Το σινεμά και ο Μάης

Του Δημήτρη Λένη
Πηγή: ektosgrammis.gr *

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το ευρωπαϊκό σινεμά κειτόταν –όπως και ολόκληρη η Ευρώπη– σε συντρίμμια. Το αμερικάνικο σινεμά, στηριγμένο στην ισχυρότατη και απείραχτη από τον πόλεμο βιομηχανική του βάση, εύκολα κατέκτησε μονοπωλιακή θέση. Στην Ευρώπη η ανασυγκρότηση της κινηματογραφικής παραγωγής άρχισε σιγά σιγά να γίνεται στη βάση ενός ήδη ξεπερασμένου ακαδημαϊσμού. Έτσι το γαλλικό σινεμά συνέχισε να αναπαράγει προπολεμικές αφηγηματικές μορφές βασισμένες στο μυθιστόρημα του 19ου αι., ενώ στην ΕΣΣΔ η απόλυτη επικράτηση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού επέβαλε το κλείσιμο του «προοδευτικού» σινεμά στα στενά όρια της γραμμικής αφήγησης, της τυποποίησης των πάντα ηρωικών χαρακτήρων, της τελετουργικής εξύμνησης των σοσιαλιστικών καθεστώτων.

«Η τέχνη είναι νεκρή. Να απελευθερώσουμε την καθημερινή μας ζωή» (Ο τοίχος, 1968)

Η Ιταλία, λόγω της ιδιαίτερα μεγάλης καταστροφής που υπέστη, της έντονης μεταπολεμικής κρίσης και ανεργίας, της ηγεμονικής παρουσίας της αριστεράς, αποτέλεσε εξαίρεση και πραγματικό εργαστήριο κινηματογραφικών πειραματισμών. Ο ιταλικός νεορεαλισμός, στο τέλος της δεκαετίας του 1940 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’50, με τη σκληρή απεικόνιση της πραγματικότητας, τα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους με συχνά ερασιτέχνες ηθοποιούς, τη σαφή πολιτική (ενίοτε ταξική) θέση του, άσκησε μεγάλη επιρροή. Οι Βισκόντι, Ροσσελλίνι, Ντε Σίκα και άλλοι κινηματογράφησαν την καταστροφή (Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη), αφηγήθηκαν την κατάσταση του προλεταριάτου στον βιομηχανικό Βορρά (Κλέφτης ποδηλάτων), ή στον Νότο (Η γη τρέμει), η συνέδεσαν την οικονομική κατάσταση, το έγκλημα και το ερωτικό πάθος (Διαβολικοί εραστές).

Η νουβέλ βαγκ και το τέλος των κανόνων

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, με βάση το θεωρητικό κινηματογραφικό περιοδικό Cahiers du cinema, ένα νέο κύμα («nouvelle vague») σκηνοθετών σάρωσε τα λιμνάζοντα ύδατα του κινηματογράφου. Οπαδοί οι περισσότεροι ενός λιγότερο ή περισσότερο ρεαλιστικού σινεμά, οι σκηνοθέτες αυτοί ξεκίνησαν σχεδόν όλοι ως κριτικοί: Απέρριψαν το αμερικάνικο σινεμά, κατηγορώντας το ότι αντί να κάνει τον θεατή συμμέτοχο και κριτή της πραγματικότητας τον βοηθάει να «δραπετεύσει» από αυτήν, σχεδόν θεοποίησαν τους δημιουργούς που κατάφεραν να ανοίξουν ρωγμές στην τυποποιημένη, απρόσωπη, βιομηχανική παραγωγή, επηρεάστηκαν από τον νεορεαλισμό, και φυσικά από την εικονοκλαστική ιδιοφυΐα του Μπέργκμαν.

Με εμβληματική χρονιά το 1959, και τα Με κομμένη την ανάσα του Γκοντάρ και Τα 400 χτυπήματα του Τρυφώ, μια πλημμυρίδα νέων φιλμ ανέτρεψε τα δεδομένα. Όντας ευαίσθητοι δέκτες του νεανικού ρεύματος αμφισβήτησης της εποχής, οι σκηνοθέτες αυτοί ασχολήθηκαν με καινούργια θέματα ταμπού: τη ζωή στην πόλη, την κοινωνία της αφθονίας, τις σχέσεις των φύλων, τη σεξουαλική απελευθέρωση, αδιαφορώντας για τους καθιερωμένους κανόνες, γυρίζοντας τις ταινίες τους στον δρόμο, αφήνοντας τους ηθοποιούς να αυτοσχεδιάσουν, προβλέποντας και βοηθώντας να ξεσπάσει στην ουσία η ίδια η εξέγερση.

Η επιρροή αυτού του τύπου κινηματογράφησης ήταν βαθιά. Εκτός από τη γαλλική νουβέλ βαγκ, ολόκληρη η Ευρώπη, δυτική και ανατολική (η τελευταία μέχρι τουλάχιστον τη βίαιη «κανονικοποίηση» που ακολούθησε την «Άνοιξη της Πράγας») αλλά και χώρες του τρίτου κόσμου και της Λατινικής Αμερικής είδαν μια άνθηση του κινηματογράφου. Νέοι δημιουργοί, ενισχυμένοι από τα νεοσύστατα κρατικά κέντρα κινηματογράφου, προσπαθούσαν όχι μόνο να μεταφέρουν το κλίμα της καθημερινότητας, αλλά και κυρίως να ασκήσουν κριτική σε αυτό, να αλληλεπιδράσουν με τον θεατή ως πολιτικό υποκείμενο, να κάνουν κριτική και στον τρόπο που το σινεμά είναι ένας μηχανισμός παραγωγής και διάδοσης ιδεολογίας.

Ο Μάης και η πολιτικοποίηση

Προς το τέλος της δεκαετίας του ’60 το σινεμά βρίσκεται σε έναν υπερεπαναστατικό αναβρασμό. Δεν ήταν λίγοι οι άνθρωποι του χώρου που πίστευαν ότι προετοιμάζουν την επανάσταση με την κάμερα στο χέρι – πρώτος ανάμεσα τους ο Γκοντάρ. Η έντονη, μαρξιστικής αναφοράς πολιτικοποίηση, η κριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό, η επαναφορά της ριζοσπαστικής προβληματικής για τη σχέση τέχνης και ζωής που είχε προκύψει την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης, η αναφορά στην Πολιτιστική Επανάσταση, και φυσικά το Βιετνάμ μετέβαλαν για μια ακόμη φορά (και μάλιστα την τελευταία ώς τώρα στην ιστορία του σινεμά) τη θεματολογία, την αισθητική και τον τρόπο δημιουργίας της ταινίας.

«Δεν χρειαζόμαστε πολιτικά φιλμ, αλλά φιλμ φτιαγμένα με πολιτικό τρόπο» (Ομάδα Τζίγκα Βερτόφ, 1969)

Αν ορισμένοι σκηνοθέτες αρκέστηκαν στην αριστερή πολιτική θεματολογία, κρατώντας όμως τις κλασικές φιλμικές τεχνικές αφήγησης (λ.χ. ο Κώστας Γαβράς δομεί το Ζ ως ένα κλασικό αστυνομικό φιλμ), η κριτική συχνά προχωρά πολύ πιο μακριά. Δεν ήταν λίγες οι ταινίες της εποχής που απέρριψαν τους κανόνες γραφής (με διάρρηξη του χωροχρονικού συνεχούς ή πάλι αναπαράγοντας τον πραγματικό χρόνο στο φιλμ – ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον Ζ.Μ. Στράουμπ), τη συνεκτική υπόθεση (με ταινίες-μανιφέστα που μόνο προσχηματική υπόθεση είχαν) κ.λπ.

Το τέλος (;) του σινεμά

Ο κινηματογράφος είναι, από ιστορική άποψη, η πρώτη καθαρά καπιταλιστική τέχνη. Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του, στις αρχές του 20ού αι., χρησιμοποίησε το πλήρες οπλοστάσιο της βιομηχανικής παραγωγής, τόσο στο επίπεδο της δημιουργίας (φιλμ, κινηματογραφικές μηχανές κ.λπ.), όσο και στο επίπεδο της διανομής για να φτάσει σε μαζικά ακροατήρια.

Όσο κι αν ήταν μια νέα τέχνη, αναγκαστικά χρησιμοποίησε το έτοιμο «λεξιλόγιο» προηγούμενων μορφών, και ειδικότερα του μυθιστορήματος του 19ου αι. Με την πολύτιμη εξαίρεση της ρώσικης πρωτοπορίας, το έργο του σκηνοθέτη είναι με τα κινηματογραφικά εργαλεία του μοντάζ, της μουσικής κ.λπ. να δώσει στον θεατή την ψευδαίσθηση ότι είναι ηδονοβλεψίας της πραγματικότητας: μιας πλαστής πραγματικότητας, επικαθορισμένης από τον καπιταλισμό του στούντιο και της χρηματοδότησης. Τα πιο προχωρημένα κινηματογραφικά πειράματα μετά τον Μάη επιχείρησαν να ξαναπιάσουν το νήμα των ερωτημάτων που αφορούν τη σχέση τέχνης και ζωής, σπάζοντας την ψευδαίσθηση αυτή και προσπαθώντας να ξαναβάλουν το ακροατήριο σε δράση και όχι παθητική αποδοχή και απόδραση.

Το ακραίο τέτοιο πείραμα (και από άποψη πολιτικών διδαγμάτων το πιο ενδιαφέρον) ήταν η ομάδα Τζίγκα Βερτόφ, μια μαοϊκή κολεκτίβα με ηγέτη τον Γκοντάρ, που προσπάθησε να καταστρέψει την κλασική κινηματογραφική μορφή κάνοντας στρατευμένο κριτικό σινεμά έξω από το κύκλωμα παραγωγής και διανομής.

Με εργαλεία τον διαρκή πειραματισμό, την μπρεχτικού τύπου αποστασιοποίηση (δηλ. τη διαρκή αφύπνιση του θεατή, την αναγνώριση από μέρους του ότι παρακολουθεί μια ταινία και ότι το σημαντικό δεν είναι να χαθεί μέσα της αλλά να αλλάξει τη ζωή του), τον μαρξιστικό-λενινιστικό λόγο, την εργατική αναφορά, η κολεκτίβα που παρέμεινε ενεργή την περίοδο 1968-1972 επιχείρησε τη δημιουργία επαναστατικών μανιφέστων, όπλων για την επανάσταση. Φυσικά το πείραμα αυτό είχε παταγώδη αποτυχία. Ο ακραίος διανοουμενισμός (για παράδειγμα το διαρκές άγχος για αποστασιοποίηση φτάνει τελικά στο όριο της ακατανοησίας), η παντελής αποτυχία πραγματικής σύνδεσης με τις εργατικές μάζες (και η σαρωτική επικράτηση της τηλεόρασης), και κυρίως το γεγονός ότι, όπως δείχνει η πείρα, τέτοια μεγάλα πειράματα μπορούν να έχουν διαρκή επιτυχία (και κοινό…) μόνο σε επαναστατικούς καιρούς, γρήγορα το καταδίκασαν στη σιωπή, όταν το 1972 και μετά το επαναστατικό ρεύμα έσβησε, και ο νεοφιλελευθερισμός επικράτησε και στο οικονομικό και στο πολιτιστικό πεδίο, με το εγκεφαλικά νεκρό σινεμά του μπλοκμπάστερ και του ποπκορν να είναι η μοναδική επιλογή.

«Η τέχνη είναι νεκρή. Ο Γκοντάρ δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό» (Ο τοίχος, 1969)

Αν κάτι χαρακτήριζε το σινεμά του Μάη ήταν η φρενιτιώδης αναζήτηση νέων μορφών, το διαρκές επαναστατικό σπάσιμο των καλουπιών, συχνά σε βάρος του περιεχομένου, μια διαδικασία που τότε νόμιζαν ότι δεν μπορεί να ενσωματωθεί στο «σύστημα». Ωστόσο ο καλύτερος μαθητής των μορφολογικών αναζητήσεων της περιόδου ήταν ακριβώς το «σύστημα»: Η σύγχρονη αισθητική της διαφήμισης και του βίντεο κλιπ ενσωμάτωσαν τις φιλμικές καινοτομίες του 1960. Ίσως γιατί καμιά ταινία δεν μπορεί να είναι «επαναστατική» αν δεν υπάρχει το αντίστοιχο κοινό που να είναι έτοιμο όχι να δεχτεί, αλλά να κάνει την επανάσταση.

Μερικές από τις ταινίες της εποχής παραμένουν ακόμα και σήμερα φρέσκες και συναρπαστικές. Αν όμως δεν τις ξεπεράσουμε –και αυτές και την επαναστατική πείρα της περιόδου –, θα παραμείνουν στείρα μουσειακά δείγματα και όχι αυτό που επεδίωξαν να είναι: επανάσταση.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο Εκτός Γραμμής τχ. 18
που κυκλοφόρησε τον Μάιο 2008, με αφιέρωμα στα 40 χρόνια από τον Μάη του ’68.

Advertisements

4η αξιολόγηση: Η κυβέρνηση τα έδωσε όλα στους δανειστές.

Κόβονται συντάξεις, αφορολόγητο

Πηγή: Iskra.gr

Μια δύσκολη εξίσωση για την κυβέρνηση έβγαλε η χθεσινή διαπραγμάτευση Τσακαλώτου – δανειστών στο Hilton καθώς από τη μία πλευρά όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε σε τεχνική συμφωνία τους το Σάββατο (Staff Level Agreement) αλλά από την άλλη δεν αποφεύγεται η περικοπή των συντάξεων από την 1.1.2019, όπως η κυβέρνηση καλλιεργούσε φρούδες ελπίδες, και η μείωση περίπου στο μισό του αφορολόγητου από 1.1.2020.

Κορυφαίο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, μιλώντας στους δημοσιογράφους στο περιθώριο των χθεσινών διαπραγματεύσεων, τόνισε ότι “τα συμπεφωνημένα θα τηρηθούν”, προσθέτοντας ότι η μείωση των συντάξεων θα γίνει από την αρχή του 2019 και ότι το αφορολόγητο θα μειωθεί και αυτό από το 2020.

Η εξέλιξη αυτή παγιώνει τη μείωση των συντάξεων χωρίς αναβολές, κάτι που ήθελε να αποφύγει κυβέρνηση, για να κάνει τις εκλογές το 2019 και να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στην κυβερνητική εξουσία.

Επιπλέον, η ξερή αυτή επιβεβαίωση της περικοπής των συντάξεων από επίσημα χείλη του υπουργείου Οικονομικών «αδειάζει» τους βουλευτές και τους Υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ, που καλλιεργούσαν με δηλώσεις τους ψεύτικες ελπίδες περί του αντιθέτου τις τελευταίες εβδομάδες στους συνταξιούχους. Να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση κρύβει και δεν στέλνει στους συνταξιούχους τα ενημερωτικά σημειώματα που δείχνουν την προσωπική διαφορά (δηλαδή τις περικοπές που θα γίνουν σε κύριες και επικουρικές συντάξεις από 1.1.2019), ώστε να μην πληροφορηθούν αυτά που έχουν ήδη αποφασιστεί και τελικά θα εφαρμοστούν σε βάρος των εισοδημάτων τους.

Το πολυνομοσχέδιο

Έτσι όπως κινούνται τα πράγματα το πιθανότερο είναι οι διαπραγματεύσεις να ολοκληρωθούν το Σάββατο, οι εκπρόσωποι των δανειστών να αποχωρήσουν, και μετά από λίγες ημέρες να επικυρωθεί και τυπικά το Staff Level Agreement πριν από το Eurogroup της 24ης Μαΐου.

Σύμφωνα με πληροφορίες από έγκυρες πηγές, έως τις 15 Ιουνίου θα κατατεθεί στην Βουλή πολυνομοσχέδιο, που θα κλείνει οριστικά τουλάχιστον 78 από το 88 προαπαιτούμενα της τετάρτης αξιολόγησης.

Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία καθώς υπάρχει μεγάλη πίεση από τους δανειστές να ολοκληρωθούν όλα ως το Eurogroup της 21ης Ιουνίου για να υπάρχει πιθανότητα μιας συνολικής συμφωνίας και με το ΔΝΤ για το χρέος.
Από την άλλη πλευρά, εάν το ΔΝΤ δεν βάλει την υπογραφή του σε μία Ανάλυση Βιωσιμότητας Χρέους (DSA) που θα βγάζει το ελληνικό χρέος βιώσιμο, πολλοί εκτιμούν ότι η λεγόμενη «καθαρή έξοδος» θα γίνει όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, καθώς οι αγορές θα βλέπουν με δυσπιστία την Ελλάδα και ότι θα επανέλθει στο προσκήνιο το σενάριο της Ενισχυμένης Πιστωτικής Γραμμής (ECCL), κάτι που θέλει με κάθε τρόπο να αποφύγει κυβέρνηση καθώς προϋποθέτει την υπογραφή νέου μνημονίου.

Η αυστηροποίηση του νόμου Κατσέλη

Στις «διαπραγματεύσεις», που συνεχίζονται Παρασκευή και Σάββατο, ανοιχτά παραμένουν τα εξής ζητήματα:
-Η συζήτηση για την αυστηροποίηση του νόμου Κατσέλη.
-Τα εργασιακά, με στόχο την κατάργηση της δυνατότητας των εργατικών συνδικάτων να προσφεύγουν μονομερώς στη Διαιτησία.
-Οι προκλητικά χαριστικές φοροαπαλλαγές, που ζητάνε τα κερδοσκοπικά funds για να προβούν σε αγορές  δανείων από τις τράπεζες αλλά και ακινήτων στους διενεργούμενους μαζικά πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και περιουσίας.

Η πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 30 Ιούνη

Το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα είναι ότι, ενώ προωθείται ταχύτατα νέα λεηλασία του λαού και της χώρας, οι κοινωνικές αντιστάσεις είναι αναντίστοιχες με τη σφοδρότητα της επίθεσης που δέχονται τα λαϊκά στρώματα, εκτός από αποσπασματικές κινητοποιήσεις των συνταξιούχων, που, όμως, κι αυτές παρότι είναι μαζικές, είναι αρκετά πίσω από τις ανάγκες και ασυντόνιστες με τους εργαζομένους και άλλα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από αυτές τις πολιτικές.

Η πανελλαδική πανεργατική απεργία της ΓΣΕΕ στις 30 Ιούνη, με το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό, που της έχει δοθεί από την πλειοψηφία της, δεν ενοχλεί ούτε την κυβέρνηση ούτε τους δανειστές.

Οι αγωνιστικές και ανυπότακτες δυνάμεις, που δρουν στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, έχουν ιστορικό χρέος να εξαντλήσουν με ενωτικό πνεύμα όλες τις δυνατότητες, ώστε να δώσουν ένα διακριτό αγωνιστικό περιεχόμενο σε αυτή την πανελλαδική πανεργατική απεργία και να την μετατρέψουν σε αγωνιστική αφετηρία για σχεδιασμένη κλιμάκωση αγώνων και αντιστάσεων στις μνημονιακές αντιλαϊκές πολιτικές.

Σταματούν από τη Δευτέρα τα τακτικά χειρουργεία στο Πανεπιστημιακό Πατρών

Την αναστολή επ’ αόριστον από την Δευτέρα 21 Μαΐου 2018 όλων των τακτικών χειρουργείων αποφάσισε σε συνεδρίασή του  ο Πανεπιστημιακός Χειρουργικός Τομέας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών.

Οι Γιατροί του Νοσοκομείου σε επιστολή τους στη διοίκηση του Νοσοκομείου και την 6η ΥΠΕ αναφέρουν ότι η έλλειψη κλινών ΜΕΘ έχει ως αποτέλεσμα οι χειρουργημένοι ασθενείς να παραμένουν στο χώρο ανάνηψης ενώ υπάρχουν ταυτόχρονα ελλείψεις σε αναισθησιολογικό εξοπλισμό και στη στελέχωση με νοσηλευτικό προσωπικό των χειρουργείων. Η κατάσταση αυτή οδηγεί σύμφωνα με τους γιατρούς του Νοσοκομείου σε συνεχείς αναβολές  χειρουργείων με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία των ασθενών.

Η Επιστολή των Γιατρών του χειρουργικού τομέα

Επειδή η κατάσταση με τις συχνές αναβολές των χειρουργείων λόγω μη επίλυσης, παρά τις υποσχέσεις, του προβλήματος της έλλειψης κρεβατιών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ), την κάλυψη του χώρου της ανάνηψης των χειρουργικών ασθενών από διασωληνωμένους που κανονικά έπρεπε να νοσηλεύονται στη ΜΕΘ, της έλλειψης αναισθησιολογικού εξοπλισμού και της αριθμητικής ανεπάρκειας του νοσηλευτικού προσωπικού, ο Πανεπιστημιακός Χειρουργικός Τομέας στην 10η Συνεδρίασή του στις 16-5-2018 αποφάσισε ομόφωνα να αναστείλει επ’ αόριστον από την Δευτέρα 21 Μαΐου 2018 όλες τις χειρουργικές επεμβάσεις πλην των επειγουσών περιπτώσεων.

Επιπλέον
Καλεί την διοίκηση του ΠΓΝΠ και την ΥΠΕ σε συνεννόηση με το ΕΚΑΒ και το ΕΚΕΠΥ να διακομίζουν τους ασθενείς σε άλλα νοσοκομεία της περιφέρειας μέχρι το νοσοκομείο να επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς λειτουργίας.
Δηλώνει ότι οι ασθενείς και οι τραυματίες με επείγον πρόβλημα θα αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο που γίνεται μέχρι τώρα.
Καλεί τις υπηρεσίες του νοσοκομείου να ενημερώσουν τους προγραμματισμένους ασθενείς για τις επερχόμενες αναβολές χειρουργείων.

Σε συνεννόηση με τον Νοσοκομειακό Χειρουργικό Τομέα θα δώσει συνέντευξη τύπου την προσεχή Πέμπτη 17 Μαΐου 2018, στις 11.00 στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου, ενημερώνοντας την κοινή γνώμη, και τους επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς της περιοχής για την δυσλειτουργία του νοσοκομείου και τις συνέπειες της.
Μήνες τώρα οι χειρουργοί και οι αναισθησιολόγοι του ΠΓΝΠ καταβάλλουν υπεύθυνες προσπάθειες καθημερινά να προσαρμοστούν στην ελλειμματική λειτουργία των χειρουργείων και της ΜΕΘ.
Δεν μπορούν σε καμία όμως περίπτωση να διαχειριστούν πλέον τις συνεχείς αναβολές των χειρουργείων ούτε πρόκειται να συνδράμουν στην ταλαιπωρία των ασθενών, οι οποίοι συχνά ενημερώνονται την τελευταία στιγμή ότι δεν θα χειρουργηθούν, αφού εντωμεταξύ έχει προηγηθεί μακροχρόνια αναμονή στη λίστα χειρουργείου και έχει γίνει ο αναγκαίος προεγχειρητικός έλεγχος.
Και όλα αυτά συμβαίνουν στο μεγαλύτερο τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Περιφέρειας, το οποίο με μακροχρόνιες προσπάθειες κατάφερε να αναβαθμίσει με διεθνή και εθνική αναγνώριση την κλινική και ακαδημαϊκή προσφορά του.
Οι χειρουργοί όλων των ειδικοτήτων και οι αναισθησιολόγοι του ΠΓΝΠ δηλώνουν ότι είναι αποφασισμένοι να διαφυλάξουν την αξιοπρέπεια των ασθενών τους, το επίπεδο του επιστημονικού τους έργου και την παροχή ιατρικών υπηρεσιών στον ανώτατο βαθμό.

O Διευθυντής
Του Χειρουργικού Τομέα
Καθηγητής Παναγιώτης Μέγας

Παρέμβαση για το θέμα έκανε και η ΟΕΝΓΕ, η οποία σε ανακοίνωσή της αναφέρει:.

Η συνεχιζόμενη αναστολή των τακτικών χειρουργικών επεμβάσεων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών (Ρίο) αναδεικνύει με τον πιο δραματικό τρόπο το τεράστιο πρόβλημα των ελλείψεων σε κλίνες ΜΕΘ. Έχουμε φτάσει στο σημείο λόγω αυτών των ελλείψεων να χρησιμοποιείται ως ΜΕΘ η μετεγχειρητική αναισθησιολογική ανάνηψη ενός από τα μεγαλύτερα Νοσοκομεία της χώρας θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία των ασθενών.

Είναι πρόκληση την ώρα που πανελλαδικά παραμένουν κλειστές 150 κλίνες ΜΕΘ από τις 750 που υπάρχουν (ενώ οι ανάγκες απαιτούν πολύ περισσότερες) λόγω των δραματικών ελλείψεων σε προσωπικό και εξοπλισμό, η κυβέρνηση να κομπάζει για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Είναι προκλητική η εκκωφαντική σιωπή τόσο του Υπουργείου Υγείας όσο και της Διοίκησης της 6ης ΥΠΕ, οι οποίες παρά τις δραματικές εκκλήσεις και τις επανειλημμένες παρεμβάσεις των γιατρών και των υπόλοιπων εργαζομένων δεν έχουν κάνει καμία ενέργεια έως τώρα για να δοθεί οριστική λύση στο πρόβλημα.

Η ΟΕΝΓΕ απαιτεί να δοθεί λύση τώρα και να γίνουν άμεσα οι αναγκαίες προσλήψεις μόνιμου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού και η προμήθεια του κατάλληλου ιατρικού εξοπλισμού ώστε να λειτουργήσουν οι 150 κλίνες ΜΕΘ που παραμένουν κλειστές.

Είναι επιτακτική ανάγκη, πολύ περισσότερο τώρα που διανύουμε περίοδο αναμενόμενης αυξημένης νοσηρότητας.

Νοσοκομείο Κεφαλονιάς: Με συγκέντρωση και προσφυγή στον εισαγγελέα απαντούν οι εργαζόμενοι

Πηγή: ygeionomikoi.gr
Πηγή πληροφοριών:  Κεφαλονίτικα Νέα

Σε νέα συγκέντρωση διαμαρτυρίας προχώρησαν οι εργαζόμενοι και φορείς της περιοχής  την Τετάρτη 16/5 στο Γενικό Νοσοκομείου Κεφαλονιάς για τα ζητήματα υγείας που ταλαιπωρούν τον νομό.

Η πρόεδρος των εργαζομένων του νοσοκομείου Βάσω Βουτσινά, ανέφερε ‘ότι οι εργαζόμενοι απευθύνθηκαν στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Κεφαλονιάς με γραπτό υπόμνημα, κάτι που ήταν σε γνώση του διοικητή του Νοσοκομείου, χωρίς μέχρι σήμερα, όπως ή ίδια είπε, να έχει δοθεί απάντηση.

Οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου αναγκάστηκαν να καταφύγουν στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Κεφαλονιάς για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τις βάρδιες, το ωράριο εργασίας τους και τις υπερωρίες.

Στην ενέργεια αυτή κατέφυγαν καθώς, εξαιτίας της υποστελέχωσης σε ιατρικό, νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό, αναγκάζονται να εργάζονται σε επικίνδυνες συνθήκες για τους ασθενείς και τους ίδιους.

Πιο έντονο είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζεται στη λειτουργία των χειρουργείων.

Η συγκέντρωση είχε αρκετό κόσμο και σ’ αυτήν παραβρέθηκαν εργαζόμενοι του Νοσοκομείου με το σωματείο τους, το Εργατικό Κέντρο με ομιλητή τον Σπύρο Καμπίτση, η ΕΛΜΕ-ΚΙ με ομιλητή τον Δημήτρη Μαντζουράτο, η Κίνηση Πολιτών Σάμης, το Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ, δημοτικές παρατάξεις και τοπικοί δημοτικοί σύμβουλοι.

Σωματείο ΠΑΓΝΗ: Κάλεσμα για κοινές δράσεις στα Σωματεία των Νοσοκομείων της Κρήτης

Φωτογραφία αρχείου – Παράσταση διαμαρτυρίας στην 7η ΥΠΕ

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Σημαντική πρωτοβουλία πήρε το Σωματείο του ΠΑΓΝΗ με την απόφασή του να καλέσει σε σύσκεψη την Τετάρτη 23 Μάη τα σωματεία εργαζομένων των Νοσοκομείων της Κρήτης με στόχο την κοινή δράση.

Η πρωτοβουλία αυτή δείχνει ότι τα πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν σε μια περίοδο που οξύνονται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το δημόσιο σύστημα και οι εργαζόμενοι, να ξεπεράσουν την τακτική της αδράνειας που οδηγεί η στάση της πλειοψηφίας της ΠΟΕΔΗΝ και να κινηθούν αποφασιστικά και από κοινού συντονίζοντας τον αγώνα τους.

Στην πρόσκληση που απευθύνει στα άλλα Σωματεία της Κρήτης το Σωματείο του ΠΑΓΝΗ αναφέρει:

Καλούμε σε ΣΥΣΚΕΨΗ τα Δ.Σ. των σωματείων των δημόσιων νοσοκομείων της Κρήτης για να συζητήσουμε τις σοβαρές εξελίξεις σε υγεία – πρόνοια και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, αλλά και να καθορίσουμε από κοινού τα επόμενα βήματα της δράσης μας.

ΤΕΤΑΡΤΗ 23 ΜΑΪΟΥ 2018  στις  15:00 μμ στο γραφείο του σωματείου εργαζομένων ΠαΓΝΗ

Συνεχίζουμε & συντονίζουμε τον αγώνα μας: Για ΔΗΜΟΣΙΑ & ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

• Ενάντια στην αντιδραστική «αξιολόγηση» που δεν έχει καμιά σχέση με βελτίωση των υπηρεσιών και των υπαλλήλων.

• Για ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΜΟΝΙΜΟΥ προσωπικού όλων των ειδικοτήτων με βάση τις ανάγκες

• Ενάντια στην ομηρία και τον εμπαιγμό χιλιάδων συναδέλφων συμβασιούχων – ΜΟΝΙΜΗ & ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ για όλους με αξιοπρεπείς μισθούς & πλήρη εργασιακά – ασφαλιστικά – επιστημονικά δικαιώματα!

• Για ανάκτηση όλων των απωλειών σε μισθολογικά – εργασιακά δικαιώματα. Για να μπει τέλος στην αβάσταχτη εντατικοποίηση και τις απαράδεκτες συνθήκες δουλειάς. Για να ενταχθούν επιτέλους στα ΒΑΕ όλοι όσοι εργάζονται σε βαριές, ανθυγιεινές κι επικίνδυνες συνθήκες. Για να μην περικοπεί – καταργηθεί το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας. Για να ληφθούν ΤΩΡΑ όλα τα απαραίτητα μέτρα υγείας κι ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.

Με την πεποίθηση για την ανταπόκριση σας στο κάλεσμα μας.

ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Το Δ.Σ.

Όχι στο όνομά μας

Το editorial της «Εργατικής Αριστεράς»
που κυκλοφορεί (φύλλο Νο 408)

Τίποτα δεν συμβολίζει καλύτερα τον απόλυτο εκφυλισμό του ΣΥΡΙΖΑ από το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε ο πρώτος δυτικός πολιτικός που κατά την πρώτη επίσκεψή του ως πρωθυπουργός τόλμησε να χαρακτηρίσει την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ.

Πολ­λοί, τότε, ερ­μή­νευ­σαν το απί­στευ­το γε­γο­νός ως «πα­τά­τα», ως απο­τέ­λε­σμα χον­δροει­δούς άγνοιας της ιστο­ρί­ας του πα­λαι­στι­νια­κού ζη­τή­μα­τος. Απο­δεί­χτη­κε ότι δεν ήταν έτσι: Ο Τσί­πρας ήταν ενή­με­ρος για τις προ­θέ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης του Τραμπ και έσπευ­σε ως «λαγός» να εντα­χθεί στην κυο­φο­ρού­με­νη, τότε, αμε­ρι­κα­νι­κή «στρο­φή», ζη­τώ­ντας ως αντάλ­λαγ­μα την υπο­στή­ρι­ξη των ΗΠΑ και των ενό­πλων δυ­νά­με­ων του Ισ­ρα­ήλ στα έξαλ­λα σχέ­δια ανα­βάθ­μι­σης του ρόλου του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Σή­με­ρα οι ΗΠΑ του Τραμπ «παί­ζουν σκλη­ρά» στη Μέση Ανα­το­λή, τι­νά­ζο­ντας στον αέρα τη συμ­φω­νία Ομπά­μα με το Ιράν και κά­νο­ντας πι­θα­νό έναν γε­νι­κευ­μέ­νο πό­λε­μο που θα «ξα­να­γρά­ψει» τα σύ­νο­ρα στην πε­ριο­χή. Πριν φτά­σου­με σε μια «νέα Γιάλ­τα για την Ανα­το­λή» (ένα σε­νά­ριο που εμ­φα­νί­ζε­ται πλέον συχνά στο διε­θνή Τύπο), οι βάρ­βα­ρες πο­λε­μι­κές κα­τα­στρο­φές απει­λούν τη ζωή εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων.

Οι ΗΠΑ έχουν απο­δεί­ξει ότι δεν δι­στά­ζουν να πο­λε­μούν, αλλά από τον αέρα, τη θά­λασ­σα και εξ απο­στά­σε­ως. Τον πο­λύ­νε­κρο πό­λε­μο επί του εδά­φους ανα­θέ­τουν στις συμ­μα­χί­ες των προ­θύ­μων φίλων τους. Και στην πε­ριο­χή αυτή η συμ­μα­χία έχει ήδη συ­γκρο­τη­θεί: είναι ο άξο­νας Ισ­ρα­ήλ-Αί­γυ­πτος-Κύ­προς-Ελ­λά­δα.

Ασφα­λώς τα πρω­ταρ­χι­κά συμ­φέ­ρο­ντα που στη­ρί­ζουν τη συ­γκρό­τη­ση του «άξονα» είναι τα γε­ω­πο­λι­τι­κά: η δια­σφά­λι­ση της ηγε­μο­νί­ας της Δύσης – με πρω­το­κα­θε­δρία των ΗΠΑ, αλλά και της ΕΕ – στη στρα­τη­γι­κής συμ­μα­χί­ας πε­ριο­χή της Μέσης και Εγγύς Ανα­το­λής. Όμως σή­με­ρα τα γε­ω­πο­λι­τι­κά εμπλέ­κο­νται με τα ενερ­γεια­κά. Η πι­θα­νο­λο­γού­με­νη τε­ρά­στια «δε­ξα­με­νή» πε­τρε­λαί­ου και φυ­σι­κού αε­ρί­ου στην Αν. Με­σό­γειο προ­σελ­κύ­ει το εν­δια­φέ­ρον των Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων, των κο­λοσ­σιαί­ων εται­ρειών εξό­ρυ­ξης και εκ­με­τάλ­λευ­σης υδρο­γο­ναν­θρά­κων (από την αμε­ρι­κά­νι­κη Exxon-Mobil ως τις ευ­ρω­παϊ­κές Total και Eni), αλλά πυ­ρο­δο­τεί και την πό­λω­ση και ανα­δια­τάσ­σει τις συμ­μα­χί­ες με­τα­ξύ των το­πι­κών κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων και κρα­τών. Αυτά τα συμ­φέ­ρο­ντα βα­φτί­ζει «κυ­ριαρ­χι­κά συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας» η γλοιώ­δης πο­λι­τι­κή των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, που απο­τε­λεί στο πεδίο αυτό την ομαλή συ­νέ­χεια της πο­λι­τι­κής των Αντώ­νη Σα­μα­ρά και Ευάγ­γε­λου Βε­νι­ζέ­λου.

Αυτή η πο­λι­τι­κή στά­ζει αίμα. Η σφαγή των αμά­χων στη Γάζα είναι μια δρα­μα­τι­κή προει­δο­ποί­η­ση για τον αδί­στα­κτο χα­ρα­κτή­ρα του «άξονα». Όλοι οι λαοί που ζούμε στην πε­ριο­χή, έχου­με σο­βα­ρούς λό­γους για να ανη­συ­χού­με.

Το πα­λαι­στι­νια­κό ζή­τη­μα  υπήρ­ξε πάντα το αδιά­ψευ­στο «κλει­δί» που ερ­μη­νεύ­ει την πραγ­μα­τι­κή πρό­θε­ση κάθε πο­λι­τι­κής δύ­να­μης. Η αλ­λη­λεγ­γύη στο πα­λαι­στι­νια­κό κί­νη­μα υπήρ­ξε πάντα «ση­μαία» της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Η στάση του Τσί­πρα – και η εκ­κω­φα­ντι­κή σιωπή όλων των «άλλων» μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – είναι μια συ­κο­φα­ντι­κή πρό­κλη­ση απέ­να­ντι σε αγώ­νες δε­κα­ε­τιών, απέ­να­ντι στην ίδια την ιστο­ρία της Αρι­στε­ράς.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που σή­με­ρα οι Πα­λαι­στί­νιοι είναι αρ­κε­τά μόνοι. Λίγες ημέ­ρες πριν τη σφαγή στη Γάζα, ο Νε­τα­νιά­χου ήταν επί­ση­μος προ­σκε­κλη­μέ­νος στις δια­δη­λώ­σεις εορ­τα­σμού της «αντι­φα­σι­στι­κής νίκης» στη Μόσχα. Όσοι φα­ντα­σιώ­νο­νται έναν κά­ποιον αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμό του κα­θε­στώ­τος Άσαντ στη Συρία, οφεί­λουν να θυ­μη­θούν ότι οι πα­λαι­στι­νια­κές ορ­γα­νώ­σεις αντί­στα­σης σφα­γιά­στη­καν και από πολ­λούς άλ­λους, πέραν των δυ­νά­με­ων του σιω­νι­στι­κού κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ.

Είναι η ώρα της κι­νη­το­ποί­η­σης, της αλ­λη­λεγ­γύ­ης στο πλευ­ρό αυτών των αν­θρώ­πων στην Πα­λαι­στί­νη, που αντι­με­τω­πί­ζουν άο­πλοι τον πιο εξο­πλι­σμέ­νο και ετοι­μο­πό­λε­μο στρα­τό στην πε­ριο­χή. Δεν είναι μόνο η υπο­χρε­ω­τι­κή διε­θνι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη. Αυτή η στάση είναι ταυ­τό­χρο­να αγώ­νας για την ει­ρή­νη, αγώ­νας ενά­ντια στη βάρ­βα­ρη κυ­ριαρ­χία του ιμπε­ρια­λι­σμού.

Και δίπλα σε αυτά, προ­στί­θε­ται και μια πιο «εσω­τε­ρι­κή» πο­λι­τι­κή αιχμή: Η κυ­βέρ­νη­ση των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, η κυ­βέρ­νη­ση του Μνη­μο­νί­ου 3 απο­δει­κνύ­ει σή­με­ρα χει­ρο­πια­στά ότι η υπο­τα­γή στον νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο κα­πι­τα­λι­σμό είναι κα­τη­φό­ρα χωρίς τέλος. Οδη­γεί στην πλήρη ταύ­τι­ση με τις ΗΠΑ, στους ενα­γκα­λι­σμούς με τους χα­σά­πη­δες του Ισ­ρα­ήλ, στη συ­νε­νο­χή για τα εγκλή­μα­τα σε βάρος του πα­λαι­στι­νια­κού λαού.

Ο ερ­γα­τι­κός και λαϊ­κός αγώ­νας ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα είναι αγώ­νας ενά­ντια στον πό­λε­μο, αγώ­νας ενά­ντια στη συμ­μα­χία με το Ισ­ρα­ήλ, αγώ­νας ενά­ντια στο ΝΑΤΟ και τον ιμπε­ρια­λι­σμό. Και μέσα σε αυτόν τον αγώνα, η πα­λαι­στι­νια­κή ση­μαία θα πα­ρα­μέ­νει πάντα ένα υπε­ρή­φα­νο σύμ­βο­λο.

Απαράδεκτη η κατάσταση στην ψυχιατρική κλινική του Ευαγγελισμού

Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Απαράδεκτη χαρακτηρίζει την κατάσταση που επικρατεί στην ψυχιατρική κλινική του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων σε έκθεση που συνέταξε μετά την επίσκεψή της τον Απρίλιο σε ψυχιατρικά Νοσοκομεία και κλινικές στην χώρα μας.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι στο Νοσοκομείο υπάρχει υπερπληθυσμός, οι ασθενείς παραμένουν στους διαδρόμους, η προσωπική τους φροντίδα γίνεται σε κοινή θέα, ενώ δεν υπάρχει για τους ψυχικά πάσχοντες η δυνατότητα προαυλισμού.  Επίσης η επιτροπή διαπιστώνει ότι υπάρχει απαράδεκτα χαμηλή στελέχωση σε προσωπικό τόσο στον Ευαγγελισμό όσο και στις υπόλοιπες δομές ψυχικής υγείας.

Οι διαπιστώσεις αυτές βεβαίως «γκρεμίζουν» το success story που επιχειρεί να φιλοτεχνήσει η Κυβέρνηση και για το χώρο της ψυχικής υγείας.

Η επιτροπή θεωρεί ότι οι πολιτικές λιτότητας που ασκούνται είναι ο βασικός υπεύθυνος για τα προβλήματα που παρουσιάζονται και ζητά να ληφθούν άμεσα μέτρα για να σταματήσει αυτή η απαράδεκτη κατάσταση.

Η επιτροπή κάνει γενικότερες διαπιστώσεις για τις συνθήκες νοσηλείας για όλες τις δομές ενώ ιδιαίτερη μνεία έχει στο ψυχιατρείο φυλακών Κορυδαλλού.  Όμως για τις διαπιστώσεις αυτές της επιτροπής θα επανέλθουμε με άλλο δημοσίευμα.