Κατηγορία: Συνεντεύξεις – Προσωπικά άρθρα

Αντιδρούν οι φυσικοθεραπευτές στην αναγνώριση πτυχίων από κολέγια

Πηγή: efsyn.gr

Για κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 16 του Συντάγματος και  της  Ευρωπαϊκής Οδηγίας 36/2005 κάνει λόγο ο Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών (ΠΣΦ), επικαλούμενος δημοσιεύματα του Τύπου, σύμφωνα με τα οποία, το υπουργείο Παιδείας προτίθεται να προχωρήσει στην αναγνώριση όλων των πτυχιούχων από κέντρα μεταλυκειακής εκπαίδευσης.

Με επιστολή του για το θέμα, την οποία κοινοποίησε στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και στη σύνοδο των πρυτάνεων, ο ΠΣΦ ζητάει άμεσα συνάντηση με την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως και προαναγγέλλει κινητοποιήσεις.

Όπως συγκεκριμένα αναφέρει ο Σύλλογος, «όλες οι σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις που έγιναν στην Ελλάδα για την αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων, αφορούσαν την ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής οδηγίας 36/2005, που ρυθμίζει την διευκόλυνση της μετακίνησης των εργαζομένων στην ΕΕ. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν αφορούν τα ιδιωτικά κολέγια, που παρέχουν πτυχία μετά από συμφωνία δικαιόχρησης, με ιδρύματα του εξωτερικού, διαδικασία όμως που δεν οδηγεί στην απόκτηση αναγνωρισμένου τίτλου Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Η οποιαδήποτε προσπάθεια αναγνώρισης αυτών των τίτλων στην χώρα μας προσκρούει στην ρήτρα 12 της οδηγίας 2005/36/ΕΚ, που απαγορεύει την αναγνώριση αυτών των τίτλων «δια μέσου» άλλου Κράτους-μέλους της ΕΕ, από την στιγμή που αυτοί δεν αναγνωρίζονται ως τίτλοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα.

»Αν ισχύει λοιπόν η προαναφερόμενη πρόθεση του υπουργείου Παιδείας, τότε ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 16 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, που αναφέρει ρητά ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά και μόνο σε Δημόσια Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, άρθρο που δεν αναθεωρήθηκε από την προηγούμενη Βουλή που ήταν αναθεωρητική.

»Το υπουργείο Παιδείας με τον τρόπο αυτό επιχειρεί να αναγνωρίσει, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, όλους όσους λειτουργούν μια ιδιωτική επιχείρηση παροχής προγραμμάτων εκπαίδευσης και το κυριότερο, δημιουργεί δυο μέτρα και δυο σταθμά μεταξύ ιδιωτών και Δημοσίου, καθώς ο Νόμος 4485/2017 απαιτεί για την ίδρυση νέων Ιδρυμάτων ή νέων  τμημάτων για τα Δημόσια Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, την έγκριση της Αρχής Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (Α.ΔΙ.Π.), καθώς και την εκπλήρωση πολλών ακόμη προϋποθέσεων.

»Τα δημοσιεύματα αναφέρουν την πρόθεση του υπουργείου Παιδείας για επαναφορά της ισοδυναμίας στην αναγνώριση των τίτλων, δηλαδή την αναγνώριση επαγγελματικού δικαιώματος, χωρίς την απαραίτητη προϋπόθεση ύπαρξης άδειας άσκησης επαγγέλματος από κάποια χώρα της ΕΕ.

»Ο ΠΣΦ αδυνατεί να αντιληφθεί πως μπορεί να αναγνωρίζεται επαγγελματικό δικαίωμα για νομοθετικώς ρυθμιζόμενα επαγγέλματα, δηλαδή σε κάποιον που για να ασκήσει το επάγγελμά του απαιτείται άδεια άσκησης επαγγέλματος, όταν  δεν κατέχει αναγνωρισμένο ακαδημαϊκό τίτλο».

Στην επιστολή του, ο ΠΣΦ ενημερώνει την υπουργό Παιδείας ότι  –  όπως και άλλα ΝΠΔΔ – βρίσκεται  στο στάδιο της δημιουργίας της επιτροπής αναγνώρισης επαγγελματικών προσόντων, όπως προβλέπεται στο Νόμο 4610/2019 (άρθρο 98), ο οποίος αναφέρει ότι οι οικείες επαγγελματικές οργανώσεις, που είναι οργανωμένες ως νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, οφείλουν να αναλάβουν την διαδικασία της εξέτασης των αιτήσεων αναγνώρισης επαγγελματικών προσόντων.

Επίσης διασαφηνίζει ότι, εκπροσωπώντας τους 9.000 φυσικοθεραπευτές της χώρας και έχοντας καθήκον από τον Ιδρυτικό του Νόμο 3599/2007, να προστατεύει την Δημόσια Υγεία, ότι δεν θα επιτρέψει να πλημμυρίσει η αγορά με επαγγελματίες Υγείας αμφιβόλου ποιότητας, καταργώντας με τρόπο αντισυνταγματικό το άρθρο 16 του Συντάγματος. Ο ΠΣΦ καλεί όλους τους επαγγελματικούς συλλόγους της χώρας σε συστράτευση και κοινό αγώνα.

Στρατούλης–Σαμοΐλης στην Κεφαλονιά: Όχι στη διάλυση νοσοκομείου και δομών υγείας

Συνέντευξη Τύπου Δ. Στρατούλη από ΛΑ.Ε

και Σ. Σαμοΐλη από ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΙΟΝΙΟ

στην Κεφαλονιά.

Ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της ΠΓ της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ο Στέφανος Σαμοΐλης υποψήφιος περιφερειάρχης με το ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΙΟΝΙΟ και η υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος Κεφαλονιάς – Ιθάκης Γεωργία Παναγιωτάτου με την παρουσία και τοπικών στελεχών της ΛΑ.Ε  και του συνδυασμού έδωσαν σήμερα στο Αργοστόλι συνέντευξη τύπου. Αφού συλλυπήθηκαν την οικογένεια του νεκρού εργάτη στο σημερινό εργατικό δυστύχημα στο ΧΥΤΥ Ληξουρίου και ζήτησαν να ελεγχτούν σε βάθος οι ευθύνες γι’ αυτό, ανάφεραν μεταξύ άλλων τα εξής.

Δημήτρης Στρατούλης: «Η κατάσταση των δομών Δημόσιας Υγείας στο νησί είναι δραματική. Το Γενικό Νοσοκομείο Αργοστολίου δουλεύει με το 50% του αναγκαίου προσωπικού, που εργάζεται με αυταπάρνηση και με απάνθρωπη εντατικοποίηση για να καλύψει τα δυσθεώρητα κενά. Το ίδιο συμβαίνει και στο Μαντζαβινάτειο Νοσοκομείο Ληξουρίου, που υπολειτουργεί με μπαλώματα.

Περιοδεύσαμε και μιλήσαμε με τους εργαζόμενους στο Γενικό Νοσοκομείο Αργοστολίου. Συναντηθήκαμε με την πρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων Βασιλική Βουτσινά, που μας ενημέρωσε για την κατάσταση του Νοσοκομείου και εκφράσαμε τη στήριξη και αλληλεγγύη μας στον αγώνα και τις προτάσεις τους για ενίσχυση της κρατικής χρηματοδότησης, συντήρηση των εγκαταστάσεων και του τεχνικού ιατρικού εξοπλισμού του και κυρίως για άμεσες προσλήψεις του αναγκαίου ιατρικού, νοσηλευτικού και διοικητικού – οικονομικού προσωπικού.

Συναντηθήκαμε επίσης με τον Διευθυντή της μονάδας του τεχνητού Νεφρού κ. Ευάγγελο Γιαννάτο και τους υπόλοιπους γιατρούς και νοσηλεύτριες που έχουν δηλώσει παραίτηση, εάν μέχρι το τέλος του μήνα δεν γίνουν προσλήψεις και δεν λυθεί το πρόβλημα με τον Διοικητή, τον οποίο και αυτοί αλλά και ο σύλλογος θεωρούν ανεπαρκή και ακραία αυταρχικό.

Προχωρήσαμε τηλεφωνικά σε διάβημα στον Υπουργό Υγείας κ. Ανδρέα Ξανθό, διαμαρτυρηθήκαμε για την αδιαφορία της κυβέρνησης και απαιτήσαμε να δοθούν άμεσες λύσεις και να επισκεφτεί γι αυτό το σκοπό την Κεφαλονιά πριν ισχύσουν οι παραιτήσεις, που θα οδηγήσουν σε κατάρρευση το νοσοκομείο και σε απόγνωση τους κατοίκους του νησιού.

Συναντήσαμε επίσης το μέλος της ανοικτής συνέλευσης Κεφαλονιάς – Ιθάκης ενάντια στις εξορύξεις κ. Μάκη Δημητράτο και του εκφράσαμε τη στήριξη και συμπαράστασή μας στο μεγάλο αγώνα τους ενάντια στην εξόρυξη υδρογονανθράκων στα Ιόνια Νησιά. Μία τέτοια εξέλιξη, εάν πάρουμε υπόψη τη σεισμικότητα της περιοχής και το γεγονός ότι τα ¾ του παραγόμενου στα Ιόνια Νησιά εισοδήματος προέρχεται από τον τουρισμό και την αλιεία, σημαίνει καταστροφή για το περιβάλλον, τη δημόσια υγεία, την τοπική οικονομία και κοινωνία και τις αναπτυξιακές προοπτικές τους.

Το μέλλον των Ιονίων νήσων δεν πρέπει να είναι μαύρο, όπως είναι τα πετρέλαια, αλλά γαλάζιο, πράσινο και πολύχρωμο. Και τα ιόνια νησιά έχουν πάρα πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα, που μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν για την ανάπτυξη του τουρισμού λόγω του φυσικού τους κάλλους, του πολιτισμού, της ιστορίας και των μνημείων τους. Με δραστικό, όμως, περιορισμό τωνall inclusive και των φαραωνικού τύπου ξενοδοχειακών μονάδων με σταμάτημα των εξαγορών μεγάλων ξενοδοχείων από το ξένο κεφάλαιο και με δραστική μείωση του ΦΠΑ στις δραστηριότητες που έχουν σχέση με τον τουρισμό. Ένα τουρισμό, που θα συνδέεται με την παραγωγή του αγροτοδιατροφικού τομέα στα ίδια τα νησιά (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία).

Περιοδεύσαμε, επίσης, μαζί με τοπικά στελέχη της ΛΑ.Ε, στο Ληξούρι και στο Μαντζαβινάτειο Νοσοκομείο. Με ευθύνη της κυβέρνησης και της περιφέρειας δεν έχουν αποκατασταθεί οι ζημιές, που είχε προκαλέσει στην περιοχή Ληξουρίου ο σεισμός του 2014. Ούτε στο οδικό δίκτυο, ούτε στο Μαντζαβινάτειο Νοσοκομείο, ούτε στο λιμάνι, ούτε στις εργατικές κατοικίες ,που θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο, ούτε στη Βιβλιοθήκη ούτε καν στο νεκροταφείο.

Το εκλογικό «δίλημμα» ότι οι πολίτες έχουν να επιλέξουν μεταξύ μόνο «Τσίπρα – Μητσοτάκη», είναι κάλπικο. Κι αυτό, γιατί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κινούνται στο ίδιο πλαίσιο νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, λόγω των δεσμεύσεών τους προς τους δανειστές, για συνέχιση του μνημονιακού καθεστώτος λιτότητας μέχρι το 2060. Στην εξωτερική πολιτική συμφωνούν στην μετατροπή της Ελλάδας σε ευρωατλαντικό οικόπεδο.

Η ΛΑ.Ε στα τέσσερα χρόνια της δράσης της απέδειξε ότι είναι πρωτοπόρα αριστερή, αντιμνημονιακή δύναμη ενότητας, συνέπειας, σταθερότητας, ειλικρίνειας ανιδιοτέλειας, και αγωνιστικότητας. Επίσης ο ευρωβουλευτής μας Νίκος Χουντής είχε θετικό έργο για το λαό και τη χώρα μας.

Ισχυρή ΛΑ.Ε στο λαό, στους αγώνες, στην Ευρωβουλή και στη Βουλή είναι η καλλίτερη εγγύηση, για πραγματική αντιπολίτευση, για ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος, για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα για εναλλακτική στη λιτότητα και στην ταπεινωτική επιτροπεία προοδευτική φιλολαϊκή λύση.»

Ενημέρωσαν επίσης ότι στο ψηφοδέλτιο της ΛΑ.Ε για τις ευρωεκλογές θα συμμετέχει, μεταξύ άλλων, ο Κεφαλλονίτης οικονομολόγος Διονύσης Φλαμιάτος.

Ο υποψήφιος περιφερειάρχης Ιόνιων Νήσων με το ψηφοδέλτιο ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΙΟΝΙΟ Στέφανος Σαμοΐλης, κατάγγειλε την παντελή αδιαφορία της κυβέρνησης αλλά και της περιφερειακής αρχής για την κατάσταση διάλυσης στο Γενικό Νοσοκομείου Αργοστολίου. Επίσης, για την μη αποκατάσταση των ζημιών από τους σεισμούς του 2014, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι βρήκε το Αργοστόλι και την Κεφαλονιά σε χειρότερη κατάσταση από αυτή που είχε δει το 2014 μετά τους σεισμούς σε επίσκεψή του, ως τότε Βουλευτής, στο νησί. Ζήτησε να μην προχωρήσουν και να σταματήσουν άμεσα οι εξορύξεις και η έρευνα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο Πέλαγος, που για την περιοχή είναι καταστροφικές και οι μόνες που θα επωφεληθούν θα είναι οι πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρείες. Ανακοίνωσε ότι τις επόμενες ημέρες θα ανακοινωθούν οι υποψήφιοι/ες του ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥ Ιονίου στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη και ζήτησε τη στήριξη του ψηφοδελτίου για να ακουστεί στο περιφερειακό συμβούλιο ηχηρά και αγωνιστικά η φωνή των ενεργών πολιτών και των κινημάτων τους στα Ιόνια Νησιά, οι διεκδικήσεις τους και οι εναλλακτικές φιλολαϊκές λύσεις για τα λαϊκά και τοπικά προβλήματα.

Λαφαζάνης για πολιτικές εξελίξεις, για Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Ρωμανιά, συνεργασίες

Συνέντευξη στο AtticaTV (βίντεο)

 

nor_soft

Σφοδρά «πυρά» εναντίον του Αλέξη Τσίπρα αλλά και της ΝΔ εξαπέλυσε ο γραμματέας του Π.Σ. της «Λαϊκής Ενότητας», Παναγιώτης Λαφαζάνης, μιλώντας στην εκπομπή «Εμπράκτως» και στην τηλεοπτική συχνότητα του AtticaTV.

Κληθείς να σχολιάσει το επιχειρούμενο άνοιγμα από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ προς στελέχη της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, ο κ. Λαφαζάνης ήταν άκρως καυστικός: «Δεν υπάρχει κανένα άνοιγμα. Αυτό που παρατηρώ είναι μια πολιτική διαφθορείου, ένας απίστευτος εκμαυλισμός της κατεστημένης πολιτικής τάξης». Ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε στηλίτευσε ιδιαίτερα την επιλογή και απόφαση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Θανάση Θεοχαρόπουλου, να συμπορευτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «ο κ. Θεοχαρόπουλος εξύβριζε μέχρι πρότινος τον Αλέξη Τσίπρα και συλλήβδην τον ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε στον κ. Θεοχαρόπουλο βουλευτική καρέκλα και αυτός μιμούμενος τον μέντορα του, Φώτη Κουβέλη, ο οποίος πήρε υπουργική καρέκλα, προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ».

Ο κ. Λαφαζάνης συνέχισε τη δριμεία κριτική, λέγοντας ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί αριστερή δύναμη. Έχει μεταλλαχθεί σε βάθος και έχει εξελιχθεί στη χειρότερη δυνατή εκδοχή του ΠΑΣΟΚ», ενώ πρόσθεσε ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να βάλει φρένο στο νεοφιλελευθερισμό, γιατί είναι η ίδια που εφαρμόζει μια πιο ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, ξεπουλώντας τα πάντα στη χώρα».

Ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε έκανε λόγο επίσης για πολιτική υποτέλεια της χώρας μας στη γερμανοαμερικανοκρατία, χαρακτήρισε δε τον Αμερικανό πρέσβη, Τζέφρι Πάιατ, ως  υπερπρωθυπουργό, «αφού αυτός είναι που κάνει κουμάντο στη χώρα και ελέγχει τα νευραλγικά υπουργεία».

ΡΗΞΗ ΜΕ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ Ε.Ε.

Αναφερόμενος στην ελληνική οικονομία, ο κ. Λαφαζάνης τόνισε ότι η χώρα μας βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση ακόμα και από αυτή κατά τις περιόδους της τυπικής εφαρμογής των μνημονίων, φέρνοντας ως χαρακτηριστικά παραδείγματα το νέο νόμο για την μη προστασία της πρώτης κατοικίας, την επικείμενη μείωση του αφορολόγητου και τα δεσμευτικά για δεκαετίες πρωτογενή υπερπλεονάσματα, ενώ την ίδια ώρα η χώρα δεν έχει τα χαμηλά επιτόκια των μνημονιακών προγραμμάτων και δανείζεται ληστρικά με 4% στο δεκαετές. Πώς θα αντέξει η ελληνική οικονομία, όταν οι ρυθμοί ανάπτυξής της είναι χαμηλοί; Με τις πιέσεις και δεσμεύσεις που έχουμε, το δυσβάσταχτο χρέος και παραμένοντας εντός του ευρώ, η Ελλάδα θα είναι σε αέναη στασιμότητα ή σταμιμοανάπτυξη».

Παράλληλα, επανέλαβε την πρόταση της «Λαϊκής Ενότητας» για αντίσταση στη ΕΕ, έξοδο από την ευρωζώνη, επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και αποδέσμευση από ΕΕ, εκτιμώντας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει εντός ευρώ και “ενιαίας αγοράς”.

ΚΑΙ Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΥΙΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΠΕΡΙ “ΡΙΦΙΦΙ”

Ο Παν. Λαφαζάνης στην συνέχεια καυτηρίασε το γεγονός ότι και ο Γ. Βαρουφάκης μιλώντας για το λεγόμενο “ριφιφί στο Νομισματοκοπείο” είπε, ως συνήθως, σωρεία από ανακρίβειες και ψεύδη.

Ο Παν. Λαφαζάνης επέκρινε ειδικότερα το γεγονός ότι ο Βαρουφάκης υιοθέτησε την άποψη ότι αποτελεί “ριφιφί” προς την ΕΚΤ, ο δανεισμός τον Ιούλιο του 2015, με πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου και με το επιτόκιο της ΕΚΤ, του ελληνικού δημοσίου με μέρος των αποθεματικών των 22 δις. που είχε αποθηκεύσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο δίκτυο της Τράπεζας Ελλάδας”.

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι “ριφιφί” και ωμό εκβιασμό σε βάρος της χώρας έκανε τότε η ΕΚΤ καταδικάζοντας στην πείνα τον ελληνικό λαό. Τα 22 δις στον δίκτυο της Τράπεζας Ελλάδας είχαν αποθηκευτεί για την αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης ρευστότητας στην οικονομία. Αυτήν την έλλειψη ρευστότητας, πρότεινα να καλύψει νομίμως η κυβέρνηση με μέρος των αποθεματικών των 22 δις, προκειμένου, ταυτόχρονα, αυτή η ρευστότητα να αξιοποιηθεί ως γέφυρα για το πέρασμα στο εθνικό νόμισμα. Αυτός ήταν τότε ο μόνος τρόπος για να μην υποκύψει η Ελλάδα στον εκβιασμό, για να τιμήσει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος και να αποφύγει την καταστροφή του τρίτου μνημονίου”.

Δυστυχώς, συνέχισε ο Παν. Λαφαζάνης, ο Γιάννης Βαρουφάκης, μιλώντας για “ριφιφί”, το οποίο, μάλιστα, ο ίδιος, τάχα, απεσόβησε, “επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι, στο όνομα του ευρώ και της “ευρωπαϊκής νομιμοφροσύνης”, η μόνη δυνατή επιλογή και για τον ίδιο θα ήταν τότε το τρίτο μνημόνιο και για πάντα μνημόνιο. Όλα τα άλλα, μέσα στο ευρώ, ήταν και είναι φτηνή δημαγωγία, λαϊκισμός και κοροϊδία , πράγμα που πάντα τόνιζα και Τσίπρας, Βαρουφάκης δεν ήθελαν ούτε να τα ακούσουν προσηλωμένοι σε ένα ψευδεπίγραφο ευρωπαϊσμό.”

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Παν. Λαφαζάνης ερωτώμενος για τις βαριές κατηγορίες που εκτόξευσε σε βάρος της ΛΑ.Ε η Ζωή Κωνσταντοπούλου από τηλεοπτικό σταθμό της Λάρισας, με τις οποίες επιχείρησε να αιτιολογήσει την άρνηση της για πολιτική και εκλογική συνεργασία με την ΛΑ.Ε, ο Παν. Λαφαζάνης υπογράμμισε ότι “αυτές οι κατηγορίες είναι παντελώς ανυπόστατες και αβάσιμες.

Ο Παν. Λαφαζάνης συνέχισε λέγοντας ότι “δεν θέλει να απαντήσει σε κατηγορίες που δεν ευσταθούν και ότι δεν επιθυμεί να ανοίξει πεδίο αντιπαράθεσης με την Πλεύση Ελευθερίας”.

“Σέβομαι όλες ανεξαιρέτως τις δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις” τόνισε, “αντίπαλός της ΛΑ.Ε είναι μόνο το Σύστημα, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, η ακροδεξιά και ο φασισμός. Εμείς διεξάγουμε μονομέτωπο αγώνα ενάντια στις καταστροφικές αυτές δυνάμεις και επιδιώκουμε την συνεργασία, χωρίς να θέτουμε ειδικούς όρους και προϋποθέσεις, με όλες τις αριστερές, τις προοδευτικές, τις δημοκρατικές, πατριωτικέςαντιμνημονιακές και αντισυστημικές δυνάμεις”.

Ο Παν. Λαφαζάνης τόνισε ότι “έστω και στο και πέντε καλεί όλο το δημοκρατικό αντιμνημονιακό φάσμα σε ένα πλατύ μέτωπο με συλλογική ηγεσία. Ο κατακερματισμός και οι διαιρέσεις ευνοούν μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ και την ακροδεξιά, οι οποίες τρίβουν τα χέρια τους”.

Ο Παν. Λαφαζάνης συνέχισε αναφέροντας χαρακτηριστικά σε προσωπικό τόνο και για να δώσει ένα παραστατικό δείγμα των προθέσεων του, ότι ο ίδιος “δίνει λευκό χαρτί με την υπογραφή του σε όλο το εύρος των δημοκρατικών αντιμνημονιακών και αντισυστημικών δυνάμεων και ας βάλουν αυτές τους όρους και τις προϋποθέσεις που θεωρούν αναγκαίες για μια πολιτική και εκλογική συνεργασία. Θεωρώ ότι θα τοποθετηθούν, εφόσον έχουν ενωτική βούληση, με λογική και μέτρο”.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΩΜΑΝΙΑ

Ο Παν. Λαφαζάνης ερωτώμενος για την στάση του Γιώργου Ρωμανιά και την συγκρότηση ψηφοδελτίου από την “Ελλάδα όρθια”, ο Παν. Λαφαζάνης επανέλαβε τον σεβασμό και την εκτίμηση του για όλα τα πρόσωπα και τις δυνάμεις του αντιμνημονιακού χώρου και τόνισε ότι: ” Με τον Γιώργο Ρωμανιά κατεβήκαμε μαζί ως ΛΑ.Ε στις προηγούμενες εκλογές και ήταν υποψήφιος ως συνεργαζόμενος με την ΛΑ.Ε στο νομό Χανίων. Δεν καταλαβαίνω τι άλλαξε ειδικά το τελευταίο διάστημα και δεν μπορούμε να έχουμε πάλι κοινή εκλογική κάθοδο ή και να συζητήσουμε την εκλογική μας συμπόρευση ως συλλογικότητες. Επαναλαμβάνω, μόνο τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη και τς διάφορες ακροδεξιές και νεοναζιστικές αποφύσεις, ευνοεί η η κατάτμηση σε πλήθος ψηφοδελτίων του δημοκρατικού αντιμνημονιακού χώρου”.

Ο Παν. Λαφαζάνης κατέληξε ότι η ενδυνάμωση της ΛΑ.Ε σήμερα και η ενίσχυση της στις εκλογές είναι ο καλύτερος δρόμος για το πιο πλατύ μέτωπο των αντισυστημικών δυνάμεων και την ανατροπή στη βάση ενωτικής, ριζοσπαστικής αλλά και ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης”.

Συνέντευξη Λαφαζάνη: Σε εκλογές με υπόδικη την ηγεσία της ΛΑΕ

Ο Παν. Λαφαζάνης έδωσε συνέντευξη στα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου και στον Δημ. Μανιάτη.

1. Κληθήκατε για άλλη μια φορά σε απολογία με αφορμή τη δράση σας στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών, από το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, με τις κατηγορίες τέλεσης μιας σειράς αδικημάτων. Γιατί θεωρείτε πολιτική την δίωξη σας;

ΑΠ: Όταν διώκεσαι γιατί αγωνίζεσαι χωρίς κουκούλες, ειρηνικά, για να αποτρέψεις παράνομους και αδιαφανείς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και λαϊκής περιουσίας, τότε η δίωξη που υφίστασαι γι’ αυτόν τον αγώνα είναι ο απόλυτος ορισμός της πολιτικής δίωξης.

Έχω σε βάρος μου πέντε δικογραφίες με άθλιες κατηγορίες που αφορούν τον μισό Ποινικό Κώδικα, μέχρι και οπλοφορία και ρίψη εκρηκτικών μου φορτώνουν γελοιωδέστατα οι αθλιέστατοι κυβερνώντες. Και ο χειρότερος κακοποιός σε αυτή τη χώρα δεν έχει εις βάρος του τόσες πολλές διώξεις και κατηγορίες, που αθροιστικά μπορεί να μου κοστίσουν, περίπου, δεκαπέντε χρόνια φυλακή.

Η Ελλάδα είναι η χώρα των θαυμάτων. Όταν κάποιοι μένουν πιστοί στις αρχές τους και στην λαϊκή εντολή τιμωρούνται και μένουν εκτός Βουλής, για να θριαμβεύσουν οι ψεύτες και τα μνημονιακά συνεταιράκια τους, η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ κλπ. Όσοι πολιτικοί, ολιγάρχες και αξιωματούχοι κλέβουν ασύστολα σε αυτή τη χώρα, διαθέτουν, σχεδόν, ασυλία, αν δεν επιβραβεύονται και κυβερνούν εσαεί. Όσοι είναι έντιμοι και αγωνίζονται για ιερά δικαιώματα και στοιχειώδη δικαιοσύνη στιγματίζονταιδιώκονται και κινδυνεύουν με σίδερα. Αυτή η πλήρης αναστροφή αξιών και κανόνων βρίσκεται στη ρίζα της κακοδαιμονίας της χώρας μας, για την οποία συχνά συνυπεύθυνη είναι με την ψήφο του και μεγάλο μέρος πολιτών.

2. Υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες; Και τι σημαίνει ενόψει εκλογών να έχετε μια τέτοια δικαστική περιπέτεια εσείς και άλλα στελέχη της ΛΑ.Ε;

ΑΠ: Οι διώξεις σε βάρος μου και σε βάρος ηγετικών στελεχών της ΛΑ.Ε και αγωνιστών έχουν σχεδιαστεί μέσα στο Μαξίμου, με απόφαση και πλήρη γνώση του Αλ. Τσίπρα και του στενού επιτελείου του και με στόχο την πολιτική εξόντωσή μου και την εξαφάνιση της ΛΑ.Ε πράγμα που είναι διακαής πόθος του συστήματος, γιατί βλέπει στην κινηματική λογική της ΛΑ.Ε, την εναλλακτική της πρόταση και την ενωτική δημοκρατική αντιμνημονιακήπολιτική της και τη μόνη ουσιαστική αντιπολίτευση και την κύρια απειλή απέναντί του. Στη σημερινή Βουλή δεν υφίσταται πραγματική αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ και Το κατεστημένο δεν θέλει να υπάρξει και στην επόμενη.

Αν οι διώξεις σε βάρος μας σχεδιάστηκαν από το Μαξίμου, εκτελέστηκαν στην πράξη από το παρακρατικό όργανο του Τσίπρα και του επιτελείου του, που, άκουσον-άκουσον, είναι το τμήμα της Γενικής Ασφάλειας για την «Προστασία του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

Ξανά η Ασφάλεια, στις μέρες μας, «προστατεύει» το πολίτευμά μας! Με δυο λόγια, το «παρακράτος» προστατεύει το κράτος και η «μνημονιακή χούντα» τη δημοκρατία.

Και ενώ έχουν ξεκινήσει δικαστικές διώξεις, αυτές δεν ξεκαθαρίζονται και σέρνονται ως δικαστική ομηρία δική μου και ηγετικών στελεχών της ΛΑ.Ε και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο.

Μόνο σε δημοκρατίες «αλά Τούρκα» συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, να πηγαίνουμε σε εκλογές με υπόδικα δημοκρατικά κόμματα. Αυτά συνιστούν πρώτου μεγέθους πολιτική ανωμαλίανόθευση των εκλογών και κατάλυση της ήδη κλινικά νεκρής ελληνικής δημοκρατίας.

3. Τελικά η Κυβέρνηση ελέγχει την Δικαιοσύνη, την χειραγωγεί;

ΑΠ: Η Δικαιοσύνη έχει ένα μεγάλο διαχρονικό δίδυμο πρόβλημα. Πρώτον, είναι, με κάποιες εξαιρέσεις, βαθιά συστημική, βαθιά συντηρητική και συχνά ακραία αντιδραστική. Είναι ιδιαίτερα φιλική και συχνά εξόφθαλμα και σκανδαλωδώς χαριστική προς τους ισχυρούς, αλλά ιδιαίτερα σκληρή, περιφρονητική, άτεγκτη και πολλές φορές ανυπόφορα άδικη απέναντι στους φτωχούς και αδύνατους, ιδιαίτερα αν έχουν απέναντί τους κατεστημένα συμφέροντα ή τις Αρχές και την Ασφάλεια. Δεύτερον, η Δικαιοσύνη είναι κατά τεκμήριο δουλική προς την εξουσία και μάλιστα τόσο περισσότερο δουλική, όσο πιο υποτελής, φιλοολιγαρχική και ξενόδουλη είναι η εκάστοτε εξουσία. Οι όποιες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Προχτές επισκέφθηκα την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την κ. Ξένη Δημητρίου και της έθεσα πρώτον, το θέμα της μήνυσης που καταθέσαμε ως ΛΑ.Ε πριν τρία χρόνια (!) για το μέγα σκάνδαλο της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, η οποία μήνυση ούτε στο αρχείο μπαίνει, ούτε προωθείται και έχει μπει στην πράξη στο ψυγείο. Οι λόγοι είναι ευνόητοι. Της έθεσα επίσης την ανάγκη να προχωρήσουν τάχιστα οι εισαγγελικές παραγγελίες και είτε να πάμε για τις διώξεις σε βάρος μας στο ακροατήριο, πριν τις εκλογές, είτε οι διώξεις ως αβάσιμες και μετά συγγνώμης να τεθούν στο αρχείο. Λογικά αιτήματα και έτσι είπε πως τα αντιμετωπίζει η κ. Ξένη Δημητρίου. Μετά από λίγες μέρες έλαβα με εντολή της Εισαγγελίας και νέα κλήση απολογίας από την αμαρτωλή Διεύθυνση Ασφαλείας και βροχή ήρθαν και έρχονται οι νέες κλήσεις για απολογία στους συναγωνιστές μας.

Τα συμπεράσματα δικά σας και για την ελληνική δικαιοσύνη και για το ελληνικό κράτος-παρακράτος.

4. Στα υπόλοιπα. Πώς βλέπετε να εξελίσσεται η προστασία της α’ κατοικίας; Θα πάμε σε μπαράζ πλειστηριασμών φτωχών νοικοκυριών ή σε ένα προστατευτικό πλαίσιο;

ΑΠ: Ο νόμος Κατσέλη, ο οποίος ίσχυε μέχρι τώρα, ήταν διάτρητος, όδευε από το κακό στο χειρότερο και τελευταία ελάχιστες δικαστικές αποφάσεις δικαίωναν τους ανήμπορους δανειολήπτες.

Τώρα, με την συμφωνία κυβέρνησης-τραπεζών καταργείται και αυτός ο διάτρητος νόμος Κατσέλη και μαζί του και τα τελευταία, σχεδόν, ίχνη προστασίας των σπιτιών των δανειοληπτών και των μικρών περιουσιακών στοιχείων τους.

Ακολουθεί ένα τσουνάμι πλειστηριασμών και εξώσεων και αυτό είναι ένας βασικός λόγος που έχει εξαπολυθεί πογκρόμ δικαστικών διώξεων σε βάρος μας. Θέλουν να τρομοκρατήσουν τους πολίτες για να ανακόψουν, ματαίως, ευρείες κοινωνικές αντιδράσεις.

5. Κύριε Λαφαζάνη θα δούμε κοινό πολιτικό και εκλογικό μέτωπο με πυρήνα την ΛΑ.Ε και άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς;

ΑΠ: Αποτελεί υπέρτατο εθνικό και κοινωνικό καθήκον αυτή την ώρα και ενόψει των εκλογών, να συγκροτηθεί, έστω και την ύστατη στιγμή, ένα μεγάλο πολιτικό και εκλογικό μέτωπο όλων, χωρίς καμία εξαίρεση, των αριστερών, των προοδευτικών, των πατριωτικών, των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Όσες δυνάμεις αρνούνται και γυρίζουν, με διάφορες προφάσεις, την πλάτη σε αυτό το μέτωπο και όσες θέτουν προσχηματικούς όρους και προϋποθέσεις για να αρνηθούν τη διαμόρφωσή του, προσφέρουν, εκ των πραγμάτων, ανεξαρτήτως δικαιολογιών, ανέλπιστες υπηρεσίες στις δυνάμεις όλων των αποχρώσεων του σημερινού νεοαποικιακού συστήματος εξανδραποδισμού της χώρας και εκμετάλλευσης του λαού μας.

Οι καιροί ου μενετοί.

Για το Γραφείο Τύπου
02/03/2019

Οι επικουρικοί, οι συμβασιούχοι του ΟΑΕΔ και με ατομικές συμβάσεις (ΣΟΧ) καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στα Νοσοκομεία

Πρέπει οι συμβάσεις τους να μετατραπούν σε Αορίστου Χρόνου

Του Γιώργου Μανουσάκη,
νοσηλευτή, προέδρου ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων
Γενικού Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου Κρήτης.
Πηγή: ygeionomikoi.gr

Το γεγονός ότι οι συνάδελφοι συμβασιούχοι του ΟΑΕΔ δεν θα απολυθούν το Φεβρουάριο και το Νοέμβριο του 2019 είναι θετικό και το διεκδικήσαμε με τις κινητοποιήσεις, τις απεργίες και τις συγκεντρώσεις μας.
Όμως παράλληλα η κυβέρνηση αρνείται να μετατρέψει τις συμβάσεις όσων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στα Νοσοκομεία σε αορίστου χρόνου.
Είναι αυταπόδεικτο ότι οι συμβασιούχοι του ΟΑΕΔ, οι επικουρικοί και οι εργαζόμενοι με ατομικές συμβάσεις (ΣΟΧ) καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στα Νοσοκομεία και πρέπει οι συμβάσεις τους να μετατραπούν σε Αορίστου Χρόνου, κάτι που η κυβέρνηση αρνείται, παρότι  το επιβάλει η Ευρωπαϊκή Νομοθεσία και νομολογία (υπάρχει πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για το θέμα).

Μέχρι στιγμής, μέσα στο 2018 η κυβέρνηση δεν έχει προκηρύξει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΘΕΣΗ προσωπικού για τα Νοσοκομεία πλην ιατρών. Περιμένουμε μόνο την προκήρυξη για τις θέσεις των νυν επικουρικών, για την οποία τις τελευταίες ημέρες υπάρχει έντονη φημολογία ότι θα μετατεθεί για το νέο έτος.
Ουσιαστικά συνεχίζεται η τακτική των ελαστικών σχέσεων εργασίας στα Νοσοκομεία, τακτική που έχει αποδειχθεί αδιέξοδη και αναποτελεσματική. Παράλληλα, με την ανανέωση οι συνάδελφοι τίθονται από τους υπουργούς σε μια κατάσταση προεκλογικής εργασιακής ομηρείας.

Απέναντι σε αυτά, όλοι μαζί πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα για μόνιμες και σταθερές σχέσεις εργασίας στα Νοσοκομεία με κάλυψη των πάγιων και διαρκών αναγκών με μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου και με προκηρύξεις νέων μόνιμων θέσεων.

«Ζεις; Όλοι στο καφενείο λένε ότι σκοτώθηκες»

Συνέντευξη του Τάσου Κατιντσάρου
για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Πηγή: ektosgrammis.gr

Ο Τάσος Κατιντσάρος γεννήθηκε το 1955 στο Περιστέρι. Το 1973, απόφοιτος πλέον του εξατάξιου γυμνασίου, ιδιωτικός υπάλληλος και μέλος της Κ.Ο. Μαχητής, έλαβε μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, γεγονός που καθόρισε την μετέπειτα πορεία και πολιτική του ένταξη. Για τις μέρες εκείνες, για τα γεγονότα και τις προσωπικές του εμπειρίες, μίλησε στις 13 Απριλίου 2012, στο Περιστέρι, στον Ιάσονα Χανδρινό, στο πλαίσιο της έρευνας του τελευταίου μαζί με τον Κωστή Χριστοδούλου για την εξέγερση. Το κείμενο της συνέντευξης δημοσιεύεται σήμερα, ως ελάχιστος φόρος τιμής στον Τάσο Κατιντσάρο, ο οποίος απεβίωσε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018.

 

Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι η ματιά που βλέπεις [τα πράγματα]. Διαπίστωσα πολλές φορές ότι, με ανθρώπους που συχνά ήσουνα δίπλα ή συμμετείχανε μ’ έναν τρόπο στα γεγονότα, άλλα γεγονότα είχανε ζήσει αυτοί κι άλλα γεγονότα είχες ζήσει εσύ! Για παράδειγμα, υπήρχαν άνθρωποι που θεωρούσαν ότι το Πολυτεχνείο ήταν μειοψηφικό γεγονός. Αυτοί είναι κυρίως εκείνοι που έδωσαν τη μάχη των «δωματίων», των συνελεύσεων και των μηχανισμών (ποια γραμμή θα περάσει, αν θα βγει το Α ή το Β) και η επαφή τους με τον κόσμο μάλλον δεν ήταν το κύριο [στοιχείο]. Αυτό είναι ένα πρώτο που με σφράγισε. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι όταν συμμετέχεις κάπου, δεν είναι εύκολο να έχεις την ίδια ανάγνωση του γεγονότος ⎼ όταν μάλιστα το γεγονός είναι τόσο μεγάλο. Άλλος το έκανε πιο μικρό για να μπορέσει να κάνει πιο εύκολη την ανάγνωσή του, άλλος το μεγαλοποιούσε υπερβολικά και το ’κανε [υπόθεση] όλου του ελληνικού λαού. Όλη την γκάμα την έβλεπες.

Εγώ είχα μόλις δώσει εξετάσεις και δεν είχα περάσει και, όπως κάθε καλοκαίρι, δούλευα σ’ ένα κατάστημα που πούλαγε μουσικά όργανα στην Πατησίων. Στα Χαυτεία. Και με το που ξεκίνησε το Πολυτεχνείο, τέλειωσα τη δουλειά στις 15.00-16.00 και πήγα απέξω απ’ το Πολυτεχνείο. Είχαν κατέβει οι φοιτητές απ’ τη Νομική και υπήρχε μια συρροή κόσμου ⎼όχι υπερβολικά πράγματα βέβαια⎼ και φώναζε ο κόσμος συνθήματα: «Κάτω η Χούντα» κ.λπ. Υπήρχε μια διαφορά στα συνθήματα κι από τη Νομική ακόμα (την οποία την είχα παρακολουθήσει ως μαθητής, πήγαινα φροντιστήριο και το ’σκαγα…). Στη Νομική δεν υπήρχε το «Κάτω η Χούντα». Το πιο «ακραίο» σύνθημα ήταν το «ΕΣΑ-ΕΣ-ΕΣ Βασανιστές». Στο Πολυτεχνείο, τα συνθήματα ήταν από μιας αρχής πολύ πιο πολιτικοποιημένα, καταγγελτικά του καθεστώτος, χιουμοριστικά για τον Μαρκεζίνη και τον Παπαδόπουλο και εξεγερσιακά (το «Ταϊλάνδη»[1] απ’ την αρχή). Αλλά το «κάτω» μπήκε απ’ την πρώτη στιγμή. Και, θυμάμαι, κάθισα μπροστά στην πόρτα στην Πατησίων, είχαν έρθει κάτι φίλοι απ’ το Περιστέρι και μπήκαμε μαζί μέσα, γιατί κάποια στιγμή άρχισε να λέει το μεγάφωνο «όσοι πρέπει να μπείτε, μέσα,  όσοι θέλετε να μείνετε, γιατί θα έρθουνε ασφαλίτες και χαφιέδες και πρέπει να προστατευθούμε». Το κάπως κωμικό είναι ότι ο άνθρωπος που μπήκαμε μέσα μαζί, ένας βιβλιοπώλης απ’ το Περιστέρι (που εγώ δεν ήξερα τη μορφή της στράτευσής του), ήταν στρατευμένος στον «Ρήγα Φεραίο». Ούτε κι αυτός ήξερε βέβαια τι γινότανε με τα κόμματα και τα λοιπά.

Μπήκαμε μέσα. Παρακολούθησα τη συνέλευση της Φυσικομαθηματικής Σχολής, στις 3 η ώρα τη νύχτα… Πρέπει να γίναν ανάλογες όλων των σχολών. Εγώ πήγα στη Φυσικομαθηματική γιατί ήταν ένας φίλος μου ⎼πάλι απ’ το Περιστέρι⎼ που μου λέει «δεν έρχεσαι να παρακολουθήσεις τι λέμε;». Ε, ήτανε περίπου 100 άνθρωποι, μπορεί και λίγο παραπάνω, ήτανε πολύ αγωνιστικά τα πράγματα. Μου ’χε κάνει εντύπωση κάτι που είχε πει ένας αριστεριστής και που ήταν το πιο «δεξιό» πράγμα που άκουσα μες στο Πολυτεχνείο. Αναρωτήθηκα από τότε ⎼μεγάλη κουβέντα⎼ κι ακόμα αναρωτιέμαι. Ήταν ο Διονύσης ο Μαυρογένης, μυθικό πρόσωπο και με όλα όσα έγιναν στο όνομά του απ’ το ΚΚΕ κ.λπ. Σηκώθηκε στη συνέλευση ⎼το θυμάμαι σαν τώρα⎼ και είπε: «Κοιτάξτε συναγωνιστές, εμείς παλεύουμε αλλά δεν θα τη ρίξουμε τη Χούντα σήμερα. Ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος». Εκεί, μόνο που δεν τον λίντσαρε ο κόσμος… Ο κόσμος σηκώθηκε κι άρχισε να τον βρίζει και «τι είν’ αυτά που λες;». Βεβαίως, εκλέχθηκε στη συντονιστική επιτροπή γιατί, απ’ ό,τι κατάλαβα, όλοι οι καταξιωμένοι ως αγωνιστές εκλεχτήκανε. Αλλά με σόκαρε και μένα αυτή η κουβέντα, κι ακόμα με προβληματίζει. Γιατί ακόμα κι εσύ, όταν έχεις μια στρατηγική στο μυαλό σου και δεν είσαι σίγουρος για κάποια γεγονότα, αν είναι δυνατόν να τη μεταφέρεις σαν κλίμα εκτίμησης στον ίδιο τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος εκεί πίστευε ακράδαντα ότι θα την έριχνε τη δικτατορία, αλλιώς δεν θα πάλευε. Ο κόσμος πάντα για το άμεσο παλεύει, δεν παλεύει για την προοπτική. Βεβαίως υπάρχουν άνθρωποι και δυνάμεις και οργανισμοί που εντάσσουν σε μια προοπτική. Ο κόσμος όμως δεν παλεύει παρά για κάτι το συγκεκριμένο. Δεν μπορείς να λες «Κάτω η Χούντα» και να μην πιστεύεις ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί. Γιατί όπως είδαμε, πεθάνανε 150 άνθρωποι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Αν δεν πιστεύανε ότι θα έπεφτε, μπορεί και να μην πεθαίνανε. Αυτό είναι κάτι σοβαρό που επίσης δεν έχει βγει. Παρακολούθησα αρκετές συνελεύσεις και μετά, αλλά ήταν καθοριστική αυτή η ομιλία του Διονύση, ενός μετρημένου αγωνιστή, χωρίς μεγάλα λόγια. Και απ’ το κομμάτι που κατέβηκε απ’ τη Νομική το πρωί και να κάνει γεγονότα. Προσπάθησε να δώσει τη διάρκεια του αγώνα (κι αυτό εκτιμιέται) αλλά ακόμα πιστεύω πως πρέπει να φιλτράρεται αυτή η σκέψη, είναι καθοριστικό. Το λέω και για μας, σήμερα, που λέμε πολλές φορές κατεβαίνοντας στο Σύνταγμα, ότι «θα ’ναι μακρύς και δύσκολος ο αγώνας». Και το λέμε γιατί θέλουμε ν’ ανατρέψουμε τον καπιταλισμό αλλά ο άλλος δεν κατεβαίνει για ν’ ανατρέψει τον καπιταλισμό, αλλά γιατί θέλει ν’ ανατρέψει τον Παπανδρέου ή τον «Παπαδήμιο» ή τον Παπαδόπουλο ⎼ κατάλαβες; Και το πιστεύει. Κι αφού το πιστεύει, γίνεται εξέγερση. Το πίστεψαν ο Κομνηνός κι ο Μυρογιάννης. Το πιστέψανε, δεκαεφτάχρονα παιδιά, και μπήκανε μπροστά στις σφαίρες και τα τανκς.

Τέλος πάντων, είναι μια νύχτα με ζυμώσεις περίεργες και μετά με αντιπαραθέσεις με ασφαλίτες που έρχονται από απέναντι, πέφτουνε κάποια νεράντζια κι ιστορίες. Απ’ το πρωί [της Πέμπτης] ξεκινά μια μαζική εμφάνιση ανθρώπων γύρω απ’ το Πολυτεχνείο, πολύ γρήγορα οι αστυνομικοί κλοιοί που πάνε να στηθούν καταρρέουν και γίνεται πολύ μαζικό το γεγονός. Όχι βέβαια με τεράστιες διαστάσεις. Ενώ την πρώτη νύχτα πρέπει να είναι στο Πολυτεχνείο 2-3.000 άνθρωποι (τώρα, ό,τι βλέπουν τα μάτια μου), τη δεύτερη μέρα πληθαίνει και το ποσοστό των ανθρώπων που βρίσκονται μέσα και των ανθρώπων που «περισφίγγουν». Είναι κάποιες σκηνές που θέλω να καταγράψω γιατί είναι πραγματικά φοβερές για τον χαρακτήρα της εξέγερσης: Π.χ. εγώ δεν φοβήθηκα ούτε την αστυνομία ούτε τον στρατό παρά μόνο κάποιους που έβγαιναν με μια ντουντούκα από καιρού εις καιρόν κι έλεγαν: «Όσοι δεν είναι φοιτητές να σηκωθούν να φύγουν!». Κι έλεγα, θα με διώξουν κι εμένα που δεν είμαι φοιτητής… Βέβαια σταμάταγε αυτό, διάφοροι εμφανιζόντουσαν: «Αφήστε ρε τον κόσμο, είναι κι οικοδόμοι εδώ» κ.λπ. Γινόταν όμως αυτό ιδιαίτερα τη δεύτερη μέρα (την τρίτη μέρα που είχε πληθύνει ο κόσμος πάρα πολύ δεν ειπωνότανε καθόλου). Το άλλο ήτανε ⎼η γνώμη μου είναι δηλαδή⎼ ότι η πρώτη λαϊκή διάσταση του γεγονότος δόθηκε από τους μαθητές. Η διαφορά απ’ όλα τ’ άλλα γεγονότα (και είναι πραγματικά συγκινητικό γιατί τότε οι μαθήτριες φοράγανε ποδιές) είναι ότι περάσανε χιλιάδες μαθητές. Από τη δεύτερη μέρα, όσοι ήμασταν μέσα στο Πολυτεχνείο γράφαμε συνέχεια ⎼ήτανε μια τεράστια παραγωγική δουλειά⎼ προκηρύξεις, συνθήματα, τρικάκια, τα δίναμε στους απέξω να τα μοιράζουνε κ.λπ. ή δουλεύαμε σε διάφορους τομείς που αποφάσιζαν οι συνελεύσεις, ή στα μαγειρεία ή στις πόρτες κάναμε περιφρούρηση· ελάχιστοι πάντως κάθονταν. Αυτό που αμέσως διαπίστωσα ήταν το βλέμμα και η μαζική αποδοχή από κομμάτια μαθητών. Εκεί κατάλαβα ότι το πράγμα αλλάζει.

Από κει και πέρα, τι να πω; Το πράγμα μύριζε λαϊκή εξέγερση: από φουρναραίους που μας έφερναν κοφίνια με φραντζόλες, μέχρι ανθρώπους που μας δίνανε λεφτά χωρίς να μας ξέρουνε. Εμένα ένας στην πόρτα μου ’δωσε ένα χιλιάρικο. Κι εγώ ούτε σκέφτηκα και το ’βαλα στο κουτί. Κι αυτό δεν θα συνέβη μόνο με μένα, θα συνέβη με πολλαπλασιαστικό τρόπο. Καταλάβαινες δηλαδή ότι εδώ κάτι συμβαίνει, κάτι αλλάζει στον κόσμο… Βεβαίως ήτανε κι άλλη η απόσταση από ό,τι η Νομική, αλλά ήταν κι η ωρίμανση αυτού του διαστήματος. Οι συνεχείς μάχες που δόθηκαν απ’ τον Μάρτη μέχρι τον Νοέμβρη [έφεραν] πολύ γρήγορη κλιμάκωση. Έτσι γίνεται. Όταν κάτι αρχίζει και τρίζει, φαίνεται ότι το λαϊκό αισθητήριο το μυρίζεται με άλλον τρόπο από αυτόν που αντιλαμβάνονται οι πρωτοπορίες. Και μάλιστα οι πρωτοπορίες της εποχής οι οποίες είναι κι αρκετά ξεκομμένες απ’ τον ίδιο τον λαϊκό παράγοντα ⎼ οργανώσεις που στην καλύτερη περίπτωση είναι 100-150 μέλη. Και φαίνεται αυτό απ’ τα γεγονότα στις άλλες πόλεις, που είναι ξεκομμένες. Βέβαια αρχίζουν και κάπως αργά, αλλά δείχνουν ότι δεν έχει παρατηρηθεί η κλιμάκωση των συγκρούσεων που είχε παρατηρηθεί στην Αθήνα. Το μνημόσυνο του Παπανδρέου ήταν η πρώτη μαχητική αντιπαράθεση με την αστυνομία: Ο κόσμος όχι μόνο δεν σταμάτησε, αλλά ανάγκασε την αστυνομία να αμυνθεί και να φύγει στο τέλος. Ήταν το πρώτο δείγμα ότι αλλάζει η «φάση», γι’ αυτό και διογκώθηκε το Πολυτεχνείο σε τέτοιον βαθμό.

Σαν κομμούνα ήταν. Ένα πράγμα σε οργασμό, σε μια συνεχή παραγωγική λειτουργία, με συνελεύσεις… Αυτό το έχω ξαναπεί, νομίζω ότι ήταν η πιο δημοκρατική λειτουργία που έχει ακολουθηθεί από ένα κίνημα. Συνελεύσεις οι οποίες αποφάσιζαν στην πολιτική γραμμή του κινήματος και είχαν γραμμή ότι πρέπει να ανατραπεί η χούντα και καμία δεν δέχτηκε τη γραμμή που πρότειναν και τα δύο κόμματα της αριστεράς, της «οικουμενικής κυβέρνησης» σαν λύση, και τράβηξαν τη σύγκρουση μέχρι το τέλος. Μάλιστα, η εργατική συνέλευση που, κατά τη γνώμη μου έχει και την πιο ριζοσπαστική και καλογραμμένη απόφαση (και μ’ έναν τρόπο, λογοκρίθηκε κιόλας απ’ τη συντονιστική επιτροπή ⎼ θα τα ξέρεις αυτά), λέει καθαρά ότι «δεν θα επιτρέψουμε να παραδοθεί η εξουσία σε αυτούς που με τα γενικά περί δημοκρατίας λόγια τους προσπαθούσαν να μας κανακέψουν όλο το προηγούμενο διάστημα». Κι είναι γεγονός ότι και οι αστοί πολιτικοί που εμφανίστηκαν στο Πολυτεχνείο δεν έτυχαν και ιδιαίτερης υποδοχής. Ιδιαίτερης λαοφιλίας έτυχαν άλλοι. Όταν μπήκε μέσα ο Ξυλούρης, ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Τον σηκώσανε στα χέρια και τραγούδαγε όλο το Πολυτεχνείο το «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Αυτός, μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο (δεν ξέρω, μπορεί και να ’κλαιγε κιόλας ο άνθρωπος), δεκάδες χιλιάδες κόσμου γύρω του, σαν τεράστια διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο. Και με τον Μαρκόπουλο. Με τους καλλιτέχνες ήταν αλλιώς, με τους αστούς πολιτικούς ο κόσμος ήταν κουμπωμένος, με τους αριστερούς πολιτικούς δεν ξέρω ⎼ δεν είδα και κανέναν, να σου πω την αλήθεια, παρόλο που οι περισσότεροι ήταν ελεύθεροι. Νομίζω ότι ίσχυσε η παλιά, καλή, δοκιμασμένη γραμμή του Κόμματος: «Οι βαλίτσες κάτω απ’ το κρεβάτι και στα γεγονότα δεν συμμετέχουμε». Παρόλο που ήταν ανάγκη να συμμετέχεις. Συμμετείχε όλος ο κόσμος. Την Παρασκευή πλέον είναι όλες οι ηλικίες, όλα τα στρώματα.

Αυτό που θέλω να πω είναι η τεράστια σημασία του ραδιοφωνικού σταθμού. Και η αναπαραγωγή του από δεκάδες πειρατές. Που έφτασαν το μήνυμα σε όλες τις συνοικίες. Εδώ, στο Περιστέρι είχαμε δυο πειρατές: Τον «Όλιβερ», που έπαιζε ροκιές κι έναν άλλον, που έπαιζε Καζαντζίδη. Και οι δύο συνδέθηκαν με το Πολυτεχνείο και το αναπαρήγαγαν ακόμα κι όταν έπεσε. Κι απ’ ό,τι έχω καταλάβει, με τα τεχνικά μέσα, αν δεν υπήρχαν αυτοί, το μήνυμα του σταθμού θα έφτανε μόνο μερικά τετράγωνα. Αυτοί έδωσαν τη διάσταση τη μαζική.

Τη δεύτερη μέρα αρχίζουν κι έρχονται διάφορα κομμάτια, όπως [οι αγρότες] απ’ τα Μέγαρα με το περίφημο «Κάτω το κεφάλαιο», που το φώναξαν οι άνθρωποι ενάντια σε συγκεκριμένο κεφαλαιοκράτη ⎼ο Ανδρεάδης πρέπει να ’ταν, που πήγε να τους πάρει τα χωράφια⎼ (όχι ότι ήταν γενικώς ενάντια στο κεφάλαιο), αλλά φωνάχτηκε αρκετά αυτό το σύνθημα. Ριζοσπαστικοποιείται ο κόσμος, «Ή τώρα ή ποτέ», «Επανάσταση, λαέ», αρχίζει το πολιτικό στοιχείο και βράζει. Υπάρχουν διάφορα πανό που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν στην Πατησίων, γίνονται διάφορα με τα συνθήματα. Να σου πω αυτό: Εγώ από την Πέμπτη το πρωί, με μια παρέα παιδιών απ’ το Περιστέρι, κρατάμε την πρώτη πύλη της Στουρνάρα ⎼ την κύρια πύλη στη Στουρνάρα. Υπάρχει ένα μεγάφωνο, φωνάζουμε, τραγουδάμε κι έρχονται άνθρωποι και λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Κάποια στιγμή, εντός της ημέρας, έρχεται μια κοπέλα μ’ ένα χαρτί και λέει: «Συναγωνιστές, αυτή είναι η απόφαση της συντονιστικής επιτροπής, το μεγάφωνο είναι υπό τον έλεγχο της συντονιστικής επιτροπής». Μόνη της ήταν η κοπέλα. Της λέμε: «Συναγωνίστρια, κι εμείς αυτά που μας λέει η συντονιστική επιτροπή λέμε. Δεν τα λέμε βέβαια με σειρά, όπως μας έρχονται…». «Καλώς, λέει, άμα είναι κάτι, θα σας ειδοποιήσω». Μου φαίνεται ότι μέχρι το τέλος, το συγκεκριμένο μεγάφωνο έμεινε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο έλεγχο. Μάλλον θα πάλευε η συντονιστική επιτροπή να ελέγξει τον σταθμό (κι ούτε εκεί θα τα κατάφερε…). Γινόντουσαν τέτοια πράγματα. Οι συζητήσεις ήτανε θυελλώδεις. Για να καταλάβεις τις οπτικές γωνίες […], καταλυτικό ρόλο παίζουν τα συνθήματα που ακούγονται πρώτη φορά, το «Έξω το ΝΑΤΟ», «Έξω οι Αμερικάνοι». Ειδικότερα το «Έξω οι Αμερικάνοι» [ήταν] πολύ λαοφιλές. Και γίνεται συζήτηση τώρα, τεράστια πηγαδάκια, ότι δεν πρέπει να τα λέμε αυτά τα συνθήματα. Γιατί διώχνουνε κόσμο αντί να φέρνουν. Εγώ τότε νόμιζα, δυστυχώς, ότι αυτοί που τα λέγαν αυτά ήταν οπαδοί του Αντρέα Παπανδρέου, τίποτα κεντρώοι άνθρωποι. Μετά, απ’ ό,τι κατάλαβα, ήταν εκπρόσωποι των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της αριστεράς, που προσπαθούσαν να κοντύνουν τον ριζοσπαστισμό τους (παρόλο που το Κ.Κ. τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα ήθελε μετά να τον έχει και μονοπώλιο). Νομίζω ότι μαζικά θριάμβευε η ριζοσπαστικοποίηση της γραμμής. Την Πέμπτη και την Παρασκευή έρχονται οικοδόμοι, θυμάμαι ένα μπλοκ μ’ ένα πανό που γράφει «Οικοδόμοι». Μάλιστα, μου έχει διηγηθεί ένας οικοδόμος που ήταν τότε στην ΚΝΕ, ότι σύντροφός του που είχε έρθει από πιο πριν, δεν τον άφηνε να μπει στο Πολυτεχνείο γιατί, λέει, δεν έπρεπε να μπούμε εμείς οι εργάτες μέσα (γέλια). Είχε γίνει τεράστια δουλειά κι απ’ την εργατική συνέλευση στην κύρια πιάτσα των οικοδόμων της οδού Αθηνάς. Πήγε εκεί η απόφαση της συνέλευσης της Πέμπτης, μοιράστηκε και μπήκε το ζήτημα της γενικής απεργίας. Το ακολούθησε και η συντονιστική επιτροπή και οι φοιτητικές συνελεύσεις κι άρχισε να το προπαγανδίζει και ο ραδιοφωνικός σταθμός, κι έδωσε κι αυτό τη διάστασή του στην εξέγερση. Η είσοδος αυτών των κομματιών ήταν μεγάλα γεγονότα. Αυτοί τώρα έβγαιναν έξω, κάνανε δουλειά σε διάφορους χώρους κι επανέρχονταν με κόσμο, με ολόκληρες πορείες ⎼ πρέπει να συμπίπτει με την αρχή της σύγκρουσης η δεύτερη επάνοδος των οικοδόμων στο Πολυτεχνείο.

Η αστυνομία είναι εξαφανισμένη, όλα τα τρόλεϊ που πέρναγαν την πρώτη και τη δεύτερη μέρα είναι γεμάτα συνθήματα [και] μεταφέρεται το πνεύμα της εξέγερσης παντού, συνέχεια γίνονται συνελεύσεις που το καταγράφουν όλα αυτά, γίνονται προσπάθειες ποδηγέτησης αλλά δεν γίνεται σε τέτοια πράγματα. Η δεύτερη εργατική συνέλευση που παρακολούθησα ειδικά ⎼τίγκα το κτίριο Γκίνη, 500 άνθρωποι που δεν χωράνε να κάτσουνε⎼ και είναι συγκλονιστικά αυτά που λέγονται για το πώς πρέπει να παλέψουμε. Αλλά ήταν και συγκλονιστικό να κάθονται σε πανεπιστημιακά έδρανα άνθρωποι που δεν είχαν κάτσει ποτέ τους σε θρανίο, έτσι; Και να το αναγνωρίζουν. Θυμάμαι ένας είπε μάλιστα: «Πρέπει να αναγνωρίσουμε στους φοιτητές ότι αυτοί είναι ο σπινθήρας για να εξεγερθούμε. Η παραδοσιακή εργατική τάξη δεν κουνήθηκε όπως έπρεπε, αλλά από δω και πέρα, ας κάνουμε το καθήκον μας». Ξέρει ο κόσμος, κρύβει μεγάλη λαϊκή σοφία ο καθένας στο πώς χτίζονται γεγονότα.

Και η πορεία των γεγονότων είναι με γεωμετρική πρόοδο. Αν την Τετάρτη το βράδυ είναι 5.000 άνθρωποι, την Πέμπτη 30-50.000, την Παρασκευή πια χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα…Θυμάμαι ξύπνησα το πρωί […] και είναι συγκλονιστική η εικόνα μπροστά στο Πολυτεχνείο. Όλη η Πατησίων γεμάτη, με χέρια σηκωμένα. Ένας κόσμος που στροβιλίζεται και φωνάζει. Όπου και να κοιτάξεις, κόσμος παντού. Την Παρασκευή το απόγευμα πρέπει να ήταν 100.000 κόσμος, 200.000 κόσμος; Δεν μπορεί κανείς να μετρήσει, αλλά μέσα που ήμουν εγώ γινόταν το αδιαχώρητο […]. Ένας λαός σε κατάσταση παροξυσμού, φωνάζει συνθήματα μίσους, θέλει να δράσει εκείνη τη στιγμή και να δράσει καταλυτικά.

Οι προτάσεις μέσα στο Πολυτεχνείο παίρνουν ρυθμό πολυβόλου. Και αυτοί που θέλουν ν’ αποτρέψουν την έκρηξη και αυτοί που βλέπουν ότι πρέπει να τραβήξουν μέχρι το τέλος, κανένας δεν έχει εικόνα του τι πρόκειται να γίνει. Κάποια στιγμή θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι ειπώθηκε (πρέπει να ήταν απ’ τους κόλπους της ΚΝΕ, σε συνεργασία και με τον Ρήγα μ’ έναν τρόπο) πως πρέπει να φύγουμε. Μια μαζική έξοδος με μια πορεία μέχρι το Σύνταγμα και να διαλυθούμε. Το συζητούσαν σοβαρά και ήταν σε θέση να το κάνουν. Θυμάμαι έγιναν τότε τεράστιες συζητήσεις πάνω σ’ αυτά, αλλά εξοπλίστηκαν οι περιφρουρήσεις με μια γραμμή απ’ την αντίθετη άποψη, ότι «όποιος σας λέει να φύγουμε, είναι προβοκάτορας» (γέλια). Σε τελική ανάλυση, τα ίδια τους τα μέλη που φύλαγαν τις εισόδους, έτοιμα να κουτρουβαλιάσουνε οποιονδήποτε εκφραζόταν έτσι. Οξυμένη κατάσταση, υπήρχε όμως το στοιχείο του διαλόγου (με ένταση βέβαια), ο οποίος ήταν υγιής. Εγώ, να σου πω την αλήθεια, δεν έχω συναντήσει πιο υγιή διάλογο στο κίνημα, από τότε. Νομίζω ότι είναι ο πιο συντροφικός διάλογος που έχω ζήσει. Μπορεί να ήμουν και παιδί και να το ’χω μεγαλοποιήσει, αλλά συμμετείχαν όλοι σε κάτι κοινό. Έβλεπες τον διπλανό αντικειμενικά ως σύντροφό σου γιατί συνεισέφερε με τον ίδιο τρόπο που συνεισέφερες κι εσύ ή με κάποιον παραπλήσιο. Θυμάμαι στη συζήτηση που κάναμε στον Μαχητή μετά, η μοναδική αυτοκριτική που είχαμε κάνει (βγήκε και κείμενο) ήταν μήπως θα μπορούσαμε να είχαμε προτείνει κυβέρνηση εργατικών, επαναστατικών οργανώσεων και κομμάτων απέναντι στην οικουμενική που προτείναν αυτοί κι έτρωγε φούμο. Νομίζω όμως ότι θα ήταν εξτρεμισμός γιατί κανείς δεν ήξερε εκείνη την εποχή τι ήταν οι επαναστατικές οργανώσεις και τα κόμματα εκείνης της εποχής ⎼ τα ’μαθε μετά τη Δικτατορία.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την εργατική συνέλευση να σταματάει επειδή έχουν αρχίσει οι συγκρούσεις· έρχονται μέσα και λένε «Σύντροφοι, υπάρχουν χτυπημένοι», δημιουργείται αυτή η «λαϊκή κλινική», με φοιτητές της Ιατρικής που πραγματικά σώζουν κόσμο. Εγώ είχα τις εξής εμπειρίες με τις σφαίρες: Μ’ έναν τρόπο ρίχνανε ελεύθεροι σκοπευτές από την ταράτσα του Ακροπόλ. Σε μια χρονική στιγμή βλέπαμε να κουνιούνται τα φύλλα των δέντρων. Μου λέει ένας συναγωνιστής: «Σφαίρες είναι αυτές». «Και καθόμαστε εδώ ρε;», «Λες να είναι πραγματικές;», «Δηλαδή τι να μας ρίχνουνε; Πλαστικές; Θα έχουνε βάλει ελεύθερους σκοπευτές και μας ρίχνουν με πλαστικές;». Για χρονικό διάστημα μισής ώρας θυμάμαι κρύφτηκα πίσω από ένα αυτοκίνητο που ήταν στο προαύλιο, αλλά μετά το ξέχασα κι αυτό και ξαναβγήκα. Ένα άλλο είναι ότι έβλεπα διάφορους ανθρώπους με αίματα να περνάνε μπροστά μου. Και το τρίτο, όταν μετέφερα κάτι γάλατα σε μια πόρτα, από τη Στουρνάρα στην Τοσίτσα. Από την ένταση και την κούραση των ημερών, κάποια στιγμή κατέρρευσα· λιποθύμησα όπως κράταγα την κούτα με τα γάλατα. Με μαζέψανε λοιπόν τα παιδιά και με πήγανε στη «λαϊκή κλινική» αμέσως. Ξύπνησα εκεί, κοιτάω γύρω μου και βλέπω μια αίθουσα βαμμένη στο αίμα, βογκητά τρομερά, και μια υπέροχη κοπέλα, ξανθιά ⎼γιατρίνα⎼ μ’ ένα χαμόγελο φοβερό να μου λέει: «Πώς είσαι;», «Καλά, καλά» (να φύγω από δω μέσα αμέσως!) (γέλια). «Τι έπαθες;», «Λιποθύμησα». Μου έδωσε μια πορτοκαλάδα, μου ’δωσε και μια ασπιρίνη. Μου λέει: «Θες να κάτσεις κι άλλο;». Να κάτσω, μ’ αυτά που έβλεπα, αποκλείεται. Ήτανε γεμάτα τα κρεβάτια (δεν ξέρω πώς τα ’χανε φτιάξει), το ένα πάνω στ’ άλλο ⎼ γινότανε δουλειά τρομερή εκεί μέσα. Κι εκεί κατάλαβα ότι τι πράγμα δεν έχει σωτηρία. Κι επιλέξαμε να μείνουμε μέχρι το τέλος.

Σιγά σιγά περιορίστηκε το γύρω, ώσπου δεν έμεινε κανένας απέξω. Και μετά οι περίφημες σειρές: Τα ΛΟΚ, η ασφάλεια, η αστυνομία, όλη η Πατησίων και γύρω γύρω. Και το τανκ με το φως το εκτυφλωτικό. Έβλεπα όλη τη σκηνή, ήμουνα στης Αρχιτεκτονικής τον εξώστη. Το είδα όλο […] Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν άτομα με τις γροθιές υψωμένες. Κι όταν μπήκε το τανκ, έπεσαν προς τα πίσω. […] Δεν πέρασε ένα λεπτό και ήρθαν οι λοκατζήδες, ήτανε κι αυτό τρομακτικό. Εμείς δεν είχαμε τέτοιες εμπειρίες. Φοράγανε μαντίλια, στολές μάχης, παραλλαγή. Μόνο που τα παιδιά τα ’χανε χαμένα κι αυτοί. Να σου πω, από μια άποψη, καλύτερα που μπήκαν αυτοί κι όχι οι μπάτσοι. Ένα χαρακτηριστικό που το θυμάμαι: Φωναζόταν το σύνθημα (από πριν) «Φαντάροι αδέρφια μας». Μπήκαν οι φαντάροι, κάναν ένα διάδρομο, ήταν κατακίτρινα τα παιδιά, φαινόντουσαν. Κάποιοι εκεί πήγαν να σηκώσουν ένα φαντάρο στα χέρια! Τα ’χε χαμένα το παιδί, δεν ήξερε τι να κάνει. Κάποιοι πιο ψύχραιμοι ευτυχώς είπαν «τι κάνετε ρε μαλακισμένα, σοβαρευτείτε. Θα το κάψουμε το παιδί». Μας άνοιξαν έναν διάδρομο, κατεβήκαμε και μας βγάλαν απ’ την κεντρική είσοδο. Ήταν αυτή η Μερσεντές που λειτουργούσε σαν οδόφραγμα και περνάγαμε είτε από πάνω της είτε από δίπλα της. Εγώ προσωπικά πρέπει να έπεσα τουλάχιστον δέκα φορές κάτω. Έκανα μια απλή σκέψη (είχα και μια κοπέλα μαζί μου, οπότε δεν ήταν μόνο η σωτηρία η δικιά μου): Η μόνη μας ελπίδα είναι ότι δεν μπορούν να μας πιάσουν όλους ⎼γιατί δεν χωράμε να μας πιάσουν όλους⎼ και ο μόνος τρόπος είναι να είσαι μαζί με το πλήθος. Όποιος φεύγει απ’ το πλήθος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να πάθει κακό. Μας έβγαζαν κατά κύματα, το δικό μας κύμα πήγε προς την Τοσίτσα. Ε, εκεί ορμάγανε. Με ρόπαλα, με κλοτσιές, με μπουνιές, έπεσε πολύ ξύλο. Και ιδιαίτερα Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας ήταν ένα κομάντο της ασφάλειας με κάτι ξύλα τρία μέτρα το καθένα που βαράγανε στο ψαχνό, ας πούμε. Πώς γλιτώσαμε εκεί και πώς με βαστάγαν τα πόδια μου, δεν μπορώ να καταλάβω (έφαγα ελάχιστο ξύλο εκεί). Και μπήκα στην πρώτη ή δεύτερη πολυκατοικία πίσω απ’ το Πολυτεχνείο ακριβώς. Στο διαμέρισμα που μπήκα εγώ κι ένας δημοκράτης δικηγόρος με την κόρη του και τη γυναίκα του, πρέπει να ήμασταν 150 άνθρωποι, πρέπει σ’ όλη την πολυκατοικία να ’μασταν πάνω από 500. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, το πρωί ήρθε ένας συναγωνιστής και λέει: «Είμαστε πάρα πολλοί στην πολυκατοικία συναγωνιστές και αποφασίσαμε ότι μπορούμε να κάνουμε συνέλευση στα σκαλιά» (γέλια). Του είπανε «είσαι βλάκας και μην ξανακούσουμε τέτοιες βλακείες!».

Τι έβλεπα από κει; Οι ασφαλίτες μπήκανε μέσα και το κάνανε μπλε μαρέν το Πολυτεχνείο (οι φαντάροι αποχώρησαν με βήμα και τραγούδι κατά τις 4.00-4.30) ⎼ έβλεπα από τις γρίλιες. Στο κτίριο το πίσω, από την πλευρά της Μπουμπουλίνας που έβλεπα, μπήκαν ασφαλίτες και σπάγαν ό,τι βρίσκανε μπροστά τους. Εικόνες που παρουσιάσανε μετά, αλλά δεν τα πίστεψε κανένας. Το δυστύχημα είναι ότι κατέβηκε κόσμος πάλι, αλλά δεν το ξέραμε εμείς (το Σάββατο είναι οι περισσότεροι νεκροί). Ακούγαμε μέσα απ’ την πολυκατοικία συνθήματα, αλλά νομίζαμε ότι ήταν ηχώ από τα συνθήματα που ακούγαμε στο Πολυτεχνείο! Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, το Σάββατο πρέπει να είναι νεολαία από τις συνοικίες που κατεβαίνει. Έχω έναν φίλο που πυροβολήθηκε από πάνω, μπήκε η σφαίρα από τον αριστερό ώμο και βγήκε από τη δεξιά κοιλιακή, πέρασε δίπλα απ’ την καρδιά όταν ήταν ο παλμός μέσα και έζησε ⎼ για δυο χιλιοστά θα είχε πεθάνει. Καθηγητής σήμερα, ζει και βασιλεύει. Δεν μιλάει ποτέ γι’ αυτά. Για μένα διαδόθηκε στο Περιστέρι ότι πέθανα. Εγώ ήρθα εδώ κι έπεσα κατάκοιτος για δυο τρεις μέρες, δεν πήγα πουθενά. Και μπήκα μετά σ’ ένα λεωφορείο και μου λέει ένας γείτονας: «Ζεις; Όλοι στο καφενείο λένε ότι σκοτώθηκες». Είναι γνωστό ότι πήγαν σε οικογένειες, τους αναγκάσαν να κάνουν τις κηδείες γρήγορα, οι νεκροί είναι πολύ περισσότεροι σίγουρα!

 

Περιστέρι, 13.4.2012

[01:01:44]


[1] Αναφέρεται στο σύνθημα «Απόψε θα γίνει Ταϊλάνδη». ΣτΕ

Αποκαλυπτική συνέντευξη τού Λαφαζάνη στο Κρήτη TV και στον Γ. Σαχίνη

Μια εφ’ όλης της ύλης αποκαλυπτική συνέντευξη έδωσε ο Γραμματέας της Λαϊκής Ενότητας Παν. Λαφαζάνης στο Κρήτη TV και στον εξαίρετο δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη.

Ο Παν. Λαφαζάνης αναφέρθηκε στην εκτέλεση του ομογενή Κ. Κατσίφα, στις τεταμένες ελληνοαλβανικές σχέσεις, στην Τουρκία και στο αν θα κάνει πόλεμο στην Ελλάδα, στον ρόλο της Συμφωνίας των Πρεσπών, στον Χαρ. Φλωράκη και την λεγόμενη σλαβομακεδονική μειονότητα, στον Τσίπρα και την συκοφαντία του για το ριφιφί στο Νομισματοκοπείο, στην παραίτηση Κοτζιά και την στάση του Καμμένου, στον ρόλο της Ρωσίας, τις ελληνορωσικές σχέσεις, την συνεργασία Ρωσίας – Τουρκίας, στον Πούτιν και τον αγωγό φυσικού αερίου, στην μεταμνημονιακή περίοδο, στο αν θα κοπούν συντάξεις, στο γιατί υπάρχει ανοχή απέναντι στον Τσίπρα, στον Μητσοτάκη ως δεκανίκι του Τσίπρα, στο εθνικό νόμισμα και την κατάρρευση της ευρωζώνης και της ΕΕ, στις επόμενες εκλογές και πότε θα γίνουν, στην ανάγκη μετώπου όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, στον ρόλο της Λαϊκής Ενότητας(ΛΑ.Ε) για πραγματική αντιπολίτευση και δημοκρατική ανατροπή και τέλος στην κινητοποίηση της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑ.Ε) ενάντια στη νεοαποικιακή Ελληνο-Γερμανική Συνέλευση.

Ακολουθεί το βίντεο της συνέντευξης: