Κατηγορία: Συνεντεύξεις – Προσωπικά άρθρα

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο*

*Σχό­λιο για το άρθρο «Ανα­χώ­μα­τα», του Νίκου Μπο­γιό­που­λου.

laiki-enotita-egainia-763x429

Του Σπύρου Σκαμνέλου
Πηγή: RProject.gr

Από την εποχή ήδη του Ημεροδρόμου στο Ριζοσπάστη (και κατόπιν στο enikos.gr), η αρθρογραφία του Νίκου Μπογιόπουλου έχει κερδίσει το ενδιαφέρον και διαβάζεται με προσοχή από μεγάλη μερίδα του ευρύτερου κόσμου της Αριστεράς. Η απήχηση αυτή ήταν –και είναι– δικαιολογημένη. Στρατευμένος στις γραμμές του ΚΚΕ και χωρίς να έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις βασικές επιλογές που του επιβάλλει αυτή η στράτευση, η υπογραφή του Νίκου Μπογιόπουλου φέρει τη σφραγίδα της δικής του ματιάς, των δικών του διαβασμάτων, των δικών του ανησυχιών.

Διότι, όπως και να το κά­νου­με, ο Νίκος Μπο­γιό­που­λος «ξέρει γράμ­μα­τα», όπως θα έλε­γαν οι πα­λιοί. Και, μέσα σε αυτό το «ξέρει γράμ­μα­τα», συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται, με­τα­ξύ άλλων, κάτι που για μας είναι ση­μα­ντι­κό: Η εξοι­κεί­ω­ση με την ιστο­ρι­κή δια­δρο­μή του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και των κομ­μά­των που δο­μή­θη­καν πάνω στην ανα­φο­ρά τους στην Τέ­ταρ­τη Τάξη. Χωρίς την ιστο­ρι­κή προ­ο­πτι­κή, κα­τα­λή­γου­με πολ­λές φορές να ψά­χνου­με ψύλ­λους στ’ άχυρα και να πα­ρα­βλέ­που­με τον ελέ­φα­ντα που είναι στο δω­μά­τιο.

Όταν λοι­πόν πε­ρι­γρά­φει ο Νίκος Μπο­γιό­που­λος τη δια­δρο­μή που οδή­γη­σε σε σχί­σμα της Κ.Ο. του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και στη συ­γκρό­τη­ση της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας, προ­κα­λεί κά­ποια έκ­πλη­ξη ότι η όλη πε­ρι­γρα­φή γί­νε­ται σα να μην υπήρ­ξε ποτέ μια κρί­σι­μη και θλι­βε­ρή ημε­ρο­μη­νία, που έμελε να ση­μα­δέ­ψει την Ιστο­ρία του πα­γκό­σμιου ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος –και την Πα­γκό­σμια Ιστο­ρία γε­νι­κώς. Για να μην ψά­χνου­με ψύλ­λους στ’ άχυρα, επι­δι­δό­με­νοι σε δίκη προ­θέ­σε­ων και αγνο­ώ­ντας τον ελέ­φα­ντα που είναι στο δω­μά­τιο, ας τη θυ­μη­θού­με εμείς αυτή την κρί­σι­μη και θλι­βε­ρή ημε­ρο­μη­νία:

4 Αυ­γού­στου 1914. Λίγες βδο­μά­δες πριν το ξέ­σπα­σμα του Με­γά­λου Πο­λέ­μου, η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα του Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος της Γερ­μα­νί­ας (SPD) ψη­φί­ζει στο Reichstag υπέρ των στρα­τιω­τι­κών δα­πα­νών. Το μα­ζι­κό­τε­ρο κόμμα της Β΄ Διε­θνούς, πρό­τυ­πο και κα­μά­ρι των απα­ντα­χού επα­να­στα­τών σο­σια­λι­στών (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του Λένιν βε­βαί­ως), δίνει λευκή επι­τα­γή στον Κάι­ζερ Γου­λιέλ­μο και στην ουσία δη­λώ­νει τη συ­στρά­τευ­ση της γερ­μα­νι­κής ερ­γα­τι­κής τάξης στο πλευ­ρό του γερ­μα­νι­κού κε­φα­λαί­ου για τον επερ­χό­με­νο πό­λε­μο.

Επί 110 βου­λευ­τών του SPD, κα­τα­γρά­φο­νται 109 θε­τι­κές ψήφοι, καμία αρ­νη­τι­κή και μο­νά­χα μία αποχή. Κα­θο­λι­κό­τε­ρη απο­στα­σία από τις διε­θνι­στι­κές, αντι­πο­λε­μι­κές, αντι­μι­λι­τα­ρι­στι­κές κλπ δια­κη­ρύ­ξεις του SPD και του διε­θνούς επα­να­στα­τι­κού κι­νή­μα­τος δεν θα μπο­ρού­σε να υπάρ­ξει. Μο­να­δι­κός δια­φω­νών ο Καρλ Λή­μπ­κνε­χτ, που κι αυτός πε­ριο­ρί­ζε­ται στην άχαρη, «με­σο­βέ­ζι­κη» στάση της απο­χής από την ψη­φο­φο­ρία, για να μη θέσει σε κίν­δυ­νο την ενό­τη­τα του κόμ­μα­τος. (Αχ, αυτή η «ενό­τη­τα του κόμ­μα­τος»…)

Η φι­λο­πό­λε­μη στρο­φή του SPD δεν ήρθε βέ­βαια σαν κε­ραυ­νός σε ξά­στε­ρο ου­ρα­νό. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η δια­πί­στω­ση του Μπερν­στάιν με­ρι­κά χρό­νια νω­ρί­τε­ρα ότι η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία ήταν επα­να­στα­τι­κή μο­νά­χα στις δια­κη­ρύ­ξεις («στα Συ­νέ­δρια») ήταν ορθή. Οι απε­γνω­σμέ­νες προ­σπά­θειες της Αρι­στε­ράς του SPD να εναρ­μο­νί­σουν την πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή με τις ρητά δια­κη­ρυγ­μέ­νες αρχές είχαν πέσει στο κενό. Το γε­γο­νός όμως είναι ότι, παρά τα ση­μά­δια που συσ­σω­ρεύ­ο­νταν, η τε­λι­κή πράξη της απο­στα­σί­ας προ­κά­λε­σε πραγ­μα­τι­κό σοκ σε όλους τους επα­να­στά­τες σο­σια­λι­στές, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του ίδιου του Λένιν. Xρειά­στη­κε να πε­ρά­σουν σχε­δόν δύο χρό­νια ανεί­πω­της αν­θρω­πο­σφα­γής (και να εμ­φα­νι­στεί το αυ­θόρ­μη­το κί­νη­μα ανυ­πα­κο­ής των φα­ντά­ρων στα χα­ρα­κώ­μα­τα), προ­τού αρ­χί­σουν να κά­νουν αι­σθη­τή την πα­ρου­σία τους τα πρώτα ρήγ­μα­τα στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα του SPD, που τε­λι­κά οδή­γη­σαν στη διά­σπα­ση και το σχη­μα­τι­σμό του USPD, με το οποίο συ­νερ­γά­στη­κε για ένα διά­στη­μα και η Ομάδα Σπάρ­τα­κος.

Ας κλεί­σου­με εδώ την ιστο­ρι­κή πα­ρέκ­βα­ση. Ας έρ­θου­με στα δικά μας. Το ερώ­τη­μα «Τι κά­να­τε εσείς όταν…» {μπο­ρεί­τε να αντι­κα­τα­στή­σε­τε τις τρείς τε­λεί­ες με ό,τι θέ­λε­τε} είναι ένα νό­μι­μο ερώ­τη­μα –και καλά κάνει ο Νίκος Μπο­γιό­που­λος να το θέτει. Το θέ­του­με κι εμείς άλ­λω­στε. Η απά­ντη­ση σ’ αυτό το ερώ­τη­μα μπο­ρεί να είναι ηθι­κο­λο­γι­κή, ή μπο­ρεί να είναι πο­λι­τι­κή και ιστο­ρι­κά υπο­ψια­σμέ­νη.

Με­τα­ξύ αν­θρώ­πων που «ξέ­ρουν γράμ­μα­τα», οι ηθι­κο­λο­γι­κές ερω­τή­σεις και οι ηθι­κο­λο­γι­κές απα­ντή­σεις θα πρέ­πει να απο­φεύ­γο­νται. Η πο­λι­τι­κή και ιστο­ρι­κά υπο­ψια­σμέ­νη απά­ντη­ση που μπο­ρού­με να δώ­σου­με στον Νίκο Μπο­γιό­που­λο (και που θα μπο­ρού­σε και ο ίδιος να δώσει στον εαυτό του, αν δεν υπέ­κυ­πτε στους πει­ρα­σμούς της ηθι­κο­λο­γί­ας και του τα­κτι­κι­σμού) είναι ότι, παρά τις πολ­λές και κραυ­γα­λέ­ες αδυ­να­μί­ες μας, τα πή­γα­με κα­λύ­τε­ρα από την Αρι­στε­ρά του SPD, η οποία πε­ρι­λάμ­βα­νε στους κόλ­πους της ανα­στή­μα­τα όπως η Ρόζα Λού­ξε­μπουργκ και ο Καρλ Λή­μπ­κνε­χτ.

Και μά­λι­στα τα πή­γα­με κα­λύ­τε­ρα, τη στιγ­μή που, σε αντί­θε­ση με το SPD, η αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν κέρ­δι­ζε ούτε καν τα Συ­νέ­δρια κι έβλε­πε τα κεί­με­νά της και τις τρο­πο­λο­γί­ες της να κα­τα­ψη­φί­ζο­νται συ­στη­μα­τι­κά από το ετε­ρό­κλη­το συ­νον­θύ­λευ­μα της «πλειο­ψη­φί­ας», με αστεί­ες προ­φά­σεις ενί­ο­τε.

Τα «Όχι», που δεν ακού­στη­καν στο Reichstag, ακού­στη­καν ξανά και ξανά στο ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο. Δύο στην αρχή, από τις συ­ντρό­φισ­σες του Κόκ­κι­νου Δι­κτύ­ου, που άνοι­ξαν το δρόμο ώστε τα «Όχι» να γί­νουν τριά­ντα. Σί­γου­ρα δεν είναι το παν, αλλά δεν είναι και λίγο. Σί­γου­ρα δεν κερ­δί­ζει το παι­χνί­δι. Έχου­με όμως βά­σι­μους λό­γους να πι­στεύ­ου­με ότι το πάει του­λά­χι­στον στην πα­ρά­τα­ση. Ή έστω στις κα­θυ­στε­ρή­σεις. Με άλλα λόγια, δεν επι­τρέ­πει στο διαι­τη­τή να το λήξει προ­τού λήξει…

Το άρθρο του σ. Σκαμνέλου τελειώνει εδώ.
Όμως ο διαχειριστής του blog μας, παρόλον ότι διακρίνεται (συνήθως…) για την αυτοσυγκράτησή του, δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό να προσθέσει το δικό του σχόλιο στο άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου και στην «συνεπή» στάση του ΚΚΕ, που ο Μπογιόπουλος, έστω και ως αποπαίδι, εξακολουθεί να εκφράζει:

11903834_1184306698250303_7169996158158320441_n

Τέσσερις γάμοι (του Αλέξη Τσίπρα) και μια κηδεία (του ΣΥΡΙΖΑ).

Η συκοφαντική επίθεση στη Λαϊκή Ενότητα, προπέτασμα καπνού για την επωαζόμενη συγκυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ-ΔΗΜΑΡ ή και ΝΔ

aristera_kapela

Του Νίκου Πέρπερα
Πηγή: Iskra.gr

Στη γλώσσα του αυριανισμού μίλησε από τη συχνότητα του Kontra Channel ο Αλέξης Τσίπρας, υποστηρίζοντας, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ότι οι βουλευτές που πήραν την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της Λαϊκής Ενότητας υλοποιούσαν σχέδιο του… Σόιμπλε για την ανατροπή της κυβέρνησής του. Ιδού το απόσπασμα:

«Το σχέδιο (των δανειστών) ήταν να μας πάνε στη χρεοκοπία για να ρίξουν την κυβέρνηση. Είχαν σχέδιο να μας ρίξουν το Φεβρουάριο. Δεν το κατάφεραν και πήραμε μια συμφωνία με τη λεκτική ασάφεια, που πληρώσαμε μετά. Το προσπάθησαν και μετά, όταν έκλεισαν την κάνουλα της ρευστότητας. Στο τέλος επιχείρησαν να μας ρίξουν με το σχέδιο Σόιμπλε μέσω του Grexit. Όταν δεν τον κατάφεραν αυτό, το κατάφεραν με την απόφαση 30 βουλευτών να ρίξουν την κυβέρνηση. Παρά το γεγονός ότι περίμενα οι του Λαφαζάνη να στηρίξουν την κυβέρνηση και να συζητήσουμε μετά την αλλαγή πολιτικής, δεν το έπραξαν. Μου έδωσαν απάντηση πως ούτε ψήφο εμπιστοσύνης θα μου έδιναν… Οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν στη συγκυβέρνηση του 1989, έριξαν με τις επιλογές τους την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς».

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Εν πρώτοις, φαίνεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας ξεχνάει τι λέει από κανάλι σε κανάλι, με αποτέλεσμα να εκτίθεται ανεπανόρθωτα. Μόλις προ ολίγων ημερών, αποκάλυπτε ευθαρσώς στο Alpha ότι ο ίδιος αποφάσισε να πάει σε εκλογές ήδη στις 12 Ιουλίου, την ημέρα δηλαδή που συνομολογούσε το τρίτο μνημόνιο με τους δανειστές. Προφανώς, στο πλαίσιο των άρρητων δεσμεύσεων που είχε αναλάβει έναντι των Μέρκελ-Σόιμπλε, και που περιελάμβαναν τον εξοστρακισμό των ενοχλητικών φωνών στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ανετράπη, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας. Ο ίδιος διέλυσε κυριολεκτικά το κόμμα του από τη στιγμή που πέρασε τον Ρουβίκωνα στις Βρυξέλλες.

‘Οσο για τους «ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν στη συγκυβέρνηση του 1989» και «έριξαν την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς», εννοεί άραγε τον Γιάννη Δραγασάκη; Ή μήπως τον Φώτη Κουβέλη, που συμπλέει τώρα, μαζί με πλειάδα στελεχών της ΔΗΜΑΡ, με αυτό που έχει απομείνει από το κόμμα που φέρει ακόμη τον τίτλο του ΣΥΡΙΖΑ;

Ένα είναι απολύτως σαφές: η εκστρατεία λάσπης εναντίον της Λαϊκής Ενότητας είναι μόνο το προπέτασμα καπνού για να συγκαλύψει τη νέα, αντιλαϊκή «συγκυβέρνηση» που ετοιμάζει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Συγκυβέρνηση με τις παλιές μνημονιακές δυνάμεις – κατά προτίμηση το ΠΑΣΟΚ και τα υπολείμματα της ΔΗΜΑΡ, πιθανότατα και με το ΠΟΤΑΜΙ, αν χρειαστεί ακόμη και με τη Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στο Αιγάλεω, αλλά και ο Πάνος Σκουρλέτης σε συνέντευξή του, άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες στο ΠΑΣΟΚ (χωρίς τα «βαρίδια» του Βενιζέλου και του Λοβέρδου). Ο Πάνος Σκουρλέτης είπε μάλιστα ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε, «μέσα από μια πραγματική αυτοκριτική, απαλλαγμένο από το βαρίδι Βενιζέλος, να έχει μια ουσιαστική μετατόπιση» κι αυτό θα έφερνε τον ΣΥΡΙΖΑ «σε επικοινωνία, ίσως, με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία».

Με ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ, λοιπόν, στη μεγάλη σοσιαλδημοκρατική οικογένεια των Ολάντ, Σουλτς και Σία. Ιδού το μέλλον που υπόσχονται στους πολίτες που επένδυσαν ελπίδες στο ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του.
Άξιοι !