Συμφωνία της Βάρκιζας: η ταφόπλακα μιας επανάστασης.

12 Φεβρουαρίου 1945

hsymfoniatisvarkizas2-702x336

Του Παναγιώτη Βογιατζή
Πηγή: xekinima.org

Η συμφωνία της Βάρκιζας, που υπογράφηκε στις 12 Φλεβάρη του 1945, αποτέλεσε την ταφόπλακα του μεγαλειώδους κινήματος αντίστασης του ελληνικού λαού, που, ξεκινώντας απ’ το μηδέν, μέσα σε λιγότερο από 4 χρόνια κατάφερε όχι μόνο να στριμώξει τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και να απελευθερώσει περισσότερα από τα 3/5 του ελληνικού εδάφους, αλλά και να βάλει τις βάσεις για μια σοσιαλιστική κοινωνία αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου.

Αλλά για μια τέτοια δραματική εξέλιξη είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κανείς ότι αρκούσαν μερικές υπογραφές σ’ ένα κομμάτι χαρτί.

Στην πραγματικότητα, η Βάρκιζα δεν ήταν παρά το επιστέγασμα μιας μακράς πορείας λαθών και συνειδητών στρατηγικών επιλογών της ηγεσίας του ΚΚΕ αλλά και της – υπό τον πλήρη έλεγχο του Στάλιν πλέον – 3ης Διεθνούς σαν σύνολο, τόσο πριν από τον πόλεμο όσο και κατά τη διάρκειά του.

Όταν λοιπόν το ΚΚΕ σήμερα χαρακτηρίζει τη συμφωνία της Βάρκιζας «απαράδεκτη», δεν κάνει αυτοκριτική – όπως αυτάρεσκα ισχυρίζεται. Κάνει ακριβώς το αντίθετο: βρίσκοντας κάποιο εξιλαστήριο θύμα, αυτούς δηλαδή που την υπέγραψαν, προσπαθεί να κουκουλώσει γι’ άλλη μια φορά τα σφάλματά του. Και βέβαια η εμπειρία του ΚΚΕ σ’ αυτή την τακτική είναι τεράστια…

Το φάντασμα της «εθνικής ενότητας»

Η απόφαση για την ίδρυση του ΕΑΜ πάρθηκε στην 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, τον Ιούλη του 1941. Ας θεωρήσουμε τυχαίο το γεγονός ότι η απόφαση αυτή πάρθηκε μόνο μετά την επίθεση των Ναζί στη Σ. Ένωση, λίγες μέρες νωρίτερα. Από την πρώτη κιόλας στιγμή το ΚΚΕ, πιστό στην τακτική των «Λαϊκών Μετώπων» με τους αστούς, προσπάθησε ν’ απευθυνθεί στους ηγέτες όλων των προπολεμικών αστικών κομμάτων, τα οποία βέβαια είχαν ήδη διαλυθεί. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να προτείνει για αρχηγό του ΕΑΜ τον μελλοντικό του σφαγέα, τον Γ. Παπανδρέου. Συνάντησε παντού αρνήσεις και εχθρότητα. Οι αστοί πολιτικοί, χώρια που δεν υπήρχε περίπτωση να δεχθούν να συμμετάσχουν σ’ ένα κίνημα που έβαζε σαν στόχο του μεταξύ των άλλων «…την κατοχύρωση του κυριαρχικού δικαιώματος του ελληνικού λαού, όπως αποφανθεί περί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του…», εκείνη την περίοδο είτε ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους για το εξωτερικό είτε είχαν ήδη φύγει είτε είχαν αρχίσει να συνεργάζονται με τους κατακτητές. Μόνο τρία μικρά σοσιαλιστικά κόμματα αποδέχτηκαν την πρόσκληση.

Το ΕΑΜ και το στρατιωτικό του σκέλος, ο ΕΛΑΣ, ανδρώθηκαν γρήγορα, παρά και ενάντια στις διαθέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Ποτέ όμως δεν σταμάτησαν ν’ αναζητούν συμμάχους, «νομιμότητα» και «ενότητα», ακριβώς με τους ίδιους αστούς που τους είχαν απ’ την αρχή γυρίσει την πλάτη. Παρόμοια ήταν η κατάσταση και στο στρατιωτικό επίπεδο. Από το 1942 ήταν προφανές ότι ο ΕΛΑΣ αποτελούσε με διαφορά την μεγαλύτερη και πιο αποτελεσματική αντιστασιακή οργάνωση. Τα πλήγματα που κατάφερνε στους Γερμανούς ήταν τεράστια. Και όμως, αυτό δεν εμπόδιζε τους Άγγλους να του βάζουν συνεχώς εμπόδια και να προσπαθούν να αποκρύψουν ή να μειώσουν τα κατορθώματα του ενώ την ίδια στιγμή βοηθούσαν απλόχερα και αβαντάριζαν απροκάλυπτα το «αντίπαλο δέος», τον ΕΔΕΣ του στρατηγού Ζέρβα. Παρ’ όλα αυτά, τον Ιούλη του 1943 το ΕΑΜ συμφώνησε να υπαχθεί ο ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, δηλαδή στους Άγγλους. Ο Ριζοσπάστης της 4/12/2011 μας πληροφορεί με λεπτομέρεια ότι την απόφαση υπέγραψαν οι Σαμαρινιώτης (Τζήμας), Σαράφης και Άρης Βελουχιώτης, λες και υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να υπογραφεί μια τέτοια συμφωνία χωρίς τη ρητή εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ…

Λίβανος και Καζέρτα

Η συνέχεια ήταν ακόμη χειρότερη. Μπαίνοντας το 1944 ήταν πλέον ολοφάνερο ότι ο πόλεμος θα τέλειωνε με την απόλυτη ήττα της Γερμανίας. Η Ελλάδα απελευθερωνόταν με γρήγορους ρυθμούς από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που αποχτούσε πια μια σχεδόν καθολική αποδοχή, αφού στις περιοχές που έλεγχε όχι μόνο είχε εκδιώξει τους Γερμανούς αλλά είχε αρχίσει και να τις οργανώνει πάνω σε νέες κοινωνικές βάσεις. Έφτασε μάλιστα να καταφέρει να οργανώσει ελεύθερες εκλογές μέσα σε μια κατεχόμενη χώρα, γεγονός μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία, στις οποίες ψήφισαν 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι. (Μετά την απελευθέρωση οι εκλογείς μόλις που ξεπερνούσαν τα 2 εκατομμύρια). Δημιουργήθηκε έτσι στη Βίνιανη της Ευρυτανίας στις 10/3/1944 η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), η «κυβέρνηση του βουνού», η μόνη πραγματική εξουσία στη χώρα.

Κάθε λογικός άνθρωπος θα περίμενε ότι κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, οι όποιες αποφάσεις για το μεταπολεμικό μέλλον της Ελλάδας θα παίρνονταν στο βουνό. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ήταν χρήσιμο να επιτευχθεί μια γενικότερη συμφωνία, το φυσιολογικό θα ήταν να καλεστούν τα άλλα πολιτικά κόμματα – δηλαδή τα φαντάσματά τους – να έρθουν στην ελεύθερη Ελλάδα για συζητήσεις. Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Αντιπρόσωποι του ΕΑΜ δέχονται να ταξιδέψουν στη Μ. Ανατολή, όπου έχουν πια μαζευτεί όλοι οι προπολεμικοί αστοί πολιτικοί, κάτω βέβαια απ’ τον απόλυτο έλεγχο των Άγγλων. Πηγαίνουν στο στόμα του λύκου.

Το πώς εννοούσαν οι αστοί και οι «σύμμαχοι» Άγγλοι την εθνική ενότητα ήταν ήδη πεντακάθαρο στη Μ. Ανατολή που έλεγχαν. Ολόκληρη την άνοιξη του 1944 προχωρούν στο ξεκαθάρισμα των απλών στρατιωτών και ναυτών που βρίσκονται στην περιοχή και που ανήκουν σχεδόν στο σύνολό τους στην ΑΣΟ (Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση). Ενώ ο πόλεμος ακόμα μαίνεται, χιλιάδες στρατιώτες και ναύτες που ζητούν να πολεμήσουν τον εχθρό περικυκλώνονται και συλλαμβάνονται. Ακολουθούν βασανιστήρια, εκτελέσεις και εκτοπίσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Λιβύη και την Ερυθραία. Οι αντιπρόσωποι του ΕΑΜ τους ζητάνε να κάνουν υπομονή και να «μην διαταράξουν το αντιφασιστικό μέτωπο»! Για κάποιο λόγο αυτό το καθήκον είχε ανατεθεί κατ’ αποκλειστικότητα στους Άγγλους…

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα λοιπόν ξεκινάει, τέλη του Μάη, το Συνέδριο του Λιβάνου. Ακόμη κι αν υπήρχαν κάποιες ελάχιστες αμφιβολίες για το ρόλο των εταίρων του ΕΑΜ στην περιβόητη «εθνική ενότητα», ο Γ. Παπανδρέου σπεύδει να τις διαλύσει. Στον εναρκτήριο λόγο του κατακεραυνώνει την αντίσταση: «Κόλασις είναι σήμερον η κατάστασις της Πατρίδος μας… Σφάζουν οι Γερμανοί. Σφάζουν τα Τάγματα Ασφαλείας. Σφάζουν και οι Αντάρται. Σφάζουν και καίουν…» Οι αντιπρόσωποι του ΕΑΜ ακούν σαν υπνωτισμένοι και τελικά υπογράφουν συμφωνία με τους κατηγόρους τους: Δέχονται να υπαχθούν στην κυβέρνηση που θα σχηματιστεί στη Μ. Ανατολή, δέχονται να τιμωρηθούν οι εξεγερμένοι στρατιώτες και ναύτες – αρκεί να μην εκτελεστούν οι πρωταίτιοι(!) και να ενταχθούν στον κυβερνητικό στρατό που θα δημιουργηθεί. Στην κυβέρνηση που ορκίζεται αμέσως μετά αρκούνται σε 5 δευτερεύοντα υπουργεία. Πλήρης υποχώρηση απέναντι σ’ έναν ανύπαρκτο αντίπαλο! Όταν τα νέα φτάνουν στην Ελλάδα κανείς δεν αποδέχεται τη συμφωνία. Ούτε το Κόμμα ούτε η ΠΕΕΑ ούτε βέβαια οι καπετάνιοι στο βουνό. Τελικά όμως το ΚΚΕ υποχωρεί και πάλι και στις 3 Αυγούστου η ΚΕ αποδέχεται τους όρους της, ζητώντας μόνο, πιθανότατα σα φύλλο συκής, την αντικατάσταση του Γ. Παπανδρέου που είχε αναλάβει Πρωθυπουργός. Θα δούμε παρακάτω τους λόγους αυτής της αλλαγής.

Η πολιτική υποταγή του αντάρτικου που συντελέστηκε στον Λίβανο, βρίσκει την στρατιωτική της ολοκλήρωση στη συμφωνία της Καζέρτας, που υπογράφεται τον Σεπτέμβρη. Σύμφωνα μ’ αυτή, όλες οι ανταρτικές δυνάμεις που δρούσαν στην Ελλάδα θα υπάγονταν στις διαταγές της ελληνικής κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, η οποία στη συνέχεια θα τις έθετε υπό τις διαταγές του στρατηγού Σκόμπυ. Οι στρατιωτικοί ηγέτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ αναλάμβαναν την υποχρέωση να απαγορεύσουν στις ανταρτικές μονάδες οποιαδήποτε δράση που θα απέβλεπε στην κατάληψη της εξουσίας. Συγκεκριμένα για την Αθήνα, αναφερόταν ότι “ουδεμία ενέργεια θα αναληφθεί εκτός υπό τας αμέσους διαταγάς του στρατηγού Σκόμπυ”. Με την ίδια συμφωνία, τα ιδρυμένα από τις κατοχικές κυβερνήσεις Τάγματα Ασφαλείας θεωρήθηκαν όργανα του εχθρού. Ανάλογες ρυθμίσεις συμφωνήθηκαν για τη Θεσσαλονίκη. Βέβαια, οι πρόνοιες της συμφωνίας για τα Τάγματα Ασφαλείας μένουν στα χαρτιά. Οι ταγματασφαλίτες όχι μόνο δεν θα θεωρηθούν προδότες – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – αλλά αντίθετα θα αποτελέσουν το πρώτο ανάχωμα ενάντια στο λαό της Αθήνας στις μάχες που θα ξεσπούσαν το Δεκέμβρη.

Ο εχθρός επιτίθεται

Με την αποχώρηση των Γερμανών απ’ την Αθήνα, τον Οκτώβρη του 44, καμιά «εθνική ενότητα» δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Υπάρχουν δυο αντίπαλα στρατόπεδα: Από τη μια ο ελληνικός λαός, που στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι οργανωμένος ή συμπαθεί ενεργά το ΕΑΜ και από την άλλη ο αγγλικός ιμπεριαλισμός και οι Έλληνες σύμμαχοί του – οι οποίοι βέβαια παίζουν έναν εντελώς δευτερεύοντα ρόλο. Το δυστύχημα είναι ότι αυτή την αλήθεια την κατανοεί μόνο το ένα από τα δύο στρατόπεδα. Και φυσικά προετοιμάζεται κατάλληλα. Ο Τσόρτσιλ είχε από νωρίς καταλάβει ότι ο μόνος τρόπος για να εγκαθιδρύσει την απόλυτη κυριαρχία του στην Ελλάδα ήταν να εξοντώσει στρατιωτικά τον ΕΛΑΣ. Γράφει σχετικά ο Τσόρτσιλ, από το καλοκαίρι του 1943: «ήμασταν υποχρεωμένοι να επέμβουμε στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας τη στιγμή της απελευθέρωσης». Λίγο μετά, με ημερομηνία 29 Σεπτεμβρίου 1943, γράφει πως «είναι απαραίτητο να σταλούν 5.000 Βρετανοί στρατιώτες, με τεθωρακισμένα αυτοκίνητα και πυροβόλα…». Σε τηλεγράφημά του προς τον υπουργό Εξωτερικών, Άντονι Ήντεν, το Νοέμβρη του 1943 σημειώνει: «Θα πρέπει το χτύπημα, για να είναι αποφασιστικό, να καταφερθεί κατά του ΕΛΑΣ την κατάλληλη στιγμή».

Λίγο μετά, ο Τσόρτσιλ δε δίστασε να έρθει σε συμφωνία με τον Χίτλερ (Αύγουστος 1944), όπως αποκάλυψε πολλά χρόνια αργότερα ο Άλμπερτ Σπέερ, υπουργός της πολεμικής και βιομηχανικής παραγωγής του Χίτλερ. Η συμφωνία «ήταν να παραχωρήσουν οι Γερμανοί τη Θεσσαλονίκη στους Άγγλους αμαχητί και μ’ αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα να περιέλθει στο δυτικό στρατόπεδο. Και βέβαια ο Χίτλερ θα διατηρούσε ανέπαφες τις δικές του δυνάμεις που κατείχαν τον ελληνικό χώρο» (Βάσου Π. Μαθιόπουλου, Ο Δεκέμβρης του 1944, σελ. 33, εκδ. «Νέα Σύνορα»). Φυσικά, η συμφωνία τηρήθηκε. Οι Γερμανοί αποχώρησαν απ’ την Ελλάδα χωρίς την παραμικρή ενόχληση απ’ τη βρετανική αεροπορία. Όλα αυτά τα αναφέρουμε για να δείξουμε με ποιον ακριβώς προσπαθούσε το ΕΑΜ και η ηγεσία του ΚΚΕ να κάνει «αντιφασιστικό μέτωπο»…

Ενώ οι αντάρτες εξακολουθούν να βρίσκονται στα βουνά γύρω απ’ την Αθήνα, τους απαγορεύεται ρητά να μπουν μέσα στην πόλη. Ο κύριος όγκος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ, υπό τον Άρη Βελουχιώτη, στέλνεται στην Ήπειρο, εναντίον του ΕΔΕΣ του Ζέρβα, που είναι μεν ενοχλητικός, αλλά δεν αντιπροσωπεύει καμιά σοβαρή απειλή. Έτσι, οι Άγγλοι και τα κυβερνητικά στρατεύματα (η Ορεινή Ταξιαρχία, που βρισκόταν στην Ιταλία) αποβιβάζονται ανενόχλητοι στον Πειραιά. Ο στόχος τους είναι μόνο να ελέγξουν την Αθήνα. Άλλωστε, ο διοικητής των συμμαχικών στρατευμάτων της Μεσογείου, στρατηγός Αλεξάντερ, έχει ξεκαθαρίσει στον Τσόρτσιλ πως ούτε λόγος δεν μπορεί να γίνει για κατάληψη ολόκληρης της Ελλάδας, στην οποία οι Γερμανοί διατηρούσαν 13 μεραρχίες στη διάρκεια του πολέμου, χωρίς να καταφέρουν ποτέ να την θέσουν πλήρως υπό την κυριαρχία τους.

Το σκηνικό έχει πια στηθεί. Το μόνο που χρειάζονταν πλέον οι Άγγλοι, ήταν μια αφορμή για να χτυπήσουν. Στις 1 του Δεκέμβρη ο Σκόμπυ απευθύνει τελεσίγραφο στον ΕΛΑΣ να παραδώσει τον οπλισμό του μέχρι τις 10 του μηνός ενώ την επομένη μια άοπλη διαδήλωση χτυπιέται από τους ταγματασφαλίτες. Έτσι ξεκινούν τα «Δεκεμβριανά».

Δε θ’ αναφερθούμε εδώ με λεπτομέρειες στα γεγονότα του Δεκέμβρη. Η ουσία όμως είναι ότι το ΕΑΜ και η ηγεσία του ΚΚΕ σέρνονται πίσω από τις εξελίξεις και ακολουθούν πιστά τα σχέδια των Άγγλων. Δίνουν τη μάχη της Αθήνας με ελλιπέστατες δυνάμεις και οδηγούνται αναπόφευκτα στην ήττα. Όμως δεν είναι μια ήττα αποφασιστική. Ο κύριος όγκος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ παραμένει άθικτος και εξακολουθεί να ελέγχει σχεδόν το σύνολο της χώρας. Ωστόσο, ένα μήνα μετά, συνεχίζοντας την πολιτική του Λίβανου και της Καζέρτας, υπογράφεται στη Βάρκιζα η οριστική του παράδοση. Ο ΕΛΑΣ αφοπλίζεται, ενώ δεν του παραχωρείται ούτε καν αμνηστία! Για το ζήτημα της αμνηστίας η συμφωνία προέβλεπε στο άρθρο 3 ότι αμνηστεύονται μόνο «τα πολιτικά αδικήματα τα τελεσθέντα από τις 3 Δεκεμβρίου 1944 μέχρι της υπογραφής του παρόντος. Εξαιρούνται της αμνηστίας τα συναφή κοινά αδικήματα, κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία δια την επιτυχία του πολιτικού αδικήματος». Έδινε έτσι τη δυνατότητα στην αντίδραση να εξαπολύσει άγριο διωγμό εναντίον των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης, με χαλκευμένες κατηγορίες για διάπραξη δήθεν κοινών αδικημάτων στην περίοδο της κατοχής.

Γιατί;

Πληροφορούμαστε από τον Ριζοσπάστη της 5/12/2010 πως «Στην ένοπλη πάλη είναι αναγκαία η μεγάλη υπεροχή με συγκέντρωση δυνάμεων στο αποφασιστικό σημείο, π.χ. Αθήνα, και σε μεγάλες πόλεις, και την κατάλληλη στιγμή και με πανστρατιά, όπως λέγεται. Όμως, το Δεκέμβρη βασικές δυνάμεις του ΕΛΑΣ βρέθηκαν μακριά από την Αθήνα σε δευτερεύουσα αποστολή, πολεμώντας τον ΕΔΕΣ στην Ηπειρο.

Η ένοπλη πάλη από τη στιγμή που αρχίζει πρέπει να τραβήξει αποφασιστικά έως το τέλος. Να εξασφαλίζεται αιφνιδιασμός του εχθρού τη στιγμή που τα στρατεύματά του είναι σκόρπια, να διατηρείται η ηθική υπεροχή και με συνεχείς μικρές νίκες. Χρειάζεται αποφασιστικότητα, πέρασμα στην επίθεση και όχι μόνο άμυνα.

Το Κόμμα το Δεκέμβρη και το λαϊκό κίνημα δεν εξασφάλισαν τέτοιες προϋποθέσεις και σχέδιο. Η ένοπλη σύγκρουση δεν πήρε δηλαδή χαρακτηριστικά πάλης για την εξουσία. Ακόμα και στη διάρκειά της παρέμενε η θέση για κυβέρνηση εθνικής ενότητας και ομαλή δημοκρατική εξέλιξη». Πολύ σωστά! Γιατί όμως συνέβηκαν όλα αυτά; Γιατί ο Τσόρτσιλ, παρά την στρατιωτική του αδυναμία στη δεδομένη στιγμή, ωθούσε τα πράγματα στη σύγκρουση; Γιατί ένα μήνα μετά οδηγούμαστε στη Βάρκιζα, παρά το γεγονός ότι στρατιωτικά το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εξακολουθεί να υπερτερεί έναντι των αντιπάλων του;

Η εξήγηση σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ν’ αναζητηθεί στην ανικανότητα της τότε ηγεσίας. Πρώτα πρώτα, αν η ηγεσία του ΚΚΕ ήταν όντως κατώτερη των περιστάσεων, που ήταν, υπήρχε πολύς χρόνος για να αντικατασταθεί από άλλες, πιο υγιείς προσωπικότητες. Σ’ ένα κόμμα με παραδόσεις και ιστορία, που είχε βγει πανίσχυρο από τα χρόνια της κατοχής, δεν υπήρχε άραγε κανείς που να μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο; Άτομα σίγουρα υπήρχαν. Υπήρχε όμως τρόπος, για ένα κόμμα που είχε εκπαιδεύσει τα μέλη του για 20 χρόνια πως είναι αλάθητο, ν’ αλλάξει δημοκρατικά την πορεία του; Και μήπως ο Ζαχαριάδης, που επέστρεψε αμέσως μετά στην Ελλάδα δεν τάχθηκε μ’ όλες του τις δυνάμεις υπέρ της συμφωνίας της Βάρκιζας; Δεν αποκήρυξε τον Βελουχιώτη που αντιτάχθηκε σ’ αυτή, σπρώχνοντάς τον στην αυτοκτονία;

Η πραγματικότητα είναι πως πολύ πριν από τα γεγονότα της κατοχής, το ΚΚΕ είχε κυριολεκτικά προδιαγράψει την πορεία του. Για την ηγεσία του, ο αγώνας για σοσιαλισμό στην Ελλάδα ήταν εντελώς εκτός πραγματικότητας, χάρη στην περιβόητη «θεωρία των σταδίων», που επέμενε πως έπρεπε πρώτα να περάσουμε από μια γνήσια καπιταλιστική κοινωνία, πριν αρχίσουμε να μιλάμε για σοσιαλισμό. Έκφραση της παραπάνω γραμμής ήταν και η τοποθέτηση του Γ. Σιάντου στη 44η Συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), στις 27 Ιούλη 1944, σε συζήτηση σχετική με τις διαπραγματεύσεις στο Λίβανο και το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΠΕΕΑ στην κυβέρνηση Παπανδρέου: «…Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε σοσιαλισμό κι αν ακόμα όλος ο κόσμος μας πει πάρτε την και κάνετε σοσιαλισμό (…). Η ωρίμανση των συνθηκών οδηγεί σε αστικοδημοκρατικές λύσεις, αλλαγές της κατάστασης (…). Αφού λυθούν όλα αυτά τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να πάμε προς το σοσιαλισμό, ομαλά, μέσα στη δημοκρατική εξέλιξη» (Αρχείο της ΠΕΕΑ, Πρακτικά Συνεδριάσεων, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1990, σελ. 156 – 157). Και φυσικά δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως αυτές ήταν προσωπικές απόψεις του Σιάντου, αφού αν ήταν εκτός γραμμής θα τον έπαιρναν όλοι με τις πέτρες… Γι’ αυτό άλλωστε, αυτή τη θέση έρχεται να την επιβεβαιώσει το 7ο συνέδριο του ΚΚΕ, παρόλο που γίνεται το 1945, έχοντας την εμπειρία όλης της προηγούμενης περιόδου: «…η συμφωνία του Λιβάνου δεν ήταν λάθος, γιατί ήταν μέσα στην πολιτική μας της εθνικής ενότητας και της ομαλής δημοκρατικής λύσης των εσωτερικών ζητημάτων. Το ίδιο επιδιώξαμε και με τη συμφωνία της Καζέρτας» (Το ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, τ. 6ος, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 1987, σελ. 411 – 412).

Βέβαια όλα τα παραπάνω μικρή σημασία θα είχαν, αν τα συμφέροντα της Σ. Ένωσης και του Στάλιν απαιτούσαν εκείνη την εποχή μια πιο δυναμική τακτική από το ΚΚΕ. Αλλά αυτό δεν συνέβαινε. Αντίθετα, μέχρι το 1945 Στάλιν, Τσόρτσιλ και Ρούσβελτ μοίραζαν σε αγαστή συνεργασία τον κόσμο και αφού η Ελλάδα βρέθηκε στην αγγλική πλευρά, όχι μόνο αφέθηκε στην τύχη της αλλά και με κάθε τρόπο το ΚΚΕ δεχόταν «συμβουλές» προς την κατεύθυνση που τελικά ακολούθησε. Γι’ αυτό υπήρξαν «παραινέσεις» προς το κόμμα να αποδεχτεί τη συμφωνία του Λιβάνου, γι’ αυτό ο Τσόρτσιλ καλούσε τις δυνάμεις του να φερθούν στην Αθήνα «σαν να βρίσκονται σε κατεχόμενη πόλη», με τον Κόκκινο Στρατό να έχει φτάσει στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, γι’ αυτό η Σ. Ένωση προσφέρθηκε να στείλει πρεσβευτή στην Αθήνα ενώ ακόμη μαίνονταν οι μάχες του Δεκέμβρη. Και γι’ αυτό όταν η συμμαχία του Στάλιν με τους Αγγλοαμερικάνους έσπασε, μετά το 1946, το ΚΚΕ αποφάσισε να κινηθεί για την κατάληψη της εξουσίας, χωρίς καμιά πιθανότητα πλέον να την πετύχει. Φαίνεται πως αρκούσε ένας χρόνος για να λυθούν τα «αστικοδημοκρατικά καθήκοντα» για την Ελλάδα…

Φυσικά για όλα αυτά δεν υπάρχει ούτε ίχνος αναφοράς στα κείμενα «αυτοκριτικής» του ΚΚΕ. Ελπίζουμε οι σύντροφοι να μην χρειαστούν άλλα 60 χρόνια για κάτι τέτοιο!

Advertisements

Τα Κέντρα Πρόληψης και ο σοφός Σολομώντας.

Χρειάζεται οριστική λύση στο προβληματικό θεσμικό πλαίσιο.

kentra-prolhpshs-650x250

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*
Πηγή: e-dromos.gr

Όπως έχουμε ξανασημειώσει στις στήλες αυτής της εφημερίδας, στην Ελλάδα η πρόληψη των εξαρτήσεων (νόμιμες και παράνομες ουσίες, Διαδίκτυο, τζόγος κ.λπ.) και η προαγωγή της ψυχοκοινωνικής Yγείας (π.χ. ενίσχυση της αποδοχής της διαφορετικότητας, κινητοποίηση σε σχέση με την ψυχική Υγεία σε κοινοτικό επίπεδο) υλοποιείται κυρίως από τα Κέντρα Πρόληψης και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας, τα οποία από άποψη θεσμική είναι ιδιόμορφες, «υβριδικές» συνεργασίες του Κεντρικού Κράτους (υπουργείο Υγείας-ΟΚΑΝΑ) κυρίως με την Τοπική Αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού και όλη αυτή η συνεργασία επενδεδυμένη με τη μορφή της ιδιωτικής, πολύ «χαλαρής» από άποψη θεσμική Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας (ΑΜΚΕ), ενώ πρόκειται για συνεργασία δημόσιων φορέων κατά συντριπτικό ποσοστό.

Ιδιοφυές από την πλευρά μιας πολιτείας που θέλει να παρουσιάσει έργο, αλλά μην αναλάβει την ευθύνη: Με αυτή τη δομή, αφενός με τη χρήση του «δίπολου» η ευθύνη γίνεται μπαλάκι ανάμεσα σε δημόσιους φορείς και υπουργεία, αλλά και η «χαλαρή» μορφή επιτρέπει την ανά πάσα ώρα εύκολη «εκκαθάριση» αυτών των… «εταιρειών». Και αυτό δεν είναι θεωρία, είναι η βιωμένη εμπειρία δεκαετιών για τους εργαζόμενους στα Κ.Π.

Με τον πολύχρονο αγώνα τους αυτοί οι εργαζόμενοι κατάφεραν να υπάρχουν πλέον αρκετές δημόσιες «δικλείδες ασφαλείας» ενάντια στην «ιδιωτική ασάφεια» των Κέντρων Πρόληψης. Από την άλλη, η πολυπόθητη «ευελιξία» κάποιων παλιών δημάρχων ή παρελθουσών ηγεσιών του ΟΚΑΝΑ έχει σαρωθεί από ένα κράτος που θέλει τώρα να ελέγχει ασφυκτικά και την τελευταία δεκάρα που δίνει. Ας συνυπολογιστεί, επίσης, πως οι επιζητούμενες χορηγίες ή εισφορές κοινωνικών εταίρων δεν μπορούν να έλθουν τώρα – δεν ήρθαν στις καλές εποχές.

Παρ’ όλα αυτά, το «θεσμικό κουφάρι» μιας άλλης εποχής παραμένει και δεν έχει προχωρήσει η ολοκλήρωση-απαρτίωση-πλήρης αποσαφήνιση του δημόσιου χαρακτήρα των Κ.Π., την ίδια στιγμή που η δημόσια χρηματοδότηση μέχρι το 2021, έστω «μνημονιακή», έχει συμφωνηθεί με προγραμματική σύμβαση ανάμεσα σε κεντρικό κράτος και Αυτοδιοίκηση. Σύμβαση μάλιστα που έχει προβλεφτεί σε νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση Σαμαρά.

Η σαφής θέση του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν αντιπολίτευση και ο σημερινός πρωθυπουργός περιόδευε σε αρκετά Κέντρα Πρόληψης, θέση που είχε αποτυπωθεί σε πρόταση νόμου, ήταν οι εταιρείες-Κέντρα Πρόληψης υπό την ασαφή, ασυνεχή και εκ των πραγμάτων τα περισσότερα χρόνια προβληματική εποπτεία του ΟΚΑΝΑ για λογαριασμό της πολιτείας, να μετατραπούν σε δίκτυο καθαρά δημόσιων περιφερειακών δομών. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, διά του σημερινού υπουργού Υγείας ήταν: «Περιμένετε λίγους μήνες να ρυθμιστεί συνολικά το σύστημα και η λειτουργική διασύνδεση όλων των δομών αντιμετώπισης των εξαρτήσεων και μέσα στο πλαίσια αυτό θα ρυθμιστεί και το δικό σας θεσμικό, με άξονα τη βασική φιλοσοφία που είχε η πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ».

Βεβαίως, γίνεται διάλογος και συνεργασία, όμως κάποιες έστω βασικές ρυθμίσεις δεν έρχονται. Σίγουρα και οι άλλες δομές έχουν θέματα προς ρύθμιση, όμως στα Κέντρα Πρόληψης επείγει πλέον με απόλυτο και ξεκάθαρο τρόπο η θεσμική ένταξή τους στο δημόσιο σύστημα Φροντίδας Υγείας, γιατί πλέον το παλιό «θεσμικό κουφάρι» εμποδίζει την ίδια τη λειτουργία τους, αναγκαστικά εντός της σημερινής οργάνωσης της Πολιτείας, στην οποία de facto συμμετέχουν, καθώς (ας αφήσουμε πλέον τα χωρατά) στηρίζονται στο κρατικό χρήμα και εκ της φύσεως τους συντελούν σε δημόσιο σκοπό (προαγωγή της Υγείας). Είναι τέτοια η δυσκολία, που ο αρμόδιος για τη Δημόσια Διοίκηση υπουργός Εσωτερικών έστειλε πρόσφατα επιστολή σε υπουργεία και δημόσιους φορείς ζητώντας άμεση συνεργασία για να λυθεί το θεσμικό πρόβλημα των Κέντρων Πρόληψης.

Είναι φανερό ότι έχει τεθεί με ένταση ξανά θέμα «θεσμικού» των Κ.Π. Οι εργαζόμενοι σε αυτήν τη φάση φοβόμαστε μην ξαναγίνει αυτό που έγινε το 2010. Τότε, επειδή εμπλεκόμενα υπουργεία, επιστημονικός επόπτης ΟΚΑΝΑ και Αυτοδιοίκηση δεν μπόρεσαν να «ξαναστήσουν το παιχνίδι» με τρόπο που να μη χάνει κανένας όσα προσδοκούσε να έχει από τα Κέντρα Πρόληψης, όχι μόνο άφησαν, αλλά και θεσμοποίησαν το ήδη τότε προβληματικό «κέλυφος» των αστικών εταιρειών.

Σήμερα που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως μπλοκάρει πολύ η δουλειά με τις 67 διαφορετικές ΑΜΚΕ (κάποιες εκ των οποίων οι διοικήσεις τους επιμένουν να τις λειτουργούν ως «μαγαζιά») θα είναι άδικο να μην λειτουργήσει ο νομοθέτης σαν τον «σοφό Σολομώντα» που θα προασπίσει το παιδί από τη μανία των διαφόρων μανάδων του και θα δημιουργήσει ένα δίκτυο αυτόνομων περιφερειακών δημόσιων δομών.

* Ο Αλέξανδρος Σταθακιός είναι γραμματέας του Πανελλαδικού Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης, περιφερειακός σύμβουλος Βορείου Αιγαίου με την παράταξη Βόρειο Αιγαίο-Γόνιμη Γραμμή.

Ανακοίνωση της ΛΑ.Ε για την απώλεια των αξιωματικών του Π.Ν.

tromaktiko

Η Λαϊκή Ενότητα εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια προς το σώμα του Πολεμικού Ναυτικού και τους οικείους των μελών του πληρώματος του ελικοπτέρου που χάθηκε το ξημέρωμα, εν ώρα καθήκοντος.

Ο θάνατός τους, που μας γεμίζει θλίψη, έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των απωλειών των ενόπλων δυνάμεων σε καιρό ειρήνης.

Ο θρήνος για την απώλειά τους προηγείται της διερεύνησης των αιτιών της τραγωδίας, στις οποίες όμως πρέπει να χυθεί άπλετο φως.

Γραφείο Τύπου της ΛΑΕ

11-02-16

Τροπολογία Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες: Όλα στον υπουργό!

Αφετηρία σκληρού, παρασκηνιακού παζαριού
με την παλιά και τη νέα διαπλοκή.

pappaskretsos

Του Γιάννη Νικολόπουλου
Πηγή: rproject

Κατατέθηκε η περιβόητη τροπολογία με την οποία υποτίθεται ότι ξεκλειδώνει η διαδικασία καθορισμού, δημοπράτησης και χορήγησης των τηλεοπτικών αδειών. Και όπως κάθε υποψιασμένος πολίτης μπορούσε να καταλάβει εδώ και καιρό, ο υπουργός Επικρατείας και πάσης επένδυσης, Νίκος Παππάς, με πρόσχημα το γεγονός ότι δεν συγκροτήθηκε ΕΣΡ – το οποίο κατά τα άλλα ο ίδιος διέλυσε… – και με όπλο την πολύπλευρα αμφισβητούμενη γνωμοδότηση του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, παίρνει όλο το παιχνίδι πάνω του: Ο υπουργός καθορίζει τον αριθμό των αδειών (με την ίδια τροπολογία), ο υπουργός διενεργεί τον διαγωνισμό, ο υπουργός συλλέγει τις προσφορές, ο υπουργός – μαζί με τον υπουργό Οικονομικών – προσδιορίζει τιμές εκκίνησης, ο υπουργός ανακηρύσσει υπερθεματιστές και τελικούς αναδόχους και αποδέκτες των αδειών. Ο συγκεντρωτισμός, ο αμοραλισμός, η νοοτροπία λουδοβίκειας αντιμετώπισης των κοινών στα καλύτερα τους!

Πάμε να δούμε εν τάχει τα κύρια σημεία της τροπολογίας:

1. Οι άδειες προσδιορίζονται σε τέσσερις (4) πανελλαδικής εμβέλειας και γενικού περιεχομένου. Σύμφωνα με διαρροές στον ηλεκτρονικό Τύπο, την ώρα της κατάθεσης της τροπολογίας, ο Παππάς διαβεβαίωνε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι τέσσερις θα είναι όλες οι πανελλαδικής εμβέλειας άδειες και δεν πρόκειται να χορηγηθεί καμιά πανελλαδική, θεματική άδεια επιπλέον πχ αμιγώς ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Η παραπάνω θέση του υπουργού συνιστά παραβίαση του δικού του νόμου 4339/2015, στον οποίο προβλεπόταν ρητά ότι ενδεχόμενες άδειες πανελλαδικής εμβέλειας θα μπορούσαν να έχουν και εξειδικευμένο, θεματικό χαρακτήρα και μάλιστα ως ξεχωριστό σύνολο σε σχέση με τις γενικού περιεχομένου. Σημειωτέον ότι η διατύπωση αυτή δεν καταργείται, καθώς η δυνατότητα αναβάλλεται για την επόμενη εξέταση των αδειών, σύμφωνα με τις προσδοκίες Παππά και τις προβλέψεις του ν.4339/2015, μετά από δέκα χρόνια.

2. Η όλη διαδικασία, όπως ήδη έγραψα, ξεκινά από τον υπουργό, περιστρέφεται γύρω από το πρόσωπο του και τερματίζεται πάλι από και στον υπουργό. Είναι φανερό ότι από την έναρξη του δήθεν «πολέμου με τη διαπλοκή» αυτός ήταν ο στόχος του Νίκου Παππά και γι’ αυτό κατάργησε και μέσα σε μια νύχτα, το ΕΣΡ τον περασμένο Οκτώβρη, προσδοκώντας βάσιμα ότι η αντιπολίτευση δεν θα συναινούσε σε διαδικασία επανασυγκρότησης του οργάνου, εγκλωβισμένη στις δικές της δουλείες, ανεπάρκειες και εκδουλεύσεις. Εξόχως αποκαλυπτικό είναι επίσης το γεγονός ότι με την τροπολογία ο υπουργός μπορεί να μεταβιβάζει αρμοδιότητες της διαγωνιστικής διαδικασίας στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, στην οποία προϊστάμενος είναι ο έμπιστος συνεργάτης του, Λευτέρης Κρέτσος. Με απλά λόγια, ο διαγωνισμός και η χορήγηση αδειών γίνεται υπόθεση δύο προσώπων, του Παππά και του Κρέτσου, και μάλιστα χωρίς τους όρους διαφάνειας και διαβούλευσης που προέβλεπε ο ν.4339/2015, με τη συμμετοχή του ΕΣΡ.

3. Το τίμημα εκκίνησης στη διαγωνιστική διαδικασία θα προσδιοριστεί με κοινή απόφαση των υπουργών Επικρατείας (Παππάς) και Οικονομικών (Τσακαλώτος). Σύμφωνα με νυχτερινά δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό Τύπο (ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ), ο αχαρακτήριστος, αμετροεπής και απίθανος Παππάς έκανε λόγο για τιμή εκκίνησης κοντά στα 3,5 εκατομμύρια ευρώ προχωρώντας όμως (… άθελά του!;) σε μια ακόμη πιο απίστευτη δήλωση. Ούτε λίγο, ούτε πολύ προσδιόρισε ως ικανοποιητικό τίμημα για τη συγκυβέρνηση τα 8 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία διέδωσε ως την αρχικώς προσδοκώμενη και σχεδιασμένη τιμή εκκίνησης. Με απλά λόγια, ο υπουργός Επικρατείας και πάσης επένδυσης (… άθελά του!;) καθορίζει προτού καν ξεκινήσει ο διαγωνισμός και διά της πλαγίας οδού, την ευκταία ανώτατη τιμή! Για να έχουμε μια τάξη μεγεθών στο μυαλό μας, υπενθυμίζεται ότι : α) Η ίδια η κακιά, επάρατη και άθλια τρόικα των δανειστών προσδιόριζε ως συνολικό τίμημα για τις τηλεοπτικές άδειες το ποσό των 350 εκατομμυρίων ευρώ, στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα του 2011. Τώρα ο Παππάς θεωρεί ικανοποιητικό ένα τίμημα στα 8 εκατομμύρια ανά άδεια, δηλαδή συνολικά, μόλις 32 εκατομμύρια! β) Τριάντα δύο εκατομμύρια ευρώ για τηλεοπτικές άδειες, την ώρα που ο άλλος απίθανος αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Τρύφων Αλεξιάδης, δήλωνε ότι τα κανάλια χρωστούν 34 εκατομμύρια σε πρόστιμα και φόρους, ενώ μόνο η φορολογία επί των διαφημίσεων στην τηλεόραση μπορεί να αποφέρει 50 εκατομμύρια ευρώ! Κοψοχρονιά χαρίζονται οι τηλεοπτικές άδειες και εξευτελιστικά τα τιμήματα που αφήνει ο Παππάς να διαρρεύσουν σαν «ικανοποιητικά»!

Με την τροπολογία κλείνει ένας πρώτος, θεσμικός, αν θέλετε, κύκλος ενδομνημονιακής αντιπαράθεσης για το παρόν και το μέλλον του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου και ανοίγει ένας δεύτερος, παρασκηνιακός κύκλος σκληρού και ανταγωνιστικού παζαριού με τον Παππά απόλυτο πρωταγωνιστή του και τους υποψήφιους, νέους και παλιούς, καναλάρχες να στήνουν ένα γαϊτανάκι διαπλοκής γύρω από τον υπουργό και τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όπως έγραφε και ο Τζουζέπε Τομάζι ντε Λαμπεντούζα, στον εξαιρετικό «Γατόπαρδο», «Όλα πρέπει να αλλάξουν, προκειμένου να μείνουν τα ίδια».

Ο Μαρξ και η κριτική της αστικής πολιτικής δημοκρατίας.

blos064b

Του Ραφαήλ Παπαδόπουλου*
Πηγή: rproject

Στόχος της παρούσας μελέτης, είναι η παρουσίαση κι ανάλυση βασικών σημείων της μαρξικής κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας, με άξονα την κριτική της αστικής δημοκρατίας και την αναγκαία, δυναμική και δημιουργική σχέση δημοκρατίας-σοσιαλισμού.

Η ανά­λυ­ση θα βα­σι­στεί κυ­ρί­ως σε πρω­το­γε­νείς πηγές (έργα του ίδιου του Μαρξ), αλλά και σε δευ­τε­ρο­γε­νείς (έργα με­τα­γε­νέ­στε­ρων δια­νο­ου­μέ­νων σχε­τι­κά με τον Μαρξ, μαρ­ξι­στών και μη), και θα κλεί­σει με μια ανα­φο­ρά στη χρη­σι­μό­τη­τα της μαρ­ξι­κής σκέ­ψης για την ερ­μη­νεία και την υπέρ­βα­ση της πα­ρού­σας κρί­σης.

1. Ιστο­ρι­κό πλαί­σιο, κοι­νω­νι­κές-ιδε­ο­λο­γι­κές επιρ­ρο­ές της μαρ­ξι­κής σκέ­ψης

     Ο Καρλ Μαρξ (1818-1883), είναι ίσως ο ση­μα­ντι­κό­τε­ρος στο­χα­στής της νε­ο­τε­ρι­κό­τη­τας.   Το έργο του δεn μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί αμι­γώς κοι­νω­νι­κό, φι­λο­σο­φι­κό πο­λι­τι­κό ή οι­κο­νο­μι­κό, καθώς εμπε­ριέ­χει και συν­δυά­ζει στοι­χεία όλων των πα­ρα­πά­νω επι­στη­μών. Αυτή η ευ­ρύ­τη­τα εξη­γεί και την κα­θο­ρι­στι­κή επιρ­ροή που άσκη­σε η μαρ­ξι­κή σκέψη, τόσο σε επί­πε­δο οι­κο­νο­μι­κό-πο­λι­τι­κής θε­ω­ρί­ας, όσο και πο­λι­τι­κής πρα­κτι­κής και κρα­τι­κής ορ­γά­νω­σης. Η με­σο­α­στι­κή κα­τα­γω­γή του Μαρξ τον το­πο­θε­τεί με­τα­ξύ των υπε­ρα­σπι­στών των με­γά­λων ιδα­νι­κών του Δια­φω­τι­σμού (ισό­τη­τα, ελευ­θε­ρία, δη­μο­κρα­τία ορθός λόγος), ασκεί όμως πα­ράλ­λη­λα μια αυ­στη­ρή εσω­τε­ρι­κή κρι­τι­κή, αφού πα­ρα­τη­ρεί πως τα ιδα­νι­κά αυτά ακυ­ρώ­νο­νται ή υλο­ποιού­νται ελ­λι­πώς στις συν­θή­κες της αστι­κής κοι­νω­νί­ας (Eagleton, 2011: 292). Είναι μια κρι­τι­κή απο­λύ­τως συμ­βα­τή με το πνεύ­μα και τα προ­βλή­μα­τα του 19ου αιώνα – του αιώνα του «βιο­μη­χα­νι­σμού» και του κοι­νω­νι­κού σχε­δια­σμού – στην πο­λι­τι­κή θε­ω­ρία και πράξη. Βρι­σκό­μα­στε σε μια πε­ρί­ο­δο όπου έχει ολο­κλη­ρω­θεί πλέον η άνο­δος της αστι­κής τάξης στην εξου­σία, τα συμ­φέ­ρο­ντά της έχουν σε με­γά­λο βαθμό κα­το­χυ­ρω­θεί στη Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη, σε επί­πε­δο νο­μο­θε­τι­κό και εκτε­λε­στι­κό (ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία, ελευ­θε­ρία του εμπο­ρί­ου και των συ­ναλ­λα­γών, ελευ­θε­ρο­τυ­πία, κτλ), και αρ­χί­ζουν πλέον να εμ­φα­νί­ζο­νται οι ανι­σό­τη­τες κι οι αντι­φά­σεις της νέας αστι­κής κοι­νω­νί­ας (αστι­κο­ποί­η­ση, ανά­δυ­ση και διό­γκω­ση του βιο­μη­χα­νι­κού κι αγρο­τι­κού προ­λε­τα­ριά­του), οι οποί­ες απαι­τούν μια δια­χεί­ρι­ση σε διοι­κη­τι­κό-τε­χνι­κό κι όχι ιδε­ο­λο­γι­κό επί­πε­δο, ανά­γκη από την οποία πη­γά­ζει και η αυ­ξα­νό­με­νη συ­γκε­ντρο­ποί­η­ση των εξου­σιών των νε­ό­τευ­κτων εθνι­κών κρα­τών κι η επέ­κτα­ση των αρ­μο­διο­τή­των τους.

  Στα πλαί­σια αυτά, του πο­λύ­πλο­κου κι αντι­φα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα των αστι­κών κοι­νω­νιών, δια­μορ­φώ­νε­ται και η σχέση του Μαρξ με τον Δια­φω­τι­σμό, σχέση που τον δια­φο­ρο­ποιεί καί­ρια από τους φι­λε­λεύ­θε­ρους δια­νοη­τές. Συ­γκε­κρι­μέ­να, πα­ρό­λο που θε­ω­ρεί τον ορθό λόγο συ­στα­τι­κό στοι­χείο της αν­θρώ­πι­νης φύσης και η σκέψη του έχει ως κέ­ντρο τον άν­θρω­πο, τις ανά­γκες και τις δυ­να­τό­τη­τές του, όπως συμ­βαί­νει και με τους Δια­φω­τι­στές του 18ου αιώνα, εντού­τοις, δεν θε­ω­ρεί ότι ο ορθός λόγος είναι έμ­φυ­τος στον άν­θρω­πο, με τρόπο που του εγ­γυά­ται μια γραμ­μι­κή πο­ρεία προς την πρό­ο­δο και την ευ­η­με­ρία, αλλά αντί­θε­τα πι­στεύ­ει πως ο αντα­γω­νι­σμός ανά­με­σα στα άτομα πη­γά­ζει από την βιο­λο­γι­κά ατελή φύση τους, και το γε­γο­νός ότι αυτή δυ­σχε­ραί­νει την εξα­σφά­λι­ση των βα­σι­κών βιο­τι­κών υλι­κών αγα­θών. Η αν­θρώ­πι­νη ιστο­ρία είναι κατά βάση μια ιστο­ρία υλι­κών στε­ρή­σε­ων, η εξά­λει­ψη των οποί­ων περνά κυ­ρί­ως μέσα από τη βία και την εκ­με­τάλ­λευ­ση, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό όλων των τα­ξι­κών κοι­νω­νιών. Ο αγώ­νας για επι­βί­ω­ση και οι φυ­σι­κές ατέ­λειες του αν­θρώ­που ωστό­σο, για τον ίδιο λόγο που γεν­νούν βία και αντα­γω­νι­σμό, γεν­νούν και το αντί­θε­τό τους, την ανά­γκη κοι­νω­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης και συ­νερ­γα­σί­ας. Επί­σης, για τον Μαρξ είναι πολύ ση­μα­ντι­κό ότι, καθώς ο άν­θρω­πος φτιά­χνει ο ίδιος την ιστο­ρία του, παρά τους δο­μι­κούς πε­ριο­ρι­σμούς που επι­βάλ­λουν οι τα­ξι­κές σχέ­σεις στη δράση του, έχει την τάση να εξε­γεί­ρε­ται απέ­να­ντι στην αδι­κία και τον αυ­ταρ­χι­σμό. Η οπτι­κή λοι­πόν του Μαρξ για την αν­θρώ­πι­νη φύση, είναι ταυ­το­χρό­νως ρε­α­λι­στι­κή, αφού ξε­κι­νά­ει την ανά­λυ­σή του από τις υφι­στά­με­νες σχέ­σεις βίας και εκ­με­τάλ­λευ­σης, ως ανα­γκαία προ­ϊ­ό­ντα της ιστο­ρι­κής εξέ­λι­ξης, και αι­σιό­δο­ξη, καθώς, απο­δί­δο­ντας τα αρ­νη­τι­κά του πα­ρό­ντος σε κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες, που βρί­σκο­νται εν πολ­λοίς εκτός του ελέγ­χου των με­μο­νω­μέ­νων ατό­μων κι όχι σε στα­θε­ρές κι αιώ­νιες ιδιό­τη­τές τους, πα­ρέ­χει άμεσα τη δυ­να­τό­τη­τα διεκ­δί­κη­σης ενός δι­καιό­τε­ρου μέλ­λο­ντος μέσα από τη συλ­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή δράση, με οδηγό την έμ­φυ­τη κοι­νω­νι­κό­τη­τα των αν­θρώ­πων, κι απώ­τε­ρο στόχο την ελεύ­θε­ρη αυ­το­πραγ­μά­τω­ση του κα­θε­νός σε συ­νερ­γα­σία με τους άλ­λους, βα­σι­σμέ­νη στην ισό­τι­μη ικα­νο­ποί­η­ση των βα­σι­κών ανα­γκών της αν­θρώ­πι­νης ζωής για όλους (Eagleton, 2011: 108-125; Heywood, 2007: 213-5).

   Η μαρ­ξι­κή προ­σέγ­γι­ση του Δια­φω­τι­σμού ση­μα­δεύ­ε­ται συ­νε­πώς από έναν «υλι­σμό της πρά­ξης», την πε­ποί­θη­ση δη­λα­δή ότι οι άν­θρω­ποι δη­μιουρ­γούν την ιστο­ρία μέσα από την κα­θη­με­ρι­νή τους έντα­ξη στην πα­ρα­γω­γι­κή δια­δι­κα­σία και τους κοι­νω­νι­κό-πο­λι­τι­κούς αγώ­νες, μα­κριά από τον «χυ­δαίο» υλι­σμό της προ­ε­πα­να­στα­τι­κής αστι­κής δια­νό­η­σης, που αντι­λαμ­βα­νό­ταν μη­χα­νι­στι­κά τον άν­θρω­πο ως απλό σύ­νο­λο βιο­λο­γι­κών δια­δι­κα­σιών (Eagleton, 2011: 176). Ο μαρ­ξι­κός υλι­σμός κα­θο­ρί­ζε­ται με­τα­ξύ άλλων από τρία ση­μα­ντι­κά κλη­ρο­δο­τή­μα­τα του Δια­φω­τι­σμού. Πρώ­τον, την ιδέα ότι ο πλού­τος πα­ρά­γε­ται από τη ζω­ντα­νή ερ­γα­σία, ιδέα κε­ντρι­κή στον Άνταμ Σμιθ, δεύ­τε­ρον, το αμε­σο­δη­μο­κρα­τι­κό κι εξι­σω­τι­κό πρό­τυ­πο της «γε­νι­κής βού­λη­σης», ρουσ­σω­ι­κής έμπνευ­σης, και τρί­τον την εξέ­λι­ξη της ιστο­ρί­ας, μέσω δια­λε­κτι­κών αντι­θέ­σε­ων, όπως τη συ­νέ­λα­βε ο Χέ­γκελ (Μπα­λι­μπάρ, 1999: 17). Με αυτά τα ερ­γα­λεία ο Μαρξ προ­χω­ρά­ει στη ρι­ζο­σπα­στι­κή κρι­τι­κή της αστι­κής αντι­προ­σω­πευ­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας.

2. Η κρι­τι­κή της Χε­γκε­λια­νής οπτι­κής του κρά­τους και της αστι­κής δη­μο­κρα­τί­ας

(περισσότερα…)

ΛΑ.Ε: Αλληλεγγύη και στήριξη στους αγωνιζόμενους αγρότες.

Συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος
και πορεία στο Σύνταγμα

Παρασκευή 12/2/16 στις 5:00 μ.μ.

laikienotita

Η ΛΑ.Ε εκφράζει την αλληλεγγύη της και τη στήριξή της στους αγώνες αγροτών, κτηνοτρόφων, αλιέων, για να μην περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης που μειώνει τις συντάξεις, αυξάνει τις εισφορές και, σε συνδυασμό με τη φοροκαταιγίδα σε βάρος τους, οδηγεί στην ανεργία και στην έξοδο από το επάγγελμα αγρότες, κτηνοτρόφους, αλιείς, διαλύοντας ουσιαστικά τον πρωτογενή τομέα, ο οποίος θα έπρεπε να είναι η βάση και η απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας μας.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα είναι πρωτοφανείς τόσο σε διάρκεια όσο και σε μαζικότητα. Ο συντονισμός των αγώνων των εργαζομένων, των αγροτών, των επαγγελματιών, των αυτοαπασχολομένων, των επιστημόνων κινείται στα πιο υψηλά επίπεδα των τελευταιών ετών και πρέπει να εκφραστεί και στις κινητοποιήσεις των επόμενων ημερών, ώστε να είναι νικηφόρες.

Η ΛΑ.Ε εκφράζοντας, εκτός από την αλληλεγγύη της, και την πεποίθησή της ότι πρέπει να προστατευθούν όχι μόνο οι αγρότες αλλά και η ίδια η αγροτική παραγωγή, στηρίζει το Παλλαϊκό Συλλαλητήριο των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργαζομένων, των επαγγελματιών, των επιστημόνων και των φοιτητών, την Παρασκευή 12-02-16 και καλεί στις 5:00 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος και στην πορεία στην πλατεία Συντάγματος για συμμετοχή στην πανελλαδική συγκέντρωση των αγροτών, και σε μαζική και μαχητική παρουσία σε αυτή καθ’ όλη τη διάρκεια του τριημέρου 12-13-14 Φεβρουαρίου.

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Ήρθε η ώρα των εισαγγελέων για Attica Bank;

ΤΣΜΕΔΕ, ΕΥΔΑΠ και Ελ. Βενιζέλος
χάνουν 70% των χρημάτων
που έδωσαν προ μηνός!

photo171

Πηγή: mononews.gr

Τριακόσια τριάντα εκατομμύρια ευρώ. Μέσα σε ένα μήνα το Ταμείο των Μηχανικών, το ΤΑΠΙΛΤ-ΑΤ, η ΕΥΔΑΠ και το Ελευθέριος Βενιζέλος έχασαν  το 70% των χρημάτων που επένδυσαν στην Τράπεζα Αττικής.

Μια κίνηση η οποία μεθοδεύτηκε από την κυβέρνηση, η οποία υποχρέωσε τα ταμεία και τις διοικήσεις της ΕΥΔΑΠ και του Ελ.Βενιζέλος να επενδύσουν σε μια Τράπεζα, η οποία την ώρα που αγόραζαν μετοχές, μέσω της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου, η αποτίμηση στο χρηματιστηριακό ταμπλό ήταν κατά 15% χαμηλότερη. Δηλαδή ενώ στο ταμπλό η μετοχή είχε περίπου 0,25 ευρώ οι διοικήσεις έδωσαν 0,30 ευρώ ανά μετοχή για να τοποθετηθούν στην ΑΜΚ. Συνολικά έχουν χαθεί από την περιουσία των εταιρειών αυτών και των ταμείων 330 εκατ. ευρώ. Προφανώς ήλθε η ώρα να παρέμβουν οι εισαγγελικές αρχές για να διαπιστωθεί ποιος έδωσε την εντολή να επενδύσουν στην Attica Bank, με αποτέλεσμα να χαθούν ολόκληρες περιουσίες των ταμείων και των  κρατικών αυτών εταιρειών.

Βαρύτατες απώλειες χαρτοφυλακίου 268 εκατομμυρίων ευρώ έχει το ασφαλιστικό ταμείο των μηχανικών ΤΣΜΕΔΕ από τη συμμετοχή του στην Τράπεζα Αttica Bank. Απώλειες έχουν επίσης όλοι οι άλλοι φορείς που αγόρασαν μετοχές στην τελευταία αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας όπως το ΤΑΠΙΛΤ-ΑΤ, η ΕΥΔΑΠ και το Ελευθέριος Βενιζέλος. Το ΤΣΜΕΔΕ τοποθέτησε 383 εκατ. στην τελευταία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου πριν από ένα μήνα. Πλέον αυτή η συμμετοχή αποτιμάται 114 εκατ. ευρώ, καθώς η τιμή της μετοχής της Attica Bank στο χρηματιστήριο έχει βουλιάξει κατά 70%.

Η τιμή της μετοχής βρίσκεται στα 9 λεπτά του ευρώ (0,09 ευρώ) ενώ η τιμή διάθεσης στην αύξηση κεφαλαίου ήταν 0,30 ευρώ. Για να καλυφθούν οι απώλειες θα πρέπει η τιμή της μετοχής να αυξηθεί πέριξ του 200%.
Υπενθυμίζεται ότι πρόεδρος διοικητικού συμβουλίου του ΤΣΜΕΔΕ είναι ο Ιωάννης Γαβρίλης, ο οποίος είναι και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Attica Bank.

  1. Το ταμείο ΤΑΠΙΛΤ-ΑΤ, που επίσης συμμετείχε στην αύξηση κεφαλαίου με ποσό 55 εκατ. ευρώ, βλέπει τη συμμετοχή του στην Τράπεζα να έχει μειωθεί σε 16,5 εκατ. ευρώ. Άρα οι απώλειες χαρτοφυλακίου είναι 38,5 εκατ. ευρώ.
  2. Η ΕΥΔΑΠ βλέπει την αρχική συμμετοχή αξίας 20 εκατ. ευρώ να αποτιμάται 6 εκατ., άρα να έχει υποαξίες 14 εκατ. ευρώ.
  3. Τέλος, το Ελευθέριος Βενιζέλος  (η εταιρεία Αερολιμένας  Αθηνών Α.Ε.) που συμμετείχε με 10 εκατ. ευρώ στην αύξηση κεφαλαίου βλέπει τη συμμετοχή του να αξίζει μόλις 3 εκατ. ευρώ, άρα χάνει 7 εκατ. ευρώ. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ήδη η διοίκηση της εταιρείας έχει  πάρει προβλέψεις για τις απώλειες που έχει.