήθηκε κατά γράμμα σε μια σειρά άλλους τομείς: ιδιωτικοποιήσεις, υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, απελευθέρωση πλειστηριασμών, μείωση συντάξεων ιδίως για τους νέους συνταξιούχους, υπερφορολόγηση λαϊκών στρωμάτων μέσω έμμεσων και άμεσων φόρων κλπ. κλπ.

Η πολιτική που προτείνει η ΝΔ (μείωση της φορολογίας των μερισμάτων, κίνητρα και φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και περαιτέρω υποβάθμιση των ΣΣΕ, fast truck έγκριση επενδύσεων ακόμα και αν είναι καταστροφικές για το περιβάλλον, κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα τύπου Πινοσέτ, παράδοση της δημόσιας υγείας και παιδείας στο κεφάλαιο, ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής), αποτελεί συνέχεια και επέκταση προς το χειρότερο της πολιτικής που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ (διατήρηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης και του μνημονιακού καθεστώτος για τις ΣΣΕ, συρρίκνωση της δημόσιας χρηματοδότησης σε υγεία και παιδεία προκειμένου να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα, εισαγωγή κεφαλαιοποιητικού μοντέλου στην κοινωνική ασφάλιση με τον ν. Κατρούγκαλου, περαιτέρω αποδιάρθρωση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, διατήρηση των ειδικών δυνάμεων καταστολής, κατασκευή δικογραφιών ενάντια σε κινητοποιήσεις από το διαβόητο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος), αλλά και της πολιτικής που επιθυμεί να συνεχίσει, όπως φαίνεται από τον διαγωνισμό του με τη ΝΔ στις προτάσεις φοροαπαλλαγών για το μεγάλο κεφάλαιο.

Η δε πολιτική αυτή παραμένει πάντα αντιφατική και αδιέξοδη, ιδίως για τις γενιές που έρχονται. Η επιτροπεία είναι εδώ όπως αποδεικνύεται περίτρανα από τις ώρες διαπραγμάτευσης που καταναλώνονται με τους «θεσμούς» για κάθε νόμο (ακόμα και αν καταργεί την προστασία της πρώτης κατοικίας). Η κυβέρνηση έχει δεσμεύσει και τις επόμενες κυβερνήσεις για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5 % ετησίως μέχρι το 2022 και 2,2% ετησίως μέχρι το 2060, δηλαδή για συνέχιση των πολιτικών λιτότητας. Το δημόσιο χρέος όχι μόνο δεν κουρεύτηκε ούτε ένα ευρώ, αλλά αυξάνεται συνέχεια (το 2018 κατά 30 δις στα 358 δις) και μαζί με το ιδιωτικό χρέος προς τράπεζες, ξένα funds, δημόσιο και ασφαλιστικούς οργανισμούς ξεπερνούν το 322% του ΑΕΠ. Από το 2022 τα τοκοχρεωλύσια που πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα αυξάνονται και υπάρχει ο κίνδυνος για νεα μνημονιακά μέτρα.

Ταυτόχρονα απενοχοποιήθηκε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, καθώς η κυβέρνηση ακολούθησε πλήρως τη λογική της προώθησης των συμφερόντων της αστικής τάξης για επέκταση στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο κάτω από τις φτερούγες των ΗΠΑ (εξομάλυνση των σχέσεων με την Βορεια Μακεδονία, άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου). Κατεύθυνση που δεν οδηγεί στη σταθεροποίηση, αλλά στην περαιτέρω δημιουργία εντάσεων στην περιοχή.

Με τον τρόπο μάλιστα που προωθήθηκε η ψήφιση της νατοϊκής συμφωνίας των Πρεσπών και την προσπάθεια να ξεχαστούν τα κοινωνικά ζητήματα με την ανάδειξη άλλων θεμάτων ως κυρίαρχων (εθνικά, σκάνδαλα κλπ), στην κατεύθυνση οικοδόμησης της «προοδευτικής συμμαχίας», αφέθηκε ελεύθερο το πεδίο για την ενίσχυση ακροδεξιών λογικών και πρακτικών (με αποκορύφωμα τις εθνικιστικές καταλήψεις στα σχολεία). Αλλωστε και οι ακροδεξιές λογικές και πρακτικές απενοχοποιήθηκαν αφού η κυβέρνηση ακολούθησε πιστά τις πολιτικές της Ευρώπης-φρούριο (στρατόπεδα συγκέντρωσης, γκετοποίηση των προσφύγων στα νησιά, παράνομες επαναπροωθήσεις και φράχτες στον Εβρο, καμία διαδικασία νομιμοποίησης μεταναστών κλπ κλπ). Περαιτέρω, οι λογικές αυτές ενισχύθηκαν και με τον ευτελισμό της έννοιας της Αριστεράς: όταν το όραμα για ένα καλύτερο μέλλον σκοτεινιάζει, όταν επιδιώκεται η συρρίκνωση και η καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων, όταν μια κυβέρνηση που επικαλείται την Αριστερά δεν βασίζεται στην κινητοποίηση των μαζών, αλλά στην εικόνα του ηγέτη, τότε ο ανορθολογισμός, ο σκοταδισμός, ο αρχηγισμός βρίσκουν ελεύθερο πεδίο να εξαπλωθούν στην κοινωνία. Αποτέλεσμα: 16% τα ακροδεξιά, ανορθολογικά, συνωμοσιολογικά ψηφοδέλτια στις ευρωεκλογές, χώρια η αναπαραγωγή αυτών των αντιλήψεων στο εσωτερικό της ΝΔ

Ας μην απορούν λοιπόν για την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και όσες/όσοι τον στήριξαν ή ετοιμάζονται να τον ξαναστηρίξουν με τη λογική του μικρότερου κακού, (παρά το ότι είναι προφανές ότι η αυτοδυναμία της ΝΔ δεν εξαρτάται στο παραμικρό από τη διαφορά των δυο κομμάτων και δεν αποτρέπεται παρά μόνο αν το ποσοστό της πέσει κάτω από 35% ή προκύψει οκτακομματική Βουλή). Αν αντί για την κινητοποίηση των μαζών σε μια αριστερή κατεύθυνση, στηρίζεσαι στη διαχείριση ενός κρατικού μηχανισμού για να προωθήσεις δεξιές πολιτικές είναι φυσικό να παραδίδεις όλον αυτό το μηχανισμό (κράτος, περιφέρειες, δήμους) στη δεξιά. Αυτό το οποίο όντως διακυβεύεται στις επόμενες εκλογές είναι το πόσο ακόμα κακό στην υπόθεση της υπεράσπισης των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων θα κάνει η λογική του ενδομνημονιακού ψευδοδιπολισμού.

Μόνο οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, η νεολαία με τον αγώνα τους μπορούν να βάλουν φρένο στην πορεία καταλήστευσης του λαϊκού μόχθου και υποθήκευσης της δημόσιας περιουσίας.

Στις βουλευτικές εκλογές της 7/7 το πραγματικό διακύβευμα είναι να βγει ενισχυμένη η Αριστερά, προκειμένου να παίξει το ρόλο της στην οργάνωση κοινωνικών αγώνων, και παράλληλα να αποτελέσει φορέα προβολής και προώθησης μεταβατικού φιλολαϊκού προγράμματος διεξόδου από την κρίση, για να μεταβληθεί ο κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός και να ανοίξει ο δρόμος στους αναγκαίους παραγωγικούς, οικολογικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς, που θα μετατρέπουν τη σοσιαλιστική προοπτική, από ουτοπικό όραμα σε ρεαλιστική κατεύθυνση

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο ούτε από τη θέση της αντιπολίτευσης, γιατί η πολιτική του αξιοπιστία είναι αντικειμενικά μειωμένη εξ’ αιτίας της μνημονιακής πολιτικής που εφάρμοσε, αλλά και εξαιτίας του προσανατολισμού του προς μια κεντροαριστερή «προοδευτική» συμμαχία με σοσιαλφιλελεύθερα χαρακτηριστικά

Το ΚΚΕ έδειξε την περίοδο 2010-2015 ότι έχει επιλέξει μια πρακτική απόσυρσης από τις μεγάλες πολιτικές μάχες (κίνημα πλατειών, δημοψήφισμα κ.α.), εξακολουθεί να αρνείται συνεργασίες στα κοινωνικά κινήματα, συκοφαντεί τις προτάσεις άμεσης σύγκρουσης με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (ΟΝΕ, ΕΕ) και παραπέμπει την πολιτική διαπάλη στο απώτερο μέλλον της λαϊκής εξουσίας

Το ΜΕΡΑ25 προτείνει ένα φιλοΕΕ πρόγραμμα που αρνείται πεισματικά να απαντήσει στο ερώτημα που τέθηκε ανάγλυφα τον Ιούνιο του 2015: τι θα γίνει στην περίπτωση που οι θεσμοί αρνηθούν να συναινέσουν σε τέτοιες προτάσεις και ιδίως όσον αφορά τον τρόπο πληρωμής του χρέους. O τρόπος μάλιστα που προτείνει το ΜΕΡΑ 25 (αναγνωρίζουμε το χρέος, αλλά το πληρώνουμε ανάλογα με την αύξηση του ΑΕΠ) οδηγεί απευθείας σε άρνηση των δανειστών (ας φαντασθούμε τι θα γινόταν, αν κάποιος πήγαινε στην τράπεζα και έλεγε αναγνωρίζω το δάνειο μου, αλλά θα πληρώνω ανάλογα με τα εισοδήματά μου). Η εμπειρία της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ότι αν δεν είσαι προετοιμασμένος για αυτή τη σύγκρουση, η μόνη λύση είναι η κωλοτούμπα και τα νέα μνημόνια. Περαιτέρω μετά τις ευρωεκλογές εμφανίζει πιο έντονα μια αρχηγοκεντρική, αλλά και αλαζονική συμπεριφορά (καμία συνεργασία -όποιος θέλει ας προσχωρήσει κατά μόνας), ενώ την ίδια στιγμή προβάλλει πολιτικές όπως ήπιες ιδιωτικοποιήσεις και ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά και συνεργασίες με πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στον αντίποδα της αριστερής πολιτικής. Η επαμφοτερίζουσα αυτή λογική ήταν που οδήγησε και στις αντιφάσεις της πολιτικής Βαρουφάκη το πρώτο εξάμηνο του 2015: επέκταση δανειακής σύμβασης, ξύσιμο του πάτου των αποθεματικών για την αποπληρωμή του χρέους, αποδοχή μνημονιακών μέτρων την 20η Φλεβάρη, υπερψήφιση μετά το δημοψήφισμα 2ου πακέτου προαπαιτουμένων, μεταξύ των οποίων και του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που κατέστησε τις τράπεζες κύριους προτιμησιούχους δανειστές από το εκπλειστηρίασμα (σε βάρος των εργαζομένων και του Δημοσίου) και κατήργησε το βασικό εργαλείο του οφειλέτη (αίτηση αναστολής) κατά των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης που παίρνουν οι τράπεζες.

Η Πλεύση Ελευθερίας επέλεξε να εγκαταλείψει το δίλημμα αριστερά/δεξιά και  ακολουθεί και αυτή ένα δρόμο αρχηγοκεντρικό και ενάντια στις συνεργασίες, βέβαια έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να διαδραματίσει κανένα ρόλο στην οργάνωση κοινωνικών αντιστάσεων

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και άλλες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ακολουθούν ένα μοναχικό δρόμο αυτοεπιβεβαίωσης, που δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες του σήμερα, η κύρια δε δύναμη της ως προμετωπίδα της έχει την κατασυκοφάντηση όλων των υπολοίπων (ακόμα και συμμαχικών της δυνάμεων) στα πλαίσια της γνωστής τακτικής «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα και βλέπουμε»

Η ΛΑΕ όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα έκανε σοβαρά λάθη, τα οποία πλήρωσε με την ήττα της στις ευρωεκλογές, όπως η εκλογικίστικη προσμονή γρήγορων πολιτικών ανακατατάξεων, ο υπέρμετρα κατά στιγμές καταγγελτικός λόγος, ή η απεύθυνση σε ένα διαταξικό ακροατήριο στη βάση της προσβεβλημένης εθνικής υπερηφάνειας και η ανάδειξη εθνικών κινδύνων από γειτονικές χώρες ή η καθ’υπερβολή κινδύνων για τη δημοκρατία, που εκφραζόταν κυρίαρχα στο δημόσιο λόγο της ΛΑΕ από ηγετικά της στελέχη (χωρίς αυτή η κατεύθυνση να έχει επικυρωθεί από κάποια συλλογικό όργανο) και θόλωνε το πολιτικό στίγμα και την κοινωνική απεύθυνση της ΛΑΕ. Αυτή η απεύθυνση ήταν απολύτως αδιέξοδη, αφού έκλεινε την πόρτα σε ένα κόσμο της Αριστεράς που απογοητευόταν από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο κόσμος που κινητοποιήθηκε ενεργητικά με μια τέτοια ατζέντα δεν θα μπορούσε να εκφρασθεί από ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Η απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου της 9/6 έβαλε τέλος σε αυτές τις    λογικές.

Παρά όμως τα λάθη της, από τα οποία διδάχθηκε, η ΛΑΕ αποτελεί  πρωτοπόρα αριστερή, αντιμνημονιακή δύναμη με ενιαομετωπική λογική, συνέπεια,  ειλικρίνεια, ανιδιοτέλεια και αγωνιστικότητα και δικαιούται να ζητά την πολιτική και εκλογική στήριξη.

Η ΛΑΕ έφερε στο δημόσιο βίο πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα υπουργών και βουλευτών που να εγκατέλειψαν θώκους και καρέκλες για να μην προδώσουν τις ιδέες τους και την στράτευσή τους για την υπεράσπιση λαϊκών συμφερόντων. Δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα ηγετικών στελεχών που να είναι μπροστάρηδες στις κινητοποιήσεις και να σωρεύουν στην πλάτη τους τη μια δικογραφία μετά την άλλη.

Η ΛΑΕ είναι η δύναμη που έχει επεξεργασθεί και καταθέσει την πιο πλήρη προσπάθεια προγραμματικής απάντησης στο ερώτημα τι χρειάζεται να γίνει εφόσον χρειαστεί (που θα χρειαστεί) να έρθουμε σε ρήξη με τους δανειστές και τους ευρωατλαντικούς θεσμούς για να ακολουθήσουμε ένα δρόμο προς όφελος των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας.

Η ΛΑΕ συμμετείχε σταθερά στην πρώτη γραμμή στους λαϊκούς αγώνες ενάντια στην αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, για τους μισθούς, συντάξεις, εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, για το περιβάλλον για τα δικαιώματα της νεολαίας στην εργασία και στις σπουδές.

Η ΛΑΕ προσπάθησε και προσπαθεί με επιμονή για την ενότητα των δυνάμεων στην Αριστερά και στο κίνημα.

Δεν επιδιώκουμε καμία αυτοεπιβεβαίωση. Θέλουμε με τις δυνάμεις μας να συμβάλλουμε στην οργάνωση των κοινωνικών αγώνων, θέλουμε να συμβάλλουμε στη συγκρότηση της Αριστεράς που έχουν ανάγκη οι καιροί. Δεν απευθυνόμαστε μόνο σε όσους έχουν πεισθεί για την εναλλακτική μας πρόταση, αλλά και σε όσους/ες αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να ακολουθηθεί άμεσα ένας άλλος δρόμος ενάντια στη διαρκή ποδηγέτηση των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων από τη χρεοκρατία, το νεοφιλελευθερισμό και τα μνημόνια διαρκείας. Δεν χαιρόμαστε με τα αποτελέσματα που έχει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την Αριστερά, αλλά και για τον ίδιο τον κόσμο που τον στήριξε και τον στηρίζει. ‘Οσα λέμε, τα λέμε γιατί αυτή η πολιτική είναι αδιέξοδη και καταστροφική και πρέπει όσοι και όσες διατηρούν αριστερά αντανακλαστικά, αν δεν θέλουν να εκπασοκισθούν, αν δεν θέλουν να καταλήξουν άβουλοι και λοβοτομημένοι στον καναπέ, πρέπει να ακολουθήσουν και να ακολουθήσουμε μαζί έναν άλλο δρόμο. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, όσοι επικαλούμαστε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά και τις θυσίες και τους αγώνες της Αριστεράς που αντιπάλεψαν την απόλυτη κυριαρχία του κεφαλαίου, ότι οι ήρωες που παλέψανε δεν είναι εικόνες για να κοσμούν τους τοίχους των υπουργείων. Είναι δίπλα μας, ζούνε μέσα από τους αγώνες μας και πεθαίνουν όταν εμείς το βάζουμε κάτω.

Ενίσχυση της ΛΑΕ στην κοινωνία, στα κινήματα, στο πολιτικό προσκήνιο, είναι η καλύτερη εγγύηση για ενωτικό μέτωπο της ριζοσπαστικής αριστεράς, για δυναμική αντιπολίτευση, για ανατροπή και για να μείνει ζωντανή η ελπίδα για εναλλακτική λύση.