Κατηγορία: Πολιτισμός – Επιστήμη – Αθλητισμός

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ γελοιοποιεί τον φασισμό


Με πληροφορίες από kar.org.gr

Ραγδαία άνοδος της ακροδεξιάς καταγράφεται στη Γερμανία, όπου το ακροδεξιό κόμμα κατέλαβε στις πρόσφατες εκλογές την τρίτη θέση.

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ αποφάσισε να μην σιωπήσει και ετοίμασε ένα απίστευτο βίντεο, γελοιοποιώντας τον φασισμό.

Η «κλωτσιά» των Βεστφαλών στους φασίστες αποδεικνύει το πόσο διαφορετική είναι η νοοτροπία που επικρατεί σε αυτή την ομάδα.

«Το ποδόσφαιρο και ο ναζισμός δεν πάνε μαζί» είναι το ξεκάθαρο μήνυμα που έστειλε η γερμανική ομάδα.

Advertisements

Οι τέσσερις πιο διάσημοι πίνακες του κόσμου.

Του Άρη Δημοκίδη
Αρχική πηγή: lifo.gr
Αναδημοσίευση από
https://www.facebook.com/texnesistoriapolitismos/

Στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα ποιοι είναι – πέρα από το Νο1 για το οποίο όλοι συμφωνούν. Έπρεπε όμως να βρω: είχα ξεκινήσει να γράφω το 12ο παιδικό μυθιστόρημά μου, μια περιπέτεια με τους Αόρατους Ρεπόρτερ (τους δημοσιογράφους που ταξιδεύουν σ’ όλο τον πλανήτη και λύνουν μυστήρια), και το βασικό θέμα, όπως είχα αποφασίσει θα ήταν η κλοπή των πιο διάσημων έργων τέχνης του κόσμου.

Τελικά ένα σάιτ που έμοιαζε αρκετά αξιόπιστο (μετρούσε και τις ψηφιακές αναπαραστάσεις, και τις εμφανίσεις στο ίντερνετ) μου έδωσε τους τέσσερις βασικούς πρωταγωνιστές του βιβλίου μου, πέρα απ’ τους Ρεπόρτερ φυσικά.

#1 Mona Lisa του Leonardo Da Vinci

Ιστορία – και τρίβια – από τη Βικιπαίδεια:

Ο Λεονάρντο ξεκίνησε να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα το έτος 1503 ή το 1504 στη Φλωρεντία της Ιταλίας.
Αφότου ασχολήθηκε επί τέσσερα χρόνια με το έργο, το άφησε ημιτελές. Είναι γνωστό πως αυτή ήταν μια συνήθης συμπεριφορά του Λεονάρντο ο οποίος, αργότερα, μετάνιωσε που «δεν ολοκλήρωσε ποτέ ούτε ένα έργο». Θεωρείται πως συνέχισε να ασχολείται με τη Μόνα Λίζα για τρία χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και πως την ‘τελείωσε’ λίγο πριν πεθάνει το 1519.

Ο πίνακας πήρε το όνομά του από τη Λίζα ντελ Τζιοκόντο, μέλος της οικογένειας Γκεραρντίνι από τη Φλωρεντία και την Τοσκάνη και σύζυγος του εύπορου έμπορου μεταξιού Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο. Ήταν παραγγελία για το καινούριο τους σπίτι και για να γιορτάσουν τη γέννηση του δεύτερου γιου τους, Αντρέα. Διάφορες εναλλακτικές απόψεις έχουν εκφραστεί σχετικά με το θέμα.

O Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευε πως το περιώνυμο μειδίαμα της Μόνα Λίζα ήταν αποτέλεσμα ανάκλησης ανάμνησης της μητέρας του Λεονάρντο. Άλλες προτάσεις για την ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας είναι: η Isabella από τη Νάπολη, η Cecilia Gallerani, η Costanza d’Avalos, η Δούκισσα της Francavilla‎, η Isabela Gualanda αλλά και ο ίδιος ο Λεονάρντο.

Η φήμη του πίνακα αυξήθηκε όταν η Μόνα Λίζα κλάπηκε το 1911.
Στις 22 Αυγούστου του 1911 ο ζωγράφος Λουί Μπερού, περπατώντας στο Λούβρο, πήγε στο Salon Carré όπου εκτιθόταν η Μόνα Λίζα επί πέντε χρόνια. Ωστόσο στο σημείο όπου έπρεπε να βρίσκεται ο πίνακας, υπήρχαν τέσσερις σιδερένιοι πάσσαλοι. Ο Μπερού ενημέρωσε τον υπεύθυνο της ασφάλειας εκείνου του τομέα, ο οποίος νόμιζε πως ο πίνακας φωτογραφιζόταν για εμπορικούς λόγους. Το Λούβρο έκλεισε για μια εβδομάδα για να διευκολυνθεί η έρευνα για την κλοπή.

Ο Γάλλος ποιητής Γκιγιώμ Απολλιναίρ, θεωρήθηκε ύποπτος, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ο Απολλιναίρ προσπάθησε να εμπλέξει στην υπόθεση τον φίλο του, Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος επίσης ανακρίθηκε, αλλά αργότερα και οι δύο απαλλάχθηκαν των κατηγοριών.

Δύο χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε ο πραγματικός δράστης. Η Μόνα Λίζα είχε κλαπεί από τον Βιντσέντσο Περούτζια, υπάλληλο του Λούβρου, που κρύφτηκε σε μία ντουλάπα και βγήκε από το μουσείο αφού αυτό είχε κλείσει, κρύβοντας τον πίνακα κάτω από το παλτό του. Ο Περούτζια ήταν Ιταλός που πίστευε πως ο πίνακας του Λεονάρντο έπρεπε να επιστραφεί στην Ιταλία και να εκτίθεται σε ιταλικό μουσείο. Ένα από τα κίνητρα του Περούτζια πιθανόν να ήταν και το γεγονός ότι ένας φίλος του πουλούσε αντίγραφα του πίνακα, η αξία των οποίων θα αυξανόταν ραγδαία μετά την κλοπή του αυθεντικού. Αφού κράτησε τον πίνακα στο διαμέρισμά του για δύο χρόνια, τελικά συνελήφθη όταν προσπάθησε να τον πουλήσει στους διοικητές της πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία.

Ο πίνακας εκτέθηκε σε διάφορα μέρη σε όλη την Ιταλία και επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου το 1913. Ο Περούτζια επικροτήθηκε στην Ιταλία για τον πατριωτισμό του και εξέτισε ποινή φυλάκισης έξι μηνών για το έγκλημα που διέπραξε…

#2 Η Κραυγή, του Edvard Munch

Μικρό, σχετικό απόσπασμα απ’ το βιβλίο μου ΑΟΡΑΤΟΙ ΡΕΠΟΡΤΕΡ: Η Κραυγή της Τζοκόντα:

ΟΣΛΟ, ΝΟΡΒΗΓΙΑ
Μουσείο Μουνκ

«Υπάρχει ένα μεγάλο μπέρδεμα με την Κραυγή του Μουνκ», είπε η ξεναγός. «Θέλετε να σας το περιγράψω;»

Ο αρχηγός των Αόρατων Ρεπόρτερ, ο Φίλιππος, ήταν όλος αυτιά.

«Το ξέρατε ότι όταν λέμε Κραυγή δεν εννοούμε κάποιον συγκεκριμένο πίνακα… αλλά μια σειρά από τους εξπρεσιονιστικούς πίνακες του Μουνκ;»

«Μια σειρά από πίνακες; Όχι έναν δηλαδή; Όχι αυτόν;» αναπήδησε ο Φίλιππος.

«Όχι. Αυτή εδώ είναι απλώς μία από τις Κραυγές. Ο Μουνκ δημιούργησε διάφορες εκδοχές της Κραυγής με διάφορα μέσα. Το Μουσείο Μουνκ έχει μια από τις δύο ζωγραφικές εκδοχές, αυτήν του 1910, και ένα παστέλ. Η Εθνική Πινακοθήκη της Νορβηγίας έχει την άλλη ζωγραφική εκδοχή την αυθεντική, ας πούμε, την παλιότερη, απ’ το 1893. Μια τέταρτη εκδοχή, σε παστέλ, είναι στην ιδιοκτησία του Νορβηγού δισεκατομμυριούχου Πέττερ Όλσεν. Και τέλος, ο Μουνκ δημιούργησε και μια λιθογραφία της εικόνας.»

«Δηλαδή έκανε ένα σουξέ και μετά το ζωγράφιζε ξανά και ξανά για να βγάλει λεφτά;» ρώτησε το αγόρι.

«Δεν θα το διατύπωνα τόσο άκομψα…» απάντησε διπλωματικά η ξεναγός αλλά δεν συνέχισε. Προσπάθησε να αλλάξει το θέμα: «Ο αρχικός Γερμανικός τίτλος που δόθηκε στον πίνακα από τον Μουνκ ήταν «Ο Λυγμός της Φύσης».
Σε μια σελίδα στο ημερολόγιό του με την επικεφαλίδα Νίκαια 22.01.1892, ο Μουνκ περιγράφει την έμπνευσή του για τον αρχικό πίνακα:
‘Περπατούσα σ’ ένα μονοπάτι με δυο φίλους – ο ήλιος έπεφτε – ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα – σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη – αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη – οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία – κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση’.»

Ο Φίλιππος έβλεπε το στόμα της ξεναγού να ανοιγοκλείνει, όμως δεν άκουγε τίποτα. Σήκωσε το ρολόι του, το έγειρε στη σωστή γωνία, ζούμαρε και πίεσε μαλακά το κόκκινο κουμπάκι.
Προώθησε με e-mail τη φωτογραφία στα γραφεία των Αόρατων Ρεπόρτερ στην Αθήνα, και ξέροντας πως η απάντηση για τη γνησιότητα του πίνακα θα αργούσε, αφέθηκε επιτέλους στο εδώ και το τώρα και άρχισε να απολαμβάνει την επίσκεψη στην Πινακοθήκη…

#3 Έναστρη Νύχτα, του Vincent Van Gogh

Στο έργο του αυτό (1889) ο Βαν Γκογκ έχει απεικονίσει χαοτικές δίνες που ακολουθούν την κλιμάκωση Κολμογκόροφ, όπως προκύπτει από μαθηματική ανάλυση της εικόνας. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε αρκετούς πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης.

Η «Έναστρη Νύχτα» (The Starry Night) ζωγραφίστηκε ενώ ήταν στο άσυλο του Saint-Remy.

Τα πάντα μοιάζουν χαμένα στην απεραντοσύνη, στην κίνηση του σύμπαντος που τυλίγεται και ρέει. Αυτό που συνδέει γη και ουρανό είναι το φλογόσχημο κυπαρίσσι, ένα δέντρο που συνδέεται παραδοσιακά με τα νεκροταφεία και το πένθος.

Αλλά ο θάνατος δεν ήταν δυσοίωνος για τον Van Gogh.

Είχε πει: «Το να κοιτάζω τα αστέρια με κάνει πάντα να ονειρεύομαι… Γιατί, αναρωτιέμαι, να μην είναι τα λαμπερά σημεία του ουρανού τόσο προσιτά όσο τα μαύρα σημεία στο χάρτη της Γαλλίας; Ακριβώς όπως παίρνουμε το τραίνο για να φτάσουμε στην Tarascon ή την Rouen, έτσι να παίρνουμε το θάνατο για να φθάσουμε σ’ ένα αστέρι…»

#4 Το Φιλί, του Gustav Klimt

Ο πίνακας δημιουργήθηκε την περίοδο 1907-1908, ανήκει στην λεγόμενη χρυσή περίοδο του Κλιμτ και είναι ένα από τα διασημότερα έργα της Αρ Νουβό. Ο πίνακας ανήκει σήμερα στην πινακοθήκη Μπελβεντέρε της Βιέννης, η οποία αγόρασε το έργο αμέσως μετά την πρώτη του εμφάνιση.

Ο πίνακας έχει σχήμα τετράγωνο, με μέγεθος 180 x 180 εκατοστά. Είναι μια ελαιογραφία σε καμβά ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί και φύλλα χρυσού. Στο κέντρο του πίνακα, αναπαριστάται ένα ζευγάρι που είναι έτοιμο να φιληθεί. Κατά κάποιους, τα μοντέλα στον πίνακα είναι ο ίδιος ο Κλιμτ και η αγαπημένη του, Emilie Flöge.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Κλιμτ παρουσιάζει ένα ζευγάρι να φιλιέται. Ένα σχεδόν παρόμοιο ζευγάρι μπορεί κάποιος να παρατηρήσει και στην μεγάλη τοιχογραφία της έπαυλης Στόκλετ, όπου ένα ζευγάρι φιλιέται κάτω από το Δέντρο της Ζωής (η λεπτομέρεια αυτή είναι γνωστή με το όνομα «Εκπλήρωση»), αλλά και στη Ζωφόρο του Μπετόβεν όπου σε κάποιο μέρος της απεικονίζεται ένα γυμνό, αυτή τη φορά, ζευγάρι να φιλιέται (γνωστό σαν «Αγκαλιά για όλο τον κόσμο»).


Το άρθρο βασίζεται στο βιβλίο του Άρη Δημοκίδη «Αόρατοι ρεπόρτερ – Η κραυγή της Τζοκόντα», εκδόσεις Μεταίχμιο.

Αλλαγή φύλου: Τι λέει το Ανδρολογικό Ινστιτούτο;

Ο δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, ουρολόγος–ανδρολόγος, πρόεδρος του International Andrology, παίρνει θέση στο ζήτημα που τις τελευταίες μέρες διχάζει τους πολίτες.

Πηγή: healthreport.gr

Όπως σήμερα μία γυναίκα με εξώγαμο δεν καταδικάζεται ως πόρνη στην κοινωνία, όπως οι άνδρες που προτιμούν άνδρες στο σεξ δεν είναι οι συκιές και οι κίναιδοι, αλλά οι φίλοι, οι συνάδελφοι και οι συνεργάτες μας, έτσι και με τους διαφυλικούς η κοινωνία, η Πολιτεία, θα πρέπει να αποδεχθεί πως η δυσφορία του φύλου σε όλες τις ηλικίες είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα, που πρέπει να λυθεί με επιστημονικό τρόπο και όχι με μαγγανείες, μαγικά και ξόρκια.

Η δυσφορία του φύλου υπάρχει συνήθως από την παιδική ηλικία, όπως και η ευφορία του. Δηλαδή τα αγόρια που χαίρονται τα πολεμικά παιχνίδια, τα κορίτσια που χαίρονται τις κούκλες, είναι καλά, απλά και μόνο γιατί κανείς δεν θα τα κατηγορήσει για τις επιλογές τους, αντίθετα θα τα ενθαρρύνει. Στο αγόρι που νοιώθει κορίτσι και στο ανάποδό του θα γίνει μία κριτική απόρριψης τέτοια, που θα διαλύσει την προσωπικότητά του.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Επαγγελματιών Υγείας των Διαφυλικών (WPATH world professional association for transgender health) είναι μία διεθνής ένωση γιατρών, νομικών, κοινωνιολόγων, ψυχολόγων, ψυχιάτρων, δημοσιογράφων, πολιτικών, που στόχο έχει την προώθηση, την τεκμηριωμένη υποστήριξη της βιολογικής και της ψυχολογικής υγείας των διαφυλικών, αλλά και την δημόσια πολιτική υποστήριξή τους για θέματα αποδοχής και δημόσιας εικόνας τους.

Το όραμα της παγκόσμιας αυτής οργάνωσης είναι να φέρει μαζί επιστήμονες πολλών κλάδων, που θα βοηθούν στην καλύτερη περίθαλψη, στην ανάπτυξη έρευνας, στην εκπαίδευση, αλλά και στην ανάδειξη ζητημάτων σεβασμού και αξιοπρέπειας των διαφυλικών και δυσφορικών ατόμων σε σχέση με το φύλο τους, σε όλες τις βαθμίδες της κουλτούρας και του πολιτισμού.

Ένας από τους ρόλους της WPATH είναι να δίδει τις υψηλότερες επιστημονικές οδηγίες για την διάγνωση και για τη θεραπεία των διαφυλικών και δυσφορικών ατόμων.

Πολλοί ίσως να μη γνωρίζουν την εταιρεία αυτή, αλλά είναι κάτι σαν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας – στα συνέδριά της συμμετέχουν πέντε χιλιάδες επιστήμονες τουλάχιστον. Στο Ευρωπαϊκό Παράρτημά της που έγινε στο Βελιγράδι συμμετείχαν πεντακόσιοι ειδικοί μόνο από την Ευρώπη.

Στη δημοκρατία ασφαλώς οι πολλοί αποφασίζουν και οι λίγοι υποτάσσονται στην πολιτική, δηλαδή αυτά είναι εφικτά και υγιή ίσως, αφού δεν βρέθηκε καλύτερο σύστημα διακυβέρνησης του ανθρώπου, μέχρι τώρα τουλάχιστον…

Στην επιστήμη, όμως, φανταστείτε να αποφασίζει για την ζωτική για τη ζωή σας επέμβαση μια πλειοψηφία άσχετων με το πρόβλημά σας και όχι ο κορυφαίος ειδικός που έχετε επιλέξει να σας χειρουργήσει…
Όπως δεν θα αφήνατε στην τύχη της ψηφοφορίας για το ποιο είναι το καλύτερο αντικαρκινικό φάρμακο, αλλά θα ρωτούσατε τους καλύτερους ειδικούς, έτσι και στα θέματα σε σχέση με το φύλο σας, την επιθυμία σας στο κρεβάτι σας, η γνώμη του γείτονα αλλά και της γειτονιάς συνήθως δεν σας αφορά.

Οι διαφυλικοί συνάνθρωποί μας δεν ζουν πλέον στο σκοτάδι των προκαταλήψεων και των τεράτων, αλλά είναι ισότιμα μέλη για την επιστημονική κοινότητα παγκοσμίως. Η υγεία του ανθρώπου δεν είναι μόνο σωματική, αλλά και πνευματική και πολιτική. Χωρίς πολιτικές υγείας οι κοινωνίες είναι μία ζούγκλα και ένας Μεσαίωνας, υποστηρίζουν οι επιστήμονες που χειρουργούν άτομα που επιθυμούν να αλλάξουν το φύλο τους.

Ας φανταστεί κάποιος άνδρας να του αμφισβητούν την επιθυμία του για γυναίκες ως ανωμαλία της φύσης και να τον πιέζουν να πάει με άνδρες ως μόνη φυσιολογική συμπεριφορά… Αλλά και μία γυναίκα που να την πιέζουν να προτιμά μόνο γυναίκες, γιατί η σεξουαλική προτίμηση στο άλλο φύλο είναι ανωμαλία της φύσης…

Σήμερα οι ειδικοί του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας των διαφυλικών έχουν εκδώσει οδηγίες για τα βήματα διάγνωσης και θεραπείας της δυσφορίας των φύλων και καλό είναι να ρωτάνε μερικοί πολιτικοί ποια είναι αυτά.

Το αυθαίρετο συμπέρασμα πως η ηλικία των 15 χρόνων είναι «κόκκινη γραμμή» είναι λάθος, αφού διαφυλική ταυτότητα υπάρχει, ήδη, από την παιδική ηλικία. Γιατί πρέπει ένα διαφυλικό άτομο να «φιμώνει» την προτίμησή του και τη χαρά να έχει σεξουαλική ζωή, είτε ως άρρεν είτε ως θήλυ, γιατί τρίτη επιλογή δεν υπάρχει…

Η επιθυμία τους, δηλαδή, έχει φύλο σαφές, η ανατομία τους διαφέρει, τουλάχιστον μέχρι να την διορθώσουν και να νοιώθουν πως το σώμα τους δεν είναι φυλακή, αλλά ελευθερία έκφρασης.

«Το κοράκι»

Έντγκαρ Άλαν Πόε

Πηγή: imerodromos.gr

Λίγοι έχουν επηρεάσει τη λογοτεχνία, με τόσο ειδικό τρόπο, όπως ο Αμερικανός ποιητής και πεζογράφος Έντγκαρ Άλαν Πόε (1809-1849).

Εξέλιξε το αστυνομικό μυθιστόρημα με τρεις ιστορίες του ήρωα του Ωγκύστ Ντυπέν, μεταξύ αυτών «Οι Δολοφονίες της Οδού Νεκροτομείου». Οι ιστορίες του Πόε ενέπνευσαν τις ιστορίες του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς. Παράλληλα, το κείμενο με τίτλο «Εύρηκα» ήταν μια προαναγγελία του λογοτεχνικού είδους της φανταστικής επιστημονικής πεζογραφίας.

Ο Πόε επηρέασε σημαντικούς λογοτέχνες, όπως ο Μποντλέρ και ο Μαλαρμέ, οι οποίοι μετέφρασαν έργα του. Ο Μαλαρμέ, μάλιστα, αφιέρωσε ποιήματα στον Πόε. Ο Ιούλιος Βερν έγραψε ένα δοκίμιο για τον Πόε. Αξιοσημείωτο είναι πως ζωγράφοι όπως ο Μανέ και ο Ντορέ έφτιαξαν αναπαραστάσεις έργων του Αμερικανού πεζογράφου.

Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε  έφυγε από τη ζωή, σαν σήμερα, 7 Οκτωβρίου 1849.

Ακούστε το ποίημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε «Το κοράκι».
Διαβάζει ο ηθοποιός Κρίστοφερ Γουόκεν (ελληνικοί υπότιτλοι).

Μία (ιδιοφυής) πέτρα

Σαν σήμερα το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν διατυπώνει, σε ηλικία 26 ετών, την ειδική θεωρία της σχετικότητας σε άρθρο του στο γερμανικό περιοδικό «Χρονικά της Φυσικής».

Ein Stein (άιν στάιν) = “μία πέτρα”, στα Γερμανικά

Του Γιάννη Φαρσάρη
Πηγή: peopleandideas.gr

Κάποτε, σε μια δεξίωση που παραβρέθηκε ο διάσημος Αϊνστάιν, τον προσέγγισε μια νεαρή πανέμορφη κοπέλα και του πρότεινε να συνάψουν σχέση για ν’ αποκτήσουν παιδιά. Γεμάτη ενθουσιασμό του εξέθεσε το ατράνταχτο επιχείρημα της: «Φανταστείτε αγαπητέ μου, πως τα παιδιά μας θα είναι έξυπνα όπως εσείς και όμορφα όπως εγώ!». Ο Αϊνστάιν χαμογέλασε, σκέφτηκε για λίγο, και μετά απάντησε: «Ναι, βεβαίως αυτό θα ήταν πολύ ωραίο! Φαντάζεστε όμως να συνέβαινε το αντίθετο;»…

Η μεγαλύτερη επιστημονική μορφή όλων των εποχών διέθετε απίστευτο χιούμορ, που σε συνδυασμό με την ανυπέρβλητη σοφία του και τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα, παραμένει η πιο cult φυσιογνωμία στη συνείδηση όλων. Εκατόν τριάντα ένα χρόνια μετά τη γέννησή του ο μοναδικός Αλβέρτος συνεχίζει να εμπνέει και να γοητεύει τους πάντες. Μια πολυσχιδής ετερόκλητη προσωπικότητα που αποτελεί ακόμα αντικείμενο μελέτης και θαυμασμού.

Η αντιφατικότητα χαρακτήριζε άλλωστε κάθε πτυχή της επιστημονικής και προσωπικής του ζωής. Ο άνθρωπος που θεωρείται σήμερα η μεγαλύτερη ιδιοφυΐα, είχε απορριφθεί από το σχολείο που φοιτούσε ως διανοητικά καθυστερημένος. Ο καθηγητής των Μαθηματικών, τού είχε πει το περίφημο: «Νεαρέ Αϊνστάιν, δεν θα καταφέρεις τίποτα στη ζωή σου». Όμως δύο πράγματα επηρέασαν ιδιαίτερα την πνευματική του ανάπτυξη στην παιδική του ηλικία: μία πυξίδα που του έδωσε ο πατέρας του όταν ο Αλβέρτος ήταν πέντε ετών και ένα βιβλίο ευκλείδειας γεωμετρίας που διάβασε σε ηλικία δώδεκα ετών. Στην πραγματικότητα ο Αϊνστάιν ήταν αυτοδίδακτος και οι μόνες ουσιαστικές σπουδές του ήταν στο βιολί…

Όταν το 1905 σε ηλικία μόλις 26 ετών παρουσίαζε τις τέσσερις θεωρίες του περί Σχετικότητας, λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν το μέλλον του. Η περίφημη εξίσωση E=mc2 περί «ισοδυναμίας μάζας και ενέργειας» και το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1921, τον καθιέρωσαν στην επιστημονική κοινότητα αλλά και στη συνείδηση του κόσμου. Εκείνος, απορημένος από την καθολική του αποδοχή στο πλατύ κοινό, είχε διερωτηθεί σε συνέντευξή του στην εφημερίδα The New York Times «Γιατί άραγε ενώ δεν με καταλαβαίνει κανείς, με συμπαθούν όλοι;». 

Ήταν Γερμανοεβραίος στην καταγωγή αλλά δεν ένιωθε ούτε Γερμανός λόγω του μιλιταριστικού πνεύματος της εποχής του, αλλά ούτε και φανατικός Εβραίος. Μιλώντας στη Γαλλική Φιλοσοφική Εταιρεία το 1922, είπε: «Αν η θεωρία μου για τη σχετικότητα αποδειχθεί επιτυχής, η Γερμανία θα με διεκδικεί ως Γερμανό και η Γαλλία θα διακηρύσσει ότι είμαι πολίτης του κόσμου. Αν τυχόν η θεωρία μου αποδειχθεί αναληθής, η Γαλλία θα λέει ότι είμαι Γερμανός και η Γερμανία θα διακηρύσσει ότι είμαι Εβραίος».

Το 1933 αποκηρύσσει το ναζισμό και μεταβαίνει στις ΗΠΑ όπου στο Πρίνστον συνεχίζει την ερευνητική του δράση. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η θεωρία του εφαρμόστηκε για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας. Το 1946, με αρκετές τύψεις, έγινε πρόεδρος της Εκτάκτου Επιτροπής Ατομικών Επιστημόνων και άρχισε αγώνα προς τον ΟΗΕ να δημιουργήσει παγκόσμια κυβέρνηση, τονίζοντας ότι είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει διαρκής ειρήνη.

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ήταν από τη μια χαρακτήρας κλειστός και απομονωμένος κι από την άλλη εγκάρδιος, ευαίσθητος και ειλικρινής. Ταξίδευε πάντα στην τρίτη θέση των τραίνων και μέχρι το θάνατό του σνόμπαρε εμφανώς τον πλούτο και τη δόξα. Όταν το 1952 του πρόσφεραν την προεδρία του κράτους του Ισραήλ αρνήθηκε λέγοντας: «Οι εξισώσεις για μένα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον, η πολιτική είναι για το παρόν, οι εξισώσεις είναι για την αιωνιότητα».

Σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών παντρεύτηκε τη συμφοιτήτριά του Μιλέβα Μάρικ, σερβοελληνικής καταγωγής, με την οποία απέκτησε δύο γιους και μια συμβατική οικογένεια. Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν, η Μιλέβα ήταν μελαγχολικό και ανασφαλές άτομο, που του δημιουργούσε πολλά προβλήματα. Αναγκάστηκε να διαλύσει τον γάμο του μαζί της, και να καταφύγει στην αγάπη της εξαδέλφης του Έλσας. Η άποψη του για το γάμο παρέμεινε πάντα αρνητική: «Ο γάμος είναι σκλαβιά που την έκαναν να φαίνεται εκλεπτυσμένη».

Σε όλη του τη ζωή υπήρξε εκκεντρικός και ιδιόρρυθμος και δεν άλλαξε ποτέ τις αγαπημένες του συνήθειες: να μην φορά ποτέ κάλτσες, να αφήνει ατημέλητα τα μαλλιά του και να καπνίζει αρειμανίως πίπα για να τον «βοηθά στην ήρεμη και αντικειμενική κρίση των ανθρώπινων υποθέσεων».

Η ιδιοφυΐα του αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης μετά το θάνατό του. Ο εγκέφαλός του παρουσίαζε δομικές ιδιομορφίες που πιθανόν να σχετίζονται με την ευφυΐα του. Η έρευνα έχει καταγράψει ότι η κατώτερη βρεγματική περιοχή ήταν 15% ευρύτερη σε σχέση με το σύνηθες, ενώ το αριστερό του ημισφαίριο ήταν διογκωμένο στο σημείο που επιτελείται η λειτουργία της λεπτομερούς, λογικής, αναλυτικής και καινοτόμου σκέψης.

Ώρα 1:15, τα ξημερώματα της 18ης Απριλίου του 1955 ο τρυφερός «θείος Αλβέρτος» πεθαίνει στο νοσοκομείο του Πρίνστον εξ αιτίας ρήξης ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής. Η σφραγίδα του πνεύματός του θα παραμείνει χαραγμένη στη Magna Charta της ανθρωπότητας. Η οξύτητα των λόγων του είναι αυθεντική: «Θέλω να ξέρω τις σκέψεις του Θεού. Όλα τ’ άλλα είναι λεπτομέρειες».

O Γιάννης Φαρσάρης είναι καθηγητής  Πληροφορικής στο Ηράκλειο της Κρήτης, από τους πρωτοπόρους στον ελληνικό χώρο σε ό,τι αφορά την έκδοση κειμένων, διηγημάτων και βιβλίων στο διαδίκτυο. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο  “Johnnie’s Society”  διατίθεται ελεύθερα με άδεια Creative Commons μέσω του δικτυακού τόπου www.johnnie-society.org