Κατηγορία: Συνεντεύξεις – Προσωπικά άρθρα

Δεν θα περάσουν οι άλλου τύπου εργασιακές σχέσεις και οι ιδιώτες στο ΕΣΥ

Συνέντευξη στην ΕΡΤopen της Βάσως Αμπελογιάννη,
γραμματέα του Συλλόγου ΓΝ-ΚΥ Άρτας

Για τη στάση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας απέναντι στη συνεχιζόμενη απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας, εξαιτίας της μνημονιακής της προσήλωσης και της άποψής της ότι τα νοσοκομεία θα πρέπει να διοικούνται με ξενοδοχειακού τύπου όρους, αλλά και για την πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ που προβλέπει οριζόντια περικοπή οργανικών θέσεων στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, καταργήσεις και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών, μιλά στην εκπομπή Στη δουλειά & στον αγώνα, που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen, η γραμματέας του Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ & ΚΥ Άρτας, μέλος της εκτελεστικής γραμματείας του ΝΤ Άρτας ΑΔΕΔΥ, Βάσω Αμπελογιάννη.

Η συνέντευξη μεταδόθηκε στις 10 Ιουνίου. Το βίντεο και η απομαγνητοφώνηση έγιναν από την ομάδα του Ergasianet.

Η πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ

Αναφερόμενη στην πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ που κινείται στις προσπάθειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των δανειστών να επιβάλουν το νεοφιλελεύθερο «μικρό επιτελικό κράτος» στα νοσοκομεία και στο ΕΣΥ, όπως καταγγέλλει, αυτή η διαδικασία γίνεται χωρίς να έχει πάρει το όλο θέμα δημοσιότητα, ενώ η πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ κυκλοφόρησε στα κρυφά.

Ωστόσο, επειδή ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, έγινε γνωστή και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, στα τέλη του περασμένου χρόνου, την ανάρτησε προς διαβούλευση. «Με ποιους διαβουλεύθηκε και τι αποτέλεσμα προέκυψε από τη “διαβούλευση”, αυτό θα μας το πει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου», σημειώνει η Β. Αμπελογιάννη, για να συμπληρώσει:

«Τώρα, 7-8 μήνες μετά, επανέρχεται σχεδόν ίδια η πρόταση, πάλι ως απόφαση του ΚΕΣΥΠΕ. Μάλιστα έχει σταλεί ένα έγγραφο προς τα νοσοκομεία που λέει ότι το μόνο που αλλάζει είναι κάποιες αλλαγές στα ποσοστά που διαρθρώνονται οι υπηρεσίες των νοσοκομείων. Κατά τ’ άλλα εμμένει σε όλο τον προηγουμένο σχεδιασμό. Και καλεί τα νοσοκομεία να στείλουν τις προτάσεις τους για το νέο Οργανισμό των νοσοκομείων όσο πιο γρήγορα γίνεται, διότι η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί τέλη Ιουλίου να φέρει προς ψήφιση το νομοσχέδιο για την οργάνωση των νοσοκομείων του ΕΣΥ».

Τι κάνει όμως η πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ; Όπως επισημαίνει η Β. Αμπελογιάννη, «με το καλημέρα κάνει οριζόντια περικοπή σε οργανικές θέσεις. Αλλάζει το “συντελεστή 3” που χρησιμοποιείται για τις οργανικές θέσεις στα νοσοκομεία (σ.σ.: με “συντελεστή 3” πολλαπλασιάζονται τα κρεβάτια που διαθέτει ένα νοσοκομείο, ώστε να προκύψουν οι οργανικές θέσεις· δηλ. εάν ένα νοσοκομείο έχει 300 κρεβάτια, τότε οι οργανικές θέσεις συνολικά είναι 900) και τον κάνει το ελάχιστο 2,38 και το ανώτερο 2,85. Αυτό μεσοσταθμικά σημαίνει περικοπή θέσεων κατά 12,5%.

»Αν αυτός ο συντελεστής επιμεριστεί στα ποσοστά μέσα στις διάφορες υπηρεσίες, τότε βλέπουμε ότι αυτές που θεωρούνται υποστηρικτικές, όπως η Τεχνική Υπηρεσία, η Διοικητική Υπηρεσία και η Υπηρεσία των Επιστημόνων (σ.σ.: παραϊατρικά επαγγέλματα) χάνουν επιπλέον οργανικές θέσεις και ουσιαστικά συρρικνώνονται σε τέτοιο βαθμό, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να λειτουργήσουν».

Ιδιώτες στο ΕΣΥ, «τροχονόμοι» δημόσιοι υπάλληλοι

Από τη στιγμή, όμως, που δε θα μπορούν οι υπηρεσίες του νοσοκομείου να καλύψουν τις ανάγκες του, λόγω της έλλειψης προσωπικού, τι θα γίνει; «Θα προσλάβει εξωτερικές υπηρεσίες, ιδιώτες δηλαδή (outsourcing). Άρα μιλάμε για διαδικασίες που οδηγούν προς το “επιτελικό κράτος”. Τα λίγα άτομα προσωπικό αυτών των υπηρεσιών, οι δημόσιοι υπάλληλοι, θα κάνουν τον “τροχονόμο” των ιδιωτικών συμβάσεων».

Πολιορκητικός κριός η Ιατρική Υπηρεσία

Σχετικά  με την Ιατρική Υπηρεσία, όπου προβλέπεται με βάση την πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ δραματική αύξηση στο ποσοστό των γιατρών: «Δε θα βρεθεί κανένας που να πει πως δε θέλει να έχει παραπάνω γιατρούς σε ένα νοσοκομείο. Εμείς ως εργαζόμενοι λέμε ναι, να τις κάνει τις προσλήψεις», σημειώνει η γραμματέας του Συλλόγου ΓΝ & ΚΥ Άρτας και μέλος της εκτελεστικής γραμματείας του ΝΤ Άρτας ΑΔΕΔΥ.

«Να μας εξηγήσει, όμως, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας πώς θα τις κάνει σε αυτό το μνημονιακό περιβάλλον, όπου η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να υπάρχει δημοσιονομική ισορροπία και έχει δεσμευτεί στον κανόνα 1:3. Αυτό που φοβόμαστε, είναι ότι η Ιατρική Υπηρεσία θα χρησιμοποιηθεί ως πολιορκητικός κριός για να μπουν στα νοσοκομεία νέου τύπου εργασιακές σχέσεις μέσα στα δημόσια νοσοκομεία».

«Εμείς», καταλήγει η Β. Αμπελογιάννη, «δηλώνουμε ότι θα είμαστε απέναντι σε αυτά και δε θα επιτρέψουμε, με όσες δυνάμεις έχουμε, αυτή η κατάσταση και να περάσει και να συνεχιστεί. Η κυβέρνηση θέλει αυτά να τα φέρει και να τα ψηφίσει, όπως οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, μέσα στο καλοκαίρι. Επειδή όμως ο κόσμος και ψυλλιασμένος είναι και έχει βαρεθεί από όλη αυτή την κατάσταση, τους έχει πάρει χαμπάρι, να ξέρει η κυβέρνηση ότι θα είμαστε απέναντί της στην εφαρμογή αυτών των πολιτικών».

Πολιτικό, κινηματικό και εκλογικό μέτωπο όλων των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη στα Νέα

για μνημόνιο, 53” και εθνικό νόμισμα.

Στο στρατηγείο της Λαϊκής Ενότητας, ο επικεφαλής της Παναγιώτης Λαφαζάνης μας υποδέχεται μπροστά σε στοίβες χαρτιών. Παρακολουθεί την επικαιρότητα και οργανώνει τις παρεμβάσεις του, μαζί με τους συντρόφους του, όπως το καθιερωμένο κίνημα κατά των πλειστηριασμών την Τετάρτη. Εξακολουθεί να μη μασάει τα λόγια του για το ευρώ, τους πρώην συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ, το Μνημόνιο.

Από την ωμή γλώσσα δεν ξεφεύγουν ούτε οι 53+. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον τόση σχέση με την Αριστερά όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο”, μας λέει στο τέλος της συζήτησης μας. Μια φράση που όση σκωπτικότητα κι αν έχει, συνοψίζει τον τρόπο που η ΛΑ.Ε βλέπει το κυβερνόν κόμμα.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη, Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε, στα Νέα του Σαββάτου (27/5) και στον Δημ. Μανιάτη έχει ως εξής:

1. Η παρελκυστική τακτική Τσίπρα για το χρέος πού θα φτάσει; Θα πάει σε μια νέα συνθηκολόγηση για αυτό ή θα επιχειρήσει ρήξη;

Απαντ.: Από τότε που ο Τσίπρας εξευτέλισε τις δεσμεύσεις του και προέβη στη μεγάλη προδοσία της χώρας και του λαού με το τρίτο μνημόνιο, τις μόνες ρήξεις που κάνει είναι αυτές που δολοφονούν όλο και περισσότερο ένα έθνος και ένα λαό.

Η Ελλάδα εδώ και χρόνια δεν διαθέτει κυβερνήσεις αλλά πολιτικούς υπαλλήλους και μαριονέτες. Αυτό που εσείς ονομάζετε παρελκυστική τακτική Τσίπρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το πολιτικό “μασάζ” για να μπορέσει να περάσει στην αποικία με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις η βούληση του Shaeuble να παραπεμφθεί το ζήτημα του χρέους στις καλένδες.

2. Μια αποτίμηση της πρόσφατης συμφωνίας – μέτρων. Είναι βήμα για εξιτήριο από Μνημόνια ή κάτι άλλο;

Απάντ.: Η πρόσφατη συμφωνία μέτρων είναι ένα καραμπινάτο μνημόνιο. Αποτελεί άλλο ένα άλμα στο χάος και την εξαθλίωση. Στην Ελλάδα κλείνουμε μια νέα εφταετία με την δημοκρατία να υπάρχει στους τύπους, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεται στην κατάψυξη και την χώρα να βιώνει ένα οιονεί πραξικόπημα. Και στην παλιά εφταετία μας έλεγαν δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Να, όμως, που το καθεστώς τότε ανατράπηκε από τη νεολαία και τον λαό. Σήμερα μια δημοκρατική ανατροπή είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Κάθε χώρα μάλλον έχει ένα πολύ βαθύ και ληστρικό κατεστημένο. Σχεδόν μόνο στην Ελλάδα αυτό το κατεστημένο βρήκε τη χώρα του. Χρειαζόμαστε μια γνήσια επανάσταση για μια νέα αρχή.

3. Χρέος. Η κυβέρνηση φαίνεται πως ποντάρει πολλά σε αυτό. Είναι μια κάποια λύση η διευθέτησή του;

Απαντ.: Το χρέος αποτελεί θηλιά στο λαιμό της χώρας που δεν της επιτρέπει να ανασάνει. Το χρέος αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό παράνομο. Το κυριότερο, το χρέος αυτό είναι μη βιώσιμο. Δείτε τα σενάρια που εμφάνισε ο ESM στο Eurogroup για το ελληνικό χρέος. Τα καλύτερα προβλέπουν στραγγαλιστική λιτότητα για δεκαετίες και σχεδόν, οικονομική στασιμότητα, έως το 2060. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη. Μόνη λύση για να κάνουμε μια νέα αρχή είναι η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του πολύ μεγαλύτερου μέρους του. Διαγραφή χρέους έχει γίνει αναρίθμητες φορές στο παρελθόν και πρόσφατα. Είναι η πιο ρεαλιστική θέση. Διαγραφή έκανε στο παρελθόν και η Ελλάδα. Διαγραφή χρέους επιχειρεί τώρα επιτυχώς το Πουέρτο Ρίκο. Και όμως η κυβέρνηση δεν έχει καμία θέση ούτε διεκδικεί τίποτα για το χρέος, όπως και καμιά μνημονιακή δύναμη. Περιμένει που θα καταλήξουν, αν καταλήξουν, Γερμανία και ΔΝΤ για να προσυπογράψει όσο ευτελές και αν είναι το αποτέλεσμα. Πρόσφατα ο Στ. Θεοδωράκης είπε εξοργιστικά ότι το χρέος δεν είναι μείζον πρόβλημα για την Ελλάδα. Νομίζω ότι σε αυτή τη θέση έχει καταφύγει ως άλλοθι όλη η μνημονιακή πολιτική αγυρτεία.

4. Παρότι το πακέτο των μέτρων που ψηφίσθηκαν είναι βαρύ, αναμφίβολα. Οι αντιδράσεις του λαού, το κίνημα δεν υπήρξε ηχηρό …γιατί;

Απαντ.: Αυτό που λέτε είναι πολύ σωστό. Οι λαϊκές αντιδράσεις απέναντι στην φρικτή κατάσταση που βιώνει η χώρα και ο λαός μας είναι πολύ πίσω, από τις απαιτήσεις. Προβληματιζόμαστε έντονα και αναζητούμε με αγωνία το γιατί. Θα πρέπει να πούμε, όμως, ότι στην πρόσφατη πανεργατική απεργία η συμμετοχή ήταν αξιοσημείωτη. Ιδιαίτερα η λαϊκή ανταπόκριση την Πέμπτη (18/5) στο Σύνταγμα στο κάλεσμα του Μίκη Θεοδωράκη και ανθρώπων των γραμμάτων ήταν αρκετά μεγάλη. Για πρώτη φορά επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεκάδες χιλιάδες πλημμύρισαν τον χώρο μπροστά στην Βουλή.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση έσπευσε να εξαπολύσει πόλεμο δακρυγόνων που ρίχτηκαν στο ψαχνό στο πλήθος για να το διαλύσουν.

5. Τελικώς ποια είναι η λύση για την χώρα; Εθνικό νόμισμα;

Απαντ.: Ναι, η διέξοδος για την Ελλάδα είναι μία και μόνη: εθνικό νόμισμα, ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό και τον ολοκληρωτισμό της ΕΕ, ακύρωση των μνημονίων, τερματισμός της λιτότητας και εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας, ειδικά στον παραγωγικό τομέα.

Φυσικά το εθνικό νόμισμα δεν είναι πανάκεια. Αποτελεί όμως προϋπόθεση για ένα νέο ξεκίνημα ελευθερίας, δημοκρατίας, εθνικής κυριαρχίας, ανάπτυξης και δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στο ευρώ, παρά μόνο η Γερμανική μπότα.

Η τρομοκρατία και η δικτατορία που σκεπάζει την χώρα μας στο όνομα του ευρώ είναι άνευ προηγουμένου. Η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα δεν είναι μόνο εφικτή αλλά και απόλυτα βιώσιμη επιλογή για να γίνει η Ελλάδα κανονική χώρα. Εθνικό νόμισμα σημαίνει στην πορεία εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας με το επενδυτικό σοκ που μπορεί να προκαλέσει ένα μεγάλο κύμα ευνοϊκής παραγωγικής χρηματοδότησης της οικονομίας.

6. Οι 53” του ΣΥΡΙΖΑ συνιστούν αντιπολίτευση απ’ τα αριστερά στην κυβέρνηση; Ρωτώ γιατί για χρόνια συνυπήρχατε..

Απαντ.: Το να μιλάνε οι “53” για Αριστερά και για αντιπολίτευση στον Τσίπρα, όταν έχουν ψηφίσει δύο καταστροφικά μνημόνια, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι συνιστά μεγάλη “ξεφτίλα”.

7. Η ΛΑΕ θα μπορούσε να συγκροτήσει μέτωπο με ΚΚΕ, Πλεύση, Βαρουφάκη και ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Απαντ.: Βεβαίως και θα μπορούσε, και θα έπρεπε να συγκροτηθεί μέτωπο με δυνάμεις σαν αυτές που αναφέρετε, αλλά και άλλες, αν και θα χρειαζόταν μια ειδικότερη τοποθέτηση για την περίπτωση του Βαρουφάκη.

Θα το πω με την μεγαλύτερη δυνατή έμφαση και κατηγορηματικότατα: αυτήν την ώρα αποτελεί κατεπείγουσα ανάγκη για την χώρα η συγκρότηση του ευρύτερου δυνατού πολιτικού, κινηματικού και εκλογικού μετώπου όλων, χωρίς εξαίρεση, των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Όπως θα πω καθαρά ότι όσοι γυρνάνε την πλάτη στην ανάγκη αυτού του μετώπου, το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν ανάσα, σωσίβιο και οξυγόνο στο μνημονιακό μπλοκ να επιβιώνει, καταστρέφοντας την χώρα.

8. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά;

Απαντ.: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον τόση σχέση με την Αριστερά όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα, του πήραν και τα σώβρακα.

Συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη
στον Γιώργο Φιντικάκη και στο Liberal.gr
για Eurogroup και χρέος.

Πηγή: Iskra.gr

Ακόμη και ο Χριστός να κατέβαινε ξανά στη Γη, το θαύμα να πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 ως το 2060 δεν θα το κατάφερνε.

Τα λόγια είναι του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτη Λαφαζάνη, που μιλά για μια κυβέρνηση-σάκο του μποξ που δέχεται την μία γροθιά μετά την άλλη, δεν αποκλείει να μην υπάρξει συμφωνία για το χρέος ακόμη και στις 15 Ιουνίου, ούτε θεωρεί απίθανο το σενάριο να μην συμφωνήσει το ΔΝΤ και να πάμε σε 4ο μνημόνιο.

«Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα, όπως έλεγε μετά το Eurogroup, τελικά του πήραν και τα σώβρακα», λέει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε, και δηλώνει πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση σύγκρουσης του Πρωθυπουργού με τους πιστωτές. “Παλιά όταν αναφερόμασταν σε όσους κάνουν υποχωρήσεις, χρησιμοποιούσαμε στην Αριστερά την φράση, όταν πάρεις τον κατήφορο δεν υπάρχει πάτος”, σημειώνει ο Π. Λαφαζάνης.

Τον ρωτάμε και για το παρελθόν, με αφορμή τις πρόσφατες αποκαλύψεις του Γιάνη Βαρουφάκη ότι το καλοκαίρι του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας τον απείλησε με Γουδί. «Δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε. Αν ωστόσο έφτανε ποτέ ο Τσίπρας να απειλήσει κάποιον με Γουδί, αυτό θα συνέβαινε μόνο εφόσον το συγκεκριμένο πρόσωπο, του πρότεινε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, γιατί ο Τσίπρας το θεωρούσε δυστυχώς ως καταστροφή. Όμως ο Βαρουφάκης ποτέ δεν πρότεινε μια τέτοια έξοδο, ούτε την προτείνει και τώρα», είναι τα λόγια του.

Κύριε Λαφαζάνη, πώς αντιλαμβάνεστε την συζήτηση για το χρέος; Μας ράβουν νέο κοστούμι χωρίς γραβάτα; Μήπως η γραβάτα γίνει τελικά θηλιά;

Οι προτάσεις για το χρέος που υπάρχουν πάνω στο τραπέζι, δεν είναι προτάσεις για να επιλυθεί το ζήτημα. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, και η Ελλάδα δεν μπορεί να το αποπληρώσει. Η μόνη βιώσιμη λύση είναι η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του. Τα σενάρια που κατατίθενται στο τραπέζι από πλευράς Γερμανίας και ΔΝΤ είναι ασπιρίνες, δεν δίνουν καμία απάντηση. Επομένως μας ράβουν όχι μια λύση για το χρέος, αλλά ένα κοστούμι που θα μπαλώνει προσωρινά πράγματα ανάμεσα σε Γερμανία και ΔΝΤ. Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν διαθέτει πρόταση για το ελληνικό χρέος. Περιμένει που θα τα βρουν Γερμανία και ΔΝΤ, και όπου εκείνοι τα βρουν, αυτή απλώς να συμφωνήσει.

Είναι πρωτοφανές μια κυβέρνηση να επιδεικνύει μια τόσο μεγάλη εθελοδουλία, για ένα πρόβλημα κατεξοχήν δικό μας. Εκτός και αν ισχύει για την κυβέρνηση, ό,τι είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης: Ότι δηλαδή το χρέος δεν είναι το μείζον πρόβλημα για την Ελλάδα και επομένως μας είναι αδιάφορο πως αυτό θα αντιμετωπιστεί. Δυστυχώς μπορεί η κυβέρνηση εκεί να έχει οδηγηθεί.

Η κυβέρνηση ωστόσο είχε σηκώσει πολύ τον πήχη τις προηγούμενες ημέρες ως προς το ενδεχόμενο συμφωνίας. Η “γραβατολογία” έδινε και έπαιρνε. Αν και έχει υποχωρήσει σε κάθε σχεδόν απαίτηση, προς το παρόν για το χρέος δεν εισέπραξε τίποτα…

Τα έδωσε όλα, με ένα πολύ σκληρό 4ο μνημόνιο μέχρι το 2022, χωρίς να διασφαλίσει τίποτα και αυτό που εισέπραξε ήταν κοροϊδία, εμπαιγμός και εξευτελιστική αντιμετώπιση. Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα όπως έλεγε μετά το Eurogroup, του πήραν και τα σώβρακα. Σόιμπλε και Τόμσεν ξέρουν ότι στην Αθήνα δεν υπάρχει κυβέρνηση, παρά μόνο υπάλληλοι και μαριονέτες.

Οι αποφάσεις για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους παραπέμπονται στην επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup στις 15 Ιουνίου. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό για εμάς;

Ναι μεν παραπέμπονται για τις 15 Ιουνίου, ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι μόνο το χρέος- και αναφέρομαι στα ημίμετρα και τις γενικές περιγραφές που θα ληφθούν για μετά το 2018 – αλλά και τα πελώρια πρωτογενή πλεονάσματα καθώς και η αξιολόγηση που παραμένει ανοικτή. Επομένως είναι αμφίβολο αν και στις 15 Ιουνίου θα υπάρξει κάποια συμφωνία για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα. Και δεν αναφέρομαι βεβαίως σε μια επωφελή συμφωνία, παρά σε μια εμβαλωματική πρόταση που δεν θα δίνει διεξόδους αλλά απλά θα τηρεί τα προσχήματα για όλες τις πλευρές.

Στην ουσία θα είναι μια συμφωνία που θα τα λέει όλα, και δεν θα λέει τίποτα. Απλά θα δίνει την δυνατότητα σε κάποιους να λένε ότι δεν δόθηκε καμία ελάφρυνση χρέους, σε κάποιους άλλους ότι διασφαλίζεται η βιωσιμότητα του, και στην ελληνική κυβέρνηση ότι δόθηκε τελικά κάποια λύση σε ένα θέμα που είχε κάνει σημαία της.

Λέγεται πως ήταν η ελληνική πλευρά αυτή που δεν αποδέχθηκε το πακέτο συμβιβασμού που πρότειναν στην Ελλάδα οι δανειστές. Άραγε η καθυστέρηση μπορεί να αποβεί ωφέλιμη για τις διεκδικήσεις της χώρας ή μήπως ισχύσει αυτό που συμβαίνει κάθε φορά, ότι ο χρόνος κάνει πιο επώδυνες τις τελικές συμφωνίες;

Το θέμα δεν είναι τόσο το ζήτημα του χρόνου των διαπραγματεύσεων, όσο το γεγονός ότι έχουμε μια κυβέρνηση που διεκδικεί το τίποτα. Και είναι έτοιμη από καιρό να δεχθεί, ό,τι της προσφέρουν, όσο ευτελές και αν αυτό είναι, και μάλιστα να πανηγυρίσει και από πάνω. Αυτή την ιστορία ζούμε από το Σεπτέμβριο του 2015 και μετά.

Λέτε, δηλαδή, πως μπορεί ο Τσίπρας να αποδεχθεί ακόμα και την πρόταση του Σόιμπλε να παρακαμφθεί το θέμα του χρέους μέχρι τουλάχιστον τις γερμανικές εκλογές;

Δεν είναι μόνο, όπως σας είπα, ότι ο Τσίπρας αντί να βάλει γραβάτα, του πήραν και τα σώβρακα, αλλά το εκπληκτικό είναι ότι μπορεί τελικά να τους πει και «ευχαριστώ» από πάνω. Ναι, μπορεί να δεχθεί τα πάντα. Ο Τσίπρας διακατέχεται πια από το τόση εθελοδουλία και καρεκλοθηρία, ώστε να έχει ως πρώτο μέλημα όχι την εξυπηρέτηση της Ελλάδας, αλλά την φροντίδα να διευκολυνθεί με κάθε τρόπο ο Σόιμπλε ενόψει των γερμανικών εκλογών.

Είναι δυνατόν ποτέ μια οικονομία οποιασδήποτε χώρας, πολύ δε περισσότερο η ελληνική, να επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% έως το 2022, και 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 ως και το 2060;

Αυτό το θαύμα, ακόμη και ο Χριστός να κατέβαινε ξανά στη Γη δεν θα κατάφερνε να το κάνει. Χθες σε άρθρο του ο Forbes με τίτλο “η Ελλάδα απλά δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της”, διακωμωδεί τα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% για πολλά χρόνια. Επομένως αυτά που ζητούνται από την Ελλάδα, και σκοπεύει να αποδεχτεί η κυβέρνηση, είναι ουτοπίες που απλώς και μόνο δείχνουν τον εφιάλτη που μας περιμένει.

Το γεγονός πως για μια ακόμη φορά δεν επετεύχθη συμβιβασμός στο Eurogroup που να ικανοποιεί τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις- κυρίως τη Γερμανική- και το ΔΝΤ, μπορεί να σημαίνει ότι κάποιες πλευρές έχουν στο μυαλό τους δεύτερες σκέψεις;

Προσωπικά δεν θα το απέκλεια καθόλου. Η κυβέρνηση Τσίπρα, άφωνη, άβουλη και μοιραία, έχει μετατραπεί σε σάκο του μποξ και δέχεται γροθιές και κλοτσιές κάτω από την μέση, σε μια προσπάθεια της Γερμανίας και του ΔΝΤ να λύσουν ένα άλυτο σταυρόλεξο: Το πως θα μείνουν και οι δύο ικανοποιημένοι, και δίχως να δίνουν απάντηση στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Η εξέλιξη αυτής της διελκυστίνδας μπορεί να μας επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, είτε από την πλευρά του ΔΝΤ, είτε από την πλευρά της Γερμανίας, είτε και από τους δύο ταυτόχρονα.

Πιστεύετε ότι υπάρχει ο κίνδυνος, πάνω στην στροφή, ο Σόιμπλε να “αδειάσει” το ΔΝΤ, θεωρώντας ότι πλέον δεν το χρειάζεται; Στο σενάριο που δεν συμμετάσχει το ΔΝΤ, πάμε για νέο Μνημόνιο;

Τίποτα δεν θεωρώ απίθανο. Μια κίνηση όμως με πρωτοβουλία της Γερμανίας, για απεμπλοκή του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα θα είναι πολύ δύσκολη. Αυτή την ώρα, η Γερμανία της Μέρκελ μαζί με την Γαλλία του Μακρόν προετοιμάζουν μακάβρια ενοποιητικά σχέδια στην ευρωζώνη για τις πιο αδύνατες χώρες της. Μέχρι λοιπόν να συγκροτήσουν και να αρχίσουν να εφαρμόζουν αυτούς τους σχεδιασμούς είναι πολύ δύσκολη η απαγκίστρωσή τους- της Γερμανίας και της Γαλλίας – από το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ. Βεβαίως, το μέλλον στην πολιτική, ακόμη και το κοντινό, δεν μπορεί να προβλεφθεί.

Πολιτικά, θεωρείτε ότι ο Τσίπρας μπορεί να φτάσει να συγκρουστεί με τους δανειστές αν η τελική λύση δεν είναι ικανοποιητική; Κάντε μας μια πολιτική εκτίμηση…

Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση σύγκρουσης του Τσίπρα με τους πιστωτές. Αντίθετα οι γονυκλισίες του προς την Γερμανία και το ΔΝΤ, θα γίνονται όλο και πιο βαθιές, ταπεινωτικές και εξευτελιστικές. Παλιά ξέρετε όταν αναφερόμαστε σε όσους κάνουν υποχωρήσεις, χρησιμοποιούσαμε στην Αριστερά την φράση “όταν πάρεις τον κατήφορο δεν υπάρχει πάτος”…

Και μια ερώτηση για το παρελθόν. Ο Γιάνης Βαρουφάκης αποκάλυψε πρόσφατα ότι ο Αλέξης Τσίπρας τον προειδοποίησε με Γουδή στο καλοκαίρι του 2015. Τι έγινε ακριβώς τότε; Όλοι ψάχνουν για απαντήσεις που δεν έχουν ακόμη δοθεί…

Δεν μπορώ να ξέρω αν ο Τσίπρας απείλησε όντως τον Βαρουφάκη με Γουδή. Αν ωστόσο έφτανε ποτέ ο Τσίπρας να απειλήσει κάποιον με Γουδή, αυτό θα συνέβαινε μόνο εφόσον το συγκεκριμένο πρόσωπο, του πρότεινε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, γιατί ο Τσίπρας θεωρούσε, δυστυχώς, αυτήν την έξοδο ως καταστροφή. Όμως ο Βαρουφάκης ποτέ δεν πρότεινε μια τέτοια έξοδο, ούτε την προτείνει και τώρα. Και όμως, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα με ριζοσπαστικό πρόγραμμα είναι η μόνη λύση.

Διαβάστε ακόμη  Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της Λαϊκής Ενότητας: Ένα «μπάχαλο» που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ

Πασχάλη: Η επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου θα έχει διάρκεια.

Μόνη λύση ο αγώνας για την ανατροπή τους

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Το 4ο μνημόνιο έρχεται να πλήξει επί τα χείρω τους εργαζομένους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τους συνταξιούχους, τη νεολαία. Μέσα από αυτό, «διευρύνονται η φοροληστεία και οι περικοπές εις βάρος του κόσμου της εργασίας και του λαού, η τρομοκρατία της εργοδοσίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, η φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, το ξεπούλημα των ασημικών της χώρας και των δημόσιων επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα περικόπτονται τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και πάει λέγοντας».

Αυτό τονίζει ανάμεσα στα άλλα, μιλώντας στην εκπομπή Στη δουλειά & στον αγώνα που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen, το μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ και εργαζόμενη στο ΓΝ Ευαγγελισμός, Βιβή Πασχάλη. Τα μέτρα αυτά, συμπληρώνει, με ταξική μεροληψία στρέφονται κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων, των ανέργων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ «με απαράμιλλη προσήλωση υλοποιεί αυτό το μνημόνιο προς όφελος του κεφαλαίου».

Όπως σημειώνει αναφερόμενη στο δημόσιο τομέα, και με αφορμή την επαναφορά της αξιολόγησης και της κινητικότητας, «βλέπουμε ότι αυτά τα μέτρα είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές περί συρρίκνωσης του Δημοσίου και μικρού επιτελικού κράτους, με στόχο ένα κράτος που θα εποπτεύει τις αρμοδιότητες που θα έχει εκχωρήσει σε ιδιωτικές εταιρείες. Δε θα προσλαμβάνει προσωπικό μόνιμο, αλλά προσωπικό με ελαστικές σχέσεις εργασίας και χωρίς δικαιώματα».

Αναφορικά με τις προβλέψεις του 4ου μνημονίου για την Υγεία, όπως υπογραμμίζει, τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης που προβλέπεται, ουσιαστικά θα την πληρώσουν αδρά οι πολίτες, ενώ θα γίνει ακόμη δυσκολότερη η πρόσβαση των ανασφαλίστων στο ΕΣΥ. «Αυτό έχει να κάνει και με το σύστημα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, έτσι όπως περιγράφεται στο μνημόνιο, και την πρόβλεψη για τους οικογενειακούς γιατρούς για όλους, οι οποίοι θα λειτουργούν ως κόφτες στην πρόσβαση του πολίτη, του ασθενή στις υπηρεσίες υγείας».

Σχολιάζοντας την περικοπή των προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων, η Βιβή Πασχάλη επισημαίνει ότι «η περικοπή και η κατάργησή τους θα οδηγήσει τους ανθρώπους όχι στη φτωχοποίηση, αλλά στο να μην μπορούν να επιβιώσουν».

Όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις που προβλέπονται, υπογραμμίζει, ότι αυτός που τελικά πληρώνει το κόστος είναι ο λαός. «Πληρώνει ο λαός ακριβές υπηρεσίες, οι οποίες δεν είναι ανταποδοτικές, δε γυρνούν δηλαδή πίσω στον πολίτη. Και αυτό συμβαίνει είτε αφορά την ενέργεια, είτε αφορά την υγεία, είτε αφορά το νερό, είτε αφορά την παιδεία».

Αντίσταση – Ρήξη – Εργατική Αντεπίθεση – Ανατροπή

«Το 4ο μνημόνιο και η αντιλαϊκή–αντεργατική επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου θα έχουν διάρκεια, φορτώνουν στο λαό υψηλά πλεονάσματα και πολιτικές λιτότητας που θα συνεχίζονται. Η ανάπτυξη που μας λένε, είναι ανάπτυξη του κεφαλαίου και όχι του λαού, της χώρας».

Ποια είναι η απάντηση απέναντι σε όλα αυτά; Η οργανωμένη και συντονισμένη αντίσταση, η ρήξη και η εργατική αντεπίθεση για την ανατροπή τους, επισημαίνει η Β. Πασχάλη. «Δε χρειαζόμαστε άλλες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Και για αυτό καλούμε όλη την κοινωνία να δώσει παλλαϊκά χαρακτηριστικά στις απεργιακές συγκεντρώσεις της 17ης Μάη, για να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στα μέτρα που αποφάσισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η τρόικα».

Παρακολουθήστε στο απόσπασμα που ακολουθεί (επεξεργασία: ομάδα ergasianet.gr) αναλυτικά τι είπε το μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ Βιβή Πασχάλη για το 4ο μνημόνιο και τα «απόνερά» του, αλλά και πώς σχολιάζει τις δηλώσεις του προέδρου της ΝΔ που από βήματος ΣΕΒ είπε ότι πρέπει να δοθούν υπηρεσίες του Δημοσίου στους ιδιώτες, όπως η μισθοδοσία των δημόσιων υπαλλήλων, η καθαριότητα, η φύλαξη των σχολείων. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 13-05-17.

Το «μικρότερο κακό» είναι η αιτία του «κακού»

Γιατί δεν θα ψηφίσω Μακρόν για ν’ αναχαιτίσω τη Λεπέν

Συνέντευξη με τον Εμιλιάνο Μπρανκάτσο
Πηγή: L’ Espresso

Ο Εμιλιάνο Μπρανκάτσο είναι ένας από τους επιφανέστερους οικονομολόγους στην Ιταλία, αλλά συνάμα και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Αριστεράς στη Χερσόνησο.  Η γνώμη του, αν και σε πολλά σημεία αιρετική, έχει μεγάλη βαρύτητα για όσους επιθυμούν να κατανοήσουν πολλά φαινόμενα που συμβαίνουν τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό. Γι’ αυτό κι η γνώμη του για τον β’ γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών μετρά ιδιαίτερα.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό «L’ Espresso», ο Μπρανκάτσο – εισηγητής της θεωρίας για το «ευρωπαϊκό ανταποδοτικό πρότυπο» – γι’ άλλη μία φορά ξαφνιάζει, παίρνοντας αποστάσεις από άλλους, Γάλλους, ή λοιπούς Ευρωπαίους, αριστερούς διανοητές κ.λπ., εκφράζοντας τη θέση να μην ψηφίσουν οι αριστεροί ψηφοφόροι στον β’ γύρο υπέρ του κεντρώου υποψηφίου Εμανουέλ Μακρόν για να αποφευχθεί η κατάκτηση της προεδρίας από την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.

Στην ερώτηση του «Espresso» εάν πραγματικά δεν θα πήγαινε να ψηφίσει Μακρόν για να εμποδίσει την Λεπέν, ο Μπρανκάτσο απαντά καταφατικά, τονίζοντας: «Όποιος από την Αριστερά καλεί τους ψηφοφόρους να ψηφίσει βάσει της αρχής “το μη χείρον βέλτιστον”, ή του “μικρότερου κακού” δεν μοιάζει να κατανοεί πως στις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε το “μικρότερο κακό” είναι η αιτία του “κακού”. Η Λεπέν κι οι επίγονοί της είναι μεν νοσηρά συμπτώματα, αλλά είναι ο Μακρόν εκείνος που αποτελεί την πολιτική νόσο της Ευρώπης. Το να επιλέξεις τον έναν για να αντιταχθείς στην άλλη αποτελεί μία αντίφαση εν όροις».

Κληθείς να εξηγήσει καλύτερα τη θέση του, ο γνωστός οικονομολόγος τονίζει: «Ο Μακρόν ενσαρκώνει την ακραία προσπάθεια του γαλλικού καπιταλισμού να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα, να αυξήσει τα κέρδη και να μειώσει τα χρέη του για να ξαναϊσορροπήσει τις σχέσεις δύναμης με τη Γερμανία και να σταθεροποιήσει το σύμφωνο μεταξύ των δύο χωρών επί του οποίου εδράζεται η ΕΕ. Πέρα από τα συνθήματα, σε περίπτωση νίκης του ο Μακρόν θα επιχειρήσει να εκμεταλλευθεί την κατάρρευση των σοσιαλιστών και τη μετατόπιση προς τα δεξιά του άξονα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις που αξιώνουν οι Γάλλοι επιχειρηματίες, τις οποίες κατά τη γνώμη τους ο Φρανσουά Ολάντ επιχείρησε να πραγματώσει με βραδύτητα. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ο Μακρόν δεν έχει κρύψει ποτέ πως ένα από τα συστατικά της προεδρικής του πολιτικής θα είναι ένας νέος νόμος για τα εργασιακά, που θα προωθεί ακόμη πιο πολύ την ευελιξία και την προσωρινότητα στην εργασία από τον “Νόμο για την Εργασία” του Ολάντ. Η κίνησή του επομένως θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους εργαζομένους και τα πιο αδύναμα στοιχεία της κοινωνίας. Η απάτη στην περίπτωση αυτή συνίσταται στο γεγονός ότι η πολιτική του θα τροφοδοτήσει και στη Γαλλία τους υφεσιακούς εκείνους μηχανισμούς που έχουν καταστρέψει τη ζήτηση και της παραγωγική βάση στην υπόλοιπη νότια Ευρώπη. Στο τέλος τέλος, ο Μακρόν δεν πρόκειται να επιτύχει ούτε τον βαθύτερο στόχο του, που είναι να επανισορροπήσει τις οικονομικές σχέσεις με τη Γερμανία και να σταθεροποιήσει το ευρωπαϊκό πολιτικό πλαίσιο. Όποιος σήμερα επιλέξει να ψηφίσει Μακρόν θα πρέπει να θυμάται πως τάσσεται αναφανδόν υπέρ μίας μη κοινωνικής πολιτικής, η οποία επιπλέον θα αποδειχθεί αποτυχημένη ως προς τους ίδιους της τους στόχους. Δεν θα πρέπει λοιπόν να ξαφνιαστούμε εάν κατόπιν ανοίξουν περισσότερες δίοδοι συναίνεσης των εργαζομένων με πολιτικές που θα έχουν ακόμη πιο έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, στα όρια του νεοφασισμού».

Όταν η ερώτηση στρέφεται στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, που ο Μακρόν μοιάζει να εγγυάται σε αντίθεση με την Λεπέν, η οποία που  αποτελεί μία σαφή απειλή για αυτά, ο Μπρανκάτσο υπενθυμίζει: «Είναι περισσότερο βάσει αυτής της ασάφειας (ανάμεσα στο ποιες δυνάμεις υπερασπίζουν ελευθερίες και δικαιώματα και ποια είναι τα αντιδραστικά κινήματα) που κάνουμε λάθος. Η ιστορία μας διδάσκει πως τα κοινωνικά δικαιώματα και τα πολιτικά δικαιώματα προοδεύουν μαζί. Το να υποστηρίζουμε έναν υποψήφιο που θέλει να εκχωρήσει κάποια κοινωνικά δικαιώματα σε αντάλλαγμα για υποτιθέμενη πρόοδο σε ορισμένα άλλα πολιτικά δικαιώματα είναι εν τέλει ένας τρόπος για να επιτρέπουμε σε αντιδραστικά κινήματα να συνεχίσουν να προσηλυτίζουν πιστούς από τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, με μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες για τις ίδιες τις κατακτήσεις στο θέμα των ατομικών ελευθεριών».

Όταν ο δημοσιογράφος παρατηρεί πως το Γαλλικό ΚΚ έσπευσε ωστόσο να δώσει τη στήριξή του στον Μακρόν, ο Μπρανκάτσο απαντά: «Είναι μία τακτική κίνηση από ένα κόμμα που επιδιώκει να επωφεληθεί από την κατάρρευση των Σοσιαλιστών για να κερδίσει κάποια δύναμη. Μου φαίνεται ως μία βραχυπρόθεσμα επωφελής κίνηση, που οι Γάλλοι κομμουνιστές κινδυνεύουν να πληρώσουν ακριβά όταν ο Μακρόν αποκαλύψει το αληθινό πρόσωπο της “εκσυγχρονιστικής” πολιτικής του».

Στην ερώτηση εάν με αυτή τη θέση του αμφισβητεί τη ρεπουμπλικανική και αντιφασιστική παράδοση της Γαλλίας, ο Ιταλός οικονομολόγος απαντά πως οι ηγέτες της Γαλλίας θα έπρεπε να διαβάσουν πιο προσεκτικά κάποιες συνθήκες: «Εγώ θα πρότεινα» συνεχίζει, «να ρίξουν μία ματιά σε μία επιστολή του οικονομολόγου Πιέρο Σράφα στον Αντόνιο Γκράμσι, εν μέσω της κυριαρχίας του φασισμού το 1924. Σε αυτήν την επιστολή, ο Σράφα έθιγε την αναγκαιότητα σε πρώτο χρόνο μίας «αστικής επανάστασης» με αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, και διέβλεπε μόνον σε υστερότερο χρόνο οποιαδήποτε προοπτική για μία εργατική πολιτική κινητοποίηση. Ο Γκράμσι, που σε γενικές γραμμές εκτιμούσε τον Σράφα, σε εκείνην την περίπτωση στηλίτευσε τη θέση που υιοθετούσε ο φίλος του, χαρακτηρίζοντάς την ως μία κληρονομιά της φιλελεύθερης εκπαίδευσής του, δηλ. κανονιστικού και καντιανού περιεχομένου, αντί της μαρξικής και της διαλεκτικής. Σαφώς το δίκιο το είχε ο Γκράμσι. Εξίσου σήμερα, αν και σε συνθήκες λιγότερο τραγικές από εκείνης της εποχής, μπορούμε να εξάγουμε ένα βασικό δίδαγμα από την ανταλλαγή αυτών των επιστολών: μπορείς να θέσεις τις βάσεις για την οικοδόμηση μιας αξιόπιστης αριστερής δύναμης μόνον όταν θα έχεις φέρει εις πέρας μία μακρά κι επίπονη επεξεργασία μίας αυτόνομης αντίληψης για την εργασία απέναντι σε αυτήν που επιβάλλουν οι κρατούσες ηγεμονικές δυνάμεις. Η διαπάλη ανάμεσα στα κόμματα που εκπροσωπούν το “κατεστημένο” των συμφερόντων του ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου και τις μικροαστικές δυνάμεις με εθνικιστικό προσανατολισμό πέπρωται να διαρκέσει ακόμη επί μακρόν. Το χειρότερο που μπορεί να κάνει σε τούτην την ιστορική φάση μία αριστερή δύναμη είναι να θέσει σε εφαρμογή την πολιτική που κάποτε την ονομάζαμε codismo (πολιτική “ουράς”, δεκανικιού). Είτε να συνεισφέρει στη μία, είτε στην άλλη πολιτική άποψη, σε ρόλο υποτελούς-υποζυγίου, που μόνον βλάβες μπορεί να συσσωρεύσει στη μελλοντική φήμη και προοπτικές του. Η μοναδική ευκαιρία που μπορεί να δώσει εκ νέου φωνή στις δυνάμεις της κοινωνίας και της εργασίας, μπαίνοντας ως σφήνα στη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ μεγάλου και μικρού κεφαλαίου, είναι να οικοδομήσουν μία σαφή διαλεκτική εναλλακτική λύση απέναντι σε τούτες τις δύο πολιτικές επιλογές».

Ερωτώμενος εάν αυτή η εναλλακτική λύση δεν θα προβλέπει ποτέ συμφωνίες, συμμαχίες και τακτικές συγκλίσεις, ο Μπρανκάτσο υπενθυμίζει: «Ένας βασικός κανόνας για την “τακτική” αυτή είναι πως μπορείς ακόμη και να φαντασθείς μία συμφωνία με τον διάβολο, αλλά με τη μόνη προϋπόθεση ότι από αυτήν μπορείς να βγεις δυνατότερος (…) Αλλά στην παρούσα ιστορική φάση όλα είναι διαφορετικά: για μένα οι συγκλίσεις αυτές είναι αυτοκαταστροφικές. Το να καλείς σε ψήφο υπέρ του Μακρόν είναι αυτοκαταστροφικό».

Όταν του υπογραμμίζεται πως σε περίπτωση που κερδίσει η Λεπέν κι αυτός που έχει καλέσει τους Γάλλους αριστερούς σε αποχή, κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί «Κακός Δάσκαλος», ως υπεύθυνος για τη νίκη του φασισμού, ο Ιταλός οικονομολόγος αντιτείνει: «Οι δυνητικά νεο-φασιστικές δυνάμεις μπορούν να καυχώνται ήδη για μία σημαντική νίκη: αλλάζουν ήδη τον τρόπο που σκέπτονται οι ευρωπαϊκοί λαοί. Με τις μικρές μου δυνάμεις, την ώρα που άλλοι υποτιθέμενοι “Δάσκαλοι” σπεύδουν να την κολακεύσουν και να την κανακέψουν, εγώ μάχομαι από καιρό ενάντια στην αύξουσα οπισθοδρομική και φασιστοειδή κουλτούρα, η οποία κατακτά όλο και περισσότερο χώρο από αυτόν που οι εκλογικές δυναμικές παρουσιάζουν απλώς. Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ακόμη κι αν δεν κερδίζουν τις εκλογές τα εθνικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα, ήδη καλλιεργούν μία πραγματική κι ουσιώδη ηγεμονία. Το Σέγκεν καταρρέει, η πολιτική για την ασφάλεια επικρατεί, ο κοινοβουλευτισμός όλο και περισσότερο περιέρχεται σε κρίση. Τα λεγόμενα κόμματα του “κατεστημένου” ενσωματώνουν όλο και περισσότερο στο πρόγραμμά τους τμήματα από το αντίστοιχο των ακροδεξιών κομμάτων. Σε ορισμένες επιλογές τους, οι πολιτικοί οργανισμοί μου φαίνονται να καθορίζονται περισσότερο από την ατζέντα αυτών των κομμάτων παρά από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών. Πραγματικά, υπάρχει κάποιος που αυταπατάται ότι θα καταφέρει να αντιμετωπίσει  αυτήν την υπέρογκη μαύρη πλημμυρίδα, που θα διαρκέσει χρόνια πολλά, με τον βραδυφλεγή φιλελευθερισμό του Μακρόν, με την πολιτική του πρόταση που είναι αντίπαλη στις δυνάμεις της κοινωνίας και της εργασίας; Είναι μία τρελή αυταπάτη».

Όταν του τονίζεται πως αυτή τη φορά κανείς δε θα συμφωνήσει μαζί του, ο Μπρανκάτσο καταλήγει: «Το φαντάζομαι. Ήδη βλέπω δύο σειρές “αριστερών” αναλυτών. Μία μακριά σειρά που θα συνίσταται από εκείνους που θα σπεύσουν να δηλώσουν τη στήριξή τους στον νεαρό δελφίνο του πιο οπισθοδρομικού οικονομικού φιλελευθερισμού και άλλη μία, πιο μικρή, με εκείνους που δεν θα στέρξουν να κρύψουν τη στήριξή τους στην κυρία, φασίστρια υποψήφια, για το Μέγαρο των Ηλυσίων. Ειλικρινά θλίβομαι και για τους μεν και για τους δε».

 

Χαρίσης: Η αναγκαιότητα της ενότητας και ενός Εργατικού Κέντρου Αγώνα (συνέντευξη)

Τη συνέντευξη πήρε
η Κατερίνα Γιαννούλια
Πηγή: ergasianet.gr

«Χρέος των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων του συνδικαλιστικού κινήματος και της Αριστεράς είναι να συνενώσουν τους αγώνες και τις διεκδικήσεις που αναπτύσσονται σε επιμέρους χώρους δουλειάς και κλάδους για τα ιδιαίτερα προβλήματά τους, για την υπεράσπιση της εργασίας τους και την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, σε ένα ευρύτερο εργατικό και κοινωνικό μέτωπο που θα θέτει και τα γενικότερα πολιτικά αιτήματα της ανατροπής των μνημονίων και της σύγκρουσης με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αποδέσμευσή τους απ’ αυτές».

Αυτό, σημειώνει μεταξύ άλλων, ο γραμματέας του ΜΕΤΑ Γιώργος Χαρίσης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Εργατική Αριστερά». Όπως τονίζει, «Ως ΜΕΤΑ θεωρούμε ότι η συγκρότηση ενός “Εργατικού Κέντρου Αγώνα” θα συμβάλλει καθοριστικά στην προώθηση της αγωνιστικής παρέμβασης στις εξελίξεις. Η ιδέα που καταθέτουμε για συζήτηση είναι ότι ο συντονισμός αυτός θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει: Εργατικά Σωματεία και Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα της ΓΣΕΕ και Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ, Εργατικές Συλλογικότητες, Συνδικαλιστικές Παρατάξεις και Κινήσεις, Αγωνιστικά Ψηφοδέλτια, Αγωνιστές Συνδικαλιστές κ.λπ.».

Όσον αφορά στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα, όπως υπογραμμίζει «χρειάζεται μια επανεκκίνηση με την αποκατάσταση της οργανωτικής του ενότητας και την ενοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τη συγκρότηση ισχυρών κλαδικών συνδικάτων και την ένταξη όλων των εργαζομένων, ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας σ’ αυτά, ώστε να πάψει η πολυδιάσπαση και η ύπαρξη ανίσχυρων συνδικάτων που δεν μπορούν να υπερασπίσουν τα δικαιώματα των μελών τους και υπάρχουν απλώς για να ικανοποιούν των παραγοντισμό και τον συντεχνιασμό».

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Ποιες είναι οι νέες επιθέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην εργατική τάξη και πώς αντιμετωπίζονται από τον κόσμο;

Ο κόσμος της εργασίας, ιδιαίτερα τα τελευταία επτά μνημονιακά χρόνια, είναι στριμωγμένος στο «καναβάτσο» και δέχεται συνεχή χτυπήματα από τις κυβερνήσεις που νομοθετούν και από το κεφάλαιο και τους δανειστές (ΕΕ-ΔΝΤ) που κυβερνούν.

Αφού η εργατική τάξη έχασε το 30%-50% των μισθών και των συντάξεων, αφού πολύ περισσότερο διευρύνθηκε η μερική και εκ περιτροπής εργασία και η ανεργία τριπλασιάστηκε και αφού φαλκιδεύτηκαν τα εργασιακά δικαιώματα, με την κατάργηση των ΣΣΕ, σήμερα, συνεχίζουν τον ταξικό πόλεμο σε βάρος της.

Συμφωνήθηκαν νέες μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις (μέσω της μείωσης τους αφορολόγητου και της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς), απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και περιορισμός των συνδικαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεις -ιδιαίτερα στο χώρο της ενέργειας-, και διεύρυνση της ελαστικής απασχόλησης. Και να μην ξεχνάμε πως προωθούν και την ιδιωτικοποίηση του νερού (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΥΑ) και των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Στον επόμενο γύρο, ετοιμάζεται η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και η αποψίλωση του βασικού μισθού από τα επιδόματα που τον συναπαρτίζουν, καθώς και η επισφράγιση της συρρίκνωσης του Δημοσίου, ιδιαίτερα των κοινωνικών του υπηρεσιών, μέσω της αξιολόγησης των δομών, των υπηρεσιών και του προσωπικού του. Ταυτόχρονα, θα τεθεί και το θέμα του ύψους των μισθών στον δημόσιο τομέα, που από τους δανειστές θεωρούνται υψηλοί.

Πώς πιστεύεις ότι διαμορφώνεται το κλίμα στους εργατικούς χώρους; Διαπιστώνεται μια αντοχή κινητοποιήσεων και αγωνιστών βάσης και με ποια αιτήματα;

Είναι γεγονός ότι το σύνολο του κόσμου της εργασίας υφίσταται τη συνέχιση των συνεπειών των μνημονιακών πολιτικών και με τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πρέπει να σημειώσουμε όμως ότι οι κινητοποιήσεις δεν είναι αντίστοιχες της οξύτητας των προβλημάτων, οι αντιστάσεις είναι μειωμένες και ο κόσμος νιώθει βαθιά απογοητευμένος. Γεγονότα που ενισχύονται και από την αναξιοπιστία και την αδράνεια των εργατικών συνδικάτων και ιδιαίτερα της ηγεσίας τους, αλλά και από την έλλειψη ορατής ρεαλιστικής εναλλακτικής πολιτικής διεξόδου από τη σημερινή κατάσταση.

Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν και θετικά σημάδια, όπως ήταν οι γενικές απεργίες του Νοέμβρη του 2015 και του Φλεβάρη του 2016, που δείχνουν ότι, όταν υπάρχει καλή προετοιμασία των κινητοποιήσεων, μπορούμε να έχουμε θετικά αποτελέσματα.

Επίσης, θετικό γεγονός είναι η άρνηση της συναίνεσης στην εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική και η μαζικότερη συμμετοχή σε τοπικές και κλαδικές κινητοποιήσεις, των οποίων η συνένωση σ’ ένα ευρύτερο εργατικό και κοινωνικό μέτωπο για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, αποτελεί χρέος μας.

Ποια είναι η κατάσταση στη ΓΣΕΕ και ποια στην ΑΔΕΔΥ;

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ διακρίνεται για τη «συνέπειά» της στην αδράνεια και στον διαχρονικό, εργοδοτικό της ρόλο. «Ξύπνησε» από τη χειμερία νάρκη της για να συνυπογράψει με τους εργοδότες τη νέα ΕΓΣΣΕ και μάλιστα θεώρησε ως κατόρθωμά της ότι δεν έληξε η μετενέργεια και ότι διασφαλίζονται τα επιδόματα που προέβλεπε η προηγούμενη σύμβαση.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η σύμβαση, και από τη ΓΣΕΕ αλλά και από άλλες ομοσπονδίες, αντιμετωπίζεται ως μια γραφειοκρατική διαδικασία διεκπεραίωσης μιας ετήσιας υποχρέωσης, κι όχι ως ένα εργαλείο διεκδίκησης που με όρους κινήματος απαιτείται από τους εργοδότες και την κυβέρνηση.

Η ηγεσία των συνδικάτων έχει παραδοθεί και έχει συμβιβαστεί με την υπάρχουσα μνημονιακή πραγματικότητα. Βάζει την υπογραφή της σε ΣΣΕ, που έχουν καταντήσει να είναι αδειανό πουκάμισο, αφού δεν προβλέπουν ικανοποίηση οικονομικών αιτημάτων. Αποδέχεται στην πράξη τη φαλκίδευση των συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων, ενώ δίνει και βήμα κατασυκοφάντησης των συνδικάτων απ’ την κυβέρνηση, όταν χωρίς αιδώ ο κ. Τσίπρας τις εγκαλεί και τις κατηγορεί ότι δεν αγωνίζονται για την επαναφορά του θεσμού των ΣΣΕ.

Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη δήλωσή του στη Ρώμη, που μόνον ως τρολάρισμα μπορούμε να την εκλάβουμε, ότι δηλ. η κυβέρνησή του δίνει τη μάχη «για λογαριασμό των εργαζομένων της χώρας μας, χωρίς να έχουμε τη στήριξη σε αυτή τη μάχη των επίσημων συνδικαλιστικών οργάνων στη χώρα μας» και παρακάτω ότι «στο κρίσιμο δημοψήφισμα βρέθηκαν για να υπερασπιστούν την ανάγκη να πούμε “ναι” σε μια κακή συμφωνία και όχι να υπερασπιστούμε και να διεκδικήσουμε μια καλύτερη»!

Στην ΑΔΕΔΥ, δεν είναι ίδια τα πράγματα με τη ΓΣΕΕ. Όμως και εκεί πρέπει να πούμε ότι, ενώ σε βασικά ζητήματα έχει γενικά σωστές θέσεις ή εύκολα υιοθετεί έναν αντιμνημονιακό, αντικυβερνητικό και αγωνιστικό προσανατολισμό, αυτά δεν αποτελούν οδηγό της δράσης της και κυρίως δεν υπερασπίζονται απ’ τις δυνάμεις που τις συνομολογούν.

Οι αιτίες είναι βαθύτερες και σχετίζονται με τη δομή και τον προσανατολισμό συνολικά τους εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος όλα τα προηγούμενα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι επτά μνημονιακά χρόνια, με μια ηγεσία της ΓΣΕΕ συμβιβασμένη και με το μέρος ουσιαστικά των ταξικών μας αντιπάλων, με την ανεργία στα ύψη και με τη ζωή της εργατικής τάξης στο ναδίρ, δεν έχει αλλάξει τίποτα στους συσχετισμούς και αυτή η ηγεσία παραμένει αλώβητη και διατηρεί τις δυνάμεις της και στο τελευταίο (36ο) συνέδριο της ΓΣΕΕ (Μάρτης 2016).

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται μια επανεκκίνηση με την αποκατάσταση της οργανωτικής του ενότητας και την ενοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τη συγκρότηση ισχυρών κλαδικών συνδικάτων και την ένταξη όλων των εργαζομένων, ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας σ’ αυτά, ώστε να πάψει η πολυδιάσπαση και η ύπαρξη ανίσχυρων συνδικάτων που δεν μπορούν να υπερασπίσουν τα δικαιώματα των μελών τους και υπάρχουν απλώς για να ικανοποιούν των παραγοντισμό και τον συντεχνιασμό.

Πώς μπορούν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της Αριστεράς να ξεπεράσουν τη «στασιμότητα» που επιβάλλει η πλειοψηφία σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και να δημιουργήσουν όρους γενικευμένης εργατικής απάντησης;

Απ.: Οι δυνάμεις της εργατικής συνδικαλιστικής Αριστεράς αλλά και ευρύτερα όλες όσες έχουν έναν αγωνιστικό και ταξικό προσανατολισμό πρέπει να «διαβάσουν» σωστά τη σημερινή πραγματικότητα και την κατάσταση της εργατικής τάξης στη χώρα μας, μετά την εμπειρία των αγώνων της μνημονιακής ιδιαίτερα περιόδου και την αρνητική εξέλιξη σε πολιτικό επίπεδο, με τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το κλίμα απογοήτευσης και ηττοπάθειας που επικρατεί σε ευρύτερα στρώματά της.

Πλέον, δεν μπορεί ο καθένας να πορεύεται μόνος του. Όποιος συνεχίσει να το κάνει, μπορεί να διατηρεί έναν μηχανισμό, να διαθέτει κάποιους θυλάκους για να νομίζει ότι κάτι κάνει, μπορεί να κάνει κάθε τόσο και μια «παρέλαση» ή να βαυκαλίζεται ότι με πέντε-δέκα σωματεία μπορεί να επηρεάσει το ρου των πραγμάτων και να αποκρούσει την ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Κάνει όμως μεγάλο σφάλμα. Δεν είναι χρήσιμος για τους εργαζόμενους και αποτελεί μια ακίνδυνη για το σύστημα δύναμη.

Όπως τονίζεται και στις αποφάσεις της πρόσφατης συνδιάσκεψης του ΜΕΤΑ «αυτό που απαιτείται είναι ο συντονισμός των δυνάμεων της συνδικαλιστικής Αριστεράς και η συγκρότηση ενός ευρύτερου αγωνιστικού και διεκδικητικού πόλου στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και ευρύτερα, για να συντονίσει τη δράση, να συνενώσει τις αγωνιστικές-κινηματικές αντιστάσεις και να βάλει, όπου μπορεί, και τα συνδικάτα σε αγωνιστική κατεύθυνση». Και παρακάτω ότι «δεν μπορούν αυτές οι δυνάμεις να στέκονται παθητικοί θεατές της γραφειοκρατικής ακινησίας της πλειοψηφίας των συνδικάτων, να δρουν ανταγωνιστικά ή να περιορίζονται σε μια παραταξιακή ή πολιτική παρέμβαση περιορισμένου χαρακτήρα, που πολλές φορές λειτουργεί ως μια απλή συντήρηση δυνάμεων και υποδηλώνει απλά και τη δικιά τους παρουσία και αναπαραγωγή, χωρίς να μπορούν να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις, να γίνονται ενοχλητικοί και επικίνδυνοι για την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις τους και χρήσιμοι για τους εργαζόμενους και τους κοινωνικά αδύναμους».

Ως ΜΕΤΑ θεωρούμε ότι η συγκρότηση ενός «Εργατικού Κέντρου Αγώνα» θα συμβάλλει καθοριστικά στην προώθηση της αγωνιστικής παρέμβασης στις εξελίξεις.

Η ιδέα που καταθέτουμε για συζήτηση είναι ότι ο συντονισμός αυτός θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει: Εργατικά Σωματεία και Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα της ΓΣΕΕ και Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ, Εργατικές Συλλογικότητες, Συνδικαλιστικές Παρατάξεις και Κινήσεις, Αγωνιστικά Ψηφοδέλτια, Αγωνιστές Συνδικαλιστές κ.λπ.

Επιδίωξή μας επίσης είναι ότι σ’ αυτό το Κέντρο Αγώνα θα πρέπει να συμμετέχουν και οι συλλογικότητες όλων των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων απ’ τα μνημόνια, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών, αλλά και οι άλλες συλλογικότητες που αγωνίζονται σε τοπικό επίπεδο, όπως αυτοδιοικητικές κινήσεις, αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις, κινήματα πόλης κ.λπ. και αυτό να συγκροτηθεί και να ριζώσει σ’ όλες τις πόλεις και τους κλάδους και να αποτελέσει τον εναλλακτικό πόλο που θα αναζωογονήσει και θα αλλάξει το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και που θα μπορεί να ξεπεράσει στην πράξη και να κάνει άχρηστο αυτό το γραφειοκρατικό που υπάρχει σήμερα, το οποίο κρατά τη σφραγίδα και το οποίο αποστρέφονται οι εργαζόμενοι.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, πιστεύουμε ότι θα οικοδομείται από τα κάτω η συγκρότηση ενός ευρύτερου κοινωνικού μετώπου που θα υπερασπίζεται τα κοινωνικά αγαθά, θα εκφράζει την αλληλεγγύη του σε ό,τι αγωνίζεται και διεκδικεί, θα συγκρούεται με φασιστικές και ναζιστικές προκλήσεις, θα γενικεύει την πάλη του για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και θα καταδεικνύει την ανάγκη της πάλης για τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχό τους, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, καθώς και για την επανακρατικοποίηση οργανισμών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, για να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία για την ανασυγκρότηση και τον παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας σε όφελος των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων.

Μπορούμε να αποτρέψουμε και να αντιστρέψουμε την επίθεση αντιμετωπίζοντας μόνο τα μερικά προβλήματα κάθε χώρου ή κλάδου, όσο σημαντικά κι αν είναι αυτά; Ή απαιτείται γενικευμένη αντιπαράθεση στις κυβερνητικές-μνημονιακές πολιτικές;

Εκτίμησή μας είναι ότι εξακολουθεί να ισχύει και στις σημερινές συνθήκες, και με μεγαλύτερη ίσως ένταση, το γεγονός ότι η ικανοποίηση ακόμη και των «μικρών» συνδικαλιστικών αιτημάτων, πολύ περισσότερο η επαναφορά κατακτήσεων και κοινωνικών δικαιωμάτων, προσκρούει σε ένα νεοφιλελεύθερο μνημονιακό τείχος, που, αν δεν σπάσει, καμιά ουσιαστική λύση δεν μπορεί να δοθεί, αλλά ούτε και να διασφαλιστούν ακόμη και τα εναπομείναντα δικαιώματα.

Και ενώ υπάρχει αυτή η αναγκαιότητα, την ίδια στιγμή δεν υπάρχει στον ορίζοντα ορατή ρεαλιστική λύση πολιτικής διεξόδου σε αριστερή, ριζοσπαστική και προοδευτική κατεύθυνση, πράγμα που σημαίνει ότι, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα ελλοχεύει ο κίνδυνος της απογοήτευσης και της αναμονής, θα ανατροφοδοτεί την ανάθεση και στο τέλος θα εγκλωβίζει τους εργαζόμενους σε διλήμματα «περί μικρότερου κακού» και «Τσίπρας ή Μητσοτάκης», χωρίς πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο.

Χρέος, λοιπόν, των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων του συνδικαλιστικού κινήματος και της Αριστεράς είναι να συνενώσουν τους αγώνες και τις διεκδικήσεις που αναπτύσσονται σε επιμέρους χώρους δουλειάς και κλάδους για τα ιδιαίτερα προβλήματά τους, για την υπεράσπιση της εργασίας τους και την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, σε ένα ευρύτερο εργατικό και κοινωνικό μέτωπο που θα θέτει και τα γενικότερα πολιτικά αιτήματα της ανατροπής των μνημονίων και της σύγκρουσης με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αποδέσμευσή τους απ’ αυτές.

Τέλος, είναι ανάγκη να επανεξεταστεί η τακτική που ακολούθησε όλα τα χρόνια το συνδικαλιστικό κίνημα που κύρια χαρακτηριστικά της ήταν η αμυντική και παθητική στάση και η προκήρυξη απεργιών και κινητοποιήσεων, χωρίς καμιά προετοιμασία και πολλές φορές για την τιμή των όπλων, πράγμα που όσο συνεχίζεται και σήμερα, θα αναπαράγει και θα ενισχύει το κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης.

Οκτώ κόμματα, μια πολιτική για το ευρώ στη Βουλή.

Του Άρη Χατζηστεφάνου
Πηγή: info-war.gr

Με την εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Το ΚΚΕ, υιοθετώντας τις πιο τρομολαγνικές προπαγανδιστικές τεχνικές των νεοφιλελεύθερων κομμάτων, αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής για το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή:

«Στην περίπτωση αλλαγής νομίσματος στη χώρα μας, το λαϊκό εισόδημα θα εξανεμιστεί μέσω της υποτίμησης του νέου νομίσματος, της αισχροκέρδειας, της ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, καθώς και μέσω της μεγάλης ανατίμησης των εισαγόμενων εμπορευμάτων, στα οποία στηρίζεται όχι μόνο η κατανάλωση αλλά και η βιομηχανία. Επίσης, θα χτυπηθεί και ένα μεγάλο μέρος αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών, δανειοληπτών. Το μεγάλο κεφάλαιο είναι αυτό που θα βγει και σε αυτήν την περίπτωση κερδισμένο. Ιδιαίτερα μάλιστα ορισμένα τμήματα του κεφαλαίου θα βγουν ωφελημένα, γι’ αυτό και στήριξαν και στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη»

Οι θέσεις αυτές αποτελούν ένα ποιοτικό άλμα από την τοποθέτηση που έλεγε «τι ευρώ, τι δραχμή» και η οποία εντασσόταν σε μια γενικότερη μεσσιανική λογική (μέχρι να καταλάβουμε τα ανάκτορα και να έρθει η λαοκρατία, δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να δίνουμε μάχες για τη βελτίωση της ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας μέσα στους θεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος).

Με τις νέες του θέσεις το ΚΚΕ ταυτίζεται φραστικά με το λόμπι του ευρώ, θεωρώντας ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είναι απόλυτα καταστροφική.

Όλα τα επιχειρήματα που παρουσιάζονται έχουν καταρριφθεί από πρόσφατες μελέτες (όπως αυτή του ΕΔΕΚΟΠ ή των πρωτοβουλιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ), και δεν έχει σημασία να τα παραθέσουμε εδώ.

Σημασία έχει ότι για πρώτη φορά το σύνολο των κομμάτων που βρίσκονται στη Βουλή απορρίπτουν ένα αίτημα, που σύμφωνα με αρκετές δημοσκοπήσεις είναι πλέον κυρίαρχο στην ελληνική κοινωνία. Από την αριστερά του ΚΚΕ και την αντιδραστική σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη νεοφιλελεύθερη δεξιά της ΝΔ και την ναζιστική Χρυσή Αυγή όλοι, για τους δικούς τους, διαφορετικούς λόγους, επιθυμούν την παραμονή στο ευρώ – σε πείσμα του κλίματος που επικρατεί στους δρόμους.

Πρόκειται για μια κομβική στιγμή του ελληνικού κοινοβουλευτικού συστήματος, το οποίο δεν ενδιαφέρεται ούτε προσχηματικά να αντιπροσωπεύει τις θέσεις του ελληνικού λαού.

Η κατάσταση αυτή θα οδηγήσει αναπόδραστα σε εκρηκτικές και καταιγιστικές εξελίξεις, οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν θετικά χαρακτηριστικά (με τη μορφή κοινωνικών εκρήξεων τύπου Δεκέμβρη 2008) ή να πάρουν μια ακραία αντιδραστική μορφή.

Το παράδειγμα της Βρετανίας και της Γαλλίας, όπου ο υγιής ευρωσκεπτικισμός ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού παραχωρήθηκε από την αριστερά στην νεοφασιστική δεξιά, θα πρέπει να μας ανησυχεί. Η περίπτωση της Ελλάδας όμως αποτελούσε εξαίρεση, καθώς η αντίσταση στις πολιτικές της ΕΕ είχε πάντα προοδευτικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά και βαθιές ρίζες στους κοινωνικούς αγώνες – γεγονός που μας δίνει τη δυνατότητα να αισιοδοξούμε.

Οι εξελίξεις θα είναι σίγουρα ενδιαφέρουσες. Τουλάχιστον πέφτουν και οι τελευταίες μάσκες στο σύνολο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.