Κατηγορία: Πολιτισμός – Επιστήμη – Αθλητισμός

Θεατρική παράσταση από τη Μονάδα Απεξάρτησης Αλκοολικών και το Σχολείο 18 ΑΝΩ

«Τα μαγικά μαξιλάρια»
τού Ευγένιου Τριβιζά

Παρασκευή 12 Απριλίου στις 19:30

 

 

Advertisements

Συναυλία προς τιμή του Μίκη Θεοδωράκη, διοργανώνει ο ευρωβουλευτής της ΛΑΕ Ν. Χουντής

Θέατρο Ακροπόλ

Τρίτη 2 Απριλίου, 21:00

Ο Νίκος Χουντής, ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας και της ευρωομάδας της Αριστεράς GUE/NGL,σε συνεργασία με την Ορχήστρα “Μίκης Θεοδωράκης”, διοργανώνουν συναυλία με τίτλο:

«Μίκης Θεοδωράκης: Τα μονοπάτια των τραγουδιών μου».

Μία μουσική παράσταση με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και αποσπάσματα από τα κείμενά του, που αναδεικνύουν την αλληλουχία των συλλογισμών, των ιδεών και των πράξεων που δημιούργησαν το μουσικό έργο και τα τραγούδια του.

Μία παράσταση μουσικής και λόγου.

Ένα πρόγραμμα με την Ανεξάρτητη Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης», αφιερωμένο σε αγαπημένα λαϊκά και λυρικά τραγούδια του συνθέτη.

Ερμηνεύουν ο Βασίλης Λέκκας και ο Σπύρος Κουτσοβασίλης.

Τα κείμενα που επιμελήθηκε η Αναστασία Βούλγαρη, διαβάζει η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου.

Γραφείο Τύπου της Λαϊκής Ενότητας,

Οι συνάδελφοι υγειονομικοί μπορούν να απευθύνονται για προσκλήσεις
στα τηλέφωνα 6989916620 και 6908221141.

Πέθανε ο πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης

Ήταν επικεφαλής τού φωτογραφικού τμήματος
τού Reuters στην χώρα μας.

Είχε βραβευτεί με το βραβείο Πούλιτζερ
για την κάλυψη τού Προσφυγικού στην Ελλάδα.

Ήταν 59 ετών…


Πηγή: Protagon.gr

Ήταν ο άνθρωπος που είχε φωτογραφίσει τον θάνατο εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες φορές. Ο Γιάννης Μπεχράκης, ίσως ο σημαντικότερος Έλληνας φωτορεπόρτερ, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 59 ετών. Ο Μπεχράκης έχασε τη μάχη με τον καρκίνο.

«Μια φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, να τον κάνει πιο δίκαιο», έλεγε.
Είχε δίκιο.

Η φωτογραφία του με τον πατέρα-πρόσφυγα που αγκαλιάζει το μωρό του στα σύνορα Ελλάδας – FYROM (τότε), είχε κάνει τον γύρο του κόσμου, αναδεικνύοντας το Προσφυγικό ως οικουμενικό ζήτημα.

Ο Μπεχράκης ήταν επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος (chief Photographer) του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters στην Ελλάδα.

Δεν του πολυάρεσε – έλεγε ότι ήθελε να είναι στην εμπόλεμη ζώνη, στο Αφγανιστάν, στα παλαιστινιακά εδάφη, να μην κάνει τη γραφειοκρατική δουλειά ενός μεγάλου οργανισμού, ήθελε να καταγράφει την κρίση.

Τελικά η κρίση ήρθε στα μέρη μας. Το Προσφυγικό και η κάλυψή του υπήρξε το magnum opus του.

“Φωτογραφίζω τον πόνο και τη βία αλλά και την ελπίδα. Γιατί πάντα μέσα από αυτές τις φωτογραφίες και από αυτά τα θέματα που κάνω δε πεθαίνει ποτέ η ελπίδα. Πάντα υπάρχει κάποιος άνθρωπος ο οποίος βοηθάει, προσπαθεί, θυσιάζεται και αυτό κρατάει την ελπίδα ζωντανή”, έλεγε.

Πνεύμα οξύ, εύστροφο, με μια σπάνια έφεση στην περιγραφή της πραγματικότητας, όχι μόνο μέσα από τον φακό του.

Δείτε: Οι φωτογραφίες που τιμήθηκαν με Πούλιτζερ

Ο Γιάννης Μπεχράκης γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε φωτογραφία στο Athens School of Arts and Technology και στο Πανεπιστήμιο Μίντλσεξ (Middlesex University) στο Λονδίνο.

Εργάστηκε ως φωτογράφος στην Αθήνα τη διετία 1985-86. Το 1988 ξεκίνησε να δουλεύει για το Reuters στην Αθήνα.

Η πρώτη του δουλειά στο εξωτερικό ήταν η κάλυψη της κρίσης στην Λιβύη τον Ιανουάριο του 1989. Στη διάρκεια της καριέρας του κάλυψε πολέμους σε διάφορα μέρη του κόσμου καθώς και μεγάλα πολιτικά και αθλητικά γεγονότα.

Για τη δουλειά του βραβεύτηκε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ο προσωπικός του λογαριασμός στο Facebook κατακλύστηκε από δεκάδες μηνύματα συμπαράστασης συναδέλφων, φίλων και οικείων προσώπων του προς στην οικογένειά του.

Γιώργος Κούδας: «Οι φασίστες είναι κτήνη, μου έλεγε ο πατέρας μου»

Πηγή: tvxs.gr

Στην κάμερα της εκπομπής «Άλλη Διάσταση» στην ΕΡΤ, μίλησε ο Γιώργος Κούδας για την συμμετοχή του στην πρωτοβουλία ενάντια στο φασισμό και τον εθνικισμό, το «Παρατηρητήριο Ενάντια στη Φασιστική Βία και τον Ρατσισμό».

«Είχα δύο εξαιρετικούς γονείς, ιδιαίτερα ο πατέρας μου με γαλούχησε με πράγματα και ιδανικά για τη ζωή. Ο πατέρας μου είχε βιώσει το φασισμό, γλίτωσε στο παρά πέντε, όταν έμπαιναν τα στρατεύματα στη Γερμανία, από στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όταν του έλεγα, “μπαμπά αυτοί δεν είναι άνθρωποι;”, “όχι”, μου έλεγε, “αγόρι μου, δεν είναι άνθρωποι, ο Θεός δεν τους έπλασε ανθρώπους, τους έπλασε κτήνη», είπε χαρακτηριστικά ο θρύλος του ελληνικού ποδοσφαίρου, λίγο πριν τον αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός.

Απαντώντας σε ερώτηση για το πώς μπορούν να απαλειφθούν τα φαινόμενα του φασισμού μέσα στο χώρο του αθλητισμού, ο Γιώργος Κούδας είπε ότι «δεν χωράει ούτε ο ρατσισμός, ούτε η βία, ούτε όλα αυτά που γίνονται σήμερα στο ποδόσφαιρο, εγώ με αυτές τις αρχές γαλουχήθηκα. Αν βγάλεις ένα γράμμα, ο αθλητισμός γίνεται αλητισμός. Αν υπάρχει αγάπη για τον πλησίον σου, μπορείς να τον φέρεις κοντά σου και να του πεις ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία σήμερα και ότι πρέπει να βλέπουμε το μέλλον με αγάπη, αν δεν συμπορευτούμε, αν δεν κατανοήσουμε αυτά που μας κάνουν κακό και σαν λαό και σαν ανθρώπους, δεν έχουμε μέλλον».

Σαν σήμερα φεύγει ο ποιητής των οριζόντων, Νίκος Καββαδίας

Από το να φοβάμαι και να καρτερώ,
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα

Πηγή: alfavita.gr

Ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας και πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1975 Ο πατέρας του, Χαρίλαος, είχε τη ρωσική υπηκοότητα και διατηρούσε επιχείρηση εισαγωγών – εξαγωγών. Η μητέρα του, Δωροθέα, ήταν κεφαλλονίτικης καταγωγής. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, η οικογένειά του επέστρεψε στην Κεφαλονιά και το 1921 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου τελείωσε το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο.

Το 1928 δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή, αλλά την ίδια χρονιά αρρωσταίνει βαριά ο πατέρας του και αναγκάζεται να δουλέψει. Για μερικούς μήνες εργάζεται σε ναυτικό γραφείο, κρατώντας τα λογιστικά βιβλία, και τον επόμενο χρόνο, αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα του, μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό.

Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Καββαδίας περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης και γίνεται μέλος του ΕΑΜ. Την ίδια ακριβώς περίοδο γίνεται και μέλος του ΚΚΕ. Εντάσσεται, επιπλέον, στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, παρά το γεγονός ότι είχε τυπώσει τότε μόνο ένα βιβλίο, το Μαραμπού, ενώ το όριο ήταν τα τρία βιβλία. Είναι όμως ενεργός λογοτεχνικά, γράφοντας ποιήματα, ορισμένα εξ’ αυτών Αντιστασιακά, με πιο χαρακτηριστικό το ποίημα «Στον τάφο του ΕΠΟΝίτη». Στις αρχές του 1945 γίνεται επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών-Ποιητών, θέση την οποία παραχωρεί στις 6 Οκτώβρη του ίδιου έτους στον Νικηφόρo Βρεττάκο, εξαιτίας της αναχώρησής του από την Ελλάδα με το πλοίο «Κορινθία». Η ασφάλεια του έδωσε άδεια, καθώς θεωρείτο ανενεργός κομμουνιστής.

Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αποτυπώνει στο χαρτί τις εικόνες από τα μέρη που επισκέπτεται, τη ναυτική ζωή, τους ναυτικούς και τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, τη θάλασσα και τις γυναίκες. Τον Ιούνιο του 1933 κυκλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Μαραμπού και εισαγωγικό σημείωμα του Καίσαρα Εμμανουήλ. Το βιβλίο τυπώνεται σε 245 αντίτυπα, στο τυπογραφείο του περιοδικού Ο Κύκλος, με έξοδα του ίδιου.

Το 1939 παίρνει το δίπλωμα ασυρματιστή, αν και αρχικά ήθελε να γίνει καπετάνιος. Ακολουθεί ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, πηγαίνει στρατιώτης στην Αλβανία και στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής μένει ξέμπαρκος στην Αθήνα. Ξαναμπαρκάρει το 1944 και ταξιδεύει αδιάκοπα ως ασυρματιστής σ’ όλο τον κόσμο.

Τον Ιανουάριο του 1947 εκδίδεται η δεύτερη ποιητική συλλογή του Πούσι κι επανεκδίδεται, ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια, το εξαντλημένο Μαραμπού από τον Θανάση Καραβία, ο οποίος το Μάρτιο του 1954 θα κυκλοφορήσει και τη Βάρδια, το μοναδικό πεζό του Νίκου Καββαδία.

Από το τελευταίο ταξίδι του επέστρεψε το Δεκέμβριο του 1974 και αμέσως ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την έκδοση της τρίτης ποιητικής συλλογής του, την οποία όμως δεν πρόλαβε να δει τυπωμένη. Πέθανε ξαφνικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην ατζέντα του βρέθηκαν τρεις στίχοι που ήθελε να τους προτάξει στο Τραβέρσο, κάτι που δεν έγινε…

Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.

Η ποίηση του είναι καθαρά βιωματική. Η θάλασσα αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης. Τα ποιήματα του χαρακτηρίζονται από ιδιωματισμούς ξεφεύγοντας από την παραδοσιακή νεοελληνική ποίηση: Εξωτισμός, κοσμοπολιτισμός, υπερεαλισμός, στοιχεία οδηγούν τον αναγνώστη να δραπετεύσει από τα όρια της πραγματικότητας. Περιγραφές από καυγάδες, πληρωμένους έρωτες, ιθαγενείς… Τυχοδιώκτης, σαν ένας άλλος Δον Κιχώτης, να κυνηγά θαλάσσιους ανεμόμυλους.

Τρία χρόνια μετά το θάνατό του, κάποια από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Θάνο Μικρούτσικο, στο δίσκο Σταυρός του Νότου. Μέσω αυτών των τραγουδιών, και άλλων που ακολούθησαν, ο Νίκος Καββαδίας έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό.

Σαν σήμερα γεννήθηκε και πέθανε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

18 Ιανουαρίου 1915 και 1984

tsitsanhs_12

Πηγή: e-radio.gr

Ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες της ρεμπέτικης και της λαϊκής μουσικής, που άφησε εποχή με τις συνθέσεις και το μπουζούκι του, γεννήθηκε και πέθανε την ίδια ημερομηνία, στις 18 Ιανουαρίου.

Γεννήθηκε το 1915 στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. ΟΙ γονείς του είχαν καταγωγή από την Ήπειρο και εκτός από τον Βασίλη, είχαν ακόμα τέσσερα παιδιά. Πολύ αργότερα, στις ρεμπέτικες παρέες του, ο Τσιτσάνης απέκτησε το παρατσούκλι «ο βλάχος», γιατί ήταν ο μόνος με καταγωγή «στεριανή».

Ο πατέρας του έφτιαχνε τσαρούχια. Όταν δεν είχε δουλειά, έπαιζε το μαντολίνο του. Ο Βασίλης άκουγε τον πατέρα του να τραγουδάει και να παίζει κλέφτικα τραγούδια και πήγαινε συχνά στην εκκλησία για να ακούσει τους βυζαντινούς ύμνους.

Για πρώτη φορά έπιασε όργανο στα χέρια του σε ηλικία 11 ετών και αφού πέθανε ο πατέρας του. Ένας οργανοποιός της περιοχής είχε μετατρέψει ένα μαντολίνο σε μπουζούκι. Και ο Τσιτσάνης έμαθε να παίζει κάπως έτσι το όργανο που τον συντρόφευσε σε ολόκληρη την ζωή του. Στο γυμνάσιο έμαθε βιολί και άρχισε να παίζει για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Αν και το μπουζούκι ήταν απαγορευμένο όργανο, το 1930, ο Τσιτσάνης άρχισε να γράφει με αυτό τα πρώτα του τραγούδια.

Σε ηλικία 21 ετών πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει Νομική. Έπιασε δουλειά σε ένα μαγαζί για να βγάζει τα έξοδά του. Τον επόμενο χρόνο γνωρίζει τον Δημήτρη περδικόπουλο που τον συστήνει στην δισκογραφική εταιρεία «Οντεόν». Εκεί θα ηχογραφήσει τα πρώτα του τραγούδια και θα αρχίσει να γίνεται γνωστός στους κύκλους του ρεμπέτικου. Σε εκείνη την περίοδο ανήκουν τα τραγούδια «Σ’ έναν τεκέ μπουκάρανε», «Να γιατί γυρνάω», «Αρχόντισσα», «Ό, τι κι αν πω δεν σε ξεχνώ» κ.α., που τα τραγούδησαν μεγάλες μορφές, όπως ο Στελλάκης Περπινιάδης, ο Στράτος Παγιουμτζής και ο Μάρκος Βαμβακάρης.

Η δικτατορία του Μεταξά θα απαγορέψει τα ρεμπέτικα. Από το 1938, ο Τσιτσάνης βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Θα γνωρίσει εκεί και την μελλοντική σύζυγό του, Ζωή Σαμαρά, που θα αποκτήσει μαζί της δυο παιδιά.

Τα χρόνια της κατοχής θα τον βρουν στην Θεσσαλονίκη. Εκεί θα ανοίξει το δικό του μαγαζί, το «Ουζερί Τσιτσάνης» και θα γράψει ορισμένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια, όπως το «Συννεφιασμένη Κυριακή» και «Μπαξέ τσιφλίκι». Το 1946 θα κατέβει στην Αθήνα, αλλά τα νέα του τραγούδια λογοκρίνονται για άλλη μια φορά. Μερικά θα εκδοθούν και άλλα θα χαθούν για πάντα, αφού δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ.

Την επόμενη περίοδο θα φέρει διάφορες αξέχαστες φωνές στο προσκήνιο, όπως η Καίτη Γκρέυ, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, ο Στέλιος Καζαντζίδης κ.α Έγραψε σπουδαία τραγούδια και αυτή την περίοδο, όπως «Κορίτσι μου όλα για σένα», «Της Γερακίνας γιος», «Δηλητήριο στην φλέβα» κ.α. Τα τελευταία 14 χρόνια της ζωής του εμφανιζόταν στο μαγαζί του στην Αθήνα, στο «Χάραμα». Έφυγε από την ζωή, ανήμερα των γενεθλίων του, στο νοσοκομείο Brompton του Λονδίνου, ύστερα από επιπλοκές που είχε από εγχείρηση στους πνεύμονες.

Ο Τσιτσάνης είναι ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του ρεμπέτικου, στο οποίο εισήγαγε τα λεγόμενα «δυτικά» μελωδικά και το έβγαλε από το περιθώριο. Ακόμα και σήμερα, οι παλιοί και οι νέοι τραγουδούν τα τραγούδια και τους στίχους του, παραμένοντας στις μνήμες όλων των Ελλήνων. Και θα συνεχίσει για πολλά χρόνια ακόμα…

Διαβάστε ακόμη: Συννεφιασμένη Κυριακή: Η ιστορία του αξεπέραστου τραγουδιού του Βασίλη Τσιτσάνη

Έργα διάσημων ζωγράφων που έπασχαν από κατάθλιψη.

10 Οκτωβρίου – Παγκόσμια Ημέρα
Ψυχικής Υγείας

Πηγή: culturacolectiva.com
Επιμέλεια – Απόδοση: Psychologynow.gr

Πολλές φορές η διαφαινόμενη σκιά της δημιουργικότητας χαρακτηρίζεται από ψυχικές ασθένειες, από την άβυσσο της κατάθλιψης και από το άγχος. Πολλοί καλλιτέχνες, κυρίως ζωγράφοι που έπασχαν από ψυχικές και συναισθηματικές διαταραχές καθ’ όλη τη σταδιοδρομία τους, έχουν επηρεαστεί από αυτό το σκοτάδι.

Ζούσαν σε ένα ατελείωτο εφιάλτη όπου το μαρτύριο, η σύγχυση και διαταραχές τους απαθανατίστηκαν στα έργα ζωγραφικής τους. Αυτοί οι εσωτερικές δαίμονες τους έγιναν οι πρωταγωνιστές όχι μόνο της τέχνη τους, αλλά και της ζωής τους. Παρόλο που δεν έπασχαν όλοι οι αυτοί οι ζωγράφοι από παραισθήσεις, διπολικές διαταραχές, σχιζοφρένεια ή αγχωτικές επιθέσεις, οι περισσότεροι από αυτούς τους καλλιτέχνες μπόρεσαν να εκφράσουν την κατάθλιψη μέσα από κάθε πινελιά τους.

Στην πραγματικότητα, μερικοί από αυτούς τους καλλιτέχνες είδαν τις ασθένειές τους ως μέρος της πηγής έμπνευσης τους που μεταμόρφωσε τις ζωγραφιές τους σε απαράμιλα έργα τέχνης. Ο Munch μοιράστηκε επίσης αυτή την πεποίθηση:

«Ο φόβος για τη ζωή μου είναι απαραίτητος για μένα, όπως είναι και η ασθένειά μου. Χωρίς το άγχος και τις ασθένειες μου, είμαι ένα πλοίο χωρίς πηδάλιο. Η τέχνη μου στηρίζεται σε αντανακλάσεις πάνω στη διαφορετικότητα μου σε σχέση με τους άλλους. Τα βάσανα μου είναι μέρος του εαυτού μου και της τέχνης μου. Αυτά είναι δυσδιάκριτα από μένα και η απομόνωσή τους θα μπορούσε να ζημιώσει την τέχνη μου. Θέλω να διατηρήσω αυτά τα βάσανα. Η θεραπεία των μη ισορροπημένων μυαλών των καλλιτεχνών, θα σήμαινε την εξαφάνιση της επιτυχίας τους ως καλλιτέχνες».

 

Black in Deep Red

Mark Rothko

Η ζωή αυτής της ιδιοφυΐας ήταν γεμάτη από αντιφάσεις και παράδοξα. Ο Rothko ήταν ένας καλλιτέχνης, του οποίου η φήμη μεγάλωσε παράλληλα με την κατάθλιψη του, σε σημείο που τον οδήγησε στην αυτοκτονία του. Παρά τον τραγικό του θάνατο, ο Rothko ήταν γνωστός από την αρχή της καριέρας του ως οπαδός του εξπρεσιονισμού και της αφηρημένηςτέχνης. Πολλοί εντοπίζουν την έναρξη της κατάθλιψης του με το διαζύγιό του και το δεύτερο γάμο του, ο οποίος αντί να οδηγήσει στην άρση του συναισθηματικού του κατρακυλίσματος, τον οδήγησε σε βαθύτερη κατάθλιψη.

Η μικρή ομάδα των έργων του χωρίς τίτλο, γνωστά ως Multiforms που ζωγράφισε μεταξύ της περιόδου 1947-1949, προηγούνται των ώριμων έργων του, για τα οποία και έχει ιδιαίτερα επαινεθεί. Μέσω της χειραγώγησης χρωμάτων σε μεγάλη κλίμακα, παίζει με ζωηρά χρώματα και απαλές ανοιχτόχρωμες βαφές και καθώς η καριέρα του άρχισε να απογειώνεται, τα έργα του άρχισαν αργότερα να κλίνουν προς ένα απύθμενο σκοτάδι. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα αφηρημένα έργα του άρχισαν να αποσπώνται από τον κόσμο της τέχνης και ακόμα και από την ίδια τη ζωή.

Φαίνεται ότι αυτός ο καλλιτέχνης του εξπρεσιονισμού προσπάθησε να φιμώσει, ίσως για πάντα, τις συνέπειες των ψυχολογικών παθήσεων του, που σε εκείνη τη φάση της ζωής του είχαν φτάσει σε ένα κρίσιμο επίπεδο. Δεν μπορούσε να υπάρξει επιστροφή για αυτόν και τα έργα του άρχισαν να εκφράζουν πτυχές τραγωδίας, αγαλλίασης, έκστασης, ακόμα και θανάτου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 τα έργα του άρχισαν να γίνονται σκοτεινότερα, και η παρουσία του γκρι, του μπλε, του μαύρου και του καφέ ήταν παρούσα σχεδόν σε κάθε έργο του. Σε αυτό το βαθύ σκοτάδι, τα έργα του ζωγράφου έγιναν μονοχρωματικά, ένα τελικό αντίο από τον Rothko, πριν να δώσει τέλος στη ζωή του.

 

The Harlequin’s Carnival

Joan Miró 

‘Ηταν γνωστό ότι ο Miró ταλαιπωρούταν από χρόνια κατάθλιψη, η οποία τον οδήγησε σε μία ζωή με ψυχοπάθεια, εναλλαγές της διάθεσής του και σε περιόδους επιτυχημένης παραγωγικότητας και αμετάκλητης αδράνειας. Τα έργα αυτού του ζωγράφου συμβολίζουν την κατάθλιψή του. Διέθετε μία έντονη αντίληψη που του επέτρεπε να αποσπά την πραγματικότητα και να την αιχμαλωτίζει μέσα στους πίνακες του. Από την αρχή της καριέρας του, υπέστη παραληρητικές αμφιβολίες και άγχος και σε αυτές τον οδηγούσαν οι εκρήξεις της συμπεριφοράς του. Από πολύ νεαρή ηλικία βίωσε δύσκολες καταστάσεις που τον οδήγησαν σε ακραία θλίψη και σε απόγνωση, όπως για παράδειγμα το ότι ο πατέρας του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την τέχνη και να εργαστεί σε ένα φαρμακείο.

Τα καλλιτεχνικά στάδια του Miró είναι οριοθετημένα. Μπορούμε να εντοπίσουμε τις περιόδους που η δημιουργικότητά του ήταν πλούσια και ήταν σε θέση να ζωγραφίσει μέχρι 130 έργα ζωγραφικής σε λιγότερο από δύο χρόνια, καθώς και περιόδους που είχε παραλύσει από την κατάθλιψη. Είναι εντυπωσιακό το πώς τα έργα του μεταδίδουν τα συναισθήματά του, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις, χαρακτηρίζονται έντονα από μία ατελείωτη αγωνία.

 

Blue Poles

Jackson Pollock

Ο Jackson Pollock έκανε το χάος μία μορφή τέχνης. Υπήρξε μανιώδης αλκοολικός και ιδιοφυής καλλιτέχνης που πέθανε σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του. Ήταν ένα θαυμάσιος ζωγράφος που χρησιμοποίησε μία τεχνική που κανείς δεν είχε πειραματιστεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1940. Γύρισε τον κόσμο της τέχνης ανάποδα με τα αντι-παραδοσιακά του έργα που αντανακλούν τα μπερδεμένα πλαίσια του μυαλού του. Σε κάθε πινελιά επιδεικνύει την ψυχική ασθένεια που μπορεί να κρύβεται μέσα σε όλους μας. Η παράξενη τεχνική που χρησιμοποίησε ο Pollock μετέτρεψε τους πίνακές του σε ισχυρές καταθέσεις ψυχής. Ο μόνος τρόπος για να επικεντρωθεί στη δουλειά του ήταν επιτρέποντας στον ασυνείδητο νου του να αναλάβει τον έλεγχο του σώματος του και των χρωμάτων και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που το στυλ του είναι ισχυρό και απρόβλεπτο, πανομοιότυπο με το είδος της ζωής που ζούσε.

Η ιστορία του είναι γεμάτη από αγωνία, κατάθλιψη, αλκοολισμό και ανεξέλεγκτη παρόρμηση να ενεργεί πάντα με αυθόρμητο τρόπο και η ζωή του ήταν εξίσου απρόβλεπτη.

 

The Yellow Christ

Paul Gauguin

Τα πειράματα με το χρώμα και τα διάφορα στοιχεία, επέτρεψαν σε αυτόν τον μετά-ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη να αποκτήσει μεγάλη φήμη. Ενώ φαινόταν ότι ζούσε μία ήσυχη ζωή με τη γυναίκα του και τα πέντε παιδιά τους, ο καλλιτέχνης υπέστη επίσης ακραίες περιόδους κατάθλιψης που τον οδήγησαν να διαπράξει αρκετές απόπειρες να αφαιρέσει τη ζωή του. ‘Ηταν γνωστή η απογοήτευσή του για το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ως εκ τούτου, αναζητούσε νέα σχήματα και σύμβολα που θα έδιναν νέο νόημα στην τέχνη του. Έχοντας απηυδήσει με τη δυστυχία και την έλλειψη επιβεβαίωσης που λάμβανε από τον κόσμο, αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ταϊτή. Εκεί, εκτός από τη ζωγραφική, έμπλεξε με δραστηριότητες που τον οδήγησαν στη φυλάκισή του. Το 1903 λόγω σύφιλης έφυγε από τη ζωή, μία ζωή που σημαδεύτηκε από το αλκοόλ, τη μοναξιά και τη βαθιά απογοήτευση.

 

Edgar Degas

The Absinthe Drinker

Λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να παρουσιάσουν τόσες πολλές αντιφάσεις στο έργο τους, όπως ο Degas. Εξαρτώμενος σε μεγάλο βαθμό από τη μητέρα του από τα νεανικά του χρόνια, ο θάνατός της τον επηρέασε υπερβολικά. Από μικρή ηλικία αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από άλλους καλλιτέχνες όπως ο Gustave Moreau.

Αυτός ο ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης, επίσης επηρεάστηκε πολύ από το χορό, ένα θέμα που βλέπουμε ξανά και ξανά στα πρώτα του έργα. Με το πέρασμα του χρόνου, τα έργα του έγιναν πιο περίπλοκα και επηρεάστηκαν από διάφορα προσωπικά ζητήματα που στοίχειωναν τον καλλιτέχνη, όπως η οικονομική κρίση της οικογένειάς του, ο θάνατος του πατέρα του και η κακή φήμη που είχε αποκτήσει.

Τίποτα όμως δεν ήταν περισσότερο τραυματικό για τον καλλιτέχνη από την προοδευτική απώλεια της όρασης που τον εμπόδισε να ολοκληρώσει πολλά από τα έργα του. Οι πίνακές του απεικονίζουν έναν εσωτερικό κόσμο και μια διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Μερικοί πιστεύουν ότι έπασχε από σχιζοφρένεια, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι είχε πέσει σε βαθιά κατάθλιψη.

 

The Witchy Brew

Francisco de Goya

Ο κύριος λόγος για τον οποίο τα έργα του Goya υπέστησαν τόσες πολλές αλλαγές οφείλεται στην ψυχική διαταραχή από την οποία έπασχε. Ενώ δεν υπήρξε ποτέ καμία επίσημη διάγνωση, είναι γνωστό ότι υπέστη περιόδους κατάθλιψης που εξωτερικοποιήθηκαν στις μεταλλάξεις της ζωγραφικής του.

Καταστροφικά γεγονότα, μαύρο χρώμα, σκούρες αποχρώσεις της ώχρας και του κόκκινου, σύμβολα βίας, προοπτική χωρίς πειθαρχία, και παραμορφωμένες ανθρώπινες φιγούρες είναι μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα έργα του. Ήταν αιχμάλωτος της κατάθλιψης και, ως αποτέλεσμα, ζωγράφισε παγκοσμίου φήμης έργα και επαινέθηκε για τις αινιγματικές φιγούρες του.

Ο Francisco de Goya εξέφρασε τα διάφορα στάδια της ψυχικής ασθένειάς του μέσα από το κατακερματισμένο καλλιτεχνικό στυλ του. Ξεκίνησε με περίπλοκα έργα ζωγραφικής πλούσια από φως και αυτοί οι πίνακές του υποδηλώνουν το παιδικό όραμα του καλλιτέχνη. Σιγά-σιγά υπό την επήρεια της κατάθλιψης, τα έργα του απέκτησαν τερατώδεις φιγούρες που εξαπέλυσαν μία ψυχολογική κρίση, από την οποία ο καλλιτέχνης δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να δραπετεύσει.

 

The Scream

Edvard Munch

Πιθανολογείται ότι αυτός ο εξπρεσιονιστής καλλιτέχνης έπασχε από σχιζοφρένεια, αλλά στην πραγματικότητα έπασχε από κατάθλιψη που τροφοδοτούταν από την εσωστρεφή φύση του, τον αλκοολισμό και την εμπειρία του με το θάνατο, καθώς υπήρξε μάρτυρας των θανάτων της μητέρας του και των αδελφών του.

Το πιο διάσημο έργο του Νορβηγού καλλιτέχνη είναι Η Κραυγή, από το οποίο μπορούμε να συλλάβουμε τα διάφορα συναισθήματα που μάστιζαν το μυαλό του καλλιτέχνη, όπως η ανεξέλεγκτη μελαγχολία, η αφόρητη κούραση και η απελπισία εξαιτίας του φόβου που βίωνε. Κάθε εμπόδιο που αντιμετώπιζε το αποθανάτιζε στα έργα του, με την κατάθλιψη να είναι πρωταγωνιστής.

 

At Eternity’s Gate

Vincent van Gogh

Αυτός ο Ολλανδός καλλιτέχνης είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Η προσωπική ζωή του ήταν εξαιρετικά αμφιλεγόμενηκαι τον τοποθέτησε ως έναν από τους πιο προβληματισμένους ζωγράφους. Ήταν μανιοκαταθλιπτικός και η καθημερινότητά του ήταν γεμάτη από ψευδαισθήσεις, οράματα και επιληπτικά επεισόδια, τα οποία του δημιούργησαν σύγχυση σε τέτοιο βαθμό που έπασχε από αμνησία και από ψύχωση που επηρέασαν τη δημιουργική ικανότητα του. Η γοητεία αυτού του καλλιτέχνη απεικονίζεται στα έργα που δημιούργησε στις οξείες φάσεις της ασθένειάς του, ενώ νοσηλευόταν στο ινστιτούτο ψυχικής υγείας του Saint-Rémy.

Ο προσωπικός αγώνας που έδωσαν αυτοί οι καλλιτέχνες, συνεχίζει να έχει απήχηση ακόμα και σήμερα μέσα από την καλλιτεχνική κληρονομιά τους. Τα έργα ζωγραφικής τους που κρέμονται σήμερα στα πιο γνωστά μουσεία και γκαλερί τέχνης του κόσμου, διαιωνίζουν την πεποίθηση ότι οι καλλιτέχνες είναι πιο επιρρεπείς σε ψυχικές διαταραχές. Φαίνεται ότι η ψυχική ασθένεια ζει πολλές φορές μαζί με τη δημιουργικότητα.