«Ψαλίδι» μέχρι και 30% στις νέες συντάξεις με το νόμο Κατρούγκαλου

Πηγή: ergasianet.gr

Σε δραματική μείωση των νέων συντάξεων που φτάνει μέχρι και 30% οδηγεί ο νέος τρόπος υπολογισμού τους, βάσει του Ν.4387/2016, του νόμου Κατρούγκαλου δηλαδή, παρά τα όσα περί αντιθέτου ισχυριζόταν ο ίδιος αλλά και η διαδόχός του στο υπουργείο Εργασίας. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η εφημερίδα «Καθημερινή», τουλάχιστον πέντε κατηγορίες ασφαλισμένων φαίνεται ότι είναι οι μεγάλοι χαμένοι του νέου τρόπου υπολογισμού των συντάξεων: δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στο ΙΚΑ, ασφαλισμένοι του πρώην ΤΕΒΕ, ασφαλισμένοι στο ΤΑΕ και ασφαλισμένοι του Ταμείου Νομικών και του ΤΣΑΥ. Αναλυτικότερα:

Τη δραματική μείωση των νέων συντάξεων αποκαλύπτουν οι πρώτες αιτήσεις συνταξιοδότησης που είχαν κατατεθεί μετά τις 13 Μαΐου του 2016 και εκδίδονται με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου. Τα στοιχεία από τις αιτήσεις που εκκαθαρίζονται είναι αποκαλυπτικά, καθώς προκύπτουν τουλάχιστον 5 κατηγορίες ασφαλισμένων ως μεγάλοι χαμένοι του νέου τρόπου υπολογισμού των συντάξεων. Συνολικά, οι ειδικοί εκτιμούν ότι έως το 2020 περίπου 200.000 ασφαλισμένοι που θα αποχωρήσουν από την εργασία θα υποστούν περικοπές που σε ορισμένες περιπτώσεις θα αγγίξουν και το 30%.

Η μέση μείωση εκτιμάται στο 12% με 16% για τους νέους συνταξιούχους και τις μεγαλύτερες απώλειες θα έχουν, σύμφωνα με τους υπολογισμούς αλλά και τα πρώτα στοιχεία που προέρχονται από τον ΕΦΚΑ, οι εξής ομάδες ασφαλισμένων:

• Δημόσιοι υπάλληλοι, ιδίως όσοι έχουν πάνω από 30 χρόνια υπηρεσίας και ανήκουν στις κατηγορίες πανεπιστημιακής και τεχνολογικής εκπαίδευσης.

• Ασφαλισμένοι του ΙΚΑ με υψηλές αποδοχές, από 1.500 ευρώ και πάνω, που καταθέτουν αίτηση συνταξιοδότησης έπειτα από τουλάχιστον 30 χρόνια ασφάλισης.

• Ασφαλισμένοι στο πρώην ΤΕΒΕ σε μέσες και υψηλές ασφαλιστικές κατηγορίες, καθώς χάνουν τουλάχιστον 220 ευρώ.

• Ασφαλισμένοι στο ΤΑΕ που προέρχονται από τις δύο ανώτατες κατηγορίες και αποχωρούν με περισσότερα από 30 χρόνια ασφάλισης.

• Ασφαλισμένοι του Ταμείου Νομικών και του ΤΣΑΥ ανεξαρτήτως χρόνου ασφάλισης. Καθώς, μάλιστα, το νέο σύστημα, όπως χαρακτηριστικά διεκήρυττε ο τέως υπουργός Εργασίας Γιώργος Κατρούγκαλος, είναι ταξικά άδικο, υπέρ των χαμηλόμισθων, οι πρώτες συνταξιοδοτικές αποφάσεις βγάζουν και αυξήσεις σε περιπτώσεις συνταξιούχων με μηνιαίες μεικτές αποδοχές κάτω από 700 ευρώ και λιγότερα από 30 έτη ασφάλισης. Σε αυτή την κατηγορία συγκαταλέγονται ασφαλισμένοι του ΙΚΑ με 20 έως 30 χρόνια ασφάλισης που αποχωρούν με μεικτές αποδοχές πέριξ των 1.000 ευρώ, ασφαλισμένοι στο πρώην ΤΣΑ, δημόσιοι υπάλληλοι υποχρεωτικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που αποχωρούν με 20ετία ή 25ετία, καθώς και ασφαλισμένοι στα πρώην Ταμεία των ΔΕΚΟ και των τραπεζών, οι οποίοι δικαιούνται προσαύξηση της σύνταξης επειδή πλήρωναν πολύ υψηλές εισφορές.

Mία από τις πρώτες αποφάσεις συνταξιοδότησης με βάση το νέο σύστημα αφορά ασφαλισμένο στο ΙΚΑ ο οποίος κατέθεσε τα χαρτιά του για συνταξιοδότηση μετά τον Μάιο του 2016 έχοντας 10.800 ένσημα, 37 έτη ασφάλισης και αναγνωρισμένα πλασματικά έτη και συντάξιμες αποδοχές που υπολογίστηκαν σε 2.951 ευρώ. Ενώ πριν από τον νόμο Κατρούγκαλου η σύνταξή του θα ήταν 1.720 ευρώ, ο νέος τρόπος υπολογισμού βγάζει σύνταξη 1.478 ευρώ, ήτοι μειωμένη κατά 242 ευρώ. Αναλυτικά, ο συγκεκριμένος συνταξιούχους λαμβάνει ολόκληρη την εθνική σύνταξη, 384 ευρώ, και ανταποδοτική της τάξης των 1.094 ευρώ, καθώς το ποσοστό αναπλήρωσης ανέρχεται σε 37,07%. Σημειώνεται ότι οι συντάξιμες αποδοχές του ασφαλισμένου ανέρχονται σε 2.950,76 ευρώ.

No tinc por!

Του Νικήτα Κανάκη
Πηγή: apenantioxthi.blogspot.gr

Δυο χρόνια πριν, τέτοιες μέρες, ένας ηλικιωμένος υπερασπίστηκε με την ίδια τη ζωή του την τιμή της Ανθρωπότητας. Ο επικεφαλής αρχαιολόγος της Παλμύρας για 50 χρόνια, Khaled al-Asaad, 82 ετών, στις 20 Αυγούστου του 2015 αποκεφαλίζεται δημόσια από τον ISIS και το σώμα του κρεμάται δημόσια με το κομμένο κεφάλι του στα πόδια και βεβηλώνεται.

Για έναν ολόκληρο μήνα πριν υπόκειται σε κάθε είδους βασανιστήρια για να αποκαλύψει πού βρίσκονται οι κρυμμένες αρχαιότητες της Παλμύρας που έχει φροντίσει ο ίδιος να προστατεύσει. Χωρίς να του αποσπάσουν ούτε μία λέξη.

Οι μισάνθρωποι του ISIS τον κατακρεούργησαν αλλά δεν κατάφεραν να τον νικήσουν ούτε μία στιγμή. Το Χρέος νίκησε τον Φόβο.

Ας θυμόμαστε λοιπόν μέρες δύσκολες σαν ετούτες που ζούμε, που οι τυφλές επιθέσεις των μισανθρώπων προσπαθούν να σπείρουν το το μίσος, την καχυποψία, αλλά κυρίως τον φόβο στις κοινωνίες μας , το τελευταίο μάθημα του ογδοντάχρονου από την Παλμύρα.
Το ίδιο που χιλιάδες Καταλανοί βροντοφώναξαν με μια φωνή στη Βαρκελώνη:

No tinc por! Δεν φοβάμαι!

Καθαρές κουβέντες, σε πλαστές αντιπαραθέσεις και ερωτήματα

Πηγή: ygeionomikoi.gr

Μια αντιπαράθεση, η οποία σκοπεύει να συγκαλύψει τους πραγματικούς υπευθύνους για το τεράστιο σκάνδαλο με χαριστικούς βαθμούς σε αποφοίτους από ιδιωτικά ΤΕΕ, έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ και την διοίκηση της ΟΙΕΛΕ.

Η μεν διοίκηση της ΟΙΕΛΕ καταγγέλλει την πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ ότι επιχειρεί να συγκαλύψει το σκάνδαλο. Η δε πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ, από τη μια πλευρά κάνει ότι δεν βλέπει, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο, από την άλλη οξύνει την κόντρα, προχωρώντας αυθαίρετα και χωρίς αποφάσεις οργάνων σε αγωγή εναντίον της ΟΙΕΛΕ. Στην αντιπαράθεση έχει εμπλακεί και η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΡΜΑ-ΠΟΕΔΗΝ και ΑΡΚΙ-ΑΔΕΔΥ), προκειμένου να αποσείσει τις ευθύνες της κυβέρνησης που με τις αποφάσεις της ξεπλένει ουσιαστικά τους βασικούς υπευθύνους του σκανδάλου.

Οι όποιες αντιπαραθέσεις εντός του συνδικαλιστικού κινήματος δε λύνονται στις δικαστικές αίθουσες, ούτε με αλληλοκατηγορίες και χαρακτηρισμούς χαμηλού επιπέδου. Είναι πρακτικές απαράδεκτες που δε συνάδουν με όσα πρεσβεύει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Είναι προφανές ότι αμφότερα τα μέρη ελάχιστα ενδιαφέρονται για την ουσία της υπόθεσης – αντίθετα, το καθένα από την πλευρά του υπηρετεί μικροκομματικά συμφέροντα.

Ως ΜΕΤΑ, εδώ και δεκαπέντε μήνες (από τις 26 Μαΐου 2016) έχουμε πάρει ξεκάθαρη θέση με σχετικό σχόλιο που δημοσιεύσαμε στη σελίδα μας. Ως εκ τούτου, την πρόσφατη πρόκληση γνωστού φιλοκυβερνητικού μέσου να… πάρουμε θέση, την αντιπαρερχόμαστε με μια απλή σύσταση να μας διαβάζουν περισσότερο και καλύτερα. Όμως, με την ευκαιρία, θα θέλαμε να απευθύνουμε μερικά ερωτήματα στην ηγεσία του ΑΡΜΑτος και της ΑΡΚΙ:

1. Πού βρίσκονται σήμερα αυτοί που οργάνωσαν τις πλαστογραφίες και τις χαριστικές βαθμολογίες, σχολάρχες και κρατικοί αξιωματούχοι; Μήπως κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς να έχουν διαβεί ούτε μια μέρα την πόρτα των φυλακών (έστω του κρατητηρίου); Αληθεύει ότι κάποιοι από αυτούς ζουν και βασιλεύουν και δραστηριοποιούνται ξανά στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης;

2. Εάν, όπως ισχυρίζονται, τα πτυχία είναι πλαστά, τότε η κυβέρνηση με τις εξετάσεις τι κάνει εκτός από το να ξεπλένει και να νομιμοποιεί την πλαστογραφία;

3. Γιατί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταργεί το θεσμό των ιδιωτικών ΙΕΚ που αποτελεί σίγουρα το υπόβαθρο για τέτοιες καταστάσεις;

Προφανώς, η σιωπή τους στις ανακοινώσεις που εκδίδουν για να καταγγείλουν την πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ, έχει έναν και μοναδικό λόγο. Την πρόσδεσή τους στο… άρμα του μνημονιακού κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Τους υπενθυμίζουμε, τέλος, την ανακοίνωση του ΜΕΤΑ για το θέμα που έχει δημοσιευτεί από τις 26-5-2016 στην ιστοσελίδα μας:

Η πλαστογραφία αποτελεί έγκλημα διαρκείας και δεν παραγράφεται.

Σχόλιο του ΜΕΤΑ για τα πλαστά πτυχία

Αυτές τις μέρες άνοιξε ξανά η συζήτηση για τους εργαζόμενους που προσλήφθηκαν στο δημόσιο με πλαστά πτυχία. Την αφορμή την έδωσε η ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας, αλλά και οι διαρροές στον τύπο γύρω από τα απολυτήρια ιδιωτικών σχολών Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης που έκλεισαν λόγω παρατυπιών και παραβάσεων την δεκαετία του 2000.

Σύμφωνα με αυτά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, περίπου 2.500 τίτλοι σπουδών έχουν βρεθεί προβληματικοί και το υπουργείο Παιδείας προσανατολίζεται στο να θέσει σε εφαρμογή τον νόμο ν.3577/2007 που ψηφίστηκε επί υπουργίας Γιαννάκου, μέχρι τώρα δεν εφαρμόστηκε και που ουσιαστικά νομιμοποιεί τα απολυτήρια αυτά μέσω «ειδικών εξετάσεων», έχοντας σαν βάση ένα σκεπτικό που λέει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους παράνομους από τους παράτυπους τίτλους σπουδών. Έτσι επιλέγει να ξαναστείλει όλους τους κατόχους τέτοιων απολυτηρίων στο «καθαρτήριο» ειδικού τύπου εξετάσεων και να τους κάνει όλους και «τυπικούς» και «νόμιμους». Εδώ να σημειωθεί ότι στην πλειονότητά τους αυτοί οι τίτλοι σπουδών έχουν χρησιμοποιηθεί σε διαγωνισμούς διορισμού στο δημόσιο που είχαν σαν κύριο προσόν επιλογής τον βαθμό του απολυτηρίου. Με τις «ειδικές εξετάσεις», κύριε Φίλη, θα εξασφαλίσετε στους κατόχους τους ίδιους βαθμούς ή ακόμα και την κατοχή του τίτλου; Αν όχι, τότε όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι προφανώς και δεν θα είναι «διοριστέοι»! Τότε πού αποσκοπείτε;

Πού αποσκοπεί το υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση με αυτή την κίνηση;

Πρώτον, θα εμπεδωθεί στην κοινωνία ότι και με «πλαστά», «παράνομα» και «παράτυπα» απολυτήρια – ας τα πει όπως θέλει ο καθένας – οι δημόσιοι υπάλληλοι συνεχίζουν να παραμένουν στην εργασία. Άλλωστε ο κοινωνικός αυτοματισμός πάει χέρι-χέρι με τα μνημόνια κι είναι δοκιμασμένη συνταγή τα προηγούμενα χρόνια, γιατί να την αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση! Έτσι όταν έρθει η ώρα των απολύσεων (γιατί κι αυτό χέρι-χέρι πάει με τα μνημόνια) τότε δεν θα υπάρχει κανείς σύμμαχος στον κοινωνικό ορίζοντα για αυτούς τους «κακούς εργαζόμενους» και μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά, χωρίς ενδοιασμούς και δεύτερες σκέψεις.

Δεύτερον, δεν θα γίνει καμιά ουσιαστική συζήτηση και δεν θα υπάρξει και καμιά επίπτωση για όλους αυτούς, μικρούς, μεσαίους και μεγάλους που είχαν «στήσει» επί δεκαετίες τέτοιου τύπου παραμάγαζα και πουλώντας ελπίδες, εκδούλευση κι απολυτήρια όπως φαίνεται, χρησιμοποιούσαν το δημόσιο- από το υπουργείο Παιδείας, την διοίκηση των δευτεροβάθμιων μέχρι και τον διορισμό, για να μεγαλώσουν την πελατειακή τους βάση.

Όταν ξεκινούσε στις αρχές του μνημονίου η διαδικασία του ελέγχου πλαστότητας των πτυχίων στο δημόσιο από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, κανείς μας δεν φανταζόταν το εύρος και το μέγεθος. Όσο θράσος και να ΄χει κάποιος, δύσκολα μόνος του πλαστογραφεί επίσημα έγγραφα και τα καταθέτει για να διοριστεί. Οι τότε κρατούντες όμως γνώριζαν πολύ καλά και γνώριζαν γιατί προφανώς και «συμμετείχαν» στις διαδικασίες του διορισμού. Κι οι σημερινοί κυβερνώντες έρχονται να τους βάλουν στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, να τους ξαναβαφτίσουν και να τους «καθαρίσουν», με τέτοιου είδους αποφάσεις. Κι οι «κακοί» της ιστορίας θα είναι πάλι οι δημόσιοι υπάλληλοι που πια εκτός από «τεμπέληδες» θα είναι και «πλαστογράφοι».

Τρίτον, δεν θα αναδειχθεί ο τρόπος που λειτουργεί η ιδιωτική εκπαίδευση στη χώρα. Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν ήταν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν θα είχαν όλοι απολυτήριο βαθμό είκοσι.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν θα μπορούσες να εργάζεσαι στη μια άκρη της Ελλάδας και παράλληλα να είσαι και μαθητής στην Γ’ Λυκείου στην άλλη άκρη.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο, δεν θα είχες εσύ κι άλλοι τρεις συμμαθητές σου τον ίδιο αριθμό μητρώου στο απολυτήριο.
• Σε κανένα δημόσιο σχολείο δεν θα είχε «χαθεί» το μητρώο και τα στοιχεία των μαθητών και
• Σε κανέναν δημόσιο σχολείο δεν θα «αγόραζες» το απολυτήριο σου.

Πέρα από αυτά, κι επειδή στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μιλάμε για αρχικό απολυτήριο στην τραγικά μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, αλλά για δεύτερο απολυτήριο, θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς και για ποιον λόγο ένας άνθρωπος επιλέγει να ξαναπάει σε ιδιωτικό επαγγελματικό λύκειο για να πάρει ξανά απολυτήριο λυκείου. Τι το χρειάζεται κάποιος το απολυτήριο με είκοσι; Η «φάμπρικα» των απολυτηρίων με είκοσι ήταν άλλωστε γνωστή στους μυημένους και σ΄ αυτούς που χρησιμοποιούσαν το κράτος πελατειακά. Αυτός είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης και δη της ιδιωτικής, λοιπόν στη χώρα μας;

Αυτές οι παράμετροι λοιπόν πρέπει να ανοίξουν ξανά στην συζήτηση κι όχι αυτή να διεξάγεται με όρους τηλεοπτικών εκπομπών ψυχαγωγικού περιεχομένου. Και να είναι σίγουρη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ ότι θα μας βρει όλους απέναντι σε αυτό. Κανένας εργαζόμενος στο δημόσιο και κανένα συνδικαλιστικό όργανο δεν πρόκειται να «καλύψει» και να υπερασπιστεί φαινόμενα διαφθοράς κι απάτης κι ούτε να δείξει ανοχή. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να συνεχίσει το ίδιο παραμύθι του κοινωνικού αυτοματισμού που χωρίζει την κοινωνία σε ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, σε «καλούς» και «κακούς».

Το δημόσιο διοικείται από τους πολιτικούς προϊσταμένους του και από την εκάστοτε κυβέρνηση, δεν αυτοκυβερνάται. Κι ως γνωστόν, η διαφθορά, ο γάμος και το ταγκό θέλουν δύο, δεν γίνεται αλλιώς, δεν «χορεύονται» από έναν. Κι αν σχεδιάζει απολύσεις η κυβέρνηση (άλλωστε στην αξιολόγηση του Αυγούστου του 2014 υπήρχαν, κι αυτήν και πιο βάρβαρη πολιτική υλοποιεί σήμερα με το 3ο μνημόνιο) να μην κάνει όνειρα ότι με τέτοιες μεθόδους θα απομονώσει τους ΔΥ και θα τους δώσει βορά στην κοινωνία. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Τρίτη αξιολόγηση: Τσεκούρι σε επιδόματα και ουσιαστική κατάργηση απεργίας

Πηγή: Iskra.gr

Για να κλείσει εγκαίρως η τρίτη αξιολόγηση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα πρέπει να εφαρμόσει σκληρά μέτρα, που θα οδηγούν αφενός σε περικοπές οικογενειακών και αναπηρικών επιδομάτων και αφετέρου στην κατάργηση υφιστάμενων εργασιακών και συνδικαλστικών δικαιωμάτων.

Σκοπός του οικονομικού επιτελείου είναι η τρίτη αξιολόγηση να ξεκινήσει εντός του Σεπτεμβρίου και να ολοκληρωθεί μέχρι το Eurogroup της 4ης Δεκεμβρίου. Για να καταστεί αυτό εφικτό η κυβέρνηση θα πρέπει να υλοποιήσει 35 βασικά προαπαιτούμενα μέσα στις επόμενες 100 ημέρες.

Συνολικά έως το τέλος του προγράμματος εκκρεμεί η νομοθέτηση και εφαρμογή 113 προαπαιτούμενων μέτρωνμε την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών να θεωρεί εφικτό πως τα 90 εξ αυτών (35+55) θα έχουν εφαρμοστεί έως το τέλος Δεκεμβρίου.

Στα βασικά προαπαιτούμενα των επόμενων 100 ημερών περιλαμβάνονται οι περικοπές, στα οικογενειακά επιδόματα και τα επιδόματα αναπηρίας και η κατάργηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, όπως και η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για τις απεργίες, στην κατεύθυνση της ουσιαστικής απογόρεύσης της, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Μαχαίρι στα προνοιακά, κοινωνικά και οικογενειακά επιδόματα

Στα οικογενειακά επιδόματα οι δανειστές ζητούν από την Ελλάδα να εφαρμόσει το πόρισμα της Παγκόσμιας Τράπεζας το οποίο προτείνει εναλλακτικά σενάρια. Συγκεκριμένα, προτείνεται η κατάργηση του ειδικού επιδόματος των 500 ευρώ για τις οικογένειες με 3 και άνω παιδιά, με το αιτιολογικό ότι οι οικογένειες αυτές έχουν δυσανάλογα υψηλότερες παροχές ανά παιδί σε σχέση με όσους έχουν 1 ή 2 παιδιά.

Η βασική κατεύθυνση είναι να ενισχυθεί το επίδομα για το δεύτερο παιδί με παράλληλη υποχώρηση του επιδόματος του τρίτου παιδιού. Ακόμη προτείνεται η αφαίρεση του επιδόματος τέκνου για το τρίτο και άνω παιδί από όσους έχουν υψηλό εισόδημα, η αναδιανομή του επιδόματος των 500 ευρώ σε οικογένειες με χαμηλό εισόδημα λη εναλλακτικά η θέσπιση κατώτατου ορίου για την καταβολή του επιδόματος σε δικαιούχους με εισοδήματα έως 10.000 ευρώ.

Να σημειωθεί πως το συνολικό κόστος των επιδομάτων ξεπερνά το 1,7 δισ. ευρώ και από το ποσό αυτό τα 650 εκατ. ευρώ καταβάλλονται για τα οικογενειακά επιδόματα και άλλα 700 εκατ. ευρώ για τα προνοιακά επιδόματα αναπήρων και άλλων ειδικών κατηγοριών.

Ουσιαστική κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος

ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ και ESM ζητούν αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο και στον τρόπο λήψης των αποφάσεων για την κήρυξη των απεργιακών κινητοποιήσεων. Με το ΔΝΤ μάλιστα να διεκδικεί να μην υπάρξουν βελτιωτικέςαλλαγές στο υφιστάμενο μνημονιακό καθεστώς κατεδάφισης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ακόμη και μετά τη λήξη του προγράμματος, τον Αύγουστο του 2018.

Η κυβέρνηση έχει ήδη δεσμευτεί για αλλαγές σε αντεργατική κατεύθυνση στον συνδικαλιστικό νόμο 1264/1982, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετέχει το 51% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία. Η θέσπιση του ορίου του 51% των «οικονομικά τακτοποιημένων µελών» ενός σωματείου για τη λήψη απόφασης για απεργία εκτιμάται ότι θα δημιουργήσει ιδιαίτερα προβλήματα κυρίως στα σωματεία εκείνα που έχουν πανελλαδικό χαρακτήρα λόγω της φύσης της επιχείρησης στην οποία δραστηριοποιούνται, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομεα. Πρακτικά σε αυτές τις περιπτώσεις θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο, έως αδύνατον, να ληφθεί απόφαση για απεργία, καθώς στην πράξη μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα πανελλαδικής ψηφοφορίας, αφού θα απαιτείται να στηθούν κάλπες σε όλες τις τοπικές μονάδες μιας επιχείρησης που δραστηριοποιείται σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές.

Να σημειωθεί ότι η αλλαγή του νόμου 1264/1982 αποτελεί πάγιο αίτημα του ΔΝΤ από την εποχή του πρώτου μνημονίου το 2010 και διαχρονική θρασύτατη απίτηση του ΣΕΒ από τότε που ψηφίστηκε, δηλαδή το 1982.

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή ο Γιώργος Χαλυβίδης

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή, ο αγωνιστής και συνδικαλιστικό στέλεχος του υγειονομικού κινήματος  Γιώργος Χαλυβίδης.

Ο Γιώργος Χαλυβίδης εργαζόταν στο Νοσοκομείο Δράμας ως Κοινωνικός Λειτουργός και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός από τους συναδέλφους του. Οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Δράμας τον τίμησαν για τη δράση του και τον είχαν εκλέξει πρόεδρο του Σωματείου τους. Μέσα από τις γραμμές του Σωματείου αγωνίστηκε για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργαζομένων και του Νοσοκομείου.

Ήταν εκλεγμένο μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕΔΗΝ από τον Φεβρουάριο του 2015.

Η Γραμματεία του ΜΕΤΑ Υγειονομικών εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένειά του και τους οικείους του.

Η κηδεία του Γιώργου Χαλυβίδη θα γίνει την Κυριακή 20 Αυγούστου στις 4 μ.μ. στην Δράμα.

Λεφ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν (Λέων Τρότσκι)

Δέχτηκε δολοφονική επίθεση
από σταλινικό πράκτορα
στις 20 Αυγούστου 1940.

Πέθανε την επόμενη μέρα.

Πηγή: xekinima.org

H προετοιμασία για τον Οκτώβρη

Το Ρωσικό προλεταριάτο δεν σχηματίστηκε σιγά σιγά, μέσα σε αιώνες, όπως στην Αγγλία ή τη Γαλλία, μα προχωρώντας με πηδήματα, μέσα από απότομες αλλαγές καταστάσεων, και συγκρούσεις με κάθε τι το χτεσινό. Έτσι οι Ρώσοι εργάτες έγιναν ευαίσθητοι στα πιο τολμηρά πορίσματα της επαναστατικής σκέψης, μ’ ένα ανάλογο τρόπο που η καθυστερημένη ρωσική βιομηχανία ήταν σε θέση να απορροφήσει την τελευταία λέξη της καπιταλιστικής τεχνολογίας και οργάνωσης από τις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης.

Αυτό εξηγεί γιατί η Ρωσία μέσα σε λιγότερο από ένα τέταρτο του αιώνα έδωσε στον κόσμο τρεις επαναστάσεις και δυο απ’ τις μεγαλύτερες επαναστατικές φυσιογνωμίες όλων των εποχών: τον Β. Λένιν και τον Λ. Τρότσκι.

Ο Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν (το πραγματικό όνομα του Λ. Τρότσκι), γεννήθηκε στην νότια Ουκρανία στα 1879, από σχετικά εύπορους αγρότες γονείς. Από τα πρώτα φοιτητικά του χρόνια πέρασε στο επαναστατικό κίνημα που φούντωνε εκείνη την περίοδο σ’ ολόκληρη τη Ρωσία και ήταν από τους ιδρυτές της «Ένωσης Εργατών της Νότιας Ρωσίας», που διοργάνωσε αρκετές απεργίες και διαδηλώσεις στην περιοχή. Γι’ αυτή του τη δράση συνελήφθηκε και πέρασε 4 χρόνια στη φυλακή και στην εξορία, απ’ όπου δραπέτευσε το 1902 και διέφυγε στο εξωτερικό. Την ίδια χρονιά πρωτοσυναντήθηκε με το Λένιν και εντάχθηκε στην ομάδα της «Ίσκρα» (Σπίθα), την εφημερίδα του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (ΣΔΚΡ). Το ΣΔΚΡ ένωνε στις γραμμές του όλους τους επαναστάτες της εποχής και μιλούσε (όπως όλα τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τότε), στο όνομα του Μαρξισμού και της σοσιαλιστικής επανάστασης. Με την στήριξη του Λένιν, ο ΛΤ έγινε μέλος της συντακτικής ομάδας της «Ίσκρα».

Το σχίσμα

Το γρήγορο πλησίασμα της επανάστασης – που ξέσπασε στα 1905 – και τα καινούρια καθήκοντα που έμπαιναν στην ημερήσια διάταξη για το προλεταριάτο δημιούργησαν τριγμούς μέσα στους κόλπους του ΣΔΚΡ. Δύο τάσεις σχηματίστηκαν, που πήραν οργανωτική μορφή στο 2ο συνέδριο του κόμματος, το 1903, όπου και έγινε η διάσπαση ανάμεσα στους Μπολσεβίκους του Λένιν και τους Μενσεβίκους, των Πλεχάνωφ και Μαρτώφ. Πολιτικά, οι Μπολσεβίκοι πίστευαν στην ανεξάρτητη κίνηση της εργατικής τάξης, ενώ οι Μενσεβίκοι, θεωρώντας την επερχόμενη επανάσταση ως αστική, ζητούσαν μια στενή σχέση και συμμαχίες με τους φιλελεύθερους αστούς. Αυτή η διαφορά είχε την αντανάκλασή της και στον οργανωτικό τομέα: Ο Λένιν έβλεπε το κόμμα σαν το εργαλείο για την επανάσταση: έπρεπε να οργανωθεί με πειθαρχία και συγκεντρωτισμό, έτοιμο να δουλέψει στην παρανομία, για όσο καιρό ήταν αυτό απαραίτητο. Αντίθετα, οι Μενσεβίκοι προσανατολίζονταν προς μια πιο χαλαρή κατάσταση, προετοιμάζοντας τους εαυτούς τους για μια «αριστερή» αντιπολίτευση, μέσα σ’ ένα αστικό κοινοβούλιο.

Παρ’ ότι ο ΛΤ πολιτικά ταυτιζόταν πλήρως με τους Μπολσεβίκους, και μάλιστα, όπως θα δούμε πιο κάτω, τραβούσε ακόμη πιο πέρα την ανάλυσή τους, δεν μπορούσε να δεχτεί ότι το κόμμα έπρεπε να οδηγηθεί στην διάσπαση, εξαιτίας μιας «οργανωτικής» διαφοράς. Συγκρούστηκε μάλιστα με το Λένιν, τον οποίο θεώρησε υπεύθυνο για τη διάσπαση. Πίστευε πως η ενότητα ανάμεσα στα δύο ρεύματα ήταν δυνατή και ξεκίνησε μια συστηματική προσπάθεια για την επανασυγκόλληση Μπολσεβίκων και Μενσεβίκων. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Λένιν θα πει: «ο Τρότσκι κατάλαβε ότι η ένωση με τους μενσεβίκους είναι αδύνατη. Από τότε δεν υπάρχει καλύτερος μπολσεβίκος απ’ αυτόν».

Αν και ο ΛΤ τάχθηκε με τους μενσεβίκους στο συνέδριο, γρήγορα φάνηκε πως οι πολιτικές τους διαφορές ήταν τεράστιες. Λίγους μήνες μόνο μετά, αποχώρησε και τυπικά από τις γραμμές τους, διατηρώντας μια ανεξάρτητη θέση. Ήδη είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό του, στις βασικές της γραμμές, η θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης. Το φθινόπωρο του 1904 έγραφε: «Η μόνη διέξοδος είναι μια γενική απεργία, και στη συνέχεια η προλεταριακή εξέγερση, που θα τεθεί επί κεφαλής των λαϊκών μαζών, εναντίον του φιλελευθερισμού».

1905

Από τα τέλη του 1903, ολόκληρη η Ρωσία βρισκόταν σε αναβρασμό. Απεργίες, αγροτικές εξεγέρσεις και αναταραχή στα πανεπιστήμια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ο ρωσοϊαπωνικός πόλεμος ανέστειλε προσωρινά το κίνημα, όμως η γρήγορη ήττα της Ρωσίας του έδωσε νέα ώθηση.

Στις 9 του Γενάρη του 1905, μια ειρηνική διαδήλωση εργατών προς τα χειμερινά ανάκτορα χτυπιέται άγρια από την αστυνομία. Η «ματωμένη Κυριακή» έδωσε το σύνθημα για τη γενίκευση της πάλης. Ο ΛΤ, μαζί με πολλούς άλλους εξόριστους, γυρίζει παράνομα στην Ρωσία. Για μερικούς μήνες, γράφει άρθρα και παρακολουθεί στενά την πολιτική κατάσταση. Εκείνη την περίοδο αποκρυσταλλώνεται η θεωρία της «Διαρκούς Επανάστασης»: «Η Ρωσία» έγραφε ο Τρότσκι, «βρίσκεται μπροστά σε μια αστικοδημοκρατική επανάσταση (δηλ. μια επανάσταση με στόχο την ανατροπή του φεουδαρχισμού και της Τσαρικής ολιγαρχίας). Στη βάση της, υπάρχει το αγροτικό πρόβλημα. Η τάξη ή το κόμμα που θα τραβήξουν μαζί τους τους χωρικούς, θα κατακτήσουν την εξουσία. Ούτε οι αστοί, ούτε οι δημοκράτες διανοούμενοι μπορούν να το πετύχουν: η ιστορική τους εποχή έχει λήξει. Το επαναστατικό προσκήνιο κατέχεται κιόλας από το προλεταριάτο. Αυτό ανοίγει στην σοσιαλδημοκρατία την προοπτική της κατάκτησης της εξουσίας στη Ρωσία, πριν απ’ τις δυτικές χώρες. Έτσι, το άμεσο καθήκον της σοσιαλδημοκρατίας είναι η αποπεράτωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης. Το κόμμα όμως του προλεταριάτου δεν είναι δυνατόν να αυτοπεριοριστεί σ’ ένα δημοκρατικό μόνο πρόγραμμα. Όταν θα κατακτήσει την εξουσία, θα αναγκαστεί να μπει στο δρόμο της εφαρμογής σοσιαλιστικών μέτρων. Το πόσο θα προχωρήσει σ’ αυτή την κατεύθυνση, θα εξαρτηθεί, όχι μόνο απ’ το συσχετισμό των δυνάμεων στη Ρωσία, αλλά κι απ΄ όλη τη διεθνή κατάσταση…»

Στα μέσα του Οκτώβρη, ξέσπασε η πρώτη σ’ ολόκληρο τον κόσμο Γενική Απεργία, με κυρίως πολιτικά αιτήματα, δικαιώνοντας πλήρως τις προβλέψεις του ΛΤ, και δημιουργήθηκαν τα πρώτα Σοβιέτ, αντιπροσωπευτικά επαναστατικά όργανα των εργατών. Τα Σοβιέτ αποτέλεσαν την πρώτη εμβρυακή μορφή εργατικής εξουσίας και αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε πίσω της η επανάσταση του 1905. Πράγματι, κατά τη δεύτερη ρωσική επανάσταση, το Φλεβάρη του 1917, τα Σοβιέτ ξεπήδησαν μ’ έναν απόλυτα φυσικό τρόπο, σαν η συνέχεια του 1905, δείχνοντας τη θέληση των Ρώσων εργατών κι αγροτών να τελειώσουν εκείνο που είχαν αρχίσει 12 χρόνια πριν.

Ο ΛΤ συμμετέχει ενεργά στη ζωή του Σοβιέτ της Πετρούπολης, γράφει όλες σχεδόν τις αποφάσεις και τις διακηρύξεις του, και σύντομα εκλέγεται πρόεδρός του. Όταν κάποιος ανέφερε, παρουσία του Λένιν, ότι ο ΛΤ είχε εξελιχθεί στον πιο ισχυρό άνθρωπο μέσα στο Σοβιέτ, εκείνος απάντησε: «Γιατί όχι; Ο Τρότσκι κατέκτησε αυτή τη θέση με τη λαμπρή κι αδιάκοπη δουλειά του».

Ταυτόχρονα, ο ΛΤ εκδίδει την εφημερίδα «Ρούσκαγια Γκαζέττα» και όταν αυτή κλείνει με απόφαση της τσαρικής αστυνομίας, συνεργάζεται με τους μενσεβίκους στην έκδοση του «Νατσαλό» (Ξεκίνημα), που γρήγορα μετατρέπεται στην πιο δημοφιλή εφημερίδα της επανάστασης. Πρέπει να πούμε ότι στην διάρκεια της Επανάστασης οι διαφορές ανάμεσα στις δυο φράξιες είχαν αμβλυνθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και συνεργάζονταν στενά σχεδόν σε όλα τα ζητήματα. Η έκδοση χαιρετίστηκε από την εφημερίδα των Μπολσεβίκων: «Το πρώτο φύλλο του Νατσαλό κυκλοφόρησε. Συγχαρητήρια στον αγωνιστή σύντροφό μας. Αφήνει εξαιρετική εντύπωση, στο πρώτο αυτό φύλλο, η έξοχη περιγραφή της απεργίας του Νοέμβρη, από το σύντροφο Τρότσκι»

Η ζωή της πρώτης αυτής επανάστασης αποδείχτηκε πολύ σύντομη. Παρ’ ότι είχε επικρατήσει στην πρωτεύουσα, δεν κατάφερε να πάρει ολοκληρωτικά με το μέρος της τη μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών και του στρατού. Πολλά συμπεράσματα ακόμη έπρεπε να βγουν, μέχρι την τελική νίκη. Το Σοβιέτ της Πετρούπολης, μετά από ζωή 52 ημερών περικυκλώθηκε από στρατό και αναγκάστηκε να παραδοθεί. Ο Τρότσκι περιγράφει την σκηνή της παράδοσης: «…στην αίθουσα των συνεδριάσεων, οι εργάτες άρχισαν να αχρηστεύουν τα όπλα τους, για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Με εξασκημένο χέρι, έσπαγαν τα μάουζερ πάνω στα μπράουνινγκ και τα μπράουνινγκ πάνω στα μάουζερ. Στους τριγμούς και τους κρότους των μετάλλων που συντρίβονταν, άκουγες μαζί και το τρίξιμο των δοντιών του προλεταριάτου, που για πρώτη φορά καταλάβαινε πως χρειαζόταν κάτι άλλο, μια δύναμη ισχυρότερη και πιο αδυσώπητη, για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις και να τσακίσεις τον εχθρό».

Ο ΛΤ βγήκε από τα γεγονότα του 1905 με τεράστια δημοτικότητα, στην οποία συντέλεσε και η απολογία του στη δίκη που ακολούθησε και που τη μετέτρεψε σ’ ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του τσαρισμού.

(περισσότερα…)

Σαν σήμερα, το 1936, δολοφονήθηκε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

«Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»

Federico_Garcia_Lorca
Γεννήθηκε το 1898 στην Ανδαλουσία. Γιoς αγρότη και δασκάλας πιάνου, ποιητής, συγγραφέας και μουσικός. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στη νομική για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική.

Το 1919, εγκαταστάθηκε στη Φοιτητική Κατοικία του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που τότε λειτουργούσε ως ανοιχτό πανεπιστήμιο, πολιτιστικό κέντρο, της ισπανικής πρωτεύουσας. Εκεί συνάντησε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, τον ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον Χιμένεθ. Την ίδια περίοδο συνέθεσε τα πρώτα του ποιήματα που κυκλοφόρησαν το 1921, με τίτλο Βιβλίο Ποιημάτων. Λίγο νωρίτερα, το 1918, είχε δημοσιεύσει το έργο Εντυπώσεις & Τοπία περιδιαβαίνοντας την Καστίλη.

Το 1922, συνεργάστηκε με τον συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια στο Φεστιβάλ Λαϊκής Μουσικής, στη Γρανάδα. Στις παραδόσεις της λαϊκής και τσιγγάνικης μουσικής, πίστευε πως βρίσκει τη βάση των ποιητικών και πνευματικών του ενορμήσεων. Δημιούργημα του, εκείνη την εποχή, ήταν το Ποίημα Του Κάντε Χόντο, λαϊκό τραγούδι της Ανδαλουσίας, που τραγουδιέται από τσιγγάνους με συνοδεία κιθάρας και λίγο αργότερα, το 1924, ξεκίνησε να γράφει το Ρομανθέρο Χιτάνο, έργο που ολοκλήρωσε τελικά το 1927, σύνθεση 18 ποιημάτων με σταθερή στιχουργική μορφή, έκφραση μιας από τις αρχαιότερες μορφές ισπανικής ποίησης. Την ίδια περίοδο συνέθεσε και την Ωδή Στον Σαλβαντόρ Νταλί ενώ παράλληλα έγραψε το θεατρικό έργο Μαριάνα Πινέδα, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βαρκελώνη, την ίδια χρονιά, σε σκηνογραφία Νταλί, σημειώνοντας επιτυχία.

Τα έτη 1929-1930, αναζήτησε νέες πηγές έμπνευσης και ταξίδεψε στις ΗΠΑ και στην Κούβα. Οι εμπειρίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες αξιοποιήθηκαν στο ποίημα Ένας Ποιητής Στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε στην Ισπανία το 1931 και συνέθεσε το Ντιβάνι Της Ταμαρίτ, ενώ παράλληλα δούλεψε και πάνω σε έργα για το κουκλοθέατρο. Εκεί έδειξε ξεκάθαρα πως επέλεγε ως κύρια ενασχόλησή του, τη συγγραφή θεατρικών και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε τις κορυφαίες του δημιουργίες: Το Σπίτι Της Μπερνάρντα Άλμπα, Ματωμένος Γάμος, Γέρμα, Θρήνος Για Τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας, τραγωδίες με θέμα τη κοινωνική καταπίεση κι έκδηλο το ανθρώπινο στοιχείο.

Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, οργάνωσε μία θεατρική ομάδα υπό την ονομασία La Barroca, η οποία με τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας, έδωσε παραστάσεις κλασσικών έργων σε χώρους εργατών κι αγροτικές περιοχές. Το 1936 υποδέχθηκε τον Αλμπέρτι, καθώς επέστρεψε από τη Μόσχα. Συνέταξε μια διακήρυξη συγγραφέων κατά του φασισμού κι ξεκίνησε να γράφει μια σειρά θεατρικών σκηνών με μορφή επιθεώρησης, ωστόσο τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος.

Τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, ήρθε το τέλος για τον κορυφαίο ποιητή, ζωγράφο, δραματουργό και θεατρικό σκηνοθέτη, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτελέστηκε στο Βίθναρ της Ισπανίας από παραστρατιωτικούς οπαδούς του Φράνκο που έθαψαν τη σορό του, μαζί με άλλα τρία άτομα που εκτέλεσαν εκείνη την αυγή, σε ομαδικό τάφο.

Νίκος Καββαδίας – Federico Garcia Lorca

O Λόρκα απαγγέλλει το ποίημα του «Το τραγούδι του καβαλάρη»- Κόρδοβα