Κατηγορία: Συνεντεύξεις – Προσωπικά άρθρα

Παν. Λαφαζάνης: Απάτη και ληστεία του ελληνικού λαού η συγκεκριμένη έκδοση ομολόγου.

Διαβάστε ακόμη Μια “λεπτομέρεια”: Στο αποικιακό Αγγλικό δίκαιο εκδόθηκε το 5ετές νέο ομόλογο του ελληνικού κράτους

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έδωσε συνέντευξη στον «Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής» και στον Ιάσονα Πιπίνη και ανάμεσα σε άλλα τόνισε τα εξής:

«Η έκδοση του ομολόγου από την κυβέρνηση υπήρξε μια μεγάλη απάτη και μια μεγάλη ληστεία σε βάρος του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση με αυτήν την κίνηση έκανε ένα θείο δώρο στους Γερμανούς, στέλνοντας το «προδοτικό» μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμία, έστω και υποτυπώδη ελάφρυνση χρέους».

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι «το εναλλακτικό σχέδιο της εξόδου από το ευρώ κατατέθηκε από τον ίδιο, το Αριστερό Ρεύμα και μετέπειτα από την «Αριστερή Πλατφόρμα» στον τότε ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από συνεχείς συζητήσεις και αντιπαραθέσεις πολύ πριν γίνουμε κυβέρνηση, πριν ακόμα και από την άνοδό μας στην αξιωματική αντιπολίτευση.»

Οι δυο θεμελιώδεις προτάσεις που ήταν διαρκώς απέναντι στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνη που έλεγε ότι μπορούμε –υποτίθεται– να καταργήσουμε τα μνημόνια μέσα στην ευρωζώνη και εμείς που λέγαμε ότι αυτό είναι αδύνατον και ότι πρέπει η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ αν θέλει να καταργήσει τα μνημόνια και να μπει σε αναπτυξιακή πορεία. Εμείς δεν μιλάμε για εθνικό νόμισμα με νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Εμείς μιλάμε για εθνικό νόμισμα με ριζοσπαστικό πρόγραμμα».

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις για το μέτωπο τόνισε:

«Εμείς επιδιώκουμε ένα ριζοσπαστικό αντιμνημονιακό μέτωπο, το οποίο θα περιλαμβάνει όλες ανεξαιρέτως τις ριζοσπαστικές αντιμνημονιακές δυνάμεις. Απευθυνόμαστε και στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε όλο το φάσμα αυτών των δυνάμεων. Με το «Σχέδιο Β» του Αλέκου Αλαβάνου είμαστε στην ίδια κατεύθυνση και είναι εκφρασμένη η αμοιβαία βούληση για συνεργασία και θα προχωρήσουμε μαζί. Προσπάθειες κάνουμε να συμπορευθούμε και με την Ζωή Κωνσταντοπούλου και την «Πλεύση Ελευθερίας». Το τελευταίο διάστημα βλέπω ότι υπάρχει μια θετική κινητικότητα προς αυτή την κατεύθυνση από την «Πλεύση Ελευθερίας» ».

Με τι σχήμα θα πηγαίνατε στις εκλογές; Θα διαλύατε τα κόμματα σας;

«Δεν έχουμε προχωρήσει σε τέτοιου είδους συζητήσεις αλλά μπορώ να σας πω ότι κανένας δεν χρειάζεται να διαλύσει κανένα κόμμα. Αυτό που επιδιώκουμε, και είναι ρεαλιστικό, είναι να συνεργαστούμε και να διαμορφώσουμε ένα μέτωπο που θα είναι και πολιτικό και κινηματικό και εκλογικό».

Το Γραφείο Τύπου της ΛΑ.Ε

Αθήνα, 30 Ιουλίου 2017

Το διάβασα στην Αυγή.

Ή μήπως ήταν η Χρυσή Αυγή;

Του Άρη Χατζηστεφάνου
Πηγή: info-war.gr

Σε κάθε μέσο ενημέρωσης γνωρίζεις ότι υπάρχει ένα κείμενο ή μια εκπομπή με το οποίο η διεύθυνση διασχίζει τον Ρουβίκωνα. Και για την Αυγή αυτή η στιγμή ήρθε στις 15 Ιουλίου του 2017 όταν η εφημερίδα, με κείμενο του Θάνου Παπαδόπουλου, επιχείρησε να ταυτίσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό.

Επαναφέροντας τη πιο χυδαία μορφή της θεωρίας των δύο άκρων και της ταύτισης φασισμού κομμουνισμού (που όπως έχουμε εξηγήσει επιβραβεύεται και από την ΕΕ με 100.000 ευρώ) ο αρθρογράφος υποστηρίζει, καταρχάς, ότι η άκρα δεξιά και η άκρα αριστερά, είναι «κοσμικές θρησκείες» με περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές, τις οποίες δεν τις διακρίνει πολιτικό ή ταξικό μίσος.

Ο αχταρμάς στη σκέψη του είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή αλλά η συνέχεια του κειμένου θα έκανε ακόμη και τον Γεωργαλά της δικτατορίας (και πρώην σύμβουλο του κυβερνητικού εταίρου, Πάνου Καμμένου) ή τον Στάθη Καλύβα να φαντάζουν σαν γίγαντες της αριστερής διανόησης.

Γράφει μεταξύ άλλων η Αυγή: «Η Άκρα Αριστερά υποκαθιστά τον Θεό στην ιδεολογία της με το κράτος που θα εφαρμόσει την κοινωνική (ταξική) δικαιοσύνη. Το κράτος αυτό πρέπει να συγκεντρώνει όλους τους πόρους και τα αγαθά της κοινωνίας και μετά να τα κόβει σε ίσα μερίδια και να τα μοιράζει εξίσου σε όλους. Φυσικά αυτή την απλοϊκή δικαιοσύνη δεν κατόρθωσαν να την εφαρμόσουν ούτε στη σταλινική σοβιετική αυτοκρατορία. Αυτή η παιδαριώδης ταξική δικαιοσύνη ναυάγησε στα ρηχά και το μόνο που κατόρθωσε ήταν να δημιουργήσει νέες ανίκανες κυρίαρχες τάσεις, την κρατική και την κομματική νομενκλατούρα που λεηλατούσε τον πλούτο που παρήγαγε ο λαός και οι εργαζόμενες τάξεις. Έτσι οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στη διάλυση, ενώ πρόσθεσαν στα εκατομμύρια θύματα του ναζισμού και του ιμπεριαλισμού και τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού».

Τσαλαβουτώντας ανάμεσα σε ιδεολογίες και δικτάτορες χωρίς καμία συνοχή, ο συντάκτης συγχέει έναν κρατισμό, τα στοιχεία του οποίου ο ίδιος οικοδομεί στο κεφάλι του, με τον κομμουνισμό, τον οποίο ταυτίζει με τον Στάλιν προκειμένου στη συνέχεια να τον ταυτίσει με τη ναζιστική θηριωδία.

Στη συνέχεια έρχεται η στιγμή για την Αυγή να καταδικάσει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται. Η άμυνα ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος ταυτίζεται τώρα με τη φασιστική βία: «Η έχθρα για τη δημοκρατία μάλιστα μπολιάστηκε από τις θεωρίες (σχεδόν πανομοιότυπες) για τη νομιμότητα της βίας, όταν αυτή έχει… δίκαιο ή εθνικό σκοπό!»

Και φυσικά όπως κάθε ακροδεξιά εφημερίδα έτσι και η Αυγή ταυτίζει τελικά τη ναζιστική Γερμανία, που θέλησε να καταλάβει τον πλανήτη, με τη Σοβιετική Ένωση, που την σταμάτησε: «Η κάθε ακραία ιδεολογία επιδιώκει την καταστροφή της δημοκρατίας για λογαριασμό της, για να επιβάλει το δικό της καθεστώς: το φασιστικό ή σοβιετικό κράτος. Επειδή ήταν τόσο όμοια μεταξύ τους στη μεταχείριση των λαών, γι’ αυτό είχαν τόσο αβυσσαλέο μίσος μεταξύ τους».

Το άρθρο δεν θα μπορούσε να μην καταφύγει και στα πιο φθηνά τεχνάσματα της άκρας δεξιάς αλλά και του ακραίου κέντρου όταν κατηγορεί τους οπαδούς των δυο άκρων ότι σε περιόδους «εθνικής ή οικονομικής κρίσης και καταστροφής, φτάνουν ώς τους φόνους και τους εμπρησμούς όταν δεν μπορούν να φτάσουν στα κοινοβούλια του… μίσους!».

Πού αναφέρεται άραγε ο ποιητής; Στον εμπρησμό του Ράιχσταγκ; Μήπως στη Μαρφίν; Ή μήπως ο ιστορικός, πολιτικός και ιδεολογικός αχταρμάς απλώς κινεί τα δάχτυλά του στο πληκτρολόγιο.

Η απόλυτη ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ, με την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ταυτίσει το φασισμό με τον κομμουνισμό και να εξισώσει τη ναζιστική Γερμανία με τη Σοβιετική Ένωση φαίνεται ότι δίνει τους τελικούς της καρπούς. Είναι πολλά τα λεφτά και μεγάλες οι καρέκλες για να την αμφισβητήσεις.

Δεν θα περάσουν οι άλλου τύπου εργασιακές σχέσεις και οι ιδιώτες στο ΕΣΥ

Συνέντευξη στην ΕΡΤopen της Βάσως Αμπελογιάννη,
γραμματέα του Συλλόγου ΓΝ-ΚΥ Άρτας

Για τη στάση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας απέναντι στη συνεχιζόμενη απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας, εξαιτίας της μνημονιακής της προσήλωσης και της άποψής της ότι τα νοσοκομεία θα πρέπει να διοικούνται με ξενοδοχειακού τύπου όρους, αλλά και για την πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ που προβλέπει οριζόντια περικοπή οργανικών θέσεων στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, καταργήσεις και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών, μιλά στην εκπομπή Στη δουλειά & στον αγώνα, που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen, η γραμματέας του Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ & ΚΥ Άρτας, μέλος της εκτελεστικής γραμματείας του ΝΤ Άρτας ΑΔΕΔΥ, Βάσω Αμπελογιάννη.

Η συνέντευξη μεταδόθηκε στις 10 Ιουνίου. Το βίντεο και η απομαγνητοφώνηση έγιναν από την ομάδα του Ergasianet.

Η πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ

Αναφερόμενη στην πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ που κινείται στις προσπάθειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των δανειστών να επιβάλουν το νεοφιλελεύθερο «μικρό επιτελικό κράτος» στα νοσοκομεία και στο ΕΣΥ, όπως καταγγέλλει, αυτή η διαδικασία γίνεται χωρίς να έχει πάρει το όλο θέμα δημοσιότητα, ενώ η πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ κυκλοφόρησε στα κρυφά.

Ωστόσο, επειδή ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, έγινε γνωστή και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, στα τέλη του περασμένου χρόνου, την ανάρτησε προς διαβούλευση. «Με ποιους διαβουλεύθηκε και τι αποτέλεσμα προέκυψε από τη “διαβούλευση”, αυτό θα μας το πει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου», σημειώνει η Β. Αμπελογιάννη, για να συμπληρώσει:

«Τώρα, 7-8 μήνες μετά, επανέρχεται σχεδόν ίδια η πρόταση, πάλι ως απόφαση του ΚΕΣΥΠΕ. Μάλιστα έχει σταλεί ένα έγγραφο προς τα νοσοκομεία που λέει ότι το μόνο που αλλάζει είναι κάποιες αλλαγές στα ποσοστά που διαρθρώνονται οι υπηρεσίες των νοσοκομείων. Κατά τ’ άλλα εμμένει σε όλο τον προηγουμένο σχεδιασμό. Και καλεί τα νοσοκομεία να στείλουν τις προτάσεις τους για το νέο Οργανισμό των νοσοκομείων όσο πιο γρήγορα γίνεται, διότι η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί τέλη Ιουλίου να φέρει προς ψήφιση το νομοσχέδιο για την οργάνωση των νοσοκομείων του ΕΣΥ».

Τι κάνει όμως η πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ; Όπως επισημαίνει η Β. Αμπελογιάννη, «με το καλημέρα κάνει οριζόντια περικοπή σε οργανικές θέσεις. Αλλάζει το “συντελεστή 3” που χρησιμοποιείται για τις οργανικές θέσεις στα νοσοκομεία (σ.σ.: με “συντελεστή 3” πολλαπλασιάζονται τα κρεβάτια που διαθέτει ένα νοσοκομείο, ώστε να προκύψουν οι οργανικές θέσεις· δηλ. εάν ένα νοσοκομείο έχει 300 κρεβάτια, τότε οι οργανικές θέσεις συνολικά είναι 900) και τον κάνει το ελάχιστο 2,38 και το ανώτερο 2,85. Αυτό μεσοσταθμικά σημαίνει περικοπή θέσεων κατά 12,5%.

»Αν αυτός ο συντελεστής επιμεριστεί στα ποσοστά μέσα στις διάφορες υπηρεσίες, τότε βλέπουμε ότι αυτές που θεωρούνται υποστηρικτικές, όπως η Τεχνική Υπηρεσία, η Διοικητική Υπηρεσία και η Υπηρεσία των Επιστημόνων (σ.σ.: παραϊατρικά επαγγέλματα) χάνουν επιπλέον οργανικές θέσεις και ουσιαστικά συρρικνώνονται σε τέτοιο βαθμό, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να λειτουργήσουν».

Ιδιώτες στο ΕΣΥ, «τροχονόμοι» δημόσιοι υπάλληλοι

Από τη στιγμή, όμως, που δε θα μπορούν οι υπηρεσίες του νοσοκομείου να καλύψουν τις ανάγκες του, λόγω της έλλειψης προσωπικού, τι θα γίνει; «Θα προσλάβει εξωτερικές υπηρεσίες, ιδιώτες δηλαδή (outsourcing). Άρα μιλάμε για διαδικασίες που οδηγούν προς το “επιτελικό κράτος”. Τα λίγα άτομα προσωπικό αυτών των υπηρεσιών, οι δημόσιοι υπάλληλοι, θα κάνουν τον “τροχονόμο” των ιδιωτικών συμβάσεων».

Πολιορκητικός κριός η Ιατρική Υπηρεσία

Σχετικά  με την Ιατρική Υπηρεσία, όπου προβλέπεται με βάση την πρόταση του ΚΕΣΥΠΕ δραματική αύξηση στο ποσοστό των γιατρών: «Δε θα βρεθεί κανένας που να πει πως δε θέλει να έχει παραπάνω γιατρούς σε ένα νοσοκομείο. Εμείς ως εργαζόμενοι λέμε ναι, να τις κάνει τις προσλήψεις», σημειώνει η γραμματέας του Συλλόγου ΓΝ & ΚΥ Άρτας και μέλος της εκτελεστικής γραμματείας του ΝΤ Άρτας ΑΔΕΔΥ.

«Να μας εξηγήσει, όμως, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας πώς θα τις κάνει σε αυτό το μνημονιακό περιβάλλον, όπου η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να υπάρχει δημοσιονομική ισορροπία και έχει δεσμευτεί στον κανόνα 1:3. Αυτό που φοβόμαστε, είναι ότι η Ιατρική Υπηρεσία θα χρησιμοποιηθεί ως πολιορκητικός κριός για να μπουν στα νοσοκομεία νέου τύπου εργασιακές σχέσεις μέσα στα δημόσια νοσοκομεία».

«Εμείς», καταλήγει η Β. Αμπελογιάννη, «δηλώνουμε ότι θα είμαστε απέναντι σε αυτά και δε θα επιτρέψουμε, με όσες δυνάμεις έχουμε, αυτή η κατάσταση και να περάσει και να συνεχιστεί. Η κυβέρνηση θέλει αυτά να τα φέρει και να τα ψηφίσει, όπως οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, μέσα στο καλοκαίρι. Επειδή όμως ο κόσμος και ψυλλιασμένος είναι και έχει βαρεθεί από όλη αυτή την κατάσταση, τους έχει πάρει χαμπάρι, να ξέρει η κυβέρνηση ότι θα είμαστε απέναντί της στην εφαρμογή αυτών των πολιτικών».

Πολιτικό, κινηματικό και εκλογικό μέτωπο όλων των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη στα Νέα

για μνημόνιο, 53” και εθνικό νόμισμα.

Στο στρατηγείο της Λαϊκής Ενότητας, ο επικεφαλής της Παναγιώτης Λαφαζάνης μας υποδέχεται μπροστά σε στοίβες χαρτιών. Παρακολουθεί την επικαιρότητα και οργανώνει τις παρεμβάσεις του, μαζί με τους συντρόφους του, όπως το καθιερωμένο κίνημα κατά των πλειστηριασμών την Τετάρτη. Εξακολουθεί να μη μασάει τα λόγια του για το ευρώ, τους πρώην συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ, το Μνημόνιο.

Από την ωμή γλώσσα δεν ξεφεύγουν ούτε οι 53+. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον τόση σχέση με την Αριστερά όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο”, μας λέει στο τέλος της συζήτησης μας. Μια φράση που όση σκωπτικότητα κι αν έχει, συνοψίζει τον τρόπο που η ΛΑ.Ε βλέπει το κυβερνόν κόμμα.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη, Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε, στα Νέα του Σαββάτου (27/5) και στον Δημ. Μανιάτη έχει ως εξής:

1. Η παρελκυστική τακτική Τσίπρα για το χρέος πού θα φτάσει; Θα πάει σε μια νέα συνθηκολόγηση για αυτό ή θα επιχειρήσει ρήξη;

Απαντ.: Από τότε που ο Τσίπρας εξευτέλισε τις δεσμεύσεις του και προέβη στη μεγάλη προδοσία της χώρας και του λαού με το τρίτο μνημόνιο, τις μόνες ρήξεις που κάνει είναι αυτές που δολοφονούν όλο και περισσότερο ένα έθνος και ένα λαό.

Η Ελλάδα εδώ και χρόνια δεν διαθέτει κυβερνήσεις αλλά πολιτικούς υπαλλήλους και μαριονέτες. Αυτό που εσείς ονομάζετε παρελκυστική τακτική Τσίπρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το πολιτικό “μασάζ” για να μπορέσει να περάσει στην αποικία με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις η βούληση του Shaeuble να παραπεμφθεί το ζήτημα του χρέους στις καλένδες.

2. Μια αποτίμηση της πρόσφατης συμφωνίας – μέτρων. Είναι βήμα για εξιτήριο από Μνημόνια ή κάτι άλλο;

Απάντ.: Η πρόσφατη συμφωνία μέτρων είναι ένα καραμπινάτο μνημόνιο. Αποτελεί άλλο ένα άλμα στο χάος και την εξαθλίωση. Στην Ελλάδα κλείνουμε μια νέα εφταετία με την δημοκρατία να υπάρχει στους τύπους, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεται στην κατάψυξη και την χώρα να βιώνει ένα οιονεί πραξικόπημα. Και στην παλιά εφταετία μας έλεγαν δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Να, όμως, που το καθεστώς τότε ανατράπηκε από τη νεολαία και τον λαό. Σήμερα μια δημοκρατική ανατροπή είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Κάθε χώρα μάλλον έχει ένα πολύ βαθύ και ληστρικό κατεστημένο. Σχεδόν μόνο στην Ελλάδα αυτό το κατεστημένο βρήκε τη χώρα του. Χρειαζόμαστε μια γνήσια επανάσταση για μια νέα αρχή.

3. Χρέος. Η κυβέρνηση φαίνεται πως ποντάρει πολλά σε αυτό. Είναι μια κάποια λύση η διευθέτησή του;

Απαντ.: Το χρέος αποτελεί θηλιά στο λαιμό της χώρας που δεν της επιτρέπει να ανασάνει. Το χρέος αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό παράνομο. Το κυριότερο, το χρέος αυτό είναι μη βιώσιμο. Δείτε τα σενάρια που εμφάνισε ο ESM στο Eurogroup για το ελληνικό χρέος. Τα καλύτερα προβλέπουν στραγγαλιστική λιτότητα για δεκαετίες και σχεδόν, οικονομική στασιμότητα, έως το 2060. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη. Μόνη λύση για να κάνουμε μια νέα αρχή είναι η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του πολύ μεγαλύτερου μέρους του. Διαγραφή χρέους έχει γίνει αναρίθμητες φορές στο παρελθόν και πρόσφατα. Είναι η πιο ρεαλιστική θέση. Διαγραφή έκανε στο παρελθόν και η Ελλάδα. Διαγραφή χρέους επιχειρεί τώρα επιτυχώς το Πουέρτο Ρίκο. Και όμως η κυβέρνηση δεν έχει καμία θέση ούτε διεκδικεί τίποτα για το χρέος, όπως και καμιά μνημονιακή δύναμη. Περιμένει που θα καταλήξουν, αν καταλήξουν, Γερμανία και ΔΝΤ για να προσυπογράψει όσο ευτελές και αν είναι το αποτέλεσμα. Πρόσφατα ο Στ. Θεοδωράκης είπε εξοργιστικά ότι το χρέος δεν είναι μείζον πρόβλημα για την Ελλάδα. Νομίζω ότι σε αυτή τη θέση έχει καταφύγει ως άλλοθι όλη η μνημονιακή πολιτική αγυρτεία.

4. Παρότι το πακέτο των μέτρων που ψηφίσθηκαν είναι βαρύ, αναμφίβολα. Οι αντιδράσεις του λαού, το κίνημα δεν υπήρξε ηχηρό …γιατί;

Απαντ.: Αυτό που λέτε είναι πολύ σωστό. Οι λαϊκές αντιδράσεις απέναντι στην φρικτή κατάσταση που βιώνει η χώρα και ο λαός μας είναι πολύ πίσω, από τις απαιτήσεις. Προβληματιζόμαστε έντονα και αναζητούμε με αγωνία το γιατί. Θα πρέπει να πούμε, όμως, ότι στην πρόσφατη πανεργατική απεργία η συμμετοχή ήταν αξιοσημείωτη. Ιδιαίτερα η λαϊκή ανταπόκριση την Πέμπτη (18/5) στο Σύνταγμα στο κάλεσμα του Μίκη Θεοδωράκη και ανθρώπων των γραμμάτων ήταν αρκετά μεγάλη. Για πρώτη φορά επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεκάδες χιλιάδες πλημμύρισαν τον χώρο μπροστά στην Βουλή.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση έσπευσε να εξαπολύσει πόλεμο δακρυγόνων που ρίχτηκαν στο ψαχνό στο πλήθος για να το διαλύσουν.

5. Τελικώς ποια είναι η λύση για την χώρα; Εθνικό νόμισμα;

Απαντ.: Ναι, η διέξοδος για την Ελλάδα είναι μία και μόνη: εθνικό νόμισμα, ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό και τον ολοκληρωτισμό της ΕΕ, ακύρωση των μνημονίων, τερματισμός της λιτότητας και εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας, ειδικά στον παραγωγικό τομέα.

Φυσικά το εθνικό νόμισμα δεν είναι πανάκεια. Αποτελεί όμως προϋπόθεση για ένα νέο ξεκίνημα ελευθερίας, δημοκρατίας, εθνικής κυριαρχίας, ανάπτυξης και δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στο ευρώ, παρά μόνο η Γερμανική μπότα.

Η τρομοκρατία και η δικτατορία που σκεπάζει την χώρα μας στο όνομα του ευρώ είναι άνευ προηγουμένου. Η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα δεν είναι μόνο εφικτή αλλά και απόλυτα βιώσιμη επιλογή για να γίνει η Ελλάδα κανονική χώρα. Εθνικό νόμισμα σημαίνει στην πορεία εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας με το επενδυτικό σοκ που μπορεί να προκαλέσει ένα μεγάλο κύμα ευνοϊκής παραγωγικής χρηματοδότησης της οικονομίας.

6. Οι 53” του ΣΥΡΙΖΑ συνιστούν αντιπολίτευση απ’ τα αριστερά στην κυβέρνηση; Ρωτώ γιατί για χρόνια συνυπήρχατε..

Απαντ.: Το να μιλάνε οι “53” για Αριστερά και για αντιπολίτευση στον Τσίπρα, όταν έχουν ψηφίσει δύο καταστροφικά μνημόνια, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι συνιστά μεγάλη “ξεφτίλα”.

7. Η ΛΑΕ θα μπορούσε να συγκροτήσει μέτωπο με ΚΚΕ, Πλεύση, Βαρουφάκη και ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Απαντ.: Βεβαίως και θα μπορούσε, και θα έπρεπε να συγκροτηθεί μέτωπο με δυνάμεις σαν αυτές που αναφέρετε, αλλά και άλλες, αν και θα χρειαζόταν μια ειδικότερη τοποθέτηση για την περίπτωση του Βαρουφάκη.

Θα το πω με την μεγαλύτερη δυνατή έμφαση και κατηγορηματικότατα: αυτήν την ώρα αποτελεί κατεπείγουσα ανάγκη για την χώρα η συγκρότηση του ευρύτερου δυνατού πολιτικού, κινηματικού και εκλογικού μετώπου όλων, χωρίς εξαίρεση, των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Όπως θα πω καθαρά ότι όσοι γυρνάνε την πλάτη στην ανάγκη αυτού του μετώπου, το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν ανάσα, σωσίβιο και οξυγόνο στο μνημονιακό μπλοκ να επιβιώνει, καταστρέφοντας την χώρα.

8. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά;

Απαντ.: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον τόση σχέση με την Αριστερά όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα, του πήραν και τα σώβρακα.

Συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη
στον Γιώργο Φιντικάκη και στο Liberal.gr
για Eurogroup και χρέος.

Πηγή: Iskra.gr

Ακόμη και ο Χριστός να κατέβαινε ξανά στη Γη, το θαύμα να πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 ως το 2060 δεν θα το κατάφερνε.

Τα λόγια είναι του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτη Λαφαζάνη, που μιλά για μια κυβέρνηση-σάκο του μποξ που δέχεται την μία γροθιά μετά την άλλη, δεν αποκλείει να μην υπάρξει συμφωνία για το χρέος ακόμη και στις 15 Ιουνίου, ούτε θεωρεί απίθανο το σενάριο να μην συμφωνήσει το ΔΝΤ και να πάμε σε 4ο μνημόνιο.

«Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα, όπως έλεγε μετά το Eurogroup, τελικά του πήραν και τα σώβρακα», λέει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε, και δηλώνει πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση σύγκρουσης του Πρωθυπουργού με τους πιστωτές. “Παλιά όταν αναφερόμασταν σε όσους κάνουν υποχωρήσεις, χρησιμοποιούσαμε στην Αριστερά την φράση, όταν πάρεις τον κατήφορο δεν υπάρχει πάτος”, σημειώνει ο Π. Λαφαζάνης.

Τον ρωτάμε και για το παρελθόν, με αφορμή τις πρόσφατες αποκαλύψεις του Γιάνη Βαρουφάκη ότι το καλοκαίρι του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας τον απείλησε με Γουδί. «Δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε. Αν ωστόσο έφτανε ποτέ ο Τσίπρας να απειλήσει κάποιον με Γουδί, αυτό θα συνέβαινε μόνο εφόσον το συγκεκριμένο πρόσωπο, του πρότεινε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, γιατί ο Τσίπρας το θεωρούσε δυστυχώς ως καταστροφή. Όμως ο Βαρουφάκης ποτέ δεν πρότεινε μια τέτοια έξοδο, ούτε την προτείνει και τώρα», είναι τα λόγια του.

Κύριε Λαφαζάνη, πώς αντιλαμβάνεστε την συζήτηση για το χρέος; Μας ράβουν νέο κοστούμι χωρίς γραβάτα; Μήπως η γραβάτα γίνει τελικά θηλιά;

Οι προτάσεις για το χρέος που υπάρχουν πάνω στο τραπέζι, δεν είναι προτάσεις για να επιλυθεί το ζήτημα. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, και η Ελλάδα δεν μπορεί να το αποπληρώσει. Η μόνη βιώσιμη λύση είναι η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του. Τα σενάρια που κατατίθενται στο τραπέζι από πλευράς Γερμανίας και ΔΝΤ είναι ασπιρίνες, δεν δίνουν καμία απάντηση. Επομένως μας ράβουν όχι μια λύση για το χρέος, αλλά ένα κοστούμι που θα μπαλώνει προσωρινά πράγματα ανάμεσα σε Γερμανία και ΔΝΤ. Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν διαθέτει πρόταση για το ελληνικό χρέος. Περιμένει που θα τα βρουν Γερμανία και ΔΝΤ, και όπου εκείνοι τα βρουν, αυτή απλώς να συμφωνήσει.

Είναι πρωτοφανές μια κυβέρνηση να επιδεικνύει μια τόσο μεγάλη εθελοδουλία, για ένα πρόβλημα κατεξοχήν δικό μας. Εκτός και αν ισχύει για την κυβέρνηση, ό,τι είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης: Ότι δηλαδή το χρέος δεν είναι το μείζον πρόβλημα για την Ελλάδα και επομένως μας είναι αδιάφορο πως αυτό θα αντιμετωπιστεί. Δυστυχώς μπορεί η κυβέρνηση εκεί να έχει οδηγηθεί.

Η κυβέρνηση ωστόσο είχε σηκώσει πολύ τον πήχη τις προηγούμενες ημέρες ως προς το ενδεχόμενο συμφωνίας. Η “γραβατολογία” έδινε και έπαιρνε. Αν και έχει υποχωρήσει σε κάθε σχεδόν απαίτηση, προς το παρόν για το χρέος δεν εισέπραξε τίποτα…

Τα έδωσε όλα, με ένα πολύ σκληρό 4ο μνημόνιο μέχρι το 2022, χωρίς να διασφαλίσει τίποτα και αυτό που εισέπραξε ήταν κοροϊδία, εμπαιγμός και εξευτελιστική αντιμετώπιση. Αντί ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα όπως έλεγε μετά το Eurogroup, του πήραν και τα σώβρακα. Σόιμπλε και Τόμσεν ξέρουν ότι στην Αθήνα δεν υπάρχει κυβέρνηση, παρά μόνο υπάλληλοι και μαριονέτες.

Οι αποφάσεις για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους παραπέμπονται στην επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup στις 15 Ιουνίου. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό για εμάς;

Ναι μεν παραπέμπονται για τις 15 Ιουνίου, ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι μόνο το χρέος- και αναφέρομαι στα ημίμετρα και τις γενικές περιγραφές που θα ληφθούν για μετά το 2018 – αλλά και τα πελώρια πρωτογενή πλεονάσματα καθώς και η αξιολόγηση που παραμένει ανοικτή. Επομένως είναι αμφίβολο αν και στις 15 Ιουνίου θα υπάρξει κάποια συμφωνία για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα. Και δεν αναφέρομαι βεβαίως σε μια επωφελή συμφωνία, παρά σε μια εμβαλωματική πρόταση που δεν θα δίνει διεξόδους αλλά απλά θα τηρεί τα προσχήματα για όλες τις πλευρές.

Στην ουσία θα είναι μια συμφωνία που θα τα λέει όλα, και δεν θα λέει τίποτα. Απλά θα δίνει την δυνατότητα σε κάποιους να λένε ότι δεν δόθηκε καμία ελάφρυνση χρέους, σε κάποιους άλλους ότι διασφαλίζεται η βιωσιμότητα του, και στην ελληνική κυβέρνηση ότι δόθηκε τελικά κάποια λύση σε ένα θέμα που είχε κάνει σημαία της.

Λέγεται πως ήταν η ελληνική πλευρά αυτή που δεν αποδέχθηκε το πακέτο συμβιβασμού που πρότειναν στην Ελλάδα οι δανειστές. Άραγε η καθυστέρηση μπορεί να αποβεί ωφέλιμη για τις διεκδικήσεις της χώρας ή μήπως ισχύσει αυτό που συμβαίνει κάθε φορά, ότι ο χρόνος κάνει πιο επώδυνες τις τελικές συμφωνίες;

Το θέμα δεν είναι τόσο το ζήτημα του χρόνου των διαπραγματεύσεων, όσο το γεγονός ότι έχουμε μια κυβέρνηση που διεκδικεί το τίποτα. Και είναι έτοιμη από καιρό να δεχθεί, ό,τι της προσφέρουν, όσο ευτελές και αν αυτό είναι, και μάλιστα να πανηγυρίσει και από πάνω. Αυτή την ιστορία ζούμε από το Σεπτέμβριο του 2015 και μετά.

Λέτε, δηλαδή, πως μπορεί ο Τσίπρας να αποδεχθεί ακόμα και την πρόταση του Σόιμπλε να παρακαμφθεί το θέμα του χρέους μέχρι τουλάχιστον τις γερμανικές εκλογές;

Δεν είναι μόνο, όπως σας είπα, ότι ο Τσίπρας αντί να βάλει γραβάτα, του πήραν και τα σώβρακα, αλλά το εκπληκτικό είναι ότι μπορεί τελικά να τους πει και «ευχαριστώ» από πάνω. Ναι, μπορεί να δεχθεί τα πάντα. Ο Τσίπρας διακατέχεται πια από το τόση εθελοδουλία και καρεκλοθηρία, ώστε να έχει ως πρώτο μέλημα όχι την εξυπηρέτηση της Ελλάδας, αλλά την φροντίδα να διευκολυνθεί με κάθε τρόπο ο Σόιμπλε ενόψει των γερμανικών εκλογών.

Είναι δυνατόν ποτέ μια οικονομία οποιασδήποτε χώρας, πολύ δε περισσότερο η ελληνική, να επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% έως το 2022, και 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 ως και το 2060;

Αυτό το θαύμα, ακόμη και ο Χριστός να κατέβαινε ξανά στη Γη δεν θα κατάφερνε να το κάνει. Χθες σε άρθρο του ο Forbes με τίτλο “η Ελλάδα απλά δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της”, διακωμωδεί τα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% για πολλά χρόνια. Επομένως αυτά που ζητούνται από την Ελλάδα, και σκοπεύει να αποδεχτεί η κυβέρνηση, είναι ουτοπίες που απλώς και μόνο δείχνουν τον εφιάλτη που μας περιμένει.

Το γεγονός πως για μια ακόμη φορά δεν επετεύχθη συμβιβασμός στο Eurogroup που να ικανοποιεί τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις- κυρίως τη Γερμανική- και το ΔΝΤ, μπορεί να σημαίνει ότι κάποιες πλευρές έχουν στο μυαλό τους δεύτερες σκέψεις;

Προσωπικά δεν θα το απέκλεια καθόλου. Η κυβέρνηση Τσίπρα, άφωνη, άβουλη και μοιραία, έχει μετατραπεί σε σάκο του μποξ και δέχεται γροθιές και κλοτσιές κάτω από την μέση, σε μια προσπάθεια της Γερμανίας και του ΔΝΤ να λύσουν ένα άλυτο σταυρόλεξο: Το πως θα μείνουν και οι δύο ικανοποιημένοι, και δίχως να δίνουν απάντηση στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Η εξέλιξη αυτής της διελκυστίνδας μπορεί να μας επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, είτε από την πλευρά του ΔΝΤ, είτε από την πλευρά της Γερμανίας, είτε και από τους δύο ταυτόχρονα.

Πιστεύετε ότι υπάρχει ο κίνδυνος, πάνω στην στροφή, ο Σόιμπλε να “αδειάσει” το ΔΝΤ, θεωρώντας ότι πλέον δεν το χρειάζεται; Στο σενάριο που δεν συμμετάσχει το ΔΝΤ, πάμε για νέο Μνημόνιο;

Τίποτα δεν θεωρώ απίθανο. Μια κίνηση όμως με πρωτοβουλία της Γερμανίας, για απεμπλοκή του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα θα είναι πολύ δύσκολη. Αυτή την ώρα, η Γερμανία της Μέρκελ μαζί με την Γαλλία του Μακρόν προετοιμάζουν μακάβρια ενοποιητικά σχέδια στην ευρωζώνη για τις πιο αδύνατες χώρες της. Μέχρι λοιπόν να συγκροτήσουν και να αρχίσουν να εφαρμόζουν αυτούς τους σχεδιασμούς είναι πολύ δύσκολη η απαγκίστρωσή τους- της Γερμανίας και της Γαλλίας – από το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ. Βεβαίως, το μέλλον στην πολιτική, ακόμη και το κοντινό, δεν μπορεί να προβλεφθεί.

Πολιτικά, θεωρείτε ότι ο Τσίπρας μπορεί να φτάσει να συγκρουστεί με τους δανειστές αν η τελική λύση δεν είναι ικανοποιητική; Κάντε μας μια πολιτική εκτίμηση…

Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση σύγκρουσης του Τσίπρα με τους πιστωτές. Αντίθετα οι γονυκλισίες του προς την Γερμανία και το ΔΝΤ, θα γίνονται όλο και πιο βαθιές, ταπεινωτικές και εξευτελιστικές. Παλιά ξέρετε όταν αναφερόμαστε σε όσους κάνουν υποχωρήσεις, χρησιμοποιούσαμε στην Αριστερά την φράση “όταν πάρεις τον κατήφορο δεν υπάρχει πάτος”…

Και μια ερώτηση για το παρελθόν. Ο Γιάνης Βαρουφάκης αποκάλυψε πρόσφατα ότι ο Αλέξης Τσίπρας τον προειδοποίησε με Γουδή στο καλοκαίρι του 2015. Τι έγινε ακριβώς τότε; Όλοι ψάχνουν για απαντήσεις που δεν έχουν ακόμη δοθεί…

Δεν μπορώ να ξέρω αν ο Τσίπρας απείλησε όντως τον Βαρουφάκη με Γουδή. Αν ωστόσο έφτανε ποτέ ο Τσίπρας να απειλήσει κάποιον με Γουδή, αυτό θα συνέβαινε μόνο εφόσον το συγκεκριμένο πρόσωπο, του πρότεινε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, γιατί ο Τσίπρας θεωρούσε, δυστυχώς, αυτήν την έξοδο ως καταστροφή. Όμως ο Βαρουφάκης ποτέ δεν πρότεινε μια τέτοια έξοδο, ούτε την προτείνει και τώρα. Και όμως, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα με ριζοσπαστικό πρόγραμμα είναι η μόνη λύση.

Διαβάστε ακόμη  Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της Λαϊκής Ενότητας: Ένα «μπάχαλο» που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ

Πασχάλη: Η επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου θα έχει διάρκεια.

Μόνη λύση ο αγώνας για την ανατροπή τους

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Το 4ο μνημόνιο έρχεται να πλήξει επί τα χείρω τους εργαζομένους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τους συνταξιούχους, τη νεολαία. Μέσα από αυτό, «διευρύνονται η φοροληστεία και οι περικοπές εις βάρος του κόσμου της εργασίας και του λαού, η τρομοκρατία της εργοδοσίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, η φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, το ξεπούλημα των ασημικών της χώρας και των δημόσιων επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα περικόπτονται τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και πάει λέγοντας».

Αυτό τονίζει ανάμεσα στα άλλα, μιλώντας στην εκπομπή Στη δουλειά & στον αγώνα που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen, το μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ και εργαζόμενη στο ΓΝ Ευαγγελισμός, Βιβή Πασχάλη. Τα μέτρα αυτά, συμπληρώνει, με ταξική μεροληψία στρέφονται κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων, των ανέργων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ «με απαράμιλλη προσήλωση υλοποιεί αυτό το μνημόνιο προς όφελος του κεφαλαίου».

Όπως σημειώνει αναφερόμενη στο δημόσιο τομέα, και με αφορμή την επαναφορά της αξιολόγησης και της κινητικότητας, «βλέπουμε ότι αυτά τα μέτρα είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές περί συρρίκνωσης του Δημοσίου και μικρού επιτελικού κράτους, με στόχο ένα κράτος που θα εποπτεύει τις αρμοδιότητες που θα έχει εκχωρήσει σε ιδιωτικές εταιρείες. Δε θα προσλαμβάνει προσωπικό μόνιμο, αλλά προσωπικό με ελαστικές σχέσεις εργασίας και χωρίς δικαιώματα».

Αναφορικά με τις προβλέψεις του 4ου μνημονίου για την Υγεία, όπως υπογραμμίζει, τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης που προβλέπεται, ουσιαστικά θα την πληρώσουν αδρά οι πολίτες, ενώ θα γίνει ακόμη δυσκολότερη η πρόσβαση των ανασφαλίστων στο ΕΣΥ. «Αυτό έχει να κάνει και με το σύστημα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, έτσι όπως περιγράφεται στο μνημόνιο, και την πρόβλεψη για τους οικογενειακούς γιατρούς για όλους, οι οποίοι θα λειτουργούν ως κόφτες στην πρόσβαση του πολίτη, του ασθενή στις υπηρεσίες υγείας».

Σχολιάζοντας την περικοπή των προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων, η Βιβή Πασχάλη επισημαίνει ότι «η περικοπή και η κατάργησή τους θα οδηγήσει τους ανθρώπους όχι στη φτωχοποίηση, αλλά στο να μην μπορούν να επιβιώσουν».

Όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις που προβλέπονται, υπογραμμίζει, ότι αυτός που τελικά πληρώνει το κόστος είναι ο λαός. «Πληρώνει ο λαός ακριβές υπηρεσίες, οι οποίες δεν είναι ανταποδοτικές, δε γυρνούν δηλαδή πίσω στον πολίτη. Και αυτό συμβαίνει είτε αφορά την ενέργεια, είτε αφορά την υγεία, είτε αφορά το νερό, είτε αφορά την παιδεία».

Αντίσταση – Ρήξη – Εργατική Αντεπίθεση – Ανατροπή

«Το 4ο μνημόνιο και η αντιλαϊκή–αντεργατική επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου θα έχουν διάρκεια, φορτώνουν στο λαό υψηλά πλεονάσματα και πολιτικές λιτότητας που θα συνεχίζονται. Η ανάπτυξη που μας λένε, είναι ανάπτυξη του κεφαλαίου και όχι του λαού, της χώρας».

Ποια είναι η απάντηση απέναντι σε όλα αυτά; Η οργανωμένη και συντονισμένη αντίσταση, η ρήξη και η εργατική αντεπίθεση για την ανατροπή τους, επισημαίνει η Β. Πασχάλη. «Δε χρειαζόμαστε άλλες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Και για αυτό καλούμε όλη την κοινωνία να δώσει παλλαϊκά χαρακτηριστικά στις απεργιακές συγκεντρώσεις της 17ης Μάη, για να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στα μέτρα που αποφάσισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η τρόικα».

Παρακολουθήστε στο απόσπασμα που ακολουθεί (επεξεργασία: ομάδα ergasianet.gr) αναλυτικά τι είπε το μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ Βιβή Πασχάλη για το 4ο μνημόνιο και τα «απόνερά» του, αλλά και πώς σχολιάζει τις δηλώσεις του προέδρου της ΝΔ που από βήματος ΣΕΒ είπε ότι πρέπει να δοθούν υπηρεσίες του Δημοσίου στους ιδιώτες, όπως η μισθοδοσία των δημόσιων υπαλλήλων, η καθαριότητα, η φύλαξη των σχολείων. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 13-05-17.

Το «μικρότερο κακό» είναι η αιτία του «κακού»

Γιατί δεν θα ψηφίσω Μακρόν για ν’ αναχαιτίσω τη Λεπέν

Συνέντευξη με τον Εμιλιάνο Μπρανκάτσο
Πηγή: L’ Espresso

Ο Εμιλιάνο Μπρανκάτσο είναι ένας από τους επιφανέστερους οικονομολόγους στην Ιταλία, αλλά συνάμα και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Αριστεράς στη Χερσόνησο.  Η γνώμη του, αν και σε πολλά σημεία αιρετική, έχει μεγάλη βαρύτητα για όσους επιθυμούν να κατανοήσουν πολλά φαινόμενα που συμβαίνουν τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό. Γι’ αυτό κι η γνώμη του για τον β’ γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών μετρά ιδιαίτερα.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό «L’ Espresso», ο Μπρανκάτσο – εισηγητής της θεωρίας για το «ευρωπαϊκό ανταποδοτικό πρότυπο» – γι’ άλλη μία φορά ξαφνιάζει, παίρνοντας αποστάσεις από άλλους, Γάλλους, ή λοιπούς Ευρωπαίους, αριστερούς διανοητές κ.λπ., εκφράζοντας τη θέση να μην ψηφίσουν οι αριστεροί ψηφοφόροι στον β’ γύρο υπέρ του κεντρώου υποψηφίου Εμανουέλ Μακρόν για να αποφευχθεί η κατάκτηση της προεδρίας από την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.

Στην ερώτηση του «Espresso» εάν πραγματικά δεν θα πήγαινε να ψηφίσει Μακρόν για να εμποδίσει την Λεπέν, ο Μπρανκάτσο απαντά καταφατικά, τονίζοντας: «Όποιος από την Αριστερά καλεί τους ψηφοφόρους να ψηφίσει βάσει της αρχής “το μη χείρον βέλτιστον”, ή του “μικρότερου κακού” δεν μοιάζει να κατανοεί πως στις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε το “μικρότερο κακό” είναι η αιτία του “κακού”. Η Λεπέν κι οι επίγονοί της είναι μεν νοσηρά συμπτώματα, αλλά είναι ο Μακρόν εκείνος που αποτελεί την πολιτική νόσο της Ευρώπης. Το να επιλέξεις τον έναν για να αντιταχθείς στην άλλη αποτελεί μία αντίφαση εν όροις».

Κληθείς να εξηγήσει καλύτερα τη θέση του, ο γνωστός οικονομολόγος τονίζει: «Ο Μακρόν ενσαρκώνει την ακραία προσπάθεια του γαλλικού καπιταλισμού να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα, να αυξήσει τα κέρδη και να μειώσει τα χρέη του για να ξαναϊσορροπήσει τις σχέσεις δύναμης με τη Γερμανία και να σταθεροποιήσει το σύμφωνο μεταξύ των δύο χωρών επί του οποίου εδράζεται η ΕΕ. Πέρα από τα συνθήματα, σε περίπτωση νίκης του ο Μακρόν θα επιχειρήσει να εκμεταλλευθεί την κατάρρευση των σοσιαλιστών και τη μετατόπιση προς τα δεξιά του άξονα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις που αξιώνουν οι Γάλλοι επιχειρηματίες, τις οποίες κατά τη γνώμη τους ο Φρανσουά Ολάντ επιχείρησε να πραγματώσει με βραδύτητα. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ο Μακρόν δεν έχει κρύψει ποτέ πως ένα από τα συστατικά της προεδρικής του πολιτικής θα είναι ένας νέος νόμος για τα εργασιακά, που θα προωθεί ακόμη πιο πολύ την ευελιξία και την προσωρινότητα στην εργασία από τον “Νόμο για την Εργασία” του Ολάντ. Η κίνησή του επομένως θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους εργαζομένους και τα πιο αδύναμα στοιχεία της κοινωνίας. Η απάτη στην περίπτωση αυτή συνίσταται στο γεγονός ότι η πολιτική του θα τροφοδοτήσει και στη Γαλλία τους υφεσιακούς εκείνους μηχανισμούς που έχουν καταστρέψει τη ζήτηση και της παραγωγική βάση στην υπόλοιπη νότια Ευρώπη. Στο τέλος τέλος, ο Μακρόν δεν πρόκειται να επιτύχει ούτε τον βαθύτερο στόχο του, που είναι να επανισορροπήσει τις οικονομικές σχέσεις με τη Γερμανία και να σταθεροποιήσει το ευρωπαϊκό πολιτικό πλαίσιο. Όποιος σήμερα επιλέξει να ψηφίσει Μακρόν θα πρέπει να θυμάται πως τάσσεται αναφανδόν υπέρ μίας μη κοινωνικής πολιτικής, η οποία επιπλέον θα αποδειχθεί αποτυχημένη ως προς τους ίδιους της τους στόχους. Δεν θα πρέπει λοιπόν να ξαφνιαστούμε εάν κατόπιν ανοίξουν περισσότερες δίοδοι συναίνεσης των εργαζομένων με πολιτικές που θα έχουν ακόμη πιο έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, στα όρια του νεοφασισμού».

Όταν η ερώτηση στρέφεται στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, που ο Μακρόν μοιάζει να εγγυάται σε αντίθεση με την Λεπέν, η οποία που  αποτελεί μία σαφή απειλή για αυτά, ο Μπρανκάτσο υπενθυμίζει: «Είναι περισσότερο βάσει αυτής της ασάφειας (ανάμεσα στο ποιες δυνάμεις υπερασπίζουν ελευθερίες και δικαιώματα και ποια είναι τα αντιδραστικά κινήματα) που κάνουμε λάθος. Η ιστορία μας διδάσκει πως τα κοινωνικά δικαιώματα και τα πολιτικά δικαιώματα προοδεύουν μαζί. Το να υποστηρίζουμε έναν υποψήφιο που θέλει να εκχωρήσει κάποια κοινωνικά δικαιώματα σε αντάλλαγμα για υποτιθέμενη πρόοδο σε ορισμένα άλλα πολιτικά δικαιώματα είναι εν τέλει ένας τρόπος για να επιτρέπουμε σε αντιδραστικά κινήματα να συνεχίσουν να προσηλυτίζουν πιστούς από τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, με μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες για τις ίδιες τις κατακτήσεις στο θέμα των ατομικών ελευθεριών».

Όταν ο δημοσιογράφος παρατηρεί πως το Γαλλικό ΚΚ έσπευσε ωστόσο να δώσει τη στήριξή του στον Μακρόν, ο Μπρανκάτσο απαντά: «Είναι μία τακτική κίνηση από ένα κόμμα που επιδιώκει να επωφεληθεί από την κατάρρευση των Σοσιαλιστών για να κερδίσει κάποια δύναμη. Μου φαίνεται ως μία βραχυπρόθεσμα επωφελής κίνηση, που οι Γάλλοι κομμουνιστές κινδυνεύουν να πληρώσουν ακριβά όταν ο Μακρόν αποκαλύψει το αληθινό πρόσωπο της “εκσυγχρονιστικής” πολιτικής του».

Στην ερώτηση εάν με αυτή τη θέση του αμφισβητεί τη ρεπουμπλικανική και αντιφασιστική παράδοση της Γαλλίας, ο Ιταλός οικονομολόγος απαντά πως οι ηγέτες της Γαλλίας θα έπρεπε να διαβάσουν πιο προσεκτικά κάποιες συνθήκες: «Εγώ θα πρότεινα» συνεχίζει, «να ρίξουν μία ματιά σε μία επιστολή του οικονομολόγου Πιέρο Σράφα στον Αντόνιο Γκράμσι, εν μέσω της κυριαρχίας του φασισμού το 1924. Σε αυτήν την επιστολή, ο Σράφα έθιγε την αναγκαιότητα σε πρώτο χρόνο μίας «αστικής επανάστασης» με αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, και διέβλεπε μόνον σε υστερότερο χρόνο οποιαδήποτε προοπτική για μία εργατική πολιτική κινητοποίηση. Ο Γκράμσι, που σε γενικές γραμμές εκτιμούσε τον Σράφα, σε εκείνην την περίπτωση στηλίτευσε τη θέση που υιοθετούσε ο φίλος του, χαρακτηρίζοντάς την ως μία κληρονομιά της φιλελεύθερης εκπαίδευσής του, δηλ. κανονιστικού και καντιανού περιεχομένου, αντί της μαρξικής και της διαλεκτικής. Σαφώς το δίκιο το είχε ο Γκράμσι. Εξίσου σήμερα, αν και σε συνθήκες λιγότερο τραγικές από εκείνης της εποχής, μπορούμε να εξάγουμε ένα βασικό δίδαγμα από την ανταλλαγή αυτών των επιστολών: μπορείς να θέσεις τις βάσεις για την οικοδόμηση μιας αξιόπιστης αριστερής δύναμης μόνον όταν θα έχεις φέρει εις πέρας μία μακρά κι επίπονη επεξεργασία μίας αυτόνομης αντίληψης για την εργασία απέναντι σε αυτήν που επιβάλλουν οι κρατούσες ηγεμονικές δυνάμεις. Η διαπάλη ανάμεσα στα κόμματα που εκπροσωπούν το “κατεστημένο” των συμφερόντων του ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου και τις μικροαστικές δυνάμεις με εθνικιστικό προσανατολισμό πέπρωται να διαρκέσει ακόμη επί μακρόν. Το χειρότερο που μπορεί να κάνει σε τούτην την ιστορική φάση μία αριστερή δύναμη είναι να θέσει σε εφαρμογή την πολιτική που κάποτε την ονομάζαμε codismo (πολιτική “ουράς”, δεκανικιού). Είτε να συνεισφέρει στη μία, είτε στην άλλη πολιτική άποψη, σε ρόλο υποτελούς-υποζυγίου, που μόνον βλάβες μπορεί να συσσωρεύσει στη μελλοντική φήμη και προοπτικές του. Η μοναδική ευκαιρία που μπορεί να δώσει εκ νέου φωνή στις δυνάμεις της κοινωνίας και της εργασίας, μπαίνοντας ως σφήνα στη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ μεγάλου και μικρού κεφαλαίου, είναι να οικοδομήσουν μία σαφή διαλεκτική εναλλακτική λύση απέναντι σε τούτες τις δύο πολιτικές επιλογές».

Ερωτώμενος εάν αυτή η εναλλακτική λύση δεν θα προβλέπει ποτέ συμφωνίες, συμμαχίες και τακτικές συγκλίσεις, ο Μπρανκάτσο υπενθυμίζει: «Ένας βασικός κανόνας για την “τακτική” αυτή είναι πως μπορείς ακόμη και να φαντασθείς μία συμφωνία με τον διάβολο, αλλά με τη μόνη προϋπόθεση ότι από αυτήν μπορείς να βγεις δυνατότερος (…) Αλλά στην παρούσα ιστορική φάση όλα είναι διαφορετικά: για μένα οι συγκλίσεις αυτές είναι αυτοκαταστροφικές. Το να καλείς σε ψήφο υπέρ του Μακρόν είναι αυτοκαταστροφικό».

Όταν του υπογραμμίζεται πως σε περίπτωση που κερδίσει η Λεπέν κι αυτός που έχει καλέσει τους Γάλλους αριστερούς σε αποχή, κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί «Κακός Δάσκαλος», ως υπεύθυνος για τη νίκη του φασισμού, ο Ιταλός οικονομολόγος αντιτείνει: «Οι δυνητικά νεο-φασιστικές δυνάμεις μπορούν να καυχώνται ήδη για μία σημαντική νίκη: αλλάζουν ήδη τον τρόπο που σκέπτονται οι ευρωπαϊκοί λαοί. Με τις μικρές μου δυνάμεις, την ώρα που άλλοι υποτιθέμενοι “Δάσκαλοι” σπεύδουν να την κολακεύσουν και να την κανακέψουν, εγώ μάχομαι από καιρό ενάντια στην αύξουσα οπισθοδρομική και φασιστοειδή κουλτούρα, η οποία κατακτά όλο και περισσότερο χώρο από αυτόν που οι εκλογικές δυναμικές παρουσιάζουν απλώς. Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ακόμη κι αν δεν κερδίζουν τις εκλογές τα εθνικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα, ήδη καλλιεργούν μία πραγματική κι ουσιώδη ηγεμονία. Το Σέγκεν καταρρέει, η πολιτική για την ασφάλεια επικρατεί, ο κοινοβουλευτισμός όλο και περισσότερο περιέρχεται σε κρίση. Τα λεγόμενα κόμματα του “κατεστημένου” ενσωματώνουν όλο και περισσότερο στο πρόγραμμά τους τμήματα από το αντίστοιχο των ακροδεξιών κομμάτων. Σε ορισμένες επιλογές τους, οι πολιτικοί οργανισμοί μου φαίνονται να καθορίζονται περισσότερο από την ατζέντα αυτών των κομμάτων παρά από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών. Πραγματικά, υπάρχει κάποιος που αυταπατάται ότι θα καταφέρει να αντιμετωπίσει  αυτήν την υπέρογκη μαύρη πλημμυρίδα, που θα διαρκέσει χρόνια πολλά, με τον βραδυφλεγή φιλελευθερισμό του Μακρόν, με την πολιτική του πρόταση που είναι αντίπαλη στις δυνάμεις της κοινωνίας και της εργασίας; Είναι μία τρελή αυταπάτη».

Όταν του τονίζεται πως αυτή τη φορά κανείς δε θα συμφωνήσει μαζί του, ο Μπρανκάτσο καταλήγει: «Το φαντάζομαι. Ήδη βλέπω δύο σειρές “αριστερών” αναλυτών. Μία μακριά σειρά που θα συνίσταται από εκείνους που θα σπεύσουν να δηλώσουν τη στήριξή τους στον νεαρό δελφίνο του πιο οπισθοδρομικού οικονομικού φιλελευθερισμού και άλλη μία, πιο μικρή, με εκείνους που δεν θα στέρξουν να κρύψουν τη στήριξή τους στην κυρία, φασίστρια υποψήφια, για το Μέγαρο των Ηλυσίων. Ειλικρινά θλίβομαι και για τους μεν και για τους δε».