Κατηγορία: Πολιτική

Λαφαζάνης: Η κυβέρνηση μετέρχεται παλαιοκομματικές μεθόδους μεταγραφών και Μαυρογιαλούρου, και πολιτικές συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, για να διευρύνει την κοινοβουλευτική της βάση

Ο Παν. Λαφαζάνης σχολιάζοντας, σε συνέντευξη Τύπου στα Χανιά, την ένταξη της Θ. Μεγαλοοικονόμου στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Η κυβέρνηση Τσίπρα έφτασε στο κατάντημα να μετέρχεται παλαιοκομματικές μεθόδους μεταγραφών και Μαυρογιαλούρου, με πολιτικές συναλλαγές κάτω από το τραπέζι για να διευρύνει την κοινοβουλευτική της βάση.

Ντροπή για μεθοδεύσεις που καταρρακώνουν ακόμα περισσότερο τη δημοκρατία, τη Βουλή και την πολιτική ζωή.

Η κυβέρνηση με μεταγραφές και υπόγειες δοσοληψίες μπορεί να αυξάνει τεχνητά την διατεταγμένη κοινοβουλευτική της στήριξη, αλλά με τέτοιες πολιτικές συναλλαγές καταρρέει ακόμα περισσότερο μέσα στον λαό και την κοινωνία».

Το Γραφείο Τύπου της ΛΑ.Ε

Αθήνα, 16/01/2017

Advertisements

Η Αριστερά, το μέτωπο και το κόμμα

Της Μαρίας Μπόλαρη
Πηγή: rproject.gr

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια συγκυρία που φορτίζεται με δυσκολίες στρατηγικού χαρακτήρα για τους αγωνιστές των κινημάτων αντίστασης και όλης της Αριστεράς.

Πρό­κει­ται για μια συ­γκυ­ρία, για μια πε­ρί­ο­δο, όπου «συ­μπί­πτουν» τρεις δια­φο­ρε­τι­κές και αλ­λη­λο­τρο­φο­δο­τού­με­νες κρί­σεις:

α) Η κρίση του κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος διε­θνώς, που 9 χρό­νια μετά το ξέ­σπα­σμά της συ­νε­χί­ζε­ται. Οι κα­πι­τα­λι­στές ξε­περ­νώ­ντας –με δυ­σκο­λί­ες!- το αρ­χι­κό στά­διο της κρί­σης που συν­δυά­στη­κε με πλα­τιές ερ­γα­τι­κές/λαϊ­κές αντι­στά­σεις, τώρα «συ­ντο­νί­ζο­νται» σε μια γραμ­μή που στο όνομα της αντι­με­τώ­πι­σης της κρί­σης επι­τα­χύ­νει τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη επι­θε­τι­κό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου σε βάρος και των πιο στοι­χειω­δών ερ­γα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων. Ταυ­τό­χρο­να, η κρίση επε­κτεί­νε­ται στο «πο­λι­τι­κό» πεδίο, κά­νο­ντας εφι­κτές τις πιο «απροσ­δό­κη­τες» εξε­λί­ξεις (Brexit, εκλο­γή Τραμπ, Κα­τα­λο­νία κ.ο.κ.), αλλά και κυ­ρί­ως οδη­γώ­ντας στον πα­ρο­ξυ­σμό των αντα­γω­νι­σμών. Η άνο­δος του μι­λι­τα­ρι­σμού και των εξο­πλι­σμών δεί­χνει ότι η κα­τά­στα­ση «μυ­ρί­ζει μπα­ρού­τι».

β) Κρίση των πλα­τιών κι­νη­μά­των αντί­στα­σης, που έθρε­ψαν σε μα­ζι­κό πεδίο της ελ­πί­δες των προη­γού­με­νων χρό­νων. Οι αγώ­νες κατά της φτώ­χειας και του ιμπε­ρια­λι­σμού στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, η «αρα­βι­κή άνοι­ξη», οι αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες στην Ευ­ρώ­πη, το κί­νη­μα Occupy στην Αμε­ρι­κή και στον Κα­να­δά, είναι (να το πούμε κομψά) σε βαθιά υπο­χώ­ρη­ση.

γ) Κρίση της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς σε όλες τις εκ­δο­χές που επι­χεί­ρη­σαν μα­ζι­κά τα προη­γού­με­να χρό­νια. Τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα έχουν βυ­θι­στεί ορι­στι­κά στο βούρ­κο του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Τα μα­ζι­κά ΚΚ ου­δέ­πο­τε ανέ­καμ­ψαν από την κρίση του 1989 (με σχε­τι­κές εξαι­ρέ­σεις, ίσως τις μο­να­δι­κές, το ΚΚΕ και το ΑΚΕΛ). Το κύμα του «αρι­στε­ρού λαϊ­κι­σμού» στη Λατ. Αμε­ρι­κή έχει πιε­στεί ασφυ­κτι­κά, δίνει στη Βε­νε­ζου­έ­λα μια «τε­λι­κή μάχη». Οι ελ­πι­δο­φό­ρες ορ­γα­νώ­σεις της επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς που προ­έ­κυ­ψαν μετά το 1968, διε­θνώς βρί­σκο­νται σε στα­σι­μό­τη­τα, ενώ κά­ποιες από τις πιο εμ­βλη­μα­τι­κές στην Ευ­ρώ­πη αντι­με­τω­πί­ζουν ιστο­ρι­κή κρίση (SWP στη Βρε­τα­νία, LCR-NPA στη Γαλ­λία κ.ο.κ.). Η τα­χύ­τα­τη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ –μετά την «κω­λο­τού­μπα» του 2015- υπήρ­ξε «αρ­νη­τι­κό πα­ρά­δειγ­μα», τρο­φο­δό­τη­σε συ­ντη­ρη­τι­κές από­ψεις και πτέ­ρυ­γες στο Podemos στην Ισπα­νία, στο Bloco στην Πορ­το­γα­λία και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο στο Linke στη Γερ­μα­νία. Αυτές οι απο­τυ­χί­ες δη­μιουρ­γούν τις δυ­να­τό­τη­τες σε εγ­χει­ρή­μα­τα όπως πχ του Με­λαν­σόν, να στρέ­φο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο στις «με­τα-αρι­στε­ρές» ιδέες του λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κου λαϊ­κι­σμού και να συ­γκρο­τού­νται γύρω από αρ­χη­γο­κε­ντρι­κές λει­τουρ­γί­ες.

Αυτό είναι το πραγ­μα­τι­κό πεδίο που έχει να αντι­με­τω­πί­σει ο κα­θέ­νας-κα­θε­μιά από εμάς.

Σε αυτές τις συν­θή­κες ανα­πτύσ­σε­ται μέσα στον κόσμο μας μια ισχυ­ρή τάση προς την ενό­τη­τα στη δράση, προς την ενιαιο­με­τω­πι­κή τα­κτι­κή, λο­γι­κή και μέ­θο­δο.

Ακόμα και οι πιο «σκλη­ρές» τα­κτι­κές, αυτές που ολο­φά­νε­ρα δί­νουν την προ­τε­ραιό­τη­τα στην πε­ρι­χα­ρά­κω­ση δυ­νά­με­ων, θε­ω­ρώ­ντας ότι έτσι θα εξα­σφα­λί­σουν τη βιω­σι­μό­τη­τα του «κόμ­μα­τος» μέσα στις δυ­σκο­λί­ες της επο­χής, υπο­χρε­ώ­νο­νται ταυ­τό­χρο­να να μι­λούν για κά­ποιου εί­δους «μέ­τω­πο». Ενώ την ίδια στιγ­μή, φορ­τώ­νουν σε αυτό τόσα ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κά στοι­χεία –τόσο «προ­ω­θη­μέ­να» πλαί­σια- που κα­τα­λή­γουν να ταυ­τί­ζουν το μέ­τω­πο με το κόμμα και να αντι­με­τω­πί­ζουν ως εχθρι­κή κάθε τάση για αυ­θε­ντι­κή ενό­τη­τα δρά­σης δια­φο­ρε­τι­κών δυ­νά­με­ων του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς.

Εμείς δη­λώ­νου­με εξαρ­χής ότι θε­ω­ρού­με αυτήν την αυ­θόρ­μη­τη διά­θε­ση του κό­σμου ως σωστή, ως πιο προ­ω­θη­μέ­νη απά­ντη­ση στα δι­λήμ­μα­τα της συ­γκυ­ρί­ας από τις υπερ­πο­λύ­πλο­κες, τάχα πιο σο­φι­στι­κέ, απα­ντή­σεις ση­μα­ντι­κών τμη­μά­των της ορ­γα­νω­μέ­νης πρω­το­πο­ρί­ας.

Όμως αυτή η αυ­θόρ­μη­τη διά­θε­ση προς τη συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων δεν αρκεί από μόνη της. Είναι μια ση­μα­ντι­κή «πρώτη ύλη» πάνω στην οποία πρέ­πει να εκ­δη­λω­θούν πρω­το­βου­λί­ες, σχέ­δια, οι­κο­δό­μη­ση.

Αρ­χι­κά «από τα κάτω», μέσα στις αντι­στά­σεις, μέσα στο κί­νη­μα. Η πρό­κλη­ση του προ­σφυ­γι­κού, η υπο­χρέ­ω­ση για σο­βα­ρή αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη, η σο­βα­ρή αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή αντι­πο­λε­μι­κή δου­λειά (ει­δι­κά σε συν­θή­κες όπου γί­νε­ται φα­νε­ρό ότι η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά «λύνει το ζω­νά­ρι της» στην πε­ριο­χή…), η σύ­γκρου­ση με την αντι­κοι­νω­νι­κή «κραι­πά­λη» των εξο­πλι­σμών, είναι πεδία όπου οφεί­λου­με να πά­ρου­με ση­μα­ντι­κές πρω­το­βου­λί­ες. Η αντί­στα­ση στις μνη­μο­νια­κές-κα­πι­τα­λι­στι­κές επι­θέ­σεις στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους, η αντί­στα­ση στους πλει­στη­ρια­σμούς, η αντί­στα­ση στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, η κλι­μά­κω­ση της υπε­ρά­σπι­σης των δη­μό­σιων χώρων και των δη­μό­σιων αγα­θών, είναι το­μείς όπου αυ­το­νό­η­τα χρειά­ζο­νται συ­ντο­νι­σμοί, κοινά σχέ­δια, κοι­νές πρω­το­βου­λί­ες, κοινά σχή­μα­τα. Ασφα­λώς η γκάμα αυτή της ενο­ποί­η­σης της προ­σπά­θειας δεν μπο­ρεί να απο­φα­σι­στεί εκ προ­οι­μί­ου, πρέ­πει να οι­κο­δο­μη­θεί βήμα προς βήμα. Όμως η κα­τεύ­θυν­ση αφορά όλους όσοι πραγ­μα­τι­κά εν­δια­φέ­ρο­νται για την ανα­τρο­πή των συ­σχε­τι­σμών και σχε­διά­ζουν με ζη­τού­με­νο τις νίκες για τον κόσμο μας. Και αντί­στρο­φα: η απόρ­ρι­ψη αυτής της κα­τεύ­θυν­σης αφορά πο­λι­τι­κούς σχε­δια­σμούς που ανα­ζη­τούν απο­τε­λέ­σμα­τα μέσα στη «συ­νέ­χεια της ήττας».

Όμως η απά­ντη­ση αφορά και στο πο­λι­τι­κό πεδίο. Το δίλ­λη­μα «Τσί­πρας ή Μη­τσο­τά­κης;» θα έρθει με πολύ πιε­στι­κές συν­θή­κες για τον κόσμο μας. Η απά­ντη­ση σε αυτό, για να έχει την κατ’ ελά­χι­στο ανα­γκαία πο­λι­τι­κή πει­στι­κό­τη­τα, οφεί­λει να έχει ένα μί­νι­μουμ μα­ζι­κό­τη­τας: να μπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει τα κα­θή­κο­ντα μιας ορα­τής ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­μνη­μο­νια­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ρής αντι­πο­λί­τευ­σης, που θα προ­σπα­θεί να υπε­ρα­σπί­σει τα συμ­φέ­ρο­ντα του κό­σμου μας, στη μακρά πε­ρί­ο­δο μνη­μο­νια­κής επι­τή­ρη­σης που ακο­λου­θεί το τυ­πι­κό «τέλος» του προ­γράμ­μα­τος τον Αύ­γου­στο του 2018. Αν απο­τύ­χου­με να δια­μορ­φώ­σου­με αυτήν την εναλ­λα­κτι­κή λύση, αυτόν τον «πόλο» συ­σπεί­ρω­σης και αντι­συ­στη­μι­κής πο­λι­τι­κής δρά­σης, τότε προ­κύ­πτει ο κίν­δυ­νος να κα­τα­τρι­βούν δυ­νά­μεις σε διλ­λή­μα­τα που θα υπα­γο­ρεύ­ο­νται από το κα­θε­στώς.

Τα ζη­τή­μα­τα αυτά, δια­γρά­φει με μια μο­νο­κο­ντυ­λιά το ΚΚΕ. Δεν πρό­κει­ται για «σε­χτα­ρι­σμό». Πρό­κει­ται για λάθος πο­λι­τι­κή εκτί­μη­ση, που πα­ραι­τεί­ται εκ προ­οι­μί­ου από τη διεκ­δί­κη­ση για νίκες, ενώ δίνει την έμ­φα­ση σε μια κυ­ριαρ­χία του ΚΚΕ, μέσα όμως στα ση­με­ρι­νά πλαί­σια, δε­δο­μέ­να και όρια. Εδώ ο συ­στη­μα­τι­κός δια­χω­ρι­σμός των δυ­νά­με­ων απο­δει­κνύ­ε­ται σαν γνώ­ρι­σμα μιας πα­θη­τι­κής αντι­με­τώ­πι­σης της συ­γκυ­ρί­ας, με το μάτι στραμ­μέ­νο σε ένα αξιο­πρε­πές πο­σο­στό στην επό­με­νη κάλπη και μετά βλέ­που­με… Ο κίν­δυ­νος να υπερ­κε­ρα­στεί το ΚΚΕ (παρά την προ­φα­νή ορ­γα­νω­τι­κή και αριθ­μη­τι­κή υπε­ρο­χή του) από την πα­ρέμ­βα­ση του νέο-ΠΑ­ΣΟΚ ή, ακόμα χει­ρό­τε­ρα, από τους νε­ο­να­ζί της ΧΑ, ανα­δει­κνύ­ει τον κο­ντό­θω­ρο ορί­ζο­ντα αυτής της στρα­τη­γι­κής.

Δυ­στυ­χώς, αυτή η αντι­με­τώ­πι­ση έγινε «μο­ντέ­λο» σε μι­κρο­γρα­φία και για τις απο­φά­σεις του πρό­σφα­του συ­νε­δρί­ου του ΝΑΡ.

Σε πρό­σφα­το άρθρο έμπει­ρου και σε­βα­στού συ­ντρό­φου, δια­βά­σα­με: «η πο­λι­τι­κή αυ­το­τέ­λεια του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ… απο­τε­λεί το “πρό­βλη­μα των προ­βλη­μά­των” της επο­χής μας». Κλει­δί, μά­λι­στα, για την αντι­με­τώ­πι­ση αυτού του προ­βλή­μα­τος των προ­βλη­μά­των απο­τε­λεί η απόρ­ρι­ψη των «εν­διά­με­σων αρι­στε­ρών λύ­σε­ων». Από πότε, αλή­θεια, η πο­λι­τι­κή αυ­το­τέ­λεια του ΝΑΡ –και οποιασ­δή­πο­τε άλλης ορ­γά­νω­σης- είναι σε αντί­θε­ση (ή και χει­ρό­τε­ρα απει­λεί­ται) από τις τα­κτι­κές ενό­τη­τας στη δράση ή τη λο­γι­κή του Ενιαί­ου Με­τώ­που; Ο σύ­ντρο­φος ανα­φέ­ρει προς από­δει­ξη την ιστο­ρι­κή εμπει­ρία από το 1944 (κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής ενό­τη­τας), το 1964 (σχέ­σεις ΕΔΑ με Ένωση Κέ­ντρου), και το 1984 (τα­κτι­κή ουράς του ΚΚΕ επί Φλω­ρά­κη απέ­να­ντι στο ΠΑΣΟΚ). Μόνο που σεμνά απο­σιω­πά το γε­γο­νός ότι σε όλες αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις το ΚΚΕ έκανε «ενό­τη­τα» με αστι­κές πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις (και μά­λι­στα με όρους υπο­τα­γής) και όχι με «εν­διά­με­σες αρι­στε­ρές λύ­σεις», ή με δια­φο­ρε­τι­κές δυ­νά­μεις του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς. Για εμάς, πράγ­μα­τι, η πα­ρά­δο­ση του Ενιαί­ου Με­τώ­που αφορά, απο­κλει­στι­κά, ερ­γα­τι­κές-αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις.

Σε αυτό το έδα­φος, διά­φο­ροι νε­ό­τε­ροι σύ­ντρο­φοι ανα­λαμ­βά­νουν τη δου­λειά να κα­τα­χε­ριά­σουν τις «εν­διά­με­σες δυ­νά­μεις». Δια­βά­σα­με τον όρο «νε­ο­δια­χει­ρι­στι­κές». Μόνο που τέ­τοιοι βα­ριοί όροι μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποιού­νται μόνο αν προ­κύ­πτουν αντι­κει­με­νι­κά: από τις σχέ­σεις του κα­θε­νός με την κυ­ρί­αρ­χη τάξη, τις με­ρί­δες της κλπ. Αλ­λιώς προ­κύ­πτει ο κίν­δυ­νος να γε­μί­σει ο τόπος ιε­ρο­ε­ξε­τα­στές…

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι μια τέ­τοια «στενή» αντι­με­τώ­πι­ση του με­τώ­που, δεν αφορά μόνο μελ­λο­ντι­κές πρω­το­βου­λί­ες, αλλά και υπάρ­χο­ντες συ­να­σπι­σμούς. Δια­βά­σα­με ότι «βη­μα­το­δό­τη και καρ­διά της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ… να απο­τε­λέ­σει η δια­δι­κα­σία και τε­λι­κή η ίδρυ­ση του κομ­μου­νι­στι­κού φορέα». Εξ όσων γνω­ρί­ζου­με στις γραμ­μές της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ υπάρ­χουν αρ­κε­τά δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις-τα­κτι­κές-ορ­γα­νώ­σεις στο ζή­τη­μα του κόμ­μα­τος. Η ταύ­τι­ση κόμ­μα­τος-με­τώ­που μπο­ρεί να απο­δει­χθεί δια­λυ­τι­κή σε πολλά επί­πε­δα.

Σε άλλο κεί­με­νο δια­βά­σα­με: «Οι προ­βλη­μα­τι­σμοί και οι δια­φω­νί­ες δια­σχί­ζουν όλη τη μα­χό­με­νη Αρι­στε­ρά. Δια­σχί­ζουν το ΚΚΕ και τη ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ και όλες τις ορ­γα­νώ­σεις εντός, εκτός και γύρω τους. Γιατί εδρά­ζο­νται στην αγω­νία για την “ήττα που συ­νε­χί­ζε­ται”». Έτσι είναι. Γι’ αυτό ο κα­θείς οφεί­λει να ενι­σχύ­ει και να απο­σα­φη­νί­σει την «αυ­το­τέ­λειά του». Όμως ταυ­τό­χρο­να οφεί­λει να δια­τυ­πώ­νει με σα­φή­νεια την πρό­τα­σή του για το μέ­τω­πο: εμείς συμ­με­τέ­χο­ντας στη ΛΑΕ, χωρίς ποτέ να κρύ­ψου­με ή να υπο­βαθ­μί­σου­με δια­φω­νί­ες πο­λι­τι­κές, συ­νε­χί­ζου­με να την υπο­στη­ρί­ζου­με, διεκ­δι­κώ­ντας πάντα ει­λι­κρι­νά τη «διεύ­ρυν­ση» του ανα­γκαί­ου με­τώ­που, προς όλες τις δυ­νά­μεις της ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Οι «συμ­μα­χι­κές σχέ­σεις» με­τα­ξύ ΛΑΕ, άλλων ρι­ζο­σπα­στι­κών δυ­νά­με­ων που ήρθαν σε ρήξη με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2015 και ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ (με δε­δο­μέ­νη την αυ­το­ε­ξαί­ρε­ση του ΚΚΕ) απο­τε­λούν το πραγ­μα­τι­κό «κλει­δί» για τη ση­με­ρι­νή πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

Θέλει η Νέα Δημοκρατία να κρυφτεί

…αλλά το συνέδριο δεν την αφήνει!

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Δεν περιμέναμε να κάνει συνέδριο η ΝΔ για να ανακαλύψουμε το σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόσωπο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Του κόμματος που έχει στο DNA την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και αντιτίθεται σε κάθε έννοια δωρεάν-δημόσιου και κοινωνικού αγαθού. Για τη ΝΔ, όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται.

Ο κ. Μητσοτάκης, ως καθαρόαιμος εκπρόσωπος του θατσερικού δόγματος (το οποίο απεχθάνεται τις έννοιες της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της κοινωνικής ισότητας και των κοινωνικών δικαιωμάτων), δεν θα μπορούσε να αφήσει έξω από τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα του τον πόλεμο ενάντια στα δημόσια κοινωνικά αγαθά – και φυσικά την υγεία και την ασφάλιση. Για τη ΝΔ και τον κ. Μητσοτάκη, η απάντηση απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθεί –και– η σημερινή κυβέρνηση, είναι η πλήρης άλωση του δημοσίου από τους ιδιώτες και η ολοκληρωτική παράδοση σ’ αυτούς ακόμα και της υγείας και της ασφάλισης.

Στο ερωτηματολόγιο που δόθηκε στο συνέδριο της ΝΔ, οι σύνεδροι του κόμματος ψήφισαν «ΝΑΙ» στην αξιολόγηση στο δημόσιο που προωθείται από την τρόικα και τις μνημονιακές κυβερνήσεις με ποσοστό 95,7%. Για τις διευθυντικές θέσεις στο δημόσιο, οι σύνεδροι της ΝΔ ψήφισαν με ποσοστό 74,6% υπέρ της συμμετοχής στελεχών του ιδιωτικού τομέα στις προκηρύξεις. Ακόμα, ψήφισαν με ποσοστό 67% υπέρ της απαλλαγής του κράτους από την υποχρέωσή του να παρέχει πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας στους πολίτες. Οι εν λόγω σύνεδροι, δηλαδή, ψήφισαν την παράδοση της πρωτοβάθμιας υγείας (κέντρα υγείας, πρώην πολυιατρεία ΙΚΑ) στους δήμους, πράγμα που σημαίνει αυτόματα και αύξηση των Δημοτικών τελών. Σε απλά ελληνικά, οι σύνεδροι της ΝΔ ψήφισαν να πληρώνουν από την τσέπη τους οι πολίτες τις υπηρεσίες πρωτοβάθμιας Υγείας.

Δεν πρέπει φυσικά να ξεχνάμε τα έργα και τις ημέρες της ΝΔ που ως κυβέρνηση έκλεινε νοσοκομεία, καταργούσε κλάδους και έβγαζε εργαζόμενους στη διαθεσιμότητα. Τώρα, αξιοποιώντας τη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών και από τη σημερινή κυβέρνηση, επιχειρεί να εμφανιστεί δικαιωμένη για τις πολιτικές της και να πάρει τη ρεβάνς.

Το Υγειονομικό Κίνημα, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και τη δημόσια υγεία-πρόνοια, γενικότερα το λαϊκό κίνημα, δεν θα επιτρέψουν στη ΝΔ και τον κ. Μητσοτάκη να εμφανίζεται ως υπερασπιστής του δικαιώματος του λαού στην υγεία, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για την κατάντια των δημόσιων δομών υγείας.

Ταξική ενωτική αντίσταση

Το editorial της «Εργατικής Αριστεράς»
που κυκλοφορεί σήμερα (φύλλο Νο 397)

Πηγή: rproject.gr

Μπροστά μας βρίσκεται μια αποφασιστική ταξική μάχη. Η 3η αξιολόγηση και οι λοιπές νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επείγεται να περάσει για να στήσει το δικό της success story, έχουν μεγάλες συνέπειες για τους εργαζόμενους και τις λαϊκές δυνάμεις.

Οι μα­ζι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί (ηλε­κτρο­νι­κά και στα ει­ρη­νο­δι­κεία) εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων ακι­νή­των – συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της πρώ­της κα­τοι­κί­ας φτω­χών αν­θρώ­πων – είναι για τους μνη­μο­νια­κούς η από­λυ­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για να «σω­θούν» οι τρά­πε­ζες, είναι μια κα­λυμ­μέ­νη «ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σή τους» με τε­ρά­στιο κό­στος για τα λαϊκά νοι­κο­κυ­ριά. Η κυ­βέρ­νη­ση μιας – τρο­μά­ρας τους – «ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς» δε δί­στα­σε να βγά­λει μπρο­στά τα ΜΑΤ, για να υπο­γραμ­μί­σει το μή­νυ­μα προς την τρόι­κα ότι είναι απο­φα­σι­σμέ­νη να τη­ρή­σει τα συμ­φω­νη­θέ­ντα. Την ίδια στιγ­μή οι «ανε­ξάρ­τη­τες» αρχές εί­σπρα­ξης εσό­δων εφορ­μούν προς τους λο­γα­ρια­σμούς κα­τα­θε­τών, «αρ­μέ­γο­ντας» κα­θη­με­ρι­νά (!) πάνω από 2,2 εκατ. ευρώ ένα­ντι κάθε εί­δους «χρέ­ους» ακόμα και δε­κα­πε­ντα­ε­τί­ας.

Πα­ράλ­λη­λα επι­τα­χύ­νο­νται οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Σε μια χώρα όπου το ηλε­κτρι­κό ρεύμα πλη­ρώ­νε­ται σε τιμές… Σκαν­δι­να­βί­ας, η κυ­βέρ­νη­ση προ­χω­ρά άμεσα στην πώ­λη­ση των λι­γνι­τι­κών μο­νά­δων της ΔΕΗ και στην επι­τά­χυν­ση της κυ­ριαρ­χί­ας των ιδιω­τών στην ηλε­κτρι­κή ενέρ­γεια.

Οι νέοι συ­ντα­ξιού­χοι πήραν ήδη την πικρή γεύση για το νόημα του νόμου Κα­τρού­γκα­λου, με τις με­γά­λες μειώ­σεις στις κύ­ριες και επι­κου­ρι­κές νέες συ­ντά­ξεις. Μέσα στο 2018 θα είναι η σειρά των «πα­λιών»: Θα δουν στα εκ­κα­θα­ρι­στι­κά τους να εμ­φα­νί­ζε­ται το κό­ψι­μο ως κα­τα­βαλ­λό­με­νη «προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά» και από την 1.1.2019 θα ζή­σουν την εξα­έ­ρω­ση αυτής της «δια­φο­ράς» με μια από τις δρα­στι­κό­τε­ρες «ορι­ζό­ντιες» πε­ρι­κο­πές συ­ντά­ξε­ων της μνη­μο­νια­κής επο­χής. Η μεί­ω­ση των συ­ντά­ξε­ων και η κα­τάρ­γη­ση του αφο­ρο­λό­γη­του (μέσα στο 2018;) είναι μέτρα σκλη­ρής φτω­χο­ποί­η­σης εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων νοι­κο­κυ­ριών.

Η κυ­βέρ­νη­ση γνω­ρί­ζο­ντας ότι αυτό είναι το νόημα της πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής της, φρο­ντί­ζει προ­λη­πτι­κά να «ξε­δο­ντιά­σει» το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Η κα­τά­πτυ­στη «τρο­πο­λο­γία» της Αχτσιό­γλου, που έκανε αδύ­να­τη την κή­ρυ­ξη απερ­γί­ας στα πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία, μπο­ρεί να απο­σύρ­θη­κε, αλλά δεν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο για εφη­συ­χα­σμό. Η κυ­βέρ­νη­ση και οι δα­νει­στές έχουν συμ­φω­νή­σει ότι πρέ­πει να κα­ταρ­γή­σουν όλες τις συν­δι­κα­λι­στι­κές κα­τα­κτή­σεις της επο­χής των με­γά­λων ερ­γα­τι­κών αγώ­νων της με­τα­πο­λί­τευ­σης.

Και την ώρα που η τρόι­κα δη­λώ­νει ότι το κοι­νω­νι­κό μέ­ρι­σμα του Τσί­πρα πλη­ρώ­θη­κε μέσω της «υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σης των κοι­νω­νι­κών πο­λι­τι­κών», η κυ­βέρ­νη­ση προ­χω­ρά στην πλήρη ελα­στι­κο­ποί­η­ση των οι­κο­γε­νεια­κών επι­δο­μά­των (απο­σύν­δε­σή τους από μισθό και σύμ­βα­ση, ει­σα­γω­γή ει­σο­δη­μα­τι­κών κρι­τη­ρί­ων κ.ο.κ.) και στην πλήρη κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ.

Πρό­κει­ται για ένα πρό­γραμ­μα πλή­ρους μνη­μο­νια­κής αναλ­γη­σί­ας, ένα πρό­γραμ­μα τα­ξι­κής μο­νο­μέ­ρειας υπέρ των τρα­πε­ζι­τών και των βιο­μη­χά­νων, που από καιρό έχουν ορι­σθεί από την ηγε­τι­κή ομάδα Τσί­πρα ως τα βα­σι­κά και πραγ­μα­τι­κά κοι­νω­νι­κά στη­ρίγ­μα­τα της πο­λι­τι­κής της.
Απέ­να­ντι σε αυτό το πρό­γραμ­μα είναι η ώρα της μα­ζι­κής δρά­σης από τα κάτω. Της ενω­τι­κής τα­ξι­κής αντί­στα­σης για το μπλο­κά­ρι­σμα και την ανα­τρο­πή του.

Η αντί­στα­ση στα Ει­ρη­νο­δι­κεία, οι δια­δη­λώ­σεις στα λι­γνι­το­ρυ­χεία και η γε­νι­κή απερ­γία στις 14 Δε­κέμ­βρη, θα πρέ­πει να ενω­θούν σε ένα πο­τά­μι αντί­στα­σης που θα δη­λώ­νει ξε­κά­θα­ρα απέ­να­ντι στα κυ­βερ­νη­τι­κά μέτρα: δεν θα πε­ρά­σουν!

Και γι’ αυτό θα πρέ­πει να υπάρ­ξει σο­βα­ρή, συ­ντο­νι­σμέ­νη, ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια για συ­νέ­χεια, μετά τις 14 Δε­κέμ­βρη. Γνω­ρί­ζο­ντας το ρόλο που θα παί­ξουν οι γρα­φειο­κρα­τι­κές συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες, που από καιρό έχουν εν­σω­μα­τω­θεί στη μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή, το κα­θή­κον αυτό οφεί­λουν να ανα­λά­βουν οι αγω­νι­στές-στριες της ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­μνη­μο­νια­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Η πο­ρεία αυτή ανα­πό­φευ­κτα οδη­γεί σε μια με­γά­λη και ση­μα­ντι­κή πο­λι­τι­κή ανα­μέ­τρη­ση. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ει­σπράτ­το­ντας τη φθορά από τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη αντι­κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή του, στρώ­νει το χαλί της εκλο­γι­κής νίκης στον ακόμα πιο ακραιφ­νή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη. Ο Αλ. Τσί­πρας και η ομάδα του Μα­ξί­μου ελ­πί­ζουν κυ­ρί­ως σε μια προ­ο­πτι­κή «πε­ριο­ρι­σμέ­νης ήττας», πο­ντά­ρο­ντας στο ότι οι δα­νει­στές και η ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη έχουν συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει τη χρη­σι­μό­τη­τα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στον έλεγ­χο και στον πε­ριο­ρι­σμό των ερ­γα­τι­κών-λαϊ­κών αντι­στά­σε­ων.

Σε αυτήν τη βάση προ­σπα­θούν να σχε­διά­σουν μια κά­ποια πο­λι­τι­κή προ­ο­πτι­κή προς απώ­τε­ρες εξε­λί­ξεις, ελ­πί­ζο­ντας ότι με τη βο­ή­θεια της κε­ντρο­α­ρι­στε­ρής (της Φώφης Γεν­νη­μα­τά, με «σύμ­βου­λο» τον Κ. Λα­λιώ­τη…) θα γίνει εφι­κτό να πε­ριο­ρι­στεί ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης, είτε στην αδυ­να­μία σχη­μα­τι­σμού κυ­βέρ­νη­σης είτε σε μια σύ­ντο­μη «δεξιά πα­ρέν­θε­ση». Πρό­κει­ται για μια, αντε­στραμ­μέ­νη αλλά ανά­λο­γη, εκ­δο­χή της «ελ­πί­δας» του Αντ. Σα­μα­ρά στα τέλη του 2014–αρ­χές του 2015.

Απέ­να­ντι σε αυτά τα σε­νά­ρια είναι προ­φα­νής η ανά­γκη μιας συ­νο­λι­κής εναλ­λα­κτι­κής λύσης από τη σκο­πιά των ερ­γα­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Οι δη­μο­σκο­πή­σεις ήδη ανα­δει­κνύ­ουν το «κενό», αλλά και τις δυ­να­τό­τη­τες ενός ρι­ζο­σπα­στι­κού αντι­μνη­μο­νια­κού αρι­στε­ρού πόλου. Όμως, ως γνω­στόν, οι δη­μο­σκο­πή­σεις δί­νουν μόνο εν­δεί­ξεις και όχι απο­τε­λέ­σμα­τα. Η ρι­ζο­σπα­στι­κή αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά οφεί­λει επει­γό­ντως να πάρει τις πρω­το­βου­λί­ες προς το ανα­γκαίο πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο. Για να στη­ρί­ξει άμεσα τους αγώ­νες, για να πυ­ρο­δο­τή­σει ελ­πί­δα, για να προ­ε­τοι­μά­σει πο­λι­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

Κοινωνικό μέρισμα: Η μεγάλη νεοφιλελεύθερη απάτη

Του Αντώνη Νταβανέλου
Πηγή: rproject.gr

Με τυμπανοκρουσίες (έκτακτο πρωθυπουργικό διάγγελμα!) ανακοίνωσε ο Τσίπρας τη διανομή του «κοινωνικού μερίσματος». Ακολούθησε το μπαράζ του επικοινωνιακού μηχανισμού της κυβέρνησης στον Τύπο (όπου οι μεγαλοεκδότες λαμβάνουν το ένα «δωράκι» μετά το άλλο…) που έσπευσε να πανηγυρίσει για την «απόδειξη της κοινωνικής ευαισθησίας» της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού.

Ο στό­χος είναι σαφής: να πε­ριο­ρι­στούν οι απώ­λειες στην εκλο­γι­κή επιρ­ροή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, να ανα­κο­πεί το κύμα των δη­μο­σκο­πή­σε­ων που προει­δο­ποιούν για βαριά πο­λι­τι­κή ήττα του κυ­βερ­νώ­ντος συ­να­σπι­σμού (με με­γά­λη μεί­ω­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και εξα­έ­ρω­ση των ΑΝΕΛ). Έχει ελ­πί­δες επι­τυ­χί­ας αυτός ο επι­κοι­νω­νια­κός ελιγ­μός; Πε­ριο­ρι­σμέ­νων δια­στά­σε­ων, αβέ­βαιες και εντε­λώς προ­σω­ρι­νές. Να θυ­μί­σου­με ότι ακρι­βώς το ίδιο «κόλπο» είχε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ο Αντ. Σα­μα­ράς το 2014 και δεν κα­τόρ­θω­σε ούτε να απο­φύ­γει την ήττα του ’15, ούτε να πε­ριο­ρί­σει τις δια­στά­σεις της…

Ας δούμε όμως την ουσία του «κοι­νω­νι­κού με­ρί­σμα­τος».

Από το δια­βό­η­το «πλε­ό­να­σμα» – που δη­μιουρ­γεί η μνη­μο­νια­κή λε­η­λα­σία σε βάρος των ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των – η κυ­βέρ­νη­ση προ­τί­θε­ται να μοι­ρά­σει 720 εκατ. ευρώ σε 3,4 εκα­τομ­μύ­ρια δι­καιού­χους. Οι δι­καιού­χοι είναι άν­θρω­ποι γύρω μας που έχουν πέσει σε μια δια­βί­ω­ση κάτω από τα όρια της φτώ­χειας: νοι­κο­κυ­ριά με ετή­σιο ει­σό­δη­μα ως 9.000 ευρώ και με ακί­νη­τη πε­ριου­σία μι­κρό­τε­ρη των 180 χι­λιά­δων ευρώ. Μια απλή διαί­ρε­ση δεί­χνει ότι πρό­κει­ται για ένα εφά­παξ ετή­σιο φι­λο­δώ­ρη­μα.

Όμως τι κα­λεί­ται να «ξε­χά­σει» η κοι­νω­νία με βάση αυτό το φι­λο­δώ­ρη­μα; Δυ­στυ­χώς εδώ η «λίστα» είναι πολύ πιο «πλού­σια»:

α) Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα πλη­θαί­νουν οι ει­δή­σεις για μα­ζι­κή κα­τα­στρα­τή­γη­ση ακόμα και της ακραί­ας νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης μνη­μο­νια­κής νο­μο­θε­σί­ας, με στόχο ακόμα με­γα­λύ­τε­ρες πε­ρι­κο­πές στα λαϊκά ει­σο­δή­μα­τα. Είναι γνω­στό ότι επί χρό­νια πα­ρα­κρα­τού­νταν υψη­λό­τε­ρες από τις νό­μι­μες ει­σφο­ρές για την πε­ρί­θαλ­ψη. Σή­με­ρα απο­δει­κνύ­ε­ται ότι η κυ­βέρ­νη­ση εφαρ­μό­ζει «λάθος» τον νόμο Κα­τρού­γκα­λου, επι­βάλ­λο­ντας υψη­λό­τε­ρες από τις νό­μι­μες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις, κλέ­βο­ντας μέχρι και 250 ευρώ μη­νιαί­ως από εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες συ­ντα­ξιού­χους! Είναι κοινό μυ­στι­κό ότι εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες «εφά­παξ» που έχουν εγκρι­θεί από τα Τα­μεία, πα­ρα­κρα­τού­νται πα­ρά­νο­μα και δεν κα­τα­βάλ­λο­νται στους δι­καιού­χους επί χρό­νια, για να μη δια­τα­ρα­χθούν οι «νόρ­μες» που αυτή η κυ­βέρ­νη­ση συ­νυ­πέ­γρα­ψε με την τρόι­κα.

Το «πλε­ό­να­σμα» του Τσί­πρα στη­ρί­ζε­ται στη λε­η­λα­σία των συ­ντά­ξε­ων, σε μια πο­λι­τι­κή που δεν δι­στά­ζει να συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει στις με­θό­δους της ακόμα και τη μα­ζι­κή πα­ρα­νο­μία, την κλοπή σε βάρος ανί­σχυ­ρων αν­θρώ­πων.

β) Όμως και η «νο­μι­μό­τη­τα», η μνη­μο­νια­κή «κα­νο­νι­κό­τη­τα» είναι εξί­σου αντι­δρα­στι­κή. Η κυ­βέρ­νη­ση που κα­μώ­νε­ται ότι «θα μοι­ρά­σει λεφτά» στους πιο αδύ­να­μους, έχει υπο­γρά­ψει και έχει κα­τα­στή­σει υπο­χρε­ω­τι­κές τις πε­ρι­κο­πές 7,5 δισ. ευρώ από τη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη της τριε­τί­ας 2019-20-21! Αν σε αυτό το κο­λοσ­σιαίο ποσόν προ­στε­θούν οι προ­δια­γε­γραμ­μέ­νες πε­ρι­κο­πές των οι­κο­γε­νεια­κών επι­δο­μά­των στους μι­σθούς και η κα­τάρ­γη­ση του αφο­ρο­λό­γη­του ει­σο­δή­μα­τος από το 2019, απο­δει­κνύ­ε­ται ότι αυτά που ο Τσί­πρας ισχυ­ρί­ζε­ται ότι θα «μοι­ρά­σει» με το ένα χέρι (του κοι­νω­νι­κού με­ρί­σμα­τος), τα παίρ­νει πίσω με το άλλο χέρι (της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής) ενι­σχυ­μέ­να εις το… δε­κα­πλά­σιο!

γ) Δυ­στυ­χώς η λη­στεία δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται πλέον στα κρί­σι­μα πεδία των μι­σθών, των συ­ντά­ξε­ων και της φο­ρο­λο­γί­ας. Οι πε­ρι­κο­πές στις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες έχουν φτά­σει στο απώ­τα­το όριο αντο­χής μιας ορ­γα­νω­μέ­νης κοι­νω­νί­ας. Η κα­τά­στα­ση στα δη­μό­σια σχο­λεία και νο­σο­κο­μεία είναι εν­δει­κτι­κή, όπως ήταν εν­δει­κτι­κές οι τρα­γι­κές συ­νέ­πειες από τις πλημ­μύ­ρες στη δυ­τι­κή Ατ­τι­κή.

Το σύ­νο­λο της πο­λι­τι­κής της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ δη­μιουρ­γεί σε πρω­το­φα­νώς μα­ζι­κή κλί­μα­κα φτώ­χεια και απελ­πι­σία. Η επι­χεί­ρη­ση «κοι­νω­νι­κό μέ­ρι­σμα» είναι τμήμα της προ­σπά­θειας να πα­ρα­μεί­νουν οι κυ­βερ­νώ­ντες στη θέση τους, ώστε να συ­νε­χί­σουν ανε­νό­χλη­τοι τις μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές.

Η ιδε­ο­λο­γι­κή βάση του «κοι­νω­νι­κού με­ρί­σμα­τος» είναι ο άκρα­τος νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός: η κα­τάρ­γη­ση των δι­καιω­μά­των που είναι συν­δε­δε­μέ­να στα­θε­ρά και πάγια με την ερ­γα­σία, συν­δυά­ζε­ται με «βοη­θή­μα­τα» που δί­νο­νται σε όλο και λι­γό­τε­ρους, κο­στί­ζουν όλο και λι­γό­τε­ρα και, κυ­ρί­ως, δί­νο­νται αν και όποτε «προ­αι­ρεί­ται» ο άρ­χο­ντας ή το αφε­ντι­κό.

Από αυτήν την πο­λι­τι­κή υπάρ­χουν προ­φα­νείς κερ­δι­σμέ­νοι: Οι δα­νει­στές που καρ­πώ­νο­νται το με­γά­λο μέρος του πλε­ο­νά­σμα­τος. Η ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη που καρ­πώ­νε­ται τα διαρ­κή απο­τε­λέ­σμα­τα της συ­ντρι­βής των μι­σθών και των ερ­γα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων.

Αυτή η κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πιο ισχυ­ρή από κάθε επι­κοι­νω­νια­κό ελιγ­μό. Και στο τέλος της ημέ­ρας η κοι­νω­νία θα πα­ρου­σιά­σει το λο­γα­ρια­σμό των ευ­θυ­νών στους υπεύ­θυ­νους.

Γιατί, όπως σωστά έγρα­ψε ο Γ. Μαυ­ρής, «το με­γα­λύ­τε­ρο λάθος που μπο­ρεί να δια­πρά­ξει η εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση (άρα και η ση­με­ρι­νή) είναι να “δια­βά­σει λάθος” τις με­γά­λες αλ­λα­γές που έχουν με­τα­σχη­μα­τί­σει βίαια την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Να θε­ω­ρή­σει ότι η κάμψη της κοι­νω­νι­κής δια­μαρ­τυ­ρί­ας… η προ­σαρ­μο­γή στις νέες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης που χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τη με­τα­μνη­μο­νια­κή Ελ­λά­δα ση­μαί­νει και εξα­σφά­λι­ση της κοι­νω­νι­κής συ­ναί­νε­σης προς τους κυ­βερ­νώ­ντες» (Γ. Μαυρή: «κοι­νω­νι­κή προ­σαρ­μο­γή δεν ση­μαί­νει κοι­νω­νι­κή συ­ναί­νε­ση»).

ΣΥΡΙΖΑ: Μνημονιακή πυγμή, στήριγμα του ιμπεριαλισμού

Του Αντώνη Νταβανέλου
Πηγή: rproject.gr

Οι προοπτικές του Αλ. Τσίπρα ποντάρουν πολλά στη βελτίωση των σχέσεών του, αδιαμεσολάβητα, με την κυρίαρχη τάξη. Γι’ αυτό η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ εμπλέκεται σήμερα άμεσα στις διεργασίες ανασύνθεσής της.

Η επί­ση­μη έναρ­ξη των δια­δι­κα­σιών της 3ης αξιο­λό­γη­σης είναι το έναυ­σμα για την ενερ­γο­ποί­η­ση των ήδη συμ­φω­νη­θέ­ντων στο 3ο μνη­μό­νιο αντερ­γα­τι­κών-αντι­κοι­νω­νι­κών μέ­τρων, χωρίς να μπο­ρεί να απο­κλει­στεί το εν­δε­χό­με­νο (αν τα οι­κο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να ή οι αντι­θέ­σεις με­τα­ξύ ΔΝΤ και ΕΕ το απαι­τούν) να επι­σπευ­σθεί η ενερ­γο­ποί­η­ση των πιο σκλη­ρών από αυτά (όπως η πε­ρι­κο­πή των κα­τα­βαλ­λό­με­νων συ­ντά­ξε­ων και η κα­τάρ­γη­ση του αφο­ρο­λό­γη­του) που η συμ­φω­νία προ­βλέ­πει για μετά το τέλος του 2018.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ κα­λεί­ται να εμπλα­κεί σε πολ­λές «μι­κρές» αντι­κοι­νω­νι­κές μάχες (όπως π.χ. η διά­λυ­ση του Τα­μεί­ου των δη­μο­σιο­γρά­φων) ή και σε με­γα­λύ­τε­ρες (όπως η αξιο­λό­γη­ση στο Δη­μό­σιο και η επι­τά­χυν­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων), με απο­τέ­λε­σμα να επι­τα­χύ­νε­ται η φθορά της, να ανοί­γει η ψα­λί­δα ανά­με­σα στα έργα της και τις προσ­δο­κί­ες της κοι­νω­νι­κής και εκλο­γι­κής βάσης της.

Ο Αλ. Τσί­πρας απέ­δει­ξε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη ότι προ­σα­να­το­λί­ζε­ται σε πο­λι­τι­κή μνη­μο­νια­κής «πυγ­μής» (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Grinvest) και ότι ανα­θέ­τει το πρό­βλη­μα του να πε­ριο­ρι­στούν οι εκλο­γι­κές απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο μι­ντια­κό και επι­κοι­νω­νια­κό επι­τε­λείο που, προς το σκοπό αυτό, ενι­σχύ­ε­ται γύρω από το Μα­ξί­μου.

Η ει­κό­να ότι ο Τσί­πρας «πα­τά­ει γκάζι» προς τα δεξιά ενι­σχύ­θη­κε από τη συ­νά­ντη­ση με τον Τραμπ. Η επι­δί­ω­ξη να με­τα­τρα­πεί η χώρα στο βα­σι­κό στή­ριγ­μα του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού μέσα στην «καυτή» πε­ριο­χή της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, θα έχει αμ­φι­λε­γό­με­νες επι­πτώ­σεις. Από τη μια, ο Τσί­πρας ενι­σχύ­ει τη θέση του μέσα στο στρα­τιω­τι­κο-δι­πλω­μα­τι­κό σύ­μπλεγ­μα και τον λε­γό­με­νο «πα­τριω­τι­κό» χώρο (οι πα­νη­γυ­ρι­σμοί των πα­ρα­στρα­τιω­τι­κών sites για τη νέα «αγορά του αιώνα» στους εξο­πλι­σμούς, είναι εν­δει­κτι­κή). Ταυ­τό­χρο­να είναι εν­δει­κτι­κή η συ­σπεί­ρω­ση πολ­λών δη­μο­σιο­γρά­φων και δια­νο­ου­μέ­νων του «πα­τριω­τι­κού» τόξου γύρω από τον υπ. Εξω­τε­ρι­κών Νίκο Κο­τζιά.

Όμως, από την άλλη, η γλοιώ­δης ταύ­τι­ση με τον Τραμπ και η ρήξη με τα αντια­με­ρι­κα­νι­κά-αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά αι­σθή­μα­τα ενός ευ­ρύ­τε­ρου κό­σμου της Αρι­στε­ράς, είναι μια νέα «πηγή» απω­λειών για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι στο θέμα της αγο­ράς όπλων και κυ­ρί­ως στο θέμα των βά­σε­ων, εκ­δη­λώ­θη­καν οι μέχρι τώρα αιχ­μη­ρό­τε­ρες αμ­φι­σβη­τή­σεις του Τσί­πρα από βου­λευ­τές και στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Η προ­ο­πτι­κή του Αλ. Τσί­πρα είναι να πα­ρου­σια­στεί στην επό­με­νη εκλο­γι­κή μάχη, όχι ως επι­κε­φα­λής ενός «με­τα­το­πι­σμέ­νου» κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς, αλλά ως ηγέ­της μιας κα­θε­στω­τι­κής «απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας» που απέ­τρε­ψε το Grexit, που επέ­βα­λε το μνη­μό­νιο 3 με μι­κρό­τε­ρες αντι­στά­σεις, που μπο­ρεί να κα­θο­δη­γή­σει μια εθνι­κή «ανα­βάθ­μι­ση» στην πε­ριο­χή, που –κά­πο­τε– θα δια­νεί­μει «με­ρί­διο» της ανά­πτυ­ξης κ.ο.κ.

Αυτή η προ­ο­πτι­κή υπο­λο­γί­ζει στην αξιο­ποί­η­ση των αδυ­να­μιών του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη. Γιατί σή­με­ρα γί­νε­ται φα­νε­ρό ότι αυτός ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος τζι­χα­ντι­στής δεν μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει εκλο­γι­κή δυ­να­μι­κή ικανή να πα­ρα­σύ­ρει γύρω του πο­σο­στά αυ­το­δυ­να­μί­ας ή, του­λά­χι­στον, να επι­βά­λει στα λοιπά αστι­κά κόμ­μα­τα μια ανα­σύν­θε­ση της πο­λι­τι­κής συμ­μα­χιών υπό την ηγε­σία του. Αυτό συν­δέ­ε­ται άμεσα και με τα προ­βλή­μα­τα του Μη­τσο­τά­κη στο εσω­τε­ρι­κό της ΝΔ: Όπου ο Αντ. Σα­μα­ράς χρειά­στη­κε να κάνει επί­ση­μη δή­λω­ση για να βε­βαιώ­σει ότι «δεν υπο­νο­μεύ­ει τον αρ­χη­γό της ΝΔ». Όπου οι «κα­ρα­μαν­λι­κοί» επι­μέ­νουν σε σε­νά­ρια συ­νεν­νό­η­σης με­τα­ξύ ΝΔ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όπου ακόμα και ο ανι­ψιός Κ. Μπα­κο­γιάν­νης, δή­λω­σε ότι «ακόμα και 50% να πάρει η ΝΔ, δεν φτά­νει για να κυ­βερ­νή­σου­με ομαλά».

Οι προ­ο­πτι­κές του Αλ. Τσί­πρα πο­ντά­ρουν πολλά στη βελ­τί­ω­ση των σχέ­σε­ών του, αδια­με­σο­λά­βη­τα, με την κυ­ρί­αρ­χη τάξη. Γι’ αυτό η ηγε­τι­κή ομάδα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εμπλέ­κε­ται σή­με­ρα άμεσα στις διερ­γα­σί­ες ανα­σύν­θε­σής της. Όμως εδώ αξί­ζει να θυ­μά­ται κα­νείς ότι συχνά «το έξυ­πνο πουλί από τη μύτη πιά­νε­ται…». Γιατί η κυ­ρί­αρ­χη τάξη στις συν­θή­κες της κρί­σης δι­χά­ζε­ται από θη­ριώ­δεις αντα­γω­νι­σμούς. Η υπό­θε­ση Μα­ρι­νά­κη, οι στε­νές σχέ­σεις με τους Με­λισ­σα­νί­δη-Σαβ­βί­δη, οι σκλη­ρές δια­φω­νί­ες στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΕΒ (που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­καν μέσα από την υπο­ψη­φιό­τη­τα Μυ­τι­λη­ναί­ου για την ηγε­σία του) ίσως απο­δει­χθούν πεδία δο­κι­μα­σί­ας και όχι πεδία ευ­και­ριών για τους «μά­γους» του Μα­ξί­μου.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση μπαί­νου­με σε μια «τε­λι­κή ευ­θεία» για τη δια­μόρ­φω­ση του πο­λι­τι­κού συ­σχε­τι­σμού που θα κα­θο­ρί­σει την «επό­με­νη μέρα» της τυ­πι­κής λήξης του προ­γράμ­μα­τος (και όχι των μνη­μο­νί­ων) περί τα τέλη του 2018.

Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, από τη σκο­πιά της αντί­στα­σης στις μνη­μο­νια­κές νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας, το κρί­σι­μο ερώ­τη­μα είναι αν θα υπάρ­ξει «πόλος» της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς ικα­νός να «υπο­δέ­χε­ται» τις απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, να έχει κε­ντρι­κο­πο­λι­τι­κή φωνή και να με­τα­σχη­μα­τί­ζει τη δυ­σα­ρέ­σκεια σε πο­λι­τι­κή δράση. Σε κάθε άλλη πε­ρί­πτω­ση, οι μυ­λό­πε­τρες του δι­λήμ­μα­τος «Τσί­πρας ή Μη­τσο­τά­κης;» θα αφε­θούν να ερ­γα­στούν ανε­μπό­δι­στα.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά» φ.394 (25/10/17)

Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Αριστερού Ρεύματος

14 Οκτωβρίου 2017

Η Κεντρική Eπιτροπή του Αριστερού Ρεύματος, που συνεδρίασε στις 14 Οκτωβρίου, εκτιμά τα παρακάτω:

Α. Στο διεθνές πεδίο.

Συνεχίζουν να αναδεικνύονται έντονα οι δυσκολίες του καπιταλισμού να αντιμετωπίσει τη νέα φάση της κρίσης του που ξεκίνησε το 2007 και να συνεχίσει να αναπαράγεται απρόσκοπτα με τη μορφή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αυτή η μορφή κυριαρχίας του κεφαλαίου δέχεται πλέον σοβαρούς κλυδωνισμούς και αμφισβητήσεις από τμήματα των εθνικών αστικών τάξεων στις ίδιες τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, που κινούνται σε λογικές περιχαράκωσης εθνικών ή ζωτικών χώρων και μορφών προστατευτισμού.

Ταυτόχρονα, όμως, αναδεικνύονται και νέες δυνατότητες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού να διαιωνίζει την ηγεμονία του και να αυξάνει με νέες πολιτικές και οικονομικές μορφές, την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η αδυναμία της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων να δώσουν εναλλακτική διέξοδο με συγκεκριμένο σχέδιο σε προοδευτική και βιώσιμη κατεύθυνση αφήνει σοβαρά πολιτικά κενά, που σ’ ένα βαθμό αξιοποιούν και καλύπτουν υπερσυντηρητικές και ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις.

Οι δυνάμεις αυτές προβάλλονται ως δήθεν αντισυστημικές και ενάντιες στη παγκοσμιοποίηση, χωρίς όμως να αμφισβητούν επί της ουσίας τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, αποτελώντας στην ουσία το σιδερένιο χέρι του καπιταλισμού. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι να κεφαλαιοποιούν πολιτικά ένα σοβαρό τμήμα της δυσαρέσκειας των λαών απέναντι στις παραδοσιακές συντηρητικές και σοσιαλοδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις.

Στις πρόσφατες γερμανικές εκλογές,το ποσοστό των Χριστιανοδημοκρατών της Merkel παρουσίασε μεγάλη πτώση.

Οι Σοσιαλδημοκράτες του M. Schulz, εξαιτίας της συγκυβέρνησης, καταποντίστηκαν, με το ποσοστό τους να είναι το χειρότερο από την περίοδο της τραγικής για την Ευρώπη ανόδου του Χίτλερ.

Το παραδοσιακό δικοματικό σύστημα, πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η καθεστηκυία μεταπολεμική πολιτική σταθερότητα στη Γερμανία, συνετρίβη, όπως επίσης συνετρίβη και η στρατηγικής σημασίας κυβερνητική επιλογή των δύο κομμάτων επί δυο τετραετίες, του μεγάλου συνασπισμού.

Ειδικά οι Σοσιαλδημοκράτες τείνουν προς στρατηγική υποβάθμιση έως περιθωριοποίηση.

Το χαρακτηριστικό, όμως, αυτών των εκλογών είναι η εντυπωσιακή άνοδος των ακροδεξιών (AfD), την οποία δεν μπόρεσαν να προβλέψουν οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες για άλλη μία φορά στις γερμανικές εκλογές έπεσαν έξω.

Η άνοδος των Φιλελεύθερων, του κόμματος που εκφράζει με τον πιο αδιάλλακτο τρόπο τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές απόψεις των γερμανών βιομηχάνων, ενισχύει τον αντεργατικό προσανατολισμό της Γερμανίας και αποτελεί μία ακόμα πιο δυσμενή εξέλιξη για το ευρωζωνικό γερμανικό προτεκτοράτο που λέγεται Ελλάδα.

Οι Πράσινοι, επίσης, περίπου στάσιμοι, μετά από διαπραγματεύσεις, θα αποτελέσουν κατά πάσα πιθανότητα μαζί με τους Φιλελεύθερους τους κυβερνητικούς εταίρους των Χριστιανοδημοκρατών, μιας και οι Σοσιαλοδημοκράτες με δηλώσεις του Schulz απέκλεισαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Τέλος, η γερμανική Αριστερά (Die Linke), άτολμη και χωρίς ιδιαίτερη ριζοσπαστική πρωτοτυπία στις νέες πραγματικότητες, σημείωσε μια μικρή άνοδο, όχι, όμως, ικανή, για να αντιστρέψει την αντιδραστική κατεύθυνση του εκλογικού αποτελέσματος. Μια αριστερά, με πολλά ελλείμματα στο ριζοσπαστικό της λόγο, που ακολούθησε μονοσήμαντα ένα πολιτικό σχεδιασμό προσεταιρισμού του SPD, κυρίως σε περιφερειακό επίπεδο, αρνούμενη να αντιληφθεί την ανάγκη ουσιαστικών ανατροπών του ευρωπαϊκού μορφώματος.

Το νέο μετεκλογικό τοπίο συνεπώς, καθιστά τη Γερμανία πολύ πιο επικίνδυνη για την Ευρώπη και τους ευρωπαϊκούς λαούς, ιδιαίτερα των πιο φτωχών χωρών της ΕΕ.Η ευρωζώνη και η ΕΕ θα βαδίσουν τώρα σε ακόμα πιο σκληρούς και ολοκληρωτικούς αντικοινωνικούς δρόμους, με πιο έντονο το ακροδεξιό πρόσημο.

Η επικυριαρχία της Γερμανίας σε ευρωζώνη και ΕΕ, με συρόμενο παρτενέρ τη Γαλλία του Macron, θα καταστεί περισσότερο καταπιεστική για τον κόσμο της εργασίας. Η πίεση στην Ελλάδα για πιο γρήγορη εφαρμογή των μνημονίων θα αυξηθεί, ώστε η κυβέρνηση να υποχωρήσει και πάλι κατά κράτος στις απαιτήσεις των δανειστών σε ό,τι αφορά την 3η αξιολόγηση.

Το δημοψήφισμα της Καταλονίας.

Είναι αντιληπτό σε όλους μας, πέρα και έξω από διαφορετικές προσεγγίσεις για τα τεκταινόμενα στην Καταλονία και την Ισπανία, ότι έχουμε μια κατάσταση αντιδημοκρατικού εκφυλισμού σε όλη την Ευρώπη από τη Γερμανία και τη Γαλλία ως την Αυστρία, την Ιταλία, τις Βαλτικές χώρες , την Ουκρανία κ.λ.π. Χωρίς καμιά αμφιβολία υπάρχουν ενδοαστικές αντιθέσεις στην Ισπανία που οξύνονται όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Το θέμα, όμως, είναι ποια πρέπει να είναι η θέση της εργατικής τάξης απέναντι σε αυτές τις αντιθέσεις και αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που πρέπει να γίνει και στη χώρα μας χωρίς προκαταλήψεις και μηχανιστικές μεταφορές ειδικά από την Αριστερά.

Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα που πάντα πρέπει να μπαίνει από τη δική μας σκοπιά: Είναι προς το συμφέρον της εργατικής τάξης και του λαού της Καταλονίας η απόσχισή της και η δημιουργία ξεχωριστού κράτους; Είναι γεγονός ότι η απόσχιση προωθείται από την αστική τάξη της Καταλονίας της οποίας η πολιτική έκφραση ηγεμονεύει αυτή τη στιγμή και η οποία αισθάνεται ότι είναι ισχυρή να σταθεί στη διεθνή αγορά καλύτερα, χωρίς τα βαρίδια της υπόλοιπης Ισπανίας. Φυσικά αυτή η τάση βρίσκει και πρόσφορο έδαφος στα λαϊκά στρώματα, λόγω της ιστορικής αυτονομιστικής στάσης σ’ αυτή την περιοχή.

Στη συνολική εκτίμησή μας, ωστόσο, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη και την Καταλανική Αριστερά (CUP) που στηρίζει την απόσχιση και φιλοδοξεί να συνδέσει το εθνικό ζήτημα με ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα ρήξης με Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, που περιλαμβάνει το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της οικονομίας κ.λ.π. και η οποία εμφανίζεεται αρκετά ενισχυμένη απο τις εξελίξεις των τελευταίων ετών, αλλά βέβαια να συνεκτιμήσουμε και τις απόψεις της όλης Αριστεράς στην Ισπανία.

Σε κάθε περίπτωση, επί του παρόντος τουλάχιστον, ζητήματα ζωτικής σημασίας για τον κόσμο της εργασίας στην Καταλονία, όπως οι εργασιακές σχέσεις , το κοινωνικό κράτος , η Ευρωζώνη , η γερμανοκρατούμενη Ε.Ε που στηρίζει το Ραχόι, οι πολιτικές της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού, δυστυχώς δεν έχουν μπει μέσα στο μαζικότατο αυτό κίνημα που έγινε περισότερο μαζικό από τη στάση του Ραχόι .

Παρ’όλα αυτά όμως αυτές τις ώρες, οφείλουμε να σεβαστούμε το δικαίωμα του Καταλανικού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του δημοκρατικά και να σταθούμε στο πλευρό του κόσμου της εργασίας της Καταλονίας, που παλεύει απέναντι στη φασίζουσα κυβέρνηση του Ραχόι και της Ε.Ε που τον στηρίζει.

Η βία και η αστυνομική καταστολή που εφάρμοσε το καθεστώς Ραχόι σε βάρος του λαού της Καταλονίας την ημέρα του δημοψηφίσματος αντιπροσωπεύει απόλυτα το βαθιά αντιδημοκρατικό και αντιλαϊκό χαρακτήρα του. Η στήριξη, που παρέχει στο καθεστώς Ραχόι η ΕΕ, αποτυπώνει τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της ίδιας αλλά και της κυρίαρχης σε αυτή Γερμανίας, που είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή, προετοιμασμένες πολιτικά και θεσμικά και με επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο να επιδείξουν, εάν απειληθούν στρατηγικά συμφέροντά τους, όπως στην Καταλονία, το απολυταρχικό πρόσωπό τους. Η ΕΕ στήριξε τον ακραίο αυταρχισμό της ισπανικής κυβέρνησης στην Καταλονία, για να καταπνίξει τη δύναμη του παραδείγματος για τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Γιατί, εάν μπορεί να επιλέξει δημοκρατικά το μέλλον του ο λαός της Καταλονίας, τότε μπορεί ο κάθε λαός να διεκδικεί δημοκρατικά, όχι μόνο την ανεξαρτησία του, αλλά και κοινωνική χειραφέτησή του. Οι εξελίξεις στην Καταλονία θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις όχι μόνο στην Ισπανία αλλά και στην ΕΕ, γιατί φαίνεται ότι ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου.

Ο αγώνας, όμως, του λαού της Καταλονίας, η κατεύθυνση και η τελική έκβασή του θα κριθούν από πολλούς παράγοντες και κυρίως από την παρέμβαση της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος, με βάση τη δική τους ταξική ριζοσπαστική κατεύθυνση.

Μπροστά, λοιπόν, στη βαθιά κρίση που διανύουν η ευρωζώνη και η ΕΕ, το Γερμανικό και Γαλλικό οικονομικοπολιτικό κατεστημένο είχαν αρχίσει να συζητούν, πριν ακόμα τις γερμανικές εκλογές, μια νέα αρχιτεκτονική για την ΕΕ και την Ευρωζώνη, ώστε να μπορούν να επιβιώσουν στις νέες συνθήκες και να εξυπηρετούν πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, χρησιμοποιώντας τα ίδια νεοφιλελεύθερα και αντιδημοκρατικά “υλικά” που οικοδομήθηκε η ΟΝΕ.

Ιδιαίτερα ο Μακρόν προβάλλει το σχέδιο μιας νέας Γερμανο-Γαλλικής συμμαχίας (στην ουσία Γερμανικής επικυριαρχίας με κομπάρσο, παρά συνεταίρο, τη Γαλλία), η οποία θα κυριαρχεί απολύτως σε μια διαιρεμένη σε πολλά σχήματα και σε διαφορετικές ταχύτητες ΕΕ. Πρόκειται για την πρωτοκαθεδρία των πλέον ισχυρών οικονομιών, που στην περίμετρο του Γερμανο-Γαλλικού άξονα, θα οδηγούν το τραίνο της ΕΕ, ενώ θα ακολουθούν ως απλά βαγόνια όλες οι άλλες χώρες με μία πολυμορφία σχέσεων με την ΕΕ, που θα μπορεί να περιλαμβάνει ακόμα και μέλη με ειδικές συμφωνίες.

Τέλος, οι διεθνείς αυτές εξελίξεις, επιβεβαιώνουν την ανάγκη να εργαστούμε για τη συγκρότηση και ανάπτυξη ενός μαζικού φιλειρηνικού κινήματος στη χώρα μας και διεθνώς σε αντιπαράθεση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επεμβάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά και με την πλήρη υποταγή της κυβέρνησης σε αυτά. Ταυτόχρονα η χώρα μας πρέπει να απεμπλακεί από τυχοδιωκτικά ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή μας, να κινηθεί στα πλαίσια μίας αντιπολεμικής, φιλειρηνικής και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής ισότιμων διεθνών και οικονομικών σχέσεων. Επιβεβαιώνεται, επίσης, η ανάγκη συγκρότησης στη χώρα μας ενός πολιτικού ρεύματος, που θα συνδέει το αίτημα της ανατροπής των μνημονίων της λιτότητας με την έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ σε συνδυασμό με την προώθηση ενός μεταβατικού φιλολαϊκού αντι-νεοφιλελεύθερου προγράμματος μ’ ένα σύγχρονο σοσιαλιστικό ορίζοντα.

Β. Στο εσωτερικό της χώρας.

Με βάση όσα είπε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, παρατηρείται μία νέα και πιο γρήγορη φιλομνημονιακή πολιτική στροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ (υιοθεσία μνημονιακού προγράμματος, ιδιοποίηση οικονομικού προγράμματος της ΝΔ για καπιταλιστικά κέρδη, «επενδύσεις» κλπ). Ο Πρωθυπουργός δεν παριστάνει πλέον τον αριστερό, που οι συνθήκες αναγκάζουν να συνθηκολογεί. Για αυτόν και την κυβέρνησή του τα μνημόνια και οι αντιλαϊκές εφαρμοστικές πολιτικές είτε των ίδιων είτε των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, αποκαλούνται «μεταρρυθμίσεις». Προβάλλει μάλιστα την κυβέρνησή του ως πιο αποτελεσματική από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις για την προώθηση αυτών των πολιτικών και μάλιστα χωρίς αξιόλογες κοινωνικές αντιστάσεις. Η προσέλκυση «επενδύσεων» από πολυεθνικές εταιρείες, η προώθηση στην πραγματικότητα ξεπουλήματος του πλούτου της χώρας, που είναι εξαγορές έτοιμων επιχειρήσεων και δημόσιων υποδομών και όχι νέες δραστηριότητες, αποτελούν για την κυβέρνηση τη νέα κανονικότητα.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση, αναπτύσει δικό της αφήγημα, μιλώντας για το δικό της success story, ότι οδεύουμε σε καθαρή έξοδο από τα μνημόνια, δίκαιη ανάπτυξη με κοινωνική και εργασιακή προστασία. Επίσης, η κυβέρνηση αξιοποιεί ορισμένες αποσπασματικές και ανεπαρκείς παρεμβάσεις της στα εργασιακά και στην κοινωνική ασφάλιση, που όμως δεν θίγουν τον πυρήνα της συνεχιζόμενης μνημονιακής εργασιακής και ασφαλιστικής κατεδάφισης, καθώς και ορισμένα ψίχουλα ανθρωπιστικής βοήθειας σε απόλυτα φτωχοποιημένους από τα μνημόνια πολίτες -την ίδια ώρα που καταργεί κοινωνικές πολιτικές και επιδόματα – για να δείξει ένα δήθεν κοινωνικό πρόσωπο.
(περισσότερα…)